Preference

The present study explores police cadets’ perceptions of the Psychology course within their training context. The sample consisted of 111 first-year cadets who completed a structured questionnaire including subscales measuring attitudes toward the course, perceived professional usefulness, contribution to personal development, content evaluation, level of understanding, and comparative evaluation with other courses. The findings indicate a moderate to positive overall attitude, with particularly strong recognition of the course’s professional relevance. However, lower levels of intrinsic motivation and perceived contribution to personal development were observed. The course content was evaluated as contemporary, relevant, and appropriately demanding, although it did not strongly engage students’ interest. A key finding of the study is the clear preference for more interactive and experiential teaching methods, which appear crucial for enhancing student engagement and learning outcomes. Overall, while the Psychology course is acknowledged as an essential component of police education, the results highlight the need for a pedagogical redesign focusing on applied learning and active participation.

Abstract : The Northeastern College–College of Liberal Arts (NC-COLA) is committed to uplifting community well-being through responsive extension programs. This study evaluated the community needs of Barangay Mabini across seven domains: Education and Parenting, Food Safety and Hygiene, Human Rights and Violence Awareness, Livelihood and Financial Literacy, Disaster Risk Reduction and Management (DRRM), Environmental Conservation, and Organizational Planning and Management. Using a descriptive mixed-method design combining survey questionnaires and key informant interviews, results showed that Livelihood and Financial Literacy obtained the highest weighted mean (4.75), identifying economic vulnerability as the community’s most pressing concern. Food Safety and Hygiene (4.72), Organizational Planning and Management (4.68), Environmental Conservation (4.63), and DRRM (4.59) also registered high demand, reflecting gaps in public health, governance, and disaster preparedness. Human Rights and Violence Awareness (4.48) indicated greater preference for practical safety programs over formal legal education. It was concluded that Barangay Mabini requires coordinated, multi-stakeholder interventions targeting economic empowerment, institutional governance, and community resilience. Recommendations include financial literacy and livelihood programs, strengthening of the Barangay DRRM Council, systematic waste management, and capacity-building for local officials in partnership with relevant government agencies.

In corridors shared by humans and robots, mobile robots should follow paths that are comfortable for passengers and observers. Previous studies have examined straight corridors with uniform width; however, actual environments include varying-width corridors, such as hallways connected to open spaces or containing static obstacles. Comfortable path design in such environments is unclear, and differences between passenger and observer preferences remain underexplored. This study provides initial, context-specific empirical evidence on comfort preferences among robot paths in varying-width corridors from passenger and observer perspectives. Through experiments (n = 35), three paths were examined: a straight wall-following path, a center path with a small heading change, and a wall-following path with a larger heading change. Each path was evaluated in two perspectives (passenger and observer) and two environments with sudden or gradual width changes. Comfort was measured by ranking the three paths. A Plackett–Luce model was used to test within-condition path preferences, the effects of perspective and environment, and their interaction. Across all conditions, the straight wall-following path was mainly preferred. In the sudden-change environment, path preference differed significantly between perspectives: passengers preferred the center path over the path with the larger heading change, whereas observers showed no such preference and rated the latter relatively higher. No significant effect of environment or interaction was detected. These findings suggest that, within the scenarios tested, smaller heading changes are associated with comfort, whereas less center-aligned motion may be particularly relevant when observer comfort is prioritized.

With the World Health Organization (WHO) estimating 720,000 deaths from suicide each year, the phenomenon of suicide is a priority in public health policy. International policy frameworks highlight the need to adopt biopsychosocial perspectives in order to understand the phenomenon of suicide; however, in practice, it is noted that social components play a minor role in policy design, with a preference for a biopsychological and clinical approach. This paper seeks to answer the question: Does Spanish public policy on suicide prevention operationalize the biopsychosocial model of suicide in its strategic implementation? To answer this question, a documentary analysis of public policies is carried out using the READ method. Current suicide policies in force in Spain are examined at three levels: transnational framework documents, national policies, and regional public policies. In the 15 policies analyzed, a lexicometric analysis is combined with a thematic qualitative policy analysis. The results show that, as one moves down to policies closer to the population, a gap emerges between the discursive use of the biopsychosocial model and its practical application. It is concluded that at the transnational and national policy levels, the biopsychosocial model predominates in the understanding of suicide, while in Spain’s autonomous communities, the psychobiological approach tends to be prioritized over social causes. This has an impact on the types of measures proposed, which have limited intersectional scope, a narrow view of the community-based approach, and prioritize healthcare resources to address the phenomenon of suicide.

Understanding the learning preferences of pre-service teachers is important for designing flexible and inclusive teacher education programmes. This study examined Honey and Mumford Learning Styles Questionnaire (LSQ) dimension scores and the resulting highest-scoring and tied maximum-score classifications among Level 100 pre-service teachers in Colleges of Education in the Ashanti Region of Ghana. It also examined whether these classifications were associated with gender, teaching-level specialisation, and programme family. A cross-sectional survey design was adopted. The accessible population comprised approximately 2,800 pre-service teachers across eight Colleges of Education, from which 1,496 respondents were included in the study. Data were collected using the 80-item Honey and Mumford LSQ, which assesses four learning-preference dimensions: Activist, Reflector, Theorist, and Pragmatist. For descriptive classification, the dimension with the highest observed score was identified for each respondent, while respondents with equal maximum scores on two or more dimensions were retained in a separate Tie category. Data were analysed using descriptive statistics, Pearson correlations, chi-square tests, Cramér's V, and multinomial logistic regression. Tied maximum scores were observed for 44.5% of respondents. Among respondents with a unique highest-scoring dimension, Activist was the most frequent classification (28.7%), followed by Theorist (12.0%), Reflector (9.5%), and Pragmatist (5.3%). Highest-scoring classification was significantly associated with gender, χ 2 (4, N = 1,496) = 17.91, p = .001, Cramér's V = .109; teaching level, χ 2 (4, N = 1,496) = 41.76, p < .001, Cramér's V = .167; and programme family, χ 2 (12, N = 1,496) = 178.94, p < .001, Cramér's V = .200. The effect sizes were relatively small. Multinomial regression identified differences in selected outcome contrasts, particularly for teaching level and programme family, although several estimates had wide confidence intervals and should be interpreted cautiously. The findings demonstrate considerable variation in LSQ score patterns and show that a substantial proportion of respondents could not be assigned a unique highest-scoring dimension. These results support cautious use of learning-style classifications as descriptive indicators of reported preferences rather than as fixed learner types. Teacher education programmes should therefore emphasise varied pedagogical experiences incorporating active engagement, reflection, theoretical understanding, and practical application.

Do children reason about the unequal means to success when making future learning decisions? Here we show that children preferred to learn from a striver than from an endowed informant. In Study 1 (N = 100, Mage = 7.58, 45 girls), children compared between a striver and an endowed informant who achieved the same outcome when making future learning decisions. In Study 2 (N = 120, Mage = 7.30, 65 girls), they compared between informants who achieved different outcomes when making future learning and interpersonal decisions. With increasing age, children attributed more competence and preferred to learn from the striver over the endowed informant (Study 1). Children’s preference to learn from the striver was replicated in Study 2 even when the informants’ outcomes differed in success, with this pattern extending to their preference from whom to seek future information and their interpersonal choices. Moreover, children referenced both epistemic cues (e.g., “she knows more”) and effort (e.g., “because she worked hard”) to explain their choices. Taken together, children assign epistemic value to effort, and view effort as an indicator of future informant reliability. Broadly, our findings demonstrate that children’s learning and interpersonal preferences are not solely based on successful outcomes, but also the process through which that success is attained. Across two studies, 5- to 9-year-old children selected between a striver and an endowed informant when making epistemic and social decisions. This study found that children preferred the striver as a source of information and social partner even when both individuals differed in their outcomes of success.

