stigma

Human immunodeficiency virus (HIV) infection remains a growing public health concern in the Philippines, where new infections rose by about 550% between 2010 and 2024 and diagnosis gaps persist in CALABARZON. Nurses are often the first and most sustained point of contact in HIV testing and care, yet knowledge gaps, stigmatizing attitudes, and procedure-focused training may limit their ability to provide compassionate, person-centered counseling. This study aims to develop and validate a Caring-Based HIV Counseling Training Program for Nurses in Laguna, Philippines, using a methodological research design and a modified Delphi technique. Registered nurses from selected government and private healthcare facilities in Laguna will complete a researcher-developed training-needs assessment questionnaire covering six competency domains: HIV-related knowledge; counseling and therapeutic communication; caring behaviors and person-centered practice; ethical and legal responsibilities; cultural sensitivity and stigma reduction; and linkage to prevention, treatment, care, and support. The questionnaire will undergo expert review, pilot testing, and reliability testing using Cronbach’s alpha. The needs-assessment findings, together with a review of current literature and guidelines, will inform a preliminary training program, which a multidisciplinary panel of approximately 15 to 20 experts will evaluate over successive anonymous Delphi rounds for relevance, clarity, comprehensiveness, cultural appropriateness, feasibility, and applicability. Consensus is defined in advance as at least 80% expert agreement, a median rating of at least 3.00, and an interquartile range of no more than 1.00. Content validity will be established through an Item-Level Content Validity Index of at least .78 and a Scale-Level Content Validity Index (average) of at least .90, overall agreement will be measured with Kendall’s coefficient of concordance, and the experts’ qualitative comments will undergo directed content analysis. The study is expected to produce an expert-validated, contextually relevant training program that strengthens nurses’ capacity to deliver compassionate, stigma-free HIV counseling, with its effectiveness to be tested in a future pilot or quasi-experimental study.

Objective: The study aimed to evaluate the internalised stigma and self-esteem in adult outpatients with major depressive disorder (MDD) attending a psychiatric outpatient clinic in Iraq, and to explore the relationship between these variables. Methods: A cross-sectional correlational study among 120 adults with MDD who attended psychiatric outpatient clinics of Azadi Teaching Hospital in Kirkuk, Iraq. All participants filled out a sociodemographic and clinical questionnaire, the Internalised Stigma of Mental Illness Scale (ISMI), and the Rosenberg Self-Esteem Scale (RSES). Data were analysed using descriptive statistics, Pearson's correlation coefficient and simple linear regression. Results: The overall mean ISMI score was 2.90 (SD = 0.42), with the highest scores for stereotype endorsement (M = 3.16) and alienation (M = 3.14) and the lowest for stigma resistance (M = 2.19). The overall mean RSES score was 2.29 (SD = 0.38). There was a negative correlation between internalised stigma and self-esteem (r = −0.338, p < 0.001). Self-esteem was statistically associated with internalised stigma (β = −0.338, t = −3.897, p < 0.001), explaining 11.4% of the variance (R² = 0.114) in simple linear regression. Conclusions: In this single-centre sample of adults with MDD, internalised stigma and self-esteem were inversely related. Since the study is a cross-sectional design, the association observed cannot be considered a causal relationship. The results provide a basis for consideration of the psychosocial aspects of routine psychiatric care (stigma and self-esteem) and for further longitudinal and multicentre research to establish temporal relationships and to determine potentially modifiable factors.

Although knowledge and stigma about suicide are important factors in suicide prevention, there are no validated instruments available in Hungary. Our goal was to validate the Literacy of Suicide Scale—Short Form (LOSS-SF) and the Stigma of Suicide Scale—Short Form (SOSS-SF) in Hungarian. An anonymous online survey was administered to a self-selected online convenience sample of 954 participants of 38.0 years (SD: 14.8) of age. Our study used a descriptive, correlational, cross-sectional design. Confirmatory factor analysis results indicate a good model fit for a three-factor structure of the SOSS-SF scale. Invariance testing revealed that the scale is valid across gender, age and former suicide ideation. LOSS-SF had an acceptable unidimensional model fit as a two-parameter logistic (2PL) IRT (Item Response Theory) based survey, and results showed good infit–outfit with appropriate item discrimination and difficulty measures. The results show that the two instruments show sound psychometric properties and construct validity within this sample. While the Hungarian versions of the SOSS-SF and the LOSS-SF provide useful tools for assessing suicide stigma and suicide literacy in research settings, further validation on nationally representative samples may be required in case population-level norms are needed to inform national policy-makers.

Mental health disorders are a major concern with millions of people living with mental illnesses, but only a small fraction of them have access to treatment due to stigma attached, lack of resources and trained personnel. Therefore, the inclusion of mental healthcare services in primary health care (PHC) is essential for improving its accessibility. The present review investigates the effectiveness, the different models, and the barriers in integrating mental health services into primary health care in India. The review was conducted following the PRISMA protocol using database like PubMed and Scopus between January 2016 and January 2026. The systematic search yielded 62 results, of which 23 were selected based on established inclusion criteria and were subsequently analyzed thematically. Successful integration of mental health services into primary healthcare was identified as including, but not limited to, task-sharing, use of digital technologies, use of telepsychiatry, and creating an improved policy-driven system. Task-sharing with lay personnel was found to greatly increase the identification and management of people with mental illnesses, while digital technology and telepsychiatry led to better access to mental health services, especially in rural areas. Barriers to implementing integrated mental health services included a lack of training, stigma, insufficient workforce, and limited infrastructure. Integrated mental health services into primary healthcare exist and demonstrate positive results, but to sustain successful implementation, the identified barriers to integration must be eliminated or mitigated to reduce the existing treatment gap for mental illness in India.

