Ecuadorian higher education policy combines the constitutional recognition of education as a right with admission rules that allocate scarce quotas through academic background, evaluations, and affirmative action measures. The objective of this article is to determine under what conditions meritocratic admission fulfills a legitimate allocative function and under which it becomes a judgment about the intellectual value of the applicants. A conceptual analysis is employed: Jacques Rancière's concepts of explanatory order, dumbness, intellectual emancipation, and equality of intelligences are placed in dialogue with meritocracy research, with the current regulatory framework, and with the available evidence on unequal access in Ecuador. The analysis distinguishes three propositions that are often confused: that applicants differ in their demonstrated preparation, that institutions should assign limited quotas, and that the resulting ordering reveals unequal intelligences. Only the first two are necessary to admit; the third is an inference that the framework allows to be questioned. Four conditions are specified: semantic totalization, interpretative monopoly, temporal fixation, and public circulation of the verdict under which an assignative procedure becomes part of an explanatory order, and it is shown that they are separable from assignment and therefore institutionally modifiable. Five rights-oriented design principles are proposed, with their stated foundation. It is concluded that a defensible alternative is not selection without standards, but selection that limits the meaning attributed to its instruments and identifies testable directions for future empirical research.
Abstract Education, and mandatory schooling in particular, is a central mechanism for governments to improve life outcomes and prevent the accumulation of disadvantage across generations. Yet educational sociology research suggests that education can also entrench patterns of inequality, with children from immigrant backgrounds facing barriers to equal opportunity. Policy reforms to reverse such disadvantage include delaying the tracking age and offering free or subsidised daycare places to immigrant children. However, we know little about public support for such policies. In this article, we argue that one’s own experience of educational equality impacts micro-level preferences for equality-enhancing policies (EEPs). Using a survey experiment fielded in 2024 in Switzerland, our findings suggest that support for EEPs is a function of the one’s satisfaction with equal opportunities at school: Those who did not perceive their schooling to be fair and who attended school in less egalitarian cantons show the strongest support for reforming the system to become more egalitarian. We conclude that negative experience of schooling may have an, albeit indirect, effect on support for policies that reduce educational inequality. .
Gender inequality in higher education remains a concern in rural Pakistan, where women’s education opportunities are shaped by social expectations concerning mobility, family responsibilities, and appropriate gender roles. This study examined how social stigmatization associated with staying at home and performing domestic roles is experienced by rural females and how public and self-stigma relate to their participation in higher education. A qualitative descriptive phenomenological design was employed. Data were collected by semi-structured interviews from 30 participants in rural Pakistan, including eight female students and nine female family members, and 13 male family and community members. Thematic analysis identified four interrelated themes: restricted mobility and chaperonage, conditional educational and career aspirations, internalized domestic identity, and protectionist concerns surrounding coeducation. The findings indicate that female education was generally valued, but support was often conditional on family approval, proximity to home, supervision, and conformity with socially accepted roles as daughters, wives, and mothers. Public stigma was reflected in shared expectations that restricted women’s mobility, educational location, and career choices. While self-stigma through self-censorship became apparent when some female students anticipated these judgments and adjusted their educational aspirations accordingly. These findings suggest that educational inequality in the setting examined is associated not only with material and institutional barriers but also with social judgments and their internalization. By applying a stigma perspective, the study provides a context-specific account of how public stigma, self-stigma, and self-censorship may interact with gendered expectations to narrow higher education opportunities for rural females.
Abstract Intelligence, and the favorable life outcomes with which it is associated, are not shared equally between individuals or groups. In an endeavor to better understand the inequality, behavioral genetics (BG) have employed the classical twin design (CTD) to apportion the variability in the intelligence quotient (IQ) to genetic and environmental sources. Recent research has revealed that such parameter estimates are subject to bias: underestimating the influence of assortative mating, and nonadditive genetic effects. These biases are somewhat mitigated by the nuclear twin family design (NTFD). To date no published studies have applied the NTFD to IQ. This study addresses this limitation utilizing a meta-analysis of data comprising IQ measures from 660,365 twin, parent-child, and spousal pairs collected over more than 50 years from more than 15 countries. In a comparison of parameter estimates obtained under the CTD and NTFD, this study confirmed that the NTFD more accurately estimated the heritability of IQ. These findings will inform and guide future research, gene-mapping efforts, and public policy aimed at correcting the inequality in educational and life outcomes that are significantly associated with IQ.
هوش و پیامدهای مطلوب زندگی که با آن مرتبط است، به طور مساوی میان افراد یا گروهها تقسیم نمیشود. به منظور درک بهتر این نابرابری، ژنتیک رفتاری از طرح کلاسیک دوقلو (CTD) برای تخصیص واریانس بهره هوشی (IQ) به منابع ژنتیکی و محیطی استفاده کرده است. پژوهشهای اخیر نشان دادهاند که چنین برآوردهایی در معرض سوگیری هستند: از جمله کمبرآورد کردن تأثیر همسرگزینی مشابه و اثرات ژنتیکی غیرجمعی. این سوگیریها تا حدی با طرح خانواده هستهای دوقلو (NTFD) کاهش مییابد. تاکنون هیچ مطالعه منتشرشدهای از NTFD برای IQ استفاده نکرده است. این مطالعه با بهرهگیری از یک فراتحلیل دادههای شامل اندازهگیریهای IQ از ۶۶۰٬۳۶۵ جفت دوقلو، والد-فرزند و همسر که طی بیش از ۵۰ سال از بیش از ۱۵ کشور گردآوری شدهاند، به این محدودیت میپردازد. در مقایسه برآوردهای پارامتری بهدستآمده تحت CTD و NTFD، این مطالعه تأیید کرد که NTFD وراثتپذیری IQ را با دقت بیشتری برآورد میکند. این یافتهها پژوهشهای آتی، تلاشهای نقشهبرداری ژنی و سیاستگذاری عمومی را که با هدف اصلاح نابرابری در پیامدهای آموزشی و زندگی که به طور معناداری با IQ مرتبط هستند، راهنمایی خواهد کرد.
