Educational attainment

Early Childhood Care and Development (ECCD) serve as a foundational framework for the holistic growth and lifelong learning of young children. In the Philippines, its implementation is mandated by Republic Act No. 10410 and strengthened by Republic Act No. 12199, which emphasize quality early childhood education delivered by competent Child Development Workers (CDWs) and supported by strong institutional systems; however, implementation continues to face challenges related to limited resources, professional development gaps, administrative constraints, and varying levels of community and parental involvement. This study examined the level of readiness and the challenges encountered by CDWs in implementing the ECCD Curriculum in Barangay Child Development Centers in the Municipality of Mabinay, Negros Oriental. A quantitative descriptive-correlational design was employed, using a validated researcher-made Likert-scale questionnaire administered to ten (10) purposively selected CDWs during School Year 2025–2026. Data were analyzed using frequency, percentage, weighted mean, and Pearson product-moment correlation at the 0.05 level of significance. Findings revealed that the respondents were highly ready in their understanding of the ECCD curriculum (WM = 4.28) and in pedagogical skills and instructional practices (WM = 4.28), but only moderately ready in terms of resources and materials (WM = 3.80) and support, supervision, and professional development (WM = 3.84). Challenges were generally moderate, with insufficient toys and learning materials, varied learning needs of children, and heavy workload and administrative tasks emerging as the most notable concerns. ECCD-related training showed a strong, significant positive relationship with readiness (r = 0.795, p = 0.006), whereas age, educational attainment, and years of experience were not significantly related to readiness, no profile variable was significantly related to the challenges encountered, and readiness was not significantly related to challenges (r = 0.081, p = 0.824). The study concludes that while CDWs are generally prepared to implement the ECCD Curriculum, their effectiveness is constrained by largely systemic and environmental challenges. These findings imply the need for continuous professional development combined with improved resource allocation, reduced administrative workload, strengthened institutional support, and stronger collaboration among local government units, parents, and community stakeholders.

This survey aimed to examine the association between online social participation and attitudes toward aging among older adults within the Chinese socio‑cultural context. Stratified multi‑stage cluster sampling was adopted to obtain sample data. Multiple Linear Regression Model was employed to analyze the factors influencing older adults’ attitudes toward aging. Propensity Score Matching (PSM) was employed to estimate the Average Treatment Effect on the Treated (ATT) of online social participation on aging attitudes. (1) Among the 1,261 respondents, the mean score of attitude toward aging was 10.76 (SD = 5.55, possible range: 0‑20), with 45.0% reporting engagement in online social participation. (2) Multiple linear regression analysis revealed that online social participation, educational level, monthly income, marital status, chronic conditions, and self‑rated health were significant predictors of aging attitudes ( p < 0.01). (3) The ATT values estimated via kernel, radius and nearest neighbor methods were 1.6318, 1.5610 and 1.5549, respectively. (1) Older adults exhibit a relatively low overall level of online social participation, suggesting the necessity of further popularization and improvement. (2) Marital status, educational level, monthly income, self-rated health, and chronic conditions are significant influencing factors of aging attitudes among older adults. (3) Online social participation is significantly positively associated with older adults’ attitude toward aging.

This descriptive study examined the reported extent of best teaching practices among private secondary school teachers in the Apostolic Vicariate of Tabuk, Kalinga and Apayao, Philippines. The 2015 investigation involved 70 teachers from 10 private secondary schools and used a five-point survey questionnaire addressing teachers’ professional conduct, subject-matter expertise, student-centered teaching, experiential learning, moral development, critical thinking, and facilitation. Frequencies, percentages, weighted means, and reported analysis-of-variance (ANOVA) comparisons were used. Most respondents were female (74.29%), aged 20–30 years (91.43%), college graduates (65.71%), and had served for 1–10 years (95.71%). The overall reported mean for teaching practices was 4.72, classified as “Very Much Use.” Strongly rated practices included facilitating group dynamics (M = 4.97), demonstrating expertise in the field (M = 4.96), and content knowledge (M = 4.90). The original ANOVA summaries classified differences by civil status (F = 10.1274), educational attainment (F = 8.4656), and years of service (F = 7.1212) as significant, while gender (F = 0.7169) and age (F = 1.602) were not. Because some source calculations, degrees of freedom, and narrative interpretations conflict, inferential decisions require verification from the original data. Overall, teachers reported frequent implementation of professionally grounded, values-oriented, and learner-responsive practices. The findings support continued contextualized faculty development, equitable instructional resources, and careful evaluation of classroom practices.

This study assessed the employability skill readiness of Alternative Learning System (ALS) graduates in Liloan District, Cebu, during School Year 2025–2026 as a basis for developing a skill enhancement plan. Anchored on Human Capital Theory, Career Construction Theory, and Social Cognitive Career Theory, the study employed a quantitative correlational research design involving 70 ALS graduates. Data were collected using an adapted and modified questionnaire and analyzed through percentages, weighted means, standard deviations, Pearson product-moment correlation, and chi-square tests. Findings revealed high employability skill readiness in communication (M = 4.08), teamwork (M = 3.82), problem-solving (M = 3.81), self-management (M = 3.48), and technical or job-specific skills (M = 3.52). Employability readiness was significantly associated with age, parents’ educational attainment, parents’ occupation, and combined monthly family income, while gender showed no significant relationship. Furthermore, challenges encountered exhibited a significant negative relationship with employability readiness (r = −0.46), indicating that greater challenges were associated with lower readiness. Prominent challenges included limited access to training and upskilling opportunities, insufficient career preparation, inadequate hands-on experience, and limited confidence in applying acquired skills. The study recommends implementing the proposed Skill Enhancement Plan through accessible training, career guidance, workplace exposure, and strengthened stakeholder partnerships. The research aligns with Sustainable Development Goal (SDG) 4 (Quality Education) and SDG 8 (Decent Work and Economic Growth) by promoting inclusive skills development and employment readiness. Its potential contribution to educational, socioeconomic, and community sustainability lies in supporting lifelong learning, equitable employment preparation, and improved workforce participation among ALS graduates.

Background The first period of life shapes later life chances, but the economic consequences accumulate across later childhood, adolescence and adulthood and fall across several policy sectors. Existing reviews typically address one risk factor at a time, or focus on a restricted outcome domain, leaving the relevant evidence scattered. This umbrella review collates review-level evidence on how early childhood exposures affect later economic outcomes. Methods The review was registered on Open Science Framework (https://osf.io/szpx5/overview). Medline, APA PsycArticles, APA PsycINFO, CINAHL Plus with Full Text, Education Research Complete & Psychology and Behavioural Sciences Collection databases were searched in November 2025. Systematic, rapid, scoping, narrative and umbrella reviews were eligible if they examined early childhood exposures and later outcomes with measurable consequences for education, employment, income, criminal justice involvement, quality of life, wellbeing or service costs. Reviews reporting only health status outcomes, and those focused on low- and middle-income countries, were excluded. Two authors screened and extracted independently, and quality was appraised. Findings were synthesised narratively. Results Seventy-two reviews were included, published between 2001 and 2025 and increasingly since 2021. Adverse childhood experiences and related adversity were the most frequently examined exposures, followed by childhood physical health conditions, birth and perinatal factors, and neurodevelopmental and behavioural difficulties. Early years risk factors were consistently associated with poorer later education and employment, lower income and greater criminal justice involvement. Evidence on quality of life was mixed, and service use and costs were seldom reported. Few reviews addressed publication bias. Conclusion Difficulties experienced in the early years have consequences across several later life domains and public sectors. The evidence is most consistent for education and criminal justice involvement, and thinner for quality of life, service use and costs. Reviews rarely address correlations between risk factors or the pathways connecting them to later outcomes. Modelling these pathways and evaluating interventions to address early years risks are priorities. Limitations of the review were the inclusion of studies that covered a wide range of age groups and the exclusion of health outcomes.

The study aimed to find whether differences exist in the perspective of teachers towards online learning when grouped according to profile. Specifically, the study endeavored to describe the profile of the respondents in terms of age, gender, civil status, and educational attainment; determine the extent of teachers’ perspective towards online learning in the areas of access, interaction, response, and results; ascertain the level of teachers’ preparedness towards online learning in teaching social studies; and find out whether a significant difference exists in the preparedness of teachers towards online learning when grouped according to age, gender, civil status, and educational attainment. The study was conducted among the national high schools in the Division of Malaybalay City, Bukidnon for the School Year 2020-2021. A total of 96 Social Studies teachers were drawn from (6) national schools through purposive sampling. To gather relevant information needed for the study, the researcher adopted the questionnaire developed by Larsen (2012) and Lichoro (2015). Descriptive statistics such as frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, and analysis of variance were used to treat the data. The majority of the teachers were in middle adulthood and were predominantly female. It is further revealed that most of them were single and bachelor’s degree holders. Access and interaction were observed in great extent, while responses and results were demonstrated in moderate extent, suggesting that the teachers’ perspective towards online learning showed certainty in the way they take online learning as a learning platform in this pandemic period. Similarly, teachers’ preparedness towards online learning yielded positive results in all indicators, implying that teachers consider online learning as a powerful tool for them to teach and support the learning of the students in response to the COVID-19 pandemic. There was a significant difference in the preparedness of teachers when they were grouped according to age, where younger teachers are construed to be ready for this kind of learning delivery, while sex, civil status, and educational attainment did not show significant differences. This means that regardless of their characteristics in these three variables, their preparedness for online learning is the same. Thus, school administrators have to consider teachers to acquire new skills, sharpen existing ones, perform better, increase productivity and be better teachers in this new way of approaching learning.

This study investigated the level of teachers’ research writing skills to develop a capability training program targeted to enhance teachers’ writing skills. It specifically assessed teachers’ research writing skills in terms of formulation of research problem, data analysis and interpretation, research process, and recommendation and output. Utilizing a descriptive quantitative design of research, data were gathered from 219 teacher-respondents from three (3) public elementary schools in Taguig City. The findings of the study revealed that in terms of the demographic profile of the teacher-respondents, the majority of the teacher-respondents are Teacher I; have been in the service for 1-5 years; with units in Masters; and have attended trainings mostly relevant to writing a research title. In terms of assessment of teachers’ level of research writing skills, the teacher-respondents said that they are all capable in all indicators of research writing skills such as formulation of research problem, data analysis and interpretation, research process, and recommendation and output. In terms of challenges encountered in research writing, selecting the topic and making the title suitable for a specific research interest ranked first, while difficulty in determining the scale of a questionnaire ranked the 10th. Meanwhile, in terms of relationship between the profile of the respondents and their level of research writing skills, only teachers’ educational attainment is not significantly related to all of the four (4) components of teachers’ level of research writing skills. The study highlights the need for an intensive training on how to formulate research problems and find correlations and differences of research variables in the research problems; a separate training and learning session to capacitate teachers in crafting research instrument and the processes involved in making the research instrument reliable and valid; the need for the Division of Taguig City and Pateros to address the difficulty of the teachers in crafting research output by providing and sending teachers to trainings solely for crafting research output and its compositions; more trainings and seminars relevant to crafting research titles must be developed so that teachers will have knowledge on how to choose and craft research titles; the research capability training program prepared by the researcher may be tried and adapted by the Division of Taguig City and Pateros and the Department of Education (DepEd) in general to see its workability and effectiveness; and this study can be replicated and the future researchers may embark on a more comprehensive study utilizing more schools and respondents to negate or affirm the findings of the current study.

