Athletes

Transitioning out of professional sport can present challenges for athletes and their wider environments, frequently necessitating coordinated physical, psychological, and economic support. Although these concerns have been documented in elite cycling, the extent to which structured transition programmes exist within the sport remains insufficiently understood, particularly in Europe, the historical centre of professional cycling. We conducted a cross-sectional qualitative documentary analysis, distributing a standardised inquiry to all European Cycling Federations (ECFs; N = 51) between December 2024-March 2025. Federations were asked whether they had formal strategies, policies, or resources related to athlete retirement. Responses were categorised as “ECF-level literature or initiative”, “No ECF-level provision”, or “No response” and relevant materials were descriptively synthesised. Amongst the 21 federations that responded, the majority (n = 17; ≈81%) reported no ECF-level retirement initiatives. Common reasons included limited resources, low perceived demand, or reliance on national or international bodies (i.e., Olympic Committees or sport-specific unions). Four ECFs (~19%) described transition-related structures, though these varied considerably in scope, definition, and delivery. Despite well-documented needs, structured retirement support for professional cyclists remains uncommon across European national federations, and existing programmes appear heterogeneously applied. As cycling expands globally, effective transition planning becomes increasingly important for athlete wellbeing and the long-term sustainability of the sport. Holistic, international collaborations led by cycling’s major governance bodies could strengthen career-long support systems, reinforce the public image of cycling as a health-promoting discipline, and create responsible, athlete-centered ecosystems.

This study aimed to examine the role of self-efficacy and pressure of coach expectations in predicting the performance of adolescent athletes. This study used a cross-sectional survey design involving 142 athletes aged 16–19 years from regional and national sports clubs. Data analysis included Pearson correlation test, independent-samples t-test, and multiple linear regression. The results showed that self-efficacy was positively and significantly associated with athlete performance, while coach expectation pressure was negatively and significantly related to athlete performance. In addition, there were differences in performance by gender, with male athletes reporting higher performance scores than female athletes. When gender was included as a control variable in the regression model, self-efficacy and coach expectations pressure remained significant predictors of athlete performance. Overall, these findings suggest that internal psychological factors and pressures from the sports environment play a role in explaining variations in adolescent athlete performance. This study emphasizes the importance of strengthening self-efficacy and the application of realistic and supportive expectations of coaches in the process of coaching athletes. Further longitudinal research is needed to examine this relationship in more depth.

Although physical activity enjoyment is associated with athletes’ psychological outcomes, the mechanisms underlying its relationship with mental well-being remain unclear. This study examined the mediating role of loneliness among athletes. A correlational survey design was employed. The participants consisted of 350 athletes selected through criterion sampling, including 178 females (Mage= 20.58 ± 1.99) and 172 males (Mage= 21.91 ± 4.88). Data were collected using the Physical Activity Enjoyment Scale, UCLA Loneliness Scale–Short Form, and Warwick-Edinburgh Mental Well-Being Scale. Pearson correlation analysis and PROCESS Macro Model 4 mediation analysis were conducted, and indirect effects were tested using 5,000 bootstrap samples. Physical activity enjoyment was positively associated with mental well-being (r= .586, p< .01) and negatively associated with loneliness (a= −.196, p< .01). Loneliness was negatively associated with mental well-being (b= −.447, p< .01). The mediation analysis revealed a significant indirect effect of physical activity enjoyment on mental well-being through loneliness (indirect effect= .088, 95% CI [.026, .147]). These findings indicate that enjoyment of physical activity contributes to athletes’ mental well-being and that loneliness partially explains this relationship. The results emphasize the importance of considering social connectedness and psychological experiences in understanding athletes’ well-being.

The effectiveness of young football players’ athletic training is determined by the interaction of physical, technical, tactical, theoretical, integrated, and psychological components. In team sports, communicative and organizational inclinations are of particular importance as psychological prerequisites for effective interaction and the realization of leadership potential. Purpose. To identify and compare the age-related characteristics of communicative and organizational inclinations in young football players and to determine their role in the implementation of leadership functions in team activities. Materials and methods. To achieve the aim of the study, an analysis was conducted analysis of scientific and methodological literature, comparison, psychological assessment using the «Assessment of Communicative and Organizational Inclinations» by V. V. Sinyavskyi and B. O. Fedorishyn, and methods of mathematical statistics, including the Kruskal–Wallis test. The study involved three groups of football players (n=108): aged 9–10 (n=33), 13–14 (n=37), and 16–17 years (n=38) from Children and Youth Sports Schools in Kyiv.Results. Significant individual variability in the indicators was established. Communicative inclinations were found to be more developed than organizational inclinations. Their mean values were 3.00±1.58, 2.92±1.40, and 3.21±1.45 points, respectively, across the three age groups, while organizational inclinations were 2.03±1.33, 2.24±1.42, and 2.34±1.38 points. The oldest group demonstrated a higher proportion of athletes with high and very high levels of communicative inclinations, whereas a low level predominated in organizational inclinations across all age groups. No statistically significant age-related differences were found in communicative (H=0.75; p=0.69) or organizational inclinations (H=1.11; p=0.57). Conclusions. Communicative and organizational inclinations are important psychological prerequisites, but not direct indicators, of leadership function implementation. The communicative component creates prerequisites for information, motivational, mediating, and representative functions, while the organizational component contributes to planning, coordination, and responsibility-taking. The findings support the need for targeted development of these characteristics and the application of distributed leadership principles.

In volleyball, as in other sports, special attention should be paid to the individual characteristics of the athlete. However, this is often neglected. Most problems arise when the selection criteria for a role are not a player’s personal qualities, but rather their technical and tactical skills (tallness, a strong dominant arm, etc.). Here, it’s not just the player’s skills that matter, but also how they present themselves as a person. Many personal qualities are determined by a person’s genetic code, which cannot be changed. The nervous system, temperament, and character play a crucial role in success in volleyball. Athletes’ activities during volleyball are subject to many specific characteristics inherent to the game. The fast pace, the variety and unexpectedness of game situations, the interaction with teammates, the intermittent pace, and other characteristics place mental demands on volleyball players that are markedly different from those placed on, for example, a gymnast during gymnastics exercises. A volleyball player must be able to quickly and accurately navigate changing conditions, instantly switch from one situation to another, and be prepared for any actions by teammates and opponents. The time constraints of fast-paced play place high demands on reaction time and decision-making. Two main types of neuropsychological resilience can be distinguished: players with an unstable nervous system and those with an inert nervous system. In the former case, a player may involuntarily change their mental state before an important game, sometimes becoming calm, sometimes excited. It is important to properly prepare such volleyball players. High-intensity and prolonged training before the game will help them focus and distract themselves from external stress. An athlete with this type of nervous system should focus on the technique and precision of the elements they perform. In the case of an inert nervous system, training should be focused on mental work. Before the game, a volleyball player should begin psychological preparation, which will consist of positive and negative mental stimulation based on the athlete’s personal experience. When working during training or warm-ups, it’s important to emphasize the athlete’s potential dangers.

The aim of the study consists in the theoretical substantiation of the psychological preparation of basketball players before important matches and the identification of the most effective methods of regulating the psycho-emotional state of athletes. Research methods: theoretical analysis and generalisation of scientific and methodological literature. Research results. Analysis of scientific sources and practice of training basketball teams allows us to state that responsible matches are accompanied by significant psycho-emotional stress. It can be associated with the importance of the result, the level of the opponent, the expectations of the coach, partners and fans, as well as with previous experience of victories or defeats. One of the most common psychological states before a responsible game is pre-start anxiety. Its excessive level can negatively affect the accuracy of throws, speed of decision-making, coordination of movements and the ability to act in accordance with the tactical plan. At the same time, moderate mental stress can have a positive meaning, as it helps to mobilize forces, increase the activity and concentration of the athlete. An important result of the study is the statement that the psychological readiness of a basketball player is formed in the following main areas: the formation of self-confidence, the development of concentration, the use of breathing exercises and muscle relaxation, the use of mental rehearsal (imitation of competitive moments), the formation of team psychological readiness, the importance of the coach’s activities. Conclusions. Psychological preparation is an important component of the overall preparation of basketball players and directly affects the stability of their competitive activity. Before important matches, athletes may experience increased anxiety, emotional tension, lack of self-confidence, decreased concentration, and fear of making mistakes. The optimal mental state of a basketball player before the game involves a sufficient level of mobilization, emotional balance, self-confidence, concentration, and readiness for team interaction. The most effective methods of psychological preparation are breathing exercises, muscle relaxation, positive self-suggestion, mental rehearsal, modeling competitive situations, individual methods of preparing for the match, and team guidelines. Psychological preparation should be carried out systematically throughout the entire training process. Conducting it only on the eve of a critical match does not provide a sufficient level of psychological readiness.

Background Perceived social support is an important psychosocial resource for competitive athletes, while perceived stress is closely associated with athlete burnout. Drawing on conservation of resources theory and the cognitive-transactional model of stress, this study examines the relationships among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout. Objectives This study aims to investigate the associations among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout in competitive athletes, with particular attention to the statistical mediating role of perceived stress. Results Using cluster sampling, questionnaire data were collected from 252 competitive athletes across various sports, including track and field, swimming, and football. The results showed that perceived social support was negatively correlated with perceived stress ( r = -0.478, p < 0.01) and athlete burnout ( r = -0.282, p < 0.01), whereas perceived stress was positively correlated with athlete burnout ( r = 0.421, p < 0.01). Mediation analysis revealed a significant indirect association between perceived social support and athlete burnout through perceived stress ( B = -0.161, 95% CI [-0.240, -0.093]). The direct association was not statistically significant after accounting for perceived stress ( B = -0.095, p = 0.109). Conclusion Perceived social support is associated with lower levels of athlete burnout, both through its overall negative association with burnout and through a significant statistical indirect pathway involving perceived stress. These findings highlight the importance of strengthening athletes’ social support systems and addressing perceived stress in competitive sports settings. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as associations rather than evidence of causal mediation.

Introduction Information and communication technologies, including wearable sensors, offer accessible and ecological ways to support psychological processes underpinning technical practice in sport, such as the regulation of attention, arousal and mental load. The aim of this exploratory study is to examine whether heart rate (HR) and physical activity (PA), recorded with a chest-worn wearable, can serve as a potential, indirect correlate of the mental load experienced during golf putting training. Two research questions were of interest: (i) Do pre-shot HR and PA differ between made and missed putts? (ii) Do pre-shot HR and PA differ following a made compared with a missed putt? Methods Seven youth golfing athletes (13–16 years old; handicap (hcp) index < 12) performed a putting training exercise in which the goal was to score five consecutive putts from 3-metre distance to the hole. HR and PA were recorded continuously and matched with putting performance using video footage. Pre-shot HR and PA were taken as the mean over the 5 s before ball contact. Because the putts are nested within sessions and athletes, the analyses combine within-athlete non-parametric tests, corrected for multiple comparisons and reported with effect sizes, with linear mixed-effects models treating athlete and session as random effects. Results Pre-shot HR and PA do not differ significantly between made and missed putts (mixed-model estimate for HR: +0.09 bpm, 95% CI [−0.46, 0.64]; p = 0.76). However, pre-shot HR is higher following a made putt and lower following a missed one (+5.08 bpm, 95% CI [4.54, 5.62]; p < 0.001), an association that persists after adjusting for the pre-shot HR of the preceding putt. PA shows the opposite trend. Discussion Because no subjective ratings of mental load, arousal or affect were collected, mental load remains one plausible interpretation of this pattern rather than an established one. Pending validation against such measures, the approach could offer coaches and athletes an exploratory starting point for conversations about how training situations are experienced, and illustrates how continuous monitoring of HR may provide a potential indirect correlate of mental load in youth golfers.

