fear

Purpose: This study aimed to design an artificial intelligence–based cognitive empowerment package for enhancing entrepreneurial skills in gifted and creative adolescents through the qualitative identification and integration of relevant cognitive, psychological, motivational, interpersonal, and technological components. Methods and Materials: The study employed a qualitative exploratory-developmental design. Data were obtained through an analytical review of relevant literature, examination of previous student entrepreneurship workshop experiences, and semi-structured interviews with students, mentors, workshop facilitators, and accelerator managers selected through purposive sampling. Data collection continued until conceptual saturation was achieved. Interview transcripts, field observations, documentary evidence, and analytical notes were examined using thematic analysis. Findings: The qualitative analysis indicated that sustained entrepreneurial action among gifted and creative adolescents depends on a multidimensional configuration of entrepreneurial intention and identity, self-efficacy, opportunity recognition and problem identification, executive functioning, tolerance of ambiguity, applied creativity, fear of failure and perfectionism, intrinsic motivation and psychological ownership, teamwork and psychological safety, proactive agency, resilience, future orientation, and reflective readiness to use artificial intelligence. The findings further suggested that entrepreneurial difficulties differ across adolescents and therefore require profile-based rather than uniform intervention. Integration of the themes resulted in a six-session package encompassing profile awareness and goal setting, problem identification and value creation, conversion of ideas into action plans, presentation and feedback utilization, teamwork and agency, and final presentation with a continuation plan. Conclusion: The findings suggest that entrepreneurial empowerment in gifted and creative adolescents should extend beyond creativity and business knowledge by strengthening the cognitive and psychological capacities required to transform ideas into sustained action, while using artificial intelligence as a supervised reflective and personalized learning support rather than as a substitute for adolescent judgment and agency.

هدف: این پژوهش با هدف طراحی بسته توانمندسازی شناختی مبتنی بر هوش مصنوعی جهت ارتقای مهارت‌های کارآفرینی در نوجوانان با استعداد و خلاق از طریق شناسایی و ادغام کیفی مؤلفه‌های شناختی، روان‌شناختی، انگیزشی، بین‌فردی و فناورانه مرتبط انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه با رویکرد کیفی اکتشافی-توسعه‌ای انجام گرفت. داده‌ها از طریق مرور تحلیلی منابع مرتبط، بررسی تجربیات پیشین کارگاه‌های کارآفرینی دانش‌آموزی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با دانش‌آموزان، مربیان، تسهیل‌گران کارگاه و مدیران شتاب‌دهنده که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند، گردآوری شد. جمع‌آوری داده‌ها تا رسیدن به اشباع مفهومی ادامه یافت. رونوشت مصاحبه‌ها، مشاهدات میدانی، شواهد اسنادی و یادداشت‌های تحلیلی با استفاده از تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافته‌ها: تحلیل کیفی نشان داد که تداوم عمل کارآفرینانه در نوجوانان با استعداد و خلاق وابسته به پیکربندی چندبعدی قصد و هویت کارآفرینانه، خودکارآمدی، شناسایی فرصت و تشخیص مسئله، کارکرد اجرایی، تحمل ابهام، خلاقیت کاربردی، ترس از شکست و کمال‌گرایی، انگیزش درونی و مالکیت روان‌شناختی، کار تیمی و ایمنی روان‌شناختی، عاملیت پیش‌فعال، تاب‌آوری، آینده‌نگری و آمادگی تأملی برای استفاده از هوش مصنوعی است. یافته‌ها همچنین نشان داد که دشواری‌های کارآفرینی در میان نوجوانان متفاوت است و بنابراین مداخله مبتنی بر پروفایل به جای مداخله یکنواخت ضرورت دارد. ادغام تم‌ها منجر به بسته‌ای شش‌جلسه‌ای شامل آگاهی از پروفایل و هدف‌گذاری، شناسایی مسئله و خلق ارزش، تبدیل ایده‌ها به برنامه عملیاتی، ارائه و بهره‌گیری از بازخورد، کار تیمی و عاملیت، و ارائه نهایی با برنامه تداوم شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که توانمندسازی کارآفرینانه در نوجوانان با استعداد و خلاق باید فراتر از خلاقیت و دانش کسب‌وکار، با تقویت ظرفیت‌های شناختی و روان‌شناختی لازم برای تبدیل ایده به عمل پایدار و استفاده از هوش مصنوعی به عنوان پشتیبان یادگیری تأملی و شخصی‌سازی‌شده تحت نظارت، نه جایگزین قضاوت و عاملیت نوجوان، توسعه یابد.

Insecurity has become a significant threat to the effective delivery of basic education in Nigeria, particularly in communities affected by banditry, kidnapping, armed attacks, and communal violence. This study examined the influence of insecurity on teaching-learning outcomes in Universal Basic Education primary schools in Kagarko Local Government Area, Kaduna State, Nigeria. Specifically, it investigated the effects of insecurity on pupils’ academic performance and school attendance and identified strategies for reducing its adverse effects. The study adopted a qualitative documentary research design and relied on secondary data obtained from government publications, policy documents, institutional reports, international organisations, and peer-reviewed journal articles. The selected documents were analysed using qualitative content analysis and organised according to the study’s major themes. The findings revealed that insecurity negatively affects pupils’ academic performance by reducing instructional time, disrupting curriculum coverage, weakening concentration, and creating fear within the learning environment. It also reduces school attendance as parents may prevent their children from attending school because of kidnapping, attacks, unsafe travel routes, and instability within surrounding communities. Consequently, insecurity undermines the implementation of Universal Basic Education by limiting regular participation and disrupting stable teaching and learning conditions. The study concludes that ensuring school safety is essential for achieving the objectives of free and compulsory basic education. It recommends strengthening school security, implementing the Minimum Standards for Safe Schools, improving community participation, providing psychosocial support, protecting routes to school, establishing emergency response systems, and adopting flexible learning arrangements during periods of disruption.

This study explored attachment-related responses and self-reported relationship experiences among adults. A quantitative, cross-sectional survey was conducted using an online questionnaire; the supplied response file contained 57 records. The questionnaire included demographic questions, 12 attachment-related statements, six relationship-experience statements, and an optional open-ended question about healthy relationships. Descriptive statistics were calculated. For exploratory analysis, four items concerning fear of rejection and reassurance were averaged into an anxiety-related index, and four items concerning emotional disclosure, closeness, and independence were averaged into an avoidance-related index. These researcher-created indices are not validated psychological scales. Spearman rank correlations were used to examine associations with relationship-experience ratings. The six-item relationship-experience composite had a mean of 3.65 on a 1-5 scale. The anxiety-related index was positively associated with the composite (ρ = .315, p = .017), as was the avoidance-related index (ρ = .430, p = .001), contrary to the initially anticipated negative direction. Since the items were not validated, no reverse-scoring was applied, and the sample was a convenience sample with uneven demographic representation, these findings must be interpreted cautiously. They do not establish causation or justify classifying individuals by attachment style.

Preparing for the Civil Services Examination is long, costly, and uncertain, yet little research has listened to aspirants in India's Tier 2 cities. This descriptive survey asked 523 aspirants enrolled in coaching in Thiruvananthapuram, Kerala, about their stress, coping, attitudes to professional mental-health support, and the support their institutions offer. More than half (55.8%) called the past month very or extremely stressful, and financial strain, family expectations, and fear of judgement were prominent. Aspirants coped through peers, breaks, and planning, yet 84.3% felt they had not found a strategy that worked. Most (90.6%) thought professional help reasonable, but only 23.9% had used it, mainly held back by fear of peer judgement, cost, and confidentiality worries. Most (84.1%) rated stress-related support from their institutions as inadequate or absent. The findings are descriptive, not causal, and suggest support should change the conditions of preparation as well as strengthen individual coping.

The COVID-19 pandemic brought about consequences extending beyond the health crisis itself, particularly affecting the mental health of the adult population in Latin America—a region where structural inequalities and healthcare deficiencies exacerbated the emotional impact of lockdowns, economic uncertainty, and the fear of infection. This study aimed to identify and analyze the psychological factors linked to stress levels experienced by adults in the region following the health emergency, utilizing a systematic literature review conducted in accordance with PRISMA guidelines. The process began with 543 records identified in databases such as PubMed, SciELO, and Elsevier, from which 30 publications covering the 2022–2026 period were selected. Findings revealed that anxiety, depression, emotional fatigue, and post-traumatic stress were the predominant manifestations, associated with social isolation, economic instability, academic and work-related overload, and low socioeconomic status. Resilience and family support served as protective factors against these manifestations. The study concludes that post-pandemic stress has a multifactorial origin and that its effects can persist over time, highlighting the need to strengthen public mental health policies for the adult population.

This study examined the influence of attachment style on fear of intimacy among emerging adults aged 18–25 years. A quantitative approach involved 152 participants who were currently or had previously been in romantic relationships, recruited through convenience sampling. Data were collected using the Experiences in Close Relationships–Revised (ECR-R) and Fear of Intimacy Scale (FIS). Linear regression analysis showed that insecure attachment significantly predicted fear of intimacy (β = 0.570, p < .001). Both attachment avoidance (β = 0.432, p < .001) and attachment anxiety (β = 0.368, p < .001) were significant predictors, with avoidance showing a stronger association. These findings suggest that discomfort with emotional closeness and anxiety in romantic relationships are associated with greater fear of intimacy. The results highlight the potential value of psychological interventions that support emerging adults in developing safer and healthier romantic relationships.

This research aims to analyze and compare the effectiveness of authoritarian and democratic leadership styles in improving student discipline in schools. The method employed is a Systematic Literature Review (SLR) using content analysis of ten reputable scientific articles published within the last decade. The results demonstrate that authoritarian leadership tends to produce only instant and fragile compliance based on fear of punishment. Conversely, democratic leadership is proven to be significantly more effective in fostering sustainable discipline by building students' intrinsic awareness through persuasive communication, dialogue, and role modeling. This democratic-transformative pattern successfully cultivates independent, responsible, and emotionally mature student characters. Therefore, democratic leadership is recommended as the primary paradigm in modern educational management to create a conducive school ecosystem.

این پژوهش با هدف تحلیل و مقایسه اثربخشی سبک‌های رهبری استبدادی و دموکراتیک در بهبود نظم دانش‌آموزان در مدارس انجام شده است. روش مورد استفاده، مرور نظامند ادبیات (SLR) با تحلیل محتوای ده مقاله علمی معتبر منتشر شده در دهه اخیر است. نتایج نشان می‌دهد که رهبری استبدادی تمایل دارد تنها اطاعتی لحظه‌ای و شکننده مبتنی بر ترس از تنبیه ایجاد کند. در مقابل، رهبری دموکراتیک در پرورش نظم پایدار از طریق ایجاد آگاهی درونی دانش‌آموزان با استفاده از ارتباطات اقناعی، گفت‌وگو و الگوسازی، به‌طور قابل‌توجهی مؤثرتر ثابت شده است. این الگوی دموکراتیک-تبدیلی موفق به پرورش شخصیت دانش‌آموزانی مستقل، مسئول و از نظر عاطفی بالغ شده است. بنابراین، رهبری دموکراتیک به‌عنوان پارادایم اصلی در مدیریت آموزشی مدرن برای ایجاد اکوسیستم مطلوب مدرسه توصیه می‌شود.

The aim of the study consists in the theoretical substantiation of the psychological preparation of basketball players before important matches and the identification of the most effective methods of regulating the psycho-emotional state of athletes. Research methods: theoretical analysis and generalisation of scientific and methodological literature. Research results. Analysis of scientific sources and practice of training basketball teams allows us to state that responsible matches are accompanied by significant psycho-emotional stress. It can be associated with the importance of the result, the level of the opponent, the expectations of the coach, partners and fans, as well as with previous experience of victories or defeats. One of the most common psychological states before a responsible game is pre-start anxiety. Its excessive level can negatively affect the accuracy of throws, speed of decision-making, coordination of movements and the ability to act in accordance with the tactical plan. At the same time, moderate mental stress can have a positive meaning, as it helps to mobilize forces, increase the activity and concentration of the athlete. An important result of the study is the statement that the psychological readiness of a basketball player is formed in the following main areas: the formation of self-confidence, the development of concentration, the use of breathing exercises and muscle relaxation, the use of mental rehearsal (imitation of competitive moments), the formation of team psychological readiness, the importance of the coach’s activities. Conclusions. Psychological preparation is an important component of the overall preparation of basketball players and directly affects the stability of their competitive activity. Before important matches, athletes may experience increased anxiety, emotional tension, lack of self-confidence, decreased concentration, and fear of making mistakes. The optimal mental state of a basketball player before the game involves a sufficient level of mobilization, emotional balance, self-confidence, concentration, and readiness for team interaction. The most effective methods of psychological preparation are breathing exercises, muscle relaxation, positive self-suggestion, mental rehearsal, modeling competitive situations, individual methods of preparing for the match, and team guidelines. Psychological preparation should be carried out systematically throughout the entire training process. Conducting it only on the eve of a critical match does not provide a sufficient level of psychological readiness.

Digital technologies have become integral to higher education, yet the psychological strain they create for students is still poorly understood from the students’ own perspective, particularly in developing countries. This qualitative study explored university students lived experiences of digital stress (used interchangeably with technology stress and technostress to denote stress arising from digital devices and technology-based academic systems), including its sources, psychological impacts, and coping strategies. A phenomenological qualitative design was employed. Fifteen students (7 male, 8 females; aged 19–28 years) enrolled in BS, MS/MPhil, and PhD programmes at public and private universities in Islamabad and Rawalpindi, Pakistan, were selected through purposive sampling and interviewed using semi-structured, in-depth interviews. The data were analysed using the thematic analysis approach of Braun and Clarke (2006). Five themes were identified: (1) Academic Digital Overload, (2) Technological Anxiety and Uncertainty, (3) Emotional and Cognitive Exhaustion, (4) Constant Connectivity Pressure, and (5) Coping Strategies for Digital Stress. Students described managing multiple platforms and a continuous digital workload, fear of technical failure during examinations and submissions, mental fatigue, reduced concentration and irritability, and an expectation of being permanently available. Despite these stressors, students used time management, digital breaks, and peer support to cope. Interpreted through Technostress Theory and the Transactional Model of Stress and Coping, the findings show that digital stress is a multidimensional phenomenon shaped by academic demands, technological environments, and coping resources. Universities should develop student-centred digital learning systems that reduce technology-induced stress and promote psychological well-being.

Background: Examinations can trigger stress related to performance expectations, uncertainty, and the consequences of receiving a particular grade. Stress may be especially salient for students seeking the highest grade and for students who need a minimum passing grade to complete a course. Objective: To outline a comparative investigation of pre-examination stress among students at Gori State University and European University, with particular attention to students aiming for an A (91–100 points) and students for whom an E-range result (51–60 points) may be sufficient to complete the subject. Methods: The proposed cross-sectional study includes 50 students, 25 from each university. A brief questionnaire should record perceived stress before the examination, grade-related expectations, perceived consequences of the result, and basic demographic/academic variables. Results: The numerical example in this draft is illustrative only and does not represent verified participant data. It demonstrates a reporting structure in which stress scores are compared by university and by grade-related concern. Conclusion: Grade-related expectations and fear of failing may represent different pathways to examination stress. Actual conclusions require analysis of the completed dataset.

