medical students

Chronobiology studies indicate that individuals are regulated by three timers: social, solar, and biological. Environmental and behavioral changes can modify the sleep–wake cycle. Many university students adopt nighttime study habits, interfering with the circadian rhythm. Sleep restriction or poor sleep quality compromises memory and significantly reduces academic performance. This study aimed to verify whether there is an association between sleep quality and academic performance among nursing and medical students at a public university in Alagoas, Brazil. This is an observational, cross-sectional, and quantitative study conducted with 137 Nursing and Medical students, selected through stratified probabilistic sampling. Data collection included a sociodemographic questionnaire to characterize the sample, the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), the Munich Chronotype Questionnaire (MCTQ), and academic self-assessment. Data were analyzed for normality, and associations were tested using Pearson and Spearman correlations (SciPy – Python). Among the 137 students, 65.7% were women, 70.1% were between 19 and 24 years old, 67.9% rated their academic performance between 7.0 and 8.9, and 66.4% presented poor sleep quality. Negative correlations between the PSQI and self-assessment variables (r = -0.368; p < 0.001 for Pearson; r = -0.360; p < 0.001 for Spearman) reinforce the importance of sleep quality in the academic context. The findings highlight the urgency of interventions that promote sleep hygiene education and strategies to improve rest quality, reducing the likelihood of problems that may negatively impact students’ academic performance.

Background: Digital devices have become very important in education. Students are increasingly spending their time on screen for education and other use. However, prolonged screen exposure has led to increasing complaints of digital eye strain, an emerging public health concern. Methods: A cross-sectional study was conducted among 165 undergraduate medical students in a tertiary care centre. A pilot studied; semi-structured questionnaire was used for data collection. Data was entered in Microsoft excel and analysed. Results: The prevalence of digital eye strain among undergraduate medical students was found to be 52.7%. Most common symptom noted were Headache (68.5%), Itching (60.6%), tearing of eyes (58.1%). There was a significant association between the duration of mobile screen usage (>4 hours) and digital eye strain (p value=0.0303). Conclusions: Digital eye strain is a common health concern among medical students. Higher the hours of mobile screen use, greater is the risk of digital eye strain.

Background Over 15 million plastic surgeries and 19 million non-plastic aesthetic procedures were carried out globally between 2020 and 2023, representing a substantial growth of more than 40%, according to the International Society of Aesthetic Plastic Surgery (ISAPS). The purpose of this study was to ascertain the degree of propensity for cosmetic surgery among Khoy University of Medical Sciences students and investigate its associations with demographic features, the frequency of watching content related to beauty (per day), perceived body image, and self-esteem. Materials and methods This analytical cross-sectional study included 196 students from Khoy University of Medical Sciences, selected via convenience sampling for the 2024–2025 academic year. Valid and reliable questionnaires were used to gather data: 69 items on perceived body image, 10 items on self-esteem, and 24 items on tendency toward cosmetic surgery. Multiple linear regression, ANOVA, and independent t-tests were used to analyze the data in SPSS version 26. Results The mean age of participants was 23 years. The majority were female (86%), single (94%), enrolled in health and basic sciences (43%), at the bachelor level (75%), and reported a monthly income of more than 300 million Iranian Rials (52%). No statistically significant differences were observed between demographic features and mean tendency toward cosmetic surgery (P > 0.05). However, a high frequency of watching beauty‑related content per day (β = 10.06, P < 0.001) and low self‑esteem (β = −1.25, P < 0.001) were significantly associated with a greater tendency toward cosmetic surgery. Conclusion Students’ tendency toward cosmetic surgery is influenced by their self-esteem, and even the frequency of exposure to beauty-related content.

Aim and background: Excessive daytime sleepiness (EDS) is reported far less often than poor nocturnal sleep quality in Indian medical students.We aimed to estimate EDS prevalence and its independent correlates (primary), and to compare these with poor sleep quality correlates in the same cohort and relate both to examination performance (secondary).We hypothesized that sleep hygiene behavior, not global sleep quality category, would dominate.Materials and methods: Prospective cross-sectional study of 354 of 450 eligible MBBS students (78.7%) at a Southern Indian college, sampled by stratified proportional randomization.Under supervised standardized administration, they completed the Epworth Sleepiness Scale (ESS; EDS >10), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Sleep Hygiene Index (SHI), with screen time, stress, mood, lifestyle, clinical covariates, and the latest university examination percentage.Excessive daytime sleepiness correlates were examined by logistic regression with a pre-specified confounder-adjusted sensitivity model.Results: Excessive daytime sleepiness affected 21.5% [95% confidence interval (CI) 17.5-26.0],more often among poor than good sleepers (27.7% vs 18.6%).Adjusted [area under the receiver operating characteristic curve (AUC) 0.773, 0.714-0.832],only poorer sleep hygiene remained independent [odds ratio (OR) 1.12 per point, 1.07-1.18],unchanged after adjustment for all measured confounders (1.12, 1.06-1.17).Examination percentage did not differ by sleep status (67.33 ± 5.16 vs 68.07 ± 5.72; p = 0.229); academic stage and sex, not sleep, predicted marks (R² = 0.152).Conclusion: In this cross-sectional sample, EDS was associated more closely with sleep hygiene behavior than with global sleep quality category, and the two had distinct correlation profiles.Screening for sleepiness alongside sleep quality, and addressing bedtime device use, merit consideration in student health services.These are associations only; no direction of effect can be inferred.Clinical significance: Measuring EDS alongside global sleep quality identifies a partly distinct at-risk group, for whom brief counselling on bedtime device use may be more specific than generic sleep hygiene advice.

Objectives Cross-cultural equivalence translations of the widely used Implicit Theories of Intelligence Scale (ITIS) into Chinese are limited. Past research has focused on Western educational contexts, and Eastern cultural perspectives have been overlooked. This study aimed to translate and validate the Chinese version of the ITIS, and assess the growth mindset in undergraduate medical students. Methods This study was conducted among final-year undergraduate medical students in Fujian, China. Following forward and back-translation of the Implicit Theories of Intelligence Scale (ITIS), cognitive interviews were conducted with students to assess the clarity and comprehensibility of the translated items, followed by an online survey distributed through medical schools. Construct validity, convergent validity, and discriminant validity were evaluated using confirmatory factor analysis. Internal consistency was assessed using Cronbach's alpha and composite reliability (CR), while test–retest reliability was evaluated separately for the Fixed Mindset and Growth Mindset dimensions using the intraclass correlation coefficient (ICC). Results A total of 444 responses were obtained. Confirmatory factor analysis supported a two-factor structure with satisfactory model fit ( χ 2 = 52.293, df = 17, CMIN/DF = 3.076, CFI = 0.984, NFI = 0.977, RFI = 0.962, IFI = 0.984, TLI = 0.974, RMSEA = 0.068, SRMR = 0.059). Standardized factor loadings were satisfactory, while CR values were 0.908 for Fixed Mindset and 0.910 for Growth Mindset, and AVE values were 0.713 and 0.717, respectively, supporting convergent validity. Discriminant validity was supported by the Fornell–Larcker criterion, AVE values exceeding the corresponding maximum shared variance values, and HTMT ratios below 0.90. Test–retest reliability differed between the two dimensions: the Fixed Mindset dimension demonstrated moderate temporal stability (ICC = 0.662, 95% CI: 0.443–0.806), whereas the Growth Mindset dimension showed limited temporal stability (ICC = 0.159, 95% CI: −0.158–0.446). The mean scores for Fixed Mindset items ranged from 2.64 (SD = 1.09) to 2.86 (SD = 1.56), whereas those for Growth Mindset items ranged from 3.81 (SD = 1.16) to 3.96 (SD = 1.21), indicating relatively stronger endorsement of fixed-mindset beliefs in this sample. Conclusions The Chinese version of the ITIS is a valid and reliable instrument for assessing the intelligence mindset of medical students.

