Turkish

Large language models (LLMs) are increasingly used in dental education, but research has focused mainly on answer accuracy. Whether LLMs can identify the cognitive demand of examination items remains unclear. This study evaluated LLM classification fidelity for endodontic multiple-choice questions (MCQs) across three educational taxonomies and compared four publicly accessible models. Two hundred endodontic MCQs from the Turkish Dentistry Specialty Examination (DUS, 2012–2025) were classified by ChatGPT, Gemini, Kimi, and DeepSeek according to Revised Bloom’s Taxonomy, the SOLO Taxonomy, and Miller’s Pyramid. A three-layer expert consensus procedure comprising calibration training, procedural audit, and structured joint deliberation established the expert consensus reference standard. Agreement was assessed using weighted Cohen’s kappa (κw) with bootstrap 95% confidence intervals; classification performance was evaluated using accuracy and macro-averaged F1. Inter-model differences in item-level accuracy were tested using Cochran’s Q with Kendall’s W, followed by Holm–Bonferroni-corrected pairwise McNemar tests. For Revised Bloom’s Taxonomy, Gemini (κw=0.676) and DeepSeek (κw=0.667) achieved substantial agreement, while Kimi (κw=0.428) and ChatGPT (κw=0.365) performed lower. For SOLO, Gemini achieved substantial agreement (κw=0.622), while the remaining models showed moderate agreement. For Miller’s Pyramid, agreement did not exceed fair, with ChatGPT highest (κw=0.372). Inter-model differences were significant for all three taxonomies (all p<0.001). ChatGPT ranked lowest for Revised Bloom and SOLO but highest for Miller. Revised Bloom levels of expert consensus reference standard increased significantly across examination years (Spearman ρ=0.301, p<0.001). LLMs showed meaningful classification fidelity for Revised Bloom and SOLO taxonomies, particularly Gemini and DeepSeek, but performance for Miller’s Pyramid remained weak. Bloom, SOLO, and Miller should not be treated as interchangeable frameworks, and LLM selection should be tailored to the taxonomy and assessment purpose. Answer accuracy and taxonomy classification fidelity represent distinct capabilities that warrant independent evaluation.

This mixed-methods study had two aims: to determine the purpose of school administrators’ use of social media and to develop and validate a scale measuring those purposes. In the qualitative phase, 15 school principals were interviewed individually, and the social media accounts of five principals were analyzed to identify purposes of use. In the second phase, an instrument was developed and validated across two independent samples of school administrators attending separate in-service training programs organized by the Turkish Ministry of National Education (MONE). Exploratory factor analysis (EFA; n = 156), using principal axis factoring with direct oblimin rotation, revealed a three-factor structure: stakeholder communication, personal use, and professional development, accounting for 65.52% of the total variance. Confirmatory factor analysis (CFA; n = 148) supported the factor structure with satisfactory model fit (χ²/df = 1.60, CFI = .955, RMSEA = .064). Convergent and discriminant validity were established through average variance extracted, composite reliability, McDonald’s omega, and the Fornell–Larcker criterion.

.

Although professional collaboration among teachers plays a critical role in enhancing school effectiveness and instructional quality, empirical studies that jointly examine the organizational and individual determinants of this collaboration remain limited. This study aimed to identify variables that significantly predict the likelihood of elementary school teachers engaging in professional collaboration. The study employed a quantitative, cross-sectional, and correlational survey design. The sample consisted of 310 teachers working in elementary schools in the city center of Siirt, selected through cluster sampling. Data were collected using the Servant Leadership Scale and the Professional Collaboration subscale. Binary logistic regression analysis was used to analyze the data. Results showed that school level, participation in professional activities, professional seniority, and principals’ servant leadership behaviors significantly predicted teachers’ likelihood of engaging in professional collaboration. In contrast, gender, marital status, educational status, length of time working with the school principal, and length of service at the school were not significant predictors. Overall, the findings highlight the role of servant leadership.

The aim of this study was to identify the latent profiles of young adults based on their levels of cyber victimization, perceived social support, self-compassion, and difficulties in emotion regulation (DER), and to examine whether these profiles differed according to gender and academic year. The study included 425 young adults enrolled at a public university in Türkiye. Data were collected using the Cyber Victimization Scale, the Multidimensional Scale of Perceived Social Support, the Self-Compassion Scale–Short Form, and the Difficulties in Emotion Regulation Scale. Latent Profile Analysis (LPA) and the R3STEP procedure were used to analyze the data. The findings revealed four distinct latent profiles: The Protective Resources Profile, Low Self-Compassion / High DER Profile, Moderate Psychosocial Adjustment Profile, and High Self-Compassion / Average DER Profile. The R3STEP analysis indicated that gender was significantly associated with latent profile membership, whereas academic year showed limited associations. Specifically, compared with male students, female students were less likely to belong to the Low Self-Compassion / High DER Profile and the High Self-Compassion / Average DER Profile rather than the Protective Resources Profile, but were more likely to belong to the Moderate Psychosocial Adjustment Profile rather than the Low Self-Compassion / High DER Profile. Additionally, fourth-year students were more likely than first-year students to belong to the Low Self-Compassion / High DER Profile rather than the Protective Resources Profile.

Food addiction (FA) has received increasing attention as a framework for understanding addictive-like eating and its psychological correlates. This study aimed to provide the first comprehensive Turkish adaptation and psychometric evaluation of the Yale Food Addiction Scale 2.0 (YFAS 2.0). A total of 346 adults aged 19–55 years completed an online survey assessing FA, maladaptive eating, impulsivity, depressive and anxiety symptoms, social desirability, BMI, smoking and alcohol use, chronic disease, and self-reported psychiatric diagnosis. Of these, 109 completed the YFAS 2.0 after 10 days to test temporal stability. Confirmatory factor analysis supported the original unidimensional structure of the 11 diagnostic criteria, with strong factor loadings (.73–.94) and favorable model fit. Internal consistency was good (KR-20 = .86), and test–retest reliability was moderate (ICC = .70). FA symptoms were positively associated with BMI, emotional and uncontrolled eating, negative urgency, depressive symptoms, and anxiety symptoms, with smaller associations for lack of premeditation and perseverance. Sensation seeking and social desirability were not significantly associated with FA symptoms, while FA classification was unrelated to smoking or alcohol use. Participants meeting the FA threshold were more likely to report a psychiatric diagnosis, although this finding warrants caution given self-reported diagnoses and the non-clinical sample. Item-level analyses showed that the highest-loading items differed from those selected for the original mYFAS 2.0 for several criteria, with notable loading gaps limited to two criteria. Overall, findings support the Turkish YFAS 2.0 as a reliable and valid measure in non-clinical adults; proposed short-form item modifications require independent replication.

اعتیاد به غذا (FA) به عنوان چارچوبی برای درک رفتارهای خوردن شبه‌اعتیادی و همبسته‌های روان‌شناختی آن، توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده است. هدف این مطالعه ارائه نخستین انطباق جامع و ارزیابی روان‌سنجی نسخه ترکی مقیاس اعتیاد به غذای ییل ۲٫۰ (YFAS 2.0) بود. در مجموع ۳۴۶ بزرگسال ۱۹ تا ۵۵ ساله پرسشنامه‌ای آنلاین را تکمیل کردند که اعتیاد به غذا، خوردن ناسازگارانه، تکانشگری، نشانه‌های افسردگی و اضطراب، تمایل به مطلوبیت اجتماعی، شاخص توده بدنی (BMI)، مصرف سیگار و الکل، بیماری مزمن و تشخیص روان‌پزشکی خودگزارش‌شده را ارزیابی می‌کرد. از این میان، ۱۰۹ نفر YFAS 2.0 را پس از ۱۰ روز مجدداً تکمیل کردند تا ثبات زمانی آزمون شود. تحلیل عاملی تأییدی ساختار تک‌بعدی اصلی ۱۱ ملاک تشخیصی را با بارهای عاملی قوی (۷۳/۰ تا ۹۴/۰) و برازش مطلوب مدل تأیید کرد. هماهنگی درونی خوب بود (KR-20 = 0.86) و پایایی آزمون–آزمون مجدد در حد متوسط (ICC = 0.70) گزارش شد. نشانه‌های اعتیاد به غذا با BMI، خوردن هیجانی و کنترل‌نشده، فوریت منفی، نشانه‌های افسردگی و نشانه‌های اضطراب رابطه مثبت داشتند و ارتباطات ضعیف‌تری برای فقدان پیش‌اندیشی و پشتکار مشاهده شد. جستجوی هیجان و مطلوبیت اجتماعی با نشانه‌های اعتیاد به غذا ارتباط معناداری نداشتند و طبقه‌بندی اعتیاد به غذا نیز با مصرف سیگار یا الکل مرتبط نبود. شرکت‌کنندگانی که به آستانه اعتیاد به غذا رسیدند، احتمال بیشتری داشت که تشخیص روان‌پزشکی را گزارش کنند، هرچند این یافته با توجه به تشخیص‌های خودگزارش‌شده و نمونه غیر بالینی نیازمند احتیاط است. تحلیل در سطح ماده نشان داد که بالاترین بارهای عاملی مواد، برای برخی ملاک‌ها با مواد انتخاب‌شده در نسخه اصلی mYFAS 2.0 متفاوت بود و شکاف بار عاملی قابل توجه فقط به دو ملاک محدود شد. در مجموع، یافته‌ها از YFAS 2.0 ترکی به عنوان ابزاری پایا و معتبر در بزرگسالان غیر بالینی حمایت می‌کند؛ اصلاحات پیشنهادی مواد نسخه کوتاه نیازمند تکرار مستقل است.

