کودکان

Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.

زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر می‌گذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روش‌ها: شصت‌وهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادام‌العمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیون‌های سلسله‌مراتبی با کنترل داروهای آرام‌بخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادام‌العمر NSSI را تبیین کردند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح می‌شود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادام‌العمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشان‌دهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آینده‌نگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.

Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.

زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر می‌گذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روش‌ها: شصت‌وهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادام‌العمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیون‌های سلسله‌مراتبی با کنترل داروهای آرام‌بخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادام‌العمر NSSI را تبیین کردند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح می‌شود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادام‌العمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشان‌دهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آینده‌نگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.

This research is part of a larger goal to capture the heritage, lived experiences, and scientific and cultural capital of Black people in the United States in the science curricula. This research examines the impact of a Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) physics curriculum created for the K-12 classroom, which began with the lived experiences and narratives of an African American engineer. Multimedia and other curriculum products were developed and implemented using best practices in science education pedagogy. Participants were Black homeschoolers ages 3 to 14 and their parents located in the Mid-Atlantic region of the United States. Implementation was virtual, with Black homeschooled children meeting weekly on Zoom for 1 hour for a total of 8 weeks. This study used a pragmatic approach that combined the disciplinary expertise of multiple researchers to identify the best frameworks for capturing the emergent themes and essence of the interactions from video recordings and transcripts. Schema theory and Funds of Knowledge served as frameworks to explore and explain the large volume of video dialogues and transcripts emerging from this implementation. The study revealed themes and patterns which support best practices in content creation that centers Black narratives and lived experiences in the science curricula. The research has important implications for creating curricula that center cultural and heritage knowledge in meaningful ways in the science and STEM curricula using interdisciplinary and multidisciplinary approaches.

این پژوهش بخشی از هدفی گسترده‌تر برای ثبت میراث، تجارب زیسته و سرمایه علمی و فرهنگی سیاه‌پوستان ایالات متحده در برنامه‌های درسی علوم است. این پژوهش به بررسی تأثیر یک برنامه درسی فیزیک علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) که برای کلاس‌های K-12 طراحی شده و با تجارب زیسته و روایت‌های یک مهندس آفریقایی‌آمریکایی آغاز شده است، می‌پردازد. محصولات چندرسانه‌ای و سایر مواد آموزشی با بهره‌گیری از بهترین شیوه‌های آموزش علوم توسعه یافته و اجرا شدند. شرکت‌کنندگان، دانش‌آموزان سیاه‌پوست آموزش‌دیده در خانه با سنین ۳ تا ۱۴ سال و والدین آن‌ها بودند که در منطقه Mid-Atlantic ایالات متحده ساکن بودند. اجرای برنامه به صورت مجازی انجام شد و کودکان سیاه‌پوست آموزش‌دیده در خانه به مدت ۸ هفته، هر هفته یک ساعت در Zoom گرد هم آمدند. این مطالعه از رویکردی عمل‌گرایانه بهره برد که تخصص میان‌رشته‌ای چند پژوهشگر را برای شناسایی بهترین چارچوب‌ها جهت ثبت مضامین نوظهور و ماهیت تعاملات از ضبط‌های ویدیویی و رونوشت‌ها ترکیب کرد. نظریه طرح‌واره و سرمایه‌های دانشی به عنوان چارچوب‌هایی برای بررسی و تبیین حجم بالای گفتگوهای ویدیویی و رونوشت‌های حاصل از این اجرا مورد استفاده قرار گرفتند. مطالعه حاضر مضامین و الگوهایی را آشکار ساخت که از بهترین شیوه‌ها در تولید محتوا با محوریت روایت‌ها و تجارب زیسته سیاه‌پوستان در برنامه‌های درسی علوم حمایت می‌کند. این پژوهش پیامدهای مهمی برای طراحی برنامه‌های درسی دارد که دانش فرهنگی و میراث را به شیوه‌ای معنادار در برنامه‌های درسی علوم و STEM با رویکردهای میان‌رشته‌ای و چندرشته‌ای محوریت می‌بخشد.

This qualitative pilot examined the feasibility and professional value of an interdisciplinary science-education intervention in three Bedouin kindergartens in Rahat, Israel. Eight preservice early-childhood teachers and eight preservice elementary-science teachers worked in interdisciplinary pairs during eight inquiry-oriented sessions and a 30-hour professional learning community. The study asked how participants described confidence, collaboration, and culturally contextualized science teaching. Reflexive thematic analysis of open-ended responses, discussions, field notes, and final reflections identified perceived growth in confidence, reciprocal disciplinary learning, and value in connecting inquiry to children’s environment. Children’s outcomes were not measured, and no causal or population-level claims are made. The study offers a contextually grounded model for teacher preparation and identifies requirements for larger prospective research in comparable underserved educational contexts.

این مطالعه‌ی کیفی مقدماتی، امکان‌سنجی و ارزش حرفه‌ای یک مداخله‌ی میان‌رشته‌ای آموزش علوم را در سه مهدکودک بَدَوی در شهر رهط، اسرائیل مورد بررسی قرار داد. هشت دانشجوی معلمی آموزش اوایل کودکی و هشت دانشجوی معلمی علوم ابتدایی، طی هشت جلسه‌ی مبتنی بر پژوهش و یک جامعه‌ی یادگیری حرفه‌ای به مدت ۳۰ ساعت، به صورت زوج‌های میان‌رشته‌ای همکاری کردند. پرسش اصلی پژوهش این بود که شرکت‌کنندگان چگونه اعتماد به نفس، همکاری و آموزش علوم با زمینه‌ی فرهنگی را توصیف می‌کنند. تحلیل تماتیک بازتابیِ پاسخ‌های باز، بحث‌ها، یادداشت‌های میدانی و تأملات نهایی، رشد ادراک‌شده در اعتماد به نفس، یادگیری متقابل میان‌رشته‌ای و ارزش پیوند دادن پژوهش با محیط کودکان را شناسایی کرد. پیامدهای مربوط به کودکان اندازه‌گیری نشد و هیچ ادعای علی یا در سطح جمعیت ارائه نمی‌شود. این مطالعه، مدلی مبتنی بر زمینه برای آماده‌سازی معلمان ارائه می‌دهد و الزامات پژوهش‌های آینده‌ی بزرگ‌تر در زمینه‌های آموزشی محروم مشابه را مشخص می‌کند.