Background: The increasing use of Instagram among medical students has raised concerns about its potential impact on academic performance. However, existing evidence remains inconsistent, and researchers have not yet fully understood the psychological mechanisms underlying this relationship. Objective: To evaluate the association between Instagram use intensity and academic performance while investigating the mediating role of grit. Methods: A cross-sectional analytical study was conducted among 128 third-semester medical students at the Faculty of Medicine, Universitas Airlangga, Indonesia. Instagram use intensity was measured using the Instagram Intensity Scale Questionnaire (IISQ), and grit was assessed with the Short Grit Scale (Grit-S). The assessment of academic performance was conducted through pharmacology and biochemistry block examination scores, the semester grade point average (SGPA), and the cumulative grade point average (CGPA). Correlation analyses, group comparisons, and mediation analysis using PROCESS Macro Model 4 with bootstrap resampling were performed. Results: Instagram use intensity was not significantly associated with any academic performance measure (p>0.05). However, it was negatively associated with grit (r= −0.276, p=0.002), whereas grit was positively associated with all academic outcomes (all p<0.001). Mediation analysis demonstrated significant indirect effects of Instagram use intensity on pharmacology and biochemistry examination scores, SGPA, and CGPA through grit, indicating full mediation. Conclusions: Instagram use intensity was not directly associated with academic performance. Instead, its influence operated indirectly through grit, suggesting that interventions promoting perseverance and self-regulated learning may be more beneficial than strategies focused solely on reducing Instagram use.

Organic chemistry occupies a contested place in pre-health education: required of nearly all premedical students, experienced as difficult, and justified on grounds that it “teaches you to think”, a claim too vague to evaluate or teach toward deliberately. Existing frameworks do not resolve this tension. This paper adopts a conceptual analysis approach, drawing on Ausubel's rote/meaningful learning distinction and the traditional transfer-of-learning literature, to propose impactful learning as a third pedagogical stage following rote and meaningful learning. Impactful learning is defined as the stage where procedural and reasoning skills exercised in mastering a discipline's content become generalizable cognitive tools deployable outside that discipline. Three key concepts are examined: the unit of transfer (the cognitive procedure, not the content), the extraction dimension (detachment of a practiced operation from the content that trained it), and the conditions under which such transfer becomes pedagogically achievable. These concepts are developed through three organic chemistry tasks as worked examples—resonance structures as constraint-satisfaction reasoning, reaction mechanisms as iterative-hypothesis testing, and stereochemistry as symbolic-to-spatial translation—each mapped onto a corresponding form of clinical reasoning. We further propose a four-step explicit transfer scaffolding model (Name, Perform, Bridge, Generate) as a testable methodological companion, grounded in Gick and Holyoak's analogical transfer research and Detterman's critique of spontaneous far transfer. The paper argues that naming impactful learning as a distinct pedagogical target, rather than assuming it as an automatic byproduct of meaningful understanding, has direct implications for instructional design and assessment in service courses across STEM disciplines.

شیمی آلی جایگاهی مناقشه‌برانگیز در آموزش پیش‌سلامت دارد: تقریباً برای همه دانشجویان پیش‌پزشکی الزامی است، به‌عنوان درسی دشوار تجربه می‌شود و با این توجیه که «به شما یاد می‌دهد چگونه فکر کنید» توجیه می‌شود؛ ادعایی که بیش از حد مبهم است تا بتوان آن را ارزیابی یا به‌طور هدفمند تدریس کرد. چارچوب‌های موجود این تنش را حل نمی‌کنند. این مقاله با اتخاذ رویکرد تحلیل مفهومی و با بهره‌گیری از تمایز یادگیری طوطی‌وار/معنادار آوسوبل و ادبیات سنتی انتقال یادگیری، یادگیری تأثیرگذار را به‌عنوان مرحله سوم آموزشی پس از یادگیری طوطی‌وار و معنادار پیشنهاد می‌کند. یادگیری تأثیرگذار به‌عنوان مرحله‌ای تعریف می‌شود که در آن مهارت‌های رویه‌ای و استدلالی که در تسلط بر محتوای یک رشته تمرین شده‌اند، به ابزارهای شناختی قابل تعمیم تبدیل می‌شوند که می‌توان آن‌ها را خارج از آن رشته به کار برد. سه مفهوم کلیدی بررسی می‌شوند: واحد انتقال (فرآیند شناختی، نه محتوا)، بُعد استخراج (جدا شدن یک عملیات تمرین‌شده از محتوایی که آن را آموزش داده است) و شرایطی که تحت آن چنین انتقالی از نظر آموزشی قابل تحقق می‌شود. این مفاهیم از طریق سه تکلیف شیمی آلی به‌عنوان مثال‌های حل‌شده توسعه می‌یابند—ساختارهای رزونانسی به‌عنوان استدلال ارضای محدودیت، مکانیسم‌های واکنش به‌عنوان آزمون فرضیه تکرارشونده و استریوشیمی به‌عنوان ترجمه نمادین به فضایی—که هر یک بر نوعی استدلال بالینی متناظر نگاشته می‌شوند. همچنین، یک مدل چهارمرحله‌ای صریح برای پشتیبانی انتقال (Name, Perform, Bridge, Generate) به‌عنوان یک همراه روش‌شناختی قابل آزمون، مبتنی بر پژوهش انتقال قیاسی Gick و Holyoak و نقد Detterman بر انتقال دور خودانگیخته، پیشنهاد می‌شود. مقاله استدلال می‌کند که نام‌گذاری یادگیری تأثیرگذار به‌عنوان هدف آموزشی متمایز، به‌جای فرض گرفتن آن به‌عنوان محصول جانبی خودکار فهم معنادار، پیامدهای مستقیمی برای طراحی آموزشی و ارزشیابی در دروس خدماتی در سراسر رشته‌های STEM دارد.

Abstract Introduction: Sleep disturbance is common among hospitalized patients and may adversely affect recovery and well-being. This study aimed to determine the proportion of patients hospitalized for at least 3 days, with unsatisfactory sleep, describe perceived sleep disruptors, and assess their association with socio-demographic, clinical and hospital-related factors. Materials and Methods: A hospital-based descriptive cross-sectional study was conducted among patients admitted to five randomly selected in-patient departments of a tertiary medical college, Kolkata, from 10 April to 20 May 2026. Eligible patients admitted for at least three days were recruited. Data were collected through face-to-face interviews using a pre-designed, pre-tested schedule. Perceived sleep quality and perceived sleep disruptors were assessed using 5-point Likert scales. Participants reporting fair, poor or very poor sleep were categorised as having unsatisfactory sleep. Associations were assessed using Chi-square/Fisher's exact test and Mann–Whitney U test, with p<0.05 considered significant. Results: A total of 183 patients were included in the final analysis. The median age was 40 years (IQR: 26–46.5), 50.8% were male, and median length of stay was 7 days (IQR: 4–13.5). Unsatisfactory sleep was reported by 101 (55.2%) participants, including 36 (19.7%) with fair, 39 (21.3%) with poor and 26 (14.2%) with very poor sleep. Acute medical conditions related to the current admission were the most commonly reported significant disruptor of sleep (77, 42.1%), followed by pre-existing medical conditions (45, 24.6%), noise (40, 21.9%) and light (38, 20.8%). Unsatisfactory sleep was significantly associated with perceived disruption from noise (p<0.001), light (p=0.006), frequent vital-sign monitoring (p=0.016), personal care routines (p=0.037), existing medical conditions (p=0.033), and acute medical conditions (p=0.010). Age, sex, department of admission, diagnosis and length of stay showed no significant association with sleep quality. Conclusion: More than half of hospitalized patients experienced unsatisfactory sleep. Clinical conditions and modifiable hospital-related factors, particularly noise, light and interruptions related to routine care, were associated with poorer sleep. Measures to minimize unnecessary nighttime disturbances may improve sleep among hospitalized patients.

