محیط کار

Teacher performance is a key determinant of educational quality and the successful implementation of learning processes. Among the factors that may influence teacher performance are the adequacy of educational facilities and infrastructure, as well as the quality of the working environment. This study aims to examine the influence of facilities and infrastructure, together with the work environment, on teacher performance at SMA Negeri 1 Batukliang Utara, Central Lombok Regency. A quantitative approach with a descriptive research design was employed. The study involved all 33 active teachers using a total sampling technique. Data were collected through a structured questionnaire based on a five-point Likert scale and analyzed using multiple linear regression with IBM SPSS Statistics version 26. The findings reveal that facilities and infrastructure do not have a significant partial effect on teacher performance (β = 0.017; p = 0.933), whereas the work environment has a positive and statistically significant effect (β = 0.770; p = 0.003). Simultaneously, both independent variables significantly influence teacher performance (F = 10.840; p < 0.001), explaining 41.9% of the variance in teacher performance, while the remaining 58.1% is attributable to other factors not included in the research model. These findings indicate that a supportive and conducive work environment plays a more substantial role than educational facilities in improving teacher performance. Therefore, school management should prioritize the creation of a positive work environment while continuing to improve educational facilities to support teachers' professional responsibilities.

Objective This study aimed to estimate the prevalence of musculoskeletal symptoms and work-related musculoskeletal disorders (WMSDs) among orthopedic nurses, identify demographic, occupational, and lifestyle characteristics associated with WMSDs, and explore whether routinely collected characteristics could discriminate nurses with WMSDs from those without. Method A single-center cross-sectional study was conducted among nurses at a tertiary orthopedic specialty hospital in China between March and November 2023. Conventional analyses included multivariable logistic regression, modified Poisson regression with robust standard errors, and negative binomial regression. Logistic regression as a benchmark, elastic-net logistic regression, random forest, XGBoost, and support vector machine were compared using repeated 5-fold cross-validation with fold-specific preprocessing. Prediction performance was assessed using AUC with bootstrap 95% CIs, PR-AUC, Brier score, calibration intercept and slope, and descriptive threshold metrics; TreeSHAP was used for model interpretation. Result Among 948 nurses with valid questionnaires, 654 reported musculoskeletal symptoms in the previous 12 months, irrespective of work attribution (68.99%). After excluding 44 participants with uncertain work-related attribution, 604/904 participants were classified as having work-related WMSDs (66.81%). Each 1-point increase in the strict ergonomic risk score was associated with WMSDs in logistic regression (adjusted OR = 2.631, 95% CI 2.039–3.432; p < 0.001) and modified Poisson regression (adjusted PR = 1.283, 95% CI 1.203–1.369; p < 0.001). The highest observed AUC was 0.752 (95% CI 0.721–0.791) for the domain random forest model; the domain XGBoost model had the highest PR-AUC (0.841). Conclusion Musculoskeletal symptoms and WMSDs were common among orthopedic nurses in this single-center sample. Occupational exposure and postural load were associated with WMSDs. The exploratory prediction models showed limited-to-moderate discrimination and warrant prospective multicenter external validation before practical application.

The development of digital-based work systems has increased job demands and technology use, which may lead to burnout among workers, particularly in the telecommunications sector. This study aimed to determine the relationship between job demands and technostress with burnout levels among employees of PT Telkom Infrastruktur Indonesia in Medan. This study employed a quantitative cross-sectional design. The population consisted of 55 employees, and all members of the population were selected as samples using a total sampling technique. Data were collected using the Job Demands-Resources Questionnaire (JD-RQ), Technostress Creators Scale, and Oldenburg Burnout Inventory (OLBI). Data analysis was conducted using the Spearman Rank Correlation test with a significance level of 0.05. The results showed a significant and strong positive relationship between job demands and burnout, with a p-value = 0.001 and a correlation coefficient of r = 0.750. In addition, a significant and strong positive relationship was also found between technostress and burnout, with a p-value = 0.001 and a correlation coefficient of r = 0.687. High job demands and technostress were associated with increased burnout. The company is advised to strengthen burnout prevention efforts by optimizing workload evaluations that take actual working conditions into account, providing regular training on the use of digital systems, and enhancing employee recovery initiatives through the optimal utilization of annual leave and better management of work-related communication outside working hours.

This study aims to address an important gap in the literature by examining the effects of technostress and safety climate on employees' technological productivity and by evaluating the moderating role of perceived organizational support in these relationships.Analyses conducted on survey data collected from 425 employees working in the defense industry reveal that technostress has a significant negative effect on technological productivity, whereas safety climate has a positive effect on technological productivity.The findings further indicate that perceived organizational support moderates the relationship between safety climate and technological productivity, strengthening the positive impact of safety climate on technological productivity.However, perceived organizational support does not exhibit a significant moderating effect on the relationship between technostress and technological productivity.By examining technostress, safety climate, and perceived organizational support-constructs that are rarely addressed together in the literature-within an integrated framework, this study contributes to a more comprehensive understanding of technological productivity.Furthermore, its focus on the defense industry, characterized by high-technology intensity and high reliability requirements, fills an important gap in the literature and provides actionable insights for improving employee well-being, safety, and technological productivity.

This study examines how emotional intelligence (EI) affects work–life balance (WLB), job satisfaction, and work engagement among Lebanese employees, drawing on the job demands–resources (JD–R) and spillover theories. Data were collected through an online survey from 244 Lebanese employees and analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). The results show that emotional intelligence positively predicts job satisfaction (β = 0.366, p < 0.001) and work engagement (β = 0.307, p < 0.001). Emotional intelligence also significantly predicts work–life balance (β = 0.251, p < 0.001). Furthermore, work–life balance and job satisfaction sequentially mediate the relationship between emotional intelligence and work engagement (indirect effect β = 0.046, p = 0.008), indicating partial mediation. These findings highlight the complementary roles of personal resources (emotional intelligence) and contextual resources (work–life balance) in shaping employee attitudes and behaviors. This research contributes to the limited literature and extends the study of emotional intelligence and employee well-being by offering fresh insights and practical implications. The research concludes with recommendations for policymakers by emphasizing the importance of aligning employee needs with organizational goals to create more effective and human-centered workplace policies. The study also includes limitations and recommendations for future research.