While extensive research has examined refugee students’ educational adaptation in host countries, the educational reintegration phase following voluntary return remains underexplored. This qualitative study investigates the linguistic and academic adaptation experiences of Syrian students transitioning from Turkish-medium education in Türkiye to Arabic-medium schooling in Syria after voluntary return. The study addresses an overarching question: how do returnee students experience the linguistic, academic, social, and psychosocial dimensions of this reverse educational transition? Using an exploratory qualitative design, data were collected through a seven-item open-ended written questionnaire from 15 middle-school students who had received several years of formal schooling in Türkiye. Qualitative content analysis revealed that return does not constitute a simple linguistic recovery, but rather a reverse academic transition characterized by profound difficulties with academic Arabic, conceptual transfer, written production, and in-class assessment practices. The findings indicate that students’ challenges were shaped not only by uneven Arabic literacy development but also by curriculum misalignment, pedagogical practices that participants perceived as more teacher-directed, limited peer interaction, and assessment practices that they perceived as unclear. Furthermore, psychosocial pressures, including re-migration-related distress, concentration difficulties, and increased family responsibilities, complicated their academic adaptation. Ultimately, these struggles reflect systemic institutional and contextual mismatches rather than individual deficits. By conceptualizing return as a distinct educational phase, this study contributes to the broader discourses on refugee education and bilingualism. The implications underscore the critical need for academic Arabic bridging programs, background-sensitive assessment frameworks, psychosocially responsive pedagogies, and school-based psychosocial support to ensure equitable reintegration into Arabic-medium schooling.

در حالی که پژوهش‌های گسترده‌ای به بررسی سازگاری آموزشی دانش‌آموزان پناهنده در کشورهای میزبان پرداخته‌اند، مرحله بازپذیری آموزشی پس از بازگشت داوطلبانه همچنان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجارب سازگاری زبانی و تحصیلی دانش‌آموزان سوری می‌پردازد که پس از بازگشت داوطلبانه از آموزش به زبان ترکی در ترکیه به مدرسه‌ عربی‌زبان در سوریه منتقل شده‌اند. این پژوهش به یک پرسش کلی می‌پردازد: دانش‌آموزان بازگشته چگونه ابعاد زبانی، تحصیلی، اجتماعی و روانی‌اجتماعی این گذار معکوس آموزشی را تجربه می‌کنند؟ با استفاده از طرح کیفی اکتشافی، داده‌ها از طریق پرسشنامه کتبی هفت‌سؤالی بازپاسخ از ۱۵ دانش‌آموز مقطع راهنمایی که چندین سال آموزش رسمی در ترکیه دیده بودند، گردآوری شد. تحلیل محتوای کیفی نشان داد که بازگشت صرفاً به معنای بازیابی ساده زبانی نیست، بلکه گذار تحصیلی معکوسی است که با دشواری‌های عمیق در زبان عربی علمی، انتقال مفهومی، تولید نوشتاری و شیوه‌های ارزشیابی کلاسی همراه است. یافته‌ها نشان می‌دهد که چالش‌های دانش‌آموزان نه تنها ناشی از رشد نامتوازن سواد عربی، بلکه ناشی از عدم انطباق برنامه درسی، شیوه‌های آموزشی معلم‌محورتر از نگاه شرکت‌کنندگان، تعامل محدود با همسالان و شیوه‌های ارزشیابی مبهم از دیدگاه آنان بوده است. همچنین فشارهای روانی‌اجتماعی، از جمله تنش‌های مرتبط با مهاجرت مجدد، دشواری‌های تمرکز و افزایش مسئولیت‌های خانوادگی، سازگاری تحصیلی آنان را پیچیده‌تر کرده است. در نهایت، این مشکلات بازتابی از ناسازگاری‌های نهادی و زمینه‌ای نظام‌مند است و نه کمبودهای فردی. با مفهوم‌پردازی بازگشت به عنوان یک مرحله آموزشی متمایز، این مطالعه به گفتمان‌های گسترده‌تر آموزش پناهندگان و دوزبانگی کمک می‌کند. پیامدهای پژوهش بر ضرورت برنامه‌های پل زبانی برای عربی علمی، چارچوب‌های ارزشیابی حساس به پیشینه، رویکردهای آموزشی پاسخگو به نیازهای روانی‌اجتماعی و حمایت روانی‌اجتماعی مبتنی بر مدرسه برای تضمین بازپذیری عادلانه در مدارس عربی‌زبان تأکید دارد.

This research aims to analyze the dialectics of qiraat in Islamic Religious Education by tracing the history of the development of qiraat, the standardization process of the Ottoman Mushaf, and the diversity of Al-Qur'an readings. This research uses a literature study method with a qualitative-descriptive approach. Research data was obtained from the Al-Qur'an, hadith, ulumul Qur'an books, books on the science of qiraat, academic books, journal articles, results of previous research, as well as official documents relating to the rasm and pentashihan mushaf. Data analysis was carried out through the stages of collection, reduction, categorization, interpretation, comparison and synthesis of various relevant sources. The research results show that qiraat is an important part of Al-Qur'an scholarship related to oral transmission, sanad, Arabic language rules, and Ottoman language. The diversity of qiraat has been known since the time of Rasulullah SAW and has a reliable basis for narration. Meanwhile, the standardization of the Ottoman Mushaf was carried out to maintain the unity of the community and establish a standard for the writing of the Qur'an, not to eliminate all authentic qiraat. The relationship between qiraat and the Ottoman Mushaf demonstrates the dialectic between the diversity of readings and the need for a unified written text. In the context of Islamic Religious Education, the integration of qiraat knowledge can strengthen Qur'anic literacy, foster tolerance, enhance critical thinking skills, and instill the value of moderation in responding to differences in Qur'anic readings. Therefore, qiraat knowledge needs to be introduced gradually and proportionally in Islamic Religious Education (PAI) learning.

هدف این پژوهش، تحلیل جدلیات قرائت در آموزش دینی اسلامی از طریق بررسی تاریخچه تحول قرائت‌ها، فرایند استانداردسازی مصحف عثمانی و تنوع قرائت‌های قرآن کریم است. این پژوهش با روش مطالعه اسنادی و رویکرد کیفی-توصیفی انجام شده است. داده‌های پژوهش از قرآن کریم، احادیث، کتب علوم قرآن، کتب علم قرائت، کتب دانشگاهی، مقالات علمی، نتایج پژوهش‌های پیشین و همچنین اسناد رسمی مرتبط با رسم و پنتاشیه مصحف گردآوری شده است. تحلیل داده‌ها از طریق مراحل گردآوری، کاهش، دسته‌بندی، تفسیر، مقایسه و تلفیق منابع مرتبط صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که قرائت بخشی مهم از دانش قرآنی مرتبط با انتقال شفاهی، سند، قواعد زبان عربی و زبان عثمانی است. تنوع قرائت‌ها از زمان رسول‌الله (ص) شناخته شده و دارای مبنای روایی معتبر است. در حالی که استانداردسازی مصحف عثمانی به منظور حفظ وحدت امت و تعیین معیار برای کتابت قرآن انجام شد و هدف آن حذف تمامی قرائت‌های معتبر نبوده است. رابطه میان قرائت و مصحف عثمانی، جدلی میان تنوع قرائت‌ها و ضرورت وحدت متن مکتوب را نشان می‌دهد. در زمینه آموزش دینی اسلامی، ادغام دانش قرائت می‌تواند سواد قرآنی را تقویت کند، روحیه تساهل را پرورش دهد، مهارت‌های تفکر انتقادی را ارتقا بخشد و ارزش تعدیل‌گری را در مواجهه با تفاوت‌های قرائت‌های قرآنی نهادینه سازد. بنابراین، لازم است دانش قرائت به صورت تدریجی و متناسب در آموزش دینی اسلامی (PAI) معرفی شود.

The aim of this study is to examine whether middle school students’ attitudes toward developing Turkish vocabulary differ according to the tools they preferred during the preparation of post-reading presentations. The study employed a quantitative comparative correlational design. The participants consisted of 56 fifth-grade students attending a public middle school in Burhaniye, Balıkesir, Türkiye. Within the framework of the Türkiye Century Education Model, students presented the books they had read by using artificial intelligence-supported tools, conventional digital tools, or hand-prepared materials, based on their own preferences. No intervention was made in the natural learning environment. After the presentations, the Attitude Scale for Developing Vocabulary in the Turkish Course, developed by Yaşar and Topçuoğlu Ünal (2016), was administered. Descriptive statistics and the independent-samples t-test were used for data analysis. The findings revealed that students who preferred artificial intelligence-supported tools obtained significantly higher attitude scores toward developing Turkish vocabulary than those who preferred conventional digital tools or hand-prepared materials. The calculated effect size (Cohen’s d ≈ 0.59) indicated a medium effect. The results suggest that students’ attitudes toward developing Turkish vocabulary differ significantly according to the tools they preferred during the preparation of post-reading presentations.