In April 2026, US President Donald Trump signed an executive order fast-tracking access to psilocybin and ibogaine for the treatment of serious mental illness. This follows decades in which psychedelics had been vilified as a group of drugs entirely lacking in therapeutic potential, associated with counter-cultural groups such as hippies, and whose use was both criminalised and widely stigmatised. Our central questions are: How have the substances, practices, understandings and relationships that comprise psychedelic use developed, and shifted, over time? And how might we best understand the overall structure and dynamics of such changes? We argue that the recent psychedelic renaissance cannot be understood as the simple ‘discovery’ of a therapeutic potential that previously lay dormant in the substances themselves. It is better grasped as a part-process of longer-term informalisation processes, bound up with shifting balances of power between established and outsider groups and with the changing behavioural and emotional standards – the social canons – through which psychedelic use has become refigured. Drawing on the figurational sociology of Norbert Elias and relational work on substance use and health, we trace the shift in psychedelics from counter-cultural sacrament to therapy and technology of the self. Through dialogue with a multimodal, multi-source evidential base, we develop the concept of ‘pharmaceuticalisation from below’ to characterise both the contemporary uptake of psychedelics and the broader figurational dynamics this expresses.

Background: Rural women in India are often confronted with situations that make it difficult for them to access formal mental health services such as inaccessibility, internalized stigma, believing that suffering is due to external causes and gender inequalities. These barriers delay receiving formal care for mental health and make these women resort to informal ways of coping such as community support and local faith healers. Methods: This study aimed to explore the informal coping strategies and beliefs around mental health among 100 rural women over the age of 18 years residing in Amroha district of Uttar Pradesh, India. Being a qualitative study, the method employed for the survey was focused group discussions and the participants were included through a convenience snowball sampling. The discussions were held in Hindi language for the ease of the participants and were recorded for analysis which was done through a thematic analysis approach. Results: The results highlighted six broad themes: (1) burden of responsibilities and emotional burnout, (2) physiological manifestations of psychological distress, (3) normalization of chronic stress, (4) psychological distress arising from marital conflict and gender-based adversity, (5) reliance on spiritual and informal coping strategies in place of formal mental healthcare, and (6) emotional suppression and silent tolerance. Conclusions: The findings suggest the urgent need to design culturally aligned psychotherapeutic interventions that focus on creating awareness through psychoeducation that could reduce stigma as well as helping rural women deal with their unmet mental health challenges.

Caregivers of children with neurodevelopmental disorders experience significant multifaceted burdens. However, little qualitative research has been done to explore caregivers’ lived experiences in relation to the effect of burden and coping strategies in the study area. The study sought to investigate caregivers’ awareness problems, coping mechanisms, and support systems in caring for children with neurodevelopmental disorders in Addis Ababa, Ethiopia. The study was conducted in three public, non-teaching hospitals in Addis Ababa, Ethiopia. Using a descriptive phenomenological technique. In-depth interviews were conducted with 15 purposively selected caregivers. The data was analyzed using Braun and Clarke’s six-phase framework technique. The analysis found six interrelated themes: Awareness and Perception of Neurodevelopmental Disorders (NDDs), Emotional Responses to Diagnosis and Adaptation, Caregiving Roles and Responsibilities, Multidimensional Burden and Challenges, Coping Strategies and Adaptation Mechanisms, and Support Systems and Structural Barriers. Bronfenbrenner’s ecological systems theory was used to explain how personal, institutional, and systemic factors explain participants’ experiences and interpret caregiving realities. These findings underscore the call for integrated and collaborative efforts to address individual and system-level challenges among caregivers. Enhancing support systems, mitigating stigma, and correcting systemic inadequacies can improve caregiver well-being and optimize care for children with NDDs.

Abstract We investigated public beliefs about the extent to which mental disorders are perceived to be part of the true self, that is, the set of traits and behaviors that compose one’s core character. We conducted three quantitative vignette-based studies (total n = 601) in UK general public samples, considering seven disorders (attention deficit hyperactivity disorder (ADHD), anorexia nervosa, autism spectrum disorder (ASD), bipolar disorder, major depressive disorder, schizophrenia, and obsessive-compulsive disorder (OCD)). For each disorder, participants rated how much the disorder reflects the vignette character’s true self, along with perceived causes of the disorders (studies 1 and 2), perceived severity, age of onset, duration, probability of recovery (study 2), and stigmatization (study 3). Disorders differed sharply in the extent to which they were judged to be part of the true self: ADHD, ASD, and OCD received higher true self ratings than major depressive disorder, anorexia nervosa, and schizophrenia, with bipolar disorder intermediate. A disorder was rated more ‘true self’ when it was: perceived as more “biologically” caused; less “psychologically” caused; less severe; and recovery was perceived as less likely. Although the extent of stigmatization also varied across disorders, true self ratings did not predict stigmatization. Our results show that the public thinks about different mental disorders in quite different ways, suggesting that different disorders should not be lumped together when considering attitudes and their consequences.