Objective: The study was conducted to determine the level of internet addiction in parents' lives and to determine the relationship between this situation and children's tendency to be addicted to digital games. Materials and Methods: The study was descriptive, cross-sectional, and correlational. The sample of the study consisted of 146 children aged 4-6 years and their parents between December 2023-May 2024. The research data were collected using the Personal Information Form, Young Internet Addiction Scale and Digital Game Addiction Tendency Scale for Preschool Children. Results: It was determined that 95.2% of the children used the internet and 76.0% of them used the internet for gaming purposes. In the study, it was determined that boys' digital game addiction was significantly higher (p

هدف: این پژوهش با هدف تعیین میزان اعتیاد اینترنتی در زندگی والدین و بررسی رابطه این وضعیت با گرایش کودکان به اعتیاد به بازی‌های دیجیتال انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه توصیفی، مقطعی و همبستگی بود. نمونه پژوهش شامل ۱۴۶ کودک ۴ تا ۶ ساله و والدین آن‌ها در بازه زمانی دسامبر ۲۰۲۳ تا مه ۲۰۲۴ بود. داده‌های پژوهش با استفاده از فرم اطلاعات فردی، مقیاس اعتیاد اینترنتی Young و مقیاس گرایش به اعتیاد به بازی دیجیتال برای کودکان پیش‌دبستانی جمع‌آوری شد. نتایج: مشخص شد که ۹۵.۲٪ از کودکان از اینترنت استفاده می‌کنند و ۷۶.۰٪ از آن‌ها به منظور بازی از اینترنت استفاده می‌کنند. در این مطالعه مشخص شد که اعتیاد به بازی دیجیتال در پسران به طور معناداری بیشتر بود (p

This article examines the subject positions taken by or given to social workers when working with a grieving child. The research data were based on five group interviews with Finnish public-sector social workers (N = 17) collected in January–June 2022. The data were analysed through subject-positional analysis that identified four subject positions representing the social workers’ actions in dealing with a child experiencing grief and the consequences of these actions. The positions of service system navigator, visibility enabler, listener, and referrer make visible the social workers’ actions and their concrete consequences for the bereaved child. They highlight not only the important role of social work in identifying children’s emotions, but also the effect of confusing work practices on children’s access to help.

این مقاله به بررسی موقعیت‌های فاعلی اتخاذشده توسط یا نسبت‌داده‌شده به مددکاران اجتماعی در هنگام کار با کودکی سوگوار می‌پردازد. داده‌های پژوهش بر اساس پنج مصاحبه گروهی با مددکاران اجتماعی بخش دولتی فنلاند (N = 17) که در بازه ژانویه تا ژوئن ۲۰۲۲ گردآوری شده‌اند، استوار است. داده‌ها از طریق تحلیل موقعیت فاعلی مورد بررسی قرار گرفتند که چهار موقعیت فاعلی را شناسایی کرد که کنش‌های مددکاران اجتماعی در مواجهه با کودک سوگوار و پیامدهای این کنش‌ها را نمایان می‌سازد. موقعیت‌های راهبر نظام خدمات، فراهم‌کننده امکان دیده‌شدن، شنونده و ارجاع‌دهنده، کنش‌های مددکاران اجتماعی و پیامدهای عینی آن‌ها برای کودک سوگوار را آشکار می‌سازد. این موقعیت‌ها نه تنها نقش مهم مددکاری اجتماعی در شناسایی هیجانات کودکان را برجسته می‌کنند، بلکه تأثیر رویه‌های کاری مبهم بر دسترسی کودکان به کمک را نیز نشان می‌دهند.

Motor imagery (MI), the mental simulation of movement without execution, provides a behavioural tool to evaluate sensorimotor representations. However, its characterisation in young children remains debated. This study investigated age-related differences in MI across early primary school years using a multi-task battery. One hundred and eighteen children aged 5–8 years (61 females), spanning the final year of kindergarten (GSM), first grade (CP), second grade (CE1), and third grade (CE2), completed executed and imagined trials of five functional tasks (standing up, typical gait, precision gait, drawing, and cube handling). Psychometric properties of the battery were evaluated. To ensure feasibility, engagement with imagery tasks was verified by comparing executed-imagined consistency in complexity-duration structure (i.e., complex tasks take longer both when executed and when imagined). Age-related differences were evaluated in terms of execution–imagery isochrony and variability across classes. Internal consistency was excellent (α = .91–.98) and test–retest reliability ranged from moderate to excellent (ICC = .68–.92). Engagement increased by age but already exceeded 70 % in the youngest group. Isochrony improved with age for simpler, highly practised tasks (typical gait, standing up), whereas more complex tasks (precision gait, cube handling) showed stable performance across classes. Variability decreased with age, and older children’s performance became increasingly influenced by task complexity demands. Findings demonstrate that mental chronometry can reliably capture MI abilities in children as young as five, revealing both developmental gains and task-specific constraints. These results highlight the feasibility of MI assessment in early childhood, warranting the need for longitudinal neuroimaging approaches to clarify mechanistic insights.

تصویرسازی حرکتی (MI)، شبیه‌سازی ذهنی حرکت بدون اجرا، ابزاری رفتاری برای ارزیابی بازنمایی‌های حسی‌حرکتی فراهم می‌کند. با این حال، ویژگی‌های آن در کودکان خردسال همچنان محل بحث است. این مطالعه تفاوت‌های مرتبط با سن در MI را در سال‌های ابتدایی دبستان با استفاده از یک مجموعه چندتکلیفی بررسی کرد. صد و هجده کودک ۵ تا ۸ ساله (۶۱ دختر)، شامل سال آخر پیش‌دبستانی (GSM)، پایه اول (CP)، پایه دوم (CE1) و پایه سوم (CE2)، آزمون‌های اجراشده و تصویرسازی‌شده پنج تکلیف عملکردی (برخاستن، راه رفتن معمولی، راه رفتن دقیق، نقاشی و جابجایی مکعب) را کامل کردند. ویژگی‌های روان‌سنجی مجموعه مورد ارزیابی قرار گرفت. برای اطمینان از امکان‌سنجی، مشارکت در تکالیف تصویرسازی با مقایسه سازگاری اجرا-تصویرسازی در ساختار پیچیدگی-مدت زمان (یعنی تکالیف پیچیده‌تر هم در اجرا و هم در تصویرسازی زمان بیشتری می‌برند) بررسی شد. تفاوت‌های مرتبط با سن از نظر هم‌زمانی اجرا-تصویرسازی و تغییرپذیری بین پایه‌ها ارزیابی شد. انسجام درونی عالی بود (α = .91–.98) و پایایی آزمون-بازآزمون از متوسط تا عالی متغیر بود (ICC = .68–.92). مشارکت با افزایش سن بیشتر شد اما حتی در گروه سنی پایین‌تر نیز بیش از ۷۰٪ بود. هم‌زمانی برای تکالیف ساده‌تر و با تمرین بیشتر (راه رفتن معمولی، برخاستن) با افزایش سن بهبود یافت، در حالی که تکالیف پیچیده‌تر (راه رفتن دقیق، جابجایی مکعب) عملکرد پایداری در بین پایه‌ها نشان دادند. تغییرپذیری با افزایش سن کاهش یافت و عملکرد کودکان بزرگ‌تر به طور فزاینده‌ای تحت تأثیر پیچیدگی تکلیف قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که کرونومتری ذهنی می‌تواند به طور قابل اعتمادی توانایی‌های MI را در کودکانی به سن پنج سالگی اندازه‌گیری کند و هم پیشرفت‌های رشدی و هم محدودیت‌های وابسته به تکلیف را آشکار سازد. این نتایج امکان‌سنجی ارزیابی MI در اوایل کودکی را برجسته می‌کند و نیاز به رویکردهای طولی تصویربرداری عصبی برای روشن شدن بینش‌های مکانیکی را نشان می‌دهد.