هدف این پژوهش بررسی این است که آیا نگرش دانش‌آموزان دوره متوسطه اول نسبت به توسعه واژگان زبان ترکی بر اساس ابزارهایی که در تهیه ارائه‌های پس از مطالعه ترجیح داده‌اند، تفاوت دارد یا خیر. این پژوهش با طرح کمی از نوع همبستگی مقایسه‌ای انجام شده است. شرکت‌کنندگان شامل ۵۶ دانش‌آموز پایه پنجم یک مدرسه متوسطه دولتی در بورحانیه، بالیکسیر، ترکیه بودند. در چارچوب مدل آموزشی قرن ترکیه، دانش‌آموزان کتاب‌هایی را که مطالعه کرده بودند با استفاده از ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، ابزارهای دیجیتال متداول یا مواد تهیه‌شده با دست، بر اساس ترجیحات خود ارائه کردند. هیچ مداخله‌ای در محیط طبیعی یادگیری صورت نگرفت. پس از ارائه‌ها، مقیاس نگرش نسبت به توسعه واژگان در درس زبان ترکی که توسط Yaşar و Topçuoğlu Ünal (۲۰۱۶) تدوین شده است، اجرا شد. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی و آزمون t مستقل استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که دانش‌آموزانی که ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی را ترجیح داده بودند، نمرات نگرش به طور معناداری بالاتری نسبت به توسعه واژگان زبان ترکی نسبت به کسانی که ابزارهای دیجیتال متداول یا مواد تهیه‌شده با دست را انتخاب کرده بودند، کسب کردند. اندازه‌ی اثر محاسبه‌شده (d کوهن ≈ ۰٫۵۹) نشان‌دهنده‌ی اندازه‌ی اثر متوسط بود. نتایج حاکی از آن است که نگرش دانش‌آموزان نسبت به توسعه واژگان زبان ترکی بر اساس ابزارهایی که در تهیه ارائه‌های پس از مطالعه ترجیح داده‌اند، تفاوت معناداری دارد.

From ancient times to the present, the concept of happiness has consistently occupied a significant place in philosophical discourse and religious doctrine. People have pursued a “good” and “happy” life and have thought about the reasons behind such a life. Although existing literature suggests that positive childhood experiences (PCEs) are positively linked to flourishing, the underlying psychological processes remain relatively unexplored. Therefore, this study aims to address this limitation by examining associational relations between PCEs and flourishing, including self-compassion and gratitude as potential associated variables, as well as their sequential association. The participant group consisted of 499 Turkish adults aged between 18 and 52 years ( M = 27.11, SD = 8.14), representing a broad range of adulthood stages. The results revealed that PCEs were positively related to self-compassion, gratitude, and flourishing. Similarly, self-compassion was positively linked with gratitude and flourishing, and gratitude was positively correlated with flourishing. It was also found that both self-compassion and gratitude indicated significant associative relations in the relationship between PCEs and flourishing. The results also indicated a smaller but significant sequential association involving self-compassion and gratitude. The present study contributes to the expanding literature by providing a more comprehensive understanding of the link between childhood experiences and adult psychological outcomes. It also highlights the significance of childhood experiences for practitioners and identifies critical psychological factors that may be important to foster to improve flourishing in adulthood.

از دوران باستان تا به امروز، مفهوم خوشبختی همواره جایگاه مهمی در گفتمان فلسفی و آموزه‌های دینی داشته است. انسان‌ها همواره در پی یک زندگی «خوب» و «شاد» بوده‌اند و درباره دلایل چنین زندگی‌ای اندیشیده‌اند. اگرچه پژوهش‌های موجود نشان می‌دهند که تجارب مثبت دوران کودکی (PCEs) با شکوفایی رابطه مثبت دارند، اما فرایندهای روان‌شناختی زیربنایی آن نسبتاً کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. بنابراین، این مطالعه با هدف رفع این محدودیت، به بررسی روابط همبستگی بین تجارب مثبت دوران کودکی و شکوفایی، با در نظر گرفتن شفقت به خود و قدردانی به عنوان متغیرهای مرتبط بالقوه و همچنین ارتباطات متوالی آن‌ها می‌پردازد. گروه شرکت‌کنندگان شامل ۴۹۹ بزرگسال ترک در بازه سنی ۱۸ تا ۵۲ سال (میانگین = ۲۷٫۱۱، انحراف معیار = ۸٫۱۴) بود که طیف وسیعی از مراحل بزرگسالی را نمایندگی می‌کردند. نتایج نشان داد که تجارب مثبت دوران کودکی با شفقت به خود، قدردانی و شکوفایی رابطه مثبت دارد. به همین ترتیب، شفقت به خود نیز با قدردانی و شکوفایی رابطه مثبت داشت و قدردانی نیز با شکوفایی همبستگی مثبت نشان داد. همچنین مشخص شد که هم شفقت به خود و هم قدردانی، روابط همبستگی معناداری را در رابطه بین تجارب مثبت دوران کودکی و شکوفایی نشان می‌دهند. نتایج همچنین حاکی از وجود یک ارتباط متوالی کوچک‌تر اما معنادار شامل شفقت به خود و قدردانی بود. مطالعه حاضر با ارائه درک جامع‌تر از پیوند بین تجارب دوران کودکی و پیامدهای روان‌شناختی بزرگسالی، به ادبیات رو به گسترش این حوزه کمک می‌کند. همچنین اهمیت تجارب دوران کودکی را برای متخصصان برجسته می‌سازد و عوامل روان‌شناختی مهمی را که ممکن است برای ارتقای شکوفایی در بزرگسالی ضروری باشند، شناسایی می‌کند.

Duygu düzenleme süreçleri, romantik ilişkilerde partnerler arasındaki etkileşimlerin niteliğini ve ilişki işleyişini anlamada önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmanın amacı, romantik ilişkilerde partnerlerin duygularını fark etme ve anlamlandırma süreçlerinde yaşanan güçlükleri değerlendiren Duygu Düzenleme Güçlükleri Ölçeği–Çift Formu’nun (DDGÖ-Ç) Türkçeye uyarlanması ve psikometrik özelliklerinin incelenmesidir. Kesitsel bir ölçek uyarlama ve psikometrik değerlendirme çalışması olarak tasarlanan bu araştırmaya, romantik ilişki içinde bulunan 18–63 yaş aralığındaki 300 kişi (Ort. = 26.95, SS = 8.93) katılmıştır. Ölçeğin yapı geçerliği doğrulayıcı faktör analiziyle; yakınsak ve ayırt edici geçerliği ise yakın ilişkilerde yalnızlık, kişiler arası duygu düzenleme etkileşimleri ve partnere ilişkin obsesif-kompulsif belirtilerle olan ilişkileri üzerinden incelenmiştir. Güvenirlik, Cronbach alfa ve McDonald’ın omega katsayıları ile test-tekrar test korelasyonu kullanılarak değerlendirilmiştir. Bulgular, özgün iki faktörlü yapının Türkiye örnekleminde büyük ölçüde korunduğunu göstermiştir. Düşük faktör yükü gösteren bir maddenin çıkarılmasının ardından elde edilen 11 maddelik model kabul edilebilir uyum göstermiştir. Toplam puan için Cronbach alfa .82 ve omega .80; Farkındalık Eksikliği için alfa .80 ve omega .79; Açıklık Eksikliği için alfa .75 ve omega .71 olarak bulunmuştur. Ölçek puanları yakın ilişkilerde yalnızlık, düşmancılık ve partnere ilişkin obsesif-kompulsif belirtilerle pozitif yönde; duyarlılık, bilişsel destek ve fiziksel mevcudiyetle negatif yönde ilişkiler göstermiştir. Bulgular, DDGÖ-Ç’nin Türkçe formunun geçerliğine ve güvenirliğine ilişkin başlangıç düzeyinde kanıtlar sunmaktadır. Ölçek, klinik görüşme ve gözlemlerle birlikte kullanıldığında, bireyin romantik ilişkisindeki karşılıklı duygu farkındalığı ve açıklığına ilişkin algıladığı güçlüklerin değerlendirilmesine ve çift terapisi süreçlerinde müdahale hedeflerinin belirlenmesine yardımcı olabilir.

فرایندهای تنظیم هیجان نقش مهمی در درک کیفیت تعاملات میان شرکا و کارکرد روابط عاشقانه ایفا می‌کنند. هدف این پژوهش، سازگاری زبان فارسی و بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی فرم زوجی مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان در روابط عاشقانه (DDGÖ-Ç) است که به ارزیابی دشواری‌های تجربه‌شده در فرایندهای آگاهی و معنا‌بخشی به هیجان‌ها توسط شرکا در روابط عاشقانه می‌پردازد. این پژوهش به صورت مطالعه مقطعی سازگاری مقیاس و ارزیابی روان‌سنجی طراحی شده و ۳۰۰ نفر (میانگین سنی = ۲۶٫۹۵، انحراف معیار = ۸٫۹۳) در بازه سنی ۱۸ تا ۶۳ سال که در رابطه عاشقانه بودند، در آن شرکت کردند. روایی سازه مقیاس با تحلیل عاملی تأییدی و روایی همگرا و واگرا از طریق بررسی روابط با تنهایی در روابط نزدیک، تعاملات بین‌فردی تنظیم هیجان و نشانه‌های وسواسی-اجباری مرتبط با شریک بررسی شد. پایایی با استفاده از ضرایب آلفای کرونباخ و امگا مک‌دونالد و همبستگی آزمون-بازآزمون ارزیابی شد. یافته‌ها نشان داد ساختار دو عاملی اصلی تا حد زیادی در نمونه ایرانی حفظ شده است. پس از حذف یک ماده با بار عاملی پایین، مدل ۱۱ ماده‌ای به برازش قابل قبول دست یافت. آلفای کرونباخ برای نمره کل ۰٫۸۲ و امگا ۰٫۸۰؛ برای زیرمقیاس فقدان آگاهی آلفا ۰٫۸۰ و امگا ۰٫۷۹؛ و برای زیرمقیاس فقدان شفافیت آلفا ۰٫۷۵ و امگا ۰٫۷۱ به دست آمد. نمرات مقیاس با تنهایی، خصومت و نشانه‌های وسواسی-اجباری مرتبط با شریک رابطه مثبت و با حساسیت، حمایت شناختی و حضور فیزیکی رابطه منفی نشان داد. یافته‌ها شواهد اولیه‌ای درباره روایی و پایایی فرم فارسی DDGÖ-Ç ارائه می‌دهد. این مقیاس، در کنار مصاحبه و مشاهده بالینی، می‌تواند به ارزیابی دشواری‌های ادراک‌شده فرد در آگاهی و شفافیت هیجانی متقابل در روابط عاشقانه و تعیین اهداف مداخله در فرایند درمان زوجی کمک کند.