Background Multidimensional perfectionism theory distinguishes ambitious personal standards from evaluative concerns, but concern over mistakes and doubts about actions may exhibit different prospective associations with competitive functioning. This study tested whether general anxiety symptoms assessed shortly before competition carried distinct indirect associations from these two perfectionism dimensions to post-competition functioning and performance. Methods In this three-wave prospective study, 620 collegiate athletes completed item-level measures of personal standards, concern over mistakes, and doubts about actions at baseline. General anxiety symptoms were assessed with the DASS-21 Anxiety subscale 24–48 h before a target competition; flow, study-specific subjective choking, self-rated performance, coach-rated performance, and a harmonized objective performance indicator were assessed within 24 h afterward. A Bayesian ordinal latent-variable partial mediation model adjusted for personal standards, sex, age, competitive level, years in sport, and starter status. Multiple sensitivity analyses evaluated the robustness of the findings. Results Concern over mistakes strongly predicted greater anxiety symptoms (beta = 0.609, 95% highest-posterior-density interval [0.472, 0.744]), whereas doubts about actions did not (beta = 0.077, [−0.072, 0.218]). Greater anxiety symptoms predicted lower flow, greater subjective choking, and poorer performance across self-, coach-, and objectively indexed outcomes. Anxiety-related indirect associations from concern over mistakes were supported for flow (beta = −0.225), choking (beta = 0.275), self-rated performance (beta = −0.128), and objective performance (beta = −0.148), but not clearly for coach ratings. No indirect interval for doubts about actions excluded zero, although doubts retained direct associations with all five outcomes. Findings were stable across prior, complete-case, indicator-treatment, external-performance, longer-chain, and bipolar-functioning sensitivity analyses. Flow and subjective choking showed substantial overlap; bifactor results indicated that most of their common variance reflected a general competitive-functioning dimension. Conclusion Concern over mistakes demonstrated prospective indirect associations with competitive functioning through general anxiety symptoms assessed before competition and with lower flow, greater subjective choking, and poorer self-rated and objective performance. Mistake-related threat was linked to competitive functioning partly through pre-competition anxiety symptoms, whereas doubts about actions were associated mainly through processes not captured by the general anxiety measure. The findings support treating the two evaluative-concern dimensions as related but psychologically distinct.

This study aims to explore the moderated mediation mechanism of sport confidence and coaching style in the relationship between competitive state anxiety and perceived performance among Chinese elite collegiate basketball athletes. Specifically, data were collected from 315 valid participants across 15 universities in Northeast China using validated scales, and SPSS 26.0 with PROCESS Macro (Model 7) and bootstrap (5,000 samples) were employed for analysis. Results indicated that competitive state anxiety significantly negatively affected perceived performance. Further analysis revealed that sport confidence mediated this relationship. The moderated mediation test showed that coaching style dimensions differentially regulated the path: the indices of moderated mediation for Training and Instruction, Democratic Behavior, Social Support, and Positive Feedback were significant, indicating these supportive dimensions attenuated the detrimental effect of anxiety on sport confidence. In contrast, Autocratic Behavior failed to moderate the process. Collectively, competitive state anxiety is negatively associated with perceived performance in this population, with sport confidence emerging as a key mediator. Notably, the four constructive coaching style dimensions—not the overall style—buffer the first stage of mediation by weakening the negative association between anxiety and confidence. These results underscore sport confidence as a critical mediator and highlight the need to foster confidence and adopt supportive coaching to mitigate anxiety’s adverse effects on perceived performance.

Introduction This study treats adolescent athletes' self-efficacy as a dynamic process rather than a fixed quantity, asking how its fluctuations arise in online social settings and how that volatility shapes training engagement. Methods We recruited a stratified sample of 320 youth athletes across sport discipline, competitive tier, and sex, and combined ecological momentary assessment with weekly follow-up over 8 consecutive weeks, using instruments released under open licenses and open-source software throughout. Two dispersion indices, the intraindividual standard deviation and the root mean square of successive differences, summarized fluctuation at the person level, while absolute occasion-to-occasion change indexed momentary instability at the event level. We fitted multilevel linear models, a two-level dynamic structural equation model, latent growth curve models, and multilevel structural equation models, with each path labeled by its level of analysis. Results Momentary self-efficacy showed genuine within-person temporal dependence rather than independent scatter, and its trajectory was phase-linked to the competitive calendar and unevenly distributed across individuals. Between persons, fluctuation amplitude tracked the intensity of negatively valenced comparison rather than the sheer volume of feedback, and comparison orientation amplified that association on the negative arm alone. Within persons, negative comparison enlarged momentary instability both immediately and at a one-occasion lag, whereas positive signals steadied confidence only briefly. Amplitude was negatively associated with all three engagement facets beyond mean efficacy, most strongly for absorption, although a formal equality test separated absorption from dedication but not vigor. The direct reach of negative comparison into engagement proved facet-specific: vigor and absorption were affected, dedication was not, so the facet-by-facet hypothesis holds only in part. Sensitivity analyses adding competitive-calendar phase, splitting the series by season phase, partialling the person mean and the person-specific autoregression out of the amplitude index, entering competitive tier as a covariate, and checking participant-coded valence against automated sentiment scoring left the pattern intact. Discussion The findings extend social cognitive theory's vicarious and persuasive sources into a temporally dense digital regime and point toward protective coaching and self-regulation strategies.

Background Cognitive differences across badminton performance levels may be task-specific rather than reflect broad executive-function advantages. Methods Ninety-six participants (33 high-level players, 31 recreational players and 32 non-badminton participants) completed word-color matching, task switching, 1-back and Raven testing. Analyses adjusted for sex, age and Raven score. Task-level MANCOVAs used Pillai’s trace, with HC3-adjusted RT models and binomial mixed models for follow-up comparisons. Additional models distinguished 1-back timeouts from accuracy among answered trials. Results Overall group effects were significant for word-color matching ( p < 0.001) and 1-back ( p = 0.011), but not task switching ( p = 0.592). High-level players responded faster in both word-color conditions than both comparison groups. Condition, response hand and response frequency were confounded, preventing an isolated interpretation of the condition RT contrast. In 1-back, timeout rates were 40.45%, 36.92% and 48.21% in the high-level, recreational and non-badminton groups; both badminton groups had lower adjusted timeout rates than the non-badminton group in both conditions. Accuracy among answered trials showed no clear group differences, and correct-response RT did not differ significantly ( p = 0.572). All-trial accuracy findings were sensitive to model specification. Conclusion High-level players showed faster word-color matching, and both badminton groups had fewer timeouts in the deadline-constrained 1-back task. The findings indicate task-specific performance differences rather than a broad executive-function advantage.

College athletes face substantial challenges from the combined demands of academic study and athletic training, placing them at elevated risk for academic burnout (AB). This study examined how perceived social support (PSS) is associated with AB by testing the mediating roles of mental toughness (MT) and athlete burnout (ATHB) and the moderating effect of cognitive reappraisal (CR). Using a cross-sectional design, 1,918 college athletes from over 20 Chinese universities completed standardized questionnaires assessing PSS, MT, ATHB, CR, and AB. Serial and moderated serial mediation were analyzed with the PROCESS macro (Models 6 and 89) while controlling for demographic and sport-related variables. PSS was directly and negatively associated with AB (β = −0.122, p < 0.001), with significant indirect associations separately through MT and ATHB and sequentially through MT and ATHB. CR showed path-specific moderation: at higher levels of CR, the negative PSS–AB association was stronger, but so was the positive ATHB–AB association, whereas the MT–AB association did not differ significantly across CR levels. Thus, CR should not be interpreted as having a uniformly buffering role. These findings may inform future multicomponent support approaches aimed at strengthening PSS and MT and identifying and addressing ATHB, while applying CR-related training cautiously and with attention to the specific pathway involved. The effectiveness and boundary conditions of such approaches require longitudinal or experimental testing.

ورزشکاران دانشگاهی با چالش‌های قابل توجهی ناشی از ترکیب الزامات تحصیلی و تمرینات ورزشی مواجه هستند که آن‌ها را در معرض خطر بالای فرسودگی شغلی تحصیلی (AB) قرار می‌دهد. این مطالعه به بررسی ارتباط حمایت اجتماعی ادراک‌شده (PSS) با AB از طریق آزمون نقش‌های میانجی‌گری سرسختی روانی (MT) و فرسودگی شغلی ورزشکار (ATHB) و همچنین اثر تعدیل‌گری بازارزیابی شناختی (CR) پرداخت. با استفاده از طرح مقطعی، ۱۹۱۸ ورزشکار دانشگاهی از بیش از ۲۰ دانشگاه چینی پرسشنامه‌های استاندارد ارزیابی PSS، MT، ATHB، CR و AB را تکمیل کردند. میانجی‌گری زنجیره‌ای و میانجی‌گری زنجیره‌ای تعدیل‌شده با استفاده از ماکروی PROCESS (مدل‌های ۶ و ۸۹) و با کنترل متغیرهای جمعیت‌شناختی و مرتبط با ورزش تحلیل شد. PSS به طور مستقیم و منفی با AB ارتباط داشت (β = −0.122, p < 0.001) و ارتباطات غیرمستقیم معناداری به طور جداگانه از طریق MT و ATHB و به صورت متوالی از طریق MT و ATHB مشاهده شد. CR تعدیل‌گری خاص مسیر را نشان داد: در سطوح بالاتر CR، ارتباط منفی PSS–AB قوی‌تر بود، اما ارتباط مثبت ATHB–AB نیز قوی‌تر بود، در حالی که ارتباط MT–AB در سطوح مختلف CR تفاوت معناداری نداشت. بنابراین، CR نباید به عنوان یک نقش محافظتی یکنواخت تفسیر شود. این یافته‌ها می‌توانند راهنمای رویکردهای حمایتی چندمولفه‌ای آینده با هدف تقویت PSS و MT و شناسایی و رسیدگی به ATHB باشند، در حالی که آموزش‌های مرتبط با CR باید با احتیاط و توجه به مسیر خاص مورد نظر به کار گرفته شود. اثربخشی و شرایط مرزی چنین رویکردهایی نیازمند آزمون‌های طولی یا تجربی است.

Athletes experience mental health difficulties at rates comparable to or exceeding those of the general population, yet disclosure and help-seeking are often constrained by stigma and performance-oriented norms. This study evaluated a brief, retired-athlete–led, team-embedded mental health literacy (MHL) session and examined changes in MHL, perceived psychological safety, and help-seeking intention among athletes from two Japanese competitive sport teams in the women’s category. Thirty-four athletes (badminton, volleyball) attended a 90-min session integrating psychoeducation and facilitated team dialogue delivered by retired athletes who had completed facilitator training in mental health literacy. Using a single-group pre–post–2-month follow-up design, outcomes were assessed at baseline, immediately post-session, and follow-up. Mixed-effects models estimated change over time, with exploratory stratification by baseline psychological strain measured with the Athlete Psychological Strain Questionnaire (APSQ). MHL improved from baseline to post-session and remained higher at follow-up (standardised mean changes of 0.72 and 0.65, respectively). Perceived psychological safety also increased and was maintained (0.65 and 0.59). Exploratory subgroup estimates varied by baseline strain, although time × strain-group interactions were not statistically significant. The proportion endorsing likely/very likely help-seeking increased descriptively (41%, 53%, 50%) but showed no clear time effects. These preliminary findings support further controlled and implementation-oriented evaluation of retired-athlete–led delivery and downstream help-seeking behaviour.