آیا کودکان هنگام اتخاذ تصمیمات یادگیری آینده، درباره وسایل نابرابر دستیابی به موفقیت استدلال می‌کنند؟ در این پژوهش نشان داده‌ایم که کودکان ترجیح می‌دهند از یک فرد اطلاع‌دهنده تلاشگر بیاموزند تا از یک فرد برخوردار. در مطالعه ۱ (N = 100، میانگین سن = 7.58، ۴۵ دختر)، کودکان بین یک فرد تلاشگر و یک فرد برخوردار که به نتیجه یکسانی دست یافته بودند، هنگام اتخاذ تصمیمات یادگیری آینده مقایسه کردند. در مطالعه ۲ (N = 120، میانگین سن = 7.30، ۶۵ دختر)، آن‌ها بین اطلاع‌دهندگانی که به نتایج متفاوتی دست یافته بودند، هنگام اتخاذ تصمیمات یادگیری و بین‌فردی آینده مقایسه کردند. با افزایش سن، کودکان شایستگی بیشتری به فرد تلاشگر نسبت دادند و ترجیح دادند از او بیاموزند تا از فرد برخوردار (مطالعه ۱). ترجیح کودکان برای یادگیری از فرد تلاشگر در مطالعه ۲ نیز تکرار شد، حتی زمانی که نتایج اطلاع‌دهندگان در موفقیت متفاوت بود و این الگو به ترجیح آن‌ها برای جستجوی اطلاعات آینده و انتخاب‌های بین‌فردی‌شان نیز گسترش یافت. افزون بر این، کودکان هم به نشانه‌های معرفتی (مانند «او بیشتر می‌داند») و هم به تلاش (مانند «چون او سخت کار کرد») برای توضیح انتخاب‌های خود اشاره کردند. در مجموع، کودکان برای تلاش ارزش معرفتی قائل هستند و تلاش را به‌عنوان شاخصی برای پایایی اطلاع‌دهنده در آینده می‌دانند. به طور کلی، یافته‌های ما نشان می‌دهد که ترجیحات یادگیری و بین‌فردی کودکان صرفاً بر اساس نتایج موفقیت‌آمیز نیست، بلکه به فرایندی که موفقیت از طریق آن حاصل می‌شود نیز بستگی دارد. در دو مطالعه، کودکان ۵ تا ۹ ساله هنگام اتخاذ تصمیمات معرفتی و اجتماعی بین یک فرد تلاشگر و یک فرد برخوردار انتخاب کردند. این پژوهش نشان داد که کودکان حتی زمانی که این دو فرد در نتایج موفقیت خود متفاوت بودند، فرد تلاشگر را به‌عنوان منبع اطلاعات و شریک اجتماعی ترجیح دادند.

Background Resilience is increasingly understood as a dynamic, ecological process; however, prevailing psychiatric models continue to emphasize individual traits, thereby neglecting collective and culturally embedded forms of endurance. Sumud (Arabic: صمود), broadly translating as steadfastness, perseverance, and endurance, sustains identity, dignity, and daily life under chronic adversity across the Arab world and functions as a relational and ethical orientation. This review examines sumud as a resilience framework for transcultural psychiatry and psychotherapy. Aims To synthesize conceptualizations of sumud in relation to resilience, coping, and adaptation, and to evaluate implications for narrative, family-based, group, community-oriented, and arts-informed therapeutic approaches. Methods A PRISMA 2020-guided systematic narrative review was conducted. Four electronic databases (PubMed, Scopus, Web of Science, and Embase) were searched covering publications up to 1 June 2026. English-language studies were eligible if they explicitly examined sumud as a cultural, psychological, or collective construct with relevance to resilience, coping, or psychotherapy. Eligible publication types included qualitative, quantitative, and mixed-methods empirical studies; theoretical and conceptual papers; ethnographies; narrative analyses; and reviews. Data were thematically synthesized using a predefined extraction matrix. The review was registered with PROSPERO (CRD420261279052). Results Thirty-nine studies met the inclusion criteria. Descriptively sumud emerged as a multilevel, collective form of resilience enacted through family systems, intergenerational narratives, cultural practices, and institutional structures. Substantively, it supported meaning-making, emotional regulation, and identity continuity. Critically, ethical tensions and cumulative burdens were documented, particularly for women, caregivers, and professionals., and rigorously evaluated, sumud-informed psychotherapeutic interventions remain scarce, notwithstanding a general preference in mental health studies for social-ecological models and narrative, family-based, group, and arts-based therapeutic approaches. Conclusions Theoretically, sumud challenges individualistic psychiatric frameworks by offering a culturally embedded, collective model of resilience. Clinically, it urges clinicians to engage with patients’ narratives, relational worlds, and cultural practices, while remaining attentive to the costs of endurance. Prospectively, in the context of ongoing conflicts and humanitarian crises affecting parts of the Middle East and Gulf region, sumud warrants renewed scholarly and clinical attention for the development of culturally responsive, resilience-informed psychotherapies. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ , identifier CRD420261279052.

زمینه: تاب‌آوری به‌طور فزاینده‌ای به‌عنوان فرایندی پویا و بوم‌شناختی درک می‌شود؛ با این حال، مدل‌های غالب روان‌پزشکی همچنان بر ویژگی‌های فردی تأکید دارند و بدین‌ترتیب اشکال جمعی و فرهنگیِ تاب‌آوری را نادیده می‌گیرند. صمود (عربی: صمود)، که به‌طور کلی به معنای استواری، پایداری و بردباری است، هویت، کرامت و زندگی روزمره را در شرایط دشواری مزمن در سراسر جهان عرب حفظ می‌کند و به‌عنوان رویکردی رابطه‌ای و اخلاقی عمل می‌کند. این مرور، صمود را به‌عنوان چارچوبی برای تاب‌آوری در روان‌پزشکی و روان‌درمانی فراملی بررسی می‌کند. اهداف: تلفیق مفاهیم صمود در ارتباط با تاب‌آوری، مقابله و سازگاری و ارزیابی پیامدها برای رویکردهای درمانی مبتنی بر روایت، خانواده‌محور، گروهی، جامعه‌محور و مبتنی بر هنر. روش‌ها: مرور روایی نظام‌مند با راهنمای PRISMA 2020 انجام شد. چهار پایگاه داده الکترونیکی (PubMed، Scopus، Web of Science و Embase) تا تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. مطالعات انگلیسی‌زبان در صورتی واجد شرایط بودند که صمود را به‌عنوان سازه‌ای فرهنگی، روان‌شناختی یا جمعی با ارتباط با تاب‌آوری، مقابله یا روان‌درمانی به‌طور صریح بررسی کرده باشند. انواع انتشارات واجد شرایط شامل مطالعات تجربی کیفی، کمی و روش‌های ترکیبی؛ مقالات نظری و مفهومی؛ قوم‌نگاری‌ها؛ تحلیل‌های روایی؛ و مرورها بودند. داده‌ها با استفاده از ماتریس استخراج از پیش تعیین‌شده، به‌صورت موضوعی تلفیق شدند. این مرور در PROSPERO (CRD420261279052) ثبت شد. نتایج: سی‌ونه مطالعه معیارهای ورود را داشتند. به‌صورت توصیفی، صمود به‌عنوان شکلی چندسطحی و جمعی از تاب‌آوری که از طریق نظام‌های خانوادگی، روایت‌های میان‌نسلی، رویه‌های فرهنگی و ساختارهای نهادی تحقق می‌یابد، ظاهر شد. به‌طور اساسی، صمود از معنا‌بخشی، تنظیم هیجانی و تداوم هویت حمایت می‌کرد. به‌طور انتقادی، تنش‌های اخلاقی و بارهای تجمعی، به‌ویژه برای زنان، مراقبان و حرفه‌ای‌ها، مستند شده است. با وجود ترجیح کلی در مطالعات سلامت روان برای مدل‌های اجتماعی-بوم‌شناختی و رویکردهای درمانی روایی، خانواده‌محور، گروهی و مبتنی بر هنر، مداخلات روان‌درمانی مبتنی بر صمود که به‌طور دقیق ارزیابی شده باشند، همچنان کمیاب‌اند. نتیجه‌گیری: از نظر نظری، صمود با ارائه مدلی جمعی و فرهنگی از تاب‌آوری، چارچوب‌های فردگرایانه روان‌پزشکی را به چالش می‌کشد. از نظر بالینی، صمود درمانگران را به درگیر شدن با روایت‌ها، جهان‌های رابطه‌ای و رویه‌های فرهنگی بیماران فرا می‌خواند، در حالی که باید به هزینه‌های تاب‌آوری نیز توجه داشت. از منظر آینده، در زمینه تداوم منازعات و بحران‌های انسانی در بخش‌هایی از خاورمیانه و منطقه خلیج فارس، صمود شایسته توجه مجدد علمی و بالینی برای توسعه روان‌درمانی‌های مبتنی بر تاب‌آوری و پاسخگو به فرهنگ است. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ ، شناسه CRD420261279052.

One essential aspect of mindfulness practice is to help people focus on the present moment. Although this present-focused attention has been linked to several positive outcomes, it also raises the possibility that mindfulness could increase present bias, with potentially negative consequences for decision-making. Across three laboratory studies and one longitudinal field study, we examined whether mindfulness meditation affects intertemporal choice. In the laboratory studies, participants completed brief guided mindfulness exercises before making economic decisions involving trade-offs between smaller immediate rewards and larger delayed rewards. In our field study, participants completed an eight-week mindfulness course offered by an established mindfulness institute, and they made intertemporal choices before and after their training. Across all four studies, mindfulness did not increase present bias or meaningfully alter intertemporal decisions.

