Trustworthiness

Struggling readers are a persistent concern in Philippine elementary education, yet research has largely examined student reading outcomes rather than the professional, emotional, and instructional experiences of the teachers who support these learners in resource-constrained, multilingual classrooms. This study investigated the lived experiences of elementary English teachers in identifying and supporting struggling readers, and how they adapt their pedagogy and negotiate contextual barriers. Transcendental phenomenological design was employed. Fifteen proficient public elementary English teachers in Baguio City, Philippines, were selected through criterion purposive sampling and interviewed using semi-structured, face-to-face interviews. Transcripts were analyzed using Braun and Clarke’s six-phase thematic analysis, and trustworthiness was supported through member checking. Four themes emerged: (a) diagnostic triage through standardized literacy assessments, (b) pedagogical flexibility and differentiated scaffolded instruction, (c) ecosystemic collaboration via remedial and peer networks, and (d) socio-contextual barriers, including parental illiteracy and resource constraints. The findings suggest that Vygotskian scaffolding must be extended to account for ecological and linguistic barriers in post-colonial multilingual classrooms, because its effectiveness is bounded by the educational and socioeconomic capital of the home. Implications for teacher professional development, curriculum localization, language-in-education policy, and parental partnership are discussed.

School organizational culture in Islamic education requires ethical foundations that can support teachers' professional responsibility without neglecting their well-being. This article develops an analytical framework for examining the internalization of amanah (trustworthiness and accountability) and ihsan (excellence and care) in relation to teachers' organizational commitment at SDIT Ar-Raihan, Pagar Alam, Indonesia. A qualitative single-case study is proposed, involving purposively selected school leaders, teachers, and educational staff, with semi-structured interviews, nonparticipant observations, document analysis, and reflexive thematic analysis. A synthesis of recent scholarship indicates that value-based culture may influence affective and normative commitment through trustworthy leadership, professional meaning, organizational justice, and collegial support; continuance commitment also depends on employment conditions. These relationships are presented as propositions requiring field verification, not as empirical findings from the school. The framework offers an ethically grounded direction for examining teacher commitment and improving Islamic school management.

Madrasah leadership is increasingly expected to translate educational regulations and institutional visions into accountable practices that strengthen teaching, organizational culture, and Islamic character formation. This study is designed to examine how ethical, servant, spiritual, and authentic leadership are interpreted and enacted in educational policy at MTs Darussalam Lubuklinggau. A qualitative single-case study will be conducted. Purposively selected participants are expected to include the madrasah principal, vice-principals, teachers, educational staff, committee representatives, and selected students, subject to access and ethical approval. Data will be generated through in-depth interviews, non-participant observations, and analysis of institutional documents. The analysis will combine iterative data condensation, display, and conclusion verification with theory-informed and inductive thematic coding. Source and method triangulation, participant checking, and an audit trail will be used to strengthen trustworthiness. Since fieldwork has not yet been conducted, this manuscript does not report empirical findings. Its intended contribution is an analytical framework connecting four complementary leadership perspectives with the stages of madrasah policy formulation, communication, implementation, monitoring, and evaluation.

This study was motivated by science and social studies (IPAS) learning that remained relatively teacher-centered, with limited student participation and suboptimal conceptual understanding of the Changing Earth topic. The study aimed to analyze the implementation of the Inquiry-Based Learning (IBL) model, identify the challenges encountered, and describe the teacher’s efforts to address those challenges in Grade V at SD Negeri 078011 Tetehosi. A qualitative approach with a case study design was employed. The participants consisted of one Grade V teacher as the key informant and six students as supporting informants. Data were collected through observation, semi-structured interviews, and documentation, and analyzed using Miles and Huberman’s interactive model through data collection, reduction, display, and conclusion drawing. Data trustworthiness was established through source and technique triangulation. The findings show that IBL was implemented through six stages: orientation, problem formulation, hypothesis formulation, data collection, hypothesis testing, and conclusion drawing. The learning activities encouraged students to observe, ask questions, discuss, investigate, compare evidence with initial assumptions, and present conclusions. The main challenges included low confidence, differences in learning abilities, communication barriers, limited learning media, and limited instructional time. The teacher addressed these challenges by using audio-visual media and simple simulations, heterogeneous grouping, individual support, motivation, positive reinforcement, and a safe learning environment. Overall, IBL provided a more active and meaningful learning experience, although its implementation still required adaptive instructional support. ABSTRAK Penelitian ini dilatarbelakangi oleh pembelajaran IPAS yang masih cenderung berpusat pada guru, rendahnya keaktifan sebagian murid, serta belum optimalnya pemahaman konsep pada materi Bumi Berubah. Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis penerapan model Inquiry Based Learning (IBL), mengidentifikasi kendala yang dihadapi, dan mendeskripsikan upaya guru dalam mengatasi kendala tersebut pada kelas V SD Negeri 078011 Tetehosi. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan jenis studi kasus. Informan terdiri atas satu guru kelas V sebagai informan kunci dan enam murid sebagai informan pendukung. Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara semi-terstruktur, dan dokumentasi, kemudian dianalisis menggunakan model interaktif Miles dan Huberman melalui pengumpulan data, reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Keabsahan data diperoleh melalui triangulasi sumber dan teknik. Hasil penelitian menunjukkan bahwa IBL diterapkan melalui enam tahap, yaitu orientasi, perumusan masalah, perumusan hipotesis, pengumpulan data, pengujian hipotesis, dan penarikan kesimpulan. Pembelajaran mendorong murid mengamati, bertanya, berdiskusi, melakukan penyelidikan, membandingkan data dengan dugaan awal, dan mempresentasikan kesimpulan. Kendala utama meliputi rendahnya kepercayaan diri, perbedaan kemampuan belajar, hambatan komunikasi, keterbatasan media, dan waktu pembelajaran. Guru mengatasinya melalui penggunaan media audiovisual dan simulasi sederhana, kelompok heterogen, pendekatan personal, motivasi, penghargaan, dan suasana belajar yang aman. Temuan menunjukkan bahwa IBL dapat menghadirkan pengalaman belajar yang lebih aktif dan bermakna, meskipun pelaksanaannya masih memerlukan dukungan yang adaptif.

The implementation of the Merdeka Curriculum in Natural and Social Sciences (IPAS) is important for promoting flexible, contextual, and student-centered learning. However, its implementation still faces challenges in planning, conducting, and evaluating learning according to students’ needs. This study aims to describe the implementation of the Merdeka Curriculum in IPAS learning in Grade IV at SD Negeri 35 Palembang, focusing on planning, implementation, and evaluation. This study employed a descriptive qualitative approach with a case study strategy. Data were collected through observations, interviews, and documentation involving the principal, the Grade IV teacher, and six students. Data trustworthiness was established through source and technique triangulation, while data were analyzed using the Miles and Huberman model, comprising data collection, reduction, presentation, and conclusion drawing. The findings indicate that the curriculum has been implemented relatively well. Planning involved the preparation of learning outcomes, learning objectives, learning objective sequences, and teaching modules. Classroom activities incorporated inquiry, group discussions, projects, and contextual learning media. Evaluation included diagnostic, formative, and summative assessments. Nevertheless, limited facilities and differences in students’ learning abilities remained challenges. This study concludes that the Merdeka Curriculum supports active, student-oriented IPAS learning, although continued teacher development and adequate learning facilities are necessary to strengthen its implementation. ABSTRAK Implementasi Kurikulum Merdeka pada pembelajaran Ilmu Pengetahuan Alam dan Sosial (IPAS) penting untuk mewujudkan pembelajaran yang fleksibel, kontekstual, dan berpusat pada peserta didik. Namun, penerapannya masih menghadapi tantangan dalam perencanaan, pelaksanaan, dan evaluasi pembelajaran sesuai kebutuhan siswa. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan implementasi Kurikulum Merdeka pada pembelajaran IPAS di kelas IV SD Negeri 35 Palembang, meliputi aspek perencanaan, pelaksanaan, dan evaluasi. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif deskriptif dengan strategi studi kasus. Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi yang melibatkan kepala sekolah, guru kelas IV, serta enam siswa. Keabsahan data diperiksa melalui triangulasi sumber dan teknik, sedangkan analisis data menggunakan model Miles dan Huberman melalui pengumpulan, reduksi, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa implementasi Kurikulum Merdeka telah berjalan cukup baik. Perencanaan dilakukan melalui penyusunan capaian pembelajaran, tujuan pembelajaran, alur tujuan pembelajaran, dan modul ajar. Pelaksanaan melibatkan pembelajaran inkuiri, diskusi, proyek, serta media kontekstual. Evaluasi dilakukan melalui asesmen diagnostik, formatif, dan sumatif. Kendala berupa keterbatasan sarana dan perbedaan kemampuan siswa masih ditemukan. Penelitian ini menyimpulkan bahwa implementasi Kurikulum Merdeka mendukung pembelajaran IPAS yang aktif dan berorientasi pada kebutuhan siswa, tetapi memerlukan penguatan kompetensi guru dan dukungan sarana.