Developing effective therapeutic protocols for LGBTQIA+ individuals requires a commitment to practices that do not perpetuate suffering. Addressing negative internalizations and minority stress are two common transdiagnostic aspects within this population. Therapeutic models, such as Schema Therapy (ST), have emerged as a promising strategy; however, research in this area is scarce. This study aimed to evaluate an Affirmative ST program for LGB individuals. The program was tested in a pilot study involving nine participants. A total of 10 sessions were conducted, and the evaluation focused on: positive and negative affect, anxiety, stress (including minority stress), and depression. The effects of the intervention were analyzed using the Hageman-Arrindell approach and GEE. Significant differences were found for: reduction in depression; stress; anxiety; negative affect; and an increase in positive affect and stigma perception. This research represents a pioneering effort in the field of ST with LGBTQIA+ individuals, and further studies are encouraged.

Psychiatric rehabilitation is a crucial aspect of recovery-oriented mental healthcare, yet it remains underdeveloped in Oman. This paper reviews the current state of rehabilitation services, identifying systemic gaps in in-patient, day care and community-based provisions. Services are fragmented, lacking adequate multidisciplinary integration, sufficient community rehabilitation and supported housing, which leads to prolonged hospital stays. Additionally, broader challenges such as stigma and limited intersectoral collaboration hinder service development. The paper suggests practical strategies to enhance rehabilitation services, including the establishment of multidisciplinary teams, expansion of community programmes, provision of supported accommodation and workforce training, all aligned with Oman Vision 2040 and the principles of recovery-oriented mental health care.

Introduction This study examines sympathy as a socially organized emotion in Arabic-language digital discourse about suicide. Drawing on the sociology of emotions, suicide stigma, and digital death studies, it investigates how public Facebook comment cultures distribute compassion, blame, and moral worth after suicide. Methods A quantitative content analysis was conducted on 2,132 publicly visible comments responding to three highly discussed suicide cases. Comments were coded for inferred public gender presentation, emotional orientation, reported case context, and dominant interpretive frame. Pearson chi-square tests were calculated from raw counts; Cramer’s V , 95% Wilson confidence intervals, and sensitivity analyses are reported. Results Comments from accounts inferred as female were more often sympathetic than comments from accounts inferred as male (60.0% vs. 40.5%; V = 0.15), and commenter composition differed across the three cases ( V = 0.29). Religious framing was the most common interpretive repertoire (48.6%) and could accompany both mercy and condemnation. Discussion The study develops the concept of a moral economy of sympathy to describe the social rules through which digital publics allocate compassion after suicide. Because each case combines a particular person, national setting, reported circumstance, and media framing, the findings are case-specific and should not be generalized to Arab publics.

BACKGROUND: Israel's 2015 mental health reform transferred responsibility for mental health services from the government to community health maintenance organisations (HMOs), aiming to improve accessibility and equity and reduce stigma. However, its implications for different populations remain significantly underresearched. AIMS: To examine trends in mental health service utilisation and psychiatric medication issue rates among Arab and Ultra-Orthodox Jewish populations before and after the 2015 mental health reform. METHOD: = 2 847 184). Participants were classified as either general (non-Ultra-Orthodox Jewish), Ultra-Orthodox Jewish or Arab. The study analysed annual community visits to mental health professionals and dispensed psychiatric prescriptions. RESULTS: Between 2012 and 2019 the number of mental health service users increased across all populations, most prominently among Ultra-Orthodox Jewish and Arab populations (1.94- and 1.91-fold, respectively), compared with 1.55-fold in the general population. Annual community visits increased 2.4-fold in the general population, 2.2-fold in the Ultra-Orthodox Jewish population and 3.7-fold among Arabs, who had the lowest baseline utilisation. Psychiatric medication issue rates increased most in the Ultra-Orthodox Jewish population (2.5-fold), compared with 1.7-fold in the Arab and 1.5-fold in the general population. Women consistently used more services than men, with the greatest relative increase among Arab women. CONCLUSIONS: The findings suggest improved access to mental health services over the study period spanning the 2015 mental health reform, particularly in previously underserved populations. Continued progress requires culturally sensitive, community-tailored interventions for Arab and Ultra-Orthodox Jewish populations.

Gender inequality in higher education remains a concern in rural Pakistan, where women’s education opportunities are shaped by social expectations concerning mobility, family responsibilities, and appropriate gender roles. This study examined how social stigmatization associated with staying at home and performing domestic roles is experienced by rural females and how public and self-stigma relate to their participation in higher education. A qualitative descriptive phenomenological design was employed. Data were collected by semi-structured interviews from 30 participants in rural Pakistan, including eight female students and nine female family members, and 13 male family and community members. Thematic analysis identified four interrelated themes: restricted mobility and chaperonage, conditional educational and career aspirations, internalized domestic identity, and protectionist concerns surrounding coeducation. The findings indicate that female education was generally valued, but support was often conditional on family approval, proximity to home, supervision, and conformity with socially accepted roles as daughters, wives, and mothers. Public stigma was reflected in shared expectations that restricted women’s mobility, educational location, and career choices. While self-stigma through self-censorship became apparent when some female students anticipated these judgments and adjusted their educational aspirations accordingly. These findings suggest that educational inequality in the setting examined is associated not only with material and institutional barriers but also with social judgments and their internalization. By applying a stigma perspective, the study provides a context-specific account of how public stigma, self-stigma, and self-censorship may interact with gendered expectations to narrow higher education opportunities for rural females.