چکیده مقدمه: اختلال خواب در میان بیماران بستری شایع است و ممکن است بر روند بهبودی و بهزیستی تأثیر منفی بگذارد. هدف این مطالعه تعیین نسبت بیمارانی بود که حداقل به مدت ۳ روز بستری شده‌اند و خواب غیررضایت‌بخش دارند، توصیف عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده و ارزیابی ارتباط آن‌ها با عوامل جمعیت‌شناختی، بالینی و مرتبط با بیمارستان. مواد و روش‌ها: یک مطالعه توصیفی مقطعی مبتنی بر بیمارستان در میان بیماران بستری در پنج بخش بستری به‌طور تصادفی انتخاب‌شده در یک دانشکده پزشکی مراقبت عالی در کلکته، از ۱۰ آوریل تا ۲۰ مه ۲۰۲۶ انجام شد. بیماران واجد شرایط که حداقل سه روز بستری بودند، وارد مطالعه شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه حضوری با استفاده از پرسشنامه از پیش طراحی‌شده و از پیش آزمون‌شده جمع‌آوری شد. کیفیت خواب ادراک‌شده و عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده با استفاده از مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. شرکت‌کنندگانی که خواب متوسط، ضعیف یا بسیار ضعیف گزارش کردند، به عنوان دارای خواب غیررضایت‌بخش دسته‌بندی شدند. ارتباطات با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر/آزمون دقیق فیشر و آزمون Mann–Whitney U ارزیابی شد و مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: در مجموع ۱۸۳ بیمار در تحلیل نهایی وارد شدند. میانه سن ۴۰ سال (IQR: ۲۶–۴۶.۵)، ۵۰.۸٪ مرد و میانه مدت بستری ۷ روز (IQR: ۴–۱۳.۵) بود. خواب غیررضایت‌بخش توسط ۱۰۱ نفر (۵۵.۲٪) از شرکت‌کنندگان گزارش شد که شامل ۳۶ نفر (۱۹.۷٪) با خواب متوسط، ۳۹ نفر (۲۱.۳٪) با خواب ضعیف و ۲۶ نفر (۱۴.۲٪) با خواب بسیار ضعیف بود. شرایط حاد پزشکی مرتبط با بستری فعلی شایع‌ترین عامل مختل‌کننده خواب گزارش‌شده (۷۷ نفر، ۴۲.۱٪) بود، و پس از آن شرایط پزشکی پیشین (۴۵ نفر، ۲۴.۶٪)، سر و صدا (۴۰ نفر، ۲۱.۹٪) و نور (۳۸ نفر، ۲۰.۸٪) قرار داشتند. خواب غیررضایت‌بخش با اختلال ادراک‌شده ناشی از سر و صدا (p<0.001)، نور (p=0.006)، پایش مکرر علائم حیاتی (p=0.016)، روال مراقبت شخصی (p=0.037)، شرایط پزشکی موجود (p=0.033) و شرایط حاد پزشکی (p=0.010) ارتباط معنادار داشت. سن، جنس، بخش بستری، تشخیص و مدت بستری ارتباط معناداری با کیفیت خواب نشان ندادند. نتیجه‌گیری: بیش از نیمی از بیماران بستری خواب غیررضایت‌بخش را تجربه کردند. شرایط بالینی و عوامل قابل اصلاح مرتبط با بیمارستان، به‌ویژه سر و صدا، نور و وقفه‌های مربوط به مراقبت‌های روتین، با خواب ضعیف‌تر مرتبط بودند. اقدامات برای کاهش اختلالات غیرضروری شبانه ممکن است به بهبود خواب در بیماران بستری کمک کند.

Purpose: To compare the learning outcomes, learner engagement, and student satisfaction associated with team-based decision learning (TBDL), an adaptation of team-based learning, and small group discussion supplemented by a mini-interactive lecture (SGD-MIL) for teaching National Health Programmes to Phase III Bachelor of Medicine and Bachelor of Surgery (MBBS) students.Methods: A non-randomised quasi-experimental crossover study was conducted among 56 Phase III MBBS students at Government Medical College, Ernakulam, India across six National Health Programme topics.Students received TBDL for three topics and SGD-MIL for three other topics, with the teaching method reversed in the other posting batch.Immediate post-test scores were analysed topic-wise, and a linear mixed-effects model was used to estimate the overall effect of teaching method while accounting for differences across topics and repeated observations within students; teaching method and topic were included as fixed effects, with student specified as a random intercept.Short-term retention, learner engagement, and satisfaction were also assessed.Results: TBDL produced higher immediate post-test scores for the National Tuberculosis Elimination Programme (NTEP), National AIDS Control Programme (NACP), and Reproductive and Child Health (RCH), but not for the National Programme for Prevention and Control of Non-Communicable Diseases (NP-NCD), National Vector Borne Disease Control Programme on Malaria (NVBDCP -Malaria), or National Vector Borne Disease Control Programme on Vector Borne Diseases Other Than Malaria (NVBDCP -Other VBDs).In a mixed-effects model using 296 scores from 55 students, the adjusted mean was 1.07 points higher with TBDL (95% CI: 0.53-1.61;P < 0.001), with a significant teaching method × topic interaction (P < 0.001).Short-term retention did not differ (P = 0.721), while TBDL was associated with higher engagement across all five domains.Conclusion: TBDL improved immediate learning for selected National Health Programme topics and consistently enhanced learner engagement, while short-term retention was comparable between methods.These findings support TBDL as a complementary, decision-oriented strategy for selected community medicine topics, particularly where learners must apply programme knowledge to realistic implementation decisions.