این پژوهش به بررسی سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان به منظور توسعه یک برنامه آموزش توانمندسازی با هدف ارتقاء مهارت‌های نگارش معلمان پرداخت. به طور خاص، مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان در زمینه‌های تدوین مسئله پژوهش، تحلیل و تفسیر داده‌ها، فرایند پژوهش، و پیشنهادات و خروجی پژوهش مورد ارزیابی قرار گرفت. با بهره‌گیری از طرح پژوهش توصیفی-کمی، داده‌ها از ۲۱۹ معلم پاسخ‌دهنده از سه مدرسه ابتدایی دولتی در شهر تاگیگ گردآوری شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که از نظر ویژگی‌های جمعیت‌شناختی معلمان پاسخ‌دهنده، اکثریت آن‌ها در سطح Teacher I قرار دارند؛ سابقه خدمت ۱ تا ۵ سال دارند؛ دارای واحدهایی در مقطع کارشناسی ارشد هستند؛ و عمدتاً در دوره‌هایی شرکت کرده‌اند که مرتبط با نگارش عنوان پژوهش بوده است. در ارزیابی سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان، پاسخ‌دهندگان اظهار داشتند که در تمامی شاخص‌های مهارت‌های نگارش پژوهشی از جمله تدوین مسئله پژوهش، تحلیل و تفسیر داده‌ها، فرایند پژوهش، و پیشنهادات و خروجی پژوهش توانمند هستند. از نظر چالش‌های مواجه شده در نگارش پژوهش، انتخاب موضوع و ساخت عنوان مناسب برای یک علاقه پژوهشی خاص در رتبه اول قرار گرفت، در حالی که دشواری در تعیین مقیاس پرسشنامه در رتبه دهم قرار داشت. همچنین، از نظر رابطه بین ویژگی‌های جمعیت‌شناختی پاسخ‌دهندگان و سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی آن‌ها، تنها سطح تحصیلات معلمان با هیچ‌یک از چهار مؤلفه سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان رابطه معناداری نداشت. این پژوهش بر نیاز به آموزش‌های فشرده در زمینه نحوه تدوین مسائل پژوهشی و یافتن همبستگی‌ها و تفاوت‌های متغیرهای پژوهشی در مسائل پژوهشی تأکید می‌کند؛ همچنین برگزاری جلسات آموزشی و یادگیری جداگانه برای توانمندسازی معلمان در ساخت ابزار پژوهش و فرایندهای مرتبط با اعتبار و پایایی ابزار پژوهش ضروری است؛ نیاز است اداره آموزش و پرورش شهر تاگیگ و پاتروس به دشواری معلمان در تدوین خروجی پژوهش با اعزام معلمان به دوره‌های آموزشی ویژه تدوین خروجی پژوهش و اجزای آن پاسخ دهد؛ دوره‌ها و سمینارهای بیشتری مرتبط با تدوین عناوین پژوهشی باید توسعه یابد تا معلمان دانش لازم برای انتخاب و تدوین عناوین پژوهشی را کسب کنند؛ برنامه آموزش توانمندسازی پژوهشی تهیه‌شده توسط پژوهشگر می‌تواند توسط اداره آموزش و پرورش شهر تاگیگ و پاتروس و وزارت آموزش و پرورش (DepEd) به طور آزمایشی اجرا و اقتباس شود تا قابلیت اجرا و اثربخشی آن سنجیده شود؛ و این پژوهش قابلیت تکرار دارد و پژوهشگران آینده می‌توانند با استفاده از مدارس و پاسخ‌دهندگان بیشتر، مطالعه‌ای جامع‌تر انجام دهند تا یافته‌های پژوهش حاضر را تأیید یا رد کنند.

This study aimed to determine the challenges encountered by Junior High School teachers of Domalandan Center Integrated School in teaching literature during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ profile in terms of highest educational attainment, length of service, seminars attended, and subject taught; the level of challenges in learner-related, teacher-related, resource/material, and institutional/time factors; the relationship between profile and challenges; and proposed intervention measures. Anchored on Constructivism, Social Learning Theory, Cognitive Load Theory, and Schema Theory, and guided by Republic Act 10533 and relevant DepEd policies, the study employed a descriptive-survey design. Fifty Junior High School teachers from various learning areas served as respondents. Data were gathered through a researcher-made questionnaire and analyzed using frequency count, percentage, weighted mean, and Pearson correlation. Findings showed that most respondents were Bachelor’s degree holders with 6–10 years of teaching experience and moderate seminar participation. Teachers generally Encountered difficulties in teaching literature (overall mean 4.19). Learner-related (4.35) and resource/material (4.25) challenges were Highly Encountered, while teacher-related (4.10) and institutional/time (4.05) challenges were Encountered. Significant relationships were found between length of service and challenges (r = 0.62, p = 0.048) and between seminars attended and challenges (r = 0.71, p = 0.021). The study concludes that teaching experience and professional development influence the perception of instructional difficulties. It recommends targeted training, resource enhancement, learner-centered strategies, and sustained institutional support. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by addressing barriers to effective literature instruction. It contributes to educational and institutional sustainability through improved teacher capacity, learner engagement, and resource provision that support long-term quality teaching and learning.

این پژوهش با هدف تعیین چالش‌های پیش‌روی دبیران دوره متوسطه اول مدرسه جامع Domalandan Center در تدریس ادبیات در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ انجام شد. در این مطالعه، مشخصات پاسخ‌دهندگان از نظر بالاترین مدرک تحصیلی، سابقه خدمت، تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و درس تدریسی بررسی شد؛ همچنین سطح چالش‌ها در عوامل مرتبط با یادگیرنده، معلم، منابع/مواد و عوامل نهادی/زمانی، رابطه بین مشخصات و چالش‌ها و اقدامات مداخله‌ای پیشنهادی مورد ارزیابی قرار گرفت. این پژوهش مبتنی بر نظریه‌های سازنده‌گرایی، یادگیری اجتماعی، بار شناختی و طرح‌واره و با راهنمایی قانون جمهوری ۱۰۵۳۳ و سیاست‌های مرتبط DepEd، از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره برد. پنجاه دبیر دوره متوسطه اول از حوزه‌های مختلف یادگیری به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته گردآوری و با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی و همبستگی پیرسون تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان دارای مدرک کارشناسی با ۶ تا ۱۰ سال سابقه تدریس و مشارکت متوسط در سمینارها بودند. به طور کلی، دبیران در تدریس ادبیات با دشواری‌هایی مواجه بودند (میانگین کلی ۴.۱۹). چالش‌های مرتبط با یادگیرنده (۴.۳۵) و منابع/مواد (۴.۲۵) به میزان زیادی تجربه شد، در حالی که چالش‌های مرتبط با معلم (۴.۱۰) و نهادی/زمانی (۴.۰۵) تجربه شد. بین سابقه خدمت و چالش‌ها (r = 0.62, p = 0.048) و بین تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و چالش‌ها (r = 0.71, p = 0.021) رابطه معناداری مشاهده شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که تجربه تدریس و توسعه حرفه‌ای بر ادراک دشواری‌های آموزشی تأثیرگذار است. پیشنهاد می‌شود آموزش‌های هدفمند، ارتقای منابع، راهبردهای یادگیرنده‌محور و حمایت نهادی پایدار تقویت شود. این مطالعه با هدف توسعه پایدار ۴ (آموزش با کیفیت) همسو بوده و با رفع موانع تدریس مؤثر ادبیات، به پایداری آموزشی و نهادی از طریق ارتقای توانمندی دبیران، افزایش مشارکت یادگیرندگان و تأمین منابع برای حمایت از آموزش و یادگیری با کیفیت در بلندمدت کمک می‌کند.

Introduction Gambling problems (GP) remain underexplored among forensic psychiatric patients (FPPs). Given the associations between GP, mental distress, and criminal behavior, it is imperative to investigate GP in this population. Aims This study aimed to estimate the prevalence of gambling and GP among FPPs in Denmark and explore associations between GP and sociodemographic, behavioral, and clinical variables. Methods A cross-sectional survey was conducted, including 214 FPPs across 19 hospital units in two major Danish Health Regions. The primary measures were past-year gambling and GP assessed via the Problem Gambling Severity Index (PGSI). Secondary measures included gambling behavior (e.g., expenditure, frequency, self-exclusion), sociodemographic (e.g., age, gender, educational attainment), financial (e.g., consumer loans, monetary savings), and clinical variables (e.g., length of stay, psychiatric diagnoses). Gambling FPPs were asked if they had felt compelled to commit crime due to gambling during the past 12 months. Correlates of GP were identified by comparing higher-risk (PGSI ≥ 3) to lower-risk (PGSI ≤2) gambling FPPs. Prevalence was compared to a gender- and age-matched normative sample from a recent Danish national gambling survey. Results The prevalence of past-year gambling among FPPs was 46% (95% CI = 39-53%), while the prevalence of severe GP (PGSI ≥ 8, indicative of gambling disorder) was 12% (95% CI: 8.1-17%). Relative to lower-risk gambling FPPs (PGSI ≤2), higher-risk FPPs (PGSI ≥ 3) were more likely to be male, to express poorer financial conditions, and to have felt compelled to engage in criminal behavior due to gambling. GP prevalence was markedly higher among FPPs than in the normative sample, where 1.8% reported severe GP (PGSI ≥ 8) (95% CI: 1.3-2.5%). Discussion and Conclusion To our knowledge, this is the first study to examine the prevalence of gambling and GP among FPPs, and the rates were considerable. Given the consequences that GP may have on FPP health and economy, and thus recovery, our findings underscore the potential benefits of screening for and addressing GP in forensic psychiatric care. There is a strong need for further research to inform tailored interventions, improve treatment, and mitigate the potential impact of gambling on recidivism risk.