Although Kurikulum Merdeka promotes flexible, student-centered learning, the implementation of Natural and Social Sciences (IPAS) instruction in elementary schools continues to face various challenges. This study aimed to describe the challenges in implementing IPAS instruction under Kurikulum Merdeka in Grade V at SD Negeri 005 Desa Baru, Kampar Regency. The study employed a descriptive qualitative approach involving two fifth-grade teachers and six purposively selected students. Three students had IPAS scores above 75, and three had scores below 75. Data were collected through nonparticipant observation, structured interviews, and documentation and analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data trustworthiness was assessed through triangulation of sources and data collection techniques. The findings identified three domains of challenges related to students, teachers, and learning assessment. Student-related challenges were the most prominent, including differences in understanding, declining attention after approximately 15–20 minutes of lecturing, interest that depended on the type of activity, uneven participation, dependence on external motivation, inconsistent task management, and varying levels of learning readiness. Teacher-related challenges included the breadth of integrated science and social studies content and classroom management during group activities. Assessment involved oral quizzes and student worksheets, supplemented by remedial instruction and enrichment. Achievement scores ranged from 60 to 96, with a mastery threshold of 75. These findings underscore the need for differentiated instruction, concrete and contextually relevant instructional media, clearly assigned group roles, time management, and the use of assessment results to improve instruction. This study provides a contextual account of challenges in IPAS instruction and the need to adapt fifth-grade teaching practices. Its restriction to one school and a focused observation period highlights the need for further research covering more lessons and IPAS topics.

This study investigates the internalization of moral education values through traditional games in an Islamic early childhood education institution, focusing on the implementation of play-based activities, teacher facilitation, and children's emerging moral behaviors. Adopting a qualitative field research approach, the study was conducted at RA Athfalul Huda GUPPI, Qurnia Village, Mataram, Indonesia. Research participants were purposively selected and included the school principal, teachers, and children involved in traditional game-based learning. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed using the Miles and Huberman interactive model, comprising data reduction, data display, and conclusion drawing and verification. Data credibility was supported through source and methodological triangulation and sustained observation. The findings identify four traditional games Cublak-Cublak Suweng, Gobak Sodor, Petak Umpet, and Dakon—as learning activities that provide opportunities for children to experience and practice moral values through shared rules, peer interactions, turn-taking, and collaborative participation. Teacher facilitation, particularly through behavioural modelling, rule reinforcement, guidance, and post-activity reflection, emerged as an important component of the moral learning process. The values addressed through these activities included honesty, trustworthiness, responsibility, patience, cooperation, sportsmanship, tolerance, humility, and social awareness. Furthermore, parent-reported observations indicated that some positive behavioral practices were also reflected in children's interactions at home. These findings highlight the pedagogical potential of culturally embedded traditional games as a context for experiential moral education. The study contributes a contextually grounded understanding of how traditional play and teacher mediation can support the development of moral awareness and emerging behavioral practices in Islamic early childhood education.

School accreditation in Indonesia is often reduced to completing documents before the assessment visit, so the quality it produces tends to be administrative and short-lived. SDIT Ar Refah Tanjungpinang faced the same problem before it raised its accreditation rating from C to A. This study aims to analyse the principal's strategies for building a quality culture from a Total Quality Management perspective, to explain how the values of amanah (trustworthiness) and ihsan (excellence) are internalised into that culture, and to reveal the impact of this culture on the accreditation transformation. The study employed a qualitative approach with a single case study design. Data were collected through in-depth interviews, participant observation, and document analysis involving the principal, teachers, administrative staff, foundation board members, the school committee, and the accreditation team. The data were analysed using the interactive model of data condensation, data display, and conclusion drawing, and their trustworthiness was tested through source and technique triangulation. The findings show that the principal built a quality culture through shared quality awareness, documented work cycles, improvement-oriented evaluation, team collaboration, and role modelling. Amanah and ihsan served as intrinsic motivation that shifted work orientation from compliance to worship. The study concludes that integrating TQM principles with amanah and ihsan produces a substantive accreditation transformation, because quality is embraced as a moral and spiritual responsibility of the entire school community.

ABSTRACT Differences in Arabic language-use environments offer a perspective for understanding why speaking instruction does not always provide learners with comparable language experiences. This study examines mahārah taḥadduts through a comparison of the Arabic Language Education Program at UIN Raden Intan Lampung, Indonesia, and the Arabic Literature Program at Yarmouk University, Jordan. A qualitative approach was employed using a comparative case study design. Data were collected through observations, semi-structured interviews with lecturers, program heads, students, and alumni, as well as document analysis. The data were analyzed using the Miles and Huberman model, supplemented by within-case and cross-case analyses, while triangulation was employed to establish data trustworthiness. Both programs demonstrated relatively similar instructional patterns involving topic selection, preparation, presentations, dialogue, and question-and-answer sessions. The most notable distinction concerned their language-use environments. At UIN Raden Intan Lampung, speaking practice was largely confined to formally structured learning settings (by design), whereas at Yarmouk University, Arabic was also used in academic interactions and everyday communication (given). These differences were associated with variations in practice opportunities, forms of oral production, and affective-linguistic barriers, without treating the language environment as the sole determining factor. These findings inform the proposed Tiered Oral Production Model, which distinguishes scheduled production (Layer 1) from contextual production (Layer 2). Developing speaking proficiency therefore requires broader opportunities to use Arabic beyond the classroom, alongside further testing of the model across diverse educational contexts. ABSTRAK Perbedaan lingkungan penggunaan bahasa Arab memberikan perspektif untuk memahami mengapa pembelajaran keterampilan berbicara tidak selalu menghasilkan pengalaman berbahasa yang serupa. Penelitian ini menelaah pembelajaran mahārah taḥadduts melalui perbandingan Program Studi Pendidikan Bahasa Arab UIN Raden Intan Lampung dan Program Studi Sastra Arab Yarmouk University, Yordania. Kajian dilakukan dengan pendekatan kualitatif melalui desain studi kasus komparatif. Observasi, wawancara semi-terstruktur dengan dosen, ketua program studi, mahasiswa, dan alumni, serta dokumentasi digunakan untuk memperoleh data. Analisis mengikuti model Miles dan Huberman, kemudian diperdalam melalui penelaahan dalam-kasus dan lintas-kasus; triangulasi digunakan untuk memeriksa keabsahan data. Kedua program studi memperlihatkan pola instruksional yang relatif serupa, meliputi penentuan tema, persiapan, presentasi, dialog, dan tanya jawab. Pembeda yang menonjol terdapat pada ekologi penggunaan bahasa. Di UIN Raden Intan Lampung, praktik berbicara lebih banyak terikat pada ruang pembelajaran yang dirancang secara formal (by design), sedangkan di Yarmouk University bahasa Arab juga hadir dalam interaksi akademik dan keseharian (given). Perbedaan ini berkaitan dengan variasi kesempatan praktik, bentuk produksi lisan, dan hambatan afektif-linguistik, tanpa menempatkan lingkungan sebagai faktor tunggal. Temuan tersebut melandasi usulan Model Produksi Lisan Bertingkat, yang membedakan produksi terjadwal (Lapis 1) dan produksi kontekstual (Lapis 2). Pengembangan keterampilan berbicara karena itu perlu memperluas kesempatan penggunaan bahasa Arab di luar kelas sekaligus menguji model tersebut pada konteks pendidikan yang beragam.

This study is motivated by the importance of transparency and accountability in Islamic financial management to ensure justice, honesty, trustworthiness, and the protection of the rights of parties involved in financial transactions. Although Islamic accounting studies have developed in areas such as financial reporting and institutional governance, the integration of Qur’anic values through the perspective of Nusantara Qur’anic exegesis remains an area that requires further development. This study aims to analyze Buya Hamka’s interpretation of Qur’an Surah Al-Baqarah [2]: 282–283 in Tafsir Al-Azhar concerning financial transparency and accountability and to identify its relevance to contemporary financial governance. This study employs a qualitative approach using library research. Data were collected through documentation of primary sources, namely the Qur’an and Tafsir Al-Azhar, as well as secondary sources consisting of relevant books and scholarly articles. The data were analyzed using the taḥlīlī (analytical) method of Qur’anic exegesis and content analysis, involving the identification, categorization, interpretation, and contextualization of the findings. The results indicate that Hamka’s interpretation incorporates the principles of transparency through transaction recording, clarity of rights and obligations, disclosure of information, and the appointment of an impartial record keeper. Meanwhile, accountability is reflected in witnessing, transaction verification, fulfillment of obligations, safeguarding trust, and the prohibition against concealing testimony. These findings affirm that transparency and accountability are not merely administrative requirements but also have moral and spiritual dimensions. Accordingly, these values can serve as an ethical foundation for strengthening Islamic financial governance that upholds justice, honesty, and responsibility.

Improving the quality of Islamic education requires a quality management approach that is not only oriented toward meeting established standards but also grounded in Islamic values, including trustworthiness (amanah), justice (‘adl), excellence (ihsan), consultation (shura), and continuous improvement. This article focuses on synthesizing quality management principles with Islamic educational values and developing a quality management model that systematically integrates audit, self-evaluation, benchmarking, and accreditation. This study employs a qualitative approach using a literature review method. The research stages include identifying and selecting relevant literature, analyzing the concepts of quality management and Islamic educational values, synthesizing relevant principles, and formulating an Islamic education quality management model. The findings indicate that integrating Islamic values with quality management principles can establish a quality assurance system that goes beyond compliance with standards toward fostering an ethical, integrity-based, and sustainable quality culture. Audits function as instruments for assessment and control, self-evaluation as a reflective process for identifying institutional achievements and weaknesses, benchmarking as a means of learning from best practices, and accreditation as formal recognition of quality standards compliance. The proposed model positions Islamic values as its philosophical foundation, quality management as its organizational framework, and the four instruments as mechanisms for continuous quality improvement. Therefore, the model provides a conceptual framework for developing Islamic education quality management that is integrative, adaptive, sustainable, and oriented toward public benefit.