هدف: مقایسه پیامدهای یادگیری، میزان درگیری یادگیرندگان و رضایت دانشجویان در ارتباط با یادگیری تصمیم‌محور مبتنی بر تیم (TBDL)، که اقتباسی از یادگیری مبتنی بر تیم است، و بحث گروهی کوچک همراه با سخنرانی کوچک تعاملی (SGD-MIL) برای آموزش برنامه‌های ملی سلامت به دانشجویان فاز سوم دوره کارشناسی پزشکی (MBBS). روش‌ها: یک مطالعه نیمه‌تجربی متقاطع غیرتصادفی در میان ۵۶ دانشجوی فاز سوم MBBS در دانشکده پزشکی دولتی ارناکولام، هند، در شش موضوع برنامه ملی سلامت انجام شد. دانشجویان برای سه موضوع TBDL و برای سه موضوع دیگر SGD-MIL دریافت کردند و در گروه دیگر، روش تدریس معکوس شد. نمرات آزمون بلافاصله پس از آموزش به تفکیک موضوع تحلیل شد و برای برآورد اثر کلی روش تدریس با در نظر گرفتن تفاوت‌های موضوعی و مشاهدات تکراری درون دانشجویان، از مدل خطی اثرات مختلط استفاده گردید؛ روش تدریس و موضوع به عنوان اثرات ثابت و دانشجو به عنوان انترسپت تصادفی لحاظ شد. نگهداری کوتاه‌مدت، میزان درگیری یادگیرندگان و رضایت نیز ارزیابی شد. نتایج: TBDL نمرات بالاتری در آزمون بلافاصله پس از آموزش برای برنامه حذف سل (NTEP)، برنامه کنترل ایدز ملی (NACP) و سلامت باروری و کودک (RCH) ایجاد کرد، اما برای برنامه ملی پیشگیری و کنترل بیماری‌های غیرواگیر (NP-NCD)، برنامه کنترل بیماری‌های منتقله از ناقلین ملی در مورد مالاریا (NVBDCP -Malaria) یا سایر بیماری‌های منتقله از ناقلین غیر از مالاریا (NVBDCP -Other VBDs) چنین نبود. در مدل اثرات مختلط با استفاده از ۲۹۶ نمره از ۵۵ دانشجو، میانگین تعدیل‌شده با TBDL به میزان ۱٫۰۷ نمره بالاتر بود (۹۵٪ CI: ۰٫۵۳ تا ۱٫۶۱؛ P < ۰٫۰۰۱) و تعامل معناداری بین روش تدریس و موضوع مشاهده شد (P < ۰٫۰۰۱). نگهداری کوتاه‌مدت تفاوتی نداشت (P = ۰٫۷۲۱)، در حالی که TBDL با درگیری بیشتر یادگیرندگان در هر پنج حوزه همراه بود. نتیجه‌گیری: TBDL یادگیری فوری را برای برخی موضوعات برنامه ملی سلامت بهبود بخشید و به طور مستمر درگیری یادگیرندگان را افزایش داد، در حالی که نگهداری کوتاه‌مدت بین روش‌ها مشابه بود. این یافته‌ها از TBDL به عنوان راهبردی مکمل و تصمیم‌محور برای برخی موضوعات پزشکی اجتماعی، به ویژه در مواردی که یادگیرندگان باید دانش برنامه را در تصمیم‌گیری‌های اجرایی واقعی به کار گیرند، حمایت می‌کند.

Introduction Medical students face prolonged training, rigorous assessment, and professional demands that may affect their subjective well-being. This study aimed to examine the associations between the two dimensions of achievement motivation and subjective well-being among medical students and to investigate the mediating roles of general self-efficacy and psychological resilience. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 2,422 medical students in Jining, Shandong Province, China. Structural equation modeling was used to estimate direct and specific indirect associations. Results Success motivation had a weak positive direct association with subjective well-being (β = 0.060), whereas failure-avoidance motivation had a weak negative direct association (β = −0.063). Three specific indirect pathways were supported: through self-efficacy alone, resilience alone, and self-efficacy followed by resilience. The total indirect associations were 0.293 and -0.056, accounting for 83.08% and 47.25% of the respective model-based total associations. Among the variables included in the model, resilience had the largest direct association with subjective well-being (β = 0.494). Discussion Achievement motivation was associated with medical students’ subjective well-being through efficacy beliefs and psychological resilience. These findings highlight the importance of fostering success-oriented motivation, strengthening general self-efficacy, and cultivating psychological resilience in medical education.

مقدمه: دانشجویان پزشکی با آموزش طولانی‌مدت، ارزیابی‌های سخت‌گیرانه و الزامات حرفه‌ای مواجه هستند که ممکن است بر بهزیستی ذهنی آن‌ها تأثیر بگذارد. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین دو بعد انگیزش پیشرفت و بهزیستی ذهنی در میان دانشجویان پزشکی و نیز بررسی نقش‌های میانجی خودکارآمدی عمومی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه در میان ۲۴۲۲ دانشجوی پزشکی در جینینگ، استان شاندونگ، چین انجام شد. مدل‌سازی معادلات ساختاری برای برآورد ارتباطات مستقیم و غیرمستقیم خاص به کار گرفته شد. نتایج: انگیزش موفقیت ارتباط مستقیم ضعیف و مثبتی با بهزیستی ذهنی داشت (β = ۰٫۰۶۰)، در حالی که انگیزش اجتناب از شکست ارتباط مستقیم ضعیف و منفی نشان داد (β = −۰٫۰۶۳). سه مسیر غیرمستقیم خاص مورد حمایت قرار گرفت: از طریق خودکارآمدی به تنهایی، تاب‌آوری به تنهایی، و خودکارآمدی به دنبال تاب‌آوری. مجموع ارتباطات غیرمستقیم به ترتیب ۰٫۲۹۳ و -۰٫۰۵۶ بود که ۸۳٫۰۸٪ و ۴۷٫۲۵٪ از مجموع ارتباطات مبتنی بر مدل را تشکیل می‌داد. در میان متغیرهای وارد شده در مدل، تاب‌آوری بیشترین ارتباط مستقیم با بهزیستی ذهنی را داشت (β = ۰٫۴۹۴). بحث: انگیزش پیشرفت از طریق باورهای خودکارآمدی و تاب‌آوری روان‌شناختی با بهزیستی ذهنی دانشجویان پزشکی مرتبط بود. این یافته‌ها بر اهمیت تقویت انگیزش موفقیت‌محور، تقویت خودکارآمدی عمومی و پرورش تاب‌آوری روان‌شناختی در آموزش پزشکی تأکید می‌کند.

Background: Although project-based learning (PBL) is well-established in advanced medical curricula, evidence supporting its implementation in first-year undergraduate programs remains limited.Early research exposure may enhance student engagement.Objective: This study evaluated whether structured PBL in muscle physiology was associated with improvements in subject knowledge acquisition among first-year MBBS students.Methods: An observational study was conducted at a single medical institution in Tamil Nadu, India, from July to August 2023.Formal institutional ethics approval was obtained prior to participant recruitment.Of 250 eligible first-year MBBS students, 40 consented to participate; five subsequently withdrew citing curriculum workload concerns, yielding 35 participants (30 females, five males; mean age 18.35 years).Students underwent pre-assessment comprising 10 short-answer questions on muscle physiology (maximum score 20) and were randomized to 10 project groups via lottery.Students conducted investigations on exercise physiology over three to four hours weekly for one month.Post-assessment utilized identical questions.Thirty-two students completed a structured feedback questionnaire (six Likertscale items, 1-5 scale) and provided open-ended commentary.Assessment scores were compared via paired t-testing and Shapiro-Wilk testing.Pearson correlation assessed satisfaction-knowledge associations.Qualitative analysis employed thematic coding by two independent raters using predefined and emergent themes with inter-rater agreement assessment.Results: Post-assessment scores (12.588 ± 2.943) significantly exceeded pre-assessment scores (5.265 ± 2.89), yielding a mean improvement of 7.324 ± 2.446 points (t(34) = -17.952,p < 0.001, Cohen's d = -3.034;95% CI (-3.821, -2.239)).This large effect size must be interpreted cautiously given the observational design, self-selected sample, identical assessment questions, and potential testing-practice effects.Post-hoc power analysis confirmed an achieved power of 0.99.The mean satisfaction score was 22.563 ± 3.519 out of 30.No statistically significant association existed between satisfaction and knowledge improvement (r = 0.082, p = 0.657).Qualitative analysis demonstrated predominantly favorable responses, with 26 of 35 students (74.3%) expressing interest in future research participation.Conclusion: Structured PBL was associated with substantial knowledge improvement and positive student perception among participating students.However, the single-group observational design, self-selected sample, and identical assessments preclude causal inference regarding PBL's effectiveness.Larger comparative randomized trials are necessary to establish whether PBL produces educational benefits relative to standard instruction and whether effects persist over time.