مقدمه مشکلات قمار (GP) در میان بیماران روان‌پزشکی قانونی (FPPs) همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. با توجه به ارتباط میان GP، پریشانی روانی و رفتار مجرمانه، بررسی GP در این جمعیت ضروری است. اهداف این مطالعه با هدف برآورد شیوع قمار و GP در میان FPPs در دانمارک و بررسی ارتباط میان GP و متغیرهای جمعیت‌شناختی، رفتاری و بالینی انجام شد. روش‌ها یک پیمایش مقطعی با مشارکت ۲۱۴ نفر از FPPs در ۱۹ بخش بیمارستانی در دو منطقه بزرگ سلامت دانمارک انجام شد. شاخص‌های اصلی، قمار و GP در سال گذشته بودند که با استفاده از شاخص شدت مشکلات قمار (PGSI) ارزیابی شدند. شاخص‌های ثانویه شامل رفتار قمار (مانند میزان هزینه، فراوانی، خودمحروم‌سازی)، متغیرهای جمعیت‌شناختی (مانند سن، جنسیت، میزان تحصیلات)، مالی (مانند وام‌های مصرفی، پس‌انداز مالی) و بالینی (مانند مدت اقامت، تشخیص‌های روان‌پزشکی) بودند. از FPPs قمارکننده پرسیده شد که آیا در ۱۲ ماه گذشته به دلیل قمار احساس اجبار به ارتکاب جرم داشته‌اند یا خیر. عوامل مرتبط با GP با مقایسه FPPs با ریسک بالاتر (PGSI ≥ ۳) و ریسک پایین‌تر (PGSI ≤۲) شناسایی شد. شیوع با نمونه هنجاری همسان‌سازی‌شده بر اساس جنس و سن از یک پیمایش ملی اخیر قمار در دانمارک مقایسه شد. نتایج شیوع قمار در سال گذشته در میان FPPs برابر با ۴۶٪ (۹۵٪ CI = ۳۹-۵۳٪) و شیوع GP شدید (PGSI ≥ ۸، نشان‌دهنده اختلال قمار) برابر با ۱۲٪ (۹۵٪ CI: ۸.۱-۱۷٪) بود. در مقایسه با FPPs با ریسک پایین‌تر قمار (PGSI ≤۲)، افراد با ریسک بالاتر (PGSI ≥ ۳) بیشتر مرد بودند، شرایط مالی ضعیف‌تری داشتند و بیشتر احساس اجبار به ارتکاب رفتار مجرمانه به دلیل قمار را گزارش کردند. شیوع GP در میان FPPs به طور قابل توجهی بالاتر از نمونه هنجاری بود که در آن ۱.۸٪ GP شدید (PGSI ≥ ۸) را گزارش کردند (۹۵٪ CI: ۱.۳-۲.۵٪). بحث و نتیجه‌گیری تا جایی که اطلاع داریم، این نخستین مطالعه‌ای است که شیوع قمار و GP را در میان FPPs بررسی می‌کند و نرخ‌ها قابل توجه بودند. با توجه به پیامدهایی که GP می‌تواند بر سلامت و اقتصاد FPPs و در نتیجه بهبودی آنان داشته باشد، یافته‌های ما بر مزایای بالقوه غربالگری و پرداختن به GP در مراقبت روان‌پزشکی قانونی تأکید می‌کند. نیاز جدی به پژوهش‌های بیشتر برای اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند، بهبود درمان و کاهش تأثیر احتمالی قمار بر ریسک عود جرم وجود دارد.

As artificial intelligence (AI) and digital technologies continue to transform online communication and social interactions, cyberbullying and cyber-violence have emerged as growing concerns that require a deeper understanding of the individual and contextual factors underlying these behaviors. This study aims to provide a comprehensive understanding of the factors influencing cyberbullying and cyber-violence in Jordan. Specifically, it examines the effects of individual characteristics and contextual factors, including the legal and policy environment and aggressive social environment, on both cyberbullying and cyber-violence. A total of 472 participants from different demographic groups were included in the study sample. The data were analyzed using Smart PLS software. The results indicate that individual factors such as age, gender, and educational level have varying effects on cyberbullying and cyber-violence. Both age and gender have a significant negative and positive relationship, respectively, with both cyberbullying and cyber-violence. There is no significant relationship between these outcomes and educational level. Contextual factors, on the other hand, have differential effects. The aggressive social environment is positively associated with cyberbullying and cyber-violence, while the legal and policy environment is negatively associated with cyber-violence but not with cyberbullying. This study examines both contextual and individual factors, contributing to a better understanding of factors influencing cyberbullying and cyber-violence. It provides evidence on the impact of age, gender, social context, and legal and regulatory influences, and offers insights that can guide policy, education, and community engagement and inform best prevention practices.

با تداوم تحول ارتباطات آنلاین و تعاملات اجتماعی توسط هوش مصنوعی (AI) و فناوری‌های دیجیتال، قلدری سایبری و خشونت سایبری به عنوان نگرانی‌های فزاینده‌ای مطرح شده‌اند که نیازمند درک عمیق‌تری از عوامل فردی و زمینه‌ای زیربنای این رفتارها هستند. هدف این پژوهش، ارائه درک جامعی از عوامل مؤثر بر قلدری سایبری و خشونت سایبری در اردن است. به طور خاص، این مطالعه به بررسی تأثیر ویژگی‌های فردی و عوامل زمینه‌ای، از جمله محیط حقوقی و سیاست‌گذاری و محیط اجتماعی پرخاشگرانه، بر هر دو پدیده قلدری سایبری و خشونت سایبری می‌پردازد. در مجموع ۴۷۲ نفر از گروه‌های جمعیتی مختلف در نمونه پژوهش شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Smart PLS تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که عوامل فردی مانند سن، جنسیت و سطح تحصیلات تأثیرات متفاوتی بر قلدری سایبری و خشونت سایبری دارند. سن و جنسیت به ترتیب دارای رابطه منفی و مثبت معنادار با هر دو متغیر قلدری سایبری و خشونت سایبری هستند. بین این پیامدها و سطح تحصیلات رابطه معناداری مشاهده نشد. از سوی دیگر، عوامل زمینه‌ای تأثیرات متفاوتی دارند. محیط اجتماعی پرخاشگرانه با قلدری سایبری و خشونت سایبری رابطه مثبت دارد، در حالی که محیط حقوقی و سیاست‌گذاری با خشونت سایبری رابطه منفی و معنادار و با قلدری سایبری رابطه معناداری ندارد. این پژوهش با بررسی همزمان عوامل زمینه‌ای و فردی، به درک بهتر عوامل مؤثر بر قلدری سایبری و خشونت سایبری کمک می‌کند. همچنین شواهدی درباره تأثیر سن، جنسیت، زمینه اجتماعی و تأثیرات حقوقی و مقرراتی ارائه می‌دهد و بینش‌هایی را برای هدایت سیاست‌گذاری، آموزش، مشارکت اجتماعی و اطلاع‌رسانی درباره بهترین شیوه‌های پیشگیری فراهم می‌آورد.

Globally, one in eight people experiences mental illness, yet its intersection with education remains under-explored in low- and middle-income countries (LMICs). This study uses nationally representative data from the 76th round of the National Sample Survey (2018) for India to examine how intellectual and developmental (IDD) disability and mental illness—treated as distinct categories—are associated with low educational attainments. Employing a generalised ordered logit model, we found that IDDs were associated with a 71.3% probability of receiving no formal education, while the corresponding risk for respondents with mental illness was 48.3%. Females with mental illness were 18.7% points more likely than males to receive no formal education among mentally ill respondents. Economic affluence reduces the gender gap, but it persists even in the richest quintile among mentally ill respondents. These findings highlight that income-based solutions are insufficient and underscore the need for gender-sensitive mental health and education policies in LMICs to attain Sustainable Development Goals related to mental health, education, gender, and income inequality.

در سطح جهانی، یک نفر از هر هشت نفر دچار اختلال روانی می‌شود، اما تلاقی آن با آموزش در کشورهای با درآمد پایین و متوسط (LMICs) کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه با استفاده از داده‌های نماینده ملی از دور هفتاد و ششم طرح نمونه‌گیری ملی (۲۰۱۸) هند، بررسی می‌کند که چگونه ناتوانی‌های هوشی و رشدی (IDD) و اختلالات روانی—که به عنوان دو دسته مجزا در نظر گرفته شده‌اند—با دستاوردهای پایین آموزشی مرتبط هستند. با به‌کارگیری مدل رگرسیون لجستیک ترتیبی تعمیم‌یافته، دریافتیم که احتمال عدم دریافت آموزش رسمی در افراد دارای IDD برابر با ۷۱/۳٪ و در پاسخ‌دهندگان دارای اختلال روانی معادل ۴۸/۳٪ بود. زنان دارای اختلال روانی، در مقایسه با مردان مبتلا، ۱۸/۷ درصد بیشتر احتمال داشت که هیچ آموزش رسمی دریافت نکنند. رفاه اقتصادی شکاف جنسیتی را کاهش می‌دهد، اما حتی در پنجک ثروتمندترین پاسخ‌دهندگان دارای اختلال روانی نیز این شکاف باقی می‌ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که راه‌حل‌های مبتنی بر درآمد کافی نیستند و بر ضرورت سیاست‌های سلامت روان و آموزش حساس به جنسیت در کشورهای با درآمد پایین و متوسط برای تحقق اهداف توسعه پایدار مرتبط با سلامت روان، آموزش، جنسیت و نابرابری درآمدی تأکید می‌کند.

PURPOSE: Research on coping and parental well-being among Asian parents of children with autism spectrum disorders (ASD) remains limited. This study examined parenting stress, coping strategies, and psychological well-being among Chinese parents in Hong Kong raising children with ASD, compared to parents of typically developing (TD) children. METHODS: A total of 92 Chinese parents in Hong Kong participated in the survey, including 42 parents of children with ASD. Standardized measures were used to assess parenting stress, coping, and psychological well-being. RESULTS: Findings revealed that Chinese parents of children with ASD experienced significantly higher levels of parenting stress, anxiety and depression compared to parents of TD children. They reported using a broad range of coping strategies, including problem-focused, emotion-focused and dysfunctional coping. Subgroup analyses based on educational attainment and household income revealed that elevated parenting stress was consistent across all education levels. Notably, parents at both the highest and lowest ends of each category of education and income reported poorer psychological well-being. Differences in coping strategies between ASD and TD groups were generally not significant, except among parents with mid-range levels of household income and education. CONCLUSION: These findings highlight the urgent need to address parenting stress and psychological well-being among Chinese parents in Hong Kong raising children with ASD, irrespective of socioeconomic background. By situating the study within the Hong Kong cultural context, the research underscores the importance of culturally specific support interventions tailored to the diverse challenges faced by families and extends the broader literature.