ورزشکاران با نرخ‌هایی مشابه یا حتی بالاتر از جمعیت عمومی با مشکلات سلامت روان مواجه می‌شوند، اما افشاگری و جستجوی کمک اغلب به دلیل انگ و هنجارهای عملکردمحور محدود می‌شود. این مطالعه یک جلسه کوتاه سواد سلامت روان (MHL) با هدایت ورزشکار بازنشسته و تیم‌محور را ارزیابی کرده و تغییرات در MHL، ایمنی روان‌شناختی ادراک‌شده و قصد جستجوی کمک را در میان ورزشکاران دو تیم ورزشی رقابتی زنانه ژاپنی بررسی کرد. سی‌وچهار ورزشکار (بدمینتون، والیبال) در یک جلسه ۹۰ دقیقه‌ای شرکت کردند که آموزش روانی و گفت‌وگوی تسهیل‌شده تیمی را با هدایت ورزشکاران بازنشسته‌ای که آموزش تسهیل‌گری در سواد سلامت روان را گذرانده بودند، ادغام می‌کرد. با استفاده از طرح تک‌گروهی پیش‌آزمون–پس‌آزمون–پیگیری دوماهه، پیامدها در خط پایه، بلافاصله پس از جلسه و در پیگیری ارزیابی شدند. مدل‌های اثرات مختلط تغییرات در طول زمان را برآورد کردند و طبقه‌بندی اکتشافی بر اساس فشار روانی اولیه با استفاده از پرسشنامه فشار روانی ورزشکار (APSQ) انجام شد. MHL از خط پایه تا پس از جلسه بهبود یافت و در پیگیری نیز بالاتر باقی ماند (تغییرات میانگین استانداردشده به ترتیب ۰٫۷۲ و ۰٫۶۵). ایمنی روان‌شناختی ادراک‌شده نیز افزایش یافت و حفظ شد (۰٫۶۵ و ۰٫۵۹). برآوردهای اکتشافی زیرگروه‌ها بر اساس فشار اولیه متفاوت بود، اگرچه تعاملات زمان × گروه فشار از نظر آماری معنادار نبودند. نسبت افرادی که جستجوی کمک را محتمل/بسیار محتمل اعلام کردند به طور توصیفی افزایش یافت (۴۱٪، ۵۳٪، ۵۰٪) اما اثر زمانی مشخصی نشان نداد. این یافته‌های مقدماتی از ارزیابی‌های کنترل‌شده‌تر و با رویکرد پیاده‌سازی برای ارائه با هدایت ورزشکار بازنشسته و رفتار جستجوی کمک در آینده حمایت می‌کند.

Abstract Numerous studies have explored disordered eating (DE) in athletes, yet their findings frequently conflict. This research focused on examining the prevalence of DE among HK Chinese athletes. A sample of 100 athletes participated in the study, which employed a cross-sectional design using the EAT-26 questionnaire. The results revealed a prevalence rate of 4.0%, notably lower than global averages. Athletes with dieting experience scored higher on EAT-26 compared to those without (8.08 ± 9.03 vs. 4.92 ± 5.73, p < 0.05). Lower body image (BI ≤ 5 out of 9) was associated with higher EAT-26 scores compared to higher body image (BI > 5) (9.91 ± 8.89 vs. 4.21 ± 5.51, p < 0.05). Pearson’s correlation analysis demonstrated that age and EAT-26 scores showed a weak negative correlation (r = -0.234, p < 0.05), while self-perceived BI had a moderate negative correlation with EAT-26 scores (r = -0.344, p < 0.01). Regression analysis identified age (β = -0.339, p < 0.001) and self-perceived BI (β = -0.226, p < 0.05) as predictors of EAT-26 scores. Results align with international studies indicating higher scores among younger athletes and those with dieting history, suggesting tailored health education programs for different groups may be beneficial. Level of Evidence: Level V, Descriptive Study.

چکیده: مطالعات متعددی به بررسی اختلالات تغذیه‌ای (DE) در ورزشکاران پرداخته‌اند، اما یافته‌های آن‌ها اغلب متناقض است. این پژوهش بر بررسی شیوع اختلالات تغذیه‌ای در میان ورزشکاران چینی هنگ‌کنگ متمرکز بود. نمونه‌ای متشکل از ۱۰۰ ورزشکار در این مطالعه شرکت کردند که با استفاده از طرح مقطعی و پرسشنامه EAT-26 انجام شد. نتایج، نرخ شیوع ۴٫۰٪ را نشان داد که به طور قابل توجهی کمتر از میانگین‌های جهانی است. ورزشکارانی که سابقه رژیم غذایی داشتند، نمرات بالاتری در EAT-26 نسبت به افرادی که چنین سابقه‌ای نداشتند کسب کردند (۸٫۰۸ ± ۹٫۰۳ در مقابل ۴٫۹۲ ± ۵٫۷۳، ۰٫۰۵ > p). تصویر بدنی پایین‌تر (BI ≤ ۵ از ۹) با نمرات بالاتر EAT-26 نسبت به تصویر بدنی بالاتر (BI > ۵) همراه بود (۹٫۹۱ ± ۸٫۸۹ در مقابل ۴٫۲۱ ± ۵٫۵۱، ۰٫۰۵ > p). تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که سن و نمرات EAT-26 همبستگی منفی ضعیفی دارند (r = -0.234، ۰٫۰۵ > p)، در حالی که تصویر بدنی ادراک‌شده توسط خود فرد همبستگی منفی متوسطی با نمرات EAT-26 داشت (r = -0.344، ۰٫۰۱ > p). تحلیل رگرسیون نشان داد که سن (β = -0.339، ۰٫۰۰۱ > p) و تصویر بدنی ادراک‌شده توسط خود فرد (β = -0.226، ۰٫۰۵ > p) پیش‌بین نمرات EAT-26 هستند. نتایج با مطالعات بین‌المللی که نمرات بالاتر را در میان ورزشکاران جوان‌تر و افراد با سابقه رژیم غذایی گزارش کرده‌اند، همسو است و پیشنهاد می‌شود برنامه‌های آموزش سلامت متناسب با گروه‌های مختلف تدوین شود. سطح شواهد: سطح V، مطالعه توصیفی.

Abstract Collegiate student-athletes manage simultaneous academic, athletic, psychological, and social demands, yet institution-specific evidence remains limited in Northwestern Mindanao. This descriptive quantitative study examined academic-athletic role strain, psychological need satisfaction, perceived mental health stigma, perceived social support, and self-reported mental health challenges among 150 student-athletes from an estimated institutional population of approximately 400. A 48-item researcher-developed questionnaire was informed by established theories and measures, reviewed by three subject-matter validators, and pilot tested with 50 student-athletes from other universities. Pilot-test Cronbach’s alpha coefficients ranged from .76 to .85. Descriptive statistics showed moderate academic-athletic role strain (M = 2.92, SD = 0.70), with institutional expectations receiving the highest dimension mean; moderate psychological need satisfaction (M = 3.12, SD = 0.72), with relatedness highest and autonomy lowest; moderate perceived mental health stigma (M = 2.68, SD = 0.83); and high perceived social support (M = 3.26, SD = 0.64), led by teammate and coach support. Self-reported mental health challenges were moderate overall (M = 2.91, SD = 0.75), with stress and anxiety having the highest numerical means. The findings portray a setting in which strong athletic social networks coexist with moderate role strain, stigma, psychological-need satisfaction, and mental health challenges. Because the instrument was researcher-developed, the sample came from one institution, and the analysis was descriptive, the results should not be interpreted as clinical diagnoses, population prevalence estimates, or evidence of relationships or causation. The study provides baseline evidence for reviewing academic-athletic coordination, autonomy-supportive practices, mental health communication, counseling access, and referral pathways.

دانشجویان ورزشکار همزمان با تقاضاهای تحصیلی، ورزشی، روان‌شناختی و اجتماعی مواجه هستند، اما شواهد مبتنی بر نهاد در شمال‌غرب میندانائو محدود باقی مانده است. این مطالعه توصیفی کمی به بررسی فشار نقش تحصیلی-ورزشی، ارضای نیازهای روان‌شناختی، انگ ادراک‌شده سلامت روان، حمایت اجتماعی ادراک‌شده و چالش‌های سلامت روان خودگزارش‌دهی شده در میان ۱۵۰ دانشجوی ورزشکار از جمعیت نهادی تقریبی ۴۰۰ نفر پرداخت. پرسشنامه‌ای ۴۸ ماده‌ای که توسط پژوهشگر تدوین شده بود، بر اساس نظریه‌ها و ابزارهای معتبر تهیه شد، توسط سه داور موضوعی مورد بازبینی قرار گرفت و با ۵۰ دانشجوی ورزشکار از دانشگاه‌های دیگر به صورت آزمایشی اجرا شد. ضرایب آلفای کرونباخ در آزمون آزمایشی بین ۰٫۷۶ تا ۰٫۸۵ بود. آمار توصیفی نشان داد فشار نقش تحصیلی-ورزشی در سطح متوسط (میانگین = ۲٫۹۲، انحراف معیار = ۰٫۷۰) است که انتظارات نهادی بالاترین میانگین بعد را داشت؛ ارضای نیازهای روان‌شناختی در سطح متوسط (میانگین = ۳٫۱۲، انحراف معیار = ۰٫۷۲) بود که ارتباط بالاترین و خودمختاری پایین‌ترین مقدار را داشت؛ انگ ادراک‌شده سلامت روان در سطح متوسط (میانگین = ۲٫۶۸، انحراف معیار = ۰٫۸۳)؛ و حمایت اجتماعی ادراک‌شده در سطح بالا (میانگین = ۳٫۲۶، انحراف معیار = ۰٫۶۴) بود که حمایت هم‌تیمی و مربی پیشتاز بودند. چالش‌های سلامت روان خودگزارش‌دهی شده در کل در سطح متوسط (میانگین = ۲٫۹۱، انحراف معیار = ۰٫۷۵) قرار داشت که استرس و اضطراب بالاترین میانگین عددی را داشتند. یافته‌ها محیطی را ترسیم می‌کند که در آن شبکه‌های اجتماعی ورزشی قوی در کنار فشار نقش متوسط، انگ، ارضای نیازهای روان‌شناختی و چالش‌های سلامت روانی قرار دارند. با توجه به اینکه ابزار پژوهشگرساخته بود، نمونه از یک نهاد انتخاب شده و تحلیل توصیفی بود، نتایج نباید به عنوان تشخیص بالینی، برآورد شیوع جمعیتی یا شواهدی از روابط یا علیت تفسیر شود. این مطالعه شواهد پایه‌ای برای بازنگری در هماهنگی تحصیلی-ورزشی، شیوه‌های حمایت از خودمختاری، ارتباطات سلامت روان، دسترسی به مشاوره و مسیرهای ارجاع فراهم می‌کند.