زمینه: اگرچه یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) در برنامه‌های درسی پیشرفته پزشکی به خوبی تثبیت شده است، اما شواهدی که از اجرای آن در برنامه‌های کارشناسی سال اول حمایت کند، محدود است. مواجهه زودهنگام با پژوهش ممکن است مشارکت دانشجویان را افزایش دهد. هدف: این مطالعه بررسی کرد که آیا PBL ساختاریافته در فیزیولوژی عضله با بهبود در کسب دانش موضوعی در میان دانشجویان سال اول MBBS همراه است یا خیر. روش‌ها: یک مطالعه مشاهده‌ای در یک مؤسسه پزشکی در تامیل نادو، هند، از ژوئیه تا اوت 2023 انجام شد. تأییدیه اخلاقی رسمی مؤسسه پیش از جذب شرکت‌کنندگان اخذ شد. از میان 250 دانشجوی واجد شرایط سال اول MBBS، 40 نفر رضایت به شرکت دادند؛ پنج نفر بعداً به دلیل نگرانی از بار درسی برنامه درسی انصراف دادند و در نهایت 35 شرکت‌کننده (30 زن، پنج مرد؛ میانگین سنی 18.35 سال) باقی ماندند. دانشجویان پیش‌آزمونی شامل 10 سؤال کوتاه‌پاسخ درباره فیزیولوژی عضله (حداکثر نمره 20) را گذراندند و به صورت تصادفی از طریق قرعه‌کشی به 10 گروه پروژه تقسیم شدند. دانشجویان به مدت یک ماه، هفته‌ای سه تا چهار ساعت به بررسی‌های فیزیولوژی ورزش پرداختند. پس‌آزمون با استفاده از سؤالات یکسان انجام شد. سی‌ودو دانشجو پرسشنامه بازخورد ساختاریافته (شش آیتم لیکرت، مقیاس 1 تا 5) را تکمیل کردند و نظرات باز ارائه دادند. نمرات ارزیابی با استفاده از آزمون t زوجی و آزمون Shapiro-Wilk مقایسه شد. همبستگی پیرسون برای بررسی ارتباط رضایت و بهبود دانش به کار رفت. تحلیل کیفی با کدگذاری موضوعی توسط دو ارزیاب مستقل با استفاده از تم‌های از پیش تعیین‌شده و نوظهور و ارزیابی توافق بین ارزیابان انجام شد. نتایج: نمرات پس‌آزمون (12.588 ± 2.943) به طور معناداری بالاتر از نمرات پیش‌آزمون (5.265 ± 2.89) بود و بهبود میانگین 7.324 ± 2.446 امتیاز را نشان داد (t(34) = -17.952, p < 0.001, Cohen's d = -3.034؛ 95% CI (-3.821, -2.239)). این اندازه‌ی اثر بزرگ باید با احتیاط تفسیر شود، با توجه به طراحی مشاهده‌ای، نمونه خودانتخابی، سؤالات ارزیابی یکسان و احتمال اثرات تمرین آزمون. تحلیل توان پس از واقعه، توان به‌دست‌آمده 0.99 را تأیید کرد. میانگین نمره رضایت 22.563 ± 3.519 از 30 بود. هیچ ارتباط معنادار آماری بین رضایت و بهبود دانش وجود نداشت (r = 0.082, p = 0.657). تحلیل کیفی عمدتاً پاسخ‌های مطلوب را نشان داد، به طوری که 26 نفر از 35 دانشجو (74.3%) علاقه به مشارکت در پژوهش‌های آینده را ابراز کردند. نتیجه‌گیری: PBL ساختاریافته با بهبود قابل توجه دانش و ادراک مثبت دانشجویان شرکت‌کننده همراه بود. با این حال، طراحی مشاهده‌ای تک‌گروهی، نمونه خودانتخابی و ارزیابی‌های یکسان، استنتاج علی درباره اثربخشی PBL را غیرممکن می‌سازد. مطالعات تصادفی‌سازی‌شده مقایسه‌ای بزرگ‌تر برای تعیین اینکه آیا PBL نسبت به آموزش استاندارد مزایای آموزشی ایجاد می‌کند و آیا این اثرات در طول زمان پایدار می‌مانند، ضروری است.

The period of university studies is associated with numerous stressors that can negatively affect the psychological functioning of young adults. This study aimed to investigate the relationship between perceived stress levels, preferred coping strategies, and psychological resilience. The analysis focused on resilience as a potential moderator of the relationship between coping strategies and stress intensity. The study included 607 Polish students. A significant part of the group was medical students (61.72%). The study employed the Perceived Stress Scale (PSS-10), the Coping Inventory (Mini-COPE), the Resilience Scale (SPP-25), and used an author-developed questionnaire to collect sociodemographic information. The respondents exhibited moderate stress intensity (M = 22.54; SD = 7.04) and a moderately high level of general resilience (M = 59.39; SD = 15.37). Among coping strategies, acceptance (M = 1.94) and active coping (M = 1.85) were chosen most frequently, while turning to religion and helplessness were chosen least frequently. Analysis of personal resources showed the highest scores in openness to experience and sense of humor. Interaction effects rarely reached statistical significance. The study group showed a profile of students who were stressed but had functional coping resources. The moderation analysis results indicate the complex nature of the relationships among the variables studied—although psychological resilience is a key resource, its role as a moderator of the relationship between coping strategies and stress is not universal and emerges only in specific areas of functioning. The data obtained suggest that psychological interventions should focus on strengthening existing resources (such as active coping) and developing resilience, which may serve as a buffer against the negative effects of academic stress.

دوره تحصیلات دانشگاهی با عوامل استرس‌زای متعددی همراه است که می‌توانند عملکرد روان‌شناختی بزرگسالان جوان را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین سطوح استرس ادراک‌شده، راهبردهای مقابله‌ای ترجیحی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. تحلیل‌ها بر تاب‌آوری به عنوان یک تعدیل‌گر بالقوه در رابطه بین راهبردهای مقابله‌ای و شدت استرس متمرکز شد. این پژوهش شامل ۶۰۷ دانشجوی لهستانی بود که بخش قابل توجهی از گروه را دانشجویان پزشکی (۶۱٫۷۲٪) تشکیل می‌دادند. در این مطالعه از مقیاس استرس ادراک‌شده (PSS-10)، فهرست مقابله (Mini-COPE)، مقیاس تاب‌آوری (SPP-25) و پرسشنامه‌ای تدوین‌شده توسط نویسندگان برای جمع‌آوری اطلاعات جمعیت‌شناختی استفاده شد. پاسخ‌دهندگان شدت متوسطی از استرس (M = 22.54؛ SD = 7.04) و سطح نسبتاً بالایی از تاب‌آوری کلی (M = 59.39؛ SD = 15.37) را نشان دادند. در میان راهبردهای مقابله‌ای، پذیرش (M = 1.94) و مقابله فعال (M = 1.85) بیشترین فراوانی را داشتند، در حالی که گرایش به مذهب و درماندگی کمترین فراوانی را داشتند. تحلیل منابع فردی بالاترین نمرات را در گشودگی نسبت به تجربه و حس شوخ‌طبعی نشان داد. اثرات تعاملی به ندرت به سطح معناداری آماری رسیدند. گروه مورد مطالعه، نمایه‌ای از دانشجویان را نشان داد که دچار استرس بودند اما منابع مقابله‌ای کارآمدی داشتند. نتایج تحلیل تعدیل‌گری، ماهیت پیچیده روابط میان متغیرهای مورد بررسی را نشان می‌دهد—اگرچه تاب‌آوری روان‌شناختی یک منبع کلیدی است، نقش آن به عنوان تعدیل‌گر رابطه بین راهبردهای مقابله‌ای و استرس همگانی نیست و تنها در حوزه‌های خاصی از عملکرد ظاهر می‌شود. داده‌های به‌دست‌آمده حاکی از آن است که مداخلات روان‌شناختی باید بر تقویت منابع موجود (مانند مقابله فعال) و توسعه تاب‌آوری متمرکز شوند، که می‌تواند به عنوان یک سپر در برابر اثرات منفی استرس تحصیلی عمل کند.