The urgency of this research lies in the importance of formative assessment for monitoring students’ learning progress and improving Pancasila Education in elementary schools. However, its implementation still faces challenges, including limited time, administrative workload, insufficient instrument variety, and suboptimal use of feedback. This study aims to analyze teachers’ perceptions of the effectiveness of formative assessment instruments, identify implementation barriers, and describe teachers’ efforts to overcome these challenges in Grade V at SD Negeri 071202 Helezalulu. This research employed a descriptive qualitative approach involving two Grade V teachers, one school principal, and four students as informants. Data were collected through observation, semi-structured interviews, and documentation, then analyzed using open coding, axial coding, and selective coding. Data trustworthiness was examined through source and technique triangulation. The findings indicate that teachers perceived formative assessment instruments positively because they helped monitor students’ understanding, identify learning difficulties, provide feedback, and determine instructional follow-up. The identified barriers were addressed through instrument simplification, careful planning, staged assessment, reflection, and teacher collaboration. The study concludes that formative assessment effectiveness depends not only on instrument quality but also on teacher competence, student characteristics, and school support. ABSTRAK Urgensi penelitian ini terletak pada pentingnya penilaian formatif untuk memantau perkembangan belajar siswa dan memperbaiki pembelajaran Pendidikan Pancasila di sekolah dasar. Namun, penerapannya masih menghadapi kendala berupa keterbatasan waktu, beban administrasi, variasi instrumen, dan pemanfaatan umpan balik yang belum optimal. Penelitian ini bertujuan menganalisis persepsi guru terhadap efektivitas instrumen penilaian formatif, mengidentifikasi hambatan penerapannya, serta mendeskripsikan upaya guru dalam mengatasi hambatan tersebut di kelas V SD Negeri 071202 Helezalulu. Penelitian menggunakan pendekatan deskriptif kualitatif dengan melibatkan dua guru kelas V, satu kepala sekolah, dan empat siswa sebagai informan. Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara semi-terstruktur, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui open coding, axial coding, dan selective coding. Keabsahan data diperiksa melalui triangulasi sumber dan teknik. Hasil penelitian menunjukkan bahwa guru memiliki persepsi positif terhadap efektivitas instrumen penilaian formatif dalam memantau pemahaman siswa, mengidentifikasi kesulitan belajar, memberikan umpan balik, dan menentukan tindak lanjut pembelajaran. Kendala diatasi melalui penyederhanaan instrumen, perencanaan, penilaian bertahap, refleksi, dan kolaborasi antarguru. Penelitian menyimpulkan bahwa efektivitas penilaian formatif bergantung pada kualitas instrumen, kompetensi guru, karakteristik siswa, dan dukungan sekolah.

The tahfiz juz’i method helps students memorize the Qur’an gradually. However, its implementation in Juz ‘Amma memorization instruction continues to face various challenges, particularly among third-grade students at SDN 07 Lembah Melintang, Pasaman Barat. This study aimed to describe the challenges in implementing the tahfiz juz’i method and teachers’ efforts to address them. The study employed a descriptive qualitative approach. Data were collected through observation, interviews, and documentation and analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing and verification. Data trustworthiness was assessed through source and methodological triangulation. The findings revealed that implementation challenges included differences in students’ Qur’anic reading and memorization abilities, limitations in memory and concentration, varying levels of learning motivation, limited teacher time for individual guidance, and uneven family support for murajaah at home. Teachers’ efforts included assigning memorization tasks gradually, strengthening motivation, adapting memorization targets to students’ abilities, establishing regular murajaah routines, correcting tajwid and letter articulation, and collaborating with parents. These findings provide an empirical account of the challenges in implementing tahfiz juz’i instruction at the elementary school level and teachers’ efforts to address them. The study underscores the importance of guidance tailored to students’ abilities and collaboration between schools and families in supporting Qur’anic memorization instruction. Practical implications include the need to adjust memorization targets and ensure continuity of guidance at school and at home. Future research should include more research sites and longer observation periods to gain a deeper understanding of the implementation of the tahfiz juz’i method.

Leadership development is essential for Islamic educational institutions seeking to improve educational quality while preserving their religious and ethical foundations. This study aims to examine leadership development strategies, identify factors influencing their implementation, and explore the integration of Islamic ethical principles into leadership development. A systematic literature review (SLR) is designed using the PRISMA 2020 reporting framework and thematic synthesis. The review focuses on individual leadership competencies, organizational practices, and Islamic ethical orientation. The proposed analytical framework encompasses professional development, mentoring, succession planning, and distributed leadership, alongside organizational support, institutional culture, and opportunities to apply professional learning. It also examines how amanah (trustworthiness), ‘adl (justice), and syura (consultation) can connect leadership competence with ethical responsibility. The study’s intended contribution is an integrated conceptual framework for understanding leadership development in Islamic educational institutions and informing context-sensitive leadership programmes. Its practical implications concern leadership preparation, institutional policy, and professional learning. However, the strength of these conclusions will depend on the completeness and quality of the studies identified and included in the review. The study’s originality lies in bringing professional competencies, organizational conditions, and Islamic ethical principles into a common analytical framework.

توسعه رهبری برای مؤسسات آموزشی اسلامی که به دنبال ارتقای کیفیت آموزشی در عین حفظ مبانی دینی و اخلاقی خود هستند، امری ضروری است. هدف این مطالعه بررسی راهبردهای توسعه رهبری، شناسایی عوامل مؤثر بر اجرای آن‌ها و واکاوی ادغام اصول اخلاقی اسلامی در توسعه رهبری است. یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) با استفاده از چارچوب گزارش‌دهی PRISMA 2020 و سنتز موضوعی طراحی شده است. این مرور بر شایستگی‌های فردی رهبری، رویه‌های سازمانی و جهت‌گیری اخلاقی اسلامی تمرکز دارد. چارچوب تحلیلی پیشنهادی شامل توسعه حرفه‌ای، مربی‌گری، برنامه‌ریزی جانشینی و رهبری توزیعی، در کنار حمایت سازمانی، فرهنگ نهادی و فرصت‌های به‌کارگیری یادگیری حرفه‌ای است. همچنین بررسی می‌کند که چگونه امانت (trustworthiness)، عدل (‘adl) و شورا (syura) می‌توانند شایستگی رهبری را با مسئولیت اخلاقی پیوند دهند. هدف این مطالعه ارائه یک چارچوب مفهومی یکپارچه برای فهم توسعه رهبری در مؤسسات آموزشی اسلامی و اطلاع‌رسانی به برنامه‌های رهبری متناسب با زمینه است. پیامدهای عملی آن به آمادگی رهبری، سیاست‌گذاری نهادی و یادگیری حرفه‌ای مربوط می‌شود. با این حال، قوت این نتایج به جامعیت و کیفیت مطالعات شناسایی و وارد شده در مرور بستگی خواهد داشت. نوآوری این مطالعه در گردآوری شایستگی‌های حرفه‌ای، شرایط سازمانی و اصول اخلاقی اسلامی در یک چارچوب تحلیلی مشترک نهفته است.

This study aims to determine the implementation of the use of the Daily Journal Book 7 Habits of Great Indonesian Children, the formation of Islamic character of grade 5B students of SD Quran Terpadu Nurul Islam Karawang, as well as supporting and inhibiting factors in its implementation. The study used a qualitative approach with a descriptive method. Data collection techniques were carried out through observation, semi-structured interviews, and documentation, with research subjects consisting of the principal, homeroom teacher 5B, and grade 5B students. Data analysis was carried out through data reduction, data presentation, and drawing conclusions, while the validity of the data was tested using triangulation. The results of the study indicate that the implementation of the Daily Journal Book 7 Habits of Great Indonesian Children is carried out through habits that are integrated with school culture and students' daily activities. This program contributes to the formation of Islamic character in the form of piety, responsibility, trustworthiness, ukhuwah, istiqomah, and patience. Based on the analysis of Bloom's Taxonomy of the affective domain, student character development takes place through the stages of accepting, responding, appreciating, organizing values, and making values part of personality. Supporting factors for the program include school support, teacher involvement, parental involvement, a conducive environment, and student motivation. While inhibiting factors include lack of student consistency, boredom, limited parental guidance, the influence of technology, and differences in student character. Therefore, the use of the 7 Habits of Great Indonesian Children Daily Journal effectively supports the formation of Islamic character in students through a continuous process of habituation.

این پژوهش با هدف تعیین نحوه اجرای استفاده از دفترچه روزانه هفت عادت کودکان بزرگ اندونزیایی، شکل‌گیری شخصیت اسلامی دانش‌آموزان پایه ۵B دبستان قرآن‌محور نورالاسلام کاراوانگ و همچنین عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده در اجرای آن انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و مستندسازی گردآوری شده‌اند و شرکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیر مدرسه، معلم راهنمای کلاس ۵B و دانش‌آموزان پایه ۵B بوده‌اند. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری صورت گرفته و روایی داده‌ها با استفاده از مثلث‌سازی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای دفترچه روزانه هفت عادت کودکان بزرگ اندونزیایی از طریق عادت‌هایی که با فرهنگ مدرسه و فعالیت‌های روزانه دانش‌آموزان ادغام شده‌اند، انجام می‌شود. این برنامه در شکل‌گیری شخصیت اسلامی به صورت تقوا، مسئولیت‌پذیری، امانت‌داری، اخوت، استقامت و صبر نقش دارد. بر اساس تحلیل طبقه‌بندی بلوم در حوزه عاطفی، رشد شخصیت دانش‌آموزان از مراحل پذیرش، پاسخ‌دهی، ارزش‌گذاری، سازماندهی ارزش‌ها و درونی‌سازی ارزش‌ها در شخصیت فردی عبور می‌کند. عوامل حمایت‌کننده برنامه شامل حمایت مدرسه، مشارکت معلمان، مشارکت والدین، محیط مناسب و انگیزه دانش‌آموزان است. عوامل بازدارنده نیز شامل عدم ثبات دانش‌آموزان، احساس کسالت، محدودیت راهنمایی والدین، تأثیر فناوری و تفاوت‌های شخصیتی دانش‌آموزان می‌باشد. بنابراین، استفاده از دفترچه روزانه هفت عادت کودکان بزرگ اندونزیایی به طور مؤثری از طریق فرایند مستمر عادت‌سازی به شکل‌گیری شخصیت اسلامی دانش‌آموزان کمک می‌کند.