Background Athletic performance in open-skill sports depends on the efficient integration of cognitive and motor processes under dual-task (DT) conditions. Reliable measurement of these processes is a prerequisite for assessing the functional profile of young athletes (aged 13–15) and for guiding training. Objective This study examined the test-retest reliability (TRR) of center-of-pressure (COP) and fNIRS-derived cortical activation metrics across zero-load, low-load, and high-load conditions, assessed the reliability of N-back performance under the two dual-task conditions, and descriptively compared cortical activation patterns across load conditions in adolescent basketball players. Methods Twenty male adolescent basketball players completed a within-subject test-retest protocol involving two visits separated by 7 days. At each visit, participants performed quiet stance alone under the zero-load condition and concurrently with auditory 0-back and 2-back tasks under the low-load and high-load conditions, respectively. Test-retest reliability was quantified using intraclass correlation coefficients (ICCs) for COP indices and fNIRS-derived t-statistics in the bilateral prefrontal cortex (PFC) and motor cortex (MC) across all three load conditions, and for N-back accuracy and reaction time under the two dual-task conditions. Results Most indices yielded moderate-to-excellent point estimates of reliability (ICC range: 0.609–0.984), although precision varied, with several 95% confidence intervals spanning multiple reliability categories. COP whole path length, path length per unit area, and the N-back metrics showed good-to-excellent point estimates (ICC ≥ 0.784), and fNIRS-derived t-statistics in the PFC and MC reached ICCs of up to 0.984 under high-load conditions. Within the COP domain, whole path length, circumference area, and path length per unit area constitute three non-redundant indices; mean sway velocity is a duration-normalized expression of whole path length (MSV = WPL/T) and is therefore not counted as separate reliability evidence. Grand-average maps of fNIRS-derived GLM t-statistics appeared qualitatively similar across sessions. Conclusion These findings provide preliminary test-retest reliability estimates for selected multimodal neurobehavioral measures in male adolescent basketball players although reliability alone does not establish clinical utility and estimates with wide confidence intervals require confirmation in larger samples. Whether these measures can support monitoring of cognition–action coupling or inform interventions remains to be determined in future validity and responsiveness studies.

زمینه: عملکرد ورزشی در ورزش‌های مهارت باز به ادغام کارآمد فرایندهای شناختی و حرکتی تحت شرایط دو‌وظیفه‌ای (DT) وابسته است. اندازه‌گیری پایا از این فرایندها پیش‌نیاز ارزیابی نمایه عملکردی ورزشکاران جوان (۱۳ تا ۱۵ ساله) و هدایت تمرینات است. هدف: این مطالعه پایایی آزمون-بازآزمون (TRR) شاخص‌های مرکز فشار (COP) و شاخص‌های فعال‌سازی قشری استخراج‌شده از fNIRS را در شرایط بدون بار، بار کم و بار زیاد بررسی کرد، پایایی عملکرد N-back را در دو وضعیت دو‌وظیفه‌ای ارزیابی نمود و الگوهای فعال‌سازی قشری را به طور توصیفی در شرایط مختلف بار در بازیکنان نوجوان بسکتبال مقایسه کرد. روش‌ها: بیست بازیکن نوجوان پسر بسکتبال در یک پروتکل آزمون-بازآزمون درون‌گروهی با دو جلسه به فاصله ۷ روز شرکت کردند. در هر جلسه، شرکت‌کنندگان ایستادن ساکت را به تنهایی در شرایط بدون بار و به طور همزمان با تکالیف شنیداری 0-back و 2-back به ترتیب در شرایط بار کم و بار زیاد انجام دادند. پایایی آزمون-بازآزمون با استفاده از ضریب همبستگی درون‌کلاسی (ICC) برای شاخص‌های COP و آمار t استخراج‌شده از fNIRS در قشر پیش‌پیشانی دوطرفه (PFC) و قشر حرکتی (MC) در هر سه وضعیت بار و همچنین برای دقت و زمان واکنش N-back در دو وضعیت دو‌وظیفه‌ای محاسبه شد. نتایج: اکثر شاخص‌ها برآوردهای نقطه‌ای پایایی متوسط تا عالی را نشان دادند (دامنه ICC: ۰.۶۰۹ تا ۰.۹۸۴)، هرچند دقت متغیر بود و چندین فاصله اطمینان ۹۵٪ چند دسته پایایی را در بر می‌گرفتند. طول کل مسیر COP، طول مسیر به ازای واحد سطح و شاخص‌های N-back برآوردهای نقطه‌ای خوب تا عالی داشتند (ICC ≥ ۰.۷۸۴) و آمار t استخراج‌شده از fNIRS در PFC و MC در شرایط بار زیاد به ICC تا ۰.۹۸۴ رسید. در حوزه COP، طول کل مسیر، مساحت محیطی و طول مسیر به ازای واحد سطح سه شاخص غیرتکراری هستند؛ میانگین سرعت نوسان، بیان نرمال‌شده بر حسب زمان از طول کل مسیر است (MSV = WPL/T) و بنابراین به عنوان شواهد پایایی جداگانه محسوب نمی‌شود. نقشه‌های میانگین کلی آمار t مدل خطی تعمیم‌یافته (GLM) استخراج‌شده از fNIRS در جلسات مختلف به طور کیفی مشابه بودند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها برآوردهای مقدماتی پایایی آزمون-بازآزمون برای برخی شاخص‌های نورو‌رفتاری چندوجهی در بازیکنان نوجوان پسر بسکتبال ارائه می‌دهد، هرچند پایایی به تنهایی سودمندی بالینی را اثبات نمی‌کند و برآوردهایی با فاصله اطمینان وسیع نیازمند تأیید در نمونه‌های بزرگ‌تر هستند. اینکه آیا این شاخص‌ها می‌توانند از پایش همبستگی شناخت-عمل یا طراحی مداخلات حمایت کنند، نیازمند بررسی در مطالعات آتی روایی و پاسخگویی است.

Stroboscopic visual training (SVT) uses intermittently occluding eyewear to overload perceptual–cognitive processing, and it has been studied across a growing range of sporting contexts. Its efficacy on visuomotor and cognitive outcomes has now been synthesized by several systematic reviews and meta-analyses; its safety, by contrast, has received little dedicated scrutiny. Drawing on 27 studies of stroboscopic training in athletes identified from PubMed, Scopus, and Web of Science, this mini-review examines how participant safety has been screened, monitored, and reported, and outlines the pathways through which the intervention could plausibly cause harm: visual–vestibular conflict and disorientation during dynamic tasks, transient injury risk arising from deliberately degraded vision, cognitive and mental fatigue, and the largely uncharacterized question of photosensitivity-related risk. We find that structured safety monitoring remains uncommon rather than entirely absent. Three studies clearly reported proactive symptom or adverse-event monitoring, while one additional study described safety oversight without structured proactive symptom surveillance. Only one study reported qualitative tolerability symptoms. The sparse and heterogeneous safety reporting therefore does not allow the safety profile of SVT to be characterized reliably. We propose a minimum screening and adverse-event-reporting framework for SVT, aligned with established harms-reporting standards. Addressing this blind spot is important for wider and safer implementation of SVT across populations and settings.

آموزش بینایی استروبوسکوپیک (SVT) با استفاده از عینک‌هایی که به طور متناوب دید را مسدود می‌کنند، به منظور افزایش بار پردازش ادراکی-شناختی به کار می‌رود و در زمینه‌های ورزشی متعددی مورد مطالعه قرار گرفته است. اثربخشی آن بر پیامدهای بینایی-حرکتی و شناختی تاکنون توسط چندین مرور نظام‌مند و فراتحلیل جمع‌بندی شده است؛ اما ایمنی آن، در مقابل، کمتر مورد بررسی اختصاصی قرار گرفته است. با استفاده از ۲۷ مطالعه آموزش استروبوسکوپیک در ورزشکاران که از پایگاه‌های PubMed، Scopus و Web of Science شناسایی شده‌اند، این مرور کوتاه به بررسی نحوه غربالگری، پایش و گزارش‌دهی ایمنی شرکت‌کنندگان می‌پردازد و مسیرهایی را که از طریق آن‌ها این مداخله می‌تواند به طور منطقی موجب آسیب شود، تشریح می‌کند: تعارض بینایی-دهلیزی و سردرگمی در حین انجام تکالیف پویا، خطر موقت آسیب ناشی از کاهش عمدی بینایی، خستگی شناختی و ذهنی، و مسئله عمدتاً ناشناخته خطرات مرتبط با حساسیت به نور. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایش ساختاریافته ایمنی بیشتر نادر است تا کاملاً غایب. سه مطالعه به طور واضح پایش پیش‌فعال علائم یا رویدادهای نامطلوب را گزارش کرده‌اند، در حالی که یک مطالعه دیگر نظارت ایمنی را بدون پایش ساختاریافته علائم به طور پیش‌فعال توصیف کرده است. تنها یک مطالعه علائم کیفی تحمل‌پذیری را گزارش کرده است. بنابراین، گزارش‌دهی پراکنده و ناهمگون ایمنی اجازه نمی‌دهد که نمایه ایمنی SVT به طور قابل اعتمادی مشخص شود. ما یک چارچوب حداقلی برای غربالگری و گزارش‌دهی رویدادهای نامطلوب در SVT، هماهنگ با استانداردهای گزارش‌دهی آسیب‌های شناخته‌شده، پیشنهاد می‌کنیم. پرداختن به این خلأ برای اجرای گسترده‌تر و ایمن‌تر SVT در جمعیت‌ها و محیط‌های مختلف اهمیت دارد.

Low energy availability (LEA) and disordered eating (DE) are important health concerns in female athletes, yet their occurrence and co-occurrence in team-sport contexts, particularly volleyball, remain underexplored. This cross-sectional online survey study examined the proportions of athletes classified as being at risk of LEA and DE overall and across competition levels, and assessed the co-occurrence between the two risk classifications in female volleyball players in Türkiye, using the Low Energy Availability in Females Questionnaire (LEAF-Q) and Eating Attitudes Test-26 (EAT-26). It also examined correlations between EAT-26 total score and LEAF-Q total and domain scores. A total of 213 athletes, recruited via non-probability convenience sampling, completed the LEAF-Q and EAT-26 to assess LEA risk and DE risk, respectively. In this sample, 33.3% of athletes were classified as being at risk of LEA, with no difference across competition levels ( p = 0.825). A total of 17.4% were classified as being at risk of DE, with variation across competition levels and the highest proportion among Turkish Women’s Volleyball Second League athletes ( p = 0.034). LEA risk and DE risk co-occurred in 10.3% of the sample, and DE risk was associated with higher odds of LEA risk (unadjusted OR = 3.80, 95% CI: 1.82–7.92). EAT-26 total score was positively correlated with LEAF-Q total and gastrointestinal function scores ( p < 0.001) and injury history score ( p = 0.004), but not menstrual function score ( p = 0.133). These results suggest that LEA risk was commonly identified in this sample, DE risk was comparatively less common, and their co-occurrence was only partial, highlighting the value of screening for both risks rather than assuming one from the other.