هدف: پژوهش‌ها درباره مقابله و بهزیستی والدینی در میان والدین آسیایی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم (ASD) همچنان محدود است. این مطالعه به بررسی استرس والدگری، راهبردهای مقابله‌ای و بهزیستی روان‌شناختی در میان والدین چینی ساکن هنگ‌کنگ که کودکان دارای ASD را پرورش می‌دهند، در مقایسه با والدین کودکان با رشد طبیعی (TD) پرداخت. روش‌ها: در مجموع ۹۲ والد چینی در هنگ‌کنگ در این پیمایش شرکت کردند که شامل ۴۲ والد کودک دارای ASD بود. ابزارهای استاندارد برای سنجش استرس والدگری، مقابله و بهزیستی روان‌شناختی به کار رفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که والدین چینی کودکان دارای ASD به طور معناداری سطوح بالاتری از استرس والدگری، اضطراب و افسردگی را نسبت به والدین کودکان TD تجربه کردند. آن‌ها گزارش دادند که از طیف وسیعی از راهبردهای مقابله‌ای، از جمله مقابله متمرکز بر مسئله، مقابله متمرکز بر هیجان و مقابله ناکارآمد استفاده می‌کنند. تحلیل‌های زیرگروهی بر اساس میزان تحصیلات و درآمد خانوار نشان داد که استرس والدگری بالا در تمامی سطوح تحصیلی ثابت بود. به طور قابل توجهی، والدین در هر دو انتهای بالاترین و پایین‌ترین هر دسته از تحصیلات و درآمد، بهزیستی روان‌شناختی ضعیف‌تری را گزارش کردند. تفاوت‌های راهبردهای مقابله‌ای بین گروه‌های ASD و TD عموماً معنادار نبود، به جز در میان والدین با سطوح متوسط درآمد خانوار و تحصیلات. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها بر ضرورت فوری پرداختن به استرس والدگری و بهزیستی روان‌شناختی در میان والدین چینی ساکن هنگ‌کنگ که کودکان دارای ASD را پرورش می‌دهند، صرف‌نظر از زمینه اجتماعی-اقتصادی، تأکید می‌کند. با قرار دادن مطالعه در بستر فرهنگی هنگ‌کنگ، پژوهش بر اهمیت مداخلات حمایتی خاص فرهنگی متناسب با چالش‌های متنوع خانواده‌ها تأکید می‌کند و ادبیات گسترده‌تر را گسترش می‌دهد.

This study focused on the development and acceptability of a Physics Activity Manual for Grade 9 students in a laboratory school implementing an institution-based curriculum in Batangas Province. It aimed to identify priority Physics learning areas and associated competencies based on students’ assessment results, determine the level of acceptability of the developed manual, examine differences in acceptability ratings when respondents were grouped according to profile variables, and propose enrichments based on the findings. The study employed a descriptive-developmental research design. Assessment results of 75 Grade 9 students from School Year 2024–2025 were analyzed to identify the lowest-performing Physics learning areas and the competencies associated with them, which served as the basis for developing the manual. The developed material underwent preliminary review by qualified validators and was subsequently evaluated by 30 Science Teachers and 5 Science Experts using an adapted Learning Resource Management and Development System (LRMDS) Evaluation Tool for Printed Resources. Data were analyzed using descriptive and inferential statistics. The manual was rated Highly Acceptable by both groups across Content, Format, Presentation and Organization, and Accuracy and Up-to-Datedness. Overall mean ratings were 3.82 for Science Teachers and 3.70 for Science Experts. Differences were not significant for most profile variables; however, Science Teachers’ ratings differed significantly by educational attainment. The findings support the manual’s acceptability as a curriculum-aligned supplementary instructional resource, while classroom implementation and effectiveness remain subjects for future research.

این مطالعه بر تدوین و پذیرش‌پذیری راهنمای فعالیت‌های فیزیک برای دانش‌آموزان پایه نهم در یک مدرسه آزمایشگاهی که برنامه درسی مبتنی بر مؤسسه را در استان باتانگاس اجرا می‌کند، متمرکز بود. هدف پژوهش شناسایی حوزه‌های اولویت‌دار یادگیری فیزیک و شایستگی‌های مرتبط بر اساس نتایج ارزیابی دانش‌آموزان، تعیین سطح پذیرش‌پذیری راهنمای تدوین‌شده، بررسی تفاوت در امتیازات پذیرش‌پذیری هنگام گروه‌بندی پاسخ‌دهندگان بر اساس متغیرهای پروفایل و پیشنهاد غنی‌سازی‌ها بر اساس یافته‌ها بود. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-توسعه‌ای استفاده کرد. نتایج ارزیابی ۷۵ دانش‌آموز پایه نهم در سال تحصیلی ۲۰۲۴–۲۰۲۵ برای شناسایی حوزه‌های یادگیری فیزیک با پایین‌ترین عملکرد و شایستگی‌های مرتبط با آن‌ها تحلیل شد که مبنای تدوین راهنما قرار گرفت. ماده تدوین‌شده توسط ارزیابان واجد شرایط مورد بازبینی اولیه قرار گرفت و سپس توسط ۳۰ معلم علوم و ۵ کارشناس علوم با استفاده از ابزار ارزیابی منابع چاپی سیستم مدیریت و توسعه منابع یادگیری (LRMDS) ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. راهنما از سوی هر دو گروه در ابعاد محتوا، قالب، ارائه و سازماندهی، و صحت و به‌روز بودن، بسیار قابل پذیرش ارزیابی شد. میانگین کلی امتیازات برای معلمان علوم ۳٫۸۲ و برای کارشناسان علوم ۳٫۷۰ بود. تفاوت معناداری در بیشتر متغیرهای پروفایل مشاهده نشد؛ با این حال، امتیازات معلمان علوم بر اساس سطح تحصیلات تفاوت معناداری داشت. یافته‌ها از پذیرش‌پذیری راهنما به عنوان منبع آموزشی مکمل همسو با برنامه درسی حمایت می‌کند، در حالی که اجرای کلاسی و اثربخشی آن موضوع پژوهش‌های آتی باقی می‌ماند.

This study determined public school teachers’ level of awareness of the Expanded Career Progression (ECP) System and examined its relationship with job satisfaction in Bislig 1-B District, Division of Bislig City. A quantitative descriptive-correlational design was employed among 78 public school teachers selected from nine schools in the district using purposive eligibility criteria and complete coverage of the identified teacher population. An adapted and contextualized survey questionnaire measured ECP awareness across promotion pathways, professional development opportunities, competency-based evaluation, and compensation, incentives, and benefits, and measured job satisfaction across work environment, salary and benefits, career advancement opportunities, and administrative and institutional support. Data were analyzed using frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, independent-samples t-test, one-way ANOVA, and Pearson product-moment correlation. Teachers were generally aware of the ECP system (WM = 3.93), with the highest awareness in professional development opportunities (WM = 4.14) and compensation, incentives, and benefits (WM = 4.13). They were generally satisfied with their jobs (WM = 3.80), with administrative and institutional support receiving the highest rating (WM = 3.99). Significant differences in both ECP awareness and job satisfaction were found according to age, educational attainment, and job position/rank, but not according to sex or teaching assignment. ECP awareness was moderately and positively related to job satisfaction (r = .482, p = .001). The findings indicate that clearer communication of promotion and evaluation mechanisms, accessible professional development, manageable workloads, transparent career opportunities, and continuing institutional support may strengthen teacher satisfaction and engagement.

این پژوهش سطح آگاهی معلمان مدارس دولتی از نظام توسعه‌یافته‌ی پیشرفت شغلی (ECP) را تعیین کرده و رابطه‌ی آن را با رضایت شغلی در ناحیه Bislig 1-B، اداره آموزش و پرورش شهر Bislig مورد بررسی قرار داده است. طرح پژوهش کمی از نوع توصیفی-همبستگی بر روی ۷۸ معلم مدارس دولتی که از میان نه مدرسه‌ی این ناحیه با استفاده از معیارهای هدفمند و پوشش کامل جمعیت معلمان شناسایی‌شده انتخاب شدند، اجرا شد. پرسشنامه‌ای اقتباس‌شده و بومی‌سازی‌شده، آگاهی از ECP را در محورهای مسیرهای ارتقاء، فرصت‌های توسعه حرفه‌ای، ارزیابی مبتنی بر شایستگی و جبران خدمات، مشوق‌ها و مزایا و همچنین رضایت شغلی را در محورهای محیط کار، حقوق و مزایا، فرصت‌های پیشرفت شغلی و حمایت اداری و نهادی اندازه‌گیری کرد. داده‌ها با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) و همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون تحلیل شدند. معلمان به طور کلی از نظام ECP آگاهی داشتند (WM = 3.93)، که بیشترین آگاهی مربوط به فرصت‌های توسعه حرفه‌ای (WM = 4.14) و جبران خدمات، مشوق‌ها و مزایا (WM = 4.13) بود. آن‌ها به طور کلی از شغل خود رضایت داشتند (WM = 3.80)، که بالاترین امتیاز مربوط به حمایت اداری و نهادی (WM = 3.99) بود. تفاوت معناداری در هر دو متغیر آگاهی از ECP و رضایت شغلی بر اساس سن، سطح تحصیلات و موقعیت/رتبه شغلی مشاهده شد، اما بر اساس جنسیت یا نوع تدریس تفاوت معناداری وجود نداشت. آگاهی از ECP با رضایت شغلی رابطه‌ای مثبت و متوسط داشت (r = .482, p = .001). یافته‌ها نشان می‌دهد که شفافیت بیشتر در ارتباط با سازوکارهای ارتقاء و ارزیابی، دسترسی به توسعه حرفه‌ای، حجم کار قابل مدیریت، فرصت‌های شغلی شفاف و حمایت نهادی مستمر می‌تواند رضایت و مشارکت معلمان را تقویت کند.

This study examined the level of parental support during home-based instruction for children with intellectual disabilities. Specifically, it determined the demographic profile of the parent-respondents in terms of age, sex, educational attainment, and monthly family income; assessed the level of parental support in terms of instructional support, emotional and motivational support, management of routines and structure, and collaboration with educators or therapists; and determined whether significant differences existed in the level of parental support when respondents were grouped according to their demographic characteristics. The study employed a quantitative descriptive-comparative research design. The respondents consisted of fifty (50) parents or legal guardians of children with intellectual disabilities from selected public schools in the Division of Tacloban City, who were selected through purposive sampling. Data were collected using a researcher-made questionnaire that underwent content validation and reliability testing. The data were analyzed using frequency count, percentage, weighted mean, standard deviation, independent samples t-test, and one-way Analysis of Variance (ANOVA). The findings revealed that most respondents were female, aged 31–40 years, high school graduates, and had a monthly family income above ₱30,000. In terms of parental support, emotional and motivational support (M = 2.51) and collaboration with educators or therapists (M = 2.50) were rated High, while instructional support (M = 2.42) and management of routines and structure (M = 2.47) were rated Moderate. The overall level of parental support during home-based instruction was Moderate (M = 2.47). Furthermore, the results indicated no significant differences in the level of parental support when respondents were grouped according to their demographic characteristics. Based on the findings, a Parent Support Intervention Program was developed to strengthen parental support during home-based instruction. The study recommends strengthening parent education programs, enhancing collaboration among parents, teachers, and therapists, and providing parent-friendly instructional resources to improve support for children with intellectual disabilities.