ABSTRACT Objective To examine how transnational family life and parent–child co‐agency shape educational decisions among Ukrainian refugee children in Poland. Background Since Russia's full‐scale invasion of Ukraine in 2022, many Ukrainian families have relocated to Poland, where children navigate educational transitions amid legal, emotional, and educational uncertainty. Little is known about how these decisions are negotiated within transnational families whose members may remain dispersed across borders. Methods This qualitative study draws on interviews with 40 refugee children in the final grades of Polish primary school and 40 parents, conducted as part of the EduMAP research project. Results Parent–child co‐agency was dynamic and often asymmetrical, which is shown within two aspects: gendered parental asymmetry and parent–child asymmetry. Conclusions Educational transitions emerged as negotiated processes of agency and co‐agency within transnational family networks, rather than exclusively parental or child‐led decisions. Implications Schools should support refugee children and parents by providing guidance on recruitment procedures and school options. Family‐oriented support may strengthen children's participation while reducing excessive responsibility and helping mitigate educational inequalities.
هدف: بررسی چگونگی تأثیر زندگی خانوادگی فراملی و همعاملی والد–فرزند بر تصمیمات آموزشی کودکان پناهنده اوکراینی در لهستان. پیشینه: از زمان تهاجم تمامعیار روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، بسیاری از خانوادههای اوکراینی به لهستان مهاجرت کردهاند و کودکان آنها در شرایطی از عدم قطعیت قانونی، عاطفی و آموزشی با گذارهای آموزشی مواجه هستند. اطلاعات اندکی درباره چگونگی مذاکره این تصمیمات در خانوادههای فراملی که اعضای آنها ممکن است در کشورهای مختلف پراکنده باشند، وجود دارد. روشها: این مطالعه کیفی بر اساس مصاحبه با ۴۰ کودک پناهنده در سالهای پایانی دبستانهای لهستان و ۴۰ والد، که در قالب پروژه پژوهشی EduMAP انجام شده است، صورت گرفته است. یافتهها: همعاملی والد–فرزند پویا و اغلب نامتقارن بود که در دو جنبه نامتقارنی جنسیتی والدین و نامتقارنی والد–فرزند مشاهده شد. نتیجهگیری: گذارهای آموزشی به عنوان فرایندهای مذاکرهشده عاملیت و همعاملی در شبکههای خانوادگی فراملی ظاهر شدند، نه صرفاً تصمیمات والدمحور یا کودکمحور. پیامدها: مدارس باید با ارائه راهنمایی درباره فرایندهای ثبتنام و گزینههای مدرسه، از کودکان پناهنده و والدین حمایت کنند. حمایت خانوادهمحور میتواند مشارکت کودکان را تقویت کرده و در عین حال مسئولیت بیش از حد را کاهش داده و به کاهش نابرابریهای آموزشی کمک کند.
Abstract Educational inequality remains a pervasive and deeply entrenched global issue, with youth from vulnerable and marginalised backgrounds disproportionately affected. Despite the significant challenges that hinder the academic progress of many young people, often reinforcing cycles of social exclusion and economic vulnerability, some students demonstrate the capacity to excel academically, effectively defying the odds. This study seeks to examine the key structural and interpersonal factors that enable such students to achieve positive educational trajectories. Adopting a qualitative narrative research design, the research draws on two sets of semi‐structured interviews with both young people from vulnerable backgrounds and adults who played a role in their educational success ( n = 16). Findings identify four broad categories of factors shaping student success: (1) personal attributes such as resilience, intrinsic motivation, clear goals and a strong sense of purpose; (2) parental expectations and support; (3) teachers' emotional support, involvement and constructive feedback and (4) peer support. Of these, two factors emerged as consistently significant across all cases. First, parental expectations, underpinned by trust in their child's abilities and a high valuation of education, proved essential. Second, the depth and longevity of student–teacher relationships were crucial, with teachers' emotional investment, trust and sustained support providing enduring sources of motivation and encouragement. These insights have important implications for schools, teacher education and policy development. Schools should foster inclusive, high‐expectations cultures with long‐term mentoring and structured peer integration promoting cross‐cultural interaction. Teacher education, in initial and continuing training, should include socio‐emotional learning and pedagogical strategies for non‐native language learners. Context and implications Rationale for the study: Previous research has typically examined either the perspectives of disadvantaged young people or those of professionals supporting them, often focusing on barriers and deficits. This study brings together both viewpoints to identify the key factors, relationships and supports that enable successful outcomes for young people in contexts where early school leaving is prevalent. Why the new findings matter: Our findings suggest that educational success among disadvantaged young people is shaped by interconnected support systems rather than individual effort alone. Strong parental belief in education and meaningful teacher–student relationships are central to resilience, reinforced by academic, social and community supports that enabled positive educational outcomes. Implications for practitioners and policymakers: Schools need to prioritise mentoring, inclusive cultures and structured cross‐cultural peer activities to strengthen belonging and aspiration. Teacher education and professional development should embed socio‐emotional learning, strategies for supporting multilingual learners and approaches that sustain high expectations in disadvantaged contexts. Policymakers should sustain and strengthen financial supports that enable disadvantaged students to access higher education, ensuring they keep pace with rising participation costs. Increased investment in schools serving disadvantaged communities is also needed to support meaningful family engagement and strengthen home–school relationships that foster resilience and educational success.