یکی از جنبه‌های اساسی تمرین ذهن‌آگاهی، کمک به افراد برای تمرکز بر لحظه حال است. اگرچه این توجه متمرکز بر حال با پیامدهای مثبت متعددی مرتبط دانسته شده است، اما این امکان را نیز مطرح می‌کند که ذهن‌آگاهی می‌تواند سوگیری حال‌گرایانه را افزایش دهد و پیامدهای منفی بالقوه‌ای برای تصمیم‌گیری به همراه داشته باشد. در سه مطالعه آزمایشگاهی و یک مطالعه میدانی طولی، بررسی کردیم که آیا مدیتیشن ذهن‌آگاهی بر انتخاب‌های بین‌زمانی تأثیر می‌گذارد یا خیر. در مطالعات آزمایشگاهی، شرکت‌کنندگان پیش از اتخاذ تصمیمات اقتصادی شامل ترجیح بین پاداش‌های کوچک‌تر فوری و پاداش‌های بزرگ‌تر با تأخیر، تمرینات هدایت‌شده کوتاه ذهن‌آگاهی را انجام دادند. در مطالعه میدانی ما، شرکت‌کنندگان یک دوره هشت‌هفته‌ای ذهن‌آگاهی را که توسط یک مؤسسه معتبر ذهن‌آگاهی ارائه می‌شد، گذراندند و پیش و پس از آموزش خود انتخاب‌های بین‌زمانی انجام دادند. در هر چهار مطالعه، ذهن‌آگاهی موجب افزایش سوگیری حال‌گرایانه یا تغییر معنادار در تصمیمات بین‌زمانی نشد.

Social learning is a fundamental adaptive strategy that critically shapes decision-making and feeding behaviors. Through the social transmission of food preference (STFP), animals acquire information about food safety via social interactions, forming a food-odor memory that overrides innate preferences and guides subsequent food preferences. However, the neural mechanisms through which social cues durably influence feeding preferences remain unclear. Here, we identify the lateral septum (LS) as a key node in STFP. We show that LS neuronal activity increases following social learning and reliably distinguishes between socially cued and uncued foods. Chemogenetic inhibition of the dorsal LS (dLS), but not the ventral LS (vLS), abolishes STFP-driven food preference, revealing subregional specificity within the LS. Furthermore, oxytocin receptor (OXTR) signaling within the dLS is required for STFP in mice, where it enhances neuronal excitability through PLC pathway activation. Together, our results reveal a subregion-specific circuit mechanism through which the dLS integrates social information with feeding motivation, and highlight oxytocinergic modulation as a key mediator of socially guided food preferences.

یادگیری اجتماعی یک راهبرد سازشی بنیادی است که به طور حیاتی تصمیم‌گیری و رفتارهای تغذیه‌ای را شکل می‌دهد. از طریق انتقال اجتماعی ترجیح غذایی (STFP)، حیوانات اطلاعاتی درباره ایمنی غذا از طریق تعاملات اجتماعی کسب می‌کنند و حافظه‌ای از بوی غذا ایجاد می‌کنند که بر ترجیحات ذاتی غلبه کرده و ترجیحات غذایی بعدی را هدایت می‌کند. با این حال، سازوکارهای عصبی که از طریق آن‌ها نشانه‌های اجتماعی به طور پایدار بر ترجیحات تغذیه‌ای تأثیر می‌گذارند، همچنان نامشخص است. در این پژوهش، سپتوم جانبی (LS) به عنوان یک گره کلیدی در STFP شناسایی شد. نشان داده‌ایم که فعالیت نورونی LS پس از یادگیری اجتماعی افزایش می‌یابد و به طور قابل اعتمادی میان غذاهای دارای نشانه اجتماعی و بدون نشانه تمایز قائل می‌شود. مهار شیمی‌ژنتیکی سپتوم جانبی پشتی (dLS)، اما نه سپتوم جانبی شکمی (vLS)، ترجیح غذایی مبتنی بر STFP را از بین می‌برد و ویژگی زیرناحیه‌ای را درون LS آشکار می‌کند. افزون بر این، سیگنال‌دهی گیرنده اکسی‌توسین (OXTR) در dLS برای STFP در موش‌ها ضروری است و از طریق فعال‌سازی مسیر PLC، تحریک‌پذیری نورونی را افزایش می‌دهد. در مجموع، نتایج ما سازوکار مدار خاص زیرناحیه‌ای را آشکار می‌کند که از طریق آن dLS اطلاعات اجتماعی را با انگیزش تغذیه‌ای یکپارچه می‌کند و تعدیل اکسی‌توسینرژیک را به عنوان میانجی کلیدی ترجیحات غذایی هدایت‌شده اجتماعی برجسته می‌سازد.

Although corrective feedback has been widely studied in EFL contexts, limited research has examined how specific types of classroom feedback relate to non-English major students’ growth-oriented learning behavior (GOLB), particularly in higher education. Previous research has tended to emphasize linguistic accuracy, with less attention to the affective, motivational, and behavioral processes through which learners receive and use feedback. To address this gap, this quantitatively driven convergent mixed-methods study investigated non-English major EFL students’ perceptions of different types of feedback and their perceived contributions to GOLB. Quantitative and qualitative data were collected from 598 non-English major university students in Thailand. The quantitative phase examined 10 feedback types across four dimensions of GOLB: motivation to improve, learning from mistakes, willingness to apply feedback, and persistence and effort. The qualitative phase analyzed responses to open-ended questionnaire items to contextualize the statistical results. Based entirely on participants’ self-reported perceptions, the findings revealed a clear preference for positive reinforcement, delayed feedback, and explicit correction. Participants rated these three types as receiving higher mean ratings for their motivation, confidence, and intended engagement with feedback than repetition, metalinguistic feedback, and self-correction. Positive reinforcement emerged as the most consistently valued feedback type across all four dimensions. Qualitative findings further showed that students preferred feedback that was encouraging, clear, actionable, and accessible, with many favoring feedback delivered in both Thai and English. The findings suggest that effective feedback is not only corrective but also affectively supportive, cognitively accessible, and linguistically responsive to learners’ needs. The study concludes by proposing the 3C2A Feedback Guideline as a provisional, data-informed framework for learner-responsive feedback in non-English major EFL classrooms.

اگرچه بازخورد اصلاحی به طور گسترده‌ای در زمینه‌های آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) مورد مطالعه قرار گرفته است، پژوهش‌های محدودی به بررسی ارتباط انواع خاصی از بازخورد کلاسی با رفتار یادگیری رشد‌محور (GOLB) دانشجویان غیررشته‌ای زبان انگلیسی، به ویژه در آموزش عالی، پرداخته‌اند. پژوهش‌های پیشین عمدتاً بر دقت زبانی تأکید داشته‌اند و به فرایندهای عاطفی، انگیزشی و رفتاری که زبان‌آموزان از طریق آن‌ها بازخورد را دریافت و استفاده می‌کنند، کمتر توجه شده است. به منظور رفع این خلأ، این مطالعه کمّی‌محور با روش آمیخته همگرا به بررسی ادراکات دانشجویان غیررشته‌ای EFL نسبت به انواع مختلف بازخورد و نقش ادراک‌شده آن‌ها در GOLB پرداخت. داده‌های کمّی و کیفی از ۵۹۸ دانشجوی غیررشته‌ای دانشگاهی در تایلند گردآوری شد. در مرحله کمّی، ۱۰ نوع بازخورد در چهار بُعد GOLB شامل انگیزه برای پیشرفت، یادگیری از اشتباهات، تمایل به به‌کارگیری بازخورد و پایداری و تلاش مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله کیفی، پاسخ‌های مربوط به پرسش‌های بازپاسخ پرسشنامه برای زمینه‌مند کردن نتایج آماری تحلیل شد. یافته‌ها که کاملاً مبتنی بر ادراکات خودگزارش‌دهی شرکت‌کنندگان بود، ترجیح آشکاری را نسبت به تقویت مثبت، بازخورد تأخیری و اصلاح صریح نشان داد. شرکت‌کنندگان این سه نوع بازخورد را از نظر انگیزه، اعتماد به نفس و مشارکت مورد انتظار با بازخورد، بالاتر از تکرار، بازخورد فرازبانی و خوداصلاحی ارزیابی کردند. تقویت مثبت به عنوان ارزشمندترین نوع بازخورد در تمامی چهار بُعد ظاهر شد. یافته‌های کیفی نیز نشان داد که دانشجویان بازخوردی را ترجیح می‌دهند که تشویق‌کننده، شفاف، قابل اجرا و در دسترس باشد و بسیاری بازخورد ارائه‌شده به هر دو زبان تایلندی و انگلیسی را ترجیح می‌دادند. یافته‌ها حاکی از آن است که بازخورد مؤثر نه تنها اصلاحی، بلکه از نظر عاطفی حمایت‌کننده، از نظر شناختی قابل دسترس و از نظر زبانی پاسخگو به نیازهای زبان‌آموزان است. مطالعه با پیشنهاد راهنمای بازخورد 3C2A به عنوان یک چارچوب موقت و مبتنی بر داده برای بازخورد پاسخگو به زبان‌آموز در کلاس‌های EFL غیررشته‌ای به پایان می‌رسد.