Objective Cardiovascular disease (CVD) is a leading cause of mortality. This study aimed to develop and psychometrically evaluate the Cardiovascular Health Beliefs Scale (CHBS) to assess CVD-related health beliefs.Methods A cross-sectional methodological design was utilized in two phases. Phase 1 (n = 150) focused on item generation and exploratory factor analysis. Phase 2 (n = 531) involved confirmatory factor analysis. Data were collected via face-to-face interviews using the newly developed CHBS and the Brief Symptom Inventory (BSI) General Severity Index to test construct validity.Results The CHBS supported an acceptable six-factor structure: perceived susceptibility, perceived severity, health motivation, perceived benefits, perceived barriers, and self-efficacy. Cronbach’s alpha coefficients ranged from .70 to .84, demonstrating adequate internal consistency.Conclusion The CHBS demonstrated acceptable validity and reliability as a measurement tool. It enables nurses and healthcare professionals to assess risk behaviors and implement culturally congruent, targeted preventive interventions for cardiovascular care within the Turkish population.

هدف: بیماری قلبی‌عروقی (CVD) یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر است. این مطالعه با هدف تدوین و ارزیابی روان‌سنجی مقیاس باورهای سلامت قلب‌وعروق (CHBS) جهت سنجش باورهای مرتبط با سلامت قلب‌وعروق انجام شد. روش‌ها: این پژوهش به صورت مقطعی و روش‌شناختی در دو مرحله انجام گرفت. در مرحله اول (n = ۱۵۰) بر تولید گویه‌ها و تحلیل عاملی اکتشافی تمرکز شد. مرحله دوم (n = ۵۳۱) شامل تحلیل عاملی تأییدی بود. داده‌ها از طریق مصاحبه حضوری با استفاده از CHBS تدوین‌شده و شاخص شدت کلی فهرست علائم مختصر (BSI) به منظور آزمون روایی سازه جمع‌آوری شد. یافته‌ها: ساختار شش‌عاملی قابل قبولی برای CHBS تأیید شد: آسیب‌پذیری ادراک‌شده، شدت ادراک‌شده، انگیزش سلامت، منافع ادراک‌شده، موانع ادراک‌شده و خودکارآمدی. ضرایب آلفای کرونباخ بین ۰٫۷۰ تا ۰٫۸۴ بود که نشان‌دهنده انسجام درونی مناسب است. نتیجه‌گیری: CHBS روایی و پایایی قابل قبولی به عنوان ابزار سنجش نشان داد. این ابزار به پرستاران و متخصصان سلامت کمک می‌کند تا رفتارهای پرخطر را ارزیابی کرده و مداخلات پیشگیرانه هدفمند و متناسب با فرهنگ را برای مراقبت قلب‌وعروق در جمعیت ترکیه‌ای اجرا کنند.

This study explores the professional identity development of pre-service English teachers through Possible Selves Theory (PST). It examines how they envision their ideal and feared selves while they are reflecting on their current selves during their practicum experience. Despite growing interest in PST in teacher education, previous research has largely relied on cross-sectional designs and has paid limited attention to how pre-service EFL teachers’ current, ideal, and feared selves evolve during the practicum, a critical period of professional identity formation. Using a phenomenological qualitative design, the researchers followed six final-year students of an English language and literature program during a twelve-week compulsory practicum. Because practicum is an important initial stage for preservice teachers to reflect on their professional identity, exploring how they express their current and future selves offers useful insights for teachers’ professional development. Data were gathered through observation tasks, reflection papers, and focus group interviews and analyzed thematically. The two overarching themes identified were fragile instructional self-efficacy and ambivalent professional identity. These themes indicate that ideal selves were associated with aspirations for pedagogical competence, student engagement, and professional recognition, whereas feared selves reflected concerns over classroom management, ineffective teaching, and professional stagnation. These future-oriented self-conceptions functioned both as motivational drivers and preventive safeguards, influencing teaching behaviors and identity formation. These future-oriented self-conceptions served as reference points that should influence teaching behaviors and identity formation. By tracing the dynamic interplay between current, ideal, and feared selves through longitudinal, practicum-embedded qualitative inquiry in a Turkish EFL context, the study provides a process-oriented account of professional identity development that is often overlooked in cross-sectional PST research. The findings suggest that structured reflection and mentor-supported practicum experiences may foster more intentional and adaptive identity construction, offering practical implications for teacher education programs seeking to integrate identity-oriented reflective practices into professional preparation.

این پژوهش به بررسی تحول هویت حرفه‌ای معلمان زبان انگلیسی پیش‌خدمت از طریق نظریه خودهای ممکن (PST) می‌پردازد. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه این معلمان در حین تأمل بر خود کنونی‌شان در طول تجربه کارورزی، خود آرمانی و خود مورد هراس خود را تصور می‌کنند. علی‌رغم افزایش علاقه به نظریه خودهای ممکن در آموزش معلمان، پژوهش‌های پیشین عمدتاً بر طرح‌های مقطعی تکیه داشته و توجه محدودی به چگونگی تحول خود کنونی، آرمانی و مورد هراس معلمان زبان انگلیسی پیش‌خدمت در طول دوره کارورزی، که دوره‌ای حیاتی برای شکل‌گیری هویت حرفه‌ای است، داشته‌اند. با استفاده از طرح کیفی پدیدارشناختی، پژوهشگران شش دانشجوی سال آخر رشته زبان و ادبیات انگلیسی را در طول یک دوره کارورزی اجباری دوازده هفته‌ای دنبال کردند. از آنجا که کارورزی مرحله اولیه مهمی برای تأمل معلمان پیش‌خدمت بر هویت حرفه‌ای‌شان است، بررسی نحوه بیان خود کنونی و آینده آن‌ها، بینش‌های مفیدی برای توسعه حرفه‌ای معلمان ارائه می‌دهد. داده‌ها از طریق تکالیف مشاهده‌ای، مقالات تأملی و مصاحبه‌های گروهی متمرکز گردآوری و به صورت تماتیک تحلیل شدند. دو مضمون کلی شناسایی‌شده عبارت بودند از خودکارآمدی آموزشی شکننده و هویت حرفه‌ای دوگانه. این مضامین نشان دادند که خودهای آرمانی با آرمان‌هایی برای شایستگی آموزشی، درگیرسازی دانش‌آموزان و شناسایی حرفه‌ای مرتبط بودند، در حالی که خودهای مورد هراس نگرانی‌هایی درباره مدیریت کلاس، تدریس غیرموثر و رکود حرفه‌ای را منعکس می‌کردند. این تصورات خودی آینده‌محور هم به عنوان محرک‌های انگیزشی و هم به عنوان سازوکارهای پیشگیرانه عمل کرده و بر رفتارهای تدریس و شکل‌گیری هویت تأثیر می‌گذاشتند. این تصورات خودی آینده‌محور به عنوان نقاط مرجع عمل می‌کردند که باید بر رفتارهای تدریس و شکل‌گیری هویت تأثیرگذار باشند. با ردیابی تعامل پویا میان خود کنونی، آرمانی و مورد هراس از طریق پژوهش کیفی طولی مبتنی بر کارورزی در زمینه آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در ترکیه، این مطالعه روایتی فرایندی از تحول هویت حرفه‌ای ارائه می‌دهد که اغلب در پژوهش‌های مقطعی مبتنی بر نظریه خودهای ممکن نادیده گرفته می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که تأمل ساختاریافته و تجارب کارورزی با حمایت مربی می‌تواند به ساخت هویت هدفمندتر و سازگارتر کمک کند و دلالت‌های عملی برای برنامه‌های آموزش معلم که به دنبال ادغام رویکردهای تأملی مبتنی بر هویت در آماده‌سازی حرفه‌ای هستند، ارائه می‌دهد.

Individuals’ perceptions and behaviors may vary based on the culture to which they belong. Environmental studies within cultural contexts have piqued the interest of professionals in architecture and psychology. Because colour plays an important role in creating a specific environment and responses to colour were equivocal, this study investigates colour preferences across different types of venues. Using a qualitative research method, it examines the impact of colour on cultural codes in interior spaces of various dwelling typologies. A literature study and comparative analysis were carried out in Türkiye, Japan, and Norway. Culture, colour perception, interior design, colour use in interior spaces, housing typology, colour use in housing, and the cultural significance of colour were all investigated. The study also examined the cross-cultural meanings of colour perception in interior design within housing typologies, as well as the common and differing aspects of colour preferences, material usage, and spatial atmosphere observed in Turkish, Japanese, and Norwegian housing, by relating existing studies to the research topic. Thus, the goal was to add to the literature by undertaking thorough and methodical research. Because this study also includes an intercultural assessment of colours, the Natural Colour System (NCS) was chosen as a reference for the analysis. The use of a global standards framework for globally correct colour definitions is critical to this research.