در دسترس بودن پایین انرژی (LEA) و اختلالات خوردن (DE) از نگرانی‌های مهم سلامت در ورزشکاران زن هستند، اما بروز و هم‌زمانی آن‌ها در زمینه‌های ورزش‌های تیمی، به‌ویژه والیبال، کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه مقطعی به‌صورت پیمایش آنلاین، نسبت ورزشکارانی را که به‌طور کلی و در سطوح مختلف رقابتی در معرض خطر LEA و DE قرار دارند، بررسی کرده و هم‌زمانی بین این دو طبقه‌بندی خطر را در بازیکنان والیبال زن در ترکیه با استفاده از پرسشنامه Low Energy Availability in Females Questionnaire (LEAF-Q) و آزمون نگرش‌های خوردن ۲۶ (EAT-26) ارزیابی نمود. همچنین همبستگی بین نمره کل EAT-26 و نمره کل و نمرات حوزه‌های مختلف LEAF-Q را بررسی کرد. در مجموع ۲۱۳ ورزشکار که از طریق نمونه‌گیری در دسترس غیرتصادفی جذب شدند، برای ارزیابی خطر LEA و خطر DE به‌ترتیب، پرسشنامه LEAF-Q و EAT-26 را تکمیل کردند. در این نمونه، ۳۳.۳٪ از ورزشکاران در معرض خطر LEA طبقه‌بندی شدند و تفاوتی در سطوح مختلف رقابتی مشاهده نشد (p = ۰.۸۲۵). در مجموع ۱۷.۴٪ در معرض خطر DE قرار داشتند که این میزان در سطوح رقابتی متفاوت بود و بالاترین نسبت در میان ورزشکاران لیگ دوم والیبال زنان ترکیه مشاهده شد (p = ۰.۰۳۴). خطر LEA و خطر DE در ۱۰.۳٪ از نمونه به‌طور هم‌زمان مشاهده شد و خطر DE با افزایش شانس خطر LEA همراه بود (OR خام = ۳.۸۰، ۹۵٪ CI: ۱.۸۲–۷.۹۲). نمره کل EAT-26 با نمره کل LEAF-Q و نمره عملکرد دستگاه گوارش (p < ۰.۰۰۱) و نمره سابقه آسیب‌دیدگی (p = ۰.۰۰۴) همبستگی مثبت داشت، اما با نمره عملکرد قاعدگی همبستگی نداشت (p = ۰.۱۳۳). این نتایج نشان می‌دهد که خطر LEA در این نمونه به‌طور شایع شناسایی شد، خطر DE نسبتاً کمتر بود و هم‌زمانی آن‌ها تنها جزئی بود که بر اهمیت غربالگری هر دو خطر به‌جای فرض یکی بر اساس دیگری تأکید می‌کند.

The present pilot study examined the feasibility and preliminary effects of a 30-day daily gratitude practice on gratitude, well-being, anxiety, and resilience among college athletes at a Division I National Collegiate Athletic Association (NCAA) institution. Participants (n = 27 completers) were assigned to gratitude (n = 12), mindfulness (n = 9), or control (n = 6) conditions. Pre- and post-intervention surveys assessed gratitude (GQ-6), well-being (WHO-5), resilience (BRS), and competitive state anxiety and self-confidence (CSAI-2). Across conditions, significant time effects were observed for gratitude, well-being, resilience, cognitive anxiety, and self-confidence. Significant Time × Condition interactions were observed for gratitude and cognitive anxiety; no significant main effects of condition were found. As a small pilot with substantial attrition, these findings should be interpreted as preliminary and are useful for refining recruitment, adherence procedures, and outcome assessment before a larger trial. The intervention’s brief format also suggests that gratitude practice may be feasible to integrate into collegiate athletic settings.

مطالعه مقدماتی حاضر، امکان‌سنجی و اثرات اولیه یک تمرین روزانه قدردانی به مدت ۳۰ روز را بر قدردانی، بهزیستی، اضطراب و تاب‌آوری در میان ورزشکاران دانشگاهی در یک مؤسسه بخش یک انجمن ملی ورزش دانشگاهی (NCAA) مورد بررسی قرار داد. شرکت‌کنندگان (n = ۲۷ تکمیل‌کننده) به شرایط قدردانی (n = ۱۲)، ذهن‌آگاهی (n = ۹) یا کنترل (n = ۶) اختصاص یافتند. پرسشنامه‌های پیش و پس از مداخله، قدردانی (GQ-6)، بهزیستی (WHO-5)، تاب‌آوری (BRS) و اضطراب رقابتی و اعتماد به نفس (CSAI-2) را ارزیابی کردند. در میان شرایط مختلف، اثرات زمانی معناداری برای قدردانی، بهزیستی، تاب‌آوری، اضطراب شناختی و اعتماد به نفس مشاهده شد. تعاملات معنادار زمان × شرایط برای قدردانی و اضطراب شناختی مشاهده گردید؛ هیچ اثر اصلی معناداری از شرایط یافت نشد. با توجه به اینکه این مطالعه مقدماتی کوچک با ریزش نمونه قابل توجهی همراه بود، یافته‌ها باید به صورت مقدماتی تفسیر شوند و برای اصلاح فرآیندهای جذب، پایبندی و ارزیابی پیامدها پیش از یک کارآزمایی بزرگ‌تر مفید هستند. همچنین، قالب کوتاه این مداخله نشان می‌دهد که تمرین قدردانی ممکن است قابلیت ادغام در محیط‌های ورزشی دانشگاهی را داشته باشد.

Background The transition of retired elite athletes into high-performance or professional coaching has received considerable scholarly attention, whereas their transition into school coaching remains underexplored. In 2023, China established the position of school coach under the policy agenda of integrating sports and education, marking the emergence of a new occupation within the education system. This study explores the occupational adaptation process of retired elite athletes transitioning into school coaching positions, with the aim of promoting the career development and well-being of school coaches and providing new insights into the emergence and practice of new occupational roles within contexts of institutional transformation. Methods This qualitative study, grounded in constructivist epistemology, conducted semi-structured interviews with 30 school coaches with elite athletic backgrounds from multiple regions in China (Anhui, Zhejiang, and Guangdong provinces). Purposive and maximum variation sampling were employed to capture diversity in participants’ demographic characteristics and professional backgrounds, including age, gender, athletic level, sport type, school level, geographic region. Interview data collected between March and December 2025 were analyzed using reflexive thematic analysis, with researcher reflexivity and continuous analytical discussions employed to enhance trustworthiness. Results The occupational adaptation of retired athletes transitioning into school coaching positions unfolds through three stages: role pre-adaptation, role negotiation, and role orientation. During pre-adaptation, individuals formed preliminary understandings of the role through training and internships, though their perceptions remained influenced by competitive sport logic. After entering schools, they experienced reality shock and ongoing role negotiation as tensions emerged between competitive sport experiences and educational contexts. Over time, adaptation outcomes diverged into three forms: role integration, role assimilation, and role alienation. Conclusions The occupational adaptation of school coaches is a dynamic process of occupational identity construction shaped by state logic, school logic, and professional logic, while also influenced by individual agency. The findings provide new insights into the literature on elite athletes’ career transition and occupational adaptation. Future efforts should further improve the working mechanisms and evaluation systems for school coaches in order to promote the institutionalization and professionalization of this occupation.

زمینه: گذار ورزشکاران نخبه بازنشسته به مربیگری حرفه‌ای یا با عملکرد بالا مورد توجه قابل‌توجه پژوهشگران قرار گرفته است، در حالی که گذار آنان به مربیگری مدارس کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۲۳، چین با هدف ادغام ورزش و آموزش، جایگاه مربی مدرسه را در دستور کار سیاستی خود قرار داد که نشان‌دهنده ظهور یک شغل جدید در نظام آموزشی است. این مطالعه به بررسی فرایند سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه بازنشسته که به سمت‌های مربیگری مدارس منتقل می‌شوند می‌پردازد، با هدف ارتقای توسعه شغلی و بهزیستی مربیان مدارس و ارائه بینش‌های جدید درباره ظهور و اجرای نقش‌های شغلی نوین در بسترهای تحول نهادی. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد معرفت‌شناسی سازه‌گرایانه، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته‌ای با ۳۰ مربی مدرسه با پیشینه ورزشی نخبه از مناطق مختلف چین (استان‌های آنهویی، ژجیانگ و گوانگ‌دونگ) انجام داد. نمونه‌گیری هدفمند و حداکثر تنوع برای پوشش تنوع ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و پیشینه حرفه‌ای شرکت‌کنندگان از جمله سن، جنسیت، سطح ورزشی، نوع ورزش، سطح مدرسه و منطقه جغرافیایی به کار گرفته شد. داده‌های مصاحبه که بین مارس تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شدند، با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و بازاندیشی پژوهشگر و بحث‌های تحلیلی مستمر برای افزایش اعتبار یافته‌ها به کار گرفته شد. یافته‌ها: سازگاری شغلی ورزشکاران بازنشسته در گذار به مربیگری مدارس در سه مرحله رخ می‌دهد: پیش‌سازگاری نقش، مذاکره نقش و جهت‌گیری نقش. در مرحله پیش‌سازگاری، افراد از طریق آموزش و کارآموزی به درک اولیه‌ای از نقش دست می‌یابند، هرچند ادراک آنان همچنان تحت تأثیر منطق ورزش رقابتی باقی می‌ماند. پس از ورود به مدارس، آنان با شوک واقعیت و مذاکره مستمر نقش مواجه می‌شوند، زیرا تنش‌هایی میان تجربیات ورزش رقابتی و بستر آموزشی پدیدار می‌گردد. در گذر زمان، پیامدهای سازگاری به سه شکل واگرا می‌شود: ادغام نقش، همانندسازی نقش و بیگانگی نقش. نتیجه‌گیری: سازگاری شغلی مربیان مدارس فرایندی پویا از ساخت هویت شغلی است که تحت تأثیر منطق دولت، منطق مدرسه و منطق حرفه‌ای و همچنین عاملیت فردی قرار دارد. یافته‌ها بینش‌های جدیدی به ادبیات گذار شغلی و سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه ارائه می‌دهد. تلاش‌های آینده باید سازوکارهای کاری و نظام‌های ارزیابی مربیان مدارس را به منظور ارتقای نهادینه‌سازی و حرفه‌ای‌سازی این شغل بهبود بخشد.

This qualitative case study examined how selected coaches, parents, adolescent athletes, and local sport-organization representatives described restrictions on concurrent participation in football and futsal in Blitar City. The core sample comprised two coaches, four parents, and four athletes aged 14–15 years; the archived manuscript did not retain the exact number of federation representatives, so the total sample requires verification. Data sources included semi-structured interviews, observations, and selected organizational documents collected mainly from late February to April 2026. A Miles–Huberman–Saldaña data-management cycle supported thematic comparison of purposively selected contrasting cases. Participants described two broad orientations: restriction justified by perceived injury, workload, schedule, and technical concerns; and conditional support based on coordinated schedules and perceived complementary practice. Restricted athletes described reduced autonomy, secrecy, anxiety, exhaustion, and diminished accomplishment, whereas permitted athletes described more open communication and perceived technical benefits. These are participant-reported experiences, not clinical burnout diagnoses or objective evidence of skill transfer. Calendar overlap was identified as a perceived institutional pressure, but the underlying event-level schedule evidence was not retained in the manuscript. The contrasting-case sampling may have amplified the two-orientation pattern. Ethics approval, parental permission, adolescent assent, and the number of organizational informants must be confirmed from original records before publication.