Mental health conditions have become one of the most urgent public health challenges worldwide, affecting nearly one billion people and creating substantial social and economic burdens. Despite increasing demand for psychological services, barriers such as financial costs, shortages of mental health professionals, geographical inequalities, and social stigma prevent many individuals from receiving timely support. This paper examines the biological, psychological, and environmental factors contributing to mental disorders and evaluates the potential role of artificial intelligence (AI) conversational models in mental health support. It argues that AI cannot replace licensed clinicians but can serve as a complementary tool by improving accessibility, providing continuous communication, offering privacy, and delivering personalized psychoeducation. Particular attention is given to autism spectrum disorder (ASD), where AI's predictable communication style may support communication practice and reduce social pressure. The paper also discusses AI-assisted interventions based on cognitive behavioral therapy (CBT) and examines ethical challenges, including privacy, algorithmic bias, and clinical responsibility. Overall, responsible cooperation between AI technologies and healthcare professionals may improve the accessibility and effectiveness of future mental healthcare.

Background Non-suicidal self-injury (NSSI) is common among adolescents and often remains concealed because of shame and stigma. Voluntary disclosure can provide access to support, but emotional and interpersonal concerns shape the decision to disclose. This review will synthesize disclosure experiences, barriers, and facilitators reported by adolescents who have voluntarily disclosed NSSI at least once. Methods Primary qualitative studies and separately extractable qualitative components of mixed-methods studies involving adolescents aged 10–19 years will be eligible. Searches will cover PubMed, Embase, APA PsycINFO, CINAHL, Scopus, and Web of Science Core Collection. China National Knowledge Infrastructure, Wanfang Data, and the Chinese Biomedical Literature Database will also be searched. Coverage will extend from inception through 31 March 2026, inclusive, without language restrictions; formal searches have not yet been executed. Gray literature, reference lists, and forward citations will also be searched. Two human reviewers will independently select studies, appraise them using the Joanna Briggs Institute (JBI) qualitative checklist, and extract findings. Findings will be synthesized using JBI meta-aggregation, with confidence assessed using ConQual. Discussion The synthesis will examine disclosure decisions, recipients' responses, and subsequent experiences from adolescents' perspectives. Findings may inform clinical, school, and family support for voluntary NSSI disclosure. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD420261355173 , identifier: CRD420261355173.

Identifying the perceptions of service users and professionals regarding mental health services is key to understanding the gap between the supply of and demand for care. This systematic review (PRISMA 2020; EBSCOhost, SAGE Journals, Taylor & Francis Online, and SciELO; 2010–2025) identified these perceptions and the accessibility of services. Thirty-three studies were included and synthesized through thematic and narrative analysis, from which five cross-cutting themes and four population groups emerged. Users and professionals converge in an unfavorable perception of access and in identifying structural barriers (cost, waiting times, fragmentation, staff shortages), but diverge in how they situate suffering: individual and psychobiological for professionals, social and cultural for users. Stigma falls less on distress than on the act of seeking consultation, and its institutional dimension is reported almost exclusively by those who experience it, whereas professionals locate it in the community. Despite community-oriented regulatory frameworks, services remain hospital-based and regulated by severity, while community care practices emerge outside the system. These results call for a participatory and culturally situated approach that recognizes users’ knowledge and integrates sociocultural barriers into the design and evaluation of services.

شناسایی ادراک‌های کاربران خدمات و متخصصان نسبت به خدمات سلامت روان، کلید درک شکاف میان عرضه و تقاضای مراقبت است. این مرور نظام‌مند (PRISMA 2020؛ EBSCOhost، SAGE Journals، Taylor & Francis Online و SciELO؛ ۲۰۱۰–۲۰۲۵) به شناسایی این ادراک‌ها و دسترسی‌پذیری خدمات پرداخت. سی‌وسه مطالعه وارد مرور شده و از طریق تحلیل موضوعی و روایی ترکیب شدند که از آن‌ها پنج مضمون مشترک و چهار گروه جمعیتی استخراج شد. کاربران و متخصصان در ادراک نامطلوب از دسترسی و شناسایی موانع ساختاری (هزینه، زمان انتظار، پراکندگی، کمبود نیروی انسانی) هم‌نظر هستند، اما در نحوه تبیین رنج تفاوت دارند: برای متخصصان، فردی و روان‌زیستی و برای کاربران، اجتماعی و فرهنگی است. انگ کمتر متوجه تجربه رنج است تا اقدام به جستجوی مشاوره، و بُعد نهادی آن تقریباً منحصراً توسط تجربه‌کنندگان گزارش می‌شود، در حالی که متخصصان آن را در جامعه می‌بینند. علی‌رغم چارچوب‌های مقرراتی مبتنی بر جامعه، خدمات همچنان بیمارستان‌محور و مبتنی بر شدت باقی مانده‌اند، در حالی که رویه‌های مراقبت اجتماعی خارج از نظام ظهور می‌یابند. این نتایج بر رویکردی مشارکتی و مبتنی بر زمینه فرهنگی تأکید دارد که دانش کاربران را به رسمیت شناخته و موانع اجتماعی‌فرهنگی را در طراحی و ارزیابی خدمات ادغام می‌کند.