ادراک‌ها و رفتارهای افراد ممکن است بر اساس فرهنگی که به آن تعلق دارند متفاوت باشد. مطالعات محیطی در بسترهای فرهنگی توجه متخصصان معماری و روان‌شناسی را به خود جلب کرده است. از آنجا که رنگ نقش مهمی در ایجاد یک محیط خاص ایفا می‌کند و واکنش‌ها به رنگ مبهم بوده است، این پژوهش به بررسی ترجیحات رنگی در انواع مختلف فضاها می‌پردازد. با استفاده از روش پژوهش کیفی، تأثیر رنگ بر کدهای فرهنگی در فضاهای داخلی گونه‌های مختلف مسکونی بررسی می‌شود. مطالعه مروری و تحلیل تطبیقی در ترکیه، ژاپن و نروژ انجام شده است. فرهنگ، ادراک رنگ، طراحی داخلی، کاربرد رنگ در فضاهای داخلی، گونه‌شناسی مسکن، کاربرد رنگ در مسکن و اهمیت فرهنگی رنگ همگی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این پژوهش همچنین معانی بین‌فرهنگی ادراک رنگ در طراحی داخلی در گونه‌شناسی مسکن، و جنبه‌های مشترک و متفاوت ترجیحات رنگی، استفاده از مصالح و جو فضایی مشاهده‌شده در خانه‌های ترکیه‌ای، ژاپنی و نروژی را با ارتباط دادن مطالعات موجود به موضوع پژوهش بررسی کرده است. بنابراین هدف، افزودن به ادبیات موضوع از طریق انجام پژوهشی جامع و روشمند بوده است. از آنجا که این پژوهش شامل ارزیابی بین‌فرهنگی رنگ‌ها نیز می‌شود، سیستم رنگ طبیعی (NCS) به عنوان مرجع برای تحلیل انتخاب شده است. استفاده از چارچوب استاندارد جهانی برای تعریف صحیح رنگ‌ها در سطح جهانی برای این پژوهش حیاتی است.

Objective Although the State–Trait Anxiety Inventory (STAI) is a well-established instrument for anxiety assessment, its length may limit feasibility in large-scale, longitudinal, and time-sensitive research settings. Existing abbreviated forms were mainly created for adults worldwide, including Türkiye. Accordingly, this study aimed to develop and psychometrically evaluate abbreviated versions of the STAI-State (STAI-S) and STAI-Trait (STAI-T) for Turkish adolescents. Method A two-phase psychometric validation design was implemented across two independent cohorts. Exploratory factor analysis (EFA) was initially conducted in Sample 1, comprising adolescents recruited from an outpatient child and adolescent psychiatry clinic ( n = 420), to identify the most parsimonious item configurations. Subsequently, confirmatory factor analysis (CFA) and criterion-related validity analyses were performed in Sample 2, consisting of public high school students ( n = 277). Measurement invariance across clinical/community status, sex, and age, comparisons with alternative factor models, and receiver operating characteristic analyses against the Generalized Anxiety Disorder-7 were examined. Results EFA supported a stable two-factor structure for both six-item scales, accounting for 53.7% of the total variance for the STAI-S and 57.3% for the STAI-T. Internal consistency was high for both abbreviated instruments ( α = 0.804). CFA indicated mixed but broadly acceptable fit for the two-factor solutions (STAI-S: χ 2 /df = 3.66, CFI = 0.979, SRMR = 0.033, RMSEA = 0.098; STAI-T: χ 2 /df = 3.28, CFI = 0.987, SRMR = 0.028, RMSEA = 0.091). Standardized factor loadings ranged from 0.61 to 0.92 across models. Invariance of item thresholds and factor loadings held across clinical/community status, sex, and age in analyses treating the items as ordered-categorical. The shortened versions also showed a high correlation with the original 20-item scales and preserved their criterion-related performance. Concurrent validity was supported by correlations with the Generalized Anxiety Disorder-7 and the Satisfaction with Life Scale. Conclusion The findings provide preliminary evidence supporting the reliability and structural validity of the six-item STAI-S and STAI-T in Turkish adolescents. The abbreviated forms appear suitable for research use, whereas their clinical utility requires confirmation in independent samples.

هدف: اگرچه پرسشنامه اضطراب حالتی-صفاتی (STAI) ابزاری معتبر برای سنجش اضطراب است، اما طولانی بودن آن ممکن است قابلیت استفاده را در پژوهش‌های وسیع، طولی و حساس به زمان محدود کند. فرم‌های کوتاه موجود عمدتاً برای بزرگسالان در سراسر جهان، از جمله ترکیه، تهیه شده‌اند. بر این اساس، این مطالعه با هدف توسعه و ارزیابی روان‌سنجی نسخه‌های کوتاه‌شده STAI-State (STAI-S) و STAI-Trait (STAI-T) برای نوجوانان ترک انجام شد. روش: یک طرح اعتبارسنجی روان‌سنجی دو مرحله‌ای در دو گروه مستقل اجرا شد. تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) ابتدا در نمونه ۱، شامل نوجوانان مراجعه‌کننده به درمانگاه روان‌پزشکی کودک و نوجوان (n = 420)، به منظور شناسایی پیکربندی‌های بهینه سؤالات انجام شد. سپس، تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و تحلیل روایی ملاکی در نمونه ۲، متشکل از دانش‌آموزان دبیرستان‌های دولتی (n = 277)، صورت گرفت. ناوری اندازه‌گیری بر اساس وضعیت بالینی/غیربالینی، جنسیت و سن، مقایسه با مدل‌های عاملی جایگزین و تحلیل منحنی مشخصه عملکرد گیرنده در مقایسه با Generalized Anxiety Disorder-7 بررسی شد. نتایج: تحلیل عاملی اکتشافی ساختار دو عاملی پایدار را برای هر دو مقیاس شش‌سؤالی تأیید کرد که به ترتیب ۵۳٫۷٪ از واریانس کل برای STAI-S و ۵۷٫۳٪ برای STAI-T را تبیین نمود. پایایی درونی برای هر دو ابزار کوتاه‌شده بالا بود (α = 0.804). تحلیل عاملی تأییدی برازش نسبتاً قابل قبول اما مختلطی را برای راه‌حل‌های دو عاملی نشان داد (STAI-S: χ2/df = 3.66، CFI = 0.979، SRMR = 0.033، RMSEA = 0.098؛ STAI-T: χ2/df = 3.28، CFI = 0.987، SRMR = 0.028، RMSEA = 0.091). بارهای عاملی استانداردشده در مدل‌ها بین 0.61 تا 0.92 متغیر بود. ناوری آستانه‌های سؤالات و بارهای عاملی در وضعیت بالینی/غیربالینی، جنسیت و سن در تحلیل‌هایی که سؤالات را به صورت ترتیبی-رده‌ای در نظر گرفتند، حفظ شد. نسخه‌های کوتاه‌شده همچنین همبستگی بالایی با فرم‌های ۲۰ سؤالی اصلی داشتند و عملکرد ملاکی آن‌ها حفظ شد. روایی همزمان با همبستگی با Generalized Anxiety Disorder-7 و مقیاس رضایت از زندگی تأیید شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها شواهد مقدماتی برای حمایت از پایایی و روایی ساختاری فرم‌های شش‌سؤالی STAI-S و STAI-T در نوجوانان ترک ارائه می‌دهد. فرم‌های کوتاه‌شده برای استفاده پژوهشی مناسب به نظر می‌رسند، در حالی که کاربرد بالینی آن‌ها نیازمند تأیید در نمونه‌های مستقل است.

Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli, whose English translation is the Century of Türkiye Education Model, is an educational framework aimed at nurturing individuals capable of shaping the future whilst remaining committed to cultural and social values. One of the key missions of the model is the Student Profile it seeks to cultivate. Teachers play a critical role in achieving the characteristics and components of the target student profile, as they are the ones who will deliver the curriculum. This research investigates the perceptions of pre-service teachers, the teachers of the future, regarding the competencies expected of 21st-century teachers and examines the extent to which these perceptions align with the characteristics and components of the Student Profile defined within the model framework. Adopting phenomenological design from qualitative research methods, the sample of this study consists of 44 pre-service teachers enrolled at a faculty of education. The findings, analyzed using content analysis, indicate that the competencies expressed by the participants only partially align with specific dimensions of the model Student Profile; however, when the Common Text is considered holistically, it can be seen that there is an alignment. Findings highlight the critical role of teacher education in operationalizing the model and offer recommendations for restructuring the training of prospective teachers in line with contemporary educational paradigms.