Emotion regulation in early childhood develops gradually and depends on media that allow children to recognize and express their feelings. Preliminary observation in class B2 of TK Putra 1 Makassar showed varied emotional responses among children aged 5-6 years, while paper in the classroom was used only for coloring and copying. This study aimed to analyze and describe the emotion regulation of children aged 5-6 years through the Illustrated Emotion Diary. A descriptive qualitative approach was used with four children as subjects across six sessions (30 July-6 August 2026), each consisting of three stages: emotional triggering, free visual expression, and confirmatory storytelling. Data were collected through passive participatory observation, semi-structured interviews with the children, a confirmatory interview with the classroom teacher, and documentation of drawing portfolios, and were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña (1994). Trustworthiness was established through technique triangulation (observation compared with child interviews, supported by documentation), source triangulation (the classroom teacher), replication of findings across the four subjects, and informant feedback. The results showed that emotion regulation of the four subjects developed gradually and in different patterns. A shy child became calmer and able to explain his drawing, while a child showing a tendency toward separation anxiety began to channel emotions through drawing, although this tendency had not fully disappeared. These findings were consistent across observation, child interviews, documentation, and the teacher's confirmation. Drawings and stories gave children space to understand and convey emotional experiences, especially when verbal ability was still limited.

تنظیم هیجان در اوایل کودکی به تدریج رشد می‌کند و به ابزارهایی وابسته است که به کودکان امکان شناسایی و ابراز احساسات خود را می‌دهد. مشاهده مقدماتی در کلاس B2 مهدکودک Putra 1 Makassar نشان داد که پاسخ‌های هیجانی کودکان ۵ تا ۶ ساله متنوع است، در حالی که کاغذ در کلاس فقط برای رنگ‌آمیزی و رونویسی استفاده می‌شد. هدف این پژوهش تحلیل و توصیف تنظیم هیجان کودکان ۵ تا ۶ ساله از طریق دفترچه هیجانی مصور بود. رویکرد کیفی توصیفی با چهار کودک به عنوان شرکت‌کننده در شش جلسه (۳۰ ژوئیه تا ۶ اوت ۲۰۲۶) به کار گرفته شد که هر جلسه شامل سه مرحله: برانگیختگی هیجانی، بیان بصری آزاد و داستان‌گویی تأییدی بود. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی منفعل، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با کودکان، مصاحبه تأییدی با معلم کلاس و مستندسازی نمونه‌کارهای نقاشی جمع‌آوری شد و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña (۱۹۹۴) تحلیل گردید. اعتبار نتایج از طریق مثلث‌سازی فنی (مقایسه مشاهده با مصاحبه کودکان و حمایت مستندات)، مثلث‌سازی منبع (معلم کلاس)، تکرار یافته‌ها در چهار شرکت‌کننده و بازخورد خبرگان تأمین شد. نتایج نشان داد که تنظیم هیجان در چهار شرکت‌کننده به تدریج و با الگوهای متفاوت رشد یافت. یک کودک خجالتی آرام‌تر شد و توانست نقاشی خود را توضیح دهد، در حالی که کودکی با گرایش به اضطراب جدایی شروع به انتقال هیجان از طریق نقاشی کرد، اگرچه این گرایش به طور کامل از بین نرفته بود. این یافته‌ها در مشاهده، مصاحبه با کودکان، مستندسازی و تأیید معلم کلاس سازگار بود. نقاشی‌ها و داستان‌ها به کودکان فضایی برای درک و انتقال تجربیات هیجانی، به ویژه زمانی که توانایی کلامی هنوز محدود بود، فراهم کردند.

Digital transformation has increased children's access to information and learning while exposing them to misinformation, privacy violations, inappropriate content, and cyberbullying. These challenges underscore the need for digital literacy education integrating technological competencies with Islamic ethical values. This community engagement program aims to strengthen students' digital literacy and online safety awareness through the Gerakan Anak Cerdas Digital (Smart Digital Children Movement) at SDN 02 Padangjaya. Employing a participatory educational approach, the program delivers a 60-minute training session integrating digital safety principles with Islamic values, including tabayyun (information verification), amanah (trustworthiness), adab (ethical communication), and ukhuwah (solidarity). Learning activities comprise interactive instruction, contextual discussions, question-and-answer sessions, and educational quizzes. Evaluation involves comprehension assessments and observations of student participation. The program is expected to enhance students' understanding of digital risks, responsible internet use, personal data protection, and ethical online interactions. Conceptually, this initiative introduces an integrative framework connecting digital literacy with Islamic character education in primary schools. Practically, it offers a contextual model for promoting safe and responsible digital behavior through collaborative engagement among schools, families, and communities, contributing to the development of ethically grounded digital citizenship among young learners.

تحول دیجیتال، دسترسی کودکان به اطلاعات و یادگیری را افزایش داده است، در حالی که آن‌ها را در معرض اطلاعات نادرست، نقض حریم خصوصی، محتوای نامناسب و زورگویی سایبری قرار می‌دهد. این چالش‌ها، ضرورت آموزش سواد دیجیتال را که شایستگی‌های فناورانه را با ارزش‌های اخلاقی اسلامی تلفیق می‌کند، برجسته می‌سازد. این برنامه مشارکتی با هدف تقویت سواد دیجیتال و آگاهی از ایمنی آنلاین دانش‌آموزان از طریق جنبش «کودکان هوشمند دیجیتال» (Gerakan Anak Cerdas Digital) در دبستان SDN 02 Padangjaya اجرا می‌شود. با بهره‌گیری از رویکرد آموزشی مشارکتی، این برنامه یک جلسه آموزشی ۶۰ دقیقه‌ای را ارائه می‌دهد که اصول ایمنی دیجیتال را با ارزش‌های اسلامی از جمله «تبیین» (راستی‌آزمایی اطلاعات)، «امانت‌داری»، «ادب» (ارتباط اخلاقی) و «اخوت» (همبستگی) ادغام می‌کند. فعالیت‌های یادگیری شامل آموزش تعاملی، بحث‌های زمینه‌ای، جلسات پرسش و پاسخ و آزمون‌های آموزشی است. ارزیابی از طریق سنجش میزان درک و مشاهده مشارکت دانش‌آموزان انجام می‌شود. انتظار می‌رود این برنامه موجب ارتقای درک دانش‌آموزان از خطرات دیجیتال، استفاده مسئولانه از اینترنت، حفاظت از داده‌های شخصی و تعاملات اخلاقی آنلاین شود. از منظر مفهومی، این ابتکار یک چارچوب تلفیقی را معرفی می‌کند که سواد دیجیتال را با تربیت شخصیتی اسلامی در مدارس ابتدایی پیوند می‌دهد. از منظر عملی، این برنامه یک الگوی زمینه‌محور برای ترویج رفتار دیجیتال ایمن و مسئولانه از طریق مشارکت مدارس، خانواده‌ها و جوامع ارائه می‌دهد و به توسعه شهروندی دیجیتال مبتنی بر اخلاق در میان یادگیرندگان جوان کمک می‌کند.

School management in an era of rapid change faces increasingly complex challenges. Schools are required to deliver measurable academic performance, meet quality standards, develop teacher competencies, adaptively utilize technology, and produce graduates capable of contributing to society. However, management orientations that rely too heavily on performance indicators, administrative efficiency, accreditation, and academic achievements risk overlooking the inner human dimension, the quality of relationships, moral values, the well-being of the school community, and the social impact of education. This article aims to reconstruct value-based education management through a Sufi perspective by developing a school governance model that integrates four key dimensions: performance, values, well-being, and social impact. The study employs a qualitative-conceptual approach, drawing on a literature review of Sufi thought, spiritual leadership, education management, learning organizations, distributed leadership, educator well-being, and leadership for social justice. The study yields the "Sufi School Governance Model," a framework that establishes tazkiyat al-nafs (purification of the soul), muraqabah (spiritual vigilance), amanah (trustworthiness), ihsan (excellence/spiritual sincerity), shūrā (consultation), ‘adl (justice), tawāḍu‘ (humility), mahabbah (love/compassion), and khidmah (service) as its foundational values; performance as the professional dimension; well-being as the human dimension; and social impact as the orientation toward the common good. This model operates through a cycle of niyyah (intention) tazkiyah (purification) amanah (trust) shūrā (consultation) ihsan (excellence) khidmah (service) muḥāsabah (self-reflection) iṣlāḥ (reform), which translates into planning, organizing, leadership, human resource development, supervision, evaluation, and continuous improvement. This reconstruction positions the school principal not merely as an administrator, but as a murabbī (spiritual educator/mentor), khādim (servant-leader), and uswah (role model), while the school itself is positioned as a community for learning, character building, well-being, and social transformation. This model offers an expanded definition of school success, moving beyond mere "school performance" toward performance that is meaningful, ethical, human-centered, and socially impactful