این مطالعه موردی کیفی به بررسی توصیفات مربیان منتخب، والدین، ورزشکاران نوجوان و نمایندگان سازمان‌های ورزشی محلی درباره محدودیت‌های مشارکت همزمان در فوتبال و فوتسال در شهر بلیتر پرداخت. نمونه اصلی شامل دو مربی، چهار والد و چهار ورزشکار ۱۴ تا ۱۵ ساله بود؛ نسخه بایگانی‌شده مقاله تعداد دقیق نمایندگان فدراسیون را حفظ نکرده است، بنابراین مجموع نمونه نیازمند تأیید است. منابع داده شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهدات و اسناد منتخب سازمانی بود که عمدتاً از اواخر فوریه تا آوریل ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. چرخه مدیریت داده Miles–Huberman–Saldaña برای مقایسه موضوعی موارد متضاد انتخاب‌شده به صورت هدفمند به کار رفت. مشارکت‌کنندگان دو رویکرد کلی را توصیف کردند: محدودیت با توجیه نگرانی‌های ادراک‌شده درباره آسیب، بارکاری، برنامه زمانی و مسائل فنی؛ و حمایت مشروط بر اساس هماهنگی برنامه‌ها و تمرین مکمل ادراک‌شده. ورزشکاران محدودشده کاهش خودمختاری، پنهان‌کاری، اضطراب، خستگی و کاهش احساس موفقیت را گزارش کردند، در حالی که ورزشکاران مجاز به مشارکت، ارتباط بازتر و منافع فنی ادراک‌شده را بیان نمودند. این‌ها تجارب گزارش‌شده توسط مشارکت‌کنندگان هستند و نه تشخیص بالینی فرسودگی شغلی یا شواهد عینی انتقال مهارت. همپوشانی تقویمی به عنوان فشار نهادی ادراک‌شده شناسایی شد، اما شواهد برنامه‌ریزی رویدادها در سطح زیرین در مقاله حفظ نشده است. نمونه‌گیری موارد متضاد ممکن است الگوی دو رویکرد را تقویت کرده باشد. تأییدیه اخلاقی، اجازه والدین، رضایت نوجوانان و تعداد مطلعان سازمانی باید پیش از انتشار از سوابق اصلی تأیید شود.

Basketball training imposes multiple demands on athletes, which can be classified as external load (EL), internal load (IL), and cognitive load (CL). Although coach behavior is known to influence athletes’ responses during training, its relationship with different load dimensions remains poorly understood. The aim of this study was to analyze coach behavior throughout the competitive microcycle and determining its influence on CL, EL and IL. A longitudinal observational descriptive study was conducted over 10 weeks with 12 professional female basketball players. A total of 25 training sessions were analyzed and categorized according to their position within the microcycle (MD-5 to MD-1). EL was assessed using Player Load and Average Player Load (Avg PL) via inertial devices. IL was quantified through TRIMP, RPE, and sRPE. CL was measured using cognitive RPE Cog and sRPE Cog. Coach behavior was coded using the Coaching Behaviour Assessment System (CBAS), grouping behaviors into three categories: SUPPORT, PUNISHMENT, and INSTRUCTION. Kruskal–Wallis tests, Spearman correlations, simple linear regressions, and Mann–Whitney U tests were applied. Significant differences were found between session types for RPE, sRPE, sRPE Cog, and Avg PL (p < 0.05), showing a progressive reduction as match day approached. SUPPORT and INSTRUCTION showed very large correlations with RPE Cog (r=−0.78 and r=+0.79, respectively; p < 0.001), explaining >60% of its variance. PUNISHMENT was significantly associated with both cognitive load and subjective internal load variables. No significant associations were found between coach behavior and objective EL or IL measures. Coach behavior was associated with cognitive load in professional basketball training, independently of task design or microcycle timing. Its monitoring and structured planning may contribute to a more precise and comprehensive management of training loads.

تمرین بسکتبال، مطالبات متعددی را بر ورزشکاران تحمیل می‌کند که می‌توان آن‌ها را به‌عنوان بار خارجی (EL)، بار داخلی (IL) و بار شناختی (CL) طبقه‌بندی کرد. اگرچه رفتار مربی به‌عنوان عاملی تأثیرگذار بر واکنش‌های ورزشکاران در طول تمرین شناخته شده است، اما ارتباط آن با ابعاد مختلف بار تمرینی همچنان به‌خوبی درک نشده است. هدف این مطالعه، تحلیل رفتار مربی در طول میکروسیکل رقابتی و تعیین تأثیر آن بر CL، EL و IL بود. یک مطالعه توصیفی مشاهده‌ای طولی به مدت ۱۰ هفته بر روی ۱۲ بازیکن حرفه‌ای بسکتبال زن انجام شد. در مجموع ۲۵ جلسه تمرینی مورد تحلیل قرار گرفت و بر اساس موقعیت آن‌ها در میکروسیکل (از MD-5 تا MD-1) دسته‌بندی شدند. EL با استفاده از Player Load و میانگین Player Load (Avg PL) از طریق دستگاه‌های اینرسی اندازه‌گیری شد. IL از طریق TRIMP، RPE و sRPE کمی‌سازی گردید. CL با استفاده از RPE Cog شناختی و sRPE Cog اندازه‌گیری شد. رفتار مربی با استفاده از سیستم ارزیابی رفتار مربیگری (CBAS) کدگذاری شد و رفتارها در سه دسته حمایت (SUPPORT)، تنبیه (PUNISHMENT) و آموزش (INSTRUCTION) گروه‌بندی شدند. آزمون‌های Kruskal–Wallis، همبستگی اسپیرمن، رگرسیون خطی ساده و آزمون Mann–Whitney U به کار گرفته شد. تفاوت معناداری بین انواع جلسات برای RPE، sRPE، sRPE Cog و Avg PL (p < 0.05) مشاهده شد که کاهش تدریجی آن‌ها با نزدیک شدن به روز مسابقه را نشان داد. SUPPORT و INSTRUCTION همبستگی بسیار بالایی با RPE Cog (به‌ترتیب r=−0.78 و r=+0.79؛ p < 0.001) نشان دادند و بیش از ۶۰٪ واریانس آن را تبیین کردند. PUNISHMENT با هر دو متغیر بار شناختی و بار داخلی ذهنی به طور معناداری مرتبط بود. هیچ ارتباط معناداری بین رفتار مربی و شاخص‌های عینی EL یا IL مشاهده نشد. رفتار مربی به طور مستقل از طراحی وظیفه یا زمان‌بندی میکروسیکل، با بار شناختی در تمرینات بسکتبال حرفه‌ای مرتبط بود. پایش و برنامه‌ریزی ساختاریافته آن می‌تواند به مدیریت دقیق‌تر و جامع‌تر بارهای تمرینی کمک کند.

Introduction Data-driven training monitoring has enhanced the precision of training-load assessment, fatigue detection, and training regulation in competitive sport. However, continuous data collection, performance metric comparisons, and evaluative feedback may also constitute emerging sources of psychological stress for athletes. Drawing on the Technology Stress Generators Model, the Challenge–Hindrance Stressor Framework, and the Job Demands–Resources Model, this study examined the relationships among data-driven training monitoring stress (DTMS), evaluative anxiety, psychological exhaustion, and athlete burnout, as well as potential differences across gender and sport type. Methods Cross-sectional questionnaire data were collected from 588 active athletes. Confirmatory factor analysis, structural equation modeling, bootstrap tests of indirect effects, and multigroup analysis were conducted to examine the hypothesized relationships and between-group differences. Results DTMS was significantly and positively associated with evaluative anxiety, psychological exhaustion, and athlete burnout. Evaluative anxiety and psychological exhaustion each constituted a significant indirect pathway between DTMS and athlete burnout, and the sequential indirect pathway through evaluative anxiety and psychological exhaustion was also statistically significant. Multigroup analysis further showed significant between-group differences in the association between DTMS and evaluative anxiety. This association was stronger among female athletes than among male athletes and stronger among athletes in physical endurance sports than among those in skill-based sports. Discussion The findings suggest that data-driven training monitoring should extend beyond the technical objectives of data acquisition and assessment accuracy to incorporate psychologically informed practices. Particular attention should be given to the interpretation of monitoring data, the communication of anomalous indicators, and the delivery of evaluative feedback to reduce the psychological burden potentially associated with data-intensive monitoring.

مقدمه: پایش داده‌محور تمرین، دقت ارزیابی بار تمرین، شناسایی خستگی و تنظیم تمرین را در ورزش رقابتی افزایش داده است. با این حال، جمع‌آوری مداوم داده‌ها، مقایسه شاخص‌های عملکرد و بازخوردهای ارزیابانه می‌تواند به عنوان منابع نوظهور استرس روان‌شناختی برای ورزشکاران تلقی شود. با بهره‌گیری از مدل مولدهای استرس فناوری، چارچوب استرسورهای چالش-مانع و مدل تقاضا-منابع شغلی، این مطالعه روابط میان استرس پایش داده‌محور تمرین (DTMS)، اضطراب ارزیابانه، خستگی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی ورزشکاران و همچنین تفاوت‌های احتمالی بر اساس جنسیت و نوع ورزش را بررسی کرد. روش‌ها: داده‌های پرسشنامه‌ای مقطعی از ۵۸۸ ورزشکار فعال جمع‌آوری شد. برای بررسی روابط فرض‌شده و تفاوت‌های بین‌گروهی، تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌سازی معادلات ساختاری، آزمون بوت‌استرپ اثرات غیرمستقیم و تحلیل چندگروهی انجام شد. نتایج: DTMS با اضطراب ارزیابانه، خستگی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی ورزشکاران ارتباط مثبت و معناداری داشت. اضطراب ارزیابانه و خستگی روان‌شناختی هر یک مسیر غیرمستقیم معناداری بین DTMS و فرسودگی شغلی ورزشکاران تشکیل دادند و مسیر غیرمستقیم زنجیره‌ای از طریق اضطراب ارزیابانه و خستگی روان‌شناختی نیز از نظر آماری معنادار بود. تحلیل چندگروهی همچنین تفاوت معنادار بین‌گروهی در ارتباط بین DTMS و اضطراب ارزیابانه را نشان داد. این ارتباط در میان ورزشکاران زن نسبت به مردان قوی‌تر بود و در ورزشکاران رشته‌های استقامتی نسبت به ورزش‌های مهارتی نیز قوی‌تر مشاهده شد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که پایش داده‌محور تمرین باید فراتر از اهداف فنی جمع‌آوری داده و دقت ارزیابی، رویکردهای مبتنی بر روان‌شناسی را نیز دربرگیرد. توجه ویژه‌ای باید به تفسیر داده‌های پایش، اطلاع‌رسانی شاخص‌های غیرمعمول و ارائه بازخورد ارزیابانه به منظور کاهش بار روان‌شناختی احتمالی ناشی از پایش داده‌محور معطوف شود.