این مطالعه به بررسی تأثیر هوش هیجانی (EI) بر تعادل کار–زندگی (WLB)، رضایت شغلی و درگیری شغلی در میان کارکنان لبنانی می‌پردازد و از نظریه‌های تقاضا–منابع شغلی (JD–R) و سرریز بهره می‌گیرد. داده‌ها از طریق یک پرسشنامه آنلاین از ۲۴۴ نفر از کارکنان لبنانی جمع‌آوری و با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هوش هیجانی به طور مثبت رضایت شغلی (β = ۰.۳۶۶، p < ۰.۰۰۱) و درگیری شغلی (β = ۰.۳۰۷، p < ۰.۰۰۱) را پیش‌بینی می‌کند. همچنین، هوش هیجانی به طور معناداری تعادل کار–زندگی (β = ۰.۲۵۱، p < ۰.۰۰۱) را پیش‌بینی می‌کند. افزون بر این، تعادل کار–زندگی و رضایت شغلی به صورت متوالی رابطه بین هوش هیجانی و درگیری شغلی را میانجی‌گری می‌کنند (اثر غیرمستقیم β = ۰.۰۴۶، p = ۰.۰۰۸) که نشان‌دهنده میانجی‌گری جزئی است. این یافته‌ها نقش‌های مکمل منابع فردی (هوش هیجانی) و منابع زمینه‌ای (تعادل کار–زندگی) را در شکل‌دهی نگرش‌ها و رفتارهای کارکنان برجسته می‌کند. این پژوهش به ادبیات محدود موجود افزوده و مطالعه هوش هیجانی و بهزیستی کارکنان را با ارائه بینش‌های نو و پیامدهای عملی گسترش می‌دهد. پژوهش با ارائه توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاران و تأکید بر اهمیت همسویی نیازهای کارکنان با اهداف سازمانی به منظور ایجاد سیاست‌های محیط کار مؤثرتر و انسان‌محور به پایان می‌رسد. همچنین، محدودیت‌ها و پیشنهادهایی برای پژوهش‌های آتی ارائه شده است.

This study aimed to assess musculoskeletal and ergonomic risk, identify demographic, occupational, lifestyle, and biomechanical characteristics associated with these outcomes, and develop and prioritize ergonomic intervention strategies for petrochemical control room operators. This cross-sectional study was conducted in 2025 among 210 male control room operators from an Iranian petrochemical complex using census sampling. Data were collected using the Demographic/Occupational Questionnaire, Persian International Physical Activity Questionnaire (P-IPAQ), Persian Örebro Musculoskeletal Pain Screening Questionnaire (P-ÖMSQ), and Persian Ergonomic Screening and Priority Tool (P-ESPT), complemented by objective postural and plantar pressure assessments. The P-ÖMSQ was used to classify participants according to P-ÖMSQ risk categories, with scores ≥ 90 categorized as moderate-to-high risk. Data were analyzed using Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) software, version 20.0, with descriptive statistics, chi-square tests, and multivariable logistic regression. A P-ÖMSQ score within the moderate-to-high risk categories (≥ 90) was observed in 27% of participants, while 78% were classified as having moderate-to-high ergonomic risk. Multivariable logistic regression showed that older age (adjusted odds ratio [aOR] = 1.09, 95% confidence interval [CI] = 1.02–1.17, p = 0.014), higher body mass index (BMI) (aOR = 1.15, 95% CI = 1.04–1.27, p = 0.006), and longer job tenure (aOR = 1.98, 95% CI = 1.01–3.89, p = 0.047) were independently associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category. Lower physical activity was significantly associated with a higher prevalence of forward head posture, thoracic hyperkyphosis, lateral pelvic tilt, and pes planus ( p < 0.05). Objective biomechanical abnormalities were also significantly associated with higher P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories ( p < 0.05). Based on the study findings, 20 ergonomic intervention strategies were proposed and prioritized through a stakeholder-informed participatory process. Older age, higher body mass index, and longer job tenure were associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category, while lower physical activity was associated with selected postural abnormalities among petrochemical control room operators. Several objective biomechanical abnormalities were also associated with P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories. These findings may inform the prioritization of workplace ergonomic interventions; however, the proposed interventions were not evaluated in the present study, and their effectiveness should be assessed in future longitudinal and interventional studies.

هدف این مطالعه، ارزیابی خطر اسکلتی‌عضلانی و ارگونومیک، شناسایی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، شغلی، سبک زندگی و بیومکانیکی مرتبط با این پیامدها و تدوین و اولویت‌بندی راهبردهای مداخله ارگونومیک برای اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی بود. این مطالعه مقطعی در سال ۲۰۲۵ بر روی ۲۱۰ اپراتور مرد اتاق کنترل از یک مجتمع پتروشیمی ایرانی با استفاده از نمونه‌گیری سرشماری انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه جمعیت‌شناختی/شغلی، نسخه فارسی پرسشنامه بین‌المللی فعالیت بدنی (P-IPAQ)، نسخه فارسی پرسشنامه غربالگری درد اسکلتی‌عضلانی Örebro (P-ÖMSQ) و ابزار غربالگری و اولویت‌بندی ارگونومیک فارسی (P-ESPT) جمع‌آوری شد و با ارزیابی عینی وضعیت بدنی و فشار کف پا تکمیل گردید. P-ÖMSQ برای طبقه‌بندی شرکت‌کنندگان بر اساس دسته‌های خطر P-ÖMSQ به کار رفت و نمرات ≥ ۹۰ به عنوان خطر متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) نسخه ۲۰.۰ و با آمار توصیفی، آزمون کای‌اسکوئر و رگرسیون لجستیک چندمتغیره تحلیل شد. نمره P-ÖMSQ در دسته‌های خطر متوسط تا زیاد (≥ ۹۰) در ۲۷٪ از شرکت‌کنندگان مشاهده شد، در حالی که ۷۸٪ در دسته خطر ارگونومیک متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که سن بالاتر (نسبت شانس تعدیل‌شده [aOR] = 1.09، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = 1.02–1.17، p = 0.014)، شاخص توده بدنی بالاتر (aOR = 1.15، CI = 1.04–1.27، p = 0.006) و سابقه شغلی طولانی‌تر (aOR = 1.98، CI = 1.01–3.89، p = 0.047) به طور مستقل با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند. فعالیت بدنی کمتر به طور معناداری با شیوع بالاتر وضعیت سر به جلو، هیپرکیفوز توراسیک، کج‌بودن لگن به طرفین و کف پای صاف مرتبط بود (p < 0.05). ناهنجاری‌های بیومکانیکی عینی نیز به طور معناداری با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند (p < 0.05). بر اساس یافته‌های مطالعه، ۲۰ راهبرد مداخله ارگونومیک پیشنهاد و از طریق فرایند مشارکتی مبتنی بر ذینفعان اولویت‌بندی شد. سن بالاتر، شاخص توده بدنی بالاتر و سابقه شغلی طولانی‌تر با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند، در حالی که فعالیت بدنی کمتر با برخی ناهنجاری‌های وضعیتی در میان اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی ارتباط داشت. چندین ناهنجاری بیومکانیکی عینی نیز با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند. این یافته‌ها می‌تواند به اولویت‌بندی مداخلات ارگونومیک محیط کار کمک کند؛ با این حال، مداخلات پیشنهادی در مطالعه حاضر ارزیابی نشدند و اثربخشی آن‌ها باید در مطالعات طولی و مداخله‌ای آینده بررسی شود.