چکیده نابرابری آموزشی همچنان یک مسئلهٔ فراگیر و عمیقاً ریشهدار جهانی است که جوانان با پیشینههای آسیبپذیر و به حاشیه راندهشده به طور نامتناسبی تحت تأثیر آن قرار میگیرند. علیرغم چالشهای قابل توجهی که پیشرفت تحصیلی بسیاری از جوانان را مختل میکند و اغلب چرخههای طرد اجتماعی و آسیبپذیری اقتصادی را تقویت مینماید، برخی دانشآموزان توانایی درخشش تحصیلی را نشان میدهند و عملاً بر خلاف انتظارات عمل میکنند. این مطالعه به بررسی عوامل کلیدی ساختاری و بینفردی میپردازد که به چنین دانشآموزانی امکان میدهد مسیرهای آموزشی مثبتی را طی کنند. با اتخاذ رویکرد پژوهش روایتی کیفی، این پژوهش بر دو مجموعه مصاحبه نیمهساختاریافته با جوانان دارای پیشینه آسیبپذیر و بزرگسالانی که در موفقیت تحصیلی آنان نقش داشتهاند (n = 16) تکیه دارد. یافتهها چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر موفقیت دانشآموزان را شناسایی میکند: (1) ویژگیهای فردی مانند تابآوری، انگیزش درونی، اهداف روشن و حس قوی هدفمندی؛ (2) انتظارات و حمایت والدین؛ (3) حمایت عاطفی، مشارکت و بازخورد سازنده معلمان و (4) حمایت همسالان. از میان این عوامل، دو عامل در تمامی موارد به طور مداوم معنادار بودند. نخست، انتظارات والدین که مبتنی بر اعتماد به تواناییهای فرزند و ارزشگذاری بالای آموزش بود، اساسی تلقی شد. دوم، عمق و پایداری روابط دانشآموز–معلم حیاتی بود، بهطوریکه سرمایهگذاری عاطفی، اعتماد و حمایت مستمر معلمان، منابع پایداری از انگیزه و تشویق فراهم میکرد. این یافتهها پیامدهای مهمی برای مدارس، آموزش معلمان و توسعه سیاستها دارند. مدارس باید فرهنگهای فراگیر با انتظارات بالا، همراه با نظامهای مشاوره بلندمدت و ادغام ساختاریافته همسالان برای ترویج تعامل میانفرهنگی را تقویت کنند. آموزش معلمان، چه در دورههای اولیه و چه ضمن خدمت، باید شامل یادگیری اجتماعی–عاطفی و راهبردهای آموزشی برای زبانآموزان غیر بومی باشد. زمینه و پیامدها توجیه مطالعه: پژوهشهای پیشین معمولاً یا دیدگاه جوانان محروم یا دیدگاه حرفهایهایی که از آنان حمایت میکنند را بررسی کردهاند و اغلب بر موانع و کمبودها تمرکز داشتهاند. این مطالعه هر دو دیدگاه را گرد هم میآورد تا عوامل کلیدی، روابط و حمایتهایی را که موفقیت جوانان را در زمینههایی که ترک تحصیل زودهنگام رایج است، امکانپذیر میسازد، شناسایی کند. اهمیت یافتههای جدید: یافتههای ما نشان میدهد که موفقیت تحصیلی جوانان محروم توسط نظامهای حمایتی به هم پیوسته شکل میگیرد و نه صرفاً تلاش فردی. باور قوی والدین به آموزش و روابط معنادار معلم–دانشآموز در مرکز تابآوری قرار دارند و توسط حمایتهای تحصیلی، اجتماعی و اجتماعی–محلی که نتایج مثبت آموزشی را ممکن میسازند، تقویت میشوند. پیامدها برای متخصصان و سیاستگذاران: مدارس باید مشاوره، فرهنگهای فراگیر و فعالیتهای ساختاریافته همسالان میانفرهنگی را برای تقویت حس تعلق و آرمانگرایی در اولویت قرار دهند. آموزش معلمان و توسعه حرفهای باید یادگیری اجتماعی–عاطفی، راهبردهای حمایت از زبانآموزان چندزبانه و رویکردهایی که انتظارات بالا را در زمینههای محروم حفظ میکنند، دربرگیرد. سیاستگذاران باید حمایتهای مالی را که امکان دسترسی دانشآموزان محروم به آموزش عالی را فراهم میکند، حفظ و تقویت نمایند تا با افزایش هزینههای مشارکت همگام باشد. همچنین افزایش سرمایهگذاری در مدارسی که به جوامع محروم خدمت میکنند، برای حمایت از مشارکت معنادار خانواده و تقویت روابط خانه–مدرسه که تابآوری و موفقیت تحصیلی را پرورش میدهد، ضروری است.