Aim: Stigma related to mental illness remains a major barrier to help-seeking and equitable care. Among medical students, stigma is clinically relevant because it may influence both future patient management and students’ own willingness to seek professional support. This study examined two complementary stigma domains, public stigma endorsement and anticipated stigma with concealment/avoidance, and their association with psychiatry clerkship exposure.Materials and Methods: This cross-sectional study included 354 undergraduate medical students at Selçuk University Faculty of Medicine. Psychiatry clerkship exposure was defined as pre-clerkship (Years 1–4) versus clerkship (Years 5–6). Stigma-related constructs were measured using a 29-item researcher-developed questionnaire organized a priori into Public Stigma Endorsement (PSE) and Anticipated Stigma with Concealment/Avoidance (ASA). Internal consistency was high (Cronbach’s α = 0.884 for PSE; 0.900 for ASA). Group differences were evaluated using appropriate univariable tests. Separate multiple linear regression models were fitted for PSE and ASA, adjusting for sociodemographic characteristics, smoking, psychiatric service use, contact with mental illness (self/family/social environment), family history of stigma, and stigma awareness/knowledge.Results: PSE scores did not differ by clerkship exposure in univariable analyses and were not independently associated with clerkship status in adjusted models. Male sex was an independent correlate of higher PSE. In contrast, ASA was higher among clerkship students and remained independently associated with clerkship exposure after adjustment (B = 2.75, 95% CI 0.44–5.05, p = 0.020). Middle socioeconomic status (vs low) was also associated with higher ASA (B = 3.37, 95% CI 0.67–6.07, p = 0.014). Model fit was significant for PSE and borderline for ASA.Conclusion: Psychiatry clerkship exposure was not associated with reduced public stigma endorsement but was linked to higher anticipated stigma and concealment/avoidance. These findings underscore the need for educational strategies that explicitly target distinct stigma dimensions, including self-referential anticipated stigma that may impede help-seeking among medical trainees.

هدف: انگ مرتبط با بیماری روانی همچنان یک مانع عمده در مسیر جستجوی کمک و دریافت مراقبت عادلانه است. در میان دانشجویان پزشکی، انگ از نظر بالینی اهمیت دارد زیرا ممکن است هم بر مدیریت بیماران آینده و هم بر تمایل خود دانشجویان برای جستجوی حمایت حرفه‌ای تأثیر بگذارد. این مطالعه دو حوزه مکمل انگ، یعنی تأیید انگ عمومی و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب، و ارتباط آن‌ها با تجربه کارورزی روان‌پزشکی را بررسی کرد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی شامل ۳۵۴ دانشجوی پزشکی مقطع کارشناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه Selçuk بود. تجربه کارورزی روان‌پزشکی به صورت پیش از کارورزی (سال‌های ۱ تا ۴) در مقابل دوره کارورزی (سال‌های ۵ و ۶) تعریف شد. سازه‌های مرتبط با انگ با استفاده از پرسشنامه‌ای ۲۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران طراحی شده و به طور پیشینی به دو بخش تأیید انگ عمومی (PSE) و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب (ASA) تقسیم شده بود، اندازه‌گیری شد. پایایی درونی بالا بود (آلفای کرونباخ = ۰٫۸۸۴ برای PSE؛ ۰٫۹۰۰ برای ASA). تفاوت‌های گروهی با استفاده از آزمون‌های تک‌متغیره مناسب ارزیابی شد. مدل‌های رگرسیون خطی چندگانه جداگانه برای PSE و ASA با تعدیل بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، مصرف سیگار، استفاده از خدمات روان‌پزشکی، تماس با بیماری روانی (خود/خانواده/محیط اجتماعی)، سابقه خانوادگی انگ و آگاهی/دانش نسبت به انگ برازش داده شد. نتایج: نمرات PSE در تحلیل‌های تک‌متغیره بر اساس تجربه کارورزی تفاوتی نداشت و در مدل‌های تعدیل‌شده نیز به طور مستقل با وضعیت کارورزی مرتبط نبود. جنسیت مذکر به طور مستقل با نمرات بالاتر PSE مرتبط بود. در مقابل، ASA در میان دانشجویان کارورزی بالاتر بود و پس از تعدیل نیز به طور مستقل با تجربه کارورزی مرتبط باقی ماند (B = 2.75، 95% CI 0.44–5.05، p = 0.020). وضعیت اجتماعی-اقتصادی متوسط (در مقایسه با پایین) نیز با ASA بالاتر مرتبط بود (B = 3.37، 95% CI 0.67–6.07، p = 0.014). برازش مدل برای PSE معنادار و برای ASA در مرز معناداری بود. نتیجه‌گیری: تجربه کارورزی روان‌پزشکی با کاهش تأیید انگ عمومی مرتبط نبود اما با افزایش انگ پیش‌بینی‌شده و پنهان‌کاری/اجتناب ارتباط داشت. این یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای آموزشی که به طور صریح ابعاد متمایز انگ، از جمله انگ پیش‌بینی‌شده خودارجاعی که ممکن است مانع جستجوی کمک در میان کارآموزان پزشکی شود، تأکید می‌کند.

Although khat chewing is common among university students in Yemen, evidence on dose–response relationships between khat chewing frequency and sleep duration, perceived effects, and academic performance remains limited. This study examined these associations among medical students at Thamar University, Yemen. A cross-sectional study was conducted among undergraduate medical students. Data were collected using a structured questionnaire. Khat chewing frequency was categorized as non-use, 1–2 days/week, 3–4 days/week, and 5–7 days/week. Multivariable logistic and linear regression analyses were performed to assess associations, and ordinal trend analyses were used to evaluate dose–response relationships. Adjusted odds ratios (AOR) and regression coefficients (β) with 95% confidence intervals (CI) were reported. Statistical significance was set at p < 0.05. Increasing khat chewing frequency was independently associated with higher odds of short sleep duration (< 6 h). Compared with non-chewers, the adjusted odds of short sleep increased progressively, reaching an AOR of 7.83 (95% CI: 3.70–16.57; P < 0.001) among daily chewers.A significant linear dose–response relationship was also observed (AOR = 1.97, 95% CI: 1.54–2.52; P < 0.001). Perceived-effects scores increased progressively with khat-chewing frequency, with adjusted mean differences of 3.36, 3.73, and 4.94 for 1–2, 3–4, and 5–7 days/week, respectively (all P ≤ 0.001), with a significant linear trend (adjusted β = 1.61, 95% CI: 1.29–1.92; P < 0.001). In contrast, academic performance showed no significant association or linear dose–response relationship with khat chewing (adjusted β = 0.22, 95% CI: −0.46–0.89; P = 0.532). Khat chewing frequency showed clear dose–response associations with short sleep duration and perceived effects among medical students. However, these associations did not translate into measurable differences in academic performance. These findings suggest that the effects of frequent khat use are more evident in sleep and perceived behavioural outcomes than in academic achievement. These findings are consistent with known stimulant-related effects and may extend to similar student populations in comparable settings.