This study determined the challenges encountered, coping mechanisms adopted, and work performance of security guards at Naga College Foundation, Inc., City of Naga, during School Year 2024-2025 and used the findings as the basis for intervention strategies. A descriptive-correlational design was employed with all 33 eligible security guards deployed in the academic campuses of the institution. Data were gathered through a validated researcher-made questionnaire and unstructured interviews; the questionnaire obtained a Cronbach alpha reliability coefficient of .86 and a reported validity coefficient of .93. Weighted means, Pearson product-moment correlation, and coefficients of determination were used for analysis. Results showed that the guards generally experienced moderately low challenges in physical and mental demands, work environment and operations, and job satisfaction and corporation. Coping mechanisms were reported as often practiced in the emotional and social domains and sometimes practiced in the physical domain, while performance was rated very good in personality and personal behavior, work behavior, and productivity. Significant associations were reported between the challenge domains and emotional coping (r = .93, p = .022), while job satisfaction and corporation was significantly associated with personality and personal behavior (r = .98, p = .003), work behavior (r = .91, p = .035), and productivity (r = .92, p = .027). Coefficients of determination further indicated very strong influence on emotional coping and on the three performance dimensions. The study concluded that, although challenges were generally manageable, structured interventions remain important for sustaining guards’ coping capacity and performance. Intervention strategies organized through the Analyze, Design, and Develop components of the modified ADDIE model were therefore proposed for implementation, monitoring, and evaluation.

این پژوهش به تعیین چالش‌های مواجه‌شده، راهبردهای مقابله‌ای اتخاذشده و عملکرد شغلی نگهبانان امنیتی بنیاد کالج ناگا، شهر ناگا، در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ پرداخته و یافته‌ها را به‌عنوان مبنایی برای تدوین راهبردهای مداخله‌ای مورد استفاده قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی-همبستگی بوده و کلیه ۳۳ نگهبان امنیتی واجد شرایط که در پردیس‌های آموزشی این مؤسسه مستقر بودند، در مطالعه شرکت داشتند. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته با روایی گزارش‌شده ۰٫۹۳ و ضریب پایایی آلفای کرونباخ ۰٫۸۶ و همچنین مصاحبه‌های بدون ساختار گردآوری شد. برای تحلیل داده‌ها از میانگین‌های وزنی، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و ضرایب تعیین استفاده گردید. نتایج نشان داد که نگهبانان به طور کلی با چالش‌های نسبتاً پایینی در حوزه‌های الزامات جسمی و روانی، محیط و عملیات کاری و رضایت شغلی و همکاری مواجه بودند. راهبردهای مقابله‌ای در حوزه‌های هیجانی و اجتماعی غالباً و در حوزه جسمانی گاهی اوقات به کار گرفته می‌شدند و عملکرد در ابعاد شخصیت و رفتار فردی، رفتار کاری و بهره‌وری بسیار خوب ارزیابی شد. بین حوزه‌های چالش و مقابله هیجانی (r = .93, p = .022) ارتباط معناداری مشاهده شد و همچنین رضایت شغلی و همکاری با شخصیت و رفتار فردی (r = .98, p = .003)، رفتار کاری (r = .91, p = .035) و بهره‌وری (r = .92, p = .027) ارتباط معناداری داشت. ضرایب تعیین نیز نشان‌دهنده تأثیر بسیار قوی بر مقابله هیجانی و سه بعد عملکرد بودند. پژوهش نتیجه گرفت که اگرچه چالش‌ها عموماً قابل مدیریت بودند، اما مداخلات ساختاریافته برای حفظ ظرفیت مقابله‌ای و عملکرد نگهبانان اهمیت دارد. بر این اساس، راهبردهای مداخله‌ای مبتنی بر اجزای تحلیل، طراحی و توسعه مدل تعدیل‌شده ADDIE برای اجرا، پایش و ارزیابی پیشنهاد شد.

Abstract Competency assessment provides external evidence that Technical-Vocational-Livelihood learners meet nationally defined workplace standards. This implementation case study examined how Ozamiz City School of Arts and Trades prepared for and secured accreditation of a school-based Technical Education and Skills Development Authority competency assessment center. The bounded documentary case covered readiness preparation through accreditation on November 24, 2025. Evidence included policy issuances, technical working group records, personnel designations, facility audits, equipment inventories, workflow simulations, communications with the TESDA Provincial Office, pre-inspection observations, corrective-action records, and the accreditation milestone. Documents were organized chronologically and analyzed through a policy-to-practice compliance matrix and program-logic classification. Five connected workstreams enabled accreditation readiness: governance and staffing, qualification prioritization, assessor-capacity development, facility and equipment compliance, and operational documentation. A pre-inspection on October 15, 2025 identified limited corrective actions, after which the center was accredited for Bread and Pastry Production NC II, Cookery NC II, Technical Drafting NC II, and Shielded Metal Arc Welding NC II. The evidence demonstrates implementation feasibility and organizational readiness, but not improved learner participation or certification because full assessment operations had not begun by the documentary cutoff. The case offers a replicable implementation sequence and a monitoring framework for evaluating access after service delivery begins.