Abstract Scientific literacy supports evidence-based decision-making, technological participation, and informed engagement with social and environmental issues. This study examined Philippine science performance across the 2018, 2022, and 2025 PISA cycles and compared the results with OECD averages and selected high-performing systems. Using comparative secondary-data and policy-document analyses, the study examined mean scores, proficiency distributions, learner and school indicators, and relevant science-education policies. Philippine performance remained nearly unchanged from 357 points in 2018 to 356 in 2022 but increased to 373 in 2025. Although the Philippine–OECD gap narrowed from 132 to 109 points, 68.4% of Filipino learners remained below baseline science proficiency, and only 0.2% attained the highest proficiency levels in 2025. Science performance was associated with socioeconomic conditions, home resources, reading and metacognitive strategies, self-efficacy, school climate, digital access, instructional support, and educational investment. Favorable learner motivation and school belonging coexisted with low proficiency, indicating that willingness to learn was not consistently translated into scientific competence. The findings emphasize coherent curriculum, assessment, teacher development, language support, contextualized inquiry, and equity-sensitive resource allocation as essential to improving scientific literacy.
چکیده: سواد علمی از تصمیمگیری مبتنی بر شواهد، مشارکت فناورانه و درگیری آگاهانه با مسائل اجتماعی و زیستمحیطی حمایت میکند. این مطالعه عملکرد علمی فیلیپین را در چرخههای ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۵ آزمون PISA بررسی و نتایج را با میانگینهای OECD و برخی نظامهای با عملکرد بالا مقایسه کرد. با استفاده از تحلیل دادههای ثانویه مقایسهای و اسناد سیاستی، این پژوهش به بررسی میانگین نمرات، توزیع سطوح شایستگی، شاخصهای مربوط به یادگیرندگان و مدارس و سیاستهای مرتبط با آموزش علوم پرداخت. عملکرد فیلیپین تقریباً بدون تغییر از ۳۵۷ امتیاز در سال ۲۰۱۸ به ۳۵۶ در سال ۲۰۲۲ باقی ماند، اما در سال ۲۰۲۵ به ۳۷۳ افزایش یافت. اگرچه فاصله فیلیپین با OECD از ۱۳۲ به ۱۰۹ امتیاز کاهش یافت، ۶۸.۴٪ از دانشآموزان فیلیپینی همچنان زیر سطح پایه شایستگی علمی باقی ماندند و تنها ۰.۲٪ در سال ۲۰۲۵ به بالاترین سطوح شایستگی دست یافتند. عملکرد علمی با شرایط اجتماعی-اقتصادی، منابع خانگی، راهبردهای خواندن و فراشناختی، خودکارآمدی، جو مدرسه، دسترسی دیجیتال، حمایت آموزشی و سرمایهگذاری آموزشی مرتبط بود. انگیزش مطلوب یادگیرندگان و احساس تعلق به مدرسه همزمان با شایستگی پایین مشاهده شد که نشان میدهد تمایل به یادگیری همواره به شایستگی علمی منجر نمیشود. یافتهها بر انسجام برنامه درسی، ارزشیابی، توسعه معلم، حمایت زبانی، پژوهش زمینهمند و تخصیص منابع حساس به عدالت به عنوان عناصر اساسی برای ارتقای سواد علمی تأکید میکند.
Persistent educational inequalities related to gender, socioeconomic status (SES), and linguistic background remain significant challenges in Luxembourg's education system. Utilizing a repeated cross-sectional design, this study applies multilevel modeling to six annual cohorts (2014–2019) of Grade 3 students to examine whether classroom composition, teacher-student ratios, and a commune-level social index moderate achievement gaps in mathematics and German reading comprehension. Overall, main and interaction effects varied substantially across survey years, demonstrating marked temporal instability. While providing extra resources to disadvantaged communes showed consistent descriptive trends, contextual moderating effects, such as high teacher-to-student ratios or classroom SES homogeneity, were observed only sporadically in isolated years rather than as stable patterns over time. Furthermore, classroom language composition showed no reliable moderating effect across cohorts. These findings highlight the importance of evaluating contextual policy mechanisms across multiple years and caution against drawing sweeping conclusions from single-year snapshot data.
نابرابریهای پایدار آموزشی مرتبط با جنسیت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی (SES) و پیشینه زبانی همچنان چالشهای مهمی در نظام آموزشی لوکزامبورگ به شمار میروند. این مطالعه با بهرهگیری از طرح مقطعی مکرر و مدلسازی چندسطحی بر روی شش گروه سالانه (۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹) از دانشآموزان پایه سوم، بررسی میکند که آیا ترکیب کلاس، نسبت معلم به دانشآموز و شاخص اجتماعی در سطح کمون، شکافهای پیشرفت در ریاضیات و درک مطلب زبان آلمانی را تعدیل میکنند یا خیر. به طور کلی، اثرات اصلی و تعاملی به طور قابل توجهی در سالهای مختلف پیمایش متفاوت بودند و بیثباتی زمانی چشمگیری را نشان دادند. در حالی که تخصیص منابع اضافی به کمونهای محروم روندهای توصیفی ثابتی را نشان داد، اثرات تعدیلگری زمینهای مانند نسبت بالای معلم به دانشآموز یا همگنی SES در کلاس تنها به طور پراکنده و در سالهای منفرد مشاهده شد و به عنوان الگوهای پایدار در طول زمان ظاهر نشدند. علاوه بر این، ترکیب زبانی کلاس در میان گروههای مختلف، اثر تعدیلگری قابل اعتمادی نشان نداد. این یافتهها بر اهمیت ارزیابی سازوکارهای سیاستی زمینهای در طول چندین سال تأکید میکنند و نسبت به نتیجهگیریهای کلی بر اساس دادههای مقطعی یکساله هشدار میدهند.