Understanding why adolescents discontinue organized sport is central to sustaining the physical and mental health benefits of sport participation. Most research has examined psychological correlates of dropout one variable at a time, yet burnout, amotivation, and competitive anxiety may co-occur in meaningful configurations. This study applied a person-centered latent profile analysis (LPA) to identify psychological risk profiles among adolescent athletes and used the R3STEP three-step approach to examine whether dropout status was associated with baseline profile membership over a 12-month follow-up. A total of 864 competitive adolescent athletes (46.5% girls; mean age = 14.6 years, SD = 1.8) from Jiangsu Province, China, completed measures of athlete burnout (emotional/physical exhaustion, reduced sense of accomplishment, sport devaluation), amotivation, and multidimensional competitive anxiety (somatic, worry, concentration disruption). Dropout status was recorded 12 months later. Model selection indices supported a three-profile solution: a low-risk profile (52.8%), characterized by uniformly favorable scores; a moderate-risk profile (33.4%); and a high-risk profile (13.8%), marked by pronounced elevations across all seven indicators. Twelve-month dropout rates rose monotonically across profiles (8.6%, 19.4%, and 35.3%, respectively), χ 2 (2) = 45.87, p < 0.001. In R3STEP analyses controlling for age, sex, and weekly training hours, dropouts were 3.86 times more likely to belong to the high-risk rather than the low-risk profile (OR = 3.86, p < 0.001) and 1.94 times more likely to belong to the moderate-risk profile (OR = 1.94, p < 0.01). Older age and greater weekly training hours were also associated with higher-risk membership. These findings indicate that burnout, amotivation, and anxiety cluster within identifiable subgroups of adolescent athletes, and that membership in a high-risk psychological profile is strongly associated with subsequent sport dropout. These profiles may inform the future development of risk-assessment approaches for retaining adolescent athletes, pending prospective validation of their predictive performance.

درک دلایل ترک ورزش سازمان‌یافته توسط نوجوانان برای حفظ منافع جسمی و روانی مشارکت در ورزش اهمیت اساسی دارد. بیشتر پژوهش‌ها همبستگی‌های روان‌شناختی ترک ورزش را به‌صورت تک‌متغیره بررسی کرده‌اند، در حالی که فرسودگی شغلی، بی‌انگیزگی و اضطراب رقابتی ممکن است به‌صورت همزمان و در ترکیب‌های معنادار رخ دهند. این مطالعه با به‌کارگیری تحلیل نیمرخ پنهان (LPA) با رویکرد فردمحور، نیمرخ‌های روان‌شناختی ریسک را در میان ورزشکاران نوجوان شناسایی کرد و با استفاده از رویکرد سه‌مرحله‌ای R3STEP بررسی نمود که آیا وضعیت ترک ورزش با عضویت اولیه در نیمرخ‌ها طی پیگیری ۱۲ ماهه ارتباط دارد یا خیر. در مجموع، ۸۶۴ ورزشکار نوجوان رقابتی (۴۶/۵٪ دختر؛ میانگین سن = ۱۴/۶ سال، انحراف معیار = ۱/۸) از استان جیانگسو چین، مقیاس‌های فرسودگی شغلی ورزشکار (خستگی عاطفی/جسمی، کاهش احساس موفقیت، بی‌ارزش‌انگاری ورزش)، بی‌انگیزگی و اضطراب رقابتی چندبعدی (بدنی، نگرانی، اختلال تمرکز) را تکمیل کردند. وضعیت ترک ورزش ۱۲ ماه بعد ثبت شد. شاخص‌های انتخاب مدل، راه‌حل سه‌نیمرخی را تأیید کردند: نیمرخ کم‌ریسک (۵۲/۸٪) با نمرات مطلوب در همه ابعاد؛ نیمرخ با ریسک متوسط (۳۳/۴٪)؛ و نیمرخ پرریسک (۱۳/۸٪) با افزایش چشمگیر در هر هفت شاخص. نرخ ترک ورزش در ۱۲ ماه به‌طور یکنواخت در نیمرخ‌ها افزایش یافت (۸/۶٪، ۱۹/۴٪ و ۳۵/۳٪ به‌ترتیب)، χ 2 (2) = 45.87, p < 0.001. در تحلیل‌های R3STEP با کنترل سن، جنس و ساعات تمرین هفتگی، افراد ترک‌کننده ۳/۸۶ برابر بیشتر احتمال داشت در نیمرخ پرریسک نسبت به کم‌ریسک قرار گیرند (OR = 3.86, p < 0.001) و ۱/۹۴ برابر بیشتر احتمال داشت در نیمرخ ریسک متوسط قرار گیرند (OR = 1.94, p < 0.01). سن بالاتر و ساعات تمرین هفتگی بیشتر نیز با عضویت در نیمرخ‌های پرریسک‌تر مرتبط بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فرسودگی شغلی، بی‌انگیزگی و اضطراب در زیرگروه‌های قابل شناسایی از ورزشکاران نوجوان خوشه‌بندی می‌شود و عضویت در نیمرخ روان‌شناختی پرریسک به‌شدت با ترک ورزش در آینده مرتبط است. این نیمرخ‌ها می‌تواند به توسعه رویکردهای ارزیابی ریسک برای حفظ ورزشکاران نوجوان کمک کند، مشروط به اعتبارسنجی آینده‌نگر عملکرد پیش‌بینی‌کننده آن‌ها.

Psychological Skills Training (PST) is widely recognized as part of athlete preparation and performance development, but less is known about how PST is learned, supported, delivered, and experienced in applied sport settings. This study compared coach and athlete perspectives on PST, with particular attention to familiarity, learning pathways, support structures, delivery, perceived effectiveness, and motivation for further development. A cross-sectional online survey was completed by 49 coaches and 94 athletes from a range of sports, with experience from two years or fewer to over ten years and from regional to international or elite level. Comparative analyses were restricted to conceptually similar items across the two surveys and were interpreted descriptively rather than causally. Coaches reported significantly greater familiarity with PST, higher levels of self-directed learning, stronger motivation to continue developing PST-related knowledge, and greater perceived importance of hands-on practice. Athletes reported significantly greater satisfaction with perceived current PST delivery, while no significant group difference emerged in perceived effectiveness of current methods. Exploratory subgroup analyses indicated that motivation to continue developing PST knowledge differed across competitive levels and was highest at international level. Among coaches, perceived effectiveness also differed by the performance level of the athletes they coached. These findings suggest that demand for further development may be particularly evident in higher-performance contexts. The clearest descriptive contrast concerned learning pathways. Athletes most commonly reported first learning about PST through their coach, whereas coaches most commonly reported first learning through online resources, workshops, and books or articles. Both groups also reported limited input from sport psychologists. These findings suggest that PST knowledge in applied sport may move through an uneven chain of transmission, with coaches acting as the principal route through which athletes encounter PST, while coaches themselves often learn through informal and weakly supported routes. All findings reflect coach- and athlete-reported perceptions rather than objectively assessed performance outcomes and should be interpreted with reference to the study’s descriptive design, non-validated survey instruments, and modest, unevenly distributed subgroup sizes. The study highlights the need to examine not only whether PST is valued, but how it is learned, supported, and translated into practice across the sporting system.

آموزش مهارت‌های روان‌شناختی (PST) به عنوان بخشی از آمادگی و توسعه عملکرد ورزشکاران به طور گسترده‌ای شناخته شده است، اما اطلاعات کمتری درباره نحوه یادگیری، حمایت، ارائه و تجربه PST در محیط‌های ورزشی کاربردی وجود دارد. این مطالعه دیدگاه‌های مربیان و ورزشکاران درباره PST را با تمرکز ویژه بر آشنایی، مسیرهای یادگیری، ساختارهای حمایتی، نحوه ارائه، اثربخشی ادراک‌شده و انگیزه برای توسعه بیشتر مقایسه کرد. یک پرسشنامه آنلاین مقطعی توسط ۴۹ مربی و ۹۴ ورزشکار از رشته‌های مختلف ورزشی، با سابقه‌ای از دو سال یا کمتر تا بیش از ده سال و از سطح منطقه‌ای تا بین‌المللی یا نخبه، تکمیل شد. تحلیل‌های مقایسه‌ای به موارد مفهومی مشابه در دو پرسشنامه محدود شد و به صورت توصیفی و نه علّی تفسیر گردید. مربیان آشنایی قابل توجه بیشتری با PST، سطوح بالاتر یادگیری خودراهبر، انگیزه قوی‌تر برای ادامه توسعه دانش مرتبط با PST و اهمیت ادراک‌شده بیشتری برای تمرین عملی گزارش کردند. ورزشکاران رضایت قابل توجه بیشتری از نحوه ارائه فعلی PST ابراز داشتند، در حالی که تفاوت معناداری بین گروه‌ها در اثربخشی ادراک‌شده روش‌های فعلی مشاهده نشد. تحلیل‌های اکتشافی زیرگروه‌ها نشان داد که انگیزه برای ادامه توسعه دانش PST در سطوح رقابتی مختلف متفاوت است و در سطح بین‌المللی بیشترین مقدار را دارد. در میان مربیان، اثربخشی ادراک‌شده نیز بر اساس سطح عملکرد ورزشکارانی که آموزش می‌دهند متفاوت بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تقاضا برای توسعه بیشتر، به ویژه در زمینه‌های با عملکرد بالاتر، مشهودتر است. واضح‌ترین تفاوت توصیفی مربوط به مسیرهای یادگیری بود. ورزشکاران عمدتاً گزارش کردند که اولین بار از طریق مربی خود با PST آشنا شده‌اند، در حالی که مربیان عمدتاً اولین بار از طریق منابع آنلاین، کارگاه‌ها و کتاب‌ها یا مقالات با آن آشنا شده‌اند. هر دو گروه همچنین ورودی محدودی از روان‌شناسان ورزشی گزارش کردند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که دانش PST در ورزش کاربردی ممکن است از طریق زنجیره‌ای نامتوازن منتقل شود، به طوری که مربیان به عنوان مسیر اصلی آشنایی ورزشکاران با PST عمل می‌کنند، در حالی که خود مربیان اغلب از طریق مسیرهای غیررسمی و با حمایت ضعیف یاد می‌گیرند. همه یافته‌ها بازتاب ادراکات گزارش‌شده توسط مربیان و ورزشکاران است و نه نتایج عملکردی که به طور عینی ارزیابی شده باشد و باید با توجه به طراحی توصیفی مطالعه، ابزارهای پرسشنامه‌ای غیرمعتبر و اندازه‌های زیرگروه نسبتاً کم و نامتوازن تفسیر شود. این مطالعه بر ضرورت بررسی نه تنها ارزشمندی PST، بلکه نحوه یادگیری، حمایت و ترجمه آن به عمل در سراسر نظام ورزشی تأکید می‌کند.

Objectives Among people seeking sports-specific musculoskeletal specialty care we sought to determine 1) whether level of athletic identity mediates or moderates the relationship between thoughts and feelings and levels of capability and pain intensity, and 2) whether levels of pain intensity and capability differ among statistical groupings based on age and mindsets including athletic identity. Methods Adult patients seeing a sports medicine specialist (n = 135) completed measures of levels of capability, pain intensity, thoughts and feelings regarding sensation, and identification as an athlete. We planned mediation/moderation analysis. When that was not feasible, weadded an unplanned, exploratory cluster analysis of mindset factors. Results The lack of correlation between athletic identity and levels of capability and pain intensity precluded moderation/mediation analysis. An exploratory cluster analysis suggested that relatively younger people who identify as athletes and middle-aged people with somewhat greater feelings of distress may have greater pain intensity on average. Conclusions The finding that feelings of distress, independent of athletic identity, are associated with greater pain intensity and incapability is consistent with evidence that mindsets are a key aspect of musculoskeletal health, perhaps independent of specific identities.