چکیده: ارزیابی شایستگی شواهدی بیرونی فراهم می‌کند که نشان می‌دهد فراگیران شاخه فنی‌حرفه‌ای و مهارتی استانداردهای تعریف‌شده ملی محیط کار را احراز کرده‌اند. این مطالعه موردی اجرایی به بررسی نحوه آماده‌سازی و اخذ اعتبار مرکز ارزیابی شایستگی مبتنی بر مدرسه وابسته به سازمان آموزش فنی و مهارت‌های حرفه‌ای (TESDA) در مدرسه هنرها و فنون شهر Ozamiz پرداخت. این مطالعه موردی مستندسازی‌شده و محدود، فرایند آمادگی تا اخذ اعتبار در تاریخ ۲۴ نوامبر ۲۰۲۵ را پوشش داد. شواهد شامل ابلاغیه‌های سیاستی، سوابق گروه کاری فنی، انتصابات پرسنل، ممیزی امکانات، فهرست تجهیزات، شبیه‌سازی جریان کار، مکاتبات با دفتر استانی TESDA، مشاهدات پیش از بازرسی، سوابق اقدامات اصلاحی و نقطه عطف اعتباربخشی بود. اسناد به ترتیب زمانی سازمان‌دهی و از طریق ماتریس تطابق سیاست تا عمل و طبقه‌بندی منطق برنامه تحلیل شدند. پنج جریان کاری مرتبط آمادگی برای اعتباربخشی را ممکن ساختند: حاکمیت و نیروی انسانی، اولویت‌بندی صلاحیت‌ها، توسعه ظرفیت ارزیابان، انطباق امکانات و تجهیزات، و مستندسازی عملیاتی. در بازرسی اولیه مورخ ۱۵ اکتبر ۲۰۲۵ اقدامات اصلاحی محدودی شناسایی شد و پس از آن مرکز برای دوره‌های Bread and Pastry Production NC II، Cookery NC II، Technical Drafting NC II و Shielded Metal Arc Welding NC II اعتبار دریافت کرد. شواهد نشان‌دهنده امکان‌پذیری اجرا و آمادگی سازمانی است، اما به دلیل آغاز نشدن کامل عملیات ارزیابی تا زمان پایان مستندسازی، بهبود مشارکت فراگیران یا اخذ گواهینامه را نشان نمی‌دهد. این مطالعه موردی، توالی اجرایی قابل تکرار و چارچوبی برای پایش و ارزیابی دسترسی پس از آغاز ارائه خدمات ارائه می‌دهد.

This qualitative phenomenological study explored the motivations and challenges of Filipino science teachers in selected schools in the Central Region of Thailand. It sought to understand the factors driving their decision to teach abroad and the obstacles encountered in their professional journey. Using Colaizzi’s descriptive phenomenological method and MAXQDA24 for data analysis, interviews with eight participants revealed five key themes: (1) Personal Motivation and Commitment, including financial stability, professional growth, and cultural pride; (2) Teaching Environment and Support, emphasizing resources, training, and teacher-student relationships; (3) Cultural and Language Adaptation, focusing on linguistic barriers and cultural immersion; (4) Working Environment and Support Systems, including recognition and collaboration; and (5) Teaching and Cultural Challenges, such as limited academic freedom and classroom management. Despite these challenges, participants showed resilience, using creative strategies to succeed in a foreign educational system. The findings highlight the importance of institutional support and cultural adaptation in cross-cultural teaching, providing insights for policymakers and administrators to enhance teacher retention and professional development. This study contributes to understanding the dynamics of international teaching and offers actionable recommendations to support Filipino science teachers in Thailand and similar contexts.

این مطالعه کیفی پدیدارشناختی به بررسی انگیزه‌ها و چالش‌های معلمان علوم فیلیپینی در مدارس منتخب منطقه مرکزی تایلند پرداخت. هدف پژوهش، درک عوامل مؤثر بر تصمیم آنان برای تدریس در خارج از کشور و موانعی بود که در مسیر حرفه‌ای خود با آن مواجه شده‌اند. با بهره‌گیری از روش پدیدارشناسی توصیفی Colaizzi و نرم‌افزار MAXQDA24 برای تحلیل داده‌ها، مصاحبه با هشت شرکت‌کننده پنج مضمون کلیدی را آشکار ساخت: (۱) انگیزه و تعهد شخصی، شامل ثبات مالی، رشد حرفه‌ای و افتخار فرهنگی؛ (۲) محیط تدریس و حمایت، با تأکید بر منابع، آموزش و روابط معلم-دانش‌آموز؛ (۳) سازگاری فرهنگی و زبانی، با تمرکز بر موانع زبانی و غوطه‌وری فرهنگی؛ (۴) محیط کاری و نظام‌های حمایتی، شامل شناسایی و همکاری؛ و (۵) چالش‌های تدریس و فرهنگی، مانند آزادی علمی محدود و مدیریت کلاس. با وجود این چالش‌ها، شرکت‌کنندگان تاب‌آوری نشان دادند و با بهره‌گیری از راهبردهای خلاقانه در نظام آموزشی بیگانه موفق شدند. یافته‌ها بر اهمیت حمایت نهادی و سازگاری فرهنگی در تدریس بین‌فرهنگی تأکید می‌کند و بینش‌هایی برای سیاست‌گذاران و مدیران به منظور ارتقای ماندگاری معلمان و توسعه حرفه‌ای ارائه می‌دهد. این پژوهش به فهم پویایی‌های تدریس بین‌المللی کمک می‌کند و توصیه‌های عملی برای حمایت از معلمان علوم فیلیپینی در تایلند و زمینه‌های مشابه ارائه می‌دهد.

This paper examines why individuals conceal information from others. Drawing on a recent theory about the origins of concealment, we argue that concealment stems from two primary sources: the desire for autonomy and norms of concealment. Using a nationally representative probability survey, we find that a desire for autonomy in two different domains—intimate relationships and work—is associated with concealment from romantic partners and coworkers/clients in those contexts. We also find that concealment is correlated with a descriptive and moral norm of concealment, with the moral norm having a weaker effect at work than in intimate relationships. We discuss the implications of these findings for research on concealment and its consequences for individuals, groups, and societies.