Background Helping professionals face elevated risks of compassion fatigue and burnout, yet the daily processes through which emotional transformation occurs during therapeutic interventions remain poorly understood. This study examined how participants’ daily reflections shifted across the Emotion-Focused Training for Helping Professions (EFT-HP), analyzed through three complementary theoretical frameworks: Emotion-Focused Therapy's inner dialogue model (self-criticism, self-compassion, self-protection), Compassion-Focused Therapy's three-systems framework (threat, drive, soothing), and Ekman's basic emotion theory (primary emotions). Method Two hundred twenty-five helping professionals (88.0% female; M age = 38.7 years) from healthcare, social work, psychology, and education began the 14-day online EFT-HP intervention. Primary analyses focused on the 146 participants who completed at least 9 of the 14 days (completers), whose daily written reflections yielded 7,307 coded reflection units. Reflections were analyzed with directed content analysis and frequency quantification, applying non-exclusive, AI-assisted coding within three theoretical frameworks—EFT inner-dialogue categories, CFT emotion-regulation systems, and Ekman's discrete emotions—with a verbatim textual evidence excerpt retained for every assigned code. Results Across the intervention, participants’ reflections shifted from threat- and self-criticism-related content toward soothing and self-compassion. Within the EFT inner-dialogue framework, Self-Compassion was the most frequent category (17.9% of units) and was sustained throughout (Day-13 peak 30.8%), while Self-Criticism fell from 14.3% on Day 1 to 3.9% on Day 14 (73% relative decrease) and Self-Protection peaked on Day 6 (11.3%). Within the CFT emotion-regulation framework, the soothing system was the most frequently coded system overall (31.8% of units), followed by drive (20.4%); over the 14 days the threat system declined from 35.4% on Day 1 to 7.0% on Day 14 (80% relative decrease). Within Ekman's discrete-emotion framework, specific emotions were named less frequently: Fear declined from 2.7% to 0.8%, Anger peaked on Day 6 (15.0%), Joy rose to a Day-13 peak (14.8%), and Love was comparatively prominent (11.9% overall, Day-5 peak). Conclusions Across the 14-day intervention, participants’ daily reflections showed substantial shifts in emotional content, characterized by marked self-criticism and threat reduction alongside sustained self-compassion and soothing activation. Triangulated findings across three analytical frameworks: EFT inner dialogue, CFT emotion systems, and Ekman's primary emotions, are consistent with the emotional-transformation processes proposed by EFT-HP and with findings from previous controlled trials. Because the three frameworks were applied to the same reflection data, their convergence reflects analytic (theoretical) triangulation rather than independent confirmation.

Background The coronavirus disease 2019 (COVID-19) pandemic and Russia’s full-scale invasion of Ukraine represent unprecedented global stressors with substantial consequences for mental health. Objective A repeated cross-sectional study was conducted in three independent Hungarian samples before COVID-19 ( N = 249), after the second wave of COVID-19 ( N = 265), and during the early phase of Russia’s full-scale invasion of Ukraine ( N = 148) to examine differences in meaning in life, coping competencies, and fear of death, as well as in the relationships among these constructs. The outbreak of the invasion during data collection provided a unique opportunity to examine these constructs during its early phase. Results Compared with the post-COVID sample, lower descriptive levels of fear of death were observed following the outbreak of Russia’s full-scale invasion of Ukraine. Lower levels of several coping resources, particularly sense of coherence and social competencies, together with the greater relevance of search for meaning, were among the key findings associated with these unforeseen stressors. Stronger associations between coping and meaning in life were identified, while the association between presence of meaning and search for meaning became stronger following the outbreak of the invasion. Network analyses further suggested a closer integration of meaning-related processes with fear of death and coping resources, although these patterns should be interpreted cautiously given the limited stability of the network estimates. Conclusion The findings suggest that exposure to successive unforeseen large-scale stressors may be associated with the reorganization of meaning-related processes and coping resources. The patterns observed following the outbreak of the war may be interpreted within the framework of distal defense processes described by the terror management theory, although these mechanisms were not directly assessed in the present study. The results suggest that longer-term existential anxiety processes and their delayed psychological and social consequences should be considered when developing mental health interventions. These findings may contribute to the refinement of healthcare interventions across multiple levels and cultural contexts in preparation for current and future crises.

Background School-aged children that experience social anxiety and have difficulty with interactions among peers can create significant challenges to their development in terms of both psychology and behavior. A team sport such as volleyball provides a common setting that naturally includes all aspects of social interaction (communication, cooperation, role coordination, etc.) and shared goals which is essential to improve the child’s confidence in interacting socially and abilities to interact socially with peers. Objective This research is an examination of the effect that a 12-week collective volleyball cooperative tactical training program will have on social anxiety and peer interaction in children (8–12). Methods A sample of 80 healthy school-age children was obtained via two methods of campus based, voluntary and/or open recruitment. These children were then randomly assigned to either an experimental intervention group ( n = 40) or an active control group receiving standard physical education ( n = 40). For 12 consecutive weeks, participants in the experimental group engaged in a type of volleyball cooperative tactical team training that occurred on 3 days each week at 1 h per day. During this time the participants in the control group engaged in standard physical education classes of matched frequency and duration. Social anxiety was measured by use of the Social Anxiety Scale for Children (SASC); SASC measures include total social anxiety, fear of negative evaluation and social avoidance/distress. Participant peer interaction was evaluated using a study-specific 25-item peer-interaction questionnaire covering interaction initiative, peer acceptance, interaction coordination, interaction openness, and conflict resolution ability. Data collection occurred prior to, as well as subsequent to, the intervention. Statistical analyses were conducted utilizing SPSS version 26.0 software. A 2 × 2 mixed-design ANOVA was conducted to examine Group × Time interaction effects, with group (intervention vs. control) as the between-subjects factor and time (pre-intervention vs. post-intervention) as the within-subject factor. Effect sizes were reported using partial eta squared ( η 2 p ), and post hoc comparisons were performed when significant interactions were identified. Results Group × Time Interaction Effects from a mixed-design ANOVA were found to be statistically significant for both of the outcomes (social anxiety and peer interaction) of this study. Children participating in an intervention that included an instructional program using the Collective Volleyball Cooperative Tactical Training Model showed significantly greater improvement than did those in the Control Condition in reducing their level of social anxiety as well as improving their peer interaction abilities over the course of the 12-weeks. Although we found a statistically-significant improvement in both children’s social anxiety, and their peer interaction skills through a 12-week program, there is no data available for us to understand if those positive results will continue into the future because we did not assess children at later points in time. Thus, future researchers are encouraged to consider extended assessment periods as part of their study designs to determine how long such interventions have an impact. Secondly, as a feasibility study in a controlled environment showed promise for implementation of cooperative tactical volleyball programs, there may be barriers to successful implementation in regular school settings such as lack of facilities, class size and teacher workload. Future research is needed to examine how cooperative tactical volleyball programs can be adapted to encompass large groups of students and incorporated into routine physical education curriculum. Furthermore, although the intervention showed feasibility under controlled conditions, implementation in regular school settings may face practical challenges, including limited facilities, larger class sizes, and teacher workload. Future studies should examine how cooperative volleyball tactical training can be adapted for broader school-based implementation. Conclusion Collective Volleyball Cooperative Tactical Training is an effective method for reducing social anxiety and improving the ability of school aged children to interact with peers. The program offers a viable, school-based model for integrating sport skills acquisition (training) and psychosocial growth through physical activity.

This study addresses the process of symbolic grief experienced by mothers of children with Autism Spectrum Disorder (ASD), considering psychological vulnerability and resilience in the face of the deconstruction of the image of the idealized child. It is based on the understanding that an ASD diagnosis may disrupt expectations developed throughout pregnancy regarding the child’s development and future, thereby affecting the maternal experience. The general objective is to analyze the process of symbolic grief experienced by mothers of children with ASD, integrating psychological vulnerability, resilience, and support networks. Specifically, the study seeks to identify factors of psychological vulnerability resulting from maternal overload; discuss the impact of symbolic grief on atypical motherhood; and evaluate the role of support networks and public policies in promoting these women’s mental health. This is a narrative literature review of a qualitative, descriptive, and exploratory nature, conducted using the BVS-Psi and SciELO databases. The results indicate that a diagnosis may trigger psychological distress, frustration, guilt, fear, and emotional overload, contributing to social isolation and mental health problems. However, psychological support, family and community assistance as part of a support network, and effective public policies contribute to strengthening resilience and reframing the experience of atypical motherhood. It is concluded that understanding the impact of symbolic grief on these mothers is essential to broadening the perspective of psychology and public policies regarding their socio-emotional needs, promoting comprehensive care and strengthening mental health.

Background Digital systems are integral to nursing practice, but sustained digital engagement may be accompanied by fatigue. The roles of general fear of missing out (FoMO) and perceived stress in the association between digital fatigue and nurses’ job burnout remain unclear. Guided by conservation of resources theory, this study examined the separate and serial indirect associations through FoMO and perceived stress. Method A cross-sectional survey included 554 clinical nurses recruited by convenience sampling from five tertiary Grade A hospitals in Hunan, China, between January and May 2026. Self-report measures assessed the four constructs. Structural equation modeling with bootstrap confidence intervals examined the proposed associations. Results Digital fatigue remained positively associated with job burnout when FoMO and perceived stress were included in the model. Positive indirect associations were identified through each variable separately and through FoMO followed by perceived stress (effect = 0.041, 95% CI [0.021, 0.066]). Conclusion Digital fatigue was positively associated with nurses’ job burnout, both directly and indirectly through general FoMO and perceived stress. Hospital managers could assess digital fatigue, stress, and burnout when reviewing digital workflows. Clearer expectations for responding to work messages and protected recovery time warrant prospective evaluation, including effects on staff wellbeing, workflow, and patient safety.

Our study examines the mechanisms of retention for non-mechanized and unpaid teachers (NU/NP) in public schools or institutions under the Protestant conventionized system, not as an act of volunteerism, but as a dialectical phenomenon shaped by the tension between commitment and constraint. Based on a mixed survey conducted with NU/NP teachers, school principals, and Protestant coordinators, we showed that the permanence of these teachers cannot be explained solely by vocation, nor by the painful coexistence of these two logics. The dialectical thematic analysis of the respondents’ statements reveals pairs of opposing forces: vocation/exploitation, hope/slowness, divine service/survival. Thus, 74.8% of respondents simultaneously express a missionary attachment to the school and a feeling of experienced distributive injustice. This contradiction, far from causing a break, actually drives retention itself: the expectation, Legitimate faith, fear of losing accumulated seniority, but also the lack of job opportunities elsewhere; all prevent people from leaving. On the institutional side, managers maintain this paradox through a multi-valued discourse, mixing structural helplessness with the instrumentalization of faith. The study concludes that keeping NU/NP loyal is dialectical because it doesn’t rely on satisfaction, but on the impossibility of choosing between staying out of conviction and leaving out of dignity. It makes recommendations to the State: increase the number of schools, ensure retirement and mechanization for NU and NP; to the Church, to avoid reassuring NU and NP that their future mechanization is the State’s responsibility through religious discourse and unkept promises.

Benang Merah Bertaut Paku is a dance choreography that addresses psychological violence within the family as one of the main causes of anxiety disorder in children. Psychological violence often leaves no visible physical wounds, yet it has long-term effects on children’s mental health, such as fear, anxiety, pressure, and social isolation. Through the medium of dance, this work seeks to give voice to emotional wounds that are often hidden and rarely discussed openly. The creative process of this work employs dance creation methods consisting of exploration, improvisation, composition, evaluation, and revision. Exploration was conducted to discover movement qualities that represent inner pressure, such as restrained, repetitive, and withdrawn movements. Guided improvisation was used to explore the emotions of children who are ignored and yelled at by their parents. Supporting elements such as tin plates as a symbol of verbal outbursts, white cloth as a symbol of emotional bondage, minimalist music, and dim lighting were used to strengthen the psychological atmosphere of the work. The result of this choreography shows that dance can function not only as entertainment and aesthetic expression, but also as a critical and empathetic language toward social realities. The dancer’s body becomes a medium to convey silence, inner tension, and a child’s fundamental need for love and acceptance from the family. It is hoped that this work will raise public awareness of the importance of children’s mental health and the harmful impact of psychological violence within the family environment

«بنـگ مـرح بـرتـاوت پاکـو» یک رقص‌آرایی است که به خشونت روانی در خانواده به‌عنوان یکی از علل اصلی اختلال اضطراب در کودکان می‌پردازد. خشونت روانی اغلب هیچ زخم فیزیکی قابل مشاهده‌ای بر جای نمی‌گذارد، اما تأثیرات بلندمدتی بر سلامت روان کودکان دارد، از جمله ترس، اضطراب، فشار و انزوای اجتماعی. این اثر از طریق زبان رقص تلاش می‌کند به زخم‌های عاطفی‌ای که اغلب پنهان مانده و به‌ندرت به‌صورت آشکار مورد بحث قرار می‌گیرند، صدا ببخشد. فرآیند خلاقانه این اثر با بهره‌گیری از روش‌های خلق رقص شامل اکتشاف، بداهه‌پردازی، ترکیب، ارزیابی و بازنگری انجام شده است. اکتشاف به‌منظور یافتن کیفیت‌های حرکتی که فشار درونی را نمایان می‌کند، مانند حرکات مهار شده، تکراری و کناره‌گیرانه، صورت گرفته است. بداهه‌پردازی هدایت‌شده برای واکاوی احساسات کودکانی که توسط والدین نادیده گرفته شده و مورد فریاد قرار می‌گیرند، به کار رفته است. عناصری همچون بشقاب‌های حلبی به‌عنوان نماد فوران‌های کلامی، پارچه سفید به‌عنوان نماد اسارت عاطفی، موسیقی مینیمال و نورپردازی کم‌سو برای تقویت فضای روان‌شناختی اثر مورد استفاده قرار گرفته‌اند. نتیجه این رقص‌آرایی نشان می‌دهد که رقص می‌تواند نه‌تنها به‌عنوان سرگرمی و بیان زیبایی‌شناختی، بلکه به‌عنوان زبانی انتقادی و همدلانه نسبت به واقعیت‌های اجتماعی ایفای نقش کند. بدن رقصنده به رسانه‌ای برای انتقال سکوت، تنش درونی و نیاز اساسی کودک به عشق و پذیرش از سوی خانواده تبدیل می‌شود. امید است این اثر آگاهی عمومی نسبت به اهمیت سلامت روان کودکان و پیامدهای زیان‌بار خشونت روانی در محیط خانواده را افزایش دهد.

This study aims to describe the implementation of the Suggestopedia method in increasing students' confidence in speaking Arabic and identify supporting and inhibiting factors. The method used is qualitative research with a descriptive approach that aims to describe the phenomenon in depth. The results of the study indicate that the Suggestopedia method is effective in increasing students' confidence in speaking Arabic. This is evident from the improvement in students' speaking ability, fluency in reading Arabic, and changes in students' attitudes from shyness to being more active and brave in speaking in front of the class. Supporting factors include school policies, teacher competence, parental support, the availability of teaching materials, and adequate learning facilities. Inhibiting factors include the inability of some students to read the hijaiyah letters, low learning motivation, and feelings of shame and fear of making mistakes.

این پژوهش با هدف توصیف اجرای روش Suggestopedia در افزایش اعتماد به نفس دانش‌آموزان در صحبت کردن به زبان عربی و شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده انجام شده است. روش مورد استفاده، پژوهش کیفی با رویکرد توصیفی است که هدف آن توصیف عمیق پدیده می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که روش Suggestopedia در افزایش اعتماد به نفس دانش‌آموزان در صحبت کردن به زبان عربی مؤثر است. این امر از بهبود توانایی گفتاری دانش‌آموزان، روانی در خواندن عربی و تغییر نگرش دانش‌آموزان از خجالت به فعال‌تر و شجاع‌تر شدن در صحبت کردن در مقابل کلاس مشهود است. عوامل حمایت‌کننده شامل سیاست‌های مدرسه، شایستگی معلم، حمایت والدین، در دسترس بودن مواد آموزشی و امکانات آموزشی کافی می‌باشد. عوامل بازدارنده شامل ناتوانی برخی دانش‌آموزان در خواندن حروف هجایی، انگیزه پایین یادگیری و احساس شرم و ترس از اشتباه کردن است.