Family mealtime is a recurring everyday context for parent-child interaction, typically involving family members sitting together with the shared purpose of eating and socializing. However, little is known about the quality of parent-child interaction in this context, as this is often assessed during play or structured tasks. The aim of this study was to examine whether family mealtime constituted a context evoking specific parent-child interaction quality. Participants were 110 families with 24–36-month-old toddlers from the Copenhagen metropolitan area. Parent–toddler interactions during free play, clean-up, and mealtime were video-recorded in the home. Interactions were coded using the Coding Interactive Behavior manual to assess parental Acknowledging, Overriding, and Dyadic Reciprocity. We assessed mean-level differences (contextual continuity) and rank-order consistency (contextual stability) across the three contexts. Means for Overriding and Dyadic Reciprocity were significantly lower during family mealtime than during both play and clean-up, suggesting contextual discontinuity; i.e., that at the group level, mealtime interactions involve less inappropriate parental disruption and redirection, but also lower mutual responsiveness within the dyad. Acknowledging, Overriding, and Dyadic Reciprocity showed no significant correlations across family mealtime and the other contexts, indicating contextual instability, i.e., that within families, interaction quality during mealtime is not necessarily associated with interaction quality in other contexts. Our results suggest that interaction quality cannot be assumed to generalize across contexts. Family mealtime appears to elicit distinct interaction patterns on more parameters and may be an important setting for observational assessment. Clarifying for whom and under what conditions mealtime fosters positive or negative interaction patterns may guide future research and intervention design.

وعده‌های غذایی خانوادگی زمینه‌ای روزمره و تکرارشونده برای تعامل والد-کودک است که معمولاً اعضای خانواده را در کنار هم و با هدف مشترک خوردن و معاشرت گرد هم می‌آورد. با این حال، اطلاعات اندکی درباره کیفیت تعامل والد-کودک در این زمینه وجود دارد، چرا که این کیفیت اغلب در حین بازی یا وظایف ساختاریافته ارزیابی می‌شود. هدف این مطالعه بررسی این بود که آیا وعده غذایی خانوادگی زمینه‌ای است که کیفیت خاصی از تعامل والد-کودک را برمی‌انگیزد یا خیر. شرکت‌کنندگان شامل ۱۱۰ خانواده با کودکان نوپای ۲۴ تا ۳۶ ماهه از منطقه کلان‌شهری کپنهاگ بودند. تعاملات والد-کودک در طول بازی آزاد، جمع‌آوری اسباب‌بازی و وعده غذایی در خانه فیلم‌برداری شد. تعاملات با استفاده از راهنمای Coding Interactive Behavior برای ارزیابی شاخص‌های Acknowledging، Overriding و Dyadic Reciprocity والدین کدگذاری شد. تفاوت‌های میانگین (تداوم زمینه‌ای) و ثبات رتبه‌ای (پایداری زمینه‌ای) در سه زمینه مورد ارزیابی قرار گرفت. میانگین‌های Overriding و Dyadic Reciprocity در طول وعده غذایی خانوادگی به طور معناداری کمتر از هر دو زمینه بازی و جمع‌آوری اسباب‌بازی بود که نشان‌دهنده ناپیوستگی زمینه‌ای است؛ یعنی در سطح گروهی، تعاملات وعده غذایی شامل اختلال و هدایت نامناسب والدین به میزان کمتر، اما همچنین پاسخ‌دهی متقابل کمتر درون دیاد است. هیچ همبستگی معناداری بین Acknowledging، Overriding و Dyadic Reciprocity در وعده غذایی خانوادگی و سایر زمینه‌ها مشاهده نشد که بیانگر ناپایداری زمینه‌ای است؛ یعنی درون خانواده‌ها، کیفیت تعامل در طول وعده غذایی لزوماً با کیفیت تعامل در زمینه‌های دیگر مرتبط نیست. نتایج ما نشان می‌دهد که نمی‌توان فرض کرد کیفیت تعامل در زمینه‌های مختلف تعمیم‌پذیر است. به نظر می‌رسد وعده غذایی خانوادگی الگوهای تعاملی متمایزی را در پارامترهای بیشتری برمی‌انگیزد و ممکن است زمینه‌ای مهم برای ارزیابی مشاهده‌ای باشد. روشن شدن اینکه برای چه کسانی و تحت چه شرایطی وعده غذایی الگوهای تعاملی مثبت یا منفی را تقویت می‌کند، می‌تواند راهنمای پژوهش‌ها و طراحی مداخلات آینده باشد.

Background Contamination, when members of a comparison condition receive or are exposed to a treatment under investigation, can bias the direction, statistical significance, and magnitude of treatment effects. Objective This pre-registered study examined whether contamination biased estimates when replicating child maltreatment effects on two established outcomes, externalizing and internalizing behavior problems. Methods A multi-wave, U.S. national probability sample of children and families involved with child protective services ( N = 4000; Age = 0–17.5; Sex = 48% Female; Race = 60% White; Ethnicity = 30% Hispanic). Child maltreatment and comparison conditions were established using official case records and contamination was identified as caregiver-reported maltreatment for those children assigned to the comparison condition. Outcomes were 6-month frequencies of externalizing and internalizing behaviors, represented in T -scores, three years post-maltreatment exposure. Results The prevalence of contamination in this study was 96%. Propensity score analyses that ignored contamination revealed that maltreatment exposure had no impact on externalizing behaviors ( b = 0.28, p = .746) or internalizing behaviors ( b = 0.27, p = .744), failing to replicate prior research. However, propensity score analyses that corrected contamination replicated prior research by generating estimates that were in the expected directions, statistically significant, and moderate to large in effect magnitude for externalizing ( b = 8.72, p = .002, SMD = 0.74) and internalizing behavior problems ( b = 9.96, p < .001, SMD = 0.90). Conclusion Correcting contamination has the potential to improve the replication of child maltreatment effects, strengthening the generalizability of results.