مدیریت مدرسه در عصر تغییرات سریع با چالش‌های فزاینده و پیچیده‌ای مواجه است. مدارس ملزم به ارائه عملکرد تحصیلی قابل سنجش، رعایت استانداردهای کیفیت، توسعه شایستگی‌های معلمان، بهره‌برداری تطبیقی از فناوری و تربیت فارغ‌التحصیلانی هستند که قادر به مشارکت در جامعه باشند. با این حال، رویکردهای مدیریتی که بیش از حد بر شاخص‌های عملکرد، کارآمدی اداری، اعتباربخشی و دستاوردهای علمی تکیه دارند، در معرض نادیده گرفتن بُعد درونی انسان، کیفیت روابط، ارزش‌های اخلاقی، بهزیستی جامعه مدرسه و تأثیر اجتماعی آموزش قرار دارند. این مقاله با هدف بازسازی مدیریت آموزش مبتنی بر ارزش‌ها از منظر تصوف، به توسعه یک مدل حکمرانی مدرسه می‌پردازد که چهار بُعد کلیدی عملکرد، ارزش‌ها، بهزیستی و تأثیر اجتماعی را ادغام می‌کند. این پژوهش با رویکرد کیفی ـ مفهومی و با تکیه بر مرور ادبیات اندیشه صوفیانه، رهبری معنوی، مدیریت آموزشی، سازمان‌های یادگیرنده، رهبری توزیعی، بهزیستی معلمان و رهبری برای عدالت اجتماعی انجام شده است. نتیجه این پژوهش، «مدل حکمرانی مدرسه صوفیانه» است؛ چارچوبی که تزکیه‌النفس (پاکسازی نفس)، مراقبه (نظارت معنوی)، امانت (امانت‌داری)، احسان (برتری/اخلاص معنوی)، شورا (مشورت)، عدل (عدالت)، تواضع (فروتنی)، محبت (عشق/دلسوزی) و خدمت (خدمت‌رسانی) را به عنوان ارزش‌های بنیادین خود قرار می‌دهد؛ عملکرد را به عنوان بُعد حرفه‌ای، بهزیستی را به عنوان بُعد انسانی و تأثیر اجتماعی را به عنوان جهت‌گیری به سوی خیر عمومی تعریف می‌کند. این مدل از طریق چرخه نیت (نیت)، تزکیه (پاکسازی)، امانت (اعتماد)، شورا (مشورت)، احسان (برتری)، خدمت (خدمت‌رسانی)، محاسبه (خودارزیابی) و اصلاح (اصلاح) عمل می‌کند که به برنامه‌ریزی، سازماندهی، رهبری، توسعه منابع انسانی، نظارت، ارزیابی و بهبود مستمر ترجمه می‌شود. این بازسازی، مدیر مدرسه را نه صرفاً به عنوان یک مدیر، بلکه به عنوان مربی (مربی معنوی/راهنما)، خادم (رهبر خدمتگزار) و اسوه (الگو) معرفی می‌کند و خود مدرسه را به عنوان جامعه‌ای برای یادگیری، پرورش شخصیت، بهزیستی و تحول اجتماعی جایگاه می‌بخشد. این مدل، تعریف گسترده‌تری از موفقیت مدرسه ارائه می‌دهد و فراتر از صرفاً «عملکرد مدرسه»، به سوی عملکردی معنادار، اخلاقی، انسان‌محور و دارای تأثیر اجتماعی حرکت می‌کند.

This study aims to describe about the transformation of Islamic organizational culture in madrasah as a strategic effort to develop a quality-oriented learning environment. Using a literature review approach, that examine the role of spirituality, leadership, and management innovation in enhancing educational quality within Islamic institutions. The results reveal that Islamic organizational culture anchored in values such as sincerity (ikhlas), trustworthiness (amanah), and collective responsibility serves as a moral and managerial foundation for creating effective and sustainable educational systems. Furthermore, spiritual leadership emerges as a key driver in strengthening teachers' professional commitment and fostering continuous quality improvement. Madrasah that successfully integrate Islamic values into their management practices demonstrate higher levels of teacher satisfaction, student engagement, and institutional effectiveness. However, challenges remain in bridging the gap between ideal Islamic values and real-world administrative practices, particularly in resource-limited institutions. The study concludes that the transformation of Islamic organizational culture must be positioned as a central agenda in the quality development of madrasah. By harmonizing spiritual values with modern quality management principles, Islamic educational institutions can not only improve academic performance but also cultivate ethical and holistic human resources

این مطالعه با هدف توصیف تحول فرهنگ سازمانی اسلامی در مدارس به‌عنوان تلاشی راهبردی برای توسعه محیط یادگیری مبتنی بر کیفیت انجام شده است. این پژوهش با رویکرد مروری بر ادبیات، نقش معنویت، رهبری و نوآوری مدیریتی را در ارتقای کیفیت آموزشی در نهادهای اسلامی بررسی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که فرهنگ سازمانی اسلامی مبتنی بر ارزش‌هایی چون اخلاص، امانت‌داری و مسئولیت‌پذیری جمعی، به‌عنوان زیربنای اخلاقی و مدیریتی برای ایجاد نظام‌های آموزشی اثربخش و پایدار عمل می‌کند. افزون بر این، رهبری معنوی به‌عنوان عامل کلیدی در تقویت تعهد حرفه‌ای معلمان و ارتقای مستمر کیفیت مطرح می‌شود. مدارسی که موفق به ادغام ارزش‌های اسلامی در شیوه‌های مدیریتی خود شده‌اند، سطوح بالاتری از رضایت معلمان، مشارکت دانش‌آموزان و اثربخشی نهادی را نشان می‌دهند. با این حال، چالش‌هایی در پر کردن فاصله میان ارزش‌های ایده‌آل اسلامی و رویه‌های اداری واقعی، به‌ویژه در نهادهای دارای منابع محدود، وجود دارد. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که تحول فرهنگ سازمانی اسلامی باید به‌عنوان دستور کار مرکزی در توسعه کیفیت مدارس قرار گیرد. با همسوسازی ارزش‌های معنوی با اصول مدیریت کیفیت نوین، نهادهای آموزشی اسلامی نه‌تنها می‌توانند عملکرد تحصیلی را بهبود بخشند بلکه منابع انسانی اخلاق‌مدار و جامع‌نگر نیز پرورش دهند.

The rapid development of digital technology has significantly affected the character formation of students, as the unfiltered flow of information risks eroding the moral values of the younger generation, while Indonesia's high internet penetration rate has not been matched by adequate digital empowerment readiness. This study aims to analyze and map the concept of digital literacy from an Islamic education perspective and its relevance to character formation of students in the digital era. The research employs a descriptive qualitative approach with a library research design, drawing on nationally and internationally indexed journal articles and relevant institutional reports as data sources, analyzed through content analysis and source triangulation. The findings reveal that digital literacy from an Islamic education perspective is multidimensional, encompassing technical-cognitive, ethical-spiritual, and institutional-pedagogical dimensions, in which Islamic values such as honesty, trustworthiness (amanah), and verification of information (tabayyun) serve as a relevant foundation for strengthening digital media ethics. Islamic Religious Education holds a strategic role as a value counterbalance amid extensive digital content exposure, although a gap remains between the ideal values pursued and the readiness of their implementation in practice. This study recommends developing digital literacy teaching materials that explicitly integrate Islamic values and strengthening educators' capacity to respond to the contemporary digital landscape, while also opening avenues for further empirical research to measure the effectiveness of such integrative models.

رشد سریع فناوری دیجیتال تأثیر قابل توجهی بر شکل‌گیری شخصیت دانش‌آموزان داشته است؛ چرا که جریان بی‌فیلتر اطلاعات، خطر فرسایش ارزش‌های اخلاقی نسل جوان را به همراه دارد، در حالی که نرخ بالای نفوذ اینترنت در اندونزی با آمادگی کافی برای توانمندسازی دیجیتال همراه نبوده است. هدف این پژوهش تحلیل و ترسیم مفهوم سواد دیجیتال از منظر آموزش اسلامی و ارتباط آن با شکل‌گیری شخصیت دانش‌آموزان در عصر دیجیتال است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با طرح پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است و از مقالات مجلات نمایه‌شده ملی و بین‌المللی و گزارش‌های نهادی مرتبط به عنوان منابع داده بهره گرفته و داده‌ها از طریق تحلیل محتوا و مثلث‌سازی منابع تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که سواد دیجیتال از منظر آموزش اسلامی چندبعدی است و ابعاد فنی-شناختی، اخلاقی-معنوی و نهادی-تربیتی را دربرمی‌گیرد، به طوری که ارزش‌های اسلامی همچون صداقت، امانت‌داری (امانه) و راستی‌آزمایی اطلاعات (تبیین) به عنوان بنیانی مرتبط برای تقویت اخلاق رسانه‌های دیجیتال عمل می‌کنند. آموزش دینی اسلامی نقش راهبردی به عنوان موازنه ارزشی در مواجهه با حجم گسترده محتوای دیجیتال ایفا می‌کند، هرچند همچنان فاصله‌ای میان ارزش‌های ایده‌آل مورد نظر و آمادگی برای اجرای عملی آن‌ها وجود دارد. این پژوهش توصیه می‌کند که مواد آموزشی سواد دیجیتال با ادغام صریح ارزش‌های اسلامی توسعه یابد و ظرفیت معلمان برای پاسخگویی به چشم‌انداز معاصر دیجیتال تقویت شود و همچنین زمینه‌ای برای پژوهش‌های تجربی بیشتر به منظور سنجش اثربخشی چنین الگوهای تلفیقی فراهم گردد.

Political emotions may shape not only which issues citizens prioritise, but also which social traits they value in leaders. Here we tested whether anger and fear elicited by real political issues differentially influence preferences for political leaders' facial traits. A balanced sample of U.S. Republicans and Democrats identified the political issue that made them most angry or most afraid and then chose which leader would best address that issue using computer-generated faces varying in dominance and trustworthiness. Participants chose a more dominant and less trustworthy-looking leader more often when angry (49.5 percent) than when fearful (46.5 percent). Mechanistically, anger shifted choices toward more dominant-looking leaders by increasing reliance on dominance cues and reducing reliance on trustworthiness cues, whereas fear selectively increased reliance on trustworthiness cues. These findings show that issue-linked political emotions exert distinct influences on leader evaluation with implications for democratic decision-making and electoral choices.