This study explores how senior high school students make meaning of underachievement through the lens of growth mindset. Underachievement is often reduced to laziness, while students' subjective experiences remain underexplored. A qualitative design with interpretative phenomenological analysis was used. Five students identified as underachieving were selected purposively, and a counseling teacher and a classroom teacher served as supporting informants. Data were gathered through in-depth semi-structured interviews, observation during interviews, and relevant documentation, then analyzed through repeated reading, initial noting, theme development, and cross-case analysis. Six themes emerged: feeling academically not good enough, fear of failure and environmental expectations, the conflict between potential and performance, avoidance of academic challenges, self-reflection on failure, and the emergence of growth mindset as a reinterpretation of ability. Underachievement was lived as a threat to academic identity sustained by fixed beliefs about ability, and avoidance functioned as self-protection that limited development. Growth mindset appeared not as a ready-made trait but as a gradual process triggered by reflection and supportive relationships, coexisting with lingering doubt. School counseling should therefore address how students interpret failure, not only their academic performance.

این پژوهش به بررسی چگونگی معنابخشی دانش‌آموزان دبیرستانی به عملکرد پایین از منظر ذهنیت رشد می‌پردازد. عملکرد پایین اغلب به تنبلی تقلیل داده می‌شود، در حالی که تجارب ذهنی دانش‌آموزان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با رویکرد کیفی و تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شده است. پنج دانش‌آموز که به عنوان دارای عملکرد پایین شناسایی شدند به صورت هدفمند انتخاب شدند و یک مشاور مدرسه و یک معلم کلاس به عنوان مطلعان پشتیبان حضور داشتند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته، مشاهده در حین مصاحبه و اسناد مرتبط گردآوری و از طریق خوانش مکرر، یادداشت‌برداری اولیه، توسعه مضامین و تحلیل بین‌موردی تحلیل شدند. شش مضمون استخراج شد: احساس ناکافی بودن از نظر تحصیلی، ترس از شکست و انتظارات محیطی، تعارض بین توان بالقوه و عملکرد، اجتناب از چالش‌های تحصیلی، تأمل بر شکست و ظهور ذهنیت رشد به عنوان بازتفسیر توانایی. عملکرد پایین به عنوان تهدیدی برای هویت تحصیلی تجربه می‌شد که با باورهای ثابت درباره توانایی تداوم می‌یافت و اجتناب، نقش محافظت از خود را ایفا می‌کرد که رشد را محدود می‌ساخت. ذهنیت رشد نه به عنوان یک ویژگی از پیش موجود، بلکه به عنوان فرایندی تدریجی که با تأمل و روابط حمایتی برانگیخته می‌شود و همزمان با تردیدهای باقی‌مانده همزیستی دارد، ظاهر شد. بنابراین، مشاوره مدرسه باید به نحوه تفسیر شکست توسط دانش‌آموزان بپردازد، نه صرفاً عملکرد تحصیلی آنان.

Pengenalan emosi melalui ekspresi wajah merupakan salah satu bidang penelitian dalam computer vision dan artificial intelligence yang berkembang pesat. Kemampuan sistem dalam mengenali ekspresi wajah manusia dapat diterapkan pada berbagai bidang, seperti pendidikan, pelayanan publik, kesehatan, sistem keamanan, hingga interaksi manusia dengan komputer (Human Computer Interaction). Penelitian ini bertujuan merancang sistem pengenalan emosi manusia secara real-time menggunakan algoritma Convolutional Neural Network (CNN). Dataset yang digunakan terdiri atas tujuh kategori emosi, yaitu angry, disgust, fear, happy, neutral, sad, dan surprise. Proses penelitian meliputi preprocessing dataset, augmentasi data menggunakan ImageDataGenerator, pelatihan model CNN menggunakan TensorFlow Keras, penyimpanan bobot model, serta implementasi deteksi emosi secara real-time menggunakan webcam dan OpenCV. Model CNN dibangun menggunakan beberapa lapisan konvolusi, fungsi aktivasi ReLU, Max Pooling, Dropout, Flatten, Fully Connected Layer, serta Softmax sebagai lapisan klasifikasi. Hasil penelitian menunjukkan bahwa model mampu mengenali ekspresi wajah secara real-time dengan tingkat akurasi yang baik serta mampu mengklasifikasikan tujuh kategori emosi berdasarkan citra wajah yang diperoleh dari kamera. Sistem yang dikembangkan diharapkan dapat menjadi dasar pengembangan aplikasi pengenalan emosi pada berbagai bidang yang membutuhkan interaksi otomatis antara manusia dan komputer. Facial Emotion Recognition (FER) is an application of computer vision and artificial intelligence that enables a system to automatically recognize facial expressions. This study aims to design and implement a real-time system for recognizing seven emotion categories based on a Convolutional Neural Network (CNN) using a webcam. The dataset consists of seven classes: angry, disgust, fear, happy, neutral, sad, and surprise. Images are processed in grayscale format with a size of 48 × 48 pixels and augmented using ImageDataGenerator. The CNN model is built with convolutional layers, ReLU, Max Pooling, Dropout, Flatten, a fully connected layer, and Softmax, using the Adam optimizer, a batch size of 64, and 50 epochs. Evaluation was based on training accuracy, validation accuracy, training loss, and validation loss. The results show that the model achieved a training accuracy of 95.10% and a validation accuracy of 93.40%, with a training loss of 0.19 and a validation loss of 0.27 at the 50th epoch. The implementation of OpenCV and the Haar Cascade enables real-time face detection and emotion classification via a webcam. Black Box Testing confirmed that all the application’s main functions operate as designed. This study contributes to the field by integrating CNNs with webcams; however, testing on independent datasets as well as measurements of FPS and latency are required in future research.

شناسایی هیجان از طریق بیان چهره یکی از حوزه‌های پژوهشی در بینایی ماشین و هوش مصنوعی است که به سرعت در حال توسعه می‌باشد. توانایی سیستم‌ها در شناسایی بیان چهره انسان می‌تواند در حوزه‌های مختلفی مانند آموزش، خدمات عمومی، سلامت، سیستم‌های امنیتی و همچنین تعامل انسان و رایانه (Human Computer Interaction) به کار گرفته شود. هدف این پژوهش، طراحی یک سیستم شناسایی هیجان انسان به صورت بلادرنگ با استفاده از الگوریتم شبکه عصبی پیچشی (CNN) است. داده‌های مورد استفاده شامل هفت دسته هیجانی است: angry، disgust، fear، happy، neutral، sad و surprise. فرایند پژوهش شامل پیش‌پردازش داده‌ها، افزایش داده با استفاده از ImageDataGenerator، آموزش مدل CNN با استفاده از TensorFlow Keras، ذخیره وزن‌های مدل و پیاده‌سازی شناسایی هیجان به صورت بلادرنگ با استفاده از وب‌کم و OpenCV می‌باشد. مدل CNN با استفاده از چندین لایه کانولوشن، تابع فعال‌سازی ReLU، Max Pooling، Dropout، Flatten، لایه Fully Connected و Softmax به عنوان لایه طبقه‌بندی ساخته شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مدل قادر است بیان چهره را به صورت بلادرنگ با دقت مناسبی شناسایی کند و هفت دسته هیجانی را بر اساس تصویر چهره دریافتی از دوربین طبقه‌بندی نماید. سیستم توسعه‌یافته می‌تواند مبنایی برای توسعه برنامه‌های شناسایی هیجان در حوزه‌هایی باشد که نیازمند تعامل خودکار بین انسان و رایانه هستند. شناسایی هیجان چهره (Facial Emotion Recognition, FER) یکی از کاربردهای بینایی ماشین و هوش مصنوعی است که امکان شناسایی خودکار بیان چهره را برای سیستم فراهم می‌کند. این پژوهش با هدف طراحی و پیاده‌سازی یک سیستم بلادرنگ برای شناسایی هفت دسته هیجانی بر اساس شبکه عصبی پیچشی (CNN) با استفاده از وب‌کم انجام شده است. داده‌ها شامل هفت کلاس angry، disgust، fear، happy، neutral، sad و surprise هستند. تصاویر به صورت خاکستری و با اندازه ۴۸ × ۴۸ پیکسل پردازش و با ImageDataGenerator افزایش داده شده‌اند. مدل CNN با لایه‌های کانولوشن، ReLU، Max Pooling، Dropout، Flatten، لایه Fully Connected و Softmax، با استفاده از بهینه‌ساز Adam، اندازه دسته ۶۴ و ۵۰ دوره (epoch) ساخته شده است. ارزیابی بر اساس دقت آموزش، دقت اعتبارسنجی، خطای آموزش و خطای اعتبارسنجی انجام شد. نتایج نشان داد مدل به دقت آموزش ۹۵.۱۰٪ و دقت اعتبارسنجی ۹۳.۴۰٪، با خطای آموزش ۰.۱۹ و خطای اعتبارسنجی ۰.۲۷ در دوره پنجاهم دست یافته است. پیاده‌سازی OpenCV و Haar Cascade امکان شناسایی چهره و طبقه‌بندی هیجان به صورت بلادرنگ از طریق وب‌کم را فراهم می‌کند. آزمون Black Box نشان داد که تمامی عملکردهای اصلی برنامه مطابق طراحی عمل می‌کنند. این پژوهش با ادغام CNN و وب‌کم به حوزه مربوطه کمک می‌کند؛ با این حال، آزمون بر روی داده‌های مستقل و همچنین اندازه‌گیری FPS و تأخیر در پژوهش‌های آتی مورد نیاز است.

Abstract This study investigated the effect of family planning services on the psychosocial well-being of persons with hearing impairment in Buea Sub-Division, Cameroon. The study adopted a quasi-experimental research design, complemented by qualitative data, involving an experimental group and a control group. Twelve participants were involved in the family planning intervention assessment, with six assigned to each group. Data were collected through pre-test and post-test assessments of psychosocial well-being, complemented by participants' testimonies. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and independent-samples t-tests, while qualitative responses were examined thematically. Findings revealed no statistically significant differences in psychosocial well-being between the experimental and control groups at pre-test (p > .05). However, following the family planning counselling intervention, participants in the experimental group demonstrated significantly higher psychosocial well-being scores (M = 135.83) than those in the control group (M = 75.67), with a statistically significant overall difference (t = 7.608, p < .001). Significant improvements were observed across all six dimensions of psychosocial well-being, particularly environmental mastery, positive interpersonal relationships, autonomy and self-acceptance. Qualitative findings further revealed improved reproductive health knowledge, increased self-confidence, reduced fear, enhanced communication with partners and greater autonomy in reproductive decision-making. The study concluded that accessible family planning counselling significantly improves the psychosocial well-being of persons with hearing impairment. It recommended integrating disability-inclusive family planning counselling, qualified sign language interpretation and psychosocial support into reproductive healthcare services to promote equitable access, reproductive autonomy and psychological well-being. Keywords Family Planning ServicesPsychosocial Well-BeingHearing ImpairmentReproductive Health CounsellingQuasi-Experimental DesignBuea Municipality

چکیده: این پژوهش به بررسی تأثیر خدمات تنظیم خانواده بر بهزیستی روانی‌اجتماعی افراد دارای اختلال شنوایی در بخش بوا، کامرون پرداخت. طرح پژوهش از نوع شبه‌آزمایشی و با داده‌های کیفی تکمیل شد و شامل یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. دوازده شرکت‌کننده در ارزیابی مداخله تنظیم خانواده مشارکت داشتند که شش نفر در هر گروه قرار گرفتند. داده‌ها از طریق ارزیابی‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون بهزیستی روانی‌اجتماعی و همچنین شهادت‌های شرکت‌کنندگان گردآوری شد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و آزمون t مستقل تحلیل گردید و پاسخ‌های کیفی به صورت موضوعی بررسی شد. یافته‌ها نشان داد که در مرحله پیش‌آزمون، تفاوت معناداری از نظر آماری در بهزیستی روانی‌اجتماعی بین گروه آزمایش و کنترل وجود نداشت (p > .05). با این حال، پس از مداخله مشاوره تنظیم خانواده، شرکت‌کنندگان گروه آزمایش نمرات بهزیستی روانی‌اجتماعی به طور معناداری بالاتری (M = 135.83) نسبت به گروه کنترل (M = 75.67) کسب کردند و تفاوت کلی معناداری مشاهده شد (t = 7.608, p < .001). بهبودهای معناداری در هر شش بعد بهزیستی روانی‌اجتماعی، به ویژه تسلط بر محیط، روابط مثبت بین‌فردی، خودمختاری و پذیرش خود مشاهده گردید. یافته‌های کیفی نیز نشان‌دهنده بهبود دانش سلامت باروری، افزایش اعتماد به نفس، کاهش ترس، ارتقای ارتباط با شریک زندگی و خودمختاری بیشتر در تصمیم‌گیری‌های باروری بود. پژوهش نتیجه گرفت که مشاوره تنظیم خانواده در دسترس، به طور معناداری بهزیستی روانی‌اجتماعی افراد دارای اختلال شنوایی را بهبود می‌بخشد. همچنین، ادغام مشاوره تنظیم خانواده فراگیر برای افراد دارای معلولیت، تفسیر زبان اشاره تخصصی و حمایت روانی‌اجتماعی در خدمات سلامت باروری به منظور ارتقای دسترسی عادلانه، خودمختاری باروری و بهزیستی روان‌شناختی توصیه شد.

Insomnia disorder (ID) is a common sleep-wake disorder marked by persistent dissatisfaction with sleep quality or quantity. Previous studies have shown that sleep plays a critical role in emotion regulation, particularly in fear extinction. This study aims to characterize ID using estimates of the sympathetic arousal state derived from skin conductance (SC)-based observations, and to compare two observation models: the marked point process (MPP) model and the MPP coupled with continuous (MPP+Cont) model. We utilize SC data from a fear conditioning and extinction procedure involving 24 individuals with ID and 24 good sleepers (GS). The SC measurements are deconvolved to extract autonomic nervous system (ANS) activations and the tonic component. The MPP observation model uses only the extracted ANS activations, while the MPP+Cont model incorporates both ANS activations and the tonic component. Both models are employed to estimate the underlying arousal state over time and compute a high arousal index (HAI). We compare the estimated arousal states and HAI between the ID and GS groups to assess alterations in arousal associated with ID. Our results reveal that ID may be associated with impaired fear extinction learning and recall. Notably, the distinction between ID and GS emerges only under the MPP+Cont model, indicating the critical role of the tonic component in arousal estimation. Overall, this study highlights the potential of arousal state estimation for understanding autonomic dysregulation in ID, thereby supporting interventions for fear-centered comorbidities and improving quality of life.