Individuals’ perceptions and behaviors may vary based on the culture to which they belong. Environmental studies within cultural contexts have piqued the interest of professionals in architecture and psychology. Because colour plays an important role in creating a specific environment and responses to colour were equivocal, this study investigates colour preferences across different types of venues. Using a qualitative research method, it examines the impact of colour on cultural codes in interior spaces of various dwelling typologies. A literature study and comparative analysis were carried out in Türkiye, Japan, and Norway. Culture, colour perception, interior design, colour use in interior spaces, housing typology, colour use in housing, and the cultural significance of colour were all investigated. The study also examined the cross-cultural meanings of colour perception in interior design within housing typologies, as well as the common and differing aspects of colour preferences, material usage, and spatial atmosphere observed in Turkish, Japanese, and Norwegian housing, by relating existing studies to the research topic. Thus, the goal was to add to the literature by undertaking thorough and methodical research. Because this study also includes an intercultural assessment of colours, the Natural Colour System (NCS) was chosen as a reference for the analysis. The use of a global standards framework for globally correct colour definitions is critical to this research.

ادراک‌ها و رفتارهای افراد ممکن است بر اساس فرهنگی که به آن تعلق دارند متفاوت باشد. مطالعات محیطی در بسترهای فرهنگی توجه متخصصان معماری و روان‌شناسی را به خود جلب کرده است. از آنجا که رنگ نقش مهمی در ایجاد یک محیط خاص ایفا می‌کند و واکنش‌ها به رنگ مبهم بوده است، این پژوهش به بررسی ترجیحات رنگی در انواع مختلف فضاها می‌پردازد. با استفاده از روش پژوهش کیفی، تأثیر رنگ بر کدهای فرهنگی در فضاهای داخلی گونه‌های مختلف مسکونی بررسی می‌شود. مطالعه مروری و تحلیل تطبیقی در ترکیه، ژاپن و نروژ انجام شده است. فرهنگ، ادراک رنگ، طراحی داخلی، کاربرد رنگ در فضاهای داخلی، گونه‌شناسی مسکن، کاربرد رنگ در مسکن و اهمیت فرهنگی رنگ همگی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این پژوهش همچنین معانی بین‌فرهنگی ادراک رنگ در طراحی داخلی در گونه‌شناسی مسکن، و جنبه‌های مشترک و متفاوت ترجیحات رنگی، استفاده از مصالح و جو فضایی مشاهده‌شده در خانه‌های ترکیه‌ای، ژاپنی و نروژی را با ارتباط دادن مطالعات موجود به موضوع پژوهش بررسی کرده است. بنابراین هدف، افزودن به ادبیات موضوع از طریق انجام پژوهشی جامع و روشمند بوده است. از آنجا که این پژوهش شامل ارزیابی بین‌فرهنگی رنگ‌ها نیز می‌شود، سیستم رنگ طبیعی (NCS) به عنوان مرجع برای تحلیل انتخاب شده است. استفاده از چارچوب استاندارد جهانی برای تعریف صحیح رنگ‌ها در سطح جهانی برای این پژوهش حیاتی است.

This study offers a comparative analysis of the interpretive characteristics of the mutashabihat verses in two tenth century exegetical works, namely Jami’ al-Bayan by Ibn Jarir al Tabari (d. 310 AH) and Bahr al-’Ulum by Abu al Layth al Samarqandi (d. 373 AH). Popular scholarship often falls into an exaggerated dichotomy, treating these two works as opposite poles of pure transmission versus linguistic reasoning. This study shows otherwise. Both works belong to the same genre of tafsir bi al ma'thur and both employ extensive linguistic ta’wil across most verses, a fact reflected even in al Tabari's own title. Using a four-pillar comparative framework and five test cases of anthropomorphic verses (istiwa’, maji’, yad, wajh, and the disconnected letters), this study finds that a sharp and consistent divergence between tafwid and ta’wil emerges specifically on verses ascribing attributes to God, precisely where each scholar's theological affiliation, Athari and Jariri for al Tabari, Maturidi and Hanafi for al Samarqandi, comes into play. Because the shared genre and general method function as a controlled variable, this localized divergence offers stronger evidence that theological affiliation, rather than general methodological preference, is the decisive factor shaping a commentator's stance toward the mutashabihat.

این پژوهش به تحلیل تطبیقی ویژگی‌های تفسیری آیات متشابه در دو اثر تفسیری قرن چهارم هجری، یعنی جامع‌البیان اثر ابن جریر طبری (متوفی ۳۱۰ هجری قمری) و بحرالعلوم اثر ابواللیث سمرقندی (متوفی ۳۷۳ هجری قمری) می‌پردازد. پژوهش‌های رایج اغلب به دوگانه‌سازی افراطی گرایش دارند و این دو اثر را به عنوان دو قطب متضاد نقل صرف در برابر استدلال زبانی معرفی می‌کنند. این پژوهش خلاف این دیدگاه را نشان می‌دهد. هر دو اثر به یک گونه تفسیری یعنی تفسیر به مأثور تعلق دارند و هر دو در اکثر آیات، تأویل زبانی گسترده‌ای به کار می‌برند؛ امری که حتی در عنوان اثر طبری نیز منعکس است. با بهره‌گیری از چهار محور مقایسه و پنج نمونه موردی از آیات دارای صفات جسمانی (استواء، مجیء، ید، وجه و حروف مقطعه)، این پژوهش نشان می‌دهد که تفاوت آشکار و ثابتی میان تفویض و تأویل دقیقاً در آیاتی که صفاتی به خداوند نسبت داده می‌شود، پدیدار می‌گردد؛ جایی که وابستگی کلامی هر مفسر، یعنی اثری و جریری برای طبری و ماتریدی و حنفی برای سمرقندی، نقش تعیین‌کننده‌ای می‌یابد. از آنجا که گونه تفسیری مشترک و روش کلی به عنوان متغیر کنترل‌شده عمل می‌کند، این تفاوت موضعی شواهد قوی‌تری ارائه می‌دهد که وابستگی کلامی، نه ترجیح روشی کلی، عامل تعیین‌کننده در موضع مفسر نسبت به آیات متشابه است.

Background: Reading habits are important to literacy development, yet Grade 5 learners may not consistently engage in reading inside and outside school.Objective: This study examined learners’ reading habits and engagement, identified factors associated with poor reading habits, examined the relationship between reading habits and reading comprehension skills, and proposed a Reading Habits Improvement Program.Methods: The thesis reports Grade 5 learners in Nampicuan District as respondents. Data were gathered through validated questionnaires and reading comprehension assessments and analyzed using weighted mean, standard deviation, ranking, and Pearson Product-Moment Correlation.Results: Reading habits had a composite mean of 3.38 (SD = 0.94), interpreted as Sometimes. Engagement in reading activities had a composite mean of 3.95 (SD = 0.78), interpreted as Agree. The most prominent reported barriers were excessive gadget use (M = 4.22, SD = 0.71), preference for games or television (M = 4.01, SD = 0.76), and limited access to books (M = 3.64, SD = 0.88). Reading habits and comprehension skills showed a strong positive relationship (r = 0.732, p = 0.000).Conclusion: The findings support structured literacy interventions emphasizing daily reading routines, access to materials, parental involvement, reading motivation, comprehension enhancement, and monitoring and evaluation.t and resilience against manipulative digital strategies to safeguard democratic processes.