زمینه: آلودگی، زمانی که اعضای گروه مقایسه، درمان مورد بررسی را دریافت می‌کنند یا در معرض آن قرار می‌گیرند، می‌تواند جهت، معناداری آماری و اندازه اثر درمان را دچار سوگیری کند. هدف: این مطالعه از پیش ثبت‌شده بررسی کرد که آیا آلودگی برآوردها را هنگام تکرار اثرات بدرفتاری کودک بر دو پیامد تثبیت‌شده، یعنی مشکلات رفتاری برونی‌سازی و درونی‌سازی، دچار سوگیری می‌کند یا خیر. روش‌ها: نمونه‌ای چندموجی و با احتمال ملی از کودکان و خانواده‌های درگیر با خدمات حمایت از کودک در ایالات متحده (N = 4000؛ سن = ۰ تا ۱۷/۵ سال؛ جنسیت = ۴۸٪ دختر؛ نژاد = ۶۰٪ سفید؛ قومیت = ۳۰٪ اسپانیایی‌تبار) مورد بررسی قرار گرفت. شرایط بدرفتاری کودک و گروه مقایسه با استفاده از سوابق رسمی پرونده‌ها تعیین شد و آلودگی به عنوان گزارش بدرفتاری توسط مراقب برای کودکانی که به گروه مقایسه اختصاص یافته بودند، شناسایی شد. پیامدها، فراوانی شش‌ماهه رفتارهای برونی‌سازی و درونی‌سازی، که به صورت نمرات T سه سال پس از مواجهه با بدرفتاری سنجیده شد، بودند. نتایج: شیوع آلودگی در این مطالعه ۹۶٪ بود. تحلیل‌های نمره تمایل که آلودگی را نادیده گرفتند، نشان دادند که مواجهه با بدرفتاری تأثیری بر رفتارهای برونی‌سازی (b = 0.28, p = .746) یا رفتارهای درونی‌سازی (b = 0.27, p = .744) ندارد و نتوانستند پژوهش‌های پیشین را تکرار کنند. با این حال، تحلیل‌های نمره تمایل که آلودگی را اصلاح کردند، پژوهش‌های پیشین را با ارائه برآوردهایی در جهت مورد انتظار، معنادار از نظر آماری و با اندازه اثر متوسط تا بزرگ برای مشکلات رفتاری برونی‌سازی (b = 8.72, p = .002, SMD = 0.74) و درونی‌سازی (b = 9.96, p < .001, SMD = 0.90) تکرار کردند. نتیجه‌گیری: اصلاح آلودگی می‌تواند تکرار اثرات بدرفتاری کودک را بهبود بخشد و قابلیت تعمیم نتایج را تقویت کند.

Introduction Screen time may influence language development during early childhood, although its effects may vary depending on contextual factors. While screen use can support development when guided by adults, excessive exposure has been associated with less favorable language outcomes. Methods Data from 16,914 children (51% girls, 78% White; M = 3.03 years, SD = 1.37) were obtained from the 2023 National Survey of Children’s Health. Networks of red-flag language milestones were estimated separately for children aged 1-2 and 3-5 years. Participants were classified according to World Health Organization (WHO) screen-time recommendations (<1 h/day vs. ≥1 h/day). Results Partially regularized network models revealed denser connectivity among language-development indicators in children with higher levels of screen exposure. This pattern was reflected in a greater number of network edges and fully connected subclusters and was particularly pronounced among children aged 3-5 years. Discussion The findings suggest that higher screen-time exposure is associated with more interconnected patterns of language-development difficulties during early childhood. These results contribute to a deeper understanding of language development in the context of children’s screen use and may provide useful insights for families, educational professionals, and policymakers interested in promoting healthy developmental environments and informed decisions regarding screen exposure.

مقدمه: زمان استفاده از صفحه‌نمایش ممکن است بر رشد زبان در اوایل کودکی تأثیرگذار باشد، اگرچه اثرات آن بسته به عوامل زمینه‌ای متفاوت است. در حالی که استفاده از صفحه‌نمایش می‌تواند با هدایت بزرگسالان به رشد کمک کند، مواجهه بیش از حد با آن با پیامدهای کمتر مطلوب در رشد زبان مرتبط بوده است. روش‌ها: داده‌های ۱۶٬۹۱۴ کودک (۵۱٪ دختر، ۷۸٪ سفیدپوست؛ میانگین سنی = ۳٫۰۳ سال، انحراف معیار = ۱٫۳۷) از پیمایش ملی سلامت کودکان ۲۰۲۳ جمع‌آوری شد. شبکه‌های شاخص‌های هشداردهنده رشد زبان به طور جداگانه برای کودکان ۱ تا ۲ سال و ۳ تا ۵ سال برآورد شد. شرکت‌کنندگان بر اساس توصیه‌های سازمان جهانی بهداشت (WHO) درباره زمان استفاده از صفحه‌نمایش (<۱ ساعت در روز در مقابل ≥۱ ساعت در روز) طبقه‌بندی شدند. یافته‌ها: مدل‌های شبکه‌ای با نظم‌دهی جزئی نشان دادند که در میان کودکان با سطح بالاتر مواجهه با صفحه‌نمایش، اتصال میان شاخص‌های رشد زبان متراکم‌تر است. این الگو با تعداد بیشتر یال‌های شبکه و زیرخوشه‌های کاملاً متصل منعکس شد و به ویژه در کودکان ۳ تا ۵ سال برجسته بود. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که مواجهه بیشتر با صفحه‌نمایش با الگوهای به هم پیوسته‌تر دشواری‌های رشد زبان در اوایل کودکی مرتبط است. این نتایج به درک عمیق‌تر رشد زبان در زمینه استفاده کودکان از صفحه‌نمایش کمک می‌کند و می‌تواند بینش‌های مفیدی برای خانواده‌ها، متخصصان آموزشی و سیاست‌گذاران علاقه‌مند به ارتقای محیط‌های رشد سالم و تصمیم‌گیری آگاهانه درباره مواجهه با صفحه‌نمایش فراهم آورد.

This research aims to improve the attitude of responsibility of children aged 5-6 years through the application of Exemplary Tree media in An-Nahl Kindergarten. The problems found are still low children's ability to complete assignments, tidy up toys, take care of their own belongings, and implement class rules without being reminded by the teacher. This study uses the Kurt Lewin model of Class Action Research (PTK) which consists of two cycles, namely planning, action, observation, and reflection. The subjects of the study were 16 children of group B aged 5–6 years. Data collection techniques use observation, documentation, and field notes. Data analysis was carried out descriptively, quantitatively, and qualitatively. The results of the study show that the application of the Exemplary Tree media is able to increase children's attitude of responsibility. The percentage of completeness in the pre-cycle was 52.34%, increasing to 71.56% in Cycle I, and reaching 89.84% in Cycle II. Thus, the Exemplary Tree media effectively increases the attitude of responsibility of children aged 5-6 years through habituation, positive reinforcement, and active involvement of children in learning activities.