Background Ensuring equal access to quality education is essential for building fair and inclusive societies. However, educational inequalities persist across and within European countries, despite numerous policy initiatives aimed at addressing them. Objectives This systematic review aims to identify and categorise variables of educational inequalities in European primary and secondary schools, focusing on studies with longitudinal or repeated cross-sectional designs. Methods Following PRISMA 2020 guidelines, 1,399 studies published from 1995 to 2024 in seven European languages were identified through Scopus, Google Scholar, repositories of international organisations and citation mining. After a two-step screening, 157 studies that met the predefined criteria were analysed in depth using a review matrix. Inter-rater reliability checks ensured consistency. Results Despite targeted policy measures to enhance fairness and inclusion, inequalities remain widespread across European schools. Findings highlight that educational inequalities are multifaceted and begin early in a child's educational path, often widening over time. Overall, 70 variables influencing educational inequalities were identified and organised into a schema of four clusters: student, family, teacher/school and system levels. Solid links were observed between academic achievement, school engagement and student well-being. Discussion Longitudinal and repeated cross-sectional data offer valuable insights into the variables of educational inequalities and into the roles they play as factors and predictors of unequal academic achievement. Socioeconomic and cultural status, along with other family-related variables, emerged as central predictors of achievement gaps, alongside student-level variables such as school engagement. Teacher and school-level factors, as well as system-level ones, also significantly influence the complex phenomenon of educational inequalities. Conclusions/implications The evidence from this literature review reveals solid links between academic achievement and student engagement, emphasising that policies to address inequalities must address not only socioeconomic and academic factors but also socio-emotional aspects, with targeted interventions for vulnerable groups. The findings also underscore the need to explore further how variables influencing educational inequalities interact over time, from early childhood education through secondary education, to inform evidence-based interventions for more equitable educational outcomes.
زمینه: تضمین دسترسی برابر به آموزش با کیفیت برای ساختن جوامع عادلانه و فراگیر ضروری است. با این حال، نابرابریهای آموزشی در سراسر و درون کشورهای اروپایی علیرغم ابتکارات سیاستی متعدد برای رفع آنها همچنان پابرجا هستند. اهداف: این مرور نظاممند با تمرکز بر مطالعات با طرحهای طولی یا مقطعی تکرارشونده، به شناسایی و دستهبندی متغیرهای نابرابریهای آموزشی در مدارس ابتدایی و متوسطه اروپا میپردازد. روشها: با پیروی از دستورالعملهای PRISMA 2020، تعداد ۱۳۹۹ مطالعه منتشرشده از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۲۴ به زبانهای اروپایی از طریق Scopus، Google Scholar، مخازن سازمانهای بینالمللی و استخراج ارجاعات شناسایی شد. پس از غربالگری دو مرحلهای، ۱۵۷ مطالعه که معیارهای از پیش تعیینشده را داشتند، با استفاده از ماتریس مرور بهطور عمیق تحلیل شدند. بررسی پایایی بین ارزیابان برای اطمینان از انسجام انجام شد. یافتهها: علیرغم اقدامات سیاستی هدفمند برای ارتقای عدالت و فراگیری، نابرابریها در مدارس اروپایی همچنان گستردهاند. یافتهها نشان میدهد که نابرابریهای آموزشی چندوجهی بوده و از ابتدای مسیر آموزشی کودک آغاز شده و اغلب در طول زمان افزایش مییابد. در مجموع، ۷۰ متغیر مؤثر بر نابرابریهای آموزشی شناسایی و در قالب چهار خوشه در سطوح دانشآموز، خانواده، معلم/مدرسه و نظام سازماندهی شدند. پیوندهای محکمی میان عملکرد تحصیلی، مشارکت مدرسهای و بهزیستی دانشآموز مشاهده شد. بحث: دادههای طولی و مقطعی تکرارشونده بینشهای ارزشمندی درباره متغیرهای نابرابریهای آموزشی و نقش آنها به عنوان عوامل و پیشبینیکنندههای عملکرد تحصیلی نابرابر ارائه میدهد. وضعیت اقتصادی-اجتماعی و فرهنگی، همراه با سایر متغیرهای مرتبط با خانواده، به عنوان پیشبینیکنندههای مرکزی شکاف عملکرد تحصیلی، در کنار متغیرهای سطح دانشآموز مانند مشارکت مدرسهای ظاهر شدند. عوامل سطح معلم و مدرسه، همچنین عوامل سطح نظام نیز به طور معناداری بر پدیده پیچیده نابرابریهای آموزشی تأثیرگذارند. نتیجهگیری/پیامدها: شواهد این مرور ادبیات پیوندهای محکمی میان عملکرد تحصیلی و مشارکت دانشآموز نشان میدهد و تأکید میکند که سیاستهای مقابله با نابرابریها باید نه تنها عوامل اقتصادی-اجتماعی و تحصیلی، بلکه جنبههای اجتماعی-هیجانی را نیز با مداخلات هدفمند برای گروههای آسیبپذیر مدنظر قرار دهند. یافتهها همچنین بر ضرورت بررسی بیشتر نحوه تعامل متغیرهای مؤثر بر نابرابریهای آموزشی در طول زمان، از آموزش دوران کودکی تا متوسطه، برای اطلاعرسانی به مداخلات مبتنی بر شواهد جهت نتایج آموزشی عادلانهتر تأکید دارد.