اختلال بی‌خوابی (ID) یکی از اختلالات شایع خواب-بیداری است که با نارضایتی مداوم از کیفیت یا کمیت خواب مشخص می‌شود. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که خواب نقش حیاتی در تنظیم هیجان، به‌ویژه در خاموشی ترس ایفا می‌کند. هدف این مطالعه، توصیف اختلال بی‌خوابی با استفاده از برآوردهای وضعیت برانگیختگی سمپاتیک مبتنی بر مشاهدات هدایت پوست (SC) و مقایسه دو مدل مشاهده است: مدل فرآیند نقطه‌ای نشاندار (MPP) و مدل MPP همراه با جزء پیوسته (MPP+Cont). داده‌های SC از یک فرایند شرطی‌سازی و خاموشی ترس شامل ۲۴ فرد مبتلا به اختلال بی‌خوابی و ۲۴ فرد خواب خوب (GS) جمع‌آوری شد. اندازه‌گیری‌های SC به منظور استخراج فعال‌سازی‌های دستگاه عصبی خودمختار (ANS) و جزء تونیک، دیکانولوشن شدند. مدل مشاهده MPP تنها از فعال‌سازی‌های استخراج‌شده ANS استفاده می‌کند، در حالی که مدل MPP+Cont هر دو فعال‌سازی ANS و جزء تونیک را در بر می‌گیرد. هر دو مدل برای برآورد وضعیت برانگیختگی زمینه‌ای در طول زمان و محاسبه شاخص برانگیختگی بالا (HAI) به کار گرفته شدند. وضعیت‌های برانگیختگی برآوردشده و HAI بین گروه‌های ID و GS مقایسه شد تا تغییرات برانگیختگی مرتبط با اختلال بی‌خوابی ارزیابی شود. نتایج ما نشان می‌دهد که اختلال بی‌خوابی ممکن است با اختلال در یادگیری و یادآوری خاموشی ترس همراه باشد. به طور قابل توجهی، تمایز بین ID و GS تنها تحت مدل MPP+Cont آشکار می‌شود که نشان‌دهنده نقش حیاتی جزء تونیک در برآورد برانگیختگی است. به طور کلی، این مطالعه بر پتانسیل برآورد وضعیت برانگیختگی برای درک اختلال تنظیم خودمختار در اختلال بی‌خوابی تأکید می‌کند و از مداخلات برای همبودی‌های متمرکز بر ترس و بهبود کیفیت زندگی حمایت می‌کند.

This study aims to analyze the application of rewards and punishments on the motivation of students in memorizing the Qur'an at TPQ Nurul Islam, Payabenua village, using a Qur'anic values approach. The research method used is descriptive qualitative through observation, interviews, and documentation. The results of the study show that rewards, both non-material (praise, appreciation, recognition, and trust from teachers) and material (gifts, certificates, or incentives), are effective in increasing the intrinsic and extrinsic motivation of students. Non-material rewards foster self-confidence, inner satisfaction, and love for the Qur'an, while material rewards serve as an initial trigger for motivation with certain limitations so as not to diminish sincerity. Meanwhile, punishment in memorizing the Qur'an is applied in an educational and constructive manner, such as verbal reprimands, repetition of memorization, additional targets, and measured restrictions on rest time. Proportional application that takes into account the psychological condition of students has been proven to increase discipline, responsibility, and awareness in maintaining memorization, while inappropriate punishment can cause fear and decrease motivation. Meanwhile, the application of rewards and punishments is based on the principles of targhib and tarhib, as well as Qur'anic values such as justice, patience, compassion, exemplary behavior, education, and sincerity. Thus, these two approaches not only function as tools for controlling behavior, but also as means of shaping the Qur'anic character and spirituality of students, thereby significantly increasing their motivation to memorize the Qur'an

هدف این پژوهش تحلیل کاربرد پاداش و تنبیه بر انگیزش دانش‌آموزان در حفظ قرآن در مؤسسه TPQ Nurul Islam، روستای Payabenua با رویکرد ارزش‌های قرآنی است. روش پژوهش مورد استفاده، کیفی توصیفی از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که پاداش‌ها، چه غیرمادی (تشویق، قدردانی، به رسمیت شناختن و اعتماد معلمان) و چه مادی (هدایا، گواهینامه‌ها یا مشوق‌ها)، در افزایش انگیزش درونی و بیرونی دانش‌آموزان مؤثر هستند. پاداش‌های غیرمادی موجب تقویت اعتماد به نفس، رضایت درونی و عشق به قرآن می‌شوند، در حالی که پاداش‌های مادی به عنوان محرک اولیه انگیزش با محدودیت‌هایی خاص به کار می‌روند تا از کاهش اخلاص جلوگیری شود. از سوی دیگر، تنبیه در حفظ قرآن به شیوه‌ای آموزشی و سازنده اعمال می‌شود؛ مانند تذکر شفاهی، تکرار حفظیات، تعیین اهداف اضافی و محدودیت‌های سنجیده در زمان استراحت. کاربرد متناسب که شرایط روان‌شناختی دانش‌آموزان را در نظر می‌گیرد، به اثبات رسیده که موجب افزایش نظم، مسئولیت‌پذیری و آگاهی در حفظ محفوظات می‌شود، در حالی که تنبیه نامناسب می‌تواند باعث ترس و کاهش انگیزش گردد. همچنین، کاربرد پاداش و تنبیه مبتنی بر اصول ترغیب و ترهیب و ارزش‌های قرآنی همچون عدالت، صبر، شفقت، رفتار الگویی، تربیت و اخلاص است. بنابراین، این دو رویکرد نه تنها به عنوان ابزار کنترل رفتار، بلکه به عنوان وسیله‌ای برای شکل‌دهی شخصیت و معنویت قرآنی دانش‌آموزان عمل می‌کنند و به طور معناداری انگیزش آنان را برای حفظ قرآن افزایش می‌دهند.

Political emotions may shape not only which issues citizens prioritise, but also which social traits they value in leaders. Here we tested whether anger and fear elicited by real political issues differentially influence preferences for political leaders' facial traits. A balanced sample of U.S. Republicans and Democrats identified the political issue that made them most angry or most afraid and then chose which leader would best address that issue using computer-generated faces varying in dominance and trustworthiness. Participants chose a more dominant and less trustworthy-looking leader more often when angry (49.5 percent) than when fearful (46.5 percent). Mechanistically, anger shifted choices toward more dominant-looking leaders by increasing reliance on dominance cues and reducing reliance on trustworthiness cues, whereas fear selectively increased reliance on trustworthiness cues. These findings show that issue-linked political emotions exert distinct influences on leader evaluation with implications for democratic decision-making and electoral choices.

هیجانات سیاسی ممکن است نه تنها بر اولویت‌بندی مسائل توسط شهروندان، بلکه بر ویژگی‌های اجتماعی مورد ارزش در رهبران نیز تأثیرگذار باشند. در پژوهش حاضر بررسی شد که آیا خشم و ترس برانگیخته‌شده توسط مسائل واقعی سیاسی به‌طور متفاوتی بر ترجیحات نسبت به ویژگی‌های چهره رهبران سیاسی اثر می‌گذارند یا خیر. نمونه‌ای متعادل از جمهوری‌خواهان و دموکرات‌های ایالات متحده، مسئله سیاسی‌ای را که بیشترین خشم یا ترس را در آن‌ها ایجاد می‌کرد شناسایی کردند و سپس با استفاده از چهره‌های تولیدشده توسط رایانه که در ابعاد سلطه‌گری و قابل‌اعتماد بودن متفاوت بودند، رهبر مناسب برای حل آن مسئله را انتخاب نمودند. شرکت‌کنندگان در حالت خشم (۴۹٫۵ درصد) نسبت به حالت ترس (۴۶٫۵ درصد) بیشتر رهبرانی با ظاهر سلطه‌گر و کمتر قابل‌اعتماد را انتخاب کردند. از نظر سازوکار، خشم با افزایش اتکا به نشانه‌های سلطه‌گری و کاهش اتکا به نشانه‌های قابل‌اعتماد بودن، انتخاب‌ها را به سوی رهبران با ظاهر سلطه‌گر سوق داد، در حالی که ترس به طور انتخابی اتکا به نشانه‌های قابل‌اعتماد بودن را افزایش داد. این یافته‌ها نشان می‌دهند که هیجانات سیاسی مرتبط با مسائل، تأثیرات متمایزی بر ارزیابی رهبران دارند که پیامدهایی برای تصمیم‌گیری دموکراتیک و انتخاب‌های انتخاباتی به همراه دارد.

BACKGROUND: Fear of negative evaluation (FNE) is widely regarded as a central cognitive component of social anxiety (SA). However, the strength and stability of the association between FNE and SA, as well as potential moderating factors, remain unclear. This study aimed to systematically synthesize existing evidence on the relationship between FNE and SA and to examine potential moderators. METHODS: This systematic review and meta-analysis followed PRISMA 2020 guidelines and was registered in PROSPERO (CRD42024619488). A systematic search of major databases was conducted for studies published between January 2010 and April 2025. Eligible studies examined the association between FNE and SA. Two reviewers independently performed study selection, data extraction, and quality assessment. Random-effects models were used to estimate pooled effect sizes, with heterogeneity assessed using Q and I² statistics. Moderator analyses were conducted to explore sources of variability. RESULTS: A total of 143 studies comprising 146 independent samples (N = 80,285) were included. The pooled correlation between FNE and SA was r = 0.53 (95% CI: 0.50-0.55; I² = 88.62%), indicating a moderate positive association. Significant heterogeneity was observed across studies. Moderator analyses suggested that social anxiety measurement tools and cultural background were associated with variability in effect sizes, with stronger correlations observed in Western samples (r = 0.59) compared to Eastern samples (r = 0.52). In contrast, gender, age, publication year, and FNE measurement tools were not significant moderators. Sensitivity analyses confirmed the robustness of the findings, and no evidence of substantial publication bias was detected. CONCLUSION: This meta-analysis provides robust evidence for a moderate positive association between FNE and SA, suggesting that FNE is an important cognitive component of social anxiety. The strength of this association varies across cultural contexts and measurement approaches, highlighting the importance of contextual and methodological factors in shaping observed effects. However, the substantial heterogeneity and predominance of cross-sectional designs limit causal interpretation. Future longitudinal and cross-cultural studies are needed to clarify the developmental and contextual dynamics of this relationship.

زمینه: ترس از ارزیابی منفی (FNE) به طور گسترده به عنوان یکی از مؤلفه‌های شناختی مرکزی اضطراب اجتماعی (SA) شناخته می‌شود. با این حال، قدرت و پایداری ارتباط بین FNE و SA و همچنین عوامل تعدیل‌کننده احتمالی آن همچنان نامشخص است. هدف این مطالعه، ترکیب نظام‌مند شواهد موجود درباره رابطه بین FNE و SA و بررسی تعدیل‌کننده‌های احتمالی بود. روش‌ها: این مرور نظام‌مند و فراتحلیل بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA 2020 انجام شد و در PROSPERO (CRD42024619488) ثبت گردید. جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های داده اصلی برای مطالعات منتشر شده بین ژانویه 2010 تا آوریل 2025 انجام شد. مطالعات واجد شرایط، ارتباط بین FNE و SA را بررسی کرده بودند. دو ارزیاب به طور مستقل انتخاب مطالعات، استخراج داده‌ها و ارزیابی کیفیت را انجام دادند. برای برآورد اندازه اثر تجمیعی از مدل‌های اثرات تصادفی استفاده شد و ناهمگنی با استفاده از آمار Q و I² ارزیابی گردید. تحلیل‌های تعدیل‌گر برای بررسی منابع تغییرپذیری انجام شد. نتایج: در مجموع 143 مطالعه شامل 146 نمونه مستقل (N = 80,285) وارد شدند. همبستگی تجمیعی بین FNE و SA برابر با r = 0.53 (95% CI: 0.50-0.55؛ I² = 88.62%) بود که نشان‌دهنده ارتباط مثبت متوسط است. ناهمگنی معناداری بین مطالعات مشاهده شد. تحلیل‌های تعدیل‌گر نشان داد که ابزارهای سنجش اضطراب اجتماعی و زمینه فرهنگی با تغییرپذیری اندازه اثر مرتبط بودند، به طوری که همبستگی قوی‌تری در نمونه‌های غربی (r = 0.59) نسبت به نمونه‌های شرقی (r = 0.52) مشاهده شد. در مقابل، جنسیت، سن، سال انتشار و ابزارهای سنجش FNE تعدیل‌گر معنادار نبودند. تحلیل‌های حساسیت، استحکام یافته‌ها را تأیید کرد و شواهدی از سوگیری انتشار قابل توجه مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: این فراتحلیل شواهد قوی برای ارتباط مثبت متوسط بین FNE و SA ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد FNE یک مؤلفه شناختی مهم اضطراب اجتماعی است. قدرت این ارتباط در زمینه‌های فرهنگی و رویکردهای سنجش متفاوت است و اهمیت عوامل زمینه‌ای و روش‌شناختی را در شکل‌گیری آثار مشاهده‌شده برجسته می‌کند. با این حال، ناهمگنی قابل توجه و غالب بودن طرح‌های مقطعی، تفسیر علی را محدود می‌کند. مطالعات طولی و بین‌فرهنگی آینده برای روشن شدن پویایی‌های رشدی و زمینه‌ای این رابطه مورد نیاز است.

This qualitative descriptive study aimed to identify the stressors encountered by surgical patients in the operating room through their own expressions and subjective experiences. The study was conducted withinvolved 14 surgical patients who were admitted to the surgical wards of a training and research hospital after surgery. Participants were selected using maximum variation sampling. Data were collected through face-to-face, semi-structured, in-depth interviews conducted 48–72 hours after surgery, when patients were clinically stable and able to express their experiences. Interviews lasted 41–64 minutes, were audio-recorded with consent, and were supported by field notes. Data were analysed by three researchers using inductive content analysis with MAXQDA software by three researchers. Trustworthiness was ensured according to Lincoln and Guba’s criteria. Four main themes were identified: psychological and emotional stressors, physical and environmental stressors, social and communication-related stressors, and waiting related stressors. Patients reported uncertainty about the course of surgery, fear of death or complications, loss of control under anaesthesiaduring anaesthesia, cold temperaturecold temperatures, bright lights, unfamiliar environmental stimuli, insufficient information, emotionally distant communication, loneliness, and prolonged waiting. Coldness was experienced both as physical discomfort and as a symbolic reminder of death. Postoperative pain, perceived deficiencies in care, and mobilisation-related concerns were presentedidentified as contextual findings. The findings indicate that operating room stressors are multidimensional and extend beyond technical surgical preparation. Patient-centred operating room nursing should include clear information, emotional reassurance, environmental comfort, protection of the patient’s dignity, and support during waiting and transfer processes.