هدف این پژوهش ارتقای نگرش مسئولیت‌پذیری کودکان ۵ تا ۶ ساله از طریق به‌کارگیری رسانه درخت الگو در مهدکودک ان‌نحل است. مشکلات مشاهده‌شده شامل پایین بودن توانایی کودکان در انجام تکالیف، مرتب کردن اسباب‌بازی‌ها، مراقبت از وسایل شخصی و اجرای قوانین کلاس بدون یادآوری معلم می‌باشد. این مطالعه با استفاده از مدل پژوهش اقدام کلاسی (PTK) کورت لوین انجام شده است که شامل دو چرخه برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و بازتاب است. شرکت‌کنندگان پژوهش ۱۶ کودک گروه ب با سن ۵ تا ۶ سال بودند. روش‌های گردآوری داده شامل مشاهده، مستندسازی و یادداشت‌های میدانی است. تحلیل داده‌ها به صورت توصیفی، کمی و کیفی انجام شد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که به‌کارگیری رسانه درخت الگو موجب افزایش نگرش مسئولیت‌پذیری کودکان می‌شود. درصد تحقق شاخص‌ها در مرحله پیش‌چرخه ۵۲٫۳۴٪، در چرخه اول ۷۱٫۵۶٪ و در چرخه دوم به ۸۹٫۸۴٪ رسید. بنابراین، رسانه درخت الگو به طور مؤثری نگرش مسئولیت‌پذیری کودکان ۵ تا ۶ سال را از طریق عادت‌دهی، تقویت مثبت و مشارکت فعال کودکان در فعالیت‌های یادگیری افزایش می‌دهد.

This research aims to improve the listening ability of children aged 5-6 years through the application of the storytelling method using Pop Up Book media in Kindergarten Penserus Bangsa 2. The research uses the Kurt Lewin model of Class Action Research (PTK) which consists of the stages of planning, implementing actions, observation, and reflection which are carried out in two cycles. The research subjects amounted to 15 children of group B consisting of 8 boys and 7 girls. Data collection techniques are carried out through observation, documentation, and field notes. The data were analyzed using quantitative and qualitative descriptive approaches. The results of the study show that children's listening skills have increased in each cycle. The success rate in the pre-cycle was 58.33%, increasing to 72.08% in Cycle I, and reaching 90.83% in Cycle II. This increase shows that the use of Pop Up Book media is able to attract children's attention, increase concentration, and make it easier for children to understand the content of stories. Thus, the storytelling method using Pop Up Book is effective in improving the listening ability of children aged 5–6 years.

این پژوهش با هدف ارتقای توانایی شنیداری کودکان ۵ تا ۶ سال از طریق به‌کارگیری روش قصه‌گویی با استفاده از رسانه کتاب پاپ‌آپ در مهدکودک Penerus Bangsa 2 انجام شده‌است. روش پژوهش، پژوهش اقدام کلاسی (PTK) مدل Kurt Lewin است که شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرای اقدام، مشاهده و تأمل بوده و در دو چرخه اجرا شده‌است. جامعه پژوهش شامل ۱۵ کودک گروه ب (۸ پسر و ۷ دختر) می‌باشد. داده‌ها از طریق مشاهده، مستندسازی و یادداشت‌های میدانی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با رویکرد توصیفی کمی و کیفی انجام گرفته‌است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مهارت شنیداری کودکان در هر چرخه افزایش یافته‌است. میزان موفقیت در مرحله پیش‌چرخه ۵۸٫۳۳٪ بوده که در چرخه اول به ۷۲٫۰۸٪ و در چرخه دوم به ۹۰٫۸۳٪ رسیده‌است. این افزایش نشان می‌دهد که استفاده از رسانه کتاب پاپ‌آپ قادر است توجه کودکان را جلب کند، تمرکز آن‌ها را افزایش دهد و درک محتوای داستان را برایشان آسان‌تر سازد. بنابراین، روش قصه‌گویی با استفاده از کتاب پاپ‌آپ در ارتقای توانایی شنیداری کودکان ۵ تا ۶ سال مؤثر است.

Abstract One mechanism driving persistent inequalities in childcare provision, despite rising investments and a substantial expansion of childcare facilities, may consist in the locational choices of providers, who eschew poorer neighbourhoods. Our analysis is the first to combine georeferenced data on child daycare centres with socio-demographic information from fifty-two German cities and 2,607 neighbourhoods to test this proposition. The study explores the correlation between local access to daycare centres and the proportion of social benefit recipients in the respective neighbourhoods. Our results indicate that neighbourhoods with greater socio-demographic difficulties in German cities have fewer daycare centres. This is exclusively due to the expansion of (publicly subsidised) daycare centres run by non-profit providers in neighbourhoods that are socio-economically better off. While the subsidiary principle in German social law explains the pivotal role of non-profit providers, municipalities should compensate for unequal childcare provision; however, such compensatory provision remains weak. Overall, the unequal spatial provision may contribute to the socially stratified utilisation of childcare in Germany, despite extensive public funding.

یکی از سازوکارهایی که به تداوم نابرابری‌ها در تأمین خدمات مراقبت از کودکان منجر می‌شود، علی‌رغم افزایش سرمایه‌گذاری‌ها و گسترش قابل توجه مراکز مراقبت از کودکان، ممکن است انتخاب‌های مکانی ارائه‌دهندگان خدمات باشد که از محله‌های فقیرتر اجتناب می‌کنند. تحلیل حاضر نخستین پژوهشی است که داده‌های جغرافیایی مراکز مراقبت روزانه کودکان را با اطلاعات جمعیت‌شناختی ـ اجتماعی از پنجاه‌ودو شهر آلمان و ۲٬۶۰۷ محله ترکیب می‌کند تا این فرضیه را بیازماید. این مطالعه به بررسی همبستگی میان دسترسی محلی به مراکز مراقبت روزانه و نسبت دریافت‌کنندگان مزایای اجتماعی در هر محله می‌پردازد. نتایج ما نشان می‌دهد که محله‌هایی با مشکلات جمعیت‌شناختی ـ اجتماعی بیشتر در شهرهای آلمان، مراکز مراقبت روزانه کمتری دارند. این امر منحصراً ناشی از گسترش مراکز مراقبت روزانه (با یارانه عمومی) متعلق به ارائه‌دهندگان غیرانتفاعی در محله‌هایی است که از نظر اقتصادی ـ اجتماعی وضعیت بهتری دارند. در حالی که اصل فرعی بودن در حقوق اجتماعی آلمان نقش محوری ارائه‌دهندگان غیرانتفاعی را توضیح می‌دهد، شهرداری‌ها باید کمبود تأمین خدمات مراقبت از کودکان را جبران کنند؛ با این حال، این جبران همچنان ضعیف باقی مانده است. در مجموع، تأمین فضایی نابرابر ممکن است به استفاده طبقاتی از خدمات مراقبت از کودکان در آلمان، علی‌رغم تأمین مالی گسترده دولتی، دامن بزند.