This study examines the spatial disparities in educational development across the districts of Manipur through a comparative analysis of participation, infrastructure, and institutional efficiency indicators. Using district-level educational data, the study constructs three composite indices, namely Participation Index, Infrastructure Index, and Institutional Efficiency Index, to evaluate the relative performance of districts in the educational sector. Statistical techniques such as normalization, composite indexing, radar chart analysis, and bivariate scatter plots have been employed to identify patterns and interrelationships among the selected indicators. The findings reveal significant regional disparities between the valley and hill districts of Manipur. Districts such as Imphal West, Imphal East, Kakching, and Thoubal demonstrate comparatively higher levels of educational participation, infrastructural availability, and institutional efficiency. In contrast, districts including Pherzawl, Ukhrul, Kamjong, Noney, and Tengnoupal exhibit lower performances across most indicators, reflecting infrastructural deficiencies and weaker institutional support systems. The radar chart analysis highlights the multidimensional nature of educational inequality, while the bivariate scatter plots reveals positive relationships between participation and infrastructure with transition rates and Performance Grading Index scores. Conversely, dropout rates show a negative association with these indices, indicating that better educational infrastructure and participation contribute to improved retention and educational outcomes. The study underscores the importance of balanced infrastructural development and effective institutional mechanisms in reducing regional educational disparities. It suggests that targeted policy interventions in underperforming districts are essential for achieving inclusive and equitable educational development in Manipur.
این مطالعه به بررسی تفاوتهای فضایی در توسعه آموزشی مناطق مختلف ایالت مانیپور از طریق تحلیل مقایسهای شاخصهای مشارکت، زیرساخت و کارآمدی نهادی میپردازد. با استفاده از دادههای آموزشی سطح منطقهای، سه شاخص ترکیبی شامل شاخص مشارکت، شاخص زیرساخت و شاخص کارآمدی نهادی ساخته شدهاند تا عملکرد نسبی مناطق در بخش آموزش ارزیابی شود. تکنیکهای آماری مانند نرمالسازی، شاخصگذاری ترکیبی، تحلیل نمودار راداری و نمودار پراکندگی دو متغیره برای شناسایی الگوها و روابط متقابل میان شاخصهای منتخب به کار رفتهاند. یافتهها نشاندهنده تفاوتهای منطقهای قابل توجه میان مناطق درهای و کوهستانی مانیپور است. مناطقی مانند Imphal West، Imphal East، Kakching و Thoubal سطوح بالاتری از مشارکت آموزشی، دسترسی به زیرساخت و کارآمدی نهادی را نشان میدهند. در مقابل، مناطقی چون Pherzawl، Ukhrul، Kamjong، Noney و Tengnoupal در اغلب شاخصها عملکرد پایینتری دارند که بیانگر کمبود زیرساخت و ضعف نظامهای حمایتی نهادی است. تحلیل نمودار راداری ماهیت چندبعدی نابرابری آموزشی را برجسته میکند و نمودارهای پراکندگی دو متغیره نیز روابط مثبت میان مشارکت و زیرساخت با نرخهای گذار و امتیازات شاخص ارزیابی عملکرد را نشان میدهد. در مقابل، نرخهای ترک تحصیل با این شاخصها رابطه منفی دارند که نشان میدهد زیرساخت آموزشی بهتر و مشارکت بیشتر به بهبود ماندگاری دانشآموزان و نتایج آموزشی منجر میشود. این مطالعه بر اهمیت توسعه متوازن زیرساختی و سازوکارهای نهادی مؤثر در کاهش نابرابریهای منطقهای آموزشی تأکید میکند و پیشنهاد میدهد مداخلات سیاستی هدفمند در مناطق کمعملکرد برای دستیابی به توسعه آموزشی فراگیر و عادلانه در مانیپور ضروری است.
This study investigates the role of community-based schools in enhancing access to quality education in rural Nigeria and South Africa. A descriptive survey research design was adopted for the study. The population comprised individuals actively involved with community-based schools in selected rural communities across both countries. A total sample of 300 respondents (150 from Nigeria and 150 from South Africa) was selected using a multi-stage sampling technique involving purposive, stratified, and simple random sampling methods. Data were collected using a structured instrument titled Community-Based Schools Educational Access and Quality Questionnaire (CBSEAQ). The instrument’s validity was established through expert review for content and face validity, while its reliability was confirmed through a pilot test, yielding a Cronbach’s alpha coefficient of 0.82. Trained research assistants administered the questionnaire and ensured informed consent and respondent anonymity. The researchers analysed the data using SPSS, employing descriptive statistics and inferential tests such as t-tests and chi-square tests to compare responses between countries. The findings revealed that community-based schools improve access to quality education, reduce educational disparities, and enhance school effectiveness through active community participation. However, inadequate infrastructure and weak policy implementation continue to limit access to education, while Nigeria shows greater access to education through community-based schools than South Africa because of stronger community involvement. The study recommended strengthening the implementation of community-based education policies through adequate funding, effective monitoring, and improved rural infrastructure. It also emphasises promoting community participation in school governance, continuous teacher development, regular evaluation, and enhanced collaboration between Nigeria and South Africa to share best practices and improve educational access and quality.