Athletes experience mental health difficulties at rates comparable to or exceeding those of the general population, yet disclosure and help-seeking are often constrained by stigma and performance-oriented norms. This study evaluated a brief, retired-athlete–led, team-embedded mental health literacy (MHL) session and examined changes in MHL, perceived psychological safety, and help-seeking intention among athletes from two Japanese competitive sport teams in the women’s category. Thirty-four athletes (badminton, volleyball) attended a 90-min session integrating psychoeducation and facilitated team dialogue delivered by retired athletes who had completed facilitator training in mental health literacy. Using a single-group pre–post–2-month follow-up design, outcomes were assessed at baseline, immediately post-session, and follow-up. Mixed-effects models estimated change over time, with exploratory stratification by baseline psychological strain measured with the Athlete Psychological Strain Questionnaire (APSQ). MHL improved from baseline to post-session and remained higher at follow-up (standardised mean changes of 0.72 and 0.65, respectively). Perceived psychological safety also increased and was maintained (0.65 and 0.59). Exploratory subgroup estimates varied by baseline strain, although time × strain-group interactions were not statistically significant. The proportion endorsing likely/very likely help-seeking increased descriptively (41%, 53%, 50%) but showed no clear time effects. These preliminary findings support further controlled and implementation-oriented evaluation of retired-athlete–led delivery and downstream help-seeking behaviour.

ورزشکاران با نرخ‌هایی مشابه یا حتی بالاتر از جمعیت عمومی با مشکلات سلامت روان مواجه می‌شوند، اما افشاگری و جستجوی کمک اغلب به دلیل انگ و هنجارهای عملکردمحور محدود می‌شود. این مطالعه یک جلسه کوتاه سواد سلامت روان (MHL) با هدایت ورزشکار بازنشسته و تیم‌محور را ارزیابی کرده و تغییرات در MHL، ایمنی روان‌شناختی ادراک‌شده و قصد جستجوی کمک را در میان ورزشکاران دو تیم ورزشی رقابتی زنانه ژاپنی بررسی کرد. سی‌وچهار ورزشکار (بدمینتون، والیبال) در یک جلسه ۹۰ دقیقه‌ای شرکت کردند که آموزش روانی و گفت‌وگوی تسهیل‌شده تیمی را با هدایت ورزشکاران بازنشسته‌ای که آموزش تسهیل‌گری در سواد سلامت روان را گذرانده بودند، ادغام می‌کرد. با استفاده از طرح تک‌گروهی پیش‌آزمون–پس‌آزمون–پیگیری دوماهه، پیامدها در خط پایه، بلافاصله پس از جلسه و در پیگیری ارزیابی شدند. مدل‌های اثرات مختلط تغییرات در طول زمان را برآورد کردند و طبقه‌بندی اکتشافی بر اساس فشار روانی اولیه با استفاده از پرسشنامه فشار روانی ورزشکار (APSQ) انجام شد. MHL از خط پایه تا پس از جلسه بهبود یافت و در پیگیری نیز بالاتر باقی ماند (تغییرات میانگین استانداردشده به ترتیب ۰٫۷۲ و ۰٫۶۵). ایمنی روان‌شناختی ادراک‌شده نیز افزایش یافت و حفظ شد (۰٫۶۵ و ۰٫۵۹). برآوردهای اکتشافی زیرگروه‌ها بر اساس فشار اولیه متفاوت بود، اگرچه تعاملات زمان × گروه فشار از نظر آماری معنادار نبودند. نسبت افرادی که جستجوی کمک را محتمل/بسیار محتمل اعلام کردند به طور توصیفی افزایش یافت (۴۱٪، ۵۳٪، ۵۰٪) اما اثر زمانی مشخصی نشان نداد. این یافته‌های مقدماتی از ارزیابی‌های کنترل‌شده‌تر و با رویکرد پیاده‌سازی برای ارائه با هدایت ورزشکار بازنشسته و رفتار جستجوی کمک در آینده حمایت می‌کند.

Background Therapeutic Physical Activity (TPA) is an unaddressed behavioral recreational method in anger management programs in higher education in Egypt, especially among students with physical disabilities (SWPD). Purpose This study aimed to assess the efficacy of an 8-week TPA intervention on the severity of anger in male university students with physical disabilities in Egypt. Methods A randomized controlled trial (RCT) design (parallel-group) was used with 140 male undergraduate students at Minia University who were randomly divided into an 8-week TPA group ( n = 70) and a treatment-as-usual (TAU) control group ( n = 70). Severity of anger was measured at baseline and at the end of the intervention with the PROMIS Anger Short Form 8a. Results There was a clinically significant and statistically significant difference between the TPA and controls in the severity of anger, F (1, 137) = 48.62, p < 0.001, partial η 2 = 0.262, with a mean difference of −10.42 T-score points (95% CI: −13.48, −7.36) greater than the MCID. Reductions in anger were not associated with physical functioning changes, indicating non-physiological mechanisms. Moderately positive relationships were found between adherence and anger reduction (r = 0.42; p < 0.001), and sensitivity analyses showed that the results were consistent across disability severity. Conclusion TPA is a culturally affirming, body-based, anger-management approach that incorporates adaptive sports and behavioral learning for SWPD emotion regulation. Therapeutic recreation may be implemented as a low-stigma, easy-to-access supplemental mental health support program in the University disability services, especially for male students in collectivist contexts.