این مقاله به بررسی دلایل پنهان‌کاری افراد از دیگران می‌پردازد. با تکیه بر نظریه‌ای جدید درباره منشأ پنهان‌کاری، استدلال می‌کنیم که پنهان‌کاری از دو منبع اصلی ناشی می‌شود: تمایل به خودمختاری و هنجارهای پنهان‌کاری. با استفاده از یک پیمایش احتمالی با نمونه‌گیری نماینده ملی، دریافتیم که تمایل به خودمختاری در دو حوزه متفاوت—روابط صمیمانه و محیط کار—با پنهان‌کاری از شریک عاطفی و همکاران/مشتریان در آن زمینه‌ها مرتبط است. همچنین دریافتیم که پنهان‌کاری با هنجار توصیفی و هنجار اخلاقی پنهان‌کاری همبسته است، به‌طوری‌که اثر هنجار اخلاقی در محیط کار ضعیف‌تر از روابط صمیمانه است. پیامدهای این یافته‌ها برای پژوهش‌های مربوط به پنهان‌کاری و پیامدهای آن برای افراد، گروه‌ها و جوامع مورد بحث قرار گرفته است.

This study investigates the relationships among Organisational Ethics (ETH), Interpersonal Relationships (IR), Job Autonomy (AUT), Support from Top Management (STM), Job Demands, Job Resources, Emotional Intelligence (EI) and Empathy (EMP) and Employee Performance (EP) within the IT (Information Technology) Industry through the JD-R (Job Demands-Resources) theory. This study examines how organisational and job-related factors are associated with Job demands and Job resources which are subsequently associated with Emotional Intelligence, Empathy and Employee Performance. Given the limitations from the previous empirical studies on EI and EMP as personal resources in IT industry context, this research aims to fill this gap by investigating the association of these personal resources with EP with a special focus on the IT industry. A quantitative research design was adopted using a structured questionnaire administered through a survey among IT employees working in different management and technical positions in Bengaluru, India. Around 318 valid responses were collected and analysed using SPSS and Jamovi. Structural Equation Modelling (SEM) was used to analyse the relationships among the constructs. The findings indicate that Emotional Intelligence and Empathy are significantly positively associated with Employee Performance in the IT industry. Further, the significant association of Job demands and Job resources with EI and EMP indicates the significance of workplace conditions in shaping employees’ emotional capabilities. This study applies the JD-R framework to examine EI and EMP as personal resources connecting job characteristics with employee performance outcomes in the IT industry. These research findings contribute to the literature of EP by providing practical insights for the IT industry seeking to enhance employee performance by developing emotional competencies and creating a supportive work culture.

این مطالعه به بررسی روابط میان اخلاق سازمانی (ETH)، روابط بین‌فردی (IR)، خودمختاری شغلی (AUT)، حمایت مدیریت عالی (STM)، تقاضاهای شغلی، منابع شغلی، هوش هیجانی (EI) و همدلی (EMP) و عملکرد کارکنان (EP) در صنعت فناوری اطلاعات (IT) از طریق نظریه تقاضاها و منابع شغلی (JD-R) می‌پردازد. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه عوامل سازمانی و مرتبط با شغل با تقاضاها و منابع شغلی مرتبط هستند که به نوبه خود با هوش هیجانی، همدلی و عملکرد کارکنان ارتباط دارند. با توجه به محدودیت‌های مطالعات تجربی پیشین درباره EI و EMP به‌عنوان منابع فردی در زمینه صنعت IT، این پژوهش با هدف پر کردن این خلأ، به بررسی ارتباط این منابع فردی با EP با تمرکز ویژه بر صنعت IT می‌پردازد. طرح پژوهش کمی با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته و از طریق نظرسنجی در میان کارکنان IT شاغل در موقعیت‌های مدیریتی و فنی مختلف در بنگلور هند اجرا شد. حدود ۳۱۸ پاسخ معتبر جمع‌آوری و با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و Jamovi تحلیل گردید. برای تحلیل روابط میان سازه‌ها از مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که هوش هیجانی و همدلی با عملکرد کارکنان در صنعت IT ارتباط مثبت و معناداری دارند. همچنین، ارتباط معنادار تقاضاها و منابع شغلی با EI و EMP اهمیت شرایط محیط کار را در شکل‌دهی قابلیت‌های هیجانی کارکنان نشان می‌دهد. این مطالعه با به‌کارگیری چارچوب JD-R، EI و EMP را به‌عنوان منابع فردی که ویژگی‌های شغلی را به پیامدهای عملکرد کارکنان در صنعت IT پیوند می‌دهد، بررسی می‌کند. یافته‌های این پژوهش با ارائه بینش‌های عملی برای صنعت IT در جهت ارتقای عملکرد کارکنان از طریق توسعه شایستگی‌های هیجانی و ایجاد فرهنگ کاری حمایتی، به ادبیات EP کمک می‌کند.

Organizational behavior is one of the important aspects that influences the effectiveness of educational management in schools. The success of an educational institution is not only determined by the availability of facilities and infrastructure but also by how individuals and groups interact in achieving organizational goals. This article discusses the influence of individual and group behavior interactions on the dynamics of educational organizations, the role of job satisfaction in shaping organizational commitment, the significance of work discipline in strengthening professionalism, the importance of individual development in enhancing human resource capacity, and the interrelationship of all elements of organizational behavior in achieving the effectiveness of educational organizations. The discussion indicates that harmonious interactions between individuals and groups can create a positive organizational culture and support the establishment of a conducive work environment. Job satisfaction contributes to the enhancement of organizational commitment, while work discipline serves as an essential foundation for building the professionalism of educators. In addition, individual development plays a strategic role in improving the competence and capacity of educational human resources. All these elements are interconnected and form a system that supports the creation of educational organizations that are effective, productive, and adaptive to the challenges of changing times