زمینه: عادات مطالعه برای توسعه سواد اهمیت دارند، اما دانش‌آموزان پایه پنجم ممکن است به طور مستمر در داخل و خارج از مدرسه به مطالعه نپردازند. هدف: این پژوهش به بررسی عادات و میزان مشارکت دانش‌آموزان در مطالعه، شناسایی عوامل مرتبط با عادات ضعیف مطالعه، بررسی رابطه بین عادات مطالعه و مهارت‌های درک مطلب، و ارائه برنامه‌ای برای بهبود عادات مطالعه پرداخته است. روش‌ها: در این پایان‌نامه، دانش‌آموزان پایه پنجم منطقه نامپیکوان به عنوان پاسخ‌دهندگان انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اعتبارسنجی‌شده و آزمون‌های درک مطلب گردآوری و با استفاده از میانگین وزنی، انحراف معیار، رتبه‌بندی و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج: عادات مطالعه دارای میانگین ترکیبی 3.38 (SD = 0.94) و به صورت «گاهی» تفسیر شد. مشارکت در فعالیت‌های مطالعه دارای میانگین ترکیبی 3.95 (SD = 0.78) و به صورت «موافقم» تفسیر شد. برجسته‌ترین موانع گزارش‌شده شامل استفاده بیش از حد از ابزارهای دیجیتال (M = 4.22, SD = 0.71)، ترجیح بازی یا تلویزیون (M = 4.01, SD = 0.76) و دسترسی محدود به کتاب‌ها (M = 3.64, SD = 0.88) بود. بین عادات مطالعه و مهارت‌های درک مطلب رابطه مثبت قوی مشاهده شد (r = 0.732, p = 0.000). نتیجه‌گیری: یافته‌ها از مداخلات ساختاریافته سوادآموزی با تأکید بر روال‌های روزانه مطالعه، دسترسی به منابع، مشارکت والدین، انگیزش مطالعه، ارتقای درک مطلب و پایش و ارزیابی حمایت می‌کنند.

Habits are automatic actions shaped by prior experience, enabling efficient and fast responses in stable environments. While habitual gaze rapidly directs the eyes toward valuable objects, the mechanisms underlying habitual manual choice for reaching and grasping remain unclear. Here we show that macaque monkeys develop habitual manual choices toward previously rewarded objects through multi-day object–value learning, driven by learned value and spatial preferences. This habitual reaching behavior persisted without object-contingent reward and showed shorter latencies than in value-deliberative tasks, consistent with automatic control. Regression analyses further revealed that manual choice was guided by learned object values, whereas visual salience had no effect, unlike gaze habits. Instead, intrinsic spatial preferences continued to bias reaching behavior even after long-term value learning. These findings demonstrate that habitual manual choice is influenced by both long-term value memory and innate spatial preference, suggesting that the behavioral expression of habitual choice differs between manual selection and habitual gaze.

عادت‌ها کنش‌های خودکاری هستند که توسط تجربه‌های پیشین شکل می‌گیرند و امکان پاسخ‌دهی کارآمد و سریع را در محیط‌های پایدار فراهم می‌کنند. در حالی که نگاه عادت‌گونه به سرعت چشم‌ها را به سوی اشیای ارزشمند هدایت می‌کند، سازوکارهای زیربنایی انتخاب دستی عادت‌گونه برای رسیدن و گرفتن اشیا همچنان نامشخص است. در این پژوهش نشان می‌دهیم که میمون‌های ماکاک از طریق یادگیری چندروزه ارزش شیء، انتخاب‌های دستی عادت‌گونه‌ای نسبت به اشیای پاداش‌دیده پیشین توسعه می‌دهند که این امر تحت تأثیر ارزش آموخته‌شده و ترجیحات فضایی قرار دارد. این رفتار دستی عادت‌گونه حتی بدون پاداش وابسته به شیء نیز تداوم یافت و زمان واکنش کوتاه‌تری نسبت به تکالیف مبتنی بر تأمل ارزشی نشان داد که با کنترل خودکار سازگار است. تحلیل‌های رگرسیونی همچنین نشان داد که انتخاب دستی تحت تأثیر ارزش‌های آموخته‌شده اشیا قرار دارد، در حالی که برجستگی بصری، برخلاف عادت‌های نگاه، تأثیری نداشت. در عوض، ترجیحات فضایی ذاتی حتی پس از یادگیری بلندمدت ارزش، همچنان رفتار دستی را سوگیری می‌کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که انتخاب دستی عادت‌گونه تحت تأثیر هر دو حافظه ارزشی بلندمدت و ترجیح فضایی ذاتی قرار دارد و بیان رفتاری انتخاب عادت‌گونه میان انتخاب دستی و نگاه عادت‌گونه متفاوت است.

Xizang, China, has complex alpine ecosystems and supports a diversity of primates. However, systematic survey data on the current distribution and population characteristics of the white-cheeked macaque ( Macaca leucogenys ) and the Arunachal macaque ( Macaca munzala ) in Xizang remain limited. To determine the spatial distributions and troop sizes of the two macaque species, line-transect surveys and camera-trap monitoring were conducted in Shannan City and Nyingchi City, Xizang, in 2025. The surveys recorded 11 troops of Arunachal macaques in Himalayan fir forests and forest-edge habitats at elevations of 2,000–3,000 m in Cona City, Shannan City and 10 troops of white-cheeked macaques in habitats, ranging from evergreen broad-leaved forest to mixed coniferous–broad-leaved forest at elevations of 1,395–2,700 m in Gedang Township and Damu Township, Medog County, Nyingchi City. Average troop size was approximately 14 individuals for the Arunachal macaque and 17 individuals for the white-cheeked macaque. Troops of both species included adults, subadults and infants and the presence of infants indicated normal reproductive activity. This study provides the first systematic documentation of the current distribution ranges, habitat preferences and social structure of these two macaque species in Xizang, thereby providing baseline data for subsequent conservation assessments and management decisions.

استان تبت (شی‌زانگ) در چین دارای اکوسیستم‌های آلپی پیچیده‌ای است و از تنوع بالایی از نخستی‌ها پشتیبانی می‌کند. با این حال، داده‌های پیمایشی نظام‌مند درباره پراکنش کنونی و ویژگی‌های جمعیتی ماکاک گونه سفیدگونه (Macaca leucogenys) و ماکاک آروناچال (Macaca munzala) در تبت همچنان محدود است. به‌منظور تعیین پراکنش مکانی و اندازه گروه‌های این دو گونه ماکاک، پیمایش‌های خطی و پایش با دوربین تله‌ای در سال ۲۰۲۵ در شهرهای شان‌نان و نینگ‌چی، تبت انجام شد. در این پیمایش‌ها، ۱۱ گروه ماکاک آروناچال در جنگل‌های صنوبر هیمالیایی و زیستگاه‌های حاشیه جنگل در ارتفاعات ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ متر در شهر کُنا، شان‌نان و ۱۰ گروه ماکاک سفیدگونه در زیستگاه‌هایی از جنگل‌های همیشه‌سبز پهن‌برگ تا جنگل‌های مخلوط سوزنی‌برگ-پهن‌برگ در ارتفاعات ۱۳۹۵ تا ۲۷۰۰ متر در بخش‌های گدانگ و دمو، شهرستان مدوگ، نینگ‌چی ثبت شد. میانگین اندازه گروه برای ماکاک آروناچال تقریباً ۱۴ فرد و برای ماکاک سفیدگونه ۱۷ فرد بود. گروه‌های هر دو گونه شامل بالغین، نیمه‌بالغین و نوزادان بودند و حضور نوزادان نشان‌دهنده فعالیت تولیدمثلی طبیعی بود. این مطالعه نخستین مستندسازی نظام‌مند از محدوده پراکنش کنونی، ترجیحات زیستگاهی و ساختار اجتماعی این دو گونه ماکاک در تبت را ارائه می‌دهد و داده‌های پایه‌ای برای ارزیابی‌های حفاظتی و تصمیم‌گیری‌های مدیریتی بعدی فراهم می‌کند.

PURPOSE: Maintaining student engagement with lecture content beyond the classroom remains a persistent challenge in higher education. While lecture recordings are widely used, they often require substantial time to revisit and may not align with students' study habits. This reflective article examines the introduction of concise AI-assisted podcast summaries as a supplementary learning resource within a second-year module in the MPharm programme. The purpose of this reflection is to explore how this intervention influenced student engagement with lecture material and how the experience reshaped my assumptions about how students revisit and consolidate learning. DESCRIPTION: Podcast summaries of approximately ten minutes were created to capture key concepts from lectures and were made available through the university's learning platform with captions and transcripts to support accessibility. The summaries were reviewed and edited to ensure pedagogical alignment with the lecture content. Student engagement was explored through learning platform analytics and open-ended survey responses, alongside informal peer feedback. The intervention emerged from ongoing reflections on students' difficulties revisiting full lecture recordings and their expressed preference for shorter revision resources. ANALYSIS: Student feedback and usage patterns indicated that the podcasts were primarily used after lectures as tools for reinforcement rather than preparation. Many students integrated listening into daily activities such as commuting or exercising, indicating the flexible nature of podcast-based learning. Reflecting on this experience challenged my assumption that students primarily require preparatory materials and instead highlighted the importance of supporting post-lecture consolidation. The intervention also raised considerations about balancing concise summaries with the need to maintain depth in complex public health topics. CONCLUSIONS: The experience suggests that podcast summaries can provide a flexible means for students to revisit complex material while complementing existing teaching approaches. More broadly, the project illustrates how reflective engagement with teaching practice can reveal mismatches between educator expectations and students' learning behaviours.