این پژوهش به بررسی میزان حمایت والدین در آموزش مبتنی بر خانه برای کودکان با ناتوانی ذهنی پرداخت. به طور مشخص، نمایه جمعیت‌شناختی والدین پاسخ‌دهنده از نظر سن، جنس، میزان تحصیلات و درآمد ماهانه خانواده تعیین شد؛ میزان حمایت والدین در ابعاد حمایت آموزشی، حمایت عاطفی و انگیزشی، مدیریت روال‌ها و ساختار، و همکاری با آموزگاران یا درمانگران ارزیابی گردید؛ و مشخص شد که آیا تفاوت معناداری در میزان حمایت والدین زمانی که پاسخ‌دهندگان بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی گروه‌بندی شدند، وجود دارد یا خیر. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-مقایسه‌ای کمی بهره برد. پاسخ‌دهندگان شامل پنجاه (50) نفر از والدین یا سرپرستان قانونی کودکان با ناتوانی ذهنی از مدارس دولتی منتخب در منطقه Tacloban City بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته که اعتبار محتوایی و پایایی آن بررسی شده بود، گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از شمارش فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان زن، در بازه سنی 31 تا 40 سال، فارغ‌التحصیل دبیرستان و دارای درآمد ماهانه خانوادگی بالاتر از ₱30,000 بودند. از نظر حمایت والدین، حمایت عاطفی و انگیزشی (M = 2.51) و همکاری با آموزگاران یا درمانگران (M = 2.50) در سطح بالا ارزیابی شد، در حالی که حمایت آموزشی (M = 2.42) و مدیریت روال‌ها و ساختار (M = 2.47) در سطح متوسط قرار داشت. سطح کلی حمایت والدین در آموزش مبتنی بر خانه در سطح متوسط (M = 2.47) بود. افزون بر این، نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در میزان حمایت والدین زمانی که پاسخ‌دهندگان بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی گروه‌بندی شدند، وجود ندارد. بر اساس یافته‌ها، برنامه مداخله حمایت والدین برای تقویت حمایت والدین در آموزش مبتنی بر خانه تدوین شد. پژوهش پیشنهاد می‌کند که برنامه‌های آموزش والدین تقویت شود، همکاری میان والدین، معلمان و درمانگران ارتقاء یابد و منابع آموزشی مناسب والدین برای بهبود حمایت از کودکان با ناتوانی ذهنی فراهم گردد.

Mental health care (MHC) utilization remains uneven among middle-aged and older adults in the United States, yet the role of comorbidity burden and other sociodemographic, socioeconomic, behavioral, and clinical domain predictors remains incompletely characterized. We analyzed pooled data from six waves (2019–2024) of the National Health Interview Survey (NHIS), comprising 128,261 adults aged ≥40 years. Comorbidity burden was the primary predictor, categorized as none, one, or ≥2 chronic conditions, while together with additional predictors was organized according to the predisposing, enabling, and need domains of Andersen’s Behavioral Model of Health Services Use. MHC utilization, the outcome, was defined as counseling or psychotherapy, mental health medication use, or visits to a mental health specialist within the previous 12 months. Survey-weighted multivariable logistic regression accounted for the complex survey design and sampling weights. Overall, approximately one in five adults utilized MHC services. Utilization was higher among females, non-Hispanic White adults, unmarried adults, smokers, overweight or obese adults, those with lower income, those with health insurance coverage, or residence in the Midwest, and those with one or ≥2 comorbidities, depression, or anxiety. In contrast, utilization was lower among adults aged 50–64, 65–74, and ≥75 years, non-Hispanic Black and Asian adults, and those with higher educational attainment. Taken together, these findings indicate that MHC utilization is shaped by comorbidity burden alongside predisposing, enabling, and need-related factors, underscoring the need for targeted and culturally responsive strategies to improve equitable access to MHC among this ageing population.

استفاده از خدمات سلامت روان (MHC) در میان بزرگسالان میانسال و سالمند در ایالات متحده همچنان نامتوازن باقی مانده است، اما نقش بار همزمانی بیماری‌ها و سایر پیش‌بین‌های جمعیت‌شناختی، اجتماعی-اقتصادی، رفتاری و بالینی به طور کامل تبیین نشده است. ما داده‌های تجمیع‌شده از شش موج (۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴) پیمایش ملی مصاحبه سلامت (NHIS) را که شامل ۱۲۸٬۲۶۱ بزرگسال با سن ۴۰ سال و بالاتر بود، تحلیل کردیم. بار همزمانی بیماری‌ها به عنوان پیش‌بین اصلی، در سه دسته بدون بیماری مزمن، یک بیماری مزمن، یا دو یا بیشتر بیماری مزمن طبقه‌بندی شد و همراه با سایر پیش‌بین‌ها بر اساس حوزه‌های مستعدکننده، توانمندساز و نیاز مدل رفتاری اندرسن برای استفاده از خدمات سلامت سازمان‌دهی گردید. استفاده از MHC به عنوان پیامد، به عنوان مشاوره یا روان‌درمانی، مصرف داروهای سلامت روان یا مراجعه به متخصص سلامت روان در ۱۲ ماه گذشته تعریف شد. رگرسیون لجستیک چندمتغیره با وزن‌دهی بر اساس پیمایش، طراحی پیچیده پیمایش و وزن‌های نمونه‌گیری را لحاظ کرد. به طور کلی، تقریباً یک نفر از هر پنج بزرگسال از خدمات MHC استفاده کرده است. استفاده در میان زنان، بزرگسالان غیرهیسپانیک سفیدپوست، افراد مجرد، سیگاری‌ها، افراد دارای اضافه وزن یا چاقی، افراد با درآمد پایین‌تر، افراد دارای پوشش بیمه سلامت، یا ساکنان منطقه غرب میانه، و همچنین افراد دارای یک یا دو یا بیشتر همزمانی بیماری، افسردگی یا اضطراب بیشتر بود. در مقابل، استفاده در میان بزرگسالان ۵۰–۶۴، ۶۵–۷۴ و ۷۵ سال و بالاتر، بزرگسالان غیرهیسپانیک سیاه‌پوست و آسیایی و افراد با تحصیلات بالاتر کمتر بود. در مجموع، این یافته‌ها نشان می‌دهد که استفاده از MHC تحت تأثیر بار همزمانی بیماری‌ها در کنار عوامل مستعدکننده، توانمندساز و مرتبط با نیاز قرار دارد و بر ضرورت راهبردهای هدفمند و پاسخگو به فرهنگ برای بهبود دسترسی عادلانه به MHC در این جمعیت سالمند تأکید می‌کند.

Background Eating disorder treatment is most successful when delivered at first onset, underscoring the importance of early intervention. Genetic factors may contribute to earlier onset, but molecular genetic research into symptom onset and severity remains limited. Aims We investigated: (a) age at onset of behavioural symptoms and low weight, including sex and gender differences; and (b) the single-nucleotide polymorphism (SNP)-based heritability and cross-trait polygenic associations of symptoms, onset, and severity. Method Participants ( n = 24 973) of genetically derived European ancestry were from the National Institute for Health and Care Research BioResource, including the Genetic Links to Anxiety and Depression Study, the Eating Disorders Genetics Initiative UK and the COVID-19 Psychiatry and Neurological Genetics study. Symptoms were assessed with the ED100K questionnaire. We described sex-stratified onset of binge eating, low weight, self-induced vomiting, laxatives, diuretics, excessive exercise, and fasting. SNP-based heritability was estimated with genome-wide complex trait analysis using genomic-relatedness-based restricted maximum-likelihood. We tested associations with 26 polygenic scores (PGS), which were calculated using SBayesRC. Results Symptom median onset ranged from 16 to 20 years: vomiting (16 years), fasting and excessive exercise (17 years), binge eating (18 years), laxatives (19 years), diuretics (20 years) and low weight (20 years). Males were disproportionately likely to report adult onset. In females, behavioural symptoms and low weight showed substantial heritability (SNP-based h 2 = 0.31–0.78), but age at onset and cognitive symptoms were less heritable. PGS analyses identified distinct pathways: in females, higher childhood obesity PGS was linked to earlier binge eating onset (approximately 7 months), and higher educational attainment PGS to earlier low weight onset (approximately 6 months). Conclusions Eating disorder symptoms begin in adulthood as frequently as adolescence, challenging stereotypes and underscoring investment needed in adult services, particularly for males. Although behavioural symptoms and low weight were strongly heritable, age at onset and cognitive symptoms showed limited genetic contribution. Symptom-level PGS analyses highlight distinct biological and developmental pathways. Larger sample sizes and more accurate phenotyping are needed.

زمینه: درمان اختلالات خوردن زمانی بیشترین موفقیت را دارد که در اولین بروز علائم ارائه شود و این امر اهمیت مداخله زودهنگام را برجسته می‌کند. عوامل ژنتیکی ممکن است به شروع زودتر بیماری کمک کنند، اما پژوهش‌های ژنتیک مولکولی درباره شروع و شدت علائم همچنان محدود است. اهداف: ما بررسی کردیم: (الف) سن شروع علائم رفتاری و وزن پایین، از جمله تفاوت‌های جنسیتی و جنسیتی؛ و (ب) وراثت‌پذیری مبتنی بر تک‌نوکلئوتید پلی‌مورفیسم (SNP) و ارتباطات پلی‌ژنتیکی بین صفات مختلف علائم، شروع و شدت. روش: شرکت‌کنندگان (n = 24 973) با تبار اروپایی مشتق‌شده ژنتیکی از بانک زیستی مؤسسه ملی پژوهش سلامت و مراقبت، شامل مطالعه Genetic Links to Anxiety and Depression، ابتکار ژنتیک اختلالات خوردن بریتانیا و مطالعه COVID-19 Psychiatry and Neurological Genetics بودند. علائم با پرسشنامه ED100K ارزیابی شد. ما سن شروع پرخوری، وزن پایین، استفراغ القایی، مصرف ملین‌ها، دیورتیک‌ها، ورزش بیش از حد و روزه‌داری را به تفکیک جنسیت توصیف کردیم. وراثت‌پذیری مبتنی بر SNP با تحلیل صفات پیچیده در کل ژنوم با استفاده از حداکثر درست‌نمایی محدودشده مبتنی بر ارتباط ژنومی برآورد شد. ارتباط با ۲۶ نمره پلی‌ژنتیکی (PGS) که با SBayesRC محاسبه شد، بررسی گردید. نتایج: میانه سن شروع علائم بین ۱۶ تا ۲۰ سال بود: استفراغ (۱۶ سال)، روزه‌داری و ورزش بیش از حد (۱۷ سال)، پرخوری (۱۸ سال)، ملین‌ها (۱۹ سال)، دیورتیک‌ها (۲۰ سال) و وزن پایین (۲۰ سال). مردان به طور نامتناسبی احتمال بیشتری داشت که شروع بیماری در بزرگسالی را گزارش کنند. در زنان، علائم رفتاری و وزن پایین وراثت‌پذیری قابل توجهی نشان دادند (وراثت‌پذیری مبتنی بر SNP h2 = 0.31–0.78)، اما سن شروع و علائم شناختی وراثت‌پذیری کمتری داشتند. تحلیل‌های PGS مسیرهای متمایزی را شناسایی کرد: در زنان، نمره پلی‌ژنتیکی چاقی دوران کودکی بالاتر با شروع زودتر پرخوری (حدود ۷ ماه) و نمره پلی‌ژنتیکی تحصیلات بالاتر با شروع زودتر وزن پایین (حدود ۶ ماه) مرتبط بود. نتیجه‌گیری: علائم اختلالات خوردن به همان اندازه که در نوجوانی آغاز می‌شوند، در بزرگسالی نیز شروع می‌شوند؛ این امر کلیشه‌ها را به چالش می‌کشد و بر لزوم سرمایه‌گذاری در خدمات بزرگسالان، به ویژه برای مردان، تأکید می‌کند. اگرچه علائم رفتاری و وزن پایین وراثت‌پذیری بالایی داشتند، اما سن شروع و علائم شناختی سهم ژنتیکی محدودی نشان دادند. تحلیل‌های PGS در سطح علائم، مسیرهای زیستی و رشدی متمایزی را برجسته می‌سازد. به حجم نمونه‌های بزرگ‌تر و فنوتیپ‌گذاری دقیق‌تر نیاز است.