این مطالعه به بررسی نقش مدارس مبتنی بر جامعه در ارتقای دسترسی به آموزش با کیفیت در مناطق روستایی نیجریه و آفریقای جنوبی میپردازد. طرح پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی انتخاب شد. جامعه آماری شامل افرادی بود که به طور فعال با مدارس مبتنی بر جامعه در جوامع روستایی منتخب هر دو کشور همکاری داشتند. نمونهای متشکل از ۳۰۰ نفر (۱۵۰ نفر از نیجریه و ۱۵۰ نفر از آفریقای جنوبی) با استفاده از روش نمونهگیری چندمرحلهای شامل نمونهگیری هدفمند، طبقهای و تصادفی ساده انتخاب شد. دادهها با استفاده از ابزار ساختاریافتهای با عنوان «پرسشنامه دسترسی و کیفیت آموزشی مدارس مبتنی بر جامعه» (CBSEAQ) جمعآوری گردید. روایی ابزار از طریق بازبینی خبرگان برای روایی محتوا و ظاهری تأیید شد و پایایی آن از طریق آزمون مقدماتی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۲ مورد تأیید قرار گرفت. دستیاران پژوهشی آموزشدیده پرسشنامه را اجرا کرده و رضایت آگاهانه و ناشناس بودن پاسخدهندگان را تضمین کردند. پژوهشگران دادهها را با استفاده از نرمافزار SPSS و بهکارگیری آمار توصیفی و آزمونهای استنباطی مانند آزمون t و آزمون کایدو برای مقایسه پاسخها بین دو کشور تحلیل کردند. یافتهها نشان داد که مدارس مبتنی بر جامعه موجب بهبود دسترسی به آموزش با کیفیت، کاهش نابرابریهای آموزشی و ارتقای اثربخشی مدارس از طریق مشارکت فعال جامعه میشوند. با این حال، زیرساخت ناکافی و ضعف در اجرای سیاستها همچنان دسترسی به آموزش را محدود میکند و نیجریه به دلیل مشارکت قویتر جامعه، دسترسی بیشتری به آموزش از طریق مدارس مبتنی بر جامعه نسبت به آفریقای جنوبی دارد. مطالعه پیشنهاد میکند که اجرای سیاستهای آموزش مبتنی بر جامعه از طریق تأمین مالی کافی، نظارت مؤثر و بهبود زیرساختهای روستایی تقویت شود. همچنین بر ترویج مشارکت جامعه در مدیریت مدارس، توسعه مستمر معلمان، ارزیابی منظم و افزایش همکاری بین نیجریه و آفریقای جنوبی برای بهاشتراکگذاری تجارب موفق و بهبود دسترسی و کیفیت آموزشی تأکید میکند.
Purpose Family cultural capital is an established explanation of educational inequality, and its relationship with academic achievement has been examined in previous Chinese research. Rather than proposing a new cultural-capital construct, this study provides an extension by examining the relative associations of cultural resources, parental education level and parent-child communication with academic achievement among high school students in Linfen, Shanxi Province. Methodology The study focuses on a smaller-city educational setting that has received less attention than national datasets and major metropolitan contexts in the literature considered here. A cross-sectional questionnaire survey was administered to 200 students aged 16–18 from two high schools in Linfen, Shanxi Province, selected through stratified cluster sampling. Academic achievement was measured using students’ reported end-of-term performance across three municipal examination subjects. Findings Correlation and regression analyses showed that all three dimensions were significantly and positively associated with academic outcomes, with parental education level showing the strongest association. The combined model accounted for nearly 69% of the variance in academic performance. The findings suggest that cultural resources, parental education level and meaningful parent-child communication are interrelated dimensions of the family context, but the results should not be interpreted as evidence of mediation because mediation effects were not formally tested. Originality Accordingly, the contribution of the study lies not in claiming novelty for the individual variables, but in examining whether established family cultural-capital relationships remain observable, and with what relative strength, within this specific high-school context. Implications The findings offer practical implications for family-school collaboration and context-sensitive educational support.
هدف: سرمایه فرهنگی خانواده به عنوان یکی از تبیینهای شناختهشده نابرابری آموزشی مطرح است و رابطه آن با پیشرفت تحصیلی در پژوهشهای پیشین چین مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه به جای ارائه یک ساختار جدید از سرمایه فرهنگی، با بررسی ارتباط نسبی منابع فرهنگی، سطح تحصیلات والدین و ارتباط والد-فرزند با پیشرفت تحصیلی در میان دانشآموزان دبیرستانی شهر Linfen در استان Shanxi، گسترشی بر پژوهشهای پیشین ارائه میدهد. روششناسی: این پژوهش بر محیط آموزشی یک شهر کوچک تمرکز دارد که در مقایسه با دادههای ملی و زمینههای کلانشهری، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. یک پیمایش مقطعی با استفاده از پرسشنامه از ۲۰۰ دانشآموز ۱۸-۱۶ ساله از دو دبیرستان شهر Linfen در استان Shanxi که با نمونهگیری خوشهای طبقهبندیشده انتخاب شده بودند، انجام شد. پیشرفت تحصیلی با استفاده از عملکرد گزارششده دانشآموزان در پایان ترم در سه درس آزمون شهری سنجیده شد. یافتهها: تحلیل همبستگی و رگرسیون نشان داد که هر سه بُعد به طور معنادار و مثبت با نتایج تحصیلی مرتبط هستند و سطح تحصیلات والدین قویترین ارتباط را نشان داد. مدل ترکیبی تقریباً ۶۹٪ از واریانس عملکرد تحصیلی را تبیین کرد. یافتهها حاکی از آن است که منابع فرهنگی، سطح تحصیلات والدین و ارتباط معنادار والد-فرزند ابعاد مرتبط با زمینه خانوادگی هستند، اما نتایج نباید به عنوان شواهدی از میانجیگری تفسیر شوند، زیرا اثرات میانجیگری به طور رسمی آزمون نشدهاند. اصالت: بنابراین، سهم این مطالعه نه در ادعای نوآوری متغیرهای منفرد، بلکه در بررسی این است که آیا روابط شناختهشده سرمایه فرهنگی خانواده همچنان در این بستر خاص دبیرستانی قابل مشاهده است و با چه قدرت نسبی. پیامدها: یافتهها پیامدهای عملی برای همکاری خانواده و مدرسه و حمایت آموزشی حساس به زمینه ارائه میکند.