اگرچه مصرف قات در میان دانشجویان دانشگاه‌های یمن رایج است، اما شواهد مربوط به روابط دوز-پاسخ بین فراوانی مصرف قات و مدت خواب، اثرات ادراک‌شده و عملکرد تحصیلی همچنان محدود است. این مطالعه این ارتباطات را در میان دانشجویان پزشکی دانشگاه ذمار، یمن بررسی کرد. یک مطالعه مقطعی در میان دانشجویان کارشناسی پزشکی انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته جمع‌آوری شد. فراوانی مصرف قات به صورت عدم مصرف، ۱–۲ روز در هفته، ۳–۴ روز در هفته و ۵–۷ روز در هفته دسته‌بندی شد. برای ارزیابی ارتباطات، تحلیل‌های رگرسیون لجستیک و خطی چندمتغیره انجام شد و برای ارزیابی روابط دوز-پاسخ از تحلیل روند ترتیبی استفاده گردید. نسبت شانس تعدیل‌شده (AOR) و ضرایب رگرسیون (β) با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) گزارش شد. سطح معناداری آماری در p < 0.05 تعیین شد. افزایش فراوانی مصرف قات به طور مستقل با افزایش شانس مدت خواب کوتاه‌تر (< ۶ ساعت) همراه بود. در مقایسه با افراد غیرمصرف‌کننده، شانس تعدیل‌شده مدت خواب کوتاه به طور پیشرونده افزایش یافت و در میان مصرف‌کنندگان روزانه به AOR برابر با 7.83 (95% CI: 3.70–16.57؛ P < 0.001) رسید. همچنین یک رابطه خطی دوز-پاسخ معنادار مشاهده شد (AOR = 1.97، 95% CI: 1.54–2.52؛ P < 0.001). نمرات اثرات ادراک‌شده با افزایش فراوانی مصرف قات به طور پیشرونده افزایش یافت، به طوری که تفاوت میانگین تعدیل‌شده برای گروه‌های ۱–۲، ۳–۴ و ۵–۷ روز در هفته به ترتیب 3.36، 3.73 و 4.94 بود (همه P ≤ 0.001) و روند خطی معناداری مشاهده شد (β تعدیل‌شده = 1.61، 95% CI: 1.29–1.92؛ P < 0.001). در مقابل، عملکرد تحصیلی هیچ ارتباط معنادار یا رابطه خطی دوز-پاسخ با مصرف قات نشان نداد (β تعدیل‌شده = 0.22، 95% CI: −0.46–0.89؛ P = 0.532). فراوانی مصرف قات ارتباطات دوز-پاسخ آشکاری با مدت خواب کوتاه و اثرات ادراک‌شده در میان دانشجویان پزشکی نشان داد. با این حال، این ارتباطات به تفاوت‌های قابل اندازه‌گیری در عملکرد تحصیلی منجر نشد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اثرات مصرف مکرر قات بیشتر در خواب و پیامدهای رفتاری ادراک‌شده مشهود است تا در موفقیت تحصیلی. این نتایج با اثرات شناخته‌شده محرک‌ها سازگار است و ممکن است به جمعیت‌های دانشجویی مشابه در شرایط قابل مقایسه نیز تعمیم یابد.

Given the critical ways in which medical residents’ professional behavior affects public health and the quality of care, this study aimed to develop and evaluate the psychometric properties of a questionnaire assessing the professional behavior of medical residents in Iran. Initially, an item pool was created based on a literature review and analysis of relevant questionnaires, particularly the Guidelines and Evaluation Tools for Adherence to Professional Principles by Medical Residents. The instrument’s psychometric properties were then assessed through content validity, face validity, construct validity, and reliability. Data were analyzed using SPSS-22 and STATA-16. The initial version included 62 items. Content validity, evaluated by 25 experts across health and medical fields, yielded a Content Validity Ratio (CVR) >0.37 and a Content Validity Index (CVI) >0.79, leading to the removal of 13 items. Face validity, assessed with 12 medical residents via the impact score method, led to the elimination of 3 additional items. Construct validity, examined with 217 medical residents, identified six factors explaining approximately 84.7% of the total variance. Exploratory and confirmatory factor analyses supported a six-factor structure of the final 18-item instrumen. Reliability was confirmed through internal consistency (Cronbach’s alpha = 0.94) and stability (Intraclass Correlation Coefficient = 0.83). The final questionnaire provides a valid and reliable tool for evaluating the professional behavior of medical residents and general medical students in clinical settings. It is recommended that educators, administrators, and healthcare policymakers utilize this instrument to assess professional conduct, identify areas for improvement, and design targeted interventions to enhance professional behavior in medical training.

با توجه به نقش حیاتی رفتار حرفه‌ای دستیاران پزشکی در سلامت عمومی و کیفیت مراقبت، این پژوهش با هدف تدوین و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی پرسشنامه‌ای جهت سنجش رفتار حرفه‌ای دستیاران پزشکی در ایران انجام شد. در ابتدا، مجموعه‌ای از گویه‌ها بر اساس مرور متون و تحلیل پرسشنامه‌های مرتبط، به‌ویژه «راهنماها و ابزارهای ارزیابی پایبندی به اصول حرفه‌ای توسط دستیاران پزشکی» تهیه گردید. ویژگی‌های روان‌سنجی ابزار از طریق روایی محتوا، روایی صوری، روایی سازه و پایایی مورد ارزیابی قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS-22 و STATA-16 تحلیل شدند. نسخه اولیه شامل ۶۲ گویه بود. روایی محتوا که توسط ۲۵ نفر از خبرگان حوزه سلامت و پزشکی ارزیابی شد، نسبت روایی محتوا (CVR) بیش از ۰٫۳۷ و شاخص روایی محتوا (CVI) بیش از ۰٫۷۹ را نشان داد که منجر به حذف ۱۳ گویه گردید. روایی صوری با روش امتیاز تأثیر و با مشارکت ۱۲ دستیار پزشکی بررسی شد و ۳ گویه دیگر حذف گردید. روایی سازه با مشارکت ۲۱۷ دستیار پزشکی مورد بررسی قرار گرفت و شش عامل شناسایی شد که حدود ۸۴٫۷٪ از واریانس کل را تبیین کردند. تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی ساختار شش‌عاملی نسخه نهایی ۱۸ گویه‌ای ابزار را تأیید کرد. پایایی ابزار از طریق همسانی درونی (آلفای کرونباخ = ۰٫۹۴) و ثبات (ضریب همبستگی درون‌کلاسی = ۰٫۸۳) تأیید شد. پرسشنامه نهایی ابزاری معتبر و پایا برای ارزیابی رفتار حرفه‌ای دستیاران پزشکی و دانشجویان پزشکی عمومی در محیط‌های بالینی فراهم می‌کند. توصیه می‌شود که اساتید، مدیران و سیاست‌گذاران حوزه سلامت از این ابزار جهت سنجش رفتار حرفه‌ای، شناسایی حوزه‌های نیازمند بهبود و طراحی مداخلات هدفمند برای ارتقای رفتار حرفه‌ای در آموزش پزشکی استفاده نمایند.