مدل معارف قرن ترکیه (Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli)، که ترجمه انگلیسی آن Century of Türkiye Education Model است، چارچوبی آموزشی است که با هدف پرورش افرادی طراحی شده است که قادر به شکل‌دهی آینده بوده و در عین حال به ارزش‌های فرهنگی و اجتماعی پایبند می‌مانند. یکی از مأموریت‌های کلیدی این مدل، نمایه دانش‌آموزی است که در پی پرورش آن است. معلمان نقش حیاتی در دستیابی به ویژگی‌ها و مؤلفه‌های نمایه دانش‌آموز هدف دارند، چرا که آنان مجریان برنامه درسی هستند. این پژوهش به بررسی ادراکات معلمان پیش‌خدمت، یعنی معلمان آینده، درباره شایستگی‌های مورد انتظار از معلمان قرن بیست‌ویکم می‌پردازد و میزان همسویی این ادراکات با ویژگی‌ها و مؤلفه‌های نمایه دانش‌آموز تعریف‌شده در چارچوب مدل را بررسی می‌کند. این مطالعه با اتخاذ طرح پدیدارشناسی از روش‌های پژوهش کیفی، نمونه‌ای متشکل از ۴۴ معلم پیش‌خدمت ثبت‌نام‌شده در یک دانشکده علوم تربیتی را شامل می‌شود. یافته‌ها که با استفاده از تحلیل محتوا بررسی شده‌اند، نشان می‌دهند که شایستگی‌های بیان‌شده توسط شرکت‌کنندگان تنها تا حدی با ابعاد خاصی از نمایه دانش‌آموز مدل همسو هستند؛ با این حال، زمانی که متن مشترک به صورت کل‌نگرانه مورد توجه قرار می‌گیرد، می‌توان مشاهده کرد که همسویی وجود دارد. یافته‌ها نقش حیاتی آموزش معلم را در عملیاتی‌سازی مدل برجسته می‌کنند و توصیه‌هایی برای بازساخت آموزش معلمان آینده در راستای پارادایم‌های معاصر آموزشی ارائه می‌دهند.

Aim/objective This study aimed to assess the level of homophobia and to identify its independent predictors among practicing clinical nurses working in a tertiary university hospital in Türkiye. Background Homophobia among healthcare professionals undermines equitable care for sexual minorities and remains underexplored in Türkiye, particularly among practicing nurses. In settings with limited institutional support for sexual minority health, identifying determinants of sexual prejudice among healthcare professionals can inform training needs. Design A cross-sectional survey design was used. Methods One hundred registered nurses providing direct patient care completed the Turkish version of the Hudson and Ricketts Homophobia Scale and a structured questionnaire assessing sociodemographic characteristics, knowledge, etiological beliefs, interpersonal contact, and comfort working with LGB patients and colleagues. Homophobia scores were dichotomized using a median split, and binary logistic regression was performed to identify independent predictors Results The mean homophobia score was 102.14 (SD = 24.73). In multivariate analysis, endorsing biological explanations for homosexuality (OR = 0.22), having a homosexual acquaintance (OR = 0.19) and greater comfort working with LGB colleagues (OR = 0.41) were independently associated with lower odds of homophobia, whereas holding a bachelor’s degree was associated with higher odds (OR = 4.24). Conclusions Homophobia scores among nurses were shaped by educational, interpersonal, cognitive, and affective factors. These findings underscore the need for structured, evidence-based, and inclusive nursing education and institutional reform to promote equitable and ethical care for sexual minority patients.

هدف/هدف مطالعه حاضر با هدف ارزیابی میزان هموفوبیا و شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های مستقل آن در میان پرستاران بالینی شاغل در یک بیمارستان دانشگاهی سطح سوم در ترکیه انجام شد. پیش‌زمینه هموفوبیا در میان حرفه‌ای‌های مراقبت سلامت، ارائه مراقبت عادلانه به اقلیت‌های جنسی را تضعیف می‌کند و در ترکیه، به ویژه در میان پرستاران شاغل، کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در محیط‌هایی با حمایت نهادی محدود برای سلامت اقلیت‌های جنسی، شناسایی عوامل تعیین‌کننده پیش‌داوری جنسی در میان حرفه‌ای‌های مراقبت سلامت می‌تواند نیازهای آموزشی را مشخص کند. طرح پژوهش از طرح مقطعی پیمایشی استفاده شد. روش‌ها صد پرستار ثبت‌نام‌شده که مراقبت مستقیم از بیماران ارائه می‌دادند، نسخه ترکی مقیاس هموفوبیا هادسون و ریکتس و یک پرسشنامه ساختاریافته جهت ارزیابی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، دانش، باورهای علت‌شناختی، تماس بین‌فردی و میزان راحتی در کار با بیماران و همکاران LGB را تکمیل کردند. نمرات هموفوبیا با استفاده از تقسیم میانه دوگانه شدند و رگرسیون لجستیک دوتایی برای شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های مستقل انجام شد. نتایج میانگین نمره هموفوبیا ۱۰۲٫۱۴ (انحراف معیار = ۲۴٫۷۳) بود. در تحلیل چندمتغیره، تأیید توضیحات زیستی برای همجنس‌گرایی (OR = 0.22)، داشتن آشنای همجنس‌گرا (OR = 0.19) و راحتی بیشتر در کار با همکاران LGB (OR = 0.41) به طور مستقل با احتمال کمتر هموفوبیا مرتبط بودند، در حالی که داشتن مدرک کارشناسی با احتمال بیشتر هموفوبیا (OR = 4.24) همراه بود. نتیجه‌گیری نمرات هموفوبیا در میان پرستاران تحت تأثیر عوامل آموزشی، بین‌فردی، شناختی و عاطفی قرار داشت. این یافته‌ها بر ضرورت آموزش پرستاری ساختارمند، مبتنی بر شواهد و فراگیر و اصلاحات نهادی برای ارتقای مراقبت عادلانه و اخلاقی از بیماران اقلیت جنسی تأکید می‌کند.

Low energy availability (LEA) and disordered eating (DE) are important health concerns in female athletes, yet their occurrence and co-occurrence in team-sport contexts, particularly volleyball, remain underexplored. This cross-sectional online survey study examined the proportions of athletes classified as being at risk of LEA and DE overall and across competition levels, and assessed the co-occurrence between the two risk classifications in female volleyball players in Türkiye, using the Low Energy Availability in Females Questionnaire (LEAF-Q) and Eating Attitudes Test-26 (EAT-26). It also examined correlations between EAT-26 total score and LEAF-Q total and domain scores. A total of 213 athletes, recruited via non-probability convenience sampling, completed the LEAF-Q and EAT-26 to assess LEA risk and DE risk, respectively. In this sample, 33.3% of athletes were classified as being at risk of LEA, with no difference across competition levels ( p = 0.825). A total of 17.4% were classified as being at risk of DE, with variation across competition levels and the highest proportion among Turkish Women’s Volleyball Second League athletes ( p = 0.034). LEA risk and DE risk co-occurred in 10.3% of the sample, and DE risk was associated with higher odds of LEA risk (unadjusted OR = 3.80, 95% CI: 1.82–7.92). EAT-26 total score was positively correlated with LEAF-Q total and gastrointestinal function scores ( p < 0.001) and injury history score ( p = 0.004), but not menstrual function score ( p = 0.133). These results suggest that LEA risk was commonly identified in this sample, DE risk was comparatively less common, and their co-occurrence was only partial, highlighting the value of screening for both risks rather than assuming one from the other.

در دسترس بودن پایین انرژی (LEA) و اختلالات خوردن (DE) از نگرانی‌های مهم سلامت در ورزشکاران زن هستند، اما بروز و هم‌زمانی آن‌ها در زمینه‌های ورزش‌های تیمی، به‌ویژه والیبال، کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه مقطعی به‌صورت پیمایش آنلاین، نسبت ورزشکارانی را که به‌طور کلی و در سطوح مختلف رقابتی در معرض خطر LEA و DE قرار دارند، بررسی کرده و هم‌زمانی بین این دو طبقه‌بندی خطر را در بازیکنان والیبال زن در ترکیه با استفاده از پرسشنامه Low Energy Availability in Females Questionnaire (LEAF-Q) و آزمون نگرش‌های خوردن ۲۶ (EAT-26) ارزیابی نمود. همچنین همبستگی بین نمره کل EAT-26 و نمره کل و نمرات حوزه‌های مختلف LEAF-Q را بررسی کرد. در مجموع ۲۱۳ ورزشکار که از طریق نمونه‌گیری در دسترس غیرتصادفی جذب شدند، برای ارزیابی خطر LEA و خطر DE به‌ترتیب، پرسشنامه LEAF-Q و EAT-26 را تکمیل کردند. در این نمونه، ۳۳.۳٪ از ورزشکاران در معرض خطر LEA طبقه‌بندی شدند و تفاوتی در سطوح مختلف رقابتی مشاهده نشد (p = ۰.۸۲۵). در مجموع ۱۷.۴٪ در معرض خطر DE قرار داشتند که این میزان در سطوح رقابتی متفاوت بود و بالاترین نسبت در میان ورزشکاران لیگ دوم والیبال زنان ترکیه مشاهده شد (p = ۰.۰۳۴). خطر LEA و خطر DE در ۱۰.۳٪ از نمونه به‌طور هم‌زمان مشاهده شد و خطر DE با افزایش شانس خطر LEA همراه بود (OR خام = ۳.۸۰، ۹۵٪ CI: ۱.۸۲–۷.۹۲). نمره کل EAT-26 با نمره کل LEAF-Q و نمره عملکرد دستگاه گوارش (p < ۰.۰۰۱) و نمره سابقه آسیب‌دیدگی (p = ۰.۰۰۴) همبستگی مثبت داشت، اما با نمره عملکرد قاعدگی همبستگی نداشت (p = ۰.۱۳۳). این نتایج نشان می‌دهد که خطر LEA در این نمونه به‌طور شایع شناسایی شد، خطر DE نسبتاً کمتر بود و هم‌زمانی آن‌ها تنها جزئی بود که بر اهمیت غربالگری هر دو خطر به‌جای فرض یکی بر اساس دیگری تأکید می‌کند.