هیجانات سیاسی ممکن است نه تنها بر اولویت‌بندی مسائل توسط شهروندان، بلکه بر ویژگی‌های اجتماعی مورد ارزش در رهبران نیز تأثیرگذار باشند. در پژوهش حاضر بررسی شد که آیا خشم و ترس برانگیخته‌شده توسط مسائل واقعی سیاسی به‌طور متفاوتی بر ترجیحات نسبت به ویژگی‌های چهره رهبران سیاسی اثر می‌گذارند یا خیر. نمونه‌ای متعادل از جمهوری‌خواهان و دموکرات‌های ایالات متحده، مسئله سیاسی‌ای را که بیشترین خشم یا ترس را در آن‌ها ایجاد می‌کرد شناسایی کردند و سپس با استفاده از چهره‌های تولیدشده توسط رایانه که در ابعاد سلطه‌گری و قابل‌اعتماد بودن متفاوت بودند، رهبر مناسب برای حل آن مسئله را انتخاب نمودند. شرکت‌کنندگان در حالت خشم (۴۹٫۵ درصد) نسبت به حالت ترس (۴۶٫۵ درصد) بیشتر رهبرانی با ظاهر سلطه‌گر و کمتر قابل‌اعتماد را انتخاب کردند. از نظر سازوکار، خشم با افزایش اتکا به نشانه‌های سلطه‌گری و کاهش اتکا به نشانه‌های قابل‌اعتماد بودن، انتخاب‌ها را به سوی رهبران با ظاهر سلطه‌گر سوق داد، در حالی که ترس به طور انتخابی اتکا به نشانه‌های قابل‌اعتماد بودن را افزایش داد. این یافته‌ها نشان می‌دهند که هیجانات سیاسی مرتبط با مسائل، تأثیرات متمایزی بر ارزیابی رهبران دارند که پیامدهایی برای تصمیم‌گیری دموکراتیک و انتخاب‌های انتخاباتی به همراه دارد.

This qualitative descriptive study aimed to identify the stressors encountered by surgical patients in the operating room through their own expressions and subjective experiences. The study was conducted withinvolved 14 surgical patients who were admitted to the surgical wards of a training and research hospital after surgery. Participants were selected using maximum variation sampling. Data were collected through face-to-face, semi-structured, in-depth interviews conducted 48–72 hours after surgery, when patients were clinically stable and able to express their experiences. Interviews lasted 41–64 minutes, were audio-recorded with consent, and were supported by field notes. Data were analysed by three researchers using inductive content analysis with MAXQDA software by three researchers. Trustworthiness was ensured according to Lincoln and Guba’s criteria. Four main themes were identified: psychological and emotional stressors, physical and environmental stressors, social and communication-related stressors, and waiting related stressors. Patients reported uncertainty about the course of surgery, fear of death or complications, loss of control under anaesthesiaduring anaesthesia, cold temperaturecold temperatures, bright lights, unfamiliar environmental stimuli, insufficient information, emotionally distant communication, loneliness, and prolonged waiting. Coldness was experienced both as physical discomfort and as a symbolic reminder of death. Postoperative pain, perceived deficiencies in care, and mobilisation-related concerns were presentedidentified as contextual findings. The findings indicate that operating room stressors are multidimensional and extend beyond technical surgical preparation. Patient-centred operating room nursing should include clear information, emotional reassurance, environmental comfort, protection of the patient’s dignity, and support during waiting and transfer processes.

این مطالعه توصیفی کیفی با هدف شناسایی عوامل استرس‌زا که بیماران جراحی‌شده در اتاق عمل با آن مواجه می‌شوند، بر اساس بیان‌ها و تجارب ذهنی خود بیماران انجام شد. این پژوهش شامل ۱۴ بیمار جراحی‌شده بود که پس از عمل جراحی در بخش‌های جراحی یک بیمارستان آموزشی و پژوهشی بستری شده بودند. شرکت‌کنندگان با استفاده از نمونه‌گیری حداکثر تنوع انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته و رو‌در‌رو که ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس از جراحی و زمانی که بیماران از نظر بالینی پایدار و قادر به بیان تجارب خود بودند، جمع‌آوری شد. مدت زمان مصاحبه‌ها بین ۴۱ تا ۶۴ دقیقه بود، با رضایت بیماران ضبط صوتی شد و با یادداشت‌های میدانی تکمیل گردید. داده‌ها توسط سه پژوهشگر با استفاده از تحلیل محتوای استقرایی و نرم‌افزار MAXQDA تحلیل شدند. اعتبار پژوهش بر اساس معیارهای Lincoln و Guba تضمین شد. چهار مضمون اصلی شناسایی گردید: عوامل استرس‌زای روان‌شناختی و هیجانی، عوامل استرس‌زای جسمی و محیطی، عوامل استرس‌زای اجتماعی و مرتبط با ارتباطات، و عوامل استرس‌زای مرتبط با انتظار. بیماران به مواردی چون عدم قطعیت نسبت به روند جراحی، ترس از مرگ یا عوارض، از دست دادن کنترل در حین بیهوشی، دمای سرد، نورهای شدید، محرک‌های محیطی ناآشنا، اطلاعات ناکافی، ارتباط عاطفی سرد، احساس تنهایی و انتظار طولانی اشاره کردند. سرما هم به عنوان ناراحتی جسمی و هم به عنوان یادآور نمادین مرگ تجربه شد. درد پس از عمل، برداشت از کمبود مراقبت و نگرانی‌های مرتبط با تحرک به عنوان یافته‌های زمینه‌ای مطرح شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل استرس‌زای اتاق عمل چندبعدی بوده و فراتر از آمادگی فنی جراحی هستند. پرستاری مبتنی بر بیمار در اتاق عمل باید شامل ارائه اطلاعات شفاف، اطمینان‌بخشی عاطفی، راحتی محیطی، حفظ کرامت بیمار و حمایت در فرآیندهای انتظار و انتقال باشد.

Background The transition of retired elite athletes into high-performance or professional coaching has received considerable scholarly attention, whereas their transition into school coaching remains underexplored. In 2023, China established the position of school coach under the policy agenda of integrating sports and education, marking the emergence of a new occupation within the education system. This study explores the occupational adaptation process of retired elite athletes transitioning into school coaching positions, with the aim of promoting the career development and well-being of school coaches and providing new insights into the emergence and practice of new occupational roles within contexts of institutional transformation. Methods This qualitative study, grounded in constructivist epistemology, conducted semi-structured interviews with 30 school coaches with elite athletic backgrounds from multiple regions in China (Anhui, Zhejiang, and Guangdong provinces). Purposive and maximum variation sampling were employed to capture diversity in participants’ demographic characteristics and professional backgrounds, including age, gender, athletic level, sport type, school level, geographic region. Interview data collected between March and December 2025 were analyzed using reflexive thematic analysis, with researcher reflexivity and continuous analytical discussions employed to enhance trustworthiness. Results The occupational adaptation of retired athletes transitioning into school coaching positions unfolds through three stages: role pre-adaptation, role negotiation, and role orientation. During pre-adaptation, individuals formed preliminary understandings of the role through training and internships, though their perceptions remained influenced by competitive sport logic. After entering schools, they experienced reality shock and ongoing role negotiation as tensions emerged between competitive sport experiences and educational contexts. Over time, adaptation outcomes diverged into three forms: role integration, role assimilation, and role alienation. Conclusions The occupational adaptation of school coaches is a dynamic process of occupational identity construction shaped by state logic, school logic, and professional logic, while also influenced by individual agency. The findings provide new insights into the literature on elite athletes’ career transition and occupational adaptation. Future efforts should further improve the working mechanisms and evaluation systems for school coaches in order to promote the institutionalization and professionalization of this occupation.

زمینه: گذار ورزشکاران نخبه بازنشسته به مربیگری حرفه‌ای یا با عملکرد بالا مورد توجه قابل‌توجه پژوهشگران قرار گرفته است، در حالی که گذار آنان به مربیگری مدارس کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۲۳، چین با هدف ادغام ورزش و آموزش، جایگاه مربی مدرسه را در دستور کار سیاستی خود قرار داد که نشان‌دهنده ظهور یک شغل جدید در نظام آموزشی است. این مطالعه به بررسی فرایند سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه بازنشسته که به سمت‌های مربیگری مدارس منتقل می‌شوند می‌پردازد، با هدف ارتقای توسعه شغلی و بهزیستی مربیان مدارس و ارائه بینش‌های جدید درباره ظهور و اجرای نقش‌های شغلی نوین در بسترهای تحول نهادی. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد معرفت‌شناسی سازه‌گرایانه، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته‌ای با ۳۰ مربی مدرسه با پیشینه ورزشی نخبه از مناطق مختلف چین (استان‌های آنهویی، ژجیانگ و گوانگ‌دونگ) انجام داد. نمونه‌گیری هدفمند و حداکثر تنوع برای پوشش تنوع ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و پیشینه حرفه‌ای شرکت‌کنندگان از جمله سن، جنسیت، سطح ورزشی، نوع ورزش، سطح مدرسه و منطقه جغرافیایی به کار گرفته شد. داده‌های مصاحبه که بین مارس تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شدند، با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و بازاندیشی پژوهشگر و بحث‌های تحلیلی مستمر برای افزایش اعتبار یافته‌ها به کار گرفته شد. یافته‌ها: سازگاری شغلی ورزشکاران بازنشسته در گذار به مربیگری مدارس در سه مرحله رخ می‌دهد: پیش‌سازگاری نقش، مذاکره نقش و جهت‌گیری نقش. در مرحله پیش‌سازگاری، افراد از طریق آموزش و کارآموزی به درک اولیه‌ای از نقش دست می‌یابند، هرچند ادراک آنان همچنان تحت تأثیر منطق ورزش رقابتی باقی می‌ماند. پس از ورود به مدارس، آنان با شوک واقعیت و مذاکره مستمر نقش مواجه می‌شوند، زیرا تنش‌هایی میان تجربیات ورزش رقابتی و بستر آموزشی پدیدار می‌گردد. در گذر زمان، پیامدهای سازگاری به سه شکل واگرا می‌شود: ادغام نقش، همانندسازی نقش و بیگانگی نقش. نتیجه‌گیری: سازگاری شغلی مربیان مدارس فرایندی پویا از ساخت هویت شغلی است که تحت تأثیر منطق دولت، منطق مدرسه و منطق حرفه‌ای و همچنین عاملیت فردی قرار دارد. یافته‌ها بینش‌های جدیدی به ادبیات گذار شغلی و سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه ارائه می‌دهد. تلاش‌های آینده باید سازوکارهای کاری و نظام‌های ارزیابی مربیان مدارس را به منظور ارتقای نهادینه‌سازی و حرفه‌ای‌سازی این شغل بهبود بخشد.