Objectives: The Coronavirus Disease 2019 (COVID-19) pandemic led to increased digital device use due to social restrictions, contributing to a rise in computer vision syndrome (CVS). Postgraduate medical students, as frontline healthcare providers, are particularly vulnerable. This study aimed to assess the prevalence, risk factors, and symptom profile of CVS among postgraduate medical students during the pandemic. Material and Methods: This is a cross-sectional questionnaire-based study conducted between January 2021 and June 2021 among 117 postgraduate medical students in the southeastern region of Bangladesh. CVS was evaluated using the CVS questionnaire, which was filled out by the respondents through online Google Forms. Results: The mean age of participants was 32.2 ± 3.1 years, with a male predominance (69/117, 59%). A significant majority used smartphones (116/117, 99.1%) for social networking (103/117, 88.0%) and studying (102/117, 87.2%). Digital screen time was longer during the COVID-19 pandemic than preCOVID, with the majority using devices for 4–6 h during COVID-19 compared to 2–4 h before. The study found a CVS prevalence of 52.1% ( n = 61), with frequent symptoms including headache, burning sensation, watering, and eye pain. A significant association was found between CVS and not taking a break during digital device use ( p = 0.041). Despite this, only 18.8% (22/117) of participants knew the 20-20-20 rule. Conclusion: During the COVID-19 pandemic, ocular problems linked to excessive usage of digital gadgets have risen significantly among postgraduate medical students. The need to promote CVS awareness and symptom prevention is vital.

اهداف: همه‌گیری بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ (COVID-19) منجر به افزایش استفاده از دستگاه‌های دیجیتال به دلیل محدودیت‌های اجتماعی شد که این امر به افزایش بروز سندرم بینایی کامپیوتری (CVS) انجامید. دانشجویان پزشکی تحصیلات تکمیلی به عنوان ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی خط مقدم، به ویژه آسیب‌پذیر هستند. این مطالعه با هدف بررسی شیوع، عوامل خطر و الگوی علائم CVS در میان دانشجویان پزشکی تحصیلات تکمیلی در دوران همه‌گیری انجام شد. مواد و روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه مقطعی مبتنی بر پرسشنامه است که بین ژانویه ۲۰۲۱ تا ژوئن ۲۰۲۱ در میان ۱۱۷ دانشجوی پزشکی تحصیلات تکمیلی در منطقه جنوب‌شرقی بنگلادش انجام شد. CVS با استفاده از پرسشنامه CVS که توسط پاسخ‌دهندگان از طریق فرم‌های آنلاین Google تکمیل شد، ارزیابی گردید. نتایج: میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۳۲٫۲ ± ۳٫۱ سال بود و اکثریت مرد بودند (۶۹ نفر از ۱۱۷ نفر، ۵۹٪). اکثریت قابل توجهی از تلفن هوشمند (۱۱۶ نفر از ۱۱۷ نفر، ۹۹٫۱٪) برای شبکه‌های اجتماعی (۱۰۳ نفر از ۱۱۷ نفر، ۸۸٫۰٪) و مطالعه (۱۰۲ نفر از ۱۱۷ نفر، ۸۷٫۲٪) استفاده می‌کردند. مدت زمان استفاده از صفحه نمایش دیجیتال در دوران کووید-۱۹ نسبت به قبل از آن بیشتر بود، به طوری که اکثریت در دوران کووید-۱۹ به مدت ۴ تا ۶ ساعت از دستگاه‌ها استفاده می‌کردند در حالی که پیش از آن ۲ تا ۴ ساعت بود. این مطالعه شیوع CVS را ۵۲٫۱٪ (n = 61) گزارش کرد و علائم شایع شامل سردرد، احساس سوزش، ریزش اشک و درد چشم بود. ارتباط معناداری بین CVS و عدم استراحت در حین استفاده از دستگاه‌های دیجیتال مشاهده شد (p = 0.041). با این حال، تنها ۱۸٫۸٪ (۲۲ نفر از ۱۱۷ نفر) از شرکت‌کنندگان از قانون ۲۰-۲۰-۲۰ اطلاع داشتند. نتیجه‌گیری: در دوران همه‌گیری کووید-۱۹، مشکلات چشمی مرتبط با استفاده بیش از حد از ابزارهای دیجیتال در میان دانشجویان پزشکی تحصیلات تکمیلی به طور قابل توجهی افزایش یافته است. لزوم ارتقاء آگاهی درباره CVS و پیشگیری از علائم آن حیاتی است.

INTRODUCTION: This study investigated the perceptions and preferences of medical students at Abubakar Tafawa Balewa University (ATBU) regarding various teaching methods, including lectures, problem-based learning (PBL), team-based learning (TBL), practical demonstrations, and digital learning tools. METHODS: A cross-sectional survey of 171 medical students was conducted, using a semi-structured questionnaire. Students were selected using stratified random sampling techniques. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics (frequencies, percentages) and inferential statistics (Chi-square test) and qualitative data were analysed using thematic content analysis. The thematic content analysis was based on 171 responses. RESULTS: Practical demonstrations (32.2%) and small group activities (24.0%) were the preferred teaching methods. Key challenges identified include difficulty retaining information (48.0%) and inadequate preparation for clinical practice (15.8%). The students demanded practical, clinically relevant learning, and lecturers who are well-grounded in their subjects and had good teaching skills. Specifically, they preferred lecturers who are medical consultants and could also mentor them. CONCLUSION: The teaching curriculum in the school should incorporate more clinically relevant, practical demonstrations with adequate clinical exposure, more group-based learning, and improved digital infrastructure. Retention techniques should be routinely taught to improve learning retention. Finally, more doctors should be employed for training and mentoring the students. Lecturers should be trained in positive teaching and mentoring skills and to avoid student intimidation.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ادراکات و ترجیحات دانشجویان پزشکی دانشگاه Abubakar Tafawa Balewa (ATBU) در خصوص روش‌های مختلف تدریس از جمله سخنرانی، یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL)، یادگیری مبتنی بر تیم (TBL)، نمایش‌های عملی و ابزارهای یادگیری دیجیتال پرداخت. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی بر روی ۱۷۱ دانشجوی پزشکی با استفاده از پرسشنامه نیمه‌ساختاریافته انجام شد. دانشجویان با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده انتخاب شدند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی‌ها، درصدها) و آمار استنباطی (آزمون کای دو) تحلیل شد و داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل محتوای تماتیک بر اساس ۱۷۱ پاسخ انجام شد. یافته‌ها: نمایش‌های عملی (۳۲٫۲٪) و فعالیت‌های گروهی کوچک (۲۴٫۰٪) به عنوان روش‌های تدریس ترجیحی شناخته شدند. چالش‌های کلیدی شناسایی‌شده شامل دشواری در حفظ اطلاعات (۴۸٫۰٪) و آمادگی ناکافی برای عمل بالینی (۱۵٫۸٪) بود. دانشجویان خواستار یادگیری عملی و مرتبط با بالین و اساتیدی بودند که در حوزه خود تسلط کافی داشته و مهارت‌های تدریس خوبی داشته باشند. به طور خاص، آن‌ها اساتیدی را ترجیح می‌دادند که پزشک متخصص بوده و بتوانند نقش راهنما را نیز ایفا کنند. نتیجه‌گیری: برنامه درسی تدریس در این دانشکده باید شامل نمایش‌های عملی بیشتر با ارتباط بالینی کافی، یادگیری مبتنی بر گروه بیشتر و بهبود زیرساخت دیجیتال باشد. تکنیک‌های حفظ مطالب باید به طور منظم آموزش داده شود تا یادگیری پایدار بهبود یابد. در نهایت، پزشکان بیشتری باید برای آموزش و راهنمایی دانشجویان استخدام شوند. اساتید باید در مهارت‌های تدریس مثبت و راهنمایی آموزش ببینند و از ایجاد ترس در دانشجویان خودداری کنند.