هدف: حفظ مشارکت دانشجویان با محتوای درسی فراتر از کلاس، همچنان یکی از چالش‌های پایدار در آموزش عالی است. اگرچه ضبط سخنرانی‌ها به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما اغلب نیازمند صرف زمان قابل توجهی برای مرور مجدد است و ممکن است با عادات مطالعه دانشجویان هم‌راستا نباشد. این مقاله تأملی به بررسی معرفی خلاصه‌های پادکست مختصر با کمک هوش مصنوعی به عنوان منبع یادگیری مکمل در یک واحد درسی سال دوم برنامه MPharm می‌پردازد. هدف این تأمل، بررسی تأثیر این مداخله بر مشارکت دانشجویان با محتوای سخنرانی و همچنین بازنگری در فرضیات نویسنده درباره نحوه مرور و تثبیت یادگیری توسط دانشجویان است. شرح: خلاصه‌های پادکست حدوداً ده دقیقه‌ای برای پوشش مفاهیم کلیدی سخنرانی‌ها تهیه شد و از طریق بستر یادگیری دانشگاه همراه با زیرنویس و متن پیاده‌سازی‌شده جهت حمایت از دسترس‌پذیری ارائه گردید. این خلاصه‌ها بازبینی و ویرایش شدند تا با محتوای آموزشی سخنرانی‌ها هم‌راستا باشند. مشارکت دانشجویان از طریق تحلیل‌های بستر یادگیری و پاسخ‌های نظرسنجی باز، در کنار بازخورد غیررسمی همکاران، مورد بررسی قرار گرفت. این مداخله از تأملات مداوم درباره دشواری دانشجویان در مرور کامل ضبط سخنرانی‌ها و ترجیح ابراز شده آنان به منابع مرور کوتاه‌تر نشأت گرفت. تحلیل: بازخورد دانشجویان و الگوهای استفاده نشان داد که پادکست‌ها عمدتاً پس از سخنرانی‌ها به عنوان ابزار تقویت یادگیری مورد استفاده قرار گرفتند تا آمادگی قبلی. بسیاری از دانشجویان گوش دادن به پادکست‌ها را با فعالیت‌های روزمره مانند رفت‌وآمد یا ورزش ادغام کردند که نشان‌دهنده ماهیت انعطاف‌پذیر یادگیری مبتنی بر پادکست است. تأمل بر این تجربه، فرض نویسنده مبنی بر نیاز اصلی دانشجویان به منابع آمادگی را به چالش کشید و در عوض، اهمیت حمایت از تثبیت یادگیری پس از سخنرانی را برجسته ساخت. این مداخله همچنین ملاحظاتی درباره تعادل میان خلاصه‌سازی مختصر و حفظ عمق در موضوعات پیچیده سلامت عمومی را مطرح کرد. نتیجه‌گیری: این تجربه نشان می‌دهد که خلاصه‌های پادکست می‌توانند روشی انعطاف‌پذیر برای مرور مطالب پیچیده در اختیار دانشجویان قرار دهند و در عین حال رویکردهای آموزشی موجود را تکمیل کنند. به طور کلی، این پروژه نشان می‌دهد که مشارکت تأملی با عمل آموزشی می‌تواند ناسازگاری‌های میان انتظارات مدرس و رفتارهای یادگیری دانشجویان را آشکار سازد.

Understanding how personal values shape preference formation is a central concern in personality and social psychology, and increasingly relevant to tourism research. This study examines how openness to change (self-direction, stimulation, and hedonism) and conservation values (conformity, tradition, and security) are associated with preferences for novelty and familiarity in vacation experiences. Unlike prior variable-centered studies, this research adopts a person-centered approach to identify profiles based on within-person value structures. Using latent profile analysis on data from 498 US tourists, we identified four distinct value profiles: Tradition-focused, Stimulation-focused, Strong, and Weak. The Tradition-focused profile aligns with conservation values, favoring familiar experiences, while the Stimulation-focused profile, aligned with openness to change, favors novel experiences. The Strong profile places high importance on both openness to change and conservation values, showing the most balanced preference for new and familiar elements among the four profiles. The Weak profile places low importance on all values, reflecting flexible vacation preferences. These findings challenge the traditional dichotomy of novelty and familiarity, demonstrating that individuals can simultaneously hold preferences for both. By showing that openness to change and conservation values can be jointly important within individuals, this study extends the theoretical understanding of compatible and conflicting values and contributes to person-centered research on individual differences. Applied to tourism, these insights offer practical implications for tailoring vacation experiences to diverse value profiles.

درک چگونگی تأثیر ارزش‌های فردی بر شکل‌گیری ترجیحات، یکی از دغدغه‌های اصلی در روان‌شناسی شخصیت و اجتماعی است و به طور فزاینده‌ای در پژوهش‌های گردشگری اهمیت یافته است. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه ارزش‌های گشودگی نسبت به تغییر (خودراهبری، تحریک و لذت‌گرایی) و ارزش‌های حفظ (همنوایی، سنت و امنیت) با ترجیحات برای نوآوری و آشنایی در تجارب تعطیلات مرتبط هستند. برخلاف مطالعات پیشین با رویکرد متغیرمحور، این پژوهش رویکرد فردمحور را اتخاذ کرده است تا با تحلیل ساختارهای ارزشی درون‌فردی، پروفایل‌هایی را شناسایی کند. با استفاده از تحلیل پروفایل نهفته بر داده‌های ۴۹۸ گردشگر آمریکایی، چهار پروفایل ارزشی متمایز شناسایی شد: تمرکز بر سنت، تمرکز بر تحریک، قوی و ضعیف. پروفایل تمرکز بر سنت با ارزش‌های حفظ همسو بوده و تجارب آشنا را ترجیح می‌دهد، در حالی که پروفایل تمرکز بر تحریک که با گشودگی نسبت به تغییر همراستا است، تجارب نو را ترجیح می‌دهد. پروفایل قوی، هم به ارزش‌های گشودگی نسبت به تغییر و هم به ارزش‌های حفظ اهمیت بالایی می‌دهد و متعادل‌ترین ترجیح را برای عناصر جدید و آشنا در میان چهار پروفایل نشان می‌دهد. پروفایل ضعیف اهمیت اندکی برای همه ارزش‌ها قائل است و ترجیحات تعطیلاتی انعطاف‌پذیر را منعکس می‌کند. این یافته‌ها دوگانگی سنتی نوآوری و آشنایی را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد که افراد می‌توانند همزمان ترجیحاتی برای هر دو داشته باشند. با نشان دادن اینکه ارزش‌های گشودگی نسبت به تغییر و حفظ می‌توانند به طور مشترک درون افراد اهمیت داشته باشند، این مطالعه فهم نظری از ارزش‌های سازگار و متعارض را گسترش داده و به پژوهش‌های فردمحور درباره تفاوت‌های فردی کمک می‌کند. در کاربرد گردشگری، این بینش‌ها پیامدهای عملی برای متناسب‌سازی تجارب تعطیلات با پروفایل‌های ارزشی متنوع ارائه می‌دهد.

Reflective teaching plays an important role in shaping instructional preference among pre-service English as a foreign language teachers, yet evidence in teacher education remains limited. This study examined whether different levels of reflective teaching were associated with differences in instructional preference and how these reflective practices were translated into classroom decision-making. Using an explanatory sequential mixed-methods design, quantitative data were collected from 103 pre-service teachers, followed by semi-structured interviews with two participants representing contrasting reflective profiles. Statistical comparison and thematic analysis were used to integrate numerical trends with contextual explanations. The findings revealed that higher reflective teaching levels were associated with stronger constructivist instructional preference, greater responsiveness to learner needs, and more equitable classroom participation practices. Qualitative evidence further showed that consistent peer feedback, learner-emotion monitoring, and dialogic teaching supported more student-centered instructional choices. Overall, the study highlights reflective teaching as a key developmental competency in teacher education and underscores the importance of embedding structured reflective cycles into micro-teaching and practicum supervision.