این مطالعه توصیفی کیفی با هدف شناسایی عوامل استرس‌زا که بیماران جراحی‌شده در اتاق عمل با آن مواجه می‌شوند، بر اساس بیان‌ها و تجارب ذهنی خود بیماران انجام شد. این پژوهش شامل ۱۴ بیمار جراحی‌شده بود که پس از عمل جراحی در بخش‌های جراحی یک بیمارستان آموزشی و پژوهشی بستری شده بودند. شرکت‌کنندگان با استفاده از نمونه‌گیری حداکثر تنوع انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته و رو‌در‌رو که ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس از جراحی و زمانی که بیماران از نظر بالینی پایدار و قادر به بیان تجارب خود بودند، جمع‌آوری شد. مدت زمان مصاحبه‌ها بین ۴۱ تا ۶۴ دقیقه بود، با رضایت بیماران ضبط صوتی شد و با یادداشت‌های میدانی تکمیل گردید. داده‌ها توسط سه پژوهشگر با استفاده از تحلیل محتوای استقرایی و نرم‌افزار MAXQDA تحلیل شدند. اعتبار پژوهش بر اساس معیارهای Lincoln و Guba تضمین شد. چهار مضمون اصلی شناسایی گردید: عوامل استرس‌زای روان‌شناختی و هیجانی، عوامل استرس‌زای جسمی و محیطی، عوامل استرس‌زای اجتماعی و مرتبط با ارتباطات، و عوامل استرس‌زای مرتبط با انتظار. بیماران به مواردی چون عدم قطعیت نسبت به روند جراحی، ترس از مرگ یا عوارض، از دست دادن کنترل در حین بیهوشی، دمای سرد، نورهای شدید، محرک‌های محیطی ناآشنا، اطلاعات ناکافی، ارتباط عاطفی سرد، احساس تنهایی و انتظار طولانی اشاره کردند. سرما هم به عنوان ناراحتی جسمی و هم به عنوان یادآور نمادین مرگ تجربه شد. درد پس از عمل، برداشت از کمبود مراقبت و نگرانی‌های مرتبط با تحرک به عنوان یافته‌های زمینه‌ای مطرح شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل استرس‌زای اتاق عمل چندبعدی بوده و فراتر از آمادگی فنی جراحی هستند. پرستاری مبتنی بر بیمار در اتاق عمل باید شامل ارائه اطلاعات شفاف، اطمینان‌بخشی عاطفی، راحتی محیطی، حفظ کرامت بیمار و حمایت در فرآیندهای انتظار و انتقال باشد.

Mathematics anxiety and the dominance of procedural memorisation over conceptual understanding remain persistent challenges in Indonesian schools, yet little is known about how teachers themselves experience pedagogical reform. This study aims to examine how sustained engagement with the GASING (GAmpang, ASyik, dan menyenaNGkan; easy, enjoyable, and fun) method reshapes a mathematics educator’s epistemological orientation, affective stance, and professional identity. Using reflexive autoethnography, the data came mainly from the experience of one mathematics educator, documented in personal field journals, reflective memos, and classroom materials across a fourteen-week training phase and a six-month classroom implementation phase. Iterative thematic coding, member checking, and independent coding of a data subsample turned these records into four themes: mathematical alienation under transmission-centred instruction; concretization as an epistemological rupture; affective and motivational renewal, from fear-governed performance toward curiosity-governed exploration, with episodes of regression; and a shift in teacher identity from knowledge dispenser to co-learner and cultural mediator. GASING worked for this educator as an epistemological orientation and not only as a teaching technique. As a single-case account, its implications for teacher professional development are hypotheses to be tested, not standards.

اضطراب ریاضی و غلبه حفظیات رویه‌ای بر درک مفهومی همچنان چالش‌های پایداری در مدارس اندونزی هستند، اما درباره تجربه معلمان از اصلاحات آموزشی اطلاعات اندکی وجود دارد. هدف این پژوهش بررسی این است که چگونه درگیری مستمر با روش GASING (GAmpang، ASyik، و menyenaNGkan؛ آسان، لذت‌بخش و سرگرم‌کننده) جهت‌گیری معرفتی، موضع عاطفی و هویت حرفه‌ای یک معلم ریاضی را دگرگون می‌کند. با استفاده از خودقوم‌نگاری بازتابی، داده‌ها عمدتاً از تجربه یک معلم ریاضی گردآوری شده‌اند که در دفترهای میدانی شخصی، یادداشت‌های تأملی و مواد کلاسی طی یک دوره آموزش چهارده‌هفته‌ای و یک دوره اجرای کلاسی شش‌ماهه مستندسازی شده‌اند. کدگذاری موضوعی تکرارشونده، بررسی اعضا و کدگذاری مستقل یک زیرنمونه از داده‌ها این اسناد را به چهار مضمون تبدیل کرد: بیگانگی ریاضی در آموزش مبتنی بر انتقال؛ عینیت‌یابی به‌عنوان گسست معرفتی؛ نوسازی عاطفی و انگیزشی، از عملکرد مبتنی بر ترس به سوی کاوش مبتنی بر کنجکاوی، همراه با دوره‌هایی از بازگشت؛ و تغییر هویت معلم از انتقال‌دهنده دانش به هم‌آموز و میانجی فرهنگی. روش GASING برای این معلم به‌عنوان یک جهت‌گیری معرفتی و نه صرفاً یک تکنیک تدریس عمل کرد. به‌عنوان گزارشی تک‌موردی، پیامدهای آن برای توسعه حرفه‌ای معلمان فرضیه‌هایی برای آزمون هستند، نه استانداردها.

This study aims to explore in-depth how peer pressure on social media influences the digital behavior of senior high school students, as well as the extent to which self-control and spiritual autonomy play a role in responding to such conformity pressure. Employing a qualitative approach with a phenomenological design, data were collected through in-depth interviews with six students categorized into three typologies: failed mediation, resilience, and congruent/ideal. The results reveal a fundamental finding that conformity pressure in the digital space does not deterministically lead to delinquency or deviant behavior. The trajectory of behavior relies entirely on the strength of the individual's self-control. For students with a weak foundation of faith and self-regulation, peer pressure triggers engagement in toxic behaviors such as cyberbullying, driven by a desire for validation and the Fear of Missing Out (FOMO). Conversely, for students possessing robust self-control and spiritual awareness (muraqabah), this social pressure transforms into an opportunity to demonstrate integrity. They exhibit the mental courage to go against the tide and independently uphold moral principles. Practically, these findings imply the necessity of reconstructing the educational approaches utilized by parents and educators. Delivering religious values that are reduced to mere rigid prohibitions without room for dialogue has proven to be less effective; these fundamental religious doctrines must instead be maintained and contextualized with real, everyday case studies. This dialogical approach is essential to connect religious teachings with the critical logic of adolescents in order to strengthen their faith, thereby fostering a solid stance to navigate toxic social environments. Abstrak Penelitian ini bertujuan untuk mengeksplorasi secara mendalam bagaimana tekanan teman sebaya di media sosial memengaruhi perilaku digital siswa Sekolah Menengah Atas (SMA), serta sejauh mana peran kontrol diri dan otonomi spiritual dalam merespons tekanan konformitas tersebut. Melalui pendekatan kualitatif dengan desain fenomenologis, data dikumpulkan menggunakan teknik wawancara mendalam terhadap enam siswa yang diklasifikasikan ke dalam tiga tipologi: mediasi gagal, resiliensi, dan kongruen/ideal. Hasil penelitian mengungkap sebuah temuan fundamental bahwa tekanan konformitas di ruang digital tidak secara deterministik menghasilkan kenakalan atau perilaku menyimpang. Arah perilaku sepenuhnya bergantung pada kekuatan kontrol diri masing-masing individu. Pada siswa dengan landasan iman dan regulasi diri yang lemah, tekanan kelompok memicu keterlibatan dalam perilaku toksik seperti perundungan siber, yang didorong oleh hasrat validasi dan kecemasan tertinggal tren (Fear of Missing Out/FOMO). Sebaliknya, bagi siswa yang memiliki kontrol diri dan kesadaran spiritual yang kuat (muraqabah), tekanan sosial tersebut justru bertransformasi menjadi momentum pembuktian integritas. Mereka mendemonstrasikan keberanian mental untuk melawan arus dan menegakkan aturan secara mandiri. Temuan ini secara praktis mengimplikasikan perlunya rekonstruksi metode edukasi dari orang tua dan pendidik. Penyampaian nilai agama yang direduksi menjadi sekadar larangan kaku tanpa ruang dialog terbukti kurang efektif; nilai-nilai fundamental keagamaan tersebut justru harus dipertahankan dan dikontekstualisasikan dengan studi kasus nyata sehari-hari. Pendekatan dialogis ini esensial agar ajaran agama terhubung dengan logika kritis remaja guna memperkuat akidah, sehingga mampu membentuk pendirian yang kokoh dalam menghadapi lingkungan pergaulan yang toksik.

هدف این پژوهش، بررسی عمیق تأثیر فشار همسالان در شبکه‌های اجتماعی بر رفتار دیجیتال دانش‌آموزان دبیرستانی و همچنین میزان نقش کنترل خود و خودمختاری معنوی در پاسخ به این فشار همرنگی است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی پدیدارشناختی انجام شده و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با شش دانش‌آموز که در سه گونه‌شناسی «میانجی‌گری ناموفق»، «تاب‌آوری» و «همخوان/ایده‌آل» طبقه‌بندی شده‌اند، گردآوری شده است. نتایج نشان می‌دهد که فشار همرنگی در فضای دیجیتال به طور جبری منجر به بزهکاری یا رفتارهای انحرافی نمی‌شود. مسیر رفتار کاملاً به قدرت کنترل خود فرد بستگی دارد. در دانش‌آموزانی که بنیان ایمان و تنظیم خود ضعیف است، فشار گروهی موجب درگیر شدن در رفتارهای سمی مانند زورگویی سایبری می‌شود که ناشی از میل به تأیید اجتماعی و اضطراب عقب ماندن از روندها (FOMO) است. در مقابل، دانش‌آموزانی که کنترل خود و آگاهی معنوی (مراقبه) قوی دارند، این فشار اجتماعی را به فرصتی برای اثبات یکپارچگی تبدیل می‌کنند. آن‌ها شجاعت ذهنی برای مقابله با جریان غالب و پایبندی مستقل به اصول اخلاقی را نشان می‌دهند. یافته‌های عملی این پژوهش، ضرورت بازسازی رویکردهای آموزشی والدین و مربیان را نشان می‌دهد. انتقال ارزش‌های دینی به صورت صرفاً ممنوعیت‌های خشک و بدون فضای گفت‌وگو، کارایی کمتری دارد؛ بلکه این آموزه‌های بنیادین دینی باید حفظ و با مطالعات موردی واقعی و روزمره زمینه‌مند شوند. این رویکرد گفت‌وگومحور برای پیوند دادن آموزه‌های دینی با منطق انتقادی نوجوانان و تقویت ایمان آن‌ها ضروری است تا بتوانند در مواجهه با محیط‌های اجتماعی سمی، موضعی استوار اتخاذ کنند.

Introduction Gacha games are free-to-play mobile games featuring randomized-reward mechanics to acquire characters and items. These games have grown into a multi-billion-dollar global industry, yet their relationship with adolescent problem gambling remains largely unstudied. Methods This mixed methods study examined the extent to which gacha game spending predicts problem gambling severity among adolescents (RQ1) and how social gacha game communities influence spending behavior (RQ2). A survey of 265 adolescent gacha players recruited from online gacha gaming communities on Reddit used the DSM-IV-Multiple Response-Juvenile (DSM-IV-MR-J) to measure problem gambling severity alongside gacha spending, traditional gambling participation, and demographic covariates. Thematic analysis was conducted on 77 open-ended survey responses and 20 follow-up interviews. Results Three quantitative analyses (Spearman's rank correlation, Mann–Whitney U test, and Firth's penalized logistic regression) found no significant relationship between gacha spending and problem gambling severity, contrasting with prior loot box research reporting significant associations. Given the low prevalence of at-risk and problem gambling in the sample, this finding should be interpreted as preliminary. Qualitative findings revealed that while social communities can amplify spending through fear of missing out (FOMO), normalization, and competitive pressure, community discouragement of spending and free-to-play (F2P) identity emerged as meaningful counterweights, reported by 13 out of 20 interview participants. Discussion These findings raise the possibility of heterogeneous pathways among adolescent gacha players, in which some experience gacha spending as fandom-oriented and socially regulated, while others remain vulnerable to community dynamics that amplify risk. Given gacha's rapidly growing global market and the varied international regulatory responses it has received, understanding how spending behavior and community dynamics shape adolescent gambling-related risk holds increasing real-world relevance.

مقدمه: بازی‌های گچا، بازی‌های موبایلی رایگان با مکانیزم پاداش تصادفی برای به‌دست‌آوردن شخصیت‌ها و آیتم‌ها هستند. این بازی‌ها به صنعتی چند میلیارد دلاری در سطح جهان تبدیل شده‌اند، اما رابطه آن‌ها با قمار مسئله‌ساز در نوجوانان تا حد زیادی مورد مطالعه قرار نگرفته است. روش‌ها: این مطالعه با روش‌های ترکیبی، میزان پیش‌بینی‌کنندگی هزینه‌کرد در بازی‌های گچا بر شدت قمار مسئله‌ساز در نوجوانان (RQ1) و تأثیر جوامع اجتماعی بازی‌های گچا بر رفتار هزینه‌کرد (RQ2) را بررسی کرد. یک پیمایش از ۲۶۵ نوجوان بازیکن گچا که از جوامع آنلاین بازی‌های گچا در Reddit جذب شده بودند، از ابزار DSM-IV-Multiple Response-Juvenile (DSM-IV-MR-J) برای سنجش شدت قمار مسئله‌ساز در کنار هزینه‌کرد گچا، مشارکت در قمار سنتی و متغیرهای جمعیت‌شناختی استفاده کرد. تحلیل تماتیک بر ۷۷ پاسخ باز متنی پیمایش و ۲۰ مصاحبه پیگیری انجام شد. نتایج: سه تحلیل کمی (همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن، آزمون Mann–Whitney U و رگرسیون لجستیک جریمه‌دار Firth) هیچ رابطه معناداری بین هزینه‌کرد گچا و شدت قمار مسئله‌ساز نیافتند که با پژوهش‌های قبلی درباره loot box که ارتباط معنادار گزارش کرده‌اند، در تضاد است. با توجه به شیوع پایین قمار در معرض خطر و قمار مسئله‌ساز در نمونه، این یافته باید به‌صورت مقدماتی تفسیر شود. یافته‌های کیفی نشان داد که اگرچه جوامع اجتماعی می‌توانند هزینه‌کرد را از طریق ترس از دست دادن (FOMO)، نرمال‌سازی و فشار رقابتی تقویت کنند، اما بازدارندگی جامعه از هزینه‌کرد و هویت رایگان‌بازی (F2P) به‌عنوان عوامل متعادل‌کننده معنادار ظاهر شدند که توسط ۱۳ نفر از ۲۰ شرکت‌کننده در مصاحبه گزارش شد. بحث: این یافته‌ها امکان وجود مسیرهای ناهمگون در میان نوجوانان بازیکن گچا را مطرح می‌کند که در آن برخی هزینه‌کرد گچا را به‌عنوان بخشی از هواداری و تحت تنظیم اجتماعی تجربه می‌کنند، در حالی که برخی دیگر همچنان در معرض پویایی‌های اجتماعی جامعه که خطر را افزایش می‌دهد، باقی می‌مانند. با توجه به رشد سریع بازار جهانی گچا و واکنش‌های مقرراتی متنوع بین‌المللی، درک نحوه شکل‌گیری رفتار هزینه‌کرد و پویایی‌های اجتماعی جامعه بر خطرات مرتبط با قمار در نوجوانان، اهمیت فزاینده‌ای در دنیای واقعی دارد.

Conversations about student debt frequently target attendees of four-year and professional institutions, since higher-cost institutions are more likely to lead to high levels of debt. While some research has focused on financial aid and college funding at community colleges, we have comparatively limited scholarship regarding conceptualizations of student debt. Some scholars have studied financial aid staff at community colleges, but research has been primarily quantitative in nature.This study remedies that gap by offering a qualitative perspective about student debt, pairing student and staff views and analyzing them by investigating the social meaning of the money, or what student debt means to students. The study location is a large community college in Texas. Students reported fear regarding debt and some staff shared concerns about possible misuse of aid, through students failing to meet satisfactory academic requirements, taking more debt than needed for living expenses, or using financial aid for personal expenditures.