رفتار سازمانی یکی از جنبه‌های مهمی است که بر اثربخشی مدیریت آموزشی در مدارس تأثیر می‌گذارد. موفقیت یک نهاد آموزشی تنها به وجود امکانات و زیرساخت‌ها محدود نمی‌شود، بلکه به نحوه تعامل افراد و گروه‌ها در دستیابی به اهداف سازمانی نیز بستگی دارد. این مقاله به بررسی تأثیر تعامل رفتار فردی و گروهی بر پویایی سازمان‌های آموزشی، نقش رضایت شغلی در شکل‌دهی تعهد سازمانی، اهمیت انضباط کاری در تقویت حرفه‌ای‌گری، اهمیت توسعه فردی در ارتقای ظرفیت منابع انسانی و ارتباط متقابل تمامی عناصر رفتار سازمانی در تحقق اثربخشی سازمان‌های آموزشی می‌پردازد. بحث‌ها نشان می‌دهد که تعاملات هماهنگ میان افراد و گروه‌ها می‌تواند فرهنگ سازمانی مثبتی ایجاد کند و به شکل‌گیری محیط کاری مطلوب کمک نماید. رضایت شغلی به افزایش تعهد سازمانی کمک می‌کند، در حالی که انضباط کاری به عنوان پایه‌ای اساسی برای ساخت حرفه‌ای‌گری معلمان محسوب می‌شود. علاوه بر این، توسعه فردی نقش راهبردی در بهبود شایستگی و ظرفیت منابع انسانی آموزشی ایفا می‌کند. تمامی این عناصر به هم پیوسته‌اند و سیستمی را تشکیل می‌دهند که از ایجاد سازمان‌های آموزشی اثربخش، مولد و سازگار با چالش‌های زمانه حمایت می‌کند.

With the digitization of education, the use of information technology (IT) at work has become a requirement for teachers, rather than an option. However, IT is a double-edged sword that brings teachers great benefits and additional challenges (e.g., technostress). The present study employed a mixed-methods design to understand context-specific technostress creators and their associations with cognitive appraisal outcomes and IT use behaviors among teachers. Phase 1 identified six technostress creators—unreliability (UNR), role conflict, teaching interruption (TI), work overload (WO), information overload (IO), and technology integration (TIG)—through semi-structured interviews with 20 teachers. Phase 2 was conducted to empirically examine how technostress creators influence teachers’ IT use behaviors (i.e., innovative use [IU] and avoidant use) through cognitive appraisal outcomes. The results from structural equation modeling involving 265 Chinese teachers demonstrated that teachers tend to appraise unreliability, role conflict, and teaching interruption as threats, but appraise work overload and technology integration as challenges. Moreover, challenge appraisal is likely to stimulate innovative IT use and decrease avoidant IT use, while threat appraisal (TA) increases avoidant IT use. The findings extended the literature related to IT research by identifying context-specific technostress creators and linking them to IT use among teachers.

با دیجیتالی‌شدن آموزش، استفاده از فناوری اطلاعات (IT) در محیط کار برای معلمان به یک الزام تبدیل شده است و دیگر یک گزینه اختیاری نیست. با این حال، فناوری اطلاعات یک شمشیر دو لبه است که برای معلمان مزایای فراوان و همچنین چالش‌های اضافی (مانند تکنواسترس) به همراه دارد. پژوهش حاضر با بهره‌گیری از طرح آمیخته‌روش به منظور درک عوامل ایجادکننده تکنواسترس خاص بافت و ارتباط آن‌ها با پیامدهای ارزیابی شناختی و رفتارهای استفاده از فناوری اطلاعات در میان معلمان انجام شد. در مرحله اول، شش عامل ایجادکننده تکنواسترس شامل عدم قابلیت اطمینان (UNR)، تعارض نقش، اختلال در تدریس (TI)، اضافه‌بار کاری (WO)، اضافه‌بار اطلاعاتی (IO) و یکپارچه‌سازی فناوری (TIG) از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ معلم شناسایی شد. مرحله دوم به منظور بررسی تجربی نحوه تأثیرگذاری عوامل ایجادکننده تکنواسترس بر رفتارهای استفاده از فناوری اطلاعات معلمان (یعنی استفاده نوآورانه [IU] و استفاده اجتنابی) از طریق پیامدهای ارزیابی شناختی انجام شد. نتایج مدل‌یابی معادلات ساختاری با مشارکت ۲۶۵ معلم چینی نشان داد که معلمان تمایل دارند عدم قابلیت اطمینان، تعارض نقش و اختلال در تدریس را به عنوان تهدید ارزیابی کنند، اما اضافه‌بار کاری و یکپارچه‌سازی فناوری را به عنوان چالش ارزیابی می‌کنند. افزون بر این، ارزیابی چالش احتمالاً موجب تحریک استفاده نوآورانه از فناوری اطلاعات و کاهش استفاده اجتنابی از آن می‌شود، در حالی که ارزیابی تهدید (TA) استفاده اجتنابی از فناوری اطلاعات را افزایش می‌دهد. یافته‌ها با شناسایی عوامل ایجادکننده تکنواسترس خاص بافت و پیوند دادن آن‌ها با استفاده از فناوری اطلاعات در میان معلمان، ادبیات مرتبط با پژوهش‌های فناوری اطلاعات را گسترش داده است.

Background The rapid integration of artificial intelligence (AI) into workplace systems is transforming job design and employee experiences. While AI promises efficiency gains, it also creates a paradox by simultaneously reducing workload and increasing psychological strain, leading to divergent effects on burnout. Objective This study systematically reviews evidence on the relationship between AI exposure and employee burnout and develops the AI as Meta-System (AIMS) framework. Methods Following PRISMA 2020, four bibliographic databases and Google Scholar were searched from inception to 31 March 2026. Forty-three peer-reviewed primary empirical studies were included: 20 measured burnout or an established burnout dimension, and 23 examined mechanisms, moderators, proxy outcomes, measurement, or implementation conditions. Methodological quality was appraised using the Mixed Methods Appraisal Tool at the criterion level. Results Findings varied according to the functional role of AI and the study design. Assistive AI was generally associated with lower burnout or exhaustion in randomized and pre–post healthcare studies, whereas monitoring and algorithmic-control exposures were associated with greater burnout or related psychosocial strain in observational studies. Perceptual AI exposure produced direct, indirect, and null associations through pathways involving job stress, job insecurity, work–family interference, perceived organizational support, and organizational commitment. Three randomized studies provided the strongest evidence for assistive interventions. Evidence for nonlinear effects was limited to supporting proxy outcomes and did not directly establish an inverted U-shaped AI–burnout relationship. Conclusion Artificial intelligence is not inherently harmful or beneficial; its associations with burnout depend on its functional role, implementation, and employee appraisal. The AIMS framework integrates these pathways and identifies propositions requiring longitudinal and experimental testing.