This study aims to describe the implementation of Islamic Religious Education (IRE) learning for children with special needs at the junior secondary special school (SMPLB) level, identify the challenges encountered by teachers, and describe the strategies employed to address these challenges. The study was conducted at SLB Negeri 3 Lombok Timur, focusing on the SMPLB level, which comprises students with three types of disabilities: intellectual disabilities, hearing impairments, and visual impairments. Islamic Religious Education at this level is not taught by a designated IRE teacher; instead, it is directly delivered by classroom teachers (homeroom teachers) according to the classes and types of disabilities for which they are responsible. This study employed a qualitative approach using a descriptive-exploratory multiple-case study design. Data were collected through participant observation, in-depth semi-structured interviews, and documentation. The data were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña, which involves data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. Data trustworthiness was ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that the implementation of Islamic Religious Education learning has been carried out through simplified and adapted stages of planning, implementation, and evaluation according to the types of disabilities, with variations in teaching methods and learning media across classes. The challenges encountered by teachers stem from the diverse characteristics of students' disabilities and the limited background in special education among some teachers. The strategies employed are both individual and collective-institutional in nature. Individual strategies include adapting teaching methods and learning media, while collective-institutional strategies involve teacher learning communities and classroom rotation across different types of disabilities. This study concludes that the success of Islamic Religious Education learning for children with special needs depends not only on teachers' ability to make individual adaptations but also on systemic support from the school.

این پژوهش با هدف توصیف اجرای آموزش دینی اسلامی (IRE) برای کودکان با نیازهای ویژه در سطح مدرسه استثنایی متوسطه اول (SMPLB)، شناسایی چالش‌های پیش‌روی معلمان و تبیین راهبردهای به‌کاررفته برای مواجهه با این چالش‌ها انجام شده است. این مطالعه در SLB Negeri 3 Lombok Timur و با تمرکز بر سطح SMPLB که شامل دانش‌آموزانی با سه نوع ناتوانی: ناتوانی ذهنی، اختلال شنوایی و اختلال بینایی است، صورت گرفته است. آموزش دینی اسلامی در این سطح توسط معلم اختصاصی IRE تدریس نمی‌شود؛ بلکه مستقیماً توسط معلمان کلاس (معلمان راهنما) متناسب با کلاس‌ها و نوع ناتوانی‌هایی که مسئولیت آن را دارند، ارائه می‌گردد. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از طرح مطالعه موردی چندگانه توصیفی-اکتشافی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته و اسناد جمع‌آوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña که شامل تقطیع داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و تأیید است، صورت گرفته است. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای آموزش دینی اسلامی از طریق مراحل ساده‌شده و تطبیق‌یافته برنامه‌ریزی، اجرا و ارزشیابی متناسب با انواع ناتوانی‌ها انجام شده و روش‌های تدریس و رسانه‌های یادگیری در کلاس‌های مختلف متفاوت است. چالش‌های معلمان ناشی از ویژگی‌های متنوع ناتوانی دانش‌آموزان و پیشینه محدود برخی معلمان در آموزش ویژه است. راهبردهای به‌کاررفته شامل راهبردهای فردی و جمعی-نهادی است. راهبردهای فردی شامل تطبیق روش‌های تدریس و رسانه‌های یادگیری و راهبردهای جمعی-نهادی شامل جوامع یادگیری معلمان و چرخش کلاسی میان انواع مختلف ناتوانی‌ها است. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که موفقیت آموزش دینی اسلامی برای کودکان با نیازهای ویژه نه تنها به توانایی معلمان در انجام تطبیق‌های فردی بلکه به حمایت نظام‌مند مدرسه نیز وابسته است.

The development of TikTok has transformed social media from a platform primarily used for entertainment into a digital economic medium that provides opportunities for generating additional income. This study aims to analyze the use of TikTok as a means of generating additional income and to examine the implementation of Islamic communication ethics among content creators in Banda Aceh. This study employed a qualitative approach with a phenomenological research design. Informants were selected using purposive sampling and consisted of five TikTok content creators who had generated income through the platform. Data were collected through semi-structured interviews, observations of TikTok content, and documentation, and were analyzed using Braun and Clarke’s thematic analysis. The findings show that TikTok is utilized as a digital economic medium through three main activities: TikTok Affiliate, promotion of MSME products, and endorsements. In practice, the creators attempted to apply Islamic communication ethics by emphasizing honesty, trustworthiness, and politeness in delivering information. However, the implementation of these values faces challenges, including competition involving sensational content, pressure from the TikTok algorithm, and dilemmas in following viral trends. This study concludes that the use of TikTok as a digital economic medium can be aligned with Islamic communication ethics when content creators maintain integrity, honesty, and responsibility in their digital communication activities.

تحولات تیک‌تاک، رسانه‌های اجتماعی را از بستری عمدتاً سرگرم‌کننده به یک محیط اقتصادی دیجیتال تبدیل کرده است که فرصت‌هایی برای کسب درآمد اضافی فراهم می‌کند. هدف این پژوهش، تحلیل استفاده از تیک‌تاک به‌عنوان وسیله‌ای برای کسب درآمد اضافی و بررسی اجرای اخلاق ارتباطی اسلامی در میان تولیدکنندگان محتوا در باندا آچه است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طرح پژوهش پدیدارشناختی انجام شده است. مشارکت‌کنندگان با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و شامل پنج تولیدکننده محتوای تیک‌تاک بودند که از این پلتفرم درآمد کسب کرده‌اند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده محتوای تیک‌تاک و مستندسازی گردآوری و با استفاده از تحلیل تماتیک براون و کلارک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تیک‌تاک به‌عنوان یک محیط اقتصادی دیجیتال از طریق سه فعالیت اصلی شامل همکاری‌های وابسته تیک‌تاک (TikTok Affiliate)، ترویج محصولات کسب‌وکارهای خرد و متوسط (MSME) و تبلیغات (endorsement) مورد استفاده قرار می‌گیرد. در عمل، تولیدکنندگان محتوا تلاش می‌کنند اخلاق ارتباطی اسلامی را با تأکید بر صداقت، امانت‌داری و ادب در انتقال اطلاعات رعایت کنند. با این حال، اجرای این ارزش‌ها با چالش‌هایی مانند رقابت مبتنی بر محتوای جنجالی، فشار الگوریتم تیک‌تاک و دوراهی‌های پیروی از روندهای ویروسی مواجه است. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که استفاده از تیک‌تاک به‌عنوان محیط اقتصادی دیجیتال می‌تواند با اخلاق ارتباطی اسلامی همسو باشد، مشروط بر آنکه تولیدکنندگان محتوا در فعالیت‌های ارتباطی دیجیتال خود، صداقت، امانت‌داری و مسئولیت‌پذیری را حفظ کنند.

This study investigates principal leadership strategies in developing Professional Learning Community (PLC) culture in public elementary schools in Banten Province, Indonesia. The research addresses the increasing demand for collaborative professional learning in schools while many public elementary schools have not yet successfully implemented PLC practices. The study aims to analyze leadership strategies, supporting and inhibiting factors, teacher responses, the impact of PLC implementation, and the causes of unsuccessful PLC adoption in several schools. This research employed a qualitative approach with a multiple case study design involving ten public elementary schools across regencies and municipalities in Banten Province. Data were collected through in-depth interviews, participatory observations, and document analysis involving principals and teachers as key participants. Data were analyzed using interactive qualitative analysis, thematic analysis, and NVivo 14 to strengthen coding, categorization, and cross-case interpretation. Trustworthiness was ensured through triangulation, member checking, peer debriefing, and audit trail procedures. The findings reveal that principal leadership plays a central role in shaping sustainable PLC culture through transformational and collaborative leadership practices. Successful schools demonstrated strong vision alignment, collective professional learning, reflective dialogue, and reduced teacher isolation. PLC implementation strengthened teacher professionalism, collective efficacy, and instructional quality. However, administrative burdens, limited time, teacher resistance, and inadequate conceptual understanding of PLC among some principals became major barriers to implementation. Technology functioned as a supporting tool but could not substitute relational trust and collaborative culture. The study concludes that sustainable PLC development requires instructional leadership, organizational trust, structural policy support, and systematic principal professional development to strengthen collaborative learning culture in Indonesian public elementary schools.