Introduction This study examined the indirect association between psychological well-being and professional commitment through teacher self-efficacy within the framework of Albert Bandura’s Social Cognitive Theory. Methods A correlational research design was employed with a sample of 330 Turkish language teachers working in public schools in Türkiye. Data were collected using the Teacher Self-Efficacy Scale, the Psychological Well-Being Scale, and the Teachers’ Professional Commitment Scale. Pearson correlation and regression-based indirect-effect analyses were conducted using PROCESS macro Model 4 developed by Andrew F. Hayes. Results Psychological well-being was positively and significantly associated with both teacher self-efficacy and professional commitment. Teacher self-efficacy was also positively and significantly associated with professional commitment. Furthermore, the indirect-effect analysis indicated a statistically significant indirect association between psychological well-being and professional commitment through teacher self-efficacy. The proposed model explained approximately 30% of the variance in professional commitment. Discussion The findings highlight the relevance of teachers’ psychological well-being and self-efficacy to professional commitment and provide context-specific evidence from Turkish language teachers working in the Turkish educational context.

مقدمه: این مطالعه ارتباط غیرمستقیم بین بهزیستی روان‌شناختی و تعهد حرفه‌ای از طریق خودکارآمدی معلمان را در چارچوب نظریه شناختی-اجتماعی آلبرت بندورا مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: طرح پژوهش همبستگی با نمونه‌ای متشکل از ۳۳۰ معلم زبان ترکی شاغل در مدارس دولتی ترکیه اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس خودکارآمدی معلمان، مقیاس بهزیستی روان‌شناختی و مقیاس تعهد حرفه‌ای معلمان جمع‌آوری گردید. تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل اثر غیرمستقیم مبتنی بر رگرسیون با استفاده از مدل ۴ ماکرو PROCESS توسعه‌یافته توسط Andrew F. Hayes انجام شد. یافته‌ها: بهزیستی روان‌شناختی با هر دو متغیر خودکارآمدی معلمان و تعهد حرفه‌ای رابطه مثبت و معناداری داشت. همچنین، خودکارآمدی معلمان با تعهد حرفه‌ای رابطه مثبت و معناداری نشان داد. علاوه بر این، تحلیل اثر غیرمستقیم نشان داد که بین بهزیستی روان‌شناختی و تعهد حرفه‌ای از طریق خودکارآمدی معلمان ارتباط غیرمستقیم معنادار آماری وجود دارد. مدل پیشنهادی تقریباً ۳۰٪ از واریانس تعهد حرفه‌ای را تبیین کرد. بحث: یافته‌ها اهمیت بهزیستی روان‌شناختی و خودکارآمدی معلمان را در تعهد حرفه‌ای برجسته می‌کند و شواهدی زمینه‌محور از معلمان زبان ترکی شاغل در بستر آموزشی ترکیه ارائه می‌دهد.

Purpose: This study examined with the aim of examining the levels of exposure to cyberbullying and emotional abuse among students in health sciences–related fields.Material and Methods: The sample for this cross-sectional study comprised 590 students enrolled in the departments of Midwifery (n = 200), Nursing (n = 144), Physiotherapy and Rehabilitation (n = 128), and Health Management (n = 118) at a Faculty of Health Sciences of a university. Data were collected using the Personal Information Form, the Revised Cyber Bullying Inventory–II (RCBI-II), and the Emotional Abuse Exposure Scale (EAES).Results: 41.9% of students reported witnessing cyberbullying at least once, while 36.1% reported being exposed at least once. Among exposed students cyberbullying, 27.3% indicated that cyberbullying occurred through social networking sites, and 53.9% reported awareness of emotional abuse. The mean RCBI-II scores were 13.92 ± 5.93 for cyber victimization and 12.47 ± 4.83 for cyberbullying, whereas the total EAES mean score was 54.27 ± 26.78. A statistically significant moderate positive correlation was identified between RCBI-II (cyber victimization and cyberbullying) scores and total EAES scores (p < 0.001).Conclusion: The findings indicate that students experience higher levels of cyber victimization and moderate levels of emotional abuse. As cyber victimization and cyberbullying levels increase, exposure to emotional abuse increases. Students in the midwifery department were found to experience lower levels of cyber victimization, to engage less frequently in cyberbullying behaviors, and to be exposed to lower levels of emotional abuse overall.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی میزان مواجهه با آزار اینترنتی و سوءاستفاده عاطفی در میان دانشجویان رشته‌های مرتبط با علوم سلامت انجام شد. مواد و روش‌ها: نمونه این مطالعه مقطعی شامل ۵۹۰ دانشجو از دانشکده علوم سلامت یک دانشگاه بود که در رشته‌های مامایی (n = 200)، پرستاری (n = 144)، فیزیوتراپی و توانبخشی (n = 128) و مدیریت سلامت (n = 118) تحصیل می‌کردند. داده‌ها با استفاده از فرم اطلاعات فردی، پرسشنامه بازنگری‌شده آزار اینترنتی–II (RCBI-II) و مقیاس مواجهه با سوءاستفاده عاطفی (EAES) جمع‌آوری شد. یافته‌ها: ۴۱/۹٪ از دانشجویان گزارش کردند که حداقل یک بار شاهد آزار اینترنتی بوده‌اند، در حالی که ۳۶/۱٪ گزارش دادند که حداقل یک بار در معرض آن قرار گرفته‌اند. در میان دانشجویان در معرض آزار اینترنتی، ۲۷/۳٪ بیان کردند که آزار اینترنتی از طریق شبکه‌های اجتماعی رخ داده است و ۵۳/۹٪ از سوءاستفاده عاطفی آگاهی داشتند. میانگین نمرات RCBI-II برای قربانی شدن اینترنتی ۱۳/۹۲ ± ۵/۹۳ و برای آزار اینترنتی ۱۲/۴۷ ± ۴/۸۳ بود، در حالی که میانگین کل نمره EAES برابر با ۵۴/۲۷ ± ۲۶/۷۸ بود. همبستگی مثبت متوسط و معناداری بین نمرات RCBI-II (قربانی شدن اینترنتی و آزار اینترنتی) و نمره کل EAES مشاهده شد (p < 0.001). نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که دانشجویان سطوح بالاتری از قربانی شدن اینترنتی و سطوح متوسطی از سوءاستفاده عاطفی را تجربه می‌کنند. با افزایش سطوح قربانی شدن اینترنتی و آزار اینترنتی، میزان مواجهه با سوءاستفاده عاطفی نیز افزایش می‌یابد. دانشجویان رشته مامایی سطوح پایین‌تری از قربانی شدن اینترنتی، مشارکت کمتر در رفتارهای آزار اینترنتی و مواجهه کمتر با سوءاستفاده عاطفی را تجربه کردند.

Turkey hosts the world’s largest refugee population, and extracurricular activities have increasingly been positioned as potential supports for refugee students’ psycho-social adjustment, school belonging, and peer integration. However, a comprehensive synthesis of ECA-related outcomes for refugee students in Turkish educational settings remains absent from the literature. This systematic review examined the associations between extracurricular activity participation and refugee student outcomes across psychological, social, and educational settings-related domains. Following PRISMA guidelines, studies were evaluated using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT), and findings were integrated through the Systematic What Is Known (SWIM) framework. Findings suggest that ECAs are associated with potential improvements in school attachment, perceived social wellbeing, and aspects of psychological adjustment; however, outcomes varied substantially across studies and participant groups, and the overall certainty of evidence remained low to very low. The findings further suggest that many extracurricular activities operate primarily within an integration-oriented framework, producing individual-level benefits without consistently addressing relational and structural barriers to equitable participation. The review highlights the importance of culturally responsive facilitation, inclusion-oriented programme design, and greater attention to refugee students’ own perspectives in future research and practice. Overall, extracurricular activities appear promising but insufficiently understood mechanisms for supporting refugee students’ inclusion and psycho-social adjustment within educational settings. Systematic review registration Open Science Framework (OSF), https://doi.org/10.17605/OSF.IO/EG4X8 .

ترکیه میزبان بزرگ‌ترین جمعیت پناهندگان در جهان است و فعالیت‌های فوق‌برنامه به طور فزاینده‌ای به عنوان حمایت‌های بالقوه برای سازگاری روانی‌اجتماعی، تعلق به مدرسه و ادغام با همسالان دانش‌آموزان پناهنده مطرح شده‌اند. با این حال، تاکنون ترکیب جامعی از پیامدهای مرتبط با فعالیت‌های فوق‌برنامه برای دانش‌آموزان پناهنده در محیط‌های آموزشی ترکیه در ادبیات پژوهش وجود ندارد. این مرور نظام‌مند به بررسی ارتباط بین مشارکت در فعالیت‌های فوق‌برنامه و پیامدهای دانش‌آموزان پناهنده در حوزه‌های روان‌شناختی، اجتماعی و مرتبط با محیط آموزشی پرداخت. مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA، مطالعات با استفاده از ابزار ارزیابی روش‌های ترکیبی (MMAT) ارزیابی شدند و یافته‌ها از طریق چارچوب Systematic What Is Known (SWIM) یکپارچه گردیدند. یافته‌ها نشان می‌دهند که فعالیت‌های فوق‌برنامه با بهبودهای بالقوه در دلبستگی به مدرسه، بهزیستی اجتماعی ادراک‌شده و جنبه‌هایی از سازگاری روان‌شناختی مرتبط هستند؛ با این حال، پیامدها در میان مطالعات و گروه‌های شرکت‌کننده به طور قابل توجهی متفاوت بود و قطعیت کلی شواهد در سطح پایین تا بسیار پایین باقی ماند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهند که بسیاری از فعالیت‌های فوق‌برنامه عمدتاً در چارچوبی با رویکرد ادغام عمل می‌کنند و منافع در سطح فردی ایجاد می‌کنند بدون آن‌که به طور مستمر به موانع ارتباطی و ساختاری برای مشارکت برابر بپردازند. این مرور بر اهمیت تسهیل فرهنگی‌پاسخگو، طراحی برنامه با رویکرد شمول و توجه بیشتر به دیدگاه‌های خود دانش‌آموزان پناهنده در پژوهش‌ها و عمل آینده تأکید می‌کند. در مجموع، فعالیت‌های فوق‌برنامه به نظر می‌رسد سازوکارهایی امیدوارکننده اما ناکافی برای حمایت از شمول و سازگاری روانی‌اجتماعی دانش‌آموزان پناهنده در محیط‌های آموزشی باشند. ثبت مرور نظام‌مند: Open Science Framework (OSF)، ‏https://doi.org/10.17605/OSF.IO/EG4X8 .