زمینه: فعالیت بدنی درمانی (TPA) روشی رفتاری و تفریحی است که در برنامه‌های مدیریت خشم در آموزش عالی مصر، به‌ویژه در میان دانشجویان دارای معلولیت جسمی (SWPD)، مورد توجه قرار نگرفته است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی یک مداخله TPA هشت‌هفته‌ای بر شدت خشم در دانشجویان پسر دانشگاهی دارای معلولیت جسمی در مصر انجام شد. روش‌ها: طرح کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده (RCT) با گروه‌های موازی با حضور ۱۴۰ دانشجوی پسر مقطع کارشناسی در دانشگاه Minia اجرا شد که به‌طور تصادفی به دو گروه TPA هشت‌هفته‌ای (n = 70) و گروه کنترل با درمان معمول (TAU) (n = 70) تقسیم شدند. شدت خشم در آغاز و پایان مداخله با فرم کوتاه خشم PROMIS Anger Short Form 8a سنجیده شد. یافته‌ها: تفاوت معنادار بالینی و آماری بین گروه TPA و کنترل‌ها در شدت خشم مشاهده شد، F (1, 137) = 48.62, p < 0.001, partial η2 = 0.262، با اختلاف میانگین −10.42 امتیاز T-score (95% CI: −13.48, −7.36) که بیش از MCID بود. کاهش خشم با تغییرات عملکرد جسمانی ارتباطی نداشت و این امر نشان‌دهنده وجود سازوکارهای غیر فیزیولوژیک است. روابط مثبت متوسطی بین پایبندی به مداخله و کاهش خشم (r = 0.42; p < 0.001) یافت شد و تحلیل حساسیت نشان داد که نتایج در سطوح مختلف شدت معلولیت یکسان است. نتیجه‌گیری: TPA رویکردی مبتنی بر بدن و تأییدکننده فرهنگی برای مدیریت خشم است که ورزش‌های تطبیقی و یادگیری رفتاری را برای تنظیم هیجان SWPD ادغام می‌کند. تفریحات درمانی می‌تواند به‌عنوان برنامه حمایتی سلامت روان با برچسب‌گذاری پایین و دسترسی آسان در خدمات معلولیت دانشگاه، به‌ویژه برای دانشجویان پسر در زمینه‌های جمع‌گرا، اجرا شود.

Background Correctional workers (CWs), are frequently exposed to traumatic workplace events, placing them at higher risk of experiencing mental health disorders, including major depressive disorder (MDD), generalized anxiety disorder (GAD), and posttraumatic stress disorder (PTSD). Despite high prevalence of mental health challenges, CWs underutilize mental health services due to stigma, irregular work schedules, and accessibility issues. While cognitive behavioral therapy (CBT) is effective, it poses accessibility challenges. Electronic CBT (eCBT) offers a scalable, accessible alternative, but use among CWs remains underexplored. Objective This study aimed to evaluate the efficacy of diagnosis-specific eCBT programs designed for CWs in reducing symptoms of MDD, GAD, and PTSD compared to treatment as usual (TAU). Methods A randomized controlled trial (RCT) was conducted with 84 CWs in Ontario, assigned to either eCBT (n=40) or TAU (n=44). The eCBT program provided diagnosis-specific modules with synchronous personalized feedback from care providers over 12-weeks via the Online Psychotherapy Tool (OPTT). Symptom severity was measured at baseline, week-6, and post-treatment using validated scales for depression, anxiety, PTSD, and quality-of-life. Data analysis included paired samples t-tests, mixed linear models, and effect size calculations (Cohen’s d). Results The eCBT group exhibited significant reductions in symptom severity for depression, anxiety, and PTSD from baseline to post-treatment compared to TAU (p<0.01), with a moderate effect size (Cohen’s d=0.68). Symptom severity decreased by 61.37% for eCBT versus 23.29% in TAU. Mixed linear models confirmed a significant treatment-by-time interaction, favoring eCBT (p<0.01). However, no significant differences in quality-of-life improvements were observed between groups. Conclusions Diagnosis-specific eCBT programs are effective in reducing symptoms of depression, anxiety, and PTSD for CWs. The asynchronous, accessible format of eCBT addresses current key barriers. Future research should explore strategies to improve adherence and increase the accessibility of services for CWs.