آموزش بازتابی نقش مهمی در شکل‌دهی ترجیحات آموزشی در میان معلمان پیش‌خدمت زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی ایفا می‌کند، اما شواهد موجود در آموزش معلم محدود است. این پژوهش بررسی کرد که آیا سطوح مختلف آموزش بازتابی با تفاوت‌هایی در ترجیحات آموزشی مرتبط است و این شیوه‌های بازتابی چگونه به تصمیم‌گیری‌های کلاسی ترجمه می‌شوند. با استفاده از طرح آمیخته ترتیبی توضیحی، داده‌های کمی از ۱۰۳ معلم پیش‌خدمت گردآوری شد و سپس مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با دو شرکت‌کننده که نمایانگر پروفایل‌های بازتابی متضاد بودند، انجام گرفت. برای ادغام روندهای عددی با تبیین‌های زمینه‌ای، از مقایسه آماری و تحلیل تماتیک استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که سطوح بالاتر آموزش بازتابی با ترجیح قوی‌تر به آموزش سازنده‌گرایانه، پاسخگویی بیشتر به نیازهای یادگیرندگان و شیوه‌های مشارکت عادلانه‌تر در کلاس مرتبط است. شواهد کیفی همچنین نشان داد که بازخورد مستمر همتایان، پایش هیجانات یادگیرندگان و آموزش گفت‌وگومحور از انتخاب‌های آموزشی دانش‌آموزمحورتر حمایت می‌کند. در مجموع، این مطالعه آموزش بازتابی را به عنوان یک شایستگی کلیدی رشد حرفه‌ای در آموزش معلم برجسته می‌کند و بر اهمیت گنجاندن چرخه‌های بازتابی ساختاریافته در میکروتدریس و نظارت بر کارورزی تأکید دارد.

Short video platforms require recommendation models that can adapt to rapidly changing user interests while optimizing engagement beyond immediate click feedback. Existing collaborative filtering and supervised deep learning methods are effective for static preference matching and short-term click-through-rate prediction, but they are less suited to sequential recommendation scenarios where each recommended item influences subsequent user behavior. To address this limitation, this paper proposes a deep reinforcement learning (DRL) framework for short video recommendation. The recommendation process is formulated as a Markov Decision Process (MDP), in which the user state is constructed from historical interactions and multimodal item features, the action corresponds to selecting candidate videos, and the reward integrates immediate feedback with delayed engagement signals. A Deep Q-Network (DQN)-based agent is trained in an offline simulation environment based on the KuaiRec short-video dataset and is compared with representative baselines, including popularity-based recommendation, matrix factorization, and supervised DNN models. The experimental results show that the DRL agent better balances click relevance, session duration, and recommendation diversity, particularly in long-term engagement-oriented metrics. Ablation results further confirm that combining immediate and delayed reward signals is important for learning a robust recommendation policy. This study provides a practical framework for developing intelligent short video recommendation systems that shift the optimization objective from short-term response maximization toward long-term user value.

پلتفرم‌های ویدئوی کوتاه به مدل‌های توصیه‌گری نیاز دارند که بتوانند خود را با علایق به‌سرعت متغیر کاربران تطبیق دهند و در عین حال، بهینه‌سازی تعامل را فراتر از بازخوردهای فوری کلیک انجام دهند. روش‌های موجود فیلترینگ مشارکتی و یادگیری عمیق نظارت‌شده برای تطبیق ترجیحات ایستا و پیش‌بینی نرخ کلیک کوتاه‌مدت مؤثر هستند، اما برای سناریوهای توصیه‌گری دنباله‌دار که در آن هر آیتم توصیه‌شده بر رفتار بعدی کاربر تأثیر می‌گذارد، کمتر مناسب‌اند. برای رفع این محدودیت، این مقاله چارچوبی مبتنی بر یادگیری تقویتی عمیق (DRL) برای توصیه‌گری ویدئوی کوتاه پیشنهاد می‌کند. فرایند توصیه‌گری به صورت یک فرایند تصمیم‌گیری مارکوف (MDP) مدل‌سازی شده است که در آن وضعیت کاربر از تعاملات پیشین و ویژگی‌های چندوجهی آیتم‌ها ساخته می‌شود، عمل معادل انتخاب ویدئوهای کاندید است و پاداش، بازخورد فوری را با سیگنال‌های تعامل تأخیری ادغام می‌کند. یک عامل مبتنی بر شبکه عصبی Q عمیق (DQN) در محیط شبیه‌سازی آفلاین مبتنی بر مجموعه‌داده KuaiRec آموزش داده شده و با مبناهای نماینده از جمله توصیه‌گر مبتنی بر محبوبیت، تجزیه ماتریسی و مدل‌های DNN نظارت‌شده مقایسه می‌شود. نتایج تجربی نشان می‌دهد که عامل DRL تعادل بهتری میان ارتباط کلیک، مدت زمان نشست و تنوع توصیه برقرار می‌کند، به‌ویژه در شاخص‌های مبتنی بر تعامل بلندمدت. نتایج حذف مؤلفه‌ها نیز تأیید می‌کند که ترکیب سیگنال‌های پاداش فوری و تأخیری برای یادگیری سیاست توصیه‌گری مقاوم اهمیت دارد. این مطالعه چارچوبی عملی برای توسعه سامانه‌های هوشمند توصیه‌گر ویدئوی کوتاه ارائه می‌دهد که هدف بهینه‌سازی را از حداکثرسازی پاسخ کوتاه‌مدت به سوی ارزش بلندمدت کاربر تغییر می‌دهد.

Orthorexia has recently gained attention as a two-dimensional construct centered on a shared health orientation. Recent conceptual developments distinguish healthy orthorexia (HeOr), defined as a non-pathological interest in healthy eating, from orthorexia nervosa (OrNe), characterized by rigid and compulsive food control accompanied by psychological and social impairment. This cross-sectional study investigated the associations of HeOr and OrNe with sociodemographic variables, dietary behaviors, and obesogenic environmental factors, and aimed to identify shared and distinct determinants of these tendencies with 1,015 adults aged 18–65 years. Orthorexia tendencies were assessed using the Teruel Orthorexia Scale. Additional measures included the Sustainable and Healthy Eating Behaviors Scale, Short Screening Questionnaire of Highly Processed Food Consumption, Adult Food Security Survey Module, Food Label Reading Attitude Scale, Food Choice Questionnaire, and the Obesogenic Environment Assessment Scale. In the adjusted regression models, HeOr was positively associated with sustainable and healthy eating behaviors ( β = 0.26), AFSS food-insecurity severity score ( β = 0.11), food label reading attitudes ( β = 0.07), health-related food choice motives ( β = 0.09), natural-ingredient preference ( β = 0.14), weight-control motives ( β = 0.15), ethical food choice motives ( β = 0.10), and obesogenic social determinants and effects ( β = 0.09). Conversely, affordability-related motives ( β = −0.08), emotional appeal ( β = −0.15), familiarity ( β = −0.10), and obesogenic cultural determinants/access to experts ( β = −0.12) were negatively associated with HeOr. For OrNe, positive associations were observed with sustainable and healthy eating behaviors ( β = 0.13), AFSS food-insecurity severity score ( β = 0.17), mood-related food choice motives ( β = 0.13), weight-control motives ( β = 0.26), familiarity ( β = 0.09), ethical food choice motives ( β = 0.18), and obesogenic social determinants and effects ( β = 0.30), whereas health-related food choice motives ( β = −0.12), affordability-related motives ( β = −0.08), and emotional appeal ( β = −0.24) showed negative associations. These findings suggest that orthorectic tendencies are associated with individual health motivations as well as broader behavioral and environmental contexts; however, because of the cross-sectional design, these associations should be interpreted as correlational and hypothesis-generating rather than causal.