This study explored strategies for bridging AI-mediated educational inequalities in Open and Distance eLearning (ODeL) using Zimbabwe Open University as a case study. The study was grounded in the Capability Approach, which emphasises individuals’ ability to access and effectively utilise resources to achieve valued outcomes. A qualitative instrumental case study design was employed to gain an in-depth understanding of the interventions required to promote equitable participation in AI-enabled learning among geographically diverse student populations. Data were generated through semi-structured interviews with seven lecturers and one quality assurance coordinator, as well as focus group discussions with 14 students from diverse geographical and socioeconomic backgrounds. The data were analysed using Braun and Clarke's six-phase thematic analysis approach. The findings revealed four major strategies for bridging AI -mediated educational inequalities: digital infrastructure development, AI and digital literacy capacity building, inclusive institutional policies and support systems, and multi-stakeholder partnership and resource mobilisation. The study found that these strategies have the potential to enhance equitable access to AI-enabled learning resources, strengthen students’ digital capabilities, improve participation in AI-supported learning environments and reduce disparities between urban and rural learners. However, the effectiveness of these strategies may be constrained by limited financial resources, inadequate technological infrastructure, uneven digital literacy levels and policy implementation challenges. The study concludes that bridging AI-mediated educational inequalities requires a holistic approach that combines technological investment, capacity development, institutional commitment, and collaborative partnership. The study contributes to the emerging literature by showing that AI-mediated educational inequality extends beyond conventional digital access to include differences in AI literacy, institutional support, and students’ capabilities to convert AI resources into meaningful learning opportunities. The study recommends that ODeL institutions adopt inclusive AI integration frameworks that prioritise equitable access, digital empowerment, and targeted support for disadvantaged learners to ensure that the benefits of AI are accessible to all students regardless of geographical location.
این مطالعه به بررسی راهبردهایی برای پل زدن بر نابرابریهای آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی در آموزش باز و از راه دور الکترونیکی (ODeL) با استفاده از دانشگاه باز زیمبابوه به عنوان مطالعه موردی پرداخت. این پژوهش بر رویکرد قابلیت استوار بود که بر توانایی افراد در دسترسی و بهرهبرداری مؤثر از منابع برای دستیابی به پیامدهای ارزشمند تأکید دارد. از طرح مطالعه موردی ابزاری کیفی برای درک عمیق مداخلات مورد نیاز جهت ارتقای مشارکت برابر در یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی در میان جمعیت دانشجویی با پراکندگی جغرافیایی مختلف استفاده شد. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته با هفت مدرس و یک هماهنگکننده تضمین کیفیت و همچنین بحثهای گروهی متمرکز با ۱۴ دانشجو از پیشینههای جغرافیایی و اجتماعی-اقتصادی متنوع گردآوری شد. دادهها با استفاده از رویکرد تحلیل تماتیک ششمرحلهای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافتهها چهار راهبرد اصلی برای پل زدن بر نابرابریهای آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی را آشکار ساخت: توسعه زیرساخت دیجیتال، توانمندسازی سواد دیجیتال و هوش مصنوعی، سیاستها و نظامهای حمایتی فراگیر در سطح نهادی، و مشارکت چندذینفعی و بسیج منابع. پژوهش نشان داد که این راهبردها میتوانند دسترسی برابر به منابع یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی را ارتقا دهند، قابلیتهای دیجیتال دانشجویان را تقویت کنند، مشارکت در محیطهای یادگیری پشتیبانیشده توسط هوش مصنوعی را بهبود بخشند و شکاف میان دانشجویان شهری و روستایی را کاهش دهند. با این حال، اثربخشی این راهبردها ممکن است با محدودیت منابع مالی، زیرساخت فناوری ناکافی، سطوح نابرابر سواد دیجیتال و چالشهای اجرای سیاستی مواجه شود. این مطالعه نتیجه میگیرد که پل زدن بر نابرابریهای آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی نیازمند رویکردی جامع است که سرمایهگذاری فناورانه، توسعه ظرفیت، تعهد نهادی و مشارکت همکاریجویانه را تلفیق کند. این پژوهش با نشان دادن اینکه نابرابری آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی فراتر از دسترسی صرف به فناوری دیجیتال بوده و تفاوتهایی در سواد هوش مصنوعی، حمایت نهادی و قابلیتهای دانشجویان برای تبدیل منابع هوش مصنوعی به فرصتهای یادگیری معنادار را نیز در بر میگیرد، به ادبیات نوظهور این حوزه کمک میکند. مطالعه حاضر توصیه میکند که مؤسسات ODeL چارچوبهای ادغام فراگیر هوش مصنوعی را اتخاذ کنند که دسترسی برابر، توانمندسازی دیجیتال و حمایت هدفمند از دانشجویان محروم را در اولویت قرار دهد تا اطمینان حاصل شود که منافع هوش مصنوعی برای همه دانشجویان صرفنظر از موقعیت جغرافیایی در دسترس باشد.