اهداف: در میان افرادی که به دنبال مراقبت تخصصی اسکلتی‌عضلانی ویژه ورزش هستند، هدف ما تعیین این بود که ۱) آیا سطح هویت ورزشی رابطه بین افکار و احساسات و سطوح توانایی و شدت درد را میانجی‌گری یا تعدیل‌گری می‌کند، و ۲) آیا سطوح شدت درد و توانایی در گروه‌بندی‌های آماری مبتنی بر سن و ذهنیت‌ها از جمله هویت ورزشی متفاوت است یا خیر. روش‌ها: بیماران بزرگسال مراجعه‌کننده به متخصص پزشکی ورزشی (n = 135) مقیاس‌هایی از سطوح توانایی، شدت درد، افکار و احساسات مرتبط با حس و شناسایی به عنوان ورزشکار را تکمیل کردند. تحلیل میانجی‌گری/تعدیل‌گری برنامه‌ریزی شده بود. زمانی که این امر امکان‌پذیر نبود، یک تحلیل خوشه‌ای اکتشافی برنامه‌ریزی‌نشده از عوامل ذهنیت افزوده شد. نتایج: فقدان همبستگی بین هویت ورزشی و سطوح توانایی و شدت درد، تحلیل تعدیل‌گری/میانجی‌گری را غیرممکن ساخت. یک تحلیل خوشه‌ای اکتشافی نشان داد که افراد نسبتاً جوان‌تر که خود را ورزشکار می‌دانند و افراد میانسال با احساس ناراحتی نسبتاً بیشتر، ممکن است به طور میانگین شدت درد بیشتری داشته باشند. نتیجه‌گیری: یافته‌ای که احساس ناراحتی، مستقل از هویت ورزشی، با شدت درد و ناتوانی بیشتر همراه است، با شواهدی که ذهنیت‌ها را جنبه‌ای کلیدی از سلامت اسکلتی‌عضلانی می‌دانند، شاید مستقل از هویت‌های خاص، سازگار است.

This study aimed to develop the Sports Destruction Scale (SDS) and examine itspsychometric properties among athletes. The study included 255 licensed athletes from different sport branches. Exploratory and confirmatory factor analyses were conducted to examine the factor structure, while internal consistency, composite reliability, convergent validity, and discriminant validity were evaluated. The analyses resulted in a 16-item structure comprising two dimensions: Interpersonal Destruction and Disruption of Team Dynamics. The two-factor structure explained 68% of the total variance. Confirmatory factor analysis indicated satisfactory model fit (χ²/df =2.09, CFI = .97, RMSEA = .058, SRMR=.045). Cronbach’s alpha coefficients were .92 for Interpersonal Destruction, .90 for Disruption of Team Dynamics, and .94 for the total scale. Composite reliability and averagevariance extracted values supported the reliability and convergent validity of thedimensions, while the HTMT ratio provided evidence of discriminant validity. These findings indicated that the SDS demonstrates satisfactory psychometric properties for assessing destructive behaviors in sport.

این پژوهش با هدف تدوین مقیاس تخریب ورزشی (SDS) و بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی آن در میان ورزشکاران انجام شد. نمونه پژوهش شامل ۲۵۵ ورزشکار دارای مجوز از رشته‌های مختلف ورزشی بود. به منظور بررسی ساختار عاملی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی انجام شد و پایایی درونی، پایایی ترکیبی، روایی همگرا و روایی واگرا مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج تحلیل‌ها به ساختاری ۱۶ ماده‌ای با دو بُعد: تخریب بین‌فردی و اختلال در پویایی تیمی منجر شد. ساختار دو عاملی ۶۸٪ از واریانس کل را تبیین کرد. تحلیل عاملی تأییدی برازش مطلوب مدل را نشان داد (χ²/df =2.09، CFI = .97، RMSEA = .058، SRMR=.045). ضرایب آلفای کرونباخ برای بُعد تخریب بین‌فردی ۰.۹۲، برای اختلال در پویایی تیمی ۰.۹۰ و برای کل مقیاس ۰.۹۴ به دست آمد. مقادیر پایایی ترکیبی و میانگین واریانس استخراج‌شده، پایایی و روایی همگرای ابعاد را تأیید کردند و نسبت HTMT شواهدی از روایی واگرا ارائه داد. این یافته‌ها نشان دادند که SDS از ویژگی‌های روان‌سنجی رضایت‌بخشی برای سنجش رفتارهای مخرب در ورزش برخوردار است.

Introduction Prior self-control exertion can affect subsequent attention and performance, but the specific visual control processes involved in athletes remain unclear. The present study examined oculomotor response inhibition and distractor suppression during visual search following prior self-control exertion in athletes. Methods In Experiment 1 ( N = 75), prior self-control exertion was manipulated using a proportion-congruent Stroop task, and oculomotor response inhibition was assessed using prosaccade and antisaccade tasks. In Experiment 2 ( N = 62), participants completed visual search under no-activation and activation conditions after either the depletion or the no-depletion Stroop condition. Results In Experiment 1, the high-depletion group showed longer antisaccade latencies and greater inhibitory control costs, while prosaccade latencies and saccade error rates did not differ significantly across groups. In Experiment 2, within the depletion group, the activation condition produced longer reaction times, delayed first fixation on the target, more fixations, and longer cumulative fixation duration on distractors than the no-activation condition. Discussion Together, the findings indicate that prior self-control exertion was associated with latency-based costs in oculomotor response inhibition and greater difficulty suppressing salient distractors during visual search in this athlete sample.

مقدمه: اعمال کنترل خود قبلی می‌تواند بر توجه و عملکرد بعدی تأثیر بگذارد، اما فرآیندهای خاص کنترل بصری درگیر در ورزشکاران همچنان نامشخص است. مطالعه حاضر به بررسی مهار پاسخ اکولوموتور و سرکوب عوامل مزاحم در حین جستجوی بصری پس از اعمال کنترل خود قبلی در ورزشکاران پرداخت. روش‌ها: در آزمایش اول (N = 75)، اعمال کنترل خود قبلی با استفاده از آزمون Stroop با نسبت همخوانی متفاوت دستکاری شد و مهار پاسخ اکولوموتور با استفاده از تکالیف prosaccade و antisaccade ارزیابی گردید. در آزمایش دوم (N = 62)، شرکت‌کنندگان پس از قرار گرفتن در شرایط تخلیه یا عدم تخلیه Stroop، جستجوی بصری را تحت شرایط بدون فعال‌سازی و فعال‌سازی انجام دادند. نتایج: در آزمایش اول، گروه با تخلیه بالا زمان نهفتگی بیشتری در antisaccade و هزینه‌های مهاری بیشتری نشان داد، در حالی که زمان نهفتگی prosaccade و نرخ خطای حرکات ساکاد تفاوت معناداری بین گروه‌ها نداشت. در آزمایش دوم، در گروه تخلیه، شرایط فعال‌سازی زمان واکنش طولانی‌تر، تأخیر در اولین تثبیت بر روی هدف، تعداد تثبیت‌های بیشتر و مدت زمان تجمعی تثبیت طولانی‌تر بر عوامل مزاحم نسبت به شرایط بدون فعال‌سازی ایجاد کرد. بحث: به طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهد که اعمال کنترل خود قبلی با هزینه‌های مبتنی بر نهفتگی در مهار پاسخ اکولوموتور و دشواری بیشتر در سرکوب عوامل مزاحم برجسته در جستجوی بصری در این نمونه از ورزشکاران همراه بوده است.

Objectives This study aimed to compare weight loss (WL) practices and perceptions between medalists and non-medalists among Chinese national-level adolescent Sanda athletes. Methods A cross-sectional survey was conducted among national-level adolescent Sanda athletes using the Rapid Weight Loss Questionnaire (RWLQ). One hundred and sixty-four participants completed the questionnaire, with 158 valid responses obtained. Athletes were categorized as medalists or non-medalists based on their competitive achievements. Results Overall, 79% of athletes (n = 125) reported intentional WL. In unadjusted analyses, three nominal associations were observed, with medalists reporting greater habitual WL%, greater habitual WL% during the 9–60 days prior to weigh-in, and lower habitual WR/WL before competition than non-medalists. However, none remained statistically significant after Benjamini–Hochberg false discovery rate (FDR) adjustment. No statistically significant difference were observed for the other WL practices and perceptions variables (all p > 0.05). Conclusions WL practices and perceptions were similar between national-level medalists and non-medalists. Although three nominal associations were identified in the unadjusted analyses, none remained statistically significant after Benjamini–Hochberg FDR adjustment. The present findings therefore do not provide robust evidence of systematic differences in WL characteristics according to medal achievement. The high prevalence and substantial magnitude of WL observed in this population warrant attention, particularly among adolescent athletes.

اهداف: این مطالعه با هدف مقایسه شیوه‌ها و ادراک‌های کاهش وزن (WL) بین مدال‌آوران و غیرمدال‌آوران در میان ورزشکاران نوجوان ساندا در سطح ملی چین انجام شد. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه کاهش وزن سریع (RWLQ) در میان ورزشکاران نوجوان ساندا در سطح ملی انجام گرفت. صد و شصت و چهار نفر پرسشنامه را تکمیل کردند که ۱۵۸ پاسخ معتبر به دست آمد. ورزشکاران بر اساس دستاوردهای رقابتی خود به دو گروه مدال‌آور و غیرمدال‌آور تقسیم شدند. نتایج: به طور کلی، ۷۹٪ از ورزشکاران (n = 125) گزارش کردند که به طور عمدی کاهش وزن داشته‌اند. در تحلیل‌های بدون تعدیل، سه ارتباط اسمی مشاهده شد، به طوری که مدال‌آوران درصد بیشتری از کاهش وزن عادی، درصد بیشتری از کاهش وزن عادی در بازه ۹ تا ۶۰ روز پیش از وزن‌کشی و نسبت پایین‌تری از بازیابی/کاهش وزن عادی پیش از مسابقه را نسبت به غیرمدال‌آوران گزارش کردند. با این حال، هیچ‌یک پس از تعدیل نرخ کشف کاذب بنجامینی–هوچبرگ (FDR) از نظر آماری معنادار باقی نماند. برای سایر متغیرهای شیوه‌ها و ادراک‌های کاهش وزن نیز تفاوت معنادار آماری مشاهده نشد (همه p > 0.05). نتیجه‌گیری: شیوه‌ها و ادراک‌های کاهش وزن بین مدال‌آوران و غیرمدال‌آوران در سطح ملی مشابه بود. اگرچه سه ارتباط اسمی در تحلیل‌های بدون تعدیل شناسایی شد، اما هیچ‌یک پس از تعدیل بنجامینی–هوچبرگ از نظر آماری معنادار باقی نماند. بنابراین یافته‌های حاضر شواهد محکمی از وجود تفاوت‌های نظام‌مند در ویژگی‌های کاهش وزن بر اساس کسب مدال ارائه نمی‌دهد. شیوع بالا و میزان قابل توجه کاهش وزن مشاهده‌شده در این جمعیت، به ویژه در میان ورزشکاران نوجوان، نیازمند توجه است.