This comparative ethnographic study draws on fieldwork in England and Brasil to analyse how refugee and (im)migrant children's educational rights are undermined in these two contexts. I argue that inclusion operates as enclosure: rather than guaranteeing rights, inclusion frameworks reproduce the structural conditions that sustain exclusion. In England, the hostile environment subordinates education to migration control through asylum dispersal, No Recourse to Public Funds, and the Prevent Duty’s surveillance. In Brasil, despite stronger legal protections, the humanitarianisation of Venezuelan displacement obscures the role of US sanctions and uses educational materials to reinforce donor influence. Across both contexts, systemic barriers such as housing instability, language exclusion, and policy fragmentation perpetuate enclosure. The findings challenge universal inclusion frameworks and call for justice-oriented, context-sensitive alternatives to advance educational equity for all children.

این مطالعه قوم‌نگارانه تطبیقی با تکیه بر کار میدانی در انگلستان و برزیل به تحلیل چگونگی تضعیف حقوق آموزشی کودکان پناهنده و (مهاجر) در این دو زمینه می‌پردازد. استدلال می‌کنم که شمول به‌مثابه محصورسازی عمل می‌کند: به جای تضمین حقوق، چارچوب‌های شمول شرایط ساختاری‌ای را بازتولید می‌کنند که به تداوم طرد منجر می‌شوند. در انگلستان، محیط خصمانه آموزش را تابع کنترل مهاجرت از طریق پراکندگی پناهجویان، عدم دسترسی به منابع عمومی و نظارت ناشی از وظیفه Prevent می‌سازد. در برزیل، با وجود حمایت‌های قانونی قوی‌تر، انسان‌دوستانه‌سازی جابجایی ونزوئلایی‌ها نقش تحریم‌های آمریکا را پنهان می‌کند و از مواد آموزشی برای تقویت نفوذ اهداکنندگان بهره می‌برد. در هر دو زمینه، موانع نظام‌مند همچون بی‌ثباتی مسکن، طرد زبانی و پراکندگی سیاستی به تداوم محصورسازی می‌انجامند. یافته‌ها چارچوب‌های شمول فراگیر را به چالش می‌کشند و بر ضرورت جایگزین‌های عدالت‌محور و حساس به زمینه برای پیشبرد برابری آموزشی برای همه کودکان تأکید دارند.

Effective self-regulated learning depends on metacognitive monitoring and control abilities, where learners monitor what they do not know and control their learning behaviour to address their knowledge gaps. However, children's metacognitive abilities are developing, which can hinder their ability to select relevant information effectively. This work examines whether providing feedback on children's knowledge can assist their metacognitive monitoring and control processes, improving their ability to target information-seeking to fill knowledge gaps. In two experiments, 5-9-year-old children (N = 203) completed a word-learning task on a tablet. They were then tested on their knowledge of the novel word-object associations and asked to report their (un)certainty in their answers. In the first experiment, children received feedback after each test trial. In both experiments, children received cumulative feedback at the end of the test. Next, they could select some of the objects to hear their labels again and were tested on their recognition of the label-object associations once more. In both experiments, feedback boosted children's ability to strategically seek information to fill their knowledge gaps. Children's information-seeking was better guided by feedback than by their own subjective uncertainty, indicating that feedback provides a valuable external means for metacognitive control. The kind of feedback provided, i.e., trial-by-trial or cumulative feedback, impacted children's metacognitive monitoring, while children's information seeking was predicted by both trial-by-trial and cumulative feedback. Overall, the findings underscore the role of feedback in fostering the development of metacognition and self-regulated learning in childhood.

یادگیری خودتنظیم مؤثر وابسته به توانایی‌های پایش و کنترل فراشناختی است، جایی که یادگیرندگان آنچه را که نمی‌دانند پایش می‌کنند و رفتار یادگیری خود را برای رفع شکاف‌های دانشی‌شان کنترل می‌کنند. با این حال، توانایی‌های فراشناختی کودکان در حال رشد است که می‌تواند توانایی آن‌ها را در انتخاب مؤثر اطلاعات مرتبط مختل کند. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا ارائه بازخورد درباره دانش کودکان می‌تواند به فرایندهای پایش و کنترل فراشناختی آن‌ها کمک کند و توانایی آن‌ها را در هدف‌گذاری جستجوی اطلاعات برای پر کردن شکاف‌های دانشی بهبود بخشد یا خیر. در دو آزمایش، کودکان ۵ تا ۹ ساله (N = 203) یک تکلیف یادگیری واژه را روی تبلت انجام دادند. سپس دانش آن‌ها درباره ارتباطات واژه-شیء جدید آزمون شد و از آن‌ها خواسته شد میزان (عدم) اطمینان خود را در پاسخ‌هایشان گزارش کنند. در آزمایش اول، کودکان پس از هر مرحله آزمون بازخورد دریافت کردند. در هر دو آزمایش، کودکان در پایان آزمون بازخورد تجمیعی دریافت کردند. سپس می‌توانستند برخی از اشیا را انتخاب کنند تا برچسب‌های آن‌ها را دوباره بشنوند و بار دیگر در شناسایی ارتباطات برچسب-شیء آزمون شدند. در هر دو آزمایش، بازخورد توانایی کودکان را برای جستجوی راهبردی اطلاعات به منظور پر کردن شکاف‌های دانشی افزایش داد. جستجوی اطلاعات کودکان بیشتر تحت هدایت بازخورد بود تا عدم اطمینان ذهنی خودشان، که نشان می‌دهد بازخورد وسیله‌ای بیرونی و ارزشمند برای کنترل فراشناختی فراهم می‌کند. نوع بازخورد ارائه‌شده، یعنی بازخورد مرحله‌به‌مرحله یا بازخورد تجمیعی، بر پایش فراشناختی کودکان تأثیر داشت، در حالی که جستجوی اطلاعات کودکان توسط هر دو نوع بازخورد پیش‌بینی می‌شد. در مجموع، یافته‌ها نقش بازخورد را در تقویت رشد فراشناخت و یادگیری خودتنظیم در دوران کودکی برجسته می‌کند.

Strengthening Quranic literacy among elementary school-aged children is a crucial aspect of religious character development. However, children’s ability to read the Quran remains relatively low due to educators’ limited competencies, a lack of family support, and minimal learning opportunities within the community. This community service project aims to describe the implementation of the “Ramadhan Mengaji” program based on service learning in Pematang Sijonam Village, Perbaungan Subdistrict, Serdang Bedagai Regency. The program was carried out through tahsin sessions at the mosque, Quran literacy outreach at elementary schools, the distribution of Quran copies and Iqra’ books, as well as religious lectures and social activities. The impact of this community service activity showed an increase in enthusiasm for reading the Quran, including improvements in pronunciation (makhraj), understanding of tajwid, and fluency in reading. Additionally, there was increased motivation to learn and greater parental support. The service-learning approach was effective in creating contextual, participatory, and sustainable learning.