BACKGROUND: Presenteeism is an occupational health challenge. Although adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to adult health, evidence on comprehensive ACE exposure and presenteeism remains limited. METHODS: We analyzed data from working adults in the 2022 Japan COVID-19 and Society Internet Survey (JACSIS). ACEs were assessed using an expanded Japanese ACE questionnaire and categorized as 0, 1, 2, 3, and ≥4 ACEs. Presenteeism was measured using the Work Functioning Impairment Scale (WFun), and high presenteeism was defined as WFun ≥21. Using logistic regression, we examined the association between ACE counts (0, 1, 2, 3, and ≥4) and high presenteeism. We further evaluated the cumulative effect of increasing ACE counts. Models were adjusted for age, sex, educational attainment, marital status, weekly working hours, and job stress. Stratified analyses were conducted by current mental disorder status. RESULTS: Among 19,409 workers included in the analytic sample, those with any ACE exposure had higher odds of high presenteeism than those reporting no ACEs, and the association displayed a dose-response pattern with increasing ACE counts. This graded relationship was also observed in stratified analyses, irrespective of the presence or absence of a current mental disorder. CONCLUSIONS: This study suggests that expanded childhood adversity is relevant to presenteeism among working adults, regardless of current mental disorder status. These findings reveal the value of a life-course perspective in occupational health and point to the need for future research to clarify the mechanisms linking ACE exposure to presenteeism and to examine trauma-informed approaches for reducing presenteeism.

زمینه: پرزنتیسم یکی از چالش‌های سلامت شغلی است. اگرچه تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با سلامت بزرگسالی مرتبط دانسته شده‌اند، اما شواهد مربوط به مواجهه جامع با ACE و پرزنتیسم همچنان محدود است. روش‌ها: داده‌های بزرگسالان شاغل از پیمایش اینترنتی کووید-۱۹ و جامعه ژاپن در سال ۲۰۲۲ (JACSIS) تحلیل شد. ACEها با استفاده از پرسشنامه ژاپنی گسترده ACE ارزیابی و به صورت ۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴ دسته‌بندی شدند. پرزنتیسم با استفاده از مقیاس اختلال عملکرد کاری (WFun) سنجیده شد و پرزنتیسم بالا به صورت WFun ≥21 تعریف گردید. با استفاده از رگرسیون لجستیک، ارتباط بین تعداد ACE (۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴) و پرزنتیسم بالا بررسی شد. همچنین اثر تجمعی افزایش تعداد ACEها ارزیابی گردید. مدل‌ها برای سن، جنس، میزان تحصیلات، وضعیت تأهل، ساعات کاری هفتگی و استرس شغلی تعدیل شدند. تحلیل‌های لایه‌ای بر اساس وضعیت فعلی اختلال روانی انجام شد. نتایج: در میان ۱۹٬۴۰۹ کارگر وارد شده به نمونه تحلیلی، افرادی که هرگونه مواجهه با ACE داشتند، نسبت به افرادی که هیچ ACE گزارش نکرده بودند، شانس بیشتری برای پرزنتیسم بالا داشتند و این ارتباط با افزایش تعداد ACEها الگوی دوز-پاسخ نشان داد. این رابطه تدریجی در تحلیل‌های لایه‌ای نیز صرف‌نظر از وجود یا عدم وجود اختلال روانی فعلی مشاهده شد. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که ناملایمات گسترده دوران کودکی با پرزنتیسم در میان بزرگسالان شاغل مرتبط است، صرف‌نظر از وضعیت فعلی اختلال روانی. این یافته‌ها اهمیت دیدگاه سیر زندگی در سلامت شغلی را نشان داده و بر لزوم پژوهش‌های آینده برای روشن شدن سازوکارهای ارتباط مواجهه با ACE و پرزنتیسم و بررسی رویکردهای مبتنی بر تروما برای کاهش پرزنتیسم تأکید می‌کند.

This study concludes that the minimum age requirement of twenty-one (21) years and the minimum educational qualification of Senior High School (SMA) or its equivalent, as stipulated in Law Number 7 of 2017 concerning General Elections, do not contradict the principles of the Qur’an. However, these requirements remain administrative in nature and therefore do not fully reflect the substantive qualifications of leadership from the Qur’anic perspective. According to the Qur’an, the eligibility of a member of the House of Representatives (Dewan Perwakilan Rakyat/DPR) should be determined not only by chronological age and formal educational attainment but also by intellectual maturity (rusyd), knowledge (‘ilm), wisdom (hikmah), competence (kafa’ah), and integrity and accountability (amanah). The findings further reveal that the age and educational requirements stipulated in Law Number 7 of 2017 constitute administrative qualifications that possess constitutional legitimacy as part of the open legal policy. However, the analysis demonstrates that these two requirements cannot yet serve as comprehensive indicators for assessing the quality of leadership. This study also finds that Erik H. Erikson’s theory of psychosocial development, reinforced by the developmental theories of Robert J. Havighurst and Elizabeth B. Hurlock, explains that individual maturity is determined not merely by chronological age but also by psychological development, life experience, and the ability to perform social responsibilities. Moreover, this study identifies a point of convergence between positive law and the values of the Qur’an. Positive law establishes administrative qualifications as the minimum standards for candidacy to the House of Representatives, whereas the Qur’an provides substantive criteria through the principles of rusyd, ‘ilm, hikmah, kafa’ah, and amanah as the basis for determining a leader’s eligibility. Therefore, these two perspectives complement one another in developing a political recruitment system that is more qualified, more ethical, and more strongly oriented toward the public interest. This study employs library research using a qualitative approach. It applies the tafsir maudhu‘i method integrated with a normative-juridical approach. The analysis is conducted by employing Erik H. Erikson’s theory of psychosocial development as the primary theoretical framework, supported by the developmental theories of Robert J. Havighurst and Elizabeth B. Hurlock, to examine the relationship between age, individual maturity, and education. The findings are subsequently compared with the principles of leadership in the Qur’an in order to formulate a synthesis between the perspective of positive law and Qur’anic values.

این مطالعه نتیجه می‌گیرد که شرط حداقل سن بیست‌ویک (۲۱) سال و حداقل مدرک تحصیلی دیپلم متوسطه یا معادل آن، همان‌گونه که در قانون شماره ۷ سال ۲۰۱۷ درباره انتخابات عمومی مقرر شده است، با اصول قرآن کریم مغایرت ندارد. با این حال، این شرایط ماهیتی اداری دارند و بنابراین به طور کامل منعکس‌کننده صلاحیت‌های ماهوی رهبری از منظر قرآنی نیستند. بر اساس قرآن، صلاحیت عضویت در مجلس نمایندگان (Dewan Perwakilan Rakyat/DPR) نباید صرفاً بر اساس سن تقویمی و مدرک تحصیلی رسمی تعیین شود، بلکه باید بر بلوغ فکری (رشد)، دانش (‘ilm)، حکمت (حکمه)، شایستگی (کفائه) و امانت و پاسخگویی (امانه) نیز مبتنی باشد. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که شرایط سنی و تحصیلی مقرر در قانون شماره ۷ سال ۲۰۱۷، صلاحیت‌های اداری هستند که مشروعیت قانون اساسی دارند و بخشی از سیاست حقوقی باز محسوب می‌شوند. با این حال، تحلیل نشان می‌دهد که این دو شرط هنوز نمی‌توانند به عنوان شاخص‌های جامع برای ارزیابی کیفیت رهبری مورد استفاده قرار گیرند. این پژوهش همچنین نشان می‌دهد که نظریه رشد روانی‌اجتماعی Erik H. Erikson، که توسط نظریه‌های رشد Robert J. Havighurst و Elizabeth B. Hurlock تقویت شده است، بیان می‌کند که بلوغ فردی صرفاً با سن تقویمی تعیین نمی‌شود، بلکه رشد روانی، تجربه زندگی و توانایی انجام مسئولیت‌های اجتماعی نیز نقش دارند. افزون بر این، این مطالعه نقطه تلاقی میان حقوق مثبت و ارزش‌های قرآنی را شناسایی می‌کند. حقوق مثبت، صلاحیت‌های اداری را به عنوان حداقل استانداردهای نامزدی مجلس نمایندگان تعیین می‌کند، در حالی که قرآن، معیارهای ماهوی را از طریق اصول رشد، ‘ilm، حکمه، کفائه و امانه به عنوان مبنای تعیین صلاحیت رهبری ارائه می‌دهد. بنابراین، این دو دیدگاه یکدیگر را در توسعه نظام گزینش سیاسی واجد صلاحیت‌تر، اخلاقی‌تر و با جهت‌گیری قوی‌تر به سوی منافع عمومی تکمیل می‌کنند. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای و رویکرد کیفی انجام شده است. روش تفسیر موضوعی (تفسیر موضوعی) با رویکرد هنجاری-حقوقی تلفیق شده است. تحلیل با بهره‌گیری از نظریه رشد روانی‌اجتماعی Erik H. Erikson به عنوان چارچوب نظری اصلی و با حمایت نظریه‌های رشد Robert J. Havighurst و Elizabeth B. Hurlock برای بررسی رابطه سن، بلوغ فردی و تحصیلات انجام می‌شود. یافته‌ها سپس با اصول رهبری در قرآن مقایسه می‌شوند تا سنتزی میان دیدگاه حقوق مثبت و ارزش‌های قرآنی ارائه شود.