زمینه: کارکنان اصلاح و تربیت (CWs) به طور مکرر در معرض رویدادهای شغلی آسیب‌زا قرار می‌گیرند و در نتیجه در معرض خطر بالاتر ابتلا به اختلالات سلامت روان، از جمله اختلال افسردگی اساسی (MDD)، اختلال اضطراب فراگیر (GAD) و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) قرار دارند. با وجود شیوع بالای چالش‌های سلامت روان، کارکنان اصلاح و تربیت به دلیل انگ، برنامه‌های کاری نامنظم و مشکلات دسترسی، از خدمات سلامت روان کمتر استفاده می‌کنند. اگرچه درمان شناختی-رفتاری (CBT) مؤثر است، اما چالش‌هایی در دسترسی به آن وجود دارد. درمان شناختی-رفتاری الکترونیکی (eCBT) جایگزینی مقیاس‌پذیر و قابل دسترس ارائه می‌دهد، اما استفاده از آن در میان کارکنان اصلاح و تربیت کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی برنامه‌های eCBT اختصاصی بر اساس تشخیص برای کارکنان اصلاح و تربیت در کاهش علائم MDD، GAD و PTSD در مقایسه با درمان معمول (TAU) انجام شد. روش‌ها: یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده (RCT) با ۸۴ نفر از کارکنان اصلاح و تربیت در انتاریو انجام شد که به طور تصادفی به گروه eCBT (n=40) یا TAU (n=44) تخصیص یافتند. برنامه‌ی eCBT شامل ماژول‌های اختصاصی بر اساس تشخیص با بازخورد شخصی‌سازی‌شده‌ی همزمان از سوی ارائه‌دهندگان مراقبت طی ۱۲ هفته از طریق ابزار روان‌درمانی آنلاین (OPTT) بود. شدت علائم در ابتدا، هفته‌ی ششم و پس از درمان با استفاده از مقیاس‌های معتبر برای افسردگی، اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه و کیفیت زندگی اندازه‌گیری شد. تحلیل داده‌ها شامل آزمون t زوجی، مدل‌های خطی آمیخته و محاسبه‌ی اندازه‌ی اثر (d کوهن) بود. نتایج: گروه eCBT کاهش معناداری در شدت علائم افسردگی، اضطراب و PTSD از ابتدا تا پس از درمان نسبت به TAU نشان داد (p<0.01) و اندازه‌ی اثر متوسط (d کوهن=0.68) به دست آمد. شدت علائم در گروه eCBT به میزان ۶۱.۳۷٪ و در گروه TAU به میزان ۲۳.۲۹٪ کاهش یافت. مدل‌های خطی آمیخته تعامل معنادار درمان-زمان را به نفع eCBT تأیید کردند (p<0.01). با این حال، تفاوت معناداری در بهبود کیفیت زندگی بین گروه‌ها مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: برنامه‌های eCBT اختصاصی بر اساس تشخیص در کاهش علائم افسردگی، اضطراب و اختلال استرس پس از سانحه برای کارکنان اصلاح و تربیت مؤثر هستند. قالب غیرهمزمان و قابل دسترس eCBT موانع کلیدی فعلی را برطرف می‌کند. پژوهش‌های آینده باید راهبردهایی برای بهبود پایبندی و افزایش دسترسی به خدمات برای این گروه را بررسی کنند.

Mental health and psychosocial wellbeing among migrant workers and their families are important public health concerns in Nepal. The PARBARDHAN project used a community-based approach to strengthen mental health and psychosocial support, community participation, and local service capacity in migration-affected communities. This study describes psychosocial wellbeing at endline evaluation and compares findings descriptively with baseline and midline . A cross-sectional, mixed-methods endline evaluation was conducted in Salyan and Kailali districts of Nepal. The quantitative component included 245 project beneficiaries aged 16–80 yearsincluding20 (8.2%) migrant/returnee workers and 225 (91.8%) family/community respondents; 216 (88.2%) reported having a family member currently abroad. Psychological distress was assessed using the General Health Questionnaire (GHQ-12), and anxiety and depression the Hopkins Symptom Checklist (HSCL-25). Life satisfaction and subjective happiness were assessed. Qualitative interviews and focus group discussions provided contextual information on project implementation and perceived effects. Quantitative data were analysed using descriptive statistics while qualitative data were analysed using framework analysis. Data were collected from3-26 February, 2026. At endline, 34.7% screened positive for psychological distress, while 8.2% screened positive for anxiety and 5.3% for depression (5.3%). Compared with baseline and midline assessment rounds, anxiety and depression screening positivity was lower at endline, whereas probable psychological distress was higher. Qualitative findings indicated increased mental health awareness, greater willingness to seek support, perceived reductions in stigma, and support through self-help groups, peer groups counselling, and community activities. However, substantial dissatisfaction with life was also reported. Because the evaluation rounds used independent cross-sectional samples, the observed differences cannot be interpreted as within-person changes or attributed causally to the PARBARDHAN intervention. The findings indicate the perceived value of community-based mental health and psychosocial support while highlighting continuing economic insecurity, family separation, and other structural factors affecting psychosocial wellbeing.