تقویت سواد قرآنی در میان کودکان سنین دبستان، جنبه‌ای اساسی از پرورش شخصیت دینی به‌شمار می‌آید. با این حال، توانایی کودکان در قرائت قرآن به‌دلیل محدودیت شایستگی‌های مربیان، کمبود حمایت خانوادگی و فرصت‌های اندک یادگیری در جامعه، نسبتاً پایین باقی مانده‌است. این طرح خدمت‌رسانی به جامعه با هدف توصیف اجرای برنامه «رمضان مُنجی» مبتنی بر یادگیری خدمت‌محور در روستای پماتانگ سیجونام، بخش پرباونگان، شهرستان سردنگ بداگای انجام شد. این برنامه از طریق جلسات تحسین در مسجد، ترویج سواد قرآنی در مدارس ابتدایی، توزیع نسخه‌های قرآن و کتاب‌های اقراء، همچنین سخنرانی‌های مذهبی و فعالیت‌های اجتماعی اجرا گردید. تأثیر این فعالیت خدمت‌رسانی نشان‌دهنده افزایش اشتیاق به قرائت قرآن، بهبود تلفظ (مخرج)، درک قواعد تجوید و روان‌خوانی بود. افزون بر این، انگیزه یادگیری و حمایت والدین نیز افزایش یافت. رویکرد یادگیری خدمت‌محور در ایجاد یادگیری زمینه‌مند، مشارکتی و پایدار مؤثر بود.

Masjid in rural Indonesia are frequently treated as ritual spaces alone, although they hold sufficient physical, social, and spiritual capital to sustain non-formal Islamic education. This article reports the thematic community service programme (KKNT) of Group 25, STAI As-Sunnah Deli Serdang, at Masjid Amaliyah, Dusun Gotong Royong, Pasar Miring Village, Pagar Merbau District, Deli Serdang Regency, North Sumatra, conducted over thirteen days during Ramadan 1447 H (21 February–5 March 2026). Programme partners comprised the Masjid Amaliyah management, the Rumah Qur’an Shofiyyah administrators, SDN 105352 Pasar Miring, and the Pasar Miring Village Government. The programme applied the Asset-Based Community Development (ABCD) approach through five stages, discovery, dream, design, define, and destiny, positioning the masjid as the core asset rather than community deficits as the point of departure. Data were gathered through participant observation, pre- and post-programme oral tahsin assessment, daily field notes, and visual documentation. Fifteen programmes were delivered across 35 scheduled sessions, generating approximately 1,856 participant-sessions drawn from an estimated 400 to 450 individual beneficiaries; the two metrics are reported separately because attendance was recorded without unique-identity tracking. Findings indicate improved application of mim sakinah and qalqalah rules among women participants, increased children’s engagement in Qur’anic literacy, the establishment of a literacy corner and permanent visual da’wah media at the masjid, and the masjid management’s willingness to continue the halaqah independently. The study affirms that Ramadan constitutes a measurable window of receptivity rather than a scheduling coincidence, and that asset-based framing yields more equitable partnership relations than deficit-based framing.

مساجد در مناطق روستایی اندونزی اغلب صرفاً به‌عنوان فضاهای آیینی تلقی می‌شوند، در حالی‌که دارای سرمایه فیزیکی، اجتماعی و معنوی کافی برای پشتیبانی از آموزش غیررسمی اسلامی هستند. این مقاله به گزارش برنامه خدمت‌رسانی اجتماعی موضوعی (KKNT) گروه ۲۵ مؤسسه STAI As-Sunnah Deli Serdang در مسجد عملیّه، دوسون گوتونگ رویونگ، روستای پاسار میرینگ، بخش پاگار مِرباو، شهرستان دلی سِردانگ، سوماترای شمالی می‌پردازد که طی سیزده روز در ماه رمضان ۱۴۴۷ هجری (۲۱ فوریه تا ۵ مارس ۲۰۲۶) اجرا شد. شرکای برنامه شامل هیئت امنای مسجد عملیّه، مدیران خانه قرآن شفیّه، مدرسه SDN 105352 پاسار میرینگ و دولت روستای پاسار میرینگ بودند. این برنامه با بهره‌گیری از رویکرد توسعه جامعه‌محور مبتنی بر دارایی‌ها (ABCD) در پنج مرحله کشف، رؤیاپردازی، طراحی، تعریف و سرنوشت، مسجد را به‌عنوان دارایی محوری و نه کمبودهای جامعه، نقطه آغاز قرار داد. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، ارزیابی شفاهی تحسین پیش و پس از برنامه، یادداشت‌های میدانی روزانه و مستندسازی تصویری گردآوری شد. پانزده برنامه در قالب ۳۵ جلسه زمان‌بندی‌شده اجرا گردید که در مجموع حدود ۱۸۵۶ نفر-جلسه از میان حدود ۴۰۰ تا ۴۵۰ ذی‌نفع فردی حاصل شد؛ این دو شاخص به‌طور جداگانه گزارش شده‌اند زیرا حضور افراد بدون رهگیری هویت یکتا ثبت گردید. یافته‌ها نشان‌دهنده بهبود کاربرد قواعد میم ساکنه و قلقلَه در میان شرکت‌کنندگان زن، افزایش مشارکت کودکان در سواد قرآنی، ایجاد گوشه سوادآموزی و رسانه دائمی بصری دعوت در مسجد و تمایل هیئت امنای مسجد برای ادامه مستقل حلقه‌های قرآنی است. این مطالعه تأیید می‌کند که ماه رمضان پنجره‌ای قابل سنجش از پذیرش است و نه صرفاً یک تصادف زمانی، و چارچوب مبتنی بر دارایی‌ها روابط مشارکتی عادلانه‌تری نسبت به چارچوب مبتنی بر کمبودها ایجاد می‌کند.

The problem addressed in this study was the low level of problem-solving skills and independence among children in Group B of Rahmatillah Kindergarten. This study aimed to examine teacher activities, children's activities, and the development of children's problem-solving skills and independence through the implementation of the Problem Based Learning model assisted by maze map media. This study employed a qualitative approach using the Classroom Action Research (CAR) method, conducted in two cycles with three meetings in each cycle. Data were collected through observation, interviews, and documentation. The research subjects were 10 children in Group B of Rahmatillah Kindergarten. The findings indicated improvements in all observed aspects. Teacher activity increased from 70% in Cycle I to 95% in Cycle II, children's activity improved from 49% to 84%, problem-solving skills increased from 53% to 82%, and children's independence improved from 48% to 83%. It can be concluded that the implementation of the Problem Based Learning model assisted by maze map media effectively developed the problem-solving skills and independence of children in Group B of Rahmatillah Kindergarten.