Background Agricultural workers face some of the highest suicide rates in the United States, yet limited research has examined suicide among immigrant and migrant farmworkers (IMFs), a population recognized as particularly vulnerable within occupational health surveillance priorities. This study examined circumstances contributing to suicide among IMFs and compared these to circumstances among U.S.-born farmworkers using National Violent Death Reporting System (NVDRS) data. Methods This multiple methods study used NVDRS data from 2013 to 2023, restricted to decedents in agricultural worker occupations (SOC Minor Group 45–2000) who died by suicide. Decedents were classified as IMFs (foreign-born) or U.S.-born based on birthplace. Bivariate analyses examined associations between nativity and reported circumstances preceding suicide, followed by multivariable logistic regression adjusted for age, sex, race, ethnicity, marital status, and education. A single-author qualitative analysis of investigative narratives, using an iterative inductive coding process with peer debriefing as a rigor check, identified themes describing IMF suicide circumstances. Results Of 1,162 decedents, 17% ( n = 201) were foreign-born. IMFs were older, more likely male, more likely Hispanic, and had lower educational attainment than U.S.-born decedents. IMFs were less likely to die by firearm (22% vs. 57%) and more likely to die by hanging/strangulation/suffocation (64% vs. 30%). In adjusted analysis, Hispanic ethnicity (OR = 0.014), older age (OR = 0.961), and being married (OR = 0.366) were associated with lower odds, while firearm method (OR = 2.126) was associated with higher odds, of U.S.-born status. Investigative documentation completeness did not differ significantly by nativity. Qualitative analysis identified four themes: stigma and avoidance of mental health care; violent and conflictual intimate relationships; substance use and associated familial shame; and immigration-related vulnerability and compounded isolation. Conclusion IMFs experience intersectional stressors—including immigration-related vulnerability, stigma, and isolation—that shape suicide risk in ways distinct from U.S.-born farmworkers, and that align with constructs of thwarted belongingness and perceived burdensomeness from the Interpersonal-Psychological Theory of Suicide. Predominant use of hanging/strangulation among IMFs highlights limitations of conventional lethal means restriction strategies for this population. Culturally responsive, community-based, and workplace interventions—including stigma reduction, social connection programming, and multilingual lethal means safety messaging—are needed to address suicide risk among this underrecognized and vulnerable occupational group.

زمینه: کارگران کشاورزی با یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی در ایالات متحده مواجه هستند، اما پژوهش‌های محدودی به بررسی خودکشی در میان کارگران مهاجر و فصلی کشاورزی (IMFs) پرداخته‌اند؛ جمعیتی که به عنوان گروهی به‌ویژه آسیب‌پذیر در اولویت‌های پایش سلامت شغلی شناخته می‌شود. این مطالعه به بررسی شرایط مؤثر بر خودکشی در میان IMFs و مقایسه آن با شرایط کارگران کشاورزی متولد ایالات متحده با استفاده از داده‌های سامانه ملی گزارش‌دهی مرگ‌های خشونت‌آمیز (NVDRS) پرداخته است. روش‌ها: این مطالعه با روش‌های ترکیبی از داده‌های NVDRS طی سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳ استفاده کرد که به متوفیان با شغل کارگر کشاورزی (SOC Minor Group 45–2000) که بر اثر خودکشی فوت کرده‌اند، محدود شد. متوفیان بر اساس محل تولد به عنوان IMF (متولد خارج) یا متولد ایالات متحده طبقه‌بندی شدند. تحلیل‌های دو متغیره ارتباط بین محل تولد و شرایط گزارش‌شده پیش از خودکشی را بررسی کرد و سپس رگرسیون لجستیک چندمتغیره با تعدیل برای سن، جنس، نژاد، قومیت، وضعیت تأهل و تحصیلات انجام شد. تحلیل کیفی روایات تحقیقی توسط یک نویسنده، با استفاده از فرایند کدگذاری استقرایی تکرارشونده و بازبینی همتایان به عنوان کنترل دقت، مضامینی را که شرایط خودکشی IMFها را توصیف می‌کردند شناسایی کرد. یافته‌ها: از میان ۱٬۱۶۲ متوفی، ۱۷٪ (n = 201) متولد خارج بودند. IMFها مسن‌تر، بیشتر مرد، بیشتر با قومیت اسپانیایی و دارای سطح تحصیلات پایین‌تر نسبت به متوفیان متولد ایالات متحده بودند. IMFها کمتر با سلاح گرم (۲۲٪ در مقابل ۵۷٪) و بیشتر با حلق‌آویز/خفگی/انسداد تنفسی (۶۴٪ در مقابل ۳۰٪) فوت کرده بودند. در تحلیل تعدیل‌شده، قومیت اسپانیایی (OR = 0.014)، سن بالاتر (OR = 0.961) و متأهل بودن (OR = 0.366) با احتمال کمتر و روش سلاح گرم (OR = 2.126) با احتمال بیشتر وضعیت متولد ایالات متحده همراه بود. کامل بودن مستندسازی تحقیقی بر اساس محل تولد تفاوت معناداری نداشت. تحلیل کیفی چهار مضمون را شناسایی کرد: انگ و اجتناب از مراقبت سلامت روان؛ روابط صمیمی خشونت‌آمیز و پرتنش؛ مصرف مواد و شرم خانوادگی مرتبط؛ و آسیب‌پذیری مهاجرتی و انزوای مضاعف. نتیجه‌گیری: IMFها با فشارهای تلاقی‌یافته‌ای از جمله آسیب‌پذیری مهاجرتی، انگ و انزوا مواجه هستند که خطر خودکشی را به شیوه‌هایی متمایز از کارگران کشاورزی متولد ایالات متحده شکل می‌دهد و با مفاهیم تعلق ناکام و سربار ادراک‌شده از نظریه بین‌فردی-روانشناختی خودکشی هم‌راستا است. شیوع بالای استفاده از حلق‌آویز/خفگی در میان IMFها محدودیت‌های راهبردهای متعارف محدودسازی ابزارهای کشنده را برای این جمعیت برجسته می‌کند. مداخلات پاسخگو به فرهنگ، مبتنی بر جامعه و محیط کار ـ از جمله کاهش انگ، برنامه‌های ارتباط اجتماعی و پیام‌رسانی ایمنی ابزارهای کشنده به چند زبان ـ برای کاهش خطر خودکشی در این گروه شغلی کمتر شناخته‌شده و آسیب‌پذیر ضروری است.

Socio-economic status (SES) is a key determinant of livelihood outcomes among rural women farmers, yet existing measures often fail to capture the multidimensional and context-specific nature of rural livelihoods in sub-Saharan Africa. Conventional SES indices rely heavily on income or asset ownership and frequently overlook education, productive capacity, and informal household resources. This study developed and validated a culturally appropriate SES scale for rural women farmers in Southwest Nigeria. A cross-sectional survey was conducted in Ogun and Ondo States with a validation sample of 330 rural women farmers. Items were generated from literature, expert consultation, and focus group discussions, refined through pilot testing, and subjected to exploratory factor analysis and reliability assessment. Exploratory factor analysis revealed a four-factor structure, Material Assets, Modern Amenities, Demographics & ICT, and Infrastructure & Resources, explaining 41.5% of total variance. After iterative item reduction, a final 39-item scale was obtained, with all retained items loading ≥ 0.50. Internal consistency was acceptable (Cronbach’s alpha values ranged from 0.75 to 0.92 across factors, with an overall alpha of 0.87). Preliminary known-group validity was supported by significant differences in educational attainment across SES groups, with respondents in higher SES quartiles demonstrating higher levels of education. However, sampling adequacy was modest (KMO = 0.612), and convergent/discriminant validity against external outcomes such as income or food security was not assessed. The SES scale provides preliminary evidence of contextual relevance and internal consistency, offering a multidimensional alternative to conventional asset-based indices. Nonetheless, its modest factor stability and absence of external validation indicate that it should be regarded as a preliminary research instrument. Further refinement and validation are required before application in policy or programmatic contexts.

وضعیت اجتماعی‌اقتصادی (SES) یکی از عوامل کلیدی تعیین‌کننده پیامدهای معیشتی در میان زنان کشاورز روستایی است، اما سنجه‌های موجود اغلب قادر به انعکاس ماهیت چندبعدی و بومی معیشت‌های روستایی در آفریقای زیرصحرایی نیستند. شاخص‌های متعارف SES عمدتاً بر درآمد یا مالکیت دارایی‌ها تکیه دارند و اغلب آموزش، ظرفیت تولیدی و منابع غیررسمی خانوار را نادیده می‌گیرند. این پژوهش به تدوین و اعتبارسنجی یک مقیاس SES متناسب با فرهنگ برای زنان کشاورز روستایی در جنوب‌غرب نیجریه پرداخت. یک مطالعه مقطعی در ایالت‌های Ogun و Ondo با نمونه اعتبارسنجی شامل ۳۳۰ زن کشاورز روستایی انجام شد. گویه‌ها از طریق مرور متون، مشاوره با خبرگان و بحث‌های گروهی متمرکز استخراج، از طریق آزمون مقدماتی اصلاح و با تحلیل عاملی اکتشافی و ارزیابی پایایی بررسی شدند. تحلیل عاملی اکتشافی ساختاری چهارعاملی شامل دارایی‌های مادی، امکانات مدرن، جمعیت‌شناسی و فناوری اطلاعات و ارتباطات، و زیرساخت‌ها و منابع را آشکار ساخت که ۴۱/۵٪ از واریانس کل را تبیین می‌کرد. پس از کاهش تدریجی گویه‌ها، مقیاس نهایی ۳۹ گویه‌ای به دست آمد که همه گویه‌های باقی‌مانده دارای بار عاملی ≥ ۰/۵۰ بودند. انسجام درونی قابل قبول بود (مقادیر آلفای کرونباخ برای عوامل از ۰/۷۵ تا ۰/۹۲ و آلفای کل ۰/۸۷ متغیر بود). روایی اولیه گروه‌های شناخته‌شده با تفاوت معنادار در سطح تحصیلات بین گروه‌های SES تأیید شد، به‌طوری که پاسخ‌دهندگان در چارک‌های بالاتر SES سطوح تحصیلی بالاتری داشتند. با این حال، کفایت نمونه‌گیری متوسط بود (KMO = ۰/۶۱۲) و روایی همگرا/افتراقی در برابر پیامدهای بیرونی مانند درآمد یا امنیت غذایی ارزیابی نشد. این مقیاس SES شواهد اولیه‌ای از تناسب بومی و انسجام درونی ارائه می‌دهد و جایگزینی چندبعدی برای شاخص‌های متعارف مبتنی بر دارایی فراهم می‌کند. با این وجود، ثبات عاملی متوسط و فقدان اعتبارسنجی بیرونی نشان می‌دهد که این ابزار باید به عنوان ابزاری مقدماتی پژوهشی تلقی شود. اصلاح و اعتبارسنجی بیشتر پیش از کاربرد در سیاست‌گذاری یا برنامه‌ریزی ضروری است.