Introduction The increasing integration of digital and artificial intelligence-supported systems into sport organizations has transformed managerial processes such as performance monitoring, evaluation, planning, scheduling, and decision-making. This study examined the association between algorithmic management and technostress among sport science professionals and investigated the moderating role of techno-related control. Methods A quantitative cross-sectional design was employed with 372 sport science professionals working in sport-related organizations where digital or AI-supported systems were used to perform or support managerial functions. Algorithmic management was assessed using the Algorithmic Management Questionnaire, technostress was measured using the Turkish version of the Technostress Creators Scale, and techno-related control was assessed using the Techno-related Control subscale of the Technology-Related Moderator Scale. The measurement model was evaluated through confirmatory factor analysis, and the hypothesized moderation model was tested using Hayes’ PROCESS Macro Model 1. Results Algorithmic management was positively associated with technostress (B = 0.38, p < 0.001), whereas techno-related control was negatively associated with technostress (B = −0.17, p < 0.001). In addition, the interaction between algorithmic management and techno-related control was negative and statistically significant (B = −0.12, SE = 0.038, p = 0.002, 95% CI [−0.19, −0.05]). The interaction explained an additional 2.1% of the variance in technostress (ΔR² = 0.021), indicating that the positive association between algorithmic management and technostress became weaker as techno-related control increased. Discussion These findings suggest that techno-related control may represent a meaningful, although modest, boundary condition in the relationship between algorithmic management and technostress and may help explain differences in how sport science professionals experience technology-mediated managerial demands.

مقدمه: ادغام فزاینده سامانه‌های دیجیتال و مبتنی بر هوش مصنوعی در سازمان‌های ورزشی، فرایندهای مدیریتی نظیر پایش عملکرد، ارزیابی، برنامه‌ریزی، زمان‌بندی و تصمیم‌گیری را دگرگون ساخته است. این مطالعه به بررسی ارتباط بین مدیریت الگوریتمی و تکنواسترس در میان متخصصان علوم ورزشی پرداخت و نقش تعدیل‌گری کنترل مرتبط با فناوری را مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: یک طرح کمی مقطعی با مشارکت ۳۷۲ متخصص علوم ورزشی شاغل در سازمان‌های مرتبط با ورزش که در آن‌ها سامانه‌های دیجیتال یا مبتنی بر هوش مصنوعی برای انجام یا پشتیبانی از وظایف مدیریتی به کار گرفته می‌شود، اجرا شد. مدیریت الگوریتمی با استفاده از پرسشنامه مدیریت الگوریتمی، تکنواسترس با نسخه ترکی استانبولی مقیاس ایجادکنندگان تکنواسترس، و کنترل مرتبط با فناوری با زیرمقیاس کنترل مرتبط با فناوری از مقیاس تعدیل‌گر مرتبط با فناوری ارزیابی شد. مدل اندازه‌گیری از طریق تحلیل عاملی تأییدی ارزیابی شد و مدل فرضی تعدیل‌گری با استفاده از مدل ۱ ماکروی PROCESS Hayes آزمون گردید. یافته‌ها: مدیریت الگوریتمی با تکنواسترس رابطه مثبت داشت (B = 0.38, p < 0.001)، در حالی که کنترل مرتبط با فناوری با تکنواسترس رابطه منفی داشت (B = −0.17, p < 0.001). همچنین، تعامل بین مدیریت الگوریتمی و کنترل مرتبط با فناوری منفی و از لحاظ آماری معنادار بود (B = −0.12, SE = 0.038, p = 0.002, 95% CI [−0.19, −0.05]). این تعامل ۲.۱٪ واریانس اضافی تکنواسترس را تبیین کرد (ΔR² = 0.021)، که نشان می‌دهد با افزایش کنترل مرتبط با فناوری، ارتباط مثبت بین مدیریت الگوریتمی و تکنواسترس تضعیف می‌شود. بحث: این یافته‌ها نشان می‌دهد که کنترل مرتبط با فناوری می‌تواند به عنوان یک شرط مرزی معنادار، هرچند نسبتاً کوچک، در رابطه بین مدیریت الگوریتمی و تکنواسترس مطرح باشد و به تبیین تفاوت‌های تجربه متخصصان علوم ورزشی از الزامات مدیریتی مبتنی بر فناوری کمک کند.

This study aims to comprehensively examine the concept of Darbeyn usûl within the broader framework of usûl theory, which essentially constitutes the foundational rhythmic architecture of traditional Turkish music. Conducted on the primary hypothesis that the phenomenon of Darbeyn usûl inherently provides composers of Turkish music with highly expansive and theoretically open-ended temporal dimension, the research initially explores the traditional classification of usûl and meticulously explicates the underlying theoretical framework of Darbeyn usûl. Historically, the established theoretical literature defines Darbeyn merely as the sequential combination of two or more distinct usûls, strictly confining its practical application to eight specific, formalized combinations. However, the empirical findings of this study critically demonstrate that such a rigid limitation is neither historically accurate nor theoretically conclusive. Driven by these crucial observations, the present study actively seeks to develop a novel, more inclusive approach to the conceptualization and theorization of Darbeyn. Employing a rigorous historical research design, the investigation meticulously analyzes primary sources, specifically examining historical musical scores preserved within the prestigious Cüneyd Kosal and Kemal Batanay archives currently housed at the İSAM Library. Through this detailed archival analysis, the research successfully identifies numerous previously undocumented Darbeyn usûl combinations that constructively challenge conventional rhythmic paradigms. Ultimately, the study concludes that the phenomenon of Darbeyn usûl, by offering composers innumerable and complex rhythmic combinations, in fact generates a vast and combinatorially open-ended rhythmic domain. This expansive domain significantly broadens the compositional palette, thereby enabling profoundly greater flexibility, structural innovation, and relative expressive freedom in the intricate process of aesthetic musical creation.

این پژوهش با هدف بررسی جامع مفهوم اصول ضربین در چارچوب گسترده‌تر نظریه اصول، که اساساً معماری ریتمیک بنیادین موسیقی سنتی ترکی را تشکیل می‌دهد، انجام شده است. پژوهش بر این فرضیه اصلی استوار است که پدیده اصول ضربین ذاتاً بعد زمانی بسیار گسترده و از نظر نظری باز را برای آهنگسازان موسیقی ترکی فراهم می‌کند. در ابتدا، پژوهش به طبقه‌بندی سنتی اصول پرداخته و چارچوب نظری اصول ضربین را با دقت تبیین می‌کند. به طور تاریخی، ادبیات نظری تثبیت‌شده، ضربین را صرفاً به عنوان ترکیب متوالی دو یا چند اصول متمایز تعریف کرده و کاربرد عملی آن را به هشت ترکیب خاص و رسمی محدود می‌کند. با این حال، یافته‌های تجربی این پژوهش به طور انتقادی نشان می‌دهد که چنین محدودیتی نه از نظر تاریخی دقیق است و نه از نظر نظری قطعی. با توجه به این مشاهدات مهم، پژوهش حاضر به دنبال توسعه رویکردی نوین و فراگیرتر در مفهوم‌سازی و نظریه‌پردازی ضربین است. با به‌کارگیری طرح پژوهش تاریخی دقیق، این تحقیق منابع اولیه را به طور موشکافانه تحلیل کرده و به طور خاص به بررسی نت‌های موسیقی تاریخی موجود در آرشیوهای معتبر Cüneyd Kosal و Kemal Batanay که در حال حاضر در کتابخانه İSAM نگهداری می‌شوند، می‌پردازد. از طریق این تحلیل آرشیوی دقیق، پژوهش موفق به شناسایی ترکیبات متعددی از اصول ضربین شده است که پیش‌تر مستندسازی نشده بودند و به طور سازنده‌ای الگوهای ریتمیک متعارف را به چالش می‌کشند. در نهایت، پژوهش نتیجه می‌گیرد که پدیده اصول ضربین با ارائه ترکیبات ریتمیک بی‌شمار و پیچیده به آهنگسازان، در واقع حوزه‌ای ریتمیک وسیع و از نظر ترکیبی باز ایجاد می‌کند. این حوزه گسترده به طور قابل توجهی دامنه ترکیب را گسترش داده و در نتیجه امکان انعطاف‌پذیری بیشتر، نوآوری ساختاری و آزادی نسبی بیان را در فرآیند پیچیده خلق زیبایی‌شناسانه موسیقی فراهم می‌آورد.