مسئله‌ای که در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفته، سطح پایین مهارت‌های حل مسئله و استقلال در کودکان گروه ب مهدکودک رحمت‌الله است. هدف این پژوهش، بررسی فعالیت‌های معلمان، فعالیت‌های کودکان و توسعهٔ مهارت‌های حل مسئله و استقلال کودکان از طریق اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem Based Learning) با کمک رسانهٔ نقشهٔ هزارتو بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پژوهش اقدام در کلاس (Classroom Action Research - CAR) در دو چرخه و هر چرخه شامل سه جلسه انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی جمع‌آوری گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش ۱۰ کودک گروه ب مهدکودک رحمت‌الله بودند. یافته‌ها نشان داد که در تمامی جنبه‌های مورد مشاهده بهبود حاصل شده است. فعالیت معلمان از ۷۰٪ در چرخهٔ اول به ۹۵٪ در چرخهٔ دوم افزایش یافت، فعالیت کودکان از ۴۹٪ به ۸۴٪، مهارت‌های حل مسئله از ۵۳٪ به ۸۲٪ و استقلال کودکان از ۴۸٪ به ۸۳٪ افزایش یافت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله با کمک رسانهٔ نقشهٔ هزارتو به طور مؤثری موجب توسعهٔ مهارت‌های حل مسئله و استقلال کودکان گروه ب مهدکودک رحمت‌الله شده است.

This study aimed to determine the effect of parenting styles on the social-emotional development of children aged 5–6 years at TK Mutiara Balige. The research hypothesis stated that there was an effect of parenting styles on the social-emotional development of children aged 5–6 years. This study employed a quantitative method with a sample of 70 children, consisting of 35 children in the experimental class and 35 children in the control class. The research instruments consisted of observation sheets on parenting styles and children's social-emotional development. The data were analyzed using the N-Gain Score and Independent Samples Test. The results of the N-Gain Score calculation showed that the average improvement in social-emotional development in the experimental class was 0.2374, while the control class was 0.2258, with both falling into the medium category. The hypothesis test results showed that the calculated t-value was 0.377 > the t-table value of 1.995, with a significance value of 0.000 < 0.05. Thus, H₀ was rejected and H₁ was accepted, indicating that parenting styles had a positive andsignificant effect on the social-emotional development of children aged 5–6 years at TK Mutiara Balige.

هدف این پژوهش تعیین تأثیر الگوهای فرزندپروری والدین بر رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان ۵ تا ۶ ساله در دبستان مروارید بالیگه بود. فرضیه پژوهش بیان می‌کرد که الگوهای فرزندپروری والدین بر رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان ۵ تا ۶ ساله تأثیر دارد. این مطالعه با روش کمی و با نمونه‌ای شامل ۷۰ کودک، متشکل از ۳۵ کودک در گروه آزمایش و ۳۵ کودک در گروه کنترل انجام شد. ابزارهای پژوهش شامل برگه‌های مشاهده الگوهای فرزندپروری و رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان بود. داده‌ها با استفاده از نمره N-Gain و آزمون مستقل نمونه‌ها تحلیل شدند. نتایج محاسبه نمره N-Gain نشان داد که میانگین بهبود رشد اجتماعی‌عاطفی در گروه آزمایش ۰٫۲۳۷۴ و در گروه کنترل ۰٫۲۲۵۸ بود که هر دو در دسته متوسط قرار گرفتند. نتایج آزمون فرضیه نشان داد که مقدار t محاسبه‌شده ۰٫۳۷۷ بزرگ‌تر از مقدار t جدول ۱٫۹۹۵ و مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ کمتر از ۰٫۰۵ بود. بنابراین، H₀ رد و H₁ پذیرفته شد که نشان‌دهنده تأثیر مثبت و معنادار الگوهای فرزندپروری والدین بر رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان ۵ تا ۶ ساله در دبستان مروارید بالیگه است.

Recently, Early Childhood Care and Learning has become a central point in the South African education spectrum. Unfortunately, this sector faces challenges, especially in economically challenged societies. Practitioners are not receiving sufficient professional development from relevant government departments, and they also struggle to find teaching and learning resources due to the prevalent socio-economic issues in the societies where their centres are located. This interpretive project, which is premised on Participatory Action Learning and Action Research as a research design, was conceptualised to support early childhood practitioners and parents in creating diverse teaching media, using recyclable materials. Engagements with practitioners after the implementation stage indicate the following: children enjoy manipulating recyclable material, practitioners value recyclable material; practitioners appreciate new pedagogical strategies; activities involving recyclable material improve children’s vocabulary significantly; the activities cement schemata; interaction in literacy classrooms improves critical skills such as critical thinking, effective listening, following instructions, speaking, problem-solving, and communication. The project concludes that literacy instruction using recyclable materials in early childhood learning may sustainably improve literacy.

در سال‌های اخیر، مراقبت و یادگیری اوایل کودکی به نقطه کانونی در طیف آموزش آفریقای جنوبی تبدیل شده‌است. متأسفانه این بخش با چالش‌هایی به‌ویژه در جوامع دارای مشکلات اقتصادی مواجه است. مربیان توسعه حرفه‌ای کافی از سوی نهادهای دولتی ذی‌ربط دریافت نمی‌کنند و همچنین به دلیل مسائل اجتماعی‌ـ‌اقتصادی رایج در جوامعی که مراکز آن‌ها در آن قرار دارد، در یافتن منابع آموزشی و یادگیری با مشکل روبه‌رو هستند. این پژوهش تفسیری که مبتنی بر یادگیری مشارکتی عملی و پژوهش عملی به عنوان طرح پژوهشی است، با هدف حمایت از مربیان و والدین اوایل کودکی در خلق رسانه‌های آموزشی متنوع با استفاده از مواد قابل بازیافت طراحی شده‌است. تعامل با مربیان پس از مرحله اجرا نشان می‌دهد: کودکان از دست‌ورزی با مواد قابل بازیافت لذت می‌برند؛ مربیان برای مواد قابل بازیافت ارزش قائل‌اند؛ مربیان از راهبردهای نوین آموزشی استقبال می‌کنند؛ فعالیت‌های مبتنی بر مواد قابل بازیافت به طور معناداری واژگان کودکان را بهبود می‌بخشد؛ این فعالیت‌ها طرح‌واره‌ها را تثبیت می‌کند؛ تعامل در کلاس‌های سوادآموزی مهارت‌های مهمی چون تفکر انتقادی، شنیدن مؤثر، پیروی از دستورالعمل‌ها، سخن گفتن، حل مسئله و ارتباط را ارتقا می‌دهد. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که آموزش سواد با استفاده از مواد قابل بازیافت در یادگیری اوایل کودکی می‌تواند به طور پایدار سواد را بهبود بخشد.