گفت‌وگوها درباره بدهی دانشجویی اغلب بر دانشجویان مؤسسات چهارساله و حرفه‌ای متمرکز است، زیرا مؤسسات با هزینه بالاتر احتمال بیشتری دارند که منجر به سطوح بالای بدهی شوند. در حالی که برخی پژوهش‌ها بر کمک‌هزینه‌های مالی و تأمین مالی دانشگاه در کالج‌های جامعه‌محور تمرکز داشته‌اند، پژوهش‌های ما درباره مفاهیم بدهی دانشجویی نسبتاً محدود است. برخی پژوهشگران کارکنان امور مالی کالج‌های جامعه‌محور را مطالعه کرده‌اند، اما پژوهش‌ها عمدتاً ماهیتی کمی داشته‌اند. این مطالعه این خلأ را با ارائه دیدگاهی کیفی درباره بدهی دانشجویی جبران می‌کند و دیدگاه‌های دانشجویان و کارکنان را با هم ترکیب کرده و آن‌ها را از طریق بررسی معنای اجتماعی پول، یا آنچه بدهی دانشجویی برای دانشجویان معنا می‌دهد، تحلیل می‌کند. محل انجام مطالعه یک کالج جامعه‌محور بزرگ در تگزاس است. دانشجویان ترس خود را نسبت به بدهی گزارش کردند و برخی کارکنان نگرانی‌هایی درباره احتمال سوءاستفاده از کمک‌هزینه‌ها، از جمله عدم تحقق الزامات تحصیلی رضایت‌بخش توسط دانشجویان، دریافت بدهی بیش از نیاز برای هزینه‌های زندگی یا استفاده از کمک‌هزینه مالی برای مخارج شخصی را بیان کردند.

Aim: This study aimed to explore women's self-reported paranormal experiences during the postpartum period, examine the cultural meanings attributed to these experiences, and descriptively assess levels of paranormal belief using the Paranormal Beliefs Scale (PBS).Methods: A convergent mixed-methods design was employed. Qualitative data were collected through face-toface, semi-structured interviews and analyzed using Braun and Clarke's thematic analysis. Quantitative data were collected using the PBS and analyzed using descriptive statistics. Forty-three postpartum women who reported paranormal or unusual visual experiences within the first 42 days after childbirth were recruited through snowball sampling.Results: Five themes emerged from the qualitative analysis: beliefs associated with the experiences, descriptions of perceived visual experiences, physical responses, psychological responses, and preventive practices. Participants commonly reported seeing black shadows, unfamiliar human-like figures, or animals, usually at night during transitions between wakefulness and sleep. Physical responses included immobility, palpitations, breathlessness, and sensations of suffocation, whereas psychological responses included fear, anxiety, sleep disturbance, and persistent distress. Participants also described religious, traditional, and medical coping practices. The mean PBS score was 27.6 ± 3.26.Conclusion: The findings suggest that women's interpretations of these experiences are shaped by cultural beliefs. Healthcare professionals should acknowledge such experiences without automatically attributing them to psychiatric pathology and provide culturally sensitive, evidence-based counselling to reduce fear and anxiety, discourage potentially harmful traditional practices, and promote maternal and infant wellbeing.

هدف: این مطالعه با هدف بررسی تجارب فراطبیعی خودگزارش‌شده زنان در دوره پس از زایمان، واکاوی معانی فرهنگی منتسب به این تجارب و ارزیابی توصیفی میزان باور به امور فراطبیعی با استفاده از مقیاس باورهای فراطبیعی (PBS) انجام شد. روش‌ها: از طرح آمیخته همگرا استفاده شد. داده‌های کیفی از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته حضوری گردآوری و با روش تحلیل تماتیک براون و کلارک تحلیل شدند. داده‌های کمی با استفاده از PBS جمع‌آوری و با آمار توصیفی تحلیل شدند. چهل‌وسه زن در دوره پس از زایمان که در ۴۲ روز نخست پس از زایمان تجارب فراطبیعی یا غیرمعمول بصری را گزارش کرده بودند، با روش نمونه‌گیری گلوله‌برفی جذب شدند. یافته‌ها: پنج تم از تحلیل کیفی استخراج شد: باورهای مرتبط با تجارب، توصیف تجارب بصری ادراک‌شده، واکنش‌های جسمانی، واکنش‌های روان‌شناختی و اقدامات پیشگیرانه. شرکت‌کنندگان غالباً مشاهده سایه‌های سیاه، اشکال انسانی ناآشنا یا حیوانات را، عمدتاً در شب و هنگام گذار بین بیداری و خواب، گزارش کردند. واکنش‌های جسمانی شامل بی‌حرکتی، تپش قلب، تنگی نفس و احساس خفگی و واکنش‌های روان‌شناختی شامل ترس، اضطراب، اختلال خواب و پریشانی مداوم بود. شرکت‌کنندگان همچنین به راهکارهای مذهبی، سنتی و پزشکی برای مقابله اشاره کردند. میانگین نمره PBS برابر با ۲۷٫۶ ± ۳٫۲۶ بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد تفسیر زنان از این تجارب تحت تأثیر باورهای فرهنگی قرار دارد. متخصصان سلامت باید این تجارب را بدون نسبت دادن خودکار به آسیب‌شناسی روانی به رسمیت بشناسند و مشاوره مبتنی بر شواهد و حساس به فرهنگ ارائه دهند تا ترس و اضطراب را کاهش داده، از اقدامات سنتی بالقوه زیان‌آور جلوگیری و سلامت مادر و نوزاد را ارتقا بخشند.

Abstract Wildlife in cities is often perceived as ‘out of place’ because urban environments are considered human territory. This can lead to stronger negative emotional responses than encounters in natural habitats. A representative sample of adults (n = 500) rated pictures of snakes in urban versus natural environments on five dimensions: positivity, negativity, disgust, threat and approach. We tested contextual differences and the moderating roles of nature-relatedness, disgust propensity/sensitivity and snake fear while controlling for anxiety and depressive symptoms. The emotional appraisal of snakes depicted in urban environments was found to be less positive and more negative, disgusting and threatening than when the same snakes were shown in natural environments. However, approach intentions remain unchanged, indicating that context strongly influences emotional responses. Evaluations were primarily influenced by personality-related factors in natural settings, with higher nature-relatedness predicting more favourable ratings, and greater disgust and snake fear predicting more negative ratings. These individual differences played a limited role in urban settings, suggesting that strong contextual cues can override dispositional variation. The findings demonstrate that perceived ecological congruence is a key driver of how humans perceive wildlife. Effective management and policy should therefore normalize the presence of wildlife in urban areas, provide clear information to distinguish between everyday encounters and genuine risk, and design urban environments that reduce perceived intrusion. This could support coexistence and conservation in increasingly urban landscapes.

حیات‌وحش در شهرها اغلب به عنوان «نامتناسب با محیط» تلقی می‌شود، زیرا محیط‌های شهری قلمرو انسان محسوب می‌گردند. این امر می‌تواند منجر به واکنش‌های هیجانی منفی قوی‌تری نسبت به مواجهه با حیات‌وحش در زیستگاه‌های طبیعی شود. یک نمونه نماینده از بزرگسالان (n = 500) تصاویر مارها را در محیط‌های شهری در مقایسه با محیط‌های طبیعی بر اساس پنج بُعد: مثبت بودن، منفی بودن، نفرت، تهدید و قصد نزدیک شدن ارزیابی کردند. تفاوت‌های زمینه‌ای و نقش تعدیل‌کننده پیوند با طبیعت، تمایل/حساسیت به نفرت و ترس از مارها در حالی که علائم اضطراب و افسردگی کنترل شده بود، مورد بررسی قرار گرفت. ارزیابی هیجانی مارهایی که در محیط‌های شهری به تصویر کشیده شده بودند، کمتر مثبت و بیشتر منفی، نفرت‌انگیز و تهدیدکننده نسبت به زمانی بود که همان مارها در محیط‌های طبیعی نشان داده می‌شدند. با این حال، قصد نزدیک شدن تغییری نکرد، که نشان می‌دهد زمینه به شدت بر واکنش‌های هیجانی تأثیر می‌گذارد. ارزیابی‌ها عمدتاً تحت تأثیر عوامل مرتبط با ویژگی‌های شخصیتی در محیط‌های طبیعی قرار داشت، به طوری که پیوند بیشتر با طبیعت پیش‌بینی‌کننده ارزیابی‌های مطلوب‌تر و نفرت و ترس بیشتر از مارها پیش‌بینی‌کننده ارزیابی‌های منفی‌تر بود. این تفاوت‌های فردی در محیط‌های شهری نقش محدودی داشتند و این امر نشان می‌دهد که نشانه‌های قوی زمینه‌ای می‌توانند تفاوت‌های فردی را تحت‌الشعاع قرار دهند. یافته‌ها نشان می‌دهند که ادراک تناسب بوم‌شناختی عامل کلیدی در نحوه ادراک انسان‌ها از حیات‌وحش است. بنابراین مدیریت و سیاست‌گذاری مؤثر باید حضور حیات‌وحش در مناطق شهری را عادی‌سازی کند، اطلاعات روشنی برای تمایز بین مواجهه‌های روزمره و خطر واقعی ارائه دهد و محیط‌های شهری را به گونه‌ای طراحی کند که احساس مزاحمت را کاهش دهد. این اقدامات می‌تواند به همزیستی و حفاظت از حیات‌وحش در مناظر شهری رو به افزایش کمک کند.

Abstract Although the discrete emotion perspective has gained increasing attention in affective and psycholinguistic research, large-scale normative datasets in a second language (L2) remain limited. To address this gap, the present study introduces a comprehensive database of discrete emotion norms for L2 English. The dataset comprises 1,122 words evaluated by 525 Chinese-English bilinguals across five discrete emotion categories: happiness, anger, fear, disgust and sadness. Participants rated subsets of these words using a 5-point Likert scale. The results demonstrate high inter-rater reliability and reveal systematic relationships between discrete emotion ratings and affective dimensions. Furthermore, these categorical ratings correlate with emotion prototypicality and key psycholinguistic variables, including age of acquisition, word frequency, concreteness and semantic diversity. Distributional analyses highlight a pronounced asymmetry: happiness dominates the semantic space. This database provides detailed discrete emotion ratings for each word and offers a fine-grained tool for selecting controlled stimuli for research on L2 emotion.

چکیده: اگرچه دیدگاه هیجان‌های گسسته در پژوهش‌های عاطفی و روان‌زبان‌شناسی توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده است، اما مجموعه داده‌های هنجاری در مقیاس وسیع برای زبان دوم (L2) همچنان محدود است. برای رفع این خلأ، مطالعه حاضر یک پایگاه داده جامع از هنجارهای هیجان‌های گسسته برای زبان انگلیسی به عنوان زبان دوم ارائه می‌دهد. این مجموعه داده شامل ۱٬۱۲۲ واژه است که توسط ۵۲۵ فرد دوزبانه چینی-انگلیسی در پنج مقوله هیجان گسسته (شادی، خشم، ترس، انزجار و غم) ارزیابی شده‌اند. شرکت‌کنندگان زیرمجموعه‌هایی از این واژه‌ها را با استفاده از مقیاس لیکرت ۵ درجه‌ای ارزیابی کردند. نتایج نشان‌دهنده پایایی بالای ارزیابان و روابط نظام‌مند میان ارزیابی‌های هیجان‌های گسسته و ابعاد عاطفی است. همچنین، این ارزیابی‌های مقوله‌ای با نمونه‌وارگی هیجان و متغیرهای کلیدی روان‌زبان‌شناختی از جمله سن اکتساب، بسامد واژه، عینیت و تنوع معنایی همبستگی دارند. تحلیل‌های توزیعی، عدم تقارن بارزی را نشان می‌دهد: شادی بر فضای معنایی غالب است. این پایگاه داده، ارزیابی‌های دقیق هیجان‌های گسسته را برای هر واژه فراهم می‌کند و ابزاری دقیق برای انتخاب محرک‌های کنترل‌شده در پژوهش‌های هیجان در زبان دوم ارائه می‌دهد.

Introduction Depression and anxiety remain major, largely unaddressed drivers of disability in low- and middle-income countries (LMICs), where scarce resources and persistent stigma constrain access to care. Scalable solutions are urgently needed. Low-intensity psychological interventions, delivered by trained non-specialists offer a promising pathway to close the treatment gap. This study examines the prospective acceptability of these interventions in Java, Indonesia, an exemplar of an under resourced health system, to guide targeted cultural adaptation and inform optimal implementation. Methods Using a qualitative descriptive design guided by the Theoretical Framework of Acceptability (TFA), we conducted semi-structured interviews (n = 33) with people experiencing anxiety and depression and 21 focus groups with families (n = 34), health workers (n = 36), and community/religious leaders (n = 37) across 12 sites in Java. Data were collected in Bahasa/local languages, transcribed, translated, and analysed using TFA informed Framework Analysis. 5% of translations were independently back-verified. Stakeholder workshops and advisory panels shaped study design and interpretation. Results Low mental health literacy and stigma undermined intervention coherence and affective attitude, with many conflating LIPIs with general counselling. Help-seeking was often delayed until distress became severe, reflecting limited understanding of mental health problems and available support. Despite these challenges, strong perceptions of effectiveness and positive affective attitudes were driven by cultural values of self-reliance and community support. Concerns centered on ethicality, particularlyprivacy risks and fear of social judgment, alongside undercertainty regarding the role of traditional healers and the burden associated with time and workload demands. Trust in lay health workers was high in rural areas but more variable in urban contexts. Conclusion Findings highlight that cultural, structural, and interpersonal factors shape anticipated intervention acceptability. While stigma and low literacy remain barriers, strong perceived need and cultural alignment suggest the potential for promising subsequent uptake. Addressing privacy, role clarity, and logistical burden through tailored adaptations and partnerships is critical. This study offers one of the first theoretically framed qualitative explorations of LIPI acceptability in Southeast Asia, highlighting culturally congruent pathways for subsequent LMIC implementation.