اورتورکسیا اخیراً به عنوان یک سازه دو‌بعدی که بر محور جهت‌گیری سلامت مشترک است، مورد توجه قرار گرفته است. پیشرفت‌های مفهومی اخیر، اورتورکسیا سالم (HeOr) را به عنوان علاقه غیرآسیب‌شناختی به تغذیه سالم از اورتورکسیا نروزا (OrNe) که با کنترل سخت‌گیرانه و اجباری غذا همراه با اختلالات روانی و اجتماعی مشخص می‌شود، متمایز می‌کند. این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط اورتورکسیا سالم و اورتورکسیا نروزا با متغیرهای جمعیت‌شناختی، رفتارهای تغذیه‌ای و عوامل محیطی چاقی‌زا پرداخت و هدف آن شناسایی عوامل مشترک و متمایزکننده این گرایش‌ها در میان ۱۰۱۵ بزرگسال ۱۸ تا ۶۵ سال بود. گرایش‌های اورتورکسیا با استفاده از مقیاس اورتورکسیا تروئل ارزیابی شد. سایر ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس رفتارهای تغذیه‌ای سالم و پایدار، پرسشنامه کوتاه غربالگری مصرف غذای فراوری‌شده، ماژول پیمایش امنیت غذایی بزرگسالان (AFSS)، مقیاس نگرش به خواندن برچسب مواد غذایی، پرسشنامه انتخاب غذا و مقیاس ارزیابی محیط چاقی‌زا بودند. در مدل‌های رگرسیون تعدیل‌شده، اورتورکسیا سالم با رفتارهای تغذیه‌ای سالم و پایدار (β = ۰٫۲۶)، نمره شدت ناامنی غذایی AFSS (β = ۰٫۱۱)، نگرش به خواندن برچسب مواد غذایی (β = ۰٫۰۷)، انگیزه‌های انتخاب غذای مرتبط با سلامت (β = ۰٫۰۹)، ترجیح مواد اولیه طبیعی (β = ۰٫۱۴)، انگیزه‌های کنترل وزن (β = ۰٫۱۵)، انگیزه‌های انتخاب غذای اخلاقی (β = ۰٫۱۰) و تعیین‌کننده‌ها و پیامدهای اجتماعی محیط چاقی‌زا (β = ۰٫۰۹) ارتباط مثبت داشت. در مقابل، انگیزه‌های مرتبط با مقرون‌به‌صرفه بودن (β = −۰٫۰۸)، جذابیت هیجانی (β = −۰٫۱۵)، آشنایی (β = −۰٫۱۰) و تعیین‌کننده‌های فرهنگی محیط چاقی‌زا/دسترسی به متخصصان (β = −۰٫۱۲) با اورتورکسیا سالم ارتباط منفی داشتند. برای اورتورکسیا نروزا، ارتباط مثبت با رفتارهای تغذیه‌ای سالم و پایدار (β = ۰٫۱۳)، نمره شدت ناامنی غذایی AFSS (β = ۰٫۱۷)، انگیزه‌های انتخاب غذای مرتبط با خلق‌وخو (β = ۰٫۱۳)، انگیزه‌های کنترل وزن (β = ۰٫۲۶)، آشنایی (β = ۰٫۰۹)، انگیزه‌های انتخاب غذای اخلاقی (β = ۰٫۱۸) و تعیین‌کننده‌ها و پیامدهای اجتماعی محیط چاقی‌زا (β = ۰٫۳۰) مشاهده شد، در حالی که انگیزه‌های انتخاب غذای مرتبط با سلامت (β = −۰٫۱۲)، انگیزه‌های مرتبط با مقرون‌به‌صرفه بودن (β = −۰٫۰۸) و جذابیت هیجانی (β = −۰٫۲۴) ارتباط منفی نشان دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که گرایش‌های اورتورتیک با انگیزه‌های فردی سلامت و همچنین زمینه‌های رفتاری و محیطی گسترده‌تر مرتبط است؛ با این حال، به دلیل طراحی مقطعی، این ارتباطات باید به صورت همبستگی و فرضیه‌ساز تفسیر شود و نه علّی.

Popular relapse prevention theories are represented using natural language descriptions and lack temporal information about how phenomena of interest (i.e., ‘relapse’, ‘prolapse’, ‘abstinence’) are dynamically caused over time and within individuals. We drew on the Theory Construction Methodology to develop a formal and computational model of relapse in smoking cessation. We used a participatory, iterative, multi-method approach involving i) an informal theory and computational model review, ii) stakeholder interviews with researchers, people with lived experience, stop smoking practitioners, and policymakers ( N = 15) and iii) in silico simulations. We propose an initial within-person system dynamics model of relapse (‘COMPLAPSE’) in which biopsychosocial factors (e.g., stressors, cigarette cues, cravings, self-efficacy) are represented as time-varying inputs and state variables. These factors jointly determine the momentary preference for each behavioural option (i.e., smoke a cigarette, use a regulatory strategy, do nothing), with the probability of selecting each option (i.e., the output) generated by a softmax function. The simulations highlight the model’s ability to generate representational patterns of the phenomena of interest (i.e., relapse, prolapse and abstinence), thus providing an early sense-check of its explanatory adequacy. In addition, local sensitivity analyses demonstrate that systematic variation of selected model parameters leads to expected qualitative shifts from, for example, prolapse to relapse. We discuss the implications of our work for relapse prevention theories and real-world applications, including the development and optimisation of technology-mediated just-in-time adaptive interventions for relapse prevention in smoking cessation.

نظریه‌های رایج پیشگیری از بازگشت به مصرف با استفاده از توصیفات زبان طبیعی ارائه می‌شوند و فاقد اطلاعات زمانی درباره چگونگی ایجاد پویای پدیده‌های مورد علاقه (یعنی «بازگشت به مصرف»، «پیشرفت»، «پرهیز») در طول زمان و درون افراد هستند. ما با بهره‌گیری از روش‌شناسی ساخت نظریه، یک مدل صوری و محاسباتی از بازگشت به مصرف در ترک سیگار توسعه دادیم. ما از رویکردی مشارکتی، تکرارشونده و چند روشی استفاده کردیم که شامل: i) مرور غیررسمی نظریه و مدل محاسباتی، ii) مصاحبه با ذینفعان شامل پژوهشگران، افراد با تجربه زیسته، درمانگران ترک سیگار و سیاست‌گذاران (N = 15) و iii) شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای بود. ما یک مدل اولیه پویایی سیستم درون‌فردی بازگشت به مصرف («COMPLAPSE») را پیشنهاد می‌کنیم که در آن عوامل زیستی‌روانی‌اجتماعی (مانند عوامل استرس‌زا، نشانه‌های سیگار، اشتیاق به مصرف، خودکارآمدی) به عنوان ورودی‌ها و متغیرهای حالت متغیر در زمان نمایش داده می‌شوند. این عوامل به طور مشترک ترجیح لحظه‌ای برای هر گزینه رفتاری (یعنی کشیدن سیگار، استفاده از راهبرد تنظیمی، هیچ اقدامی نکردن) را تعیین می‌کنند و احتمال انتخاب هر گزینه (یعنی خروجی) توسط یک تابع softmax تولید می‌شود. شبیه‌سازی‌ها توانایی مدل را در تولید الگوهای بازنمایی پدیده‌های مورد علاقه (یعنی بازگشت به مصرف، پیشرفت و پرهیز) برجسته می‌کند و بدین ترتیب ارزیابی اولیه‌ای از کفایت تبیینی آن ارائه می‌دهد. علاوه بر این، تحلیل‌های حساسیت محلی نشان می‌دهد که تغییر نظام‌مند برخی پارامترهای مدل منجر به تغییرات کیفی مورد انتظار، برای مثال از پیشرفت به بازگشت به مصرف، می‌شود. پیامدهای این پژوهش برای نظریه‌های پیشگیری از بازگشت به مصرف و کاربردهای عملی، از جمله توسعه و بهینه‌سازی مداخلات تطبیقی مبتنی بر فناوری در لحظه برای پیشگیری از بازگشت به مصرف در ترک سیگار، مورد بحث قرار گرفته است.

Secondary schools aim to provide students with opportunities to develop their talents and ensure minimum levels of academic performance. These two goals may conflict in practice. This study examines how schools navigate this potential trade-off using data from the Netherlands Cohort Study on Education (NCO). We argue that schools can be ranked on two different analytical dimensions. The first one is quality, the extent to which schools can achieve both goals simultaneously. The second one is relative preference, the extent to which the educational practices in a school favour one goal (opportunity) over the other (performance). Our results suggest that institutional features critically shape how schools balance educational aims. In particular, practices favouring less-strict tracking are associated with quality, that is achieving both aims simultaneously.

مدارس متوسطه با هدف فراهم‌کردن فرصت‌هایی برای توسعه استعدادهای دانش‌آموزان و تضمین سطوح حداقلی عملکرد تحصیلی فعالیت می‌کنند. این دو هدف ممکن است در عمل با یکدیگر تعارض داشته باشند. این پژوهش با استفاده از داده‌های مطالعه هم‌گروهی آموزش هلند (NCO) بررسی می‌کند که مدارس چگونه این موازنه بالقوه را مدیریت می‌کنند. ما استدلال می‌کنیم که مدارس را می‌توان بر اساس دو بُعد تحلیلی متفاوت رتبه‌بندی کرد. نخست، کیفیت است؛ یعنی میزانی که مدارس می‌توانند هر دو هدف را به طور همزمان محقق سازند. دوم، ترجیح نسبی است؛ یعنی میزانی که رویه‌های آموزشی در یک مدرسه یکی از اهداف (فرصت) را بر دیگری (عملکرد) ترجیح می‌دهند. نتایج ما نشان می‌دهد که ویژگی‌های نهادی به طور اساسی تعیین می‌کنند که مدارس چگونه اهداف آموزشی را متوازن می‌کنند. به ویژه، رویه‌هایی که پیگیری کمتر سخت‌گیرانه را ترجیح می‌دهند با کیفیت، یعنی تحقق همزمان هر دو هدف، مرتبط هستند.