Children in care have been shown to be at a higher risk of speech, language, and communication needs (SLCN). However, the presence of several co-occurring adversities means that SLCNs in this group are often overlooked. Improving understanding of SLCN vulnerability among children in care is therefore important for informing targeted interventions and supporting more positive educational and psychosocial outcomes. In our study, we examined the prevalence of SLCN among children in care and its association with educational attainment and social–emotional development as recorded in routine practice. A secondary analysis was conducted using routinely collected data recorded in a local authority database in an inner-city borough in South-East England. The eligible cohort comprised 141 children aged 5 to 14 years living in out-of-home care, of whom 78 had language screening data available. Measures included educational attainment in English, mathematics, and science, alongside social–emotional and behavioural functioning assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire. Forty-one percent of the sample presented with SLCN. Difficulties were evident across several domains, including word-finding, initiating and maintaining conversations, and peer relationships. Analyses revealed meaningful associations between SLCN, lower educational attainment, and poorer social–emotional outcomes. These findings provide preliminary group-level evidence of the higher prevalence and complexity of SLCN among children in care and their associations with educational and social–emotional outcomes. These results highlight the need for coordinated clinical, educational, and policy responses. These include improved recognition of multifaceted SLCN and timely referral to speech and language therapy services, to support more equitable outcomes for children in care.

مطالعات نشان داده‌اند که کودکان تحت سرپرستی در معرض خطر بالاتری از نیازهای گفتار، زبان و ارتباط (SLCN) قرار دارند. با این حال، وجود چندین عامل نامطلوب همزمان باعث می‌شود که SLCN در این گروه اغلب نادیده گرفته شود. بنابراین، بهبود درک آسیب‌پذیری SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی برای اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند و حمایت از پیامدهای آموزشی و روان‌اجتماعی مثبت‌تر اهمیت دارد. در مطالعه حاضر، شیوع SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی و ارتباط آن با پیشرفت تحصیلی و رشد اجتماعی‌ـ‌هیجانی همان‌گونه که در رویه‌های معمول ثبت شده است، مورد بررسی قرار گرفت. یک تحلیل ثانویه با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده به طور روتین که در پایگاه داده یک مرجع محلی در یکی از مناطق شهری جنوب‌شرق انگلستان ثبت شده بود، انجام شد. گروه واجد شرایط شامل ۱۴۱ کودک ۵ تا ۱۴ ساله ساکن در مراقبت خارج از خانه بود که از این میان، داده‌های غربالگری زبان برای ۷۸ نفر در دسترس بود. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پیشرفت تحصیلی در زبان انگلیسی، ریاضیات و علوم، همراه با عملکرد اجتماعی‌ـ‌هیجانی و رفتاری که با استفاده از پرسشنامه Strengths and Difficulties Questionnaire ارزیابی شد، بودند. چهل‌ویک درصد از نمونه دارای SLCN بودند. مشکلات در چندین حوزه از جمله یافتن واژه، آغاز و حفظ مکالمه و روابط با همسالان مشاهده شد. تحلیل‌ها ارتباط معناداری بین SLCN، پیشرفت تحصیلی پایین‌تر و پیامدهای اجتماعی‌ـ‌هیجانی ضعیف‌تر نشان دادند. این یافته‌ها شواهد اولیه‌ای در سطح گروهی از شیوع و پیچیدگی بالاتر SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی و ارتباط آن با پیامدهای آموزشی و اجتماعی‌ـ‌هیجانی ارائه می‌دهد. این نتایج بر نیاز به پاسخ‌های هماهنگ بالینی، آموزشی و سیاست‌گذاری تأکید می‌کند. این موارد شامل بهبود شناسایی SLCN چندوجهی و ارجاع به موقع به خدمات گفتاردرمانی و زبان‌درمانی برای حمایت از پیامدهای عادلانه‌تر برای کودکان تحت سرپرستی است.

Mood follows a well-documented circadian rhythm. Sleep timing and duration are similarly shaped by biological and social factors. However, large-scale, real-world data on how these patterns vary across demographic groups remain limited. Prior studies often rely on laboratory data or social media linguistic analysis, which lack direct self-reports. This study examines hourly, weekly, and demographic trends in mood and sleep duration reports using one of the largest online datasets of directly self-reported behavioral health: 468,092 Lumosity users (aged 20–79) who reported daily mood (−2 to +2 scale) and sleep duration (≤5–9 + hours). We assessed variation by time of day, day of week, and interactions of age, gender, and race/ethnicity using ANOVA and linear regression. Mood was higher among users reporting in the afternoon and evening, and lower from late night through morning. Mood showed a U-shaped pattern with age, consistent throughout the week, and longer sleep duration was linked to better mood reports throughout the day and week. Sleep duration varied by time of report and by day of week, with longer durations in the afternoon/evening and on weekends. Women reported longer sleep overall, Black users reported shorter sleep, and sleep duration declined from young adulthood through midlife before rising slightly among older users. Higher mood was associated with longer sleep, and the weekday-weekend mood difference was larger among users reporting longer sleep. These findings demonstrate the value of large-scale digital data for public health insight, highlighting demographic disparities in sleep and the importance of midlife as a key intervention period. Because the sample is likely skewed toward higher educational attainment and health engagement, disparity estimates may understate true population-level differences. The late-night peak in negative affect aligns with literature on nocturnal suicide risk, though this nonclinical sample cannot directly speak to clinical risk or crisis-service need.

خلق و خو از یک ریتم شبانه‌روزی مستند پیروی می‌کند. زمان‌بندی و مدت خواب نیز به طور مشابه تحت تأثیر عوامل زیستی و اجتماعی قرار دارند. با این حال، داده‌های واقعی و گسترده درباره چگونگی تغییر این الگوها در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی همچنان محدود است. مطالعات پیشین اغلب به داده‌های آزمایشگاهی یا تحلیل زبانی شبکه‌های اجتماعی متکی هستند که فاقد خودگزارش‌دهی مستقیم می‌باشند. این مطالعه روندهای ساعتی، هفتگی و جمعیت‌شناختی در گزارش‌های خلق و مدت خواب را با استفاده از یکی از بزرگ‌ترین مجموعه داده‌های آنلاین سلامت رفتاری با خودگزارش‌دهی مستقیم بررسی می‌کند: ۴۶۸٬۰۹۲ کاربر Lumosity (در بازه سنی ۲۰ تا ۷۹ سال) که روزانه خلق (در مقیاس −۲ تا +۲) و مدت خواب (۵ ساعت یا کمتر تا ۹ ساعت و بیشتر) را گزارش کردند. ما تغییرات را بر اساس زمان روز، روز هفته و تعاملات سن، جنسیت و نژاد/قومیت با استفاده از تحلیل واریانس (ANOVA) و رگرسیون خطی ارزیابی کردیم. خلق در میان کاربرانی که در بعدازظهر و عصر گزارش داده‌اند بالاتر و از نیمه‌شب تا صبح پایین‌تر بود. خلق الگوی U شکلی با سن نشان داد که در طول هفته ثابت بود و مدت خواب طولانی‌تر با گزارش‌های خلق بهتر در سراسر روز و هفته همراه بود. مدت خواب بر اساس زمان گزارش و روز هفته متفاوت بود، به طوری که در بعدازظهر/عصر و آخر هفته‌ها مدت خواب طولانی‌تر بود. زنان به طور کلی خواب طولانی‌تری گزارش کردند، کاربران سیاه‌پوست خواب کوتاه‌تری گزارش کردند و مدت خواب از اوایل بزرگسالی تا میانسالی کاهش یافت و سپس در میان کاربران مسن‌تر اندکی افزایش یافت. خلق بالاتر با خواب طولانی‌تر همراه بود و تفاوت خلق بین روزهای هفته و آخر هفته در میان کاربرانی که خواب طولانی‌تری گزارش کردند بیشتر بود. این یافته‌ها ارزش داده‌های دیجیتال گسترده را برای بینش سلامت عمومی نشان می‌دهد و بر نابرابری‌های جمعیت‌شناختی در خواب و اهمیت میانسالی به عنوان دوره‌ای کلیدی برای مداخله تأکید می‌کند. از آنجا که نمونه احتمالاً به سمت تحصیلات بالاتر و مشارکت بیشتر در سلامت گرایش دارد، برآورد نابرابری‌ها ممکن است تفاوت‌های واقعی در سطح جمعیت را کمتر از واقعیت نشان دهد. اوج خلق منفی در نیمه‌شب با ادبیات مربوط به خطر خودکشی شبانه همسو است، اگرچه این نمونه غیر بالینی نمی‌تواند مستقیماً درباره خطر بالینی یا نیاز به خدمات بحران اظهار نظر کند.

While research has richly documented how family background shapes both educational achievement and adolescent depression, far less is known about how it shapes their relationship and the mechanisms underlying this relationship. Using two waves of the China Education Panel Survey (2013–2015) and school fixed-effects models, this study finds that the negative association between educational achievement and depression is significantly stronger among socioeconomically advantaged students. For these students, both pressure from parental expectations and teachers’ criticism render academic performance more consequential for their psychological well-being. We use the term “advantage trap” to describe this pattern: while socioeconomically advantaged youth often perform better, their well-being is more tightly bound to academic success, suggesting that falling short may place greater strain on their mental health. These findings demonstrate how socioeconomic advantage can intensify, rather than buffer, the emotional costs of achievement, and underscore the need for coordinated educational and mental health interventions, particularly in high-stakes examination systems such as those in China.

در حالی که پژوهش‌ها به‌خوبی مستند ساخته‌اند که زمینه خانوادگی چگونه هم پیشرفت تحصیلی و هم افسردگی نوجوانان را شکل می‌دهد، اطلاعات بسیار کمتری درباره نحوه تأثیر آن بر رابطه این دو و سازوکارهای زیربنایی این رابطه وجود دارد. با استفاده از دو موج داده‌های پیمایش پانل آموزش چین (2013–2015) و مدل‌های اثرات ثابت مدرسه، این مطالعه نشان می‌دهد که ارتباط منفی بین پیشرفت تحصیلی و افسردگی به طور معناداری در میان دانش‌آموزان دارای مزیت اجتماعی‌اقتصادی قوی‌تر است. برای این دانش‌آموزان، هم فشار ناشی از انتظارات والدین و هم انتقاد معلمان باعث می‌شود عملکرد تحصیلی اهمیت بیشتری برای بهزیستی روان‌شناختی آنان داشته باشد. ما از اصطلاح «دام مزیت» برای توصیف این الگو استفاده می‌کنیم: در حالی که نوجوانان دارای مزیت اجتماعی‌اقتصادی اغلب عملکرد بهتری دارند، بهزیستی آنان به طور محکم‌تری به موفقیت تحصیلی گره خورده است و این امر نشان می‌دهد که ناکامی ممکن است فشار بیشتری بر سلامت روان آنان وارد کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مزیت اجتماعی‌اقتصادی می‌تواند هزینه‌های عاطفی موفقیت را تشدید کند، نه اینکه نقش حفاظتی داشته باشد، و بر ضرورت مداخلات هماهنگ آموزشی و سلامت روان، به ویژه در نظام‌های امتحانی با ریسک بالا مانند چین، تأکید می‌کند.