این پژوهش به بررسی راهبردهای رهبری مدیران در توسعه فرهنگ جامعه یادگیری حرفه‌ای (PLC) در مدارس ابتدایی دولتی استان بانتن اندونزی می‌پردازد. این تحقیق به نیاز فزاینده برای یادگیری حرفه‌ای مشارکتی در مدارس می‌پردازد، در حالی که بسیاری از مدارس ابتدایی دولتی هنوز موفق به اجرای مؤثر رویه‌های PLC نشده‌اند. هدف پژوهش، تحلیل راهبردهای رهبری، عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، واکنش معلمان، تأثیر اجرای PLC و علل عدم موفقیت در پذیرش PLC در برخی مدارس است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در ده مدرسه ابتدایی دولتی در شهرستان‌ها و شهرهای استان بانتن انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد با مشارکت مدیران و معلمان به عنوان مشارکت‌کنندگان کلیدی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل تعاملی کیفی، تحلیل تماتیک و نرم‌افزار NVivo 14 به منظور تقویت کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بین‌موردی صورت گرفت. اعتبار یافته‌ها از طریق مثلث‌سازی، بازبینی اعضا، بحث با همتایان و پیگیری حسابرسی تضمین شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری مدیران نقش محوری در شکل‌دهی فرهنگ پایدار PLC از طریق شیوه‌های رهبری تحول‌آفرین و مشارکتی ایفا می‌کند. مدارس موفق دارای همسویی قوی چشم‌انداز، یادگیری حرفه‌ای جمعی، گفت‌وگوی تأملی و کاهش انزوای معلمان بودند. اجرای PLC موجب تقویت حرفه‌ای‌گری معلمان، اثربخشی جمعی و کیفیت تدریس شد. با این حال، بار اداری، محدودیت زمانی، مقاومت معلمان و درک مفهومی ناکافی برخی مدیران از PLC به عنوان موانع اصلی اجرای آن شناسایی شد. فناوری به عنوان ابزار حمایتی عمل کرد اما نتوانست جایگزین اعتماد رابطه‌ای و فرهنگ مشارکتی شود. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که توسعه پایدار PLC مستلزم رهبری آموزشی، اعتماد سازمانی، حمایت ساختاری سیاستی و توسعه حرفه‌ای نظام‌مند مدیران برای تقویت فرهنگ یادگیری مشارکتی در مدارس ابتدایی دولتی اندونزی است.

Arabic communication is a central outcome of language learning, yet many students in Malaysian religious secondary schools experience difficulty using Arabic confidently and meaningfully. This study investigated pedagogical practices that support Arabic communicative competence in religious secondary schools in Kuala Terengganu, Malaysia. A qualitative case-study design was employed involving 12 teachers of al-Lughah al-‘Arabiyyah al-Mu‘asirah (Arabic subject in religious school) from three schools. Participants were selected purposively based on their qualifications and teaching experience. Data were collected through semi-structured interviews, audio-recorded, transcribed verbatim, and analysed thematically through familiarisation, initial coding, theme development, review, definition, and reporting. Trustworthiness was strengthened through expert validation, participant confirmation, an audit trail, and triangulation. Four themes emerged: communicative approaches, teaching strategies, teacher professionalism, and implementation challenges. Effective practices included interaction-based activities, explicit emphasis on speaking, strategic use of Arabic and Malay, technology integration, varied instructional methods, student-centred learning, and purposeful teaching materials. Teachers’ Arabic proficiency, pedagogical competence, lesson planning, and professional disposition also shaped the quality of instruction. However, inadequate infrastructure, limited Arabic-speaking environments, and students’ restricted vocabulary, confidence, and motivation constrained implementation. The findings show that communicative competence is supported not by a single technique but by alignment among meaningful interaction, comprehensible input, structured participation, adaptive scaffolding, teacher expertise, and enabling school conditions. Arabic instruction should therefore provide sustained opportunities for purposeful speaking, progressively increase comprehensible Arabic use, integrate digital and non-digital resources, and differentiate support according to learner readiness. Institutional support remains essential for sustaining communicative practice beyond individual teacher effort across classrooms and school settings.

ارتباط به زبان عربی یکی از نتایج اصلی یادگیری زبان است، اما بسیاری از دانش‌آموزان مدارس متوسطه دینی در مالزی در استفاده از زبان عربی به‌صورت معنادار و با اعتماد به نفس با دشواری مواجه هستند. این پژوهش به بررسی رویکردهای آموزشی حمایت‌کننده از شایستگی ارتباطی زبان عربی در مدارس متوسطه دینی در کوالا ترنگانو، مالزی پرداخت. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش کیفی موردی و با مشارکت ۱۲ معلم درس «اللغه العربیه المعاصره» (موضوع زبان عربی در مدرسه دینی) از سه مدرسه انجام شد. شرکت‌کنندگان به‌صورت هدفمند و بر اساس صلاحیت‌ها و تجربه تدریس انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری، ضبط صوتی، به‌صورت کلمه به کلمه رونویسی و با روش تحلیل تماتیک شامل آشنایی، کدگذاری اولیه، توسعه تم‌ها، بازبینی، تعریف و گزارش تحلیل شدند. اعتبار داده‌ها از طریق اعتبارسنجی توسط خبرگان، تأیید شرکت‌کنندگان، ردپای حسابرسی و مثلث‌سازی تقویت شد. چهار تم اصلی استخراج شد: رویکردهای ارتباطی، راهبردهای تدریس، حرفه‌ای‌گری معلمان و چالش‌های اجرا. شیوه‌های مؤثر شامل فعالیت‌های مبتنی بر تعامل، تأکید صریح بر مهارت گفتاری، استفاده راهبردی از زبان عربی و مالایی، ادغام فناوری، روش‌های متنوع تدریس، یادگیری دانش‌آموزمحور و مواد آموزشی هدفمند بود. مهارت زبانی معلمان، شایستگی آموزشی، برنامه‌ریزی درسی و نگرش حرفه‌ای معلمان نیز کیفیت آموزش را تحت تأثیر قرار داد. با این حال، زیرساخت ناکافی، محیط‌های محدود برای صحبت به عربی و دامنه واژگان، اعتماد به نفس و انگیزه محدود دانش‌آموزان، اجرای این رویکردها را با محدودیت مواجه ساخت. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی ارتباطی نه با یک تکنیک منفرد، بلکه با همسویی میان تعامل معنادار، ورودی قابل فهم، مشارکت ساختاریافته، حمایت تطبیقی، تخصص معلم و شرایط تسهیل‌کننده مدرسه تقویت می‌شود. بنابراین آموزش زبان عربی باید فرصت‌های مستمر برای گفت‌وگوی هدفمند فراهم کند، استفاده قابل فهم از زبان عربی را به‌تدریج افزایش دهد، منابع دیجیتال و غیر دیجیتال را ادغام کند و حمایت آموزشی را بر اساس آمادگی یادگیرندگان تفکیک نماید. حمایت نهادی برای تداوم تمرین ارتباطی فراتر از تلاش فردی معلمان در کلاس‌ها و محیط مدرسه ضروری است.

Despite organizations espousing a desire for creative ideas, decision-makers often do not recognize creative ideas and reject them. We ask what the consequences of creative idea recognition failure are for the relationship between the idea generator (as well as others who witness the failure) and the decision-maker. We theorize and show in two experiments that idea generators and third-party observers trust a decision-maker less when the decision-maker fails to recognize a creative idea, because they view the decision-maker as less competent. This effect holds when we manipulate the idea’s creativity (Study 1), use participants’ subjective perceptions of the idea’s creativity (Studies 1 and 2), and when using creativity ratings by external raters (Study 2). Additionally, we also demonstrate that idea generators and third-party observers trust a decision-maker more when the decision-maker recognizes a creative idea, because they view the decision-maker as more competent. This effect only consistently emerges when using participants’ subjective creativity perceptions. We also find perceived warmth as a parallel mediator, but only when using participants’ subjective creativity perceptions. Finally, we demonstrate that these effects are not solely due to accuracy or surprise. We discuss the theoretical implications of these findings and provide directions for future research.

با وجود آنکه سازمان‌ها تمایل خود را به ایده‌های خلاقانه ابراز می‌کنند، تصمیم‌گیرندگان اغلب ایده‌های خلاقانه را شناسایی نمی‌کنند و آن‌ها را رد می‌نمایند. این پژوهش به این پرسش می‌پردازد که پیامدهای عدم شناسایی ایده‌های خلاقانه برای رابطه میان تولیدکننده ایده (و همچنین سایر افرادی که شاهد این ناکامی هستند) و تصمیم‌گیرنده چیست. ما به صورت نظری و تجربی در دو آزمایش نشان می‌دهیم که تولیدکنندگان ایده و ناظران ثالث، زمانی که تصمیم‌گیرنده در شناسایی یک ایده خلاقانه ناکام می‌ماند، اعتماد کمتری به او دارند، زیرا او را کم‌صلاحیت‌تر ارزیابی می‌کنند. این اثر زمانی که خلاقیت ایده را دستکاری می‌کنیم (مطالعه ۱)، از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت ایده استفاده می‌کنیم (مطالعات ۱ و ۲)، و همچنین زمانی که از ارزیابی‌های خلاقیت توسط ارزیابان بیرونی بهره می‌بریم (مطالعه ۲) نیز مشاهده می‌شود. افزون بر این، نشان می‌دهیم که تولیدکنندگان ایده و ناظران ثالث زمانی که تصمیم‌گیرنده یک ایده خلاقانه را شناسایی می‌کند، اعتماد بیشتری به او دارند، زیرا او را باصلاحیت‌تر می‌دانند. این اثر تنها زمانی به طور پیوسته مشاهده می‌شود که از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت استفاده شود. همچنین، گرمی ادراک‌شده به عنوان یک میانجی موازی شناسایی شد، اما فقط زمانی که از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت بهره گرفته شد. در نهایت، نشان می‌دهیم که این اثرات صرفاً ناشی از دقت یا شگفتی نیستند. پیامدهای نظری این یافته‌ها مورد بحث قرار گرفته و جهت‌گیری‌هایی برای پژوهش‌های آتی ارائه می‌شود.