مقدمه: افسردگی و اضطراب همچنان از عوامل اصلی و عمدتاً نادیده‌گرفته‌شده ناتوانی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط (LMICs) هستند، جایی که منابع محدود و انگ اجتماعی پایدار، دسترسی به مراقبت را محدود می‌کند. راه‌حل‌های مقیاس‌پذیر به‌شدت مورد نیاز است. مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین که توسط افراد غیرمتخصص آموزش‌دیده ارائه می‌شوند، مسیر امیدوارکننده‌ای برای کاهش فاصله درمانی فراهم می‌کنند. این مطالعه به بررسی پذیرش احتمالی این مداخلات در جاوه، اندونزی، به‌عنوان نمونه‌ای از نظام سلامت کم‌منبع، می‌پردازد تا سازگاری فرهنگی هدفمند و اجرای بهینه را هدایت کند. روش‌ها: با استفاده از طراحی توصیفی کیفی و با راهنمایی چارچوب نظری پذیرش (TFA)، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 33) با افراد دارای تجربه اضطراب و افسردگی و ۲۱ گروه متمرکز با خانواده‌ها (n = 34)، کارکنان سلامت (n = 36) و رهبران اجتماعی/مذهبی (n = 37) در ۱۲ سایت در جاوه انجام شد. داده‌ها به زبان باهاسا/زبان‌های محلی جمع‌آوری، رونویسی، ترجمه و با استفاده از تحلیل چارچوب مبتنی بر TFA تحلیل شدند. پنج درصد ترجمه‌ها به طور مستقل بازبینی شدند. کارگاه‌های ذینفعان و پانل‌های مشورتی طراحی و تفسیر مطالعه را شکل دادند. نتایج: سواد پایین سلامت روان و انگ اجتماعی، انسجام مداخله و نگرش عاطفی را تضعیف کرد و بسیاری مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین را با مشاوره عمومی اشتباه می‌گرفتند. جستجوی کمک اغلب تا زمانی که ناراحتی شدید نشود به تعویق می‌افتاد که نشان‌دهنده درک محدود از مشکلات سلامت روان و حمایت‌های موجود بود. با وجود این چالش‌ها، ادراک قوی از اثربخشی و نگرش‌های عاطفی مثبت توسط ارزش‌های فرهنگی اتکاء به خود و حمایت اجتماعی تقویت شد. نگرانی‌ها عمدتاً بر اخلاقی بودن، به‌ویژه خطرات حریم خصوصی و ترس از قضاوت اجتماعی، همراه با عدم قطعیت درباره نقش درمانگران سنتی و بار ناشی از زمان و حجم کار متمرکز بود. اعتماد به کارکنان سلامت غیرمتخصص در مناطق روستایی بالا بود اما در مناطق شهری متغیرتر بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل فرهنگی، ساختاری و بین‌فردی، پذیرش پیش‌بینی‌شده مداخله را شکل می‌دهند. اگرچه انگ اجتماعی و سواد پایین همچنان موانع هستند، نیاز ادراک‌شده قوی و هم‌سویی فرهنگی، پتانسیل پذیرش بعدی را نشان می‌دهد. پرداختن به مسائل حریم خصوصی، شفافیت نقش‌ها و بار لجستیکی از طریق سازگاری‌های هدفمند و مشارکت‌ها حیاتی است. این مطالعه یکی از نخستین بررسی‌های کیفی مبتنی بر چارچوب نظری درباره پذیرش مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین در جنوب شرق آسیا است که مسیرهای هم‌سوی فرهنگی برای اجرای بعدی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط را برجسته می‌کند.

Values are transmitted from family to child not through explicit instruction but within the ordinary flow of everyday life and, more often than not, without words, which renders this transmission at once durable and fragile. This study examines how value transmission has been transformed by digitalization through the narratives of a transitional generation that spent its childhood within traditional patterns of settlement and relationships yet carries out its parenting in a digitalized environment. Within an interpretive phenomenological design, semi-structured interviews were conducted with 21 parents living in Afyonkarahisar, and the data were analyzed thematically. In childhood narratives, transmission operated without recourse to words, through the gaze, example, and shared space. The entry of digital media into the home fragmented this shared time-space, and children’s capacity to verify their parents instantly brought the family’s relative monopoly over knowledge to an end. Authority has not disappeared; rather, its legitimacy has shifted from threat and fear to persuasion and negotiation. Privacy has emerged as a new domain of value which, when read through the lens of contextual integrity, operates as a local order woven from gendered visibility and religious-moral references. Narrative-level comparison shows that traditional and negotiated elements coexist within individual narratives, including those of the youngest and oldest participants. While the family has lost its epistemic authority, it retains its moral authority; the process thus amounts to a restructuring rather than a dissolution.

ارزش‌ها از طریق آموزش صریح منتقل نمی‌شوند، بلکه در جریان عادی زندگی روزمره و اغلب بدون استفاده از کلمات از خانواده به کودک انتقال می‌یابند؛ امری که این انتقال را همزمان بادوام و شکننده می‌سازد. این پژوهش به بررسی چگونگی تحول انتقال ارزش‌ها در اثر دیجیتالی‌شدن از خلال روایت‌های نسلی گذار می‌پردازد که کودکی خود را در الگوهای سنتی سکونت و روابط سپری کرده اما نقش والدگری را در محیطی دیجیتالی ایفا می‌کند. در قالب طراحی پدیدارشناسی تفسیری، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۱ والد ساکن آفیون‌قره‌حصار انجام شد و داده‌ها به شیوه تحلیل تماتیک بررسی گردید. در روایت‌های کودکی، انتقال ارزش‌ها بدون توسل به کلام و از طریق نگاه، الگو و فضای مشترک صورت می‌گرفت. ورود رسانه‌های دیجیتال به خانه این زمان‌ـ‌فضای مشترک را تکه‌تکه کرد و توانایی کودکان در راستی‌آزمایی فوری والدین، انحصار نسبی خانواده بر دانش را پایان داد. اقتدار از میان نرفته است؛ بلکه مشروعیت آن از تهدید و ترس به اقناع و مذاکره تغییر یافته است. حریم خصوصی به عنوان حوزه‌ای نوین از ارزش‌ها پدیدار شده که با خوانش از منظر یکپارچگی زمینه‌ای، به مثابه نظمی محلی بافته‌شده از مرئی‌سازی جنسیتی و ارجاعات دینی‌ـ‌اخلاقی عمل می‌کند. مقایسه در سطح روایت نشان می‌دهد عناصر سنتی و مذاکره‌ای در روایت‌های فردی، حتی در میان جوان‌ترین و مسن‌ترین مشارکت‌کنندگان، همزیستی دارند. هرچند خانواده اقتدار معرفتی خود را از دست داده، اقتدار اخلاقی آن حفظ شده است؛ بنابراین این فرایند بیشتر به بازساخت می‌ماند تا فروپاشی.

Political silence refers to the failure of political thought to translate into political action for various reasons. Individuals may remain silent out of fear that future interests will be harmed or to secure specific benefits. This study aims to conceptualize political silence among individuals as a multidimensional construct by focusing on academics in Türkiye and to develop a valid and reliable measurement scale. The research, based on a quantitative design, includes scale development and psychometric validation. During the scale development process, an item pool was generated from the relevant literature, and content validity was established through expert evaluation. To examine the construct validity of the scale, an Exploratory Factor Analysis was performed on data from 640 academics in the first stage, and a Confirmatory Factor Analysis was conducted on data from 643 academics in the second stage. The scale’s reliability was evaluated using Cronbach’s alpha coefficients, and convergent and discriminant validity were assessed using composite reliability (CR), average variance extracted (AVE), and the Fornell–Larcker criterion. The findings demonstrate that the political silence scale developed in this study is a valid and reliable measurement instrument comprising four subdimensions: protest-based, perceived risk-based, conformity-based, and value-based political silence.

سکوت سیاسی به ناتوانی اندیشه سیاسی در تبدیل شدن به کنش سیاسی به دلایل مختلف اشاره دارد. افراد ممکن است به دلیل ترس از آسیب دیدن منافع آینده یا برای تأمین منافع خاص، سکوت اختیار کنند. هدف این پژوهش، مفهوم‌سازی سکوت سیاسی به عنوان یک سازه چندبعدی در میان افراد با تمرکز بر اعضای هیئت علمی در ترکیه و تدوین یک مقیاس سنجش معتبر و پایا است. این پژوهش که مبتنی بر طرح کمی است، شامل تدوین مقیاس و اعتبارسنجی روان‌سنجی می‌باشد. در فرایند تدوین مقیاس، مجموعه‌ای از گویه‌ها بر اساس ادبیات مرتبط گردآوری شد و روایی محتوایی از طریق ارزیابی خبرگان تأیید گردید. برای بررسی روایی سازه مقیاس، تحلیل عاملی اکتشافی بر داده‌های ۶۴۰ عضو هیئت علمی در مرحله اول و تحلیل عاملی تأییدی بر داده‌های ۶۴۳ عضو هیئت علمی در مرحله دوم انجام شد. پایایی مقیاس با استفاده از ضرایب آلفای کرونباخ ارزیابی گردید و روایی همگرا و واگرا با استفاده از پایایی ترکیبی (CR)، میانگین واریانس استخراج‌شده (AVE) و معیار فورنل–لارکر بررسی شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که مقیاس سکوت سیاسی تدوین‌شده در این پژوهش، ابزاری معتبر و پایا شامل چهار زیرمقیاس سکوت سیاسی مبتنی بر اعتراض، مبتنی بر ادراک ریسک، مبتنی بر همنوایی و مبتنی بر ارزش است.

Driving can be enhanced if the vehicle quickly responds to the driver’s emotions. Accurate recognition of the driver’s emotional state is essential for advanced driver assistance systems (ADAS). The existing models restrict to single-modal data and fail to acquire hidden emotions which affects the prediction accuracy. Also, they lack real time data integration with self driving vehicles. Thus, a more robust multimodal model is needed to combine driver’s vital metrics and emotional behaviors for enhanced safety and dynamic vehicle-human interactivity. The proposed model ‘Emo-Aware’ blends real-time data from multiple sensors, including face emotion detection cameras, speech emotion detection microphones, heart rate sensors, and blood pressure sensors. The captured data are preprocessed to remove noise, retrieve relevant features and amplify to the desired state. Further, it processes this integrated data using a CNN model with hard voting method to precisely assess driver’s sentiments. The proposed framework is validated in a simulator using benchmark multimodal datasets, demonstrating its effectiveness for driver emotion assessment and laying groundwork for future real-world ADAS deployment. The robustness of model lies in its capability to adjust driving constraints on basis of the emotion quotient of driver thereby providing a personalized driving environment. Upon model’s implementation, there is a notable rise in accuracy and fall in the loss function. The diagonal values in the confusion matrix represent class-wise emotion detection accuracies of 0.92, 0.93, 0.91, 0.95, 0.92, and 0.86, corresponding to the emotions of disgust, fear, happiness, neutrality, sadness, and surprise, respectively. The results for discrete functional modules are also gauged. The speech-sentiment module recorded the optimal values, 0.94, 0.93, 0.91, and 0.92, respectively, for accuracy, precision, recall, and f-score. The blood pressure module reported the MSE, RMSE, MAE, and R-squared values as 6 mmHg² and 2.6 mmHg, 2.2 mmHg, and 0.96, respectively. Furthermore, the Face module also recorded the optimum values of 0.95, 0.94, 0.93, and 0.93 for accuracy, precision, recall, and f-score, respectively. Therefore, the model can be beneficial for advanced driver emotion detection that not only emphasizes safety but also examines the relationship between drivers and their vehicles through personalized emotionally aware interactions.

رانندگی می‌تواند در صورتی بهبود یابد که وسیله نقلیه به سرعت به هیجانات راننده واکنش نشان دهد. شناسایی دقیق وضعیت هیجانی راننده برای سامانه‌های پیشرفته کمک‌راننده (ADAS) ضروری است. مدل‌های موجود به داده‌های تک‌وجهی محدود می‌شوند و قادر به شناسایی هیجانات پنهان نیستند که این امر بر دقت پیش‌بینی تأثیر می‌گذارد. همچنین، این مدل‌ها فاقد یکپارچه‌سازی داده‌های بلادرنگ با خودروهای خودران هستند. بنابراین، نیاز به یک مدل چندوجهی مقاوم‌تر وجود دارد تا شاخص‌های حیاتی و رفتارهای هیجانی راننده را برای افزایش ایمنی و تعامل پویای انسان و خودرو ترکیب کند. مدل پیشنهادی «Emo-Aware» داده‌های بلادرنگ را از حسگرهای متعدد، از جمله دوربین‌های شناسایی هیجان چهره، میکروفون‌های شناسایی هیجان گفتار، حسگرهای ضربان قلب و حسگرهای فشار خون ترکیب می‌کند. داده‌های جمع‌آوری‌شده پیش‌پردازش می‌شوند تا نویز حذف، ویژگی‌های مرتبط استخراج و به وضعیت مطلوب تقویت شوند. سپس این داده‌های یکپارچه با استفاده از مدل CNN و روش hard voting برای ارزیابی دقیق احساسات راننده پردازش می‌شوند. چارچوب پیشنهادی در شبیه‌ساز با استفاده از داده‌مجموعه‌های چندوجهی مرجع اعتبارسنجی شده و اثربخشی آن برای ارزیابی هیجان راننده و فراهم‌سازی زمینه برای استقرار آتی در ADAS واقعی را نشان می‌دهد. پایداری مدل در توانایی آن برای تنظیم محدودیت‌های رانندگی بر اساس ضریب هیجانی راننده نهفته است و بدین ترتیب محیط رانندگی شخصی‌سازی‌شده‌ای فراهم می‌شود. با پیاده‌سازی مدل، افزایش قابل توجهی در دقت و کاهش تابع خطا مشاهده می‌شود. مقادیر قطری ماتریس سردرگمی دقت شناسایی هیجان به تفکیک کلاس را به ترتیب 0.92، 0.93، 0.91، 0.95، 0.92 و 0.86 برای هیجانات انزجار، ترس، شادی، خنثی، غم و شگفتی نشان می‌دهد. نتایج ماژول‌های عملکردی مجزا نیز ارزیابی شده‌اند. ماژول احساس-گفتار مقادیر بهینه 0.94، 0.93، 0.91 و 0.92 را به ترتیب برای دقت، دقت مثبت، یادآوری و f-score ثبت کرده است. ماژول فشار خون مقادیر MSE، RMSE، MAE و R-squared را به ترتیب 6 mmHg² و 2.6 mmHg، 2.2 mmHg و 0.96 گزارش کرده است. همچنین، ماژول چهره نیز مقادیر بهینه 0.95، 0.94، 0.93 و 0.93 را به ترتیب برای دقت، دقت مثبت، یادآوری و f-score ثبت کرده است. بنابراین، این مدل می‌تواند برای شناسایی پیشرفته هیجان راننده مفید باشد که نه تنها بر ایمنی تأکید دارد بلکه رابطه بین رانندگان و خودروهایشان را از طریق تعاملات شخصی‌سازی‌شده و آگاه از هیجان بررسی می‌کند.

Abstract Previous research finds that vocal emotions are recognized above chance, with higher accuracy typically observed for one’s own cultural group – an “in-group” advantage. However, this may not apply uniformly, especially for bilinguals who are highly proficient in a second language (L2) but not members of the L2 cultural in-group. This study investigates Dutch-English bilinguals’ recognition of anger, fear, happiness, sadness and neutral emotion in Dutch (first language; L1), English (second language; L2) and two unfamiliar languages, Arabic and Hindi, using pseudo-utterances. Listeners were highly accurate in recognizing emotions in both Dutch and English. Recognition in Arabic matched their known languages, while Hindi was lower. Additionally, accuracy in English emotion recognition was positively correlated with English proficiency. These results suggest that the in-group advantage can extend to a highly proficient L2, indicating that cultural membership is not strictly necessary for highly accurate vocal emotion recognition.

پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که هیجان‌های صوتی بالاتر از سطح تصادف شناسایی می‌شوند و معمولاً دقت بیشتری برای گروه فرهنگی خود فرد ــ مزیت «درون‌گروهی» ــ مشاهده می‌شود. با این حال، این امر ممکن است به طور یکنواخت صدق نکند، به ویژه برای دوزبانه‌هایی که در زبان دوم (L2) بسیار ماهر هستند اما عضو گروه فرهنگی زبان دوم نیستند. این مطالعه به بررسی شناسایی خشم، ترس، شادی، غم و هیجان خنثی در زبان هلندی (زبان اول؛ L1)، انگلیسی (زبان دوم؛ L2) و دو زبان ناآشنای عربی و هندی توسط دوزبانه‌های هلندی-انگلیسی با استفاده از شبه‌گفتارها می‌پردازد. شنوندگان در شناسایی هیجان‌ها در هر دو زبان هلندی و انگلیسی بسیار دقیق بودند. شناسایی هیجان در زبان عربی با زبان‌های آشنا برابری می‌کرد، در حالی که در زبان هندی پایین‌تر بود. همچنین، دقت در شناسایی هیجان‌های انگلیسی با مهارت زبان انگلیسی همبستگی مثبت داشت. این نتایج نشان می‌دهد که مزیت درون‌گروهی می‌تواند به زبان دوم با مهارت بالا نیز گسترش یابد و عضویت فرهنگی برای شناسایی بسیار دقیق هیجان صوتی کاملاً ضروری نیست.