زمینه: ادغام سریع هوش مصنوعی (AI) در سیستم‌های محیط کار، طراحی شغل و تجربیات کارکنان را دگرگون می‌کند. اگرچه هوش مصنوعی وعده افزایش بهره‌وری را می‌دهد، اما هم‌زمان با کاهش حجم کار، فشار روان‌شناختی را افزایش داده و منجر به آثار متضاد بر فرسودگی شغلی می‌شود. هدف: این مطالعه به‌صورت مرور نظام‌مند شواهد مربوط به رابطه مواجهه با هوش مصنوعی و فرسودگی شغلی کارکنان را بررسی و چارچوب هوش مصنوعی به‌عنوان فرادستگاه (AIMS) را توسعه می‌دهد. روش‌ها: مطابق با PRISMA 2020، چهار پایگاه داده کتاب‌شناختی و Google Scholar از ابتدا تا ۳۱ مارس ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. چهل‌وسه مطالعه تجربی اولیه داوری‌شده وارد شدند: ۲۰ مطالعه فرسودگی شغلی یا یکی از ابعاد معتبر آن را سنجیده و ۲۳ مطالعه به بررسی سازوکارها، تعدیل‌کننده‌ها، پیامدهای جانشین، سنجش یا شرایط پیاده‌سازی پرداخته‌اند. کیفیت روش‌شناختی با استفاده از ابزار Mixed Methods Appraisal Tool در سطح معیار ارزیابی شد. یافته‌ها: نتایج بسته به نقش عملکردی هوش مصنوعی و طرح مطالعه متفاوت بود. هوش مصنوعی کمکی عموماً با فرسودگی شغلی یا خستگی کمتر در مطالعات تصادفی و پیش‌آزمون–پس‌آزمون حوزه سلامت همراه بود، در حالی که مواجهه با کنترل الگوریتمی و پایش با فرسودگی شغلی بیشتر یا فشار روانی اجتماعی مرتبط در مطالعات مشاهده‌ای همراه بود. مواجهه ادراکی با هوش مصنوعی از طریق مسیرهایی شامل استرس شغلی، ناامنی شغلی، تداخل کار–خانواده، حمایت سازمانی ادراک‌شده و تعهد سازمانی، ارتباطات مستقیم، غیرمستقیم و بی‌ارتباط ایجاد کرد. سه مطالعه تصادفی قوی‌ترین شواهد را برای مداخلات کمکی ارائه دادند. شواهد مربوط به آثار غیرخطی محدود به پیامدهای جانشین بود و رابطه U وارونه بین هوش مصنوعی و فرسودگی شغلی را به‌طور مستقیم اثبات نکرد. نتیجه‌گیری: هوش مصنوعی ذاتاً مضر یا سودمند نیست؛ ارتباط آن با فرسودگی شغلی به نقش عملکردی، نحوه پیاده‌سازی و ارزیابی کارکنان بستگی دارد. چارچوب AIMS این مسیرها را یکپارچه کرده و گزاره‌هایی را شناسایی می‌کند که نیازمند آزمون‌های طولی و تجربی هستند.

Purpose: This study examined the associations of the nursing work environment, peer support, and grit with job satisfaction among nurses who had experienced department transfers. Methods: This cross-sectional descriptive study included 136 nurses from two tertiary hospitals who had experienced at least one department transfer within the previous three years. Data were collected from June 15 to August 15, 2025, using a structured online questionnaire. The data were analyzed using descriptive statistics, the t-test, analysis of variance, Pearson correlation coefficients, and multiple linear regression in IBM SPSS version 26.0. Results: Job satisfaction was significantly correlated with the nursing work environment (r=.69, p<.001), peer support (r=.58, p<.001), and grit (r=.63, p<.001). In the multiple linear regression analysis, the nursing work environment (β=.47, p<.001), peer support (β=.35, p<.001), and grit (β=.26, p<.001) were significant factors associated with job satisfaction. Conclusion: The nursing work environment showed the strongest association with job satisfaction, followed by peer support and grit. Supportive work environments, peer-support systems, and organizational strategies that strengthen nurses’ grit may help improve job satisfaction and support adaptation after department transfer.

هدف: این پژوهش به بررسی ارتباط محیط کار پرستاری، حمایت همتایان و سرسختی با رضایت شغلی در میان پرستارانی که تجربه انتقال بین بخشی داشته‌اند، پرداخت. روش‌ها: این مطالعه توصیفی مقطعی شامل ۱۳۶ پرستار از دو بیمارستان سطح سوم بود که طی سه سال گذشته حداقل یک بار انتقال بین بخشی را تجربه کرده بودند. داده‌ها از ۱۵ ژوئن تا ۱۵ اوت ۲۰۲۵ از طریق پرسشنامه ساختاریافته آنلاین جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t، تحلیل واریانس، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه در نرم‌افزار IBM SPSS نسخه ۲۶.۰ تحلیل شدند. یافته‌ها: رضایت شغلی با محیط کار پرستاری (r=.69, p<.001)، حمایت همتایان (r=.58, p<.001) و سرسختی (r=.63, p<.001) همبستگی معناداری داشت. در تحلیل رگرسیون خطی چندگانه، محیط کار پرستاری (β=.47, p<.001)، حمایت همتایان (β=.35, p<.001) و سرسختی (β=.26, p<.001) به عنوان عوامل معنادار مرتبط با رضایت شغلی شناسایی شدند. نتیجه‌گیری: محیط کار پرستاری قوی‌ترین ارتباط را با رضایت شغلی نشان داد و پس از آن حمایت همتایان و سرسختی قرار گرفتند. محیط‌های کاری حمایتی، نظام‌های حمایت همتایان و راهبردهای سازمانی که به تقویت سرسختی پرستاران کمک می‌کنند، می‌توانند به بهبود رضایت شغلی و حمایت از سازگاری پس از انتقال بین بخشی کمک نمایند.