OBJECTIVE: Food noise has been studied with GLP-1-based therapies, but not with metabolic bariatric surgery (MBS), despite shared mechanisms. Data on food noise beyond initial weight loss are limited, and weight self-stigma (WSS), which links to poorer weight outcomes and risky behaviors after MBS, may relate to higher food noise, especially during weight stabilization. This study investigates whether WSS is associated with increased food noise during stable weight following MBS. METHODS: Adults who remained weight stable following MBS completed the Weight Self-Stigma Questionnaire (WSSQ) and Food Noise Questionnaire (FNQ). Multivariable linear regression examined associations between WSSQ scores (total and self-devaluation/fear of enacted stigma subscales) and FNQ scores. RESULTS: Participants (n = 60) were 13.3 ± 4.5 months post surgery, with a maximum weight loss of 24.8% ± 8.4%. Higher WSSQ total (B = 0.29, p = 0.001) and self-devaluation subscale (B = 0.36, p = 0.021) scores were associated with higher FNQ scores. CONCLUSIONS: Food noise increased with higher WSS, particularly among individuals reporting greater self-devaluation due to weight during postoperative weight stability. Further research should map this relationship across postoperative weight stages, test causal direction, and identify mechanisms. Because WSS and food noise can undermine health behaviors, weight loss, and health gains after MBS, routine screening and integrated clinical interventions may be warranted.

هدف: نویز غذایی در درمان‌های مبتنی بر GLP-1 مورد مطالعه قرار گرفته است، اما با وجود مکانیسم‌های مشترک، در جراحی متابولیک چاقی (MBS) بررسی نشده است. داده‌ها دربارهٔ نویز غذایی فراتر از کاهش وزن اولیه محدود هستند و انگ خود‌وزنی (WSS) که با پیامدهای ضعیف‌تر وزنی و رفتارهای پرخطر پس از MBS مرتبط است، ممکن است با نویز غذایی بالاتر، به‌ویژه در دورهٔ پایداری وزن، ارتباط داشته باشد. این مطالعه بررسی می‌کند که آیا WSS با افزایش نویز غذایی در دورهٔ پایداری وزن پس از MBS مرتبط است یا خیر. روش‌ها: بزرگسالانی که پس از MBS وزن پایداری داشتند، پرسشنامهٔ انگ خود‌وزنی (WSSQ) و پرسشنامهٔ نویز غذایی (FNQ) را تکمیل کردند. رگرسیون خطی چندمتغیره ارتباط بین نمرات WSSQ (کل و زیرمقیاس‌های خودتحقیری/ترس از انگ اعمال‌شده) و نمرات FNQ را بررسی کرد. نتایج: شرکت‌کنندگان (n = 60) به طور میانگین ۱۳٫۳ ± ۴٫۵ ماه پس از جراحی بودند و بیشینهٔ کاهش وزن آن‌ها ۲۴٫۸٪ ± ۸٫۴٪ بود. نمرات بالاتر کل WSSQ (B = 0.29, p = 0.001) و زیرمقیاس خودتحقیری (B = 0.36, p = 0.021) با نمرات بالاتر FNQ ارتباط داشت. نتیجه‌گیری: نویز غذایی با افزایش WSS، به‌ویژه در میان افرادی که خودتحقیری بیشتری به دلیل وزن در دورهٔ پایداری وزن پس از عمل گزارش کردند، افزایش یافت. پژوهش‌های بیشتر باید این رابطه را در مراحل مختلف وزنی پس از عمل ترسیم کند، جهت علیت را بیازماید و سازوکارها را شناسایی کند. از آنجا که WSS و نویز غذایی می‌توانند رفتارهای سلامت، کاهش وزن و دستاوردهای سلامت پس از MBS را تضعیف کنند، غربالگری روتین و مداخلات بالینی یکپارچه ممکن است ضروری باشد.

This study examines how parents of LGBTQ+ individuals in South Korea navigate the emotional rupture fueled by fear, isolation, and disorientation after learning their children’s queer identity, encounter queer-related (mis)information as a way of coping with this emotional toll, and come to listen to queer realities relationally. Through this process, we highlight how parents reconstruct their identities as supportive parents, which reshapes their informating practices, making them more critical in assessing queer-related (mis)information, developing strategies to protect themselves from harmful narratives, and actively challenging misinformation to support others navigating similar experiences. This work contributes to CSCW by (1) foregrounding parents of LGBTQ+ individuals, an underrepresented yet critical stakeholder group in Queer HCI; (2) demonstrating how identity reconfiguration following a trauma-healing process could transform informating practices; and (3) arguing that addressing misinformation requires attention beyond individual fact-based discerning to account for its relational, cultural, and emotional dimensions. Further, we invite CSCW scholars to reconsider the balance between abstracting and humanizing information, explore future design possibilities for parents of LGBTQ+ children, and reflect on the role of researchers as participants in collective research communities fueled by care.

این مطالعه بررسی می‌کند که والدین افراد LGBTQ+ در کره جنوبی چگونه با گسست عاطفی ناشی از ترس، انزوا و سردرگمی پس از آگاهی از هویت کوییر فرزندان خود مواجه می‌شوند، چگونه با (اطلاعات/اطلاعات نادرست) مرتبط با کوییر به عنوان راهکاری برای مقابله با این فشار عاطفی روبه‌رو می‌شوند و چگونه به صورت رابطه‌ای به واقعیت‌های کوییر گوش می‌سپارند. در این فرایند، نشان داده می‌شود که والدین چگونه هویت خود را به عنوان والدین حمایت‌گر بازسازی می‌کنند و این امر شیوه‌های اطلاع‌رسانی آن‌ها را بازشکل می‌دهد؛ به گونه‌ای که آن‌ها در ارزیابی (اطلاعات/اطلاعات نادرست) مرتبط با کوییر انتقادی‌تر عمل می‌کنند، راهبردهایی برای محافظت از خود در برابر روایت‌های آسیب‌زا توسعه می‌دهند و به طور فعال با اطلاعات نادرست مقابله می‌کنند تا از دیگرانی که تجربه‌های مشابهی دارند حمایت نمایند. این پژوهش به حوزه CSCW از طریق (۱) برجسته‌سازی والدین افراد LGBTQ+ به عنوان گروه ذی‌نفعی که کمتر مورد توجه قرار گرفته اما بسیار مهم در Queer HCI است؛ (۲) نشان دادن اینکه بازپیکربندی هویت پس از فرایند تروما و التیام چگونه می‌تواند شیوه‌های اطلاع‌رسانی را دگرگون سازد؛ و (۳) استدلال بر اینکه مقابله با اطلاعات نادرست نیازمند توجهی فراتر از تشخیص فردی مبتنی بر واقعیت بوده و باید ابعاد رابطه‌ای، فرهنگی و عاطفی آن نیز مدنظر قرار گیرد، کمک می‌کند. افزون بر این، از پژوهشگران CSCW دعوت می‌شود تا توازن میان انتزاعی‌سازی و انسانی‌سازی اطلاعات را بازاندیشی کنند، امکانات طراحی آینده برای والدین دارای فرزندان LGBTQ+ را بررسی نمایند و درباره نقش پژوهشگران به عنوان مشارکت‌کنندگان در جوامع پژوهشی جمعی مبتنی بر مراقبت تأمل کنند.

ABSTRACT Numerous species investigate and alter their behaviour around the corpses of conspecifics. However, morbid behaviour creates multiple risks including exposure to disease, predation, and elevated stress levels. Although some causes for morbid behaviour have been postulated, it is not clear if there are adaptive benefits for this reasonably common behaviour that occurs across species. Growing support for information centre theory suggests that conspecifics around a corpse may benefit from shared information. We hypothesise that corpses are repositories for information and that congregations around them are information centres where crucial knowledge about the environment and predators can spread among individuals and groups. We call this the funeral hypothesis. The death of an individual may trigger a myriad of emotions (e.g., fear, anger, and sadness) and behaviours (e.g., congregating, not eating, and aggression) in conspecifics. Because these responses are conspicuous and costly, we interpret them as honest signals prompting other individuals, groups, and sometimes heterospecifics, to gather around the signallers and obtain information about the cause of death via visible and olfactory cues such as wounds or grievous injuries, absence or presence of predators, age of the deceased, and decomposition. This information is then transmitted across multiple levels of complex societies from the individual to different groups. The costs of interacting with corpses are balanced by consolation of bereaved or stressed individuals, enhancing social bonds, facilitating the renegotiation of social positions, and gaining knowledge of threats in the environment. We provide a review linking these concepts and suggest hypotheses generated by the framework.

چکیده: گونه‌های متعددی رفتارهای تحقیقی و تغییر رفتار در اطراف اجساد همنوعان خود نشان می‌دهند. با این حال، رفتارهای مرتبط با مرگ‌آگاهی خطرات متعددی از جمله مواجهه با بیماری، شکار شدن و افزایش سطح استرس را به همراه دارد. اگرچه برخی دلایل برای این رفتارها مطرح شده است، اما مشخص نیست که آیا منافع سازشی برای این رفتار نسبتاً رایج که در گونه‌های مختلف مشاهده می‌شود، وجود دارد یا خیر. حمایت فزاینده از نظریه مرکز اطلاعات نشان می‌دهد که همنوعان اطراف یک جسد ممکن است از اطلاعات مشترک بهره‌مند شوند. ما فرض می‌کنیم که اجساد مخازنی برای اطلاعات هستند و تجمعات اطراف آن‌ها به‌منزله مراکز اطلاعاتی است که دانش حیاتی درباره محیط و شکارچیان می‌تواند میان افراد و گروه‌ها منتشر شود. ما این را فرضیه مراسم تدفین می‌نامیم. مرگ یک فرد ممکن است طیفی از هیجانات (مانند ترس، خشم و اندوه) و رفتارها (مانند تجمع، نخوردن و پرخاشگری) را در همنوعان برانگیزد. از آنجا که این واکنش‌ها آشکار و پرهزینه هستند، آن‌ها را به‌عنوان سیگنال‌های صادقانه‌ای تفسیر می‌کنیم که سایر افراد، گروه‌ها و گاه دگرگونه‌ها را به گرد آمدن پیرامون سیگنال‌دهندگان و کسب اطلاعات درباره علت مرگ از طریق نشانه‌های دیداری و بویایی مانند زخم یا جراحت شدید، حضور یا عدم حضور شکارچیان، سن متوفی و میزان تجزیه تحریک می‌کند. این اطلاعات سپس در سطوح مختلف جوامع پیچیده از فرد به گروه‌های مختلف منتقل می‌شود. هزینه‌های تعامل با اجساد با تسلی بازماندگان یا افراد مضطرب، تقویت پیوندهای اجتماعی، تسهیل بازنگری در موقعیت‌های اجتماعی و کسب دانش درباره تهدیدهای محیطی جبران می‌شود. ما مروری بر پیوند این مفاهیم ارائه می‌دهیم و فرضیه‌هایی را که از این چارچوب حاصل می‌شود، پیشنهاد می‌کنیم.

Teacher Professional Identity is critical for rural teacher recruitment and retention, but effective pathways for its construction remain limited. This study examines whether and how a holistically designed English pedagogy course, integrating theoretical learning and micro-teaching practices with guided reflective discourses, shapes the professional identities of rural pre-service teachers. A longitudinal study spanning one academic year was conducted with three rural pre-service teachers enrolled in the Excellent Teacher Program at a normal university in western China. Data were collected through semi-structured interviews and reflective journals. Drawing on Varghese et al.'s identity-in-practice and identity-in-discourse as a conceptual lens, and Wenger's three modes of belonging as explanatory tools, our dual-layered framework reveals two key transformations. First, the course significantly transformed participants' initially underdeveloped Teacher Professional Identity (self-doubt, narrow grammar and vocabulary focus) into a broader, more confident and committed identity. Two patterns of change were identified: broadening of pedagogical vision from discrete skills to holistic design, and affective repositioning from fear and doubt to confidence and clarity. Second, the course functioned as a discourse-rich community of practice wherein three mechanisms operated to facilitate identity (re)formation: engagement through micro-teaching and peer collaboration, imagination through exposure to contemporary theories, and alignment through guided reflections linking practice to professional standards. The study demonstrates that a campus-based, holistically designed pedagogy course can serve as an effective pathway for the professional identity construction of rural pre-service teachers, particularly in contexts where quality field placements are not feasible. It also highlights the need to integrate such on-campus training with authentic rural experiences (e.g., short-term placements) to translate identity gains into sustained commitment to rural teaching. These findings offer insights for teacher education policy and practice, with implications for addressing global challenges in rural teacher retention.

هویت حرفه‌ای معلم برای جذب و نگهداشت معلمان روستایی اهمیت حیاتی دارد، اما مسیرهای مؤثر برای ساخت آن همچنان محدود است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا و چگونه یک دوره آموزش زبان انگلیسی با طراحی کل‌نگر، که یادگیری نظری و تمرین‌های تدریس خرد را با گفتمان‌های بازتابی هدایت‌شده ادغام می‌کند، هویت حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت روستایی را شکل می‌دهد. یک مطالعه طولی به مدت یک سال تحصیلی با سه معلم پیش‌خدمت روستایی که در برنامه معلم ممتاز در یک دانشگاه تربیت معلم در غرب چین ثبت‌نام کرده بودند، انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و ژورنال‌های بازتابی گردآوری شد. با بهره‌گیری از چارچوب مفهومی هویت در عمل و هویت در گفتمان Varghese و همچنین سه شیوه تعلق Wenger به عنوان ابزارهای تبیینی، چارچوب دو‌لایه ما دو تحول کلیدی را آشکار می‌کند. نخست، این دوره هویت حرفه‌ای معلمی اولیه و کمتر توسعه‌یافته شرکت‌کنندگان (شک به خود، تمرکز محدود بر دستور زبان و واژگان) را به هویتی گسترده‌تر، با اعتماد به نفس و تعهد بیشتر تبدیل کرد. دو الگوی تغییر شناسایی شد: گسترش چشم‌انداز آموزشی از مهارت‌های مجزا به طراحی کل‌نگر و بازموضع‌یابی عاطفی از ترس و تردید به اعتماد به نفس و شفافیت. دوم، این دوره به عنوان یک جامعه عمل غنی از گفتمان عمل کرد که در آن سه سازوکار برای تسهیل (باز)شکل‌گیری هویت فعال بود: درگیری از طریق تدریس خرد و همکاری با همتایان، تخیل از طریق مواجهه با نظریه‌های معاصر و همسویی از طریق بازتاب‌های هدایت‌شده که عمل را به استانداردهای حرفه‌ای پیوند می‌داد. این مطالعه نشان می‌دهد که یک دوره آموزش معلمی مبتنی بر دانشگاه با طراحی کل‌نگر می‌تواند به عنوان مسیری مؤثر برای ساخت هویت حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت روستایی عمل کند، به ویژه در زمینه‌هایی که امکان کارورزی میدانی با کیفیت وجود ندارد. همچنین بر ضرورت ادغام چنین آموزش‌های دانشگاهی با تجارب اصیل روستایی (مانند کارورزی‌های کوتاه‌مدت) برای تبدیل دستاوردهای هویتی به تعهد پایدار به تدریس در مناطق روستایی تأکید می‌کند. این یافته‌ها بینش‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل در آموزش معلم ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای مواجهه با چالش‌های جهانی در نگهداشت معلمان روستایی دارد.