Gameful work design is increasingly used to make tasks, feedback, performance systems, and workplace interaction more engaging, yet its consequences remain double-edged. Existing research has largely explained these differences in terms of motivation, technology acceptance, or performance outcomes, offering limited insight into why similar features are interpreted differently across employees and contexts. Drawing on cognitive appraisal theory and a bounded integrative evidence base of 52 publications, this conceptual analysis develops an emotional appraisal framework of gameful work design. The framework analytically distinguishes five interrelated appraisal domains—system characteristics, task design, self-evaluation and identity, social interaction, and organizational meaning—and explains how external design cues acquire supportive or threatening meanings through appraisal. These meanings shape emotional reactions, which may subsequently influence individual, team, and organizational outcomes. Eight propositions translate the framework into domain-focused, cross-pathway, multilevel, and temporal relationships for future testing. By clarifying what employees appraise and how appraisal processes link similar gameful features to divergent consequences, the framework extends cognitive-emotional explanations of work gamification. It provides a focused agenda for future research.

طراحی بازی‌گونه کار به طور فزاینده‌ای برای جذاب‌تر کردن وظایف، بازخورد، سیستم‌های عملکرد و تعاملات محیط کار به کار می‌رود، اما پیامدهای آن همچنان دو‌سویه باقی مانده است. پژوهش‌های موجود عمدتاً این تفاوت‌ها را بر اساس انگیزش، پذیرش فناوری یا پیامدهای عملکردی تبیین کرده‌اند و بینش محدودی درباره اینکه چرا ویژگی‌های مشابه توسط کارکنان و در زمینه‌های مختلف به گونه‌ای متفاوت تفسیر می‌شوند، ارائه داده‌اند. با اتکا بر نظریه ارزیابی شناختی و شواهد تلفیقی محدود از ۵۲ منبع، این تحلیل مفهومی چارچوبی برای ارزیابی هیجانی در طراحی بازی‌گونه کار توسعه می‌دهد. این چارچوب به طور تحلیلی پنج حوزه ارزیابی مرتبط با یکدیگر—ویژگی‌های سیستم، طراحی وظیفه، ارزیابی و هویت فردی، تعامل اجتماعی و معنای سازمانی—را متمایز می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه نشانه‌های طراحی بیرونی از طریق ارزیابی، معانی حمایتی یا تهدیدآمیز پیدا می‌کنند. این معانی واکنش‌های هیجانی را شکل می‌دهند که ممکن است به نوبه خود بر پیامدهای فردی، تیمی و سازمانی تأثیر بگذارند. هشت گزاره، چارچوب را به روابط متمرکز بر حوزه، میان‌مسیر، چندسطحی و زمانی برای آزمون‌های آتی ترجمه می‌کنند. با روشن ساختن اینکه کارکنان چه چیزی را ارزیابی می‌کنند و چگونه فرایندهای ارزیابی ویژگی‌های بازی‌گونه مشابه را به پیامدهای متفاوت پیوند می‌دهد، این چارچوب تبیین‌های شناختی-هیجانی از بازی‌وارسازی کار را گسترش می‌دهد و دستورکار متمرکزی برای پژوهش‌های آینده فراهم می‌کند.

In line with government priorities, universities increasingly promise to provide ‘workplace ready’ graduates, yet for many migrant women this readiness is produced through shadow work, understood as unpaid, invisible labour. Drawing on participatory action research with self-identified Culturally and Linguistically Marginalised Migrant and/or Refugee (CALMMR) communities in Australia, we analyse two contrasting lived experiences, Leni, a white German international student, and Adira, an Indian graduate and woman of colour, to theorise shadow work geographies across university, immigration and labour-market infrastructures. We show how emptiness (service deserts and academic acculturation burdens), resistance (workarounds to placement, visa and language requirements) and repair (reciprocal relations that convert hidden labour into collective capacity) together constitute slow infrastructural violence while also enabling transformation. We argue that ‘readiness’ is negotiated through embodied, relational labour that is unevenly distributed along intersecting lines of racialisation, migration status, gender and care responsibilities. We conclude with suggestions for concrete reforms.

در راستای اولویت‌های دولت، دانشگاه‌ها به طور فزاینده‌ای وعده می‌دهند که فارغ‌التحصیلانی «آماده ورود به محیط کار» ارائه دهند، اما برای بسیاری از زنان مهاجر، این آمادگی از طریق کار پنهان، که به عنوان کار بدون مزد و نامرئی درک می‌شود، حاصل می‌گردد. با بهره‌گیری از پژوهش کنش‌پژوهی مشارکتی با جوامع مهاجر و/یا پناهنده با حاشیه‌مندی فرهنگی و زبانی (CALMMR) در استرالیا، دو تجربه زیسته متضاد، یعنی Leni، دانشجوی بین‌المللی آلمانی سفیدپوست، و Adira، فارغ‌التحصیل هندی و زن رنگین‌پوست، را تحلیل می‌کنیم تا جغرافیای کار پنهان را در بستر زیرساخت‌های دانشگاهی، مهاجرتی و بازار کار نظریه‌پردازی کنیم. نشان می‌دهیم که تهی‌بودگی (بی‌خدمتی و بارهای فرهنگ‌پذیری دانشگاهی)، مقاومت (راهکارهای جایگزین برای الزامات کارآموزی، ویزا و زبان) و ترمیم (روابط متقابل که کار پنهان را به ظرفیت جمعی تبدیل می‌کند) در کنار هم خشونت زیرساختی تدریجی را شکل می‌دهند و در عین حال امکان تحول را نیز فراهم می‌کنند. استدلال می‌کنیم که «آمادگی» از طریق کار تجسم‌یافته و رابطه‌ای که به طور نابرابر در امتداد خطوط متقاطع نژادپذیری، وضعیت مهاجرت، جنسیت و مسئولیت‌های مراقبتی توزیع می‌شود، مورد مذاکره قرار می‌گیرد. در پایان، پیشنهادهایی برای اصلاحات عینی ارائه می‌دهیم.