سلامت روان و رفاه روانی‌اجتماعی در میان کارگران مهاجر و خانواده‌های آنان از دغدغه‌های مهم بهداشت عمومی در نپال است. پروژه PARBARDHAN با رویکرد مبتنی بر جامعه به تقویت حمایت‌های سلامت روان و روانی‌اجتماعی، مشارکت اجتماعی و ظرفیت خدمات محلی در جوامع متاثر از مهاجرت پرداخت. این مطالعه رفاه روانی‌اجتماعی را در ارزیابی نهایی توصیف کرده و یافته‌ها را به صورت توصیفی با خط پایه و میان‌دوره مقایسه می‌کند. ارزیابی نهایی مقطعی با روش‌های ترکیبی در مناطق Salyan و Kailali نپال انجام شد. بخش کمی شامل ۲۴۵ نفر از بهره‌مندان پروژه در بازه سنی ۱۶ تا ۸۰ سال بود که از این میان ۲۰ نفر (۸.۲٪) کارگر مهاجر/بازگشته و ۲۲۵ نفر (۹۱.۸٪) از اعضای خانواده/جامعه بودند؛ ۲۱۶ نفر (۸۸.۲٪) گزارش دادند که یکی از اعضای خانواده‌شان در حال حاضر در خارج از کشور است. پریشانی روان‌شناختی با استفاده از پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-12) و اضطراب و افسردگی با فهرست نشانه‌های هاپکینز (HSCL-25) ارزیابی شد. رضایت از زندگی و شادی ذهنی نیز مورد سنجش قرار گرفت. مصاحبه‌های کیفی و بحث‌های گروهی متمرکز اطلاعات زمینه‌ای درباره اجرای پروژه و اثرات ادراک‌شده را فراهم کردند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده‌های کیفی با تحلیل چارچوبی تحلیل شدند. داده‌ها از ۳ تا ۲۶ فوریه ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. در ارزیابی نهایی، ۳۴.۷٪ از نظر پریشانی روان‌شناختی مثبت غربال شدند، در حالی که ۸.۲٪ از نظر اضطراب و ۵.۳٪ از نظر افسردگی (۵.۳٪) مثبت بودند. در مقایسه با ارزیابی‌های خط پایه و میان‌دوره، میزان مثبت بودن غربالگری اضطراب و افسردگی در ارزیابی نهایی کمتر بود، در حالی که احتمال پریشانی روان‌شناختی بیشتر بود. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش آگاهی سلامت روان، تمایل بیشتر به جستجوی حمایت، کاهش ادراک‌شده انگ و حمایت از طریق گروه‌های خودیاری، مشاوره گروه‌های همسالان و فعالیت‌های اجتماعی بود. با این حال، نارضایتی قابل توجهی از زندگی نیز گزارش شد. از آنجا که نمونه‌های ارزیابی در هر مرحله مقطعی و مستقل بودند، تفاوت‌های مشاهده‌شده را نمی‌توان به عنوان تغییرات درون‌فردی یا به طور علّی به مداخله PARBARDHAN نسبت داد. یافته‌ها ارزش ادراک‌شده حمایت سلامت روان و روانی‌اجتماعی مبتنی بر جامعه را نشان می‌دهد و در عین حال بر تداوم ناامنی اقتصادی، جدایی خانوادگی و سایر عوامل ساختاری موثر بر رفاه روانی‌اجتماعی تاکید می‌کند.

BackgroundIn Nepal, depression is one of the most common mental health conditions among adolescents, but mental health services for this population remain limited.Previous studies have identified barriers to accessing mental health services in Nepal; however, to our knowledge, no study has specifically examined the barriers faced by adolescents with depression. AimsThis study aimed to identify barriers to accessing mental health services for adolescents with depression in Pokhara Metropolitan City, Nepal, from the perspectives of mental healthcare providers, and to identify approaches to overcome these barriers. MethodSemi-structured interviews were conducted with nine healthcare professionals involved in delivering mental healthcare, including counsellors, psychologists, medical officers, and consultant psychiatrists.Participants were selected through purposive sampling according to predefined inclusion and exclusion criteria.Interviews were conducted in May 2023 at the participants' workplaces across Pokhara Metropolitan City.The interviews were audio-recorded and transcribed verbatim.Reflexive thematic analysis was used to develop codes and themes. ResultsBarriers to accessing mental health services included individual factors, primarily related to limited knowledge of mental health and available services; social factors, including stigma, particularly within families and the wider community; and systemic and structural factors, including limited service availability and an insufficient mental health workforce.Suggested strategies to overcome these barriers included raising mental health awareness in schools and through social media, as well as increasing the number of mental health-trained staff providing services within communities. ConclusionsRecommendations for future practice include integrating mental health education into Nepal's national school curriculum and expanding training programs for healthcare workers.Future research could explore perspectives from other regions of Nepal and include additional stakeholder groups, such as adolescents, parents of adolescents, and government staff.

زمینه: در نپال، افسردگی یکی از شایع‌ترین اختلالات سلامت روان در میان نوجوانان است، اما خدمات سلامت روان برای این جمعیت همچنان محدود باقی مانده‌است. پژوهش‌های پیشین موانع دسترسی به خدمات سلامت روان در نپال را شناسایی کرده‌اند؛ با این حال، تا جایی که ما اطلاع داریم، هیچ مطالعه‌ای به طور خاص موانع پیش روی نوجوانان مبتلا به افسردگی را بررسی نکرده‌است. اهداف: این مطالعه با هدف شناسایی موانع دسترسی به خدمات سلامت روان برای نوجوانان مبتلا به افسردگی در شهر متروپولیتن پوخارا، نپال، از دیدگاه ارائه‌دهندگان خدمات سلامت روان و همچنین شناسایی راهکارهایی برای غلبه بر این موانع انجام شد. روش: مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه نفر از متخصصان سلامت که در ارائه خدمات سلامت روان نقش داشتند، از جمله مشاوران، روان‌شناسان، پزشکان عمومی و روان‌پزشکان مشاور، انجام شد. شرکت‌کنندگان با نمونه‌گیری هدفمند و بر اساس معیارهای ورود و خروج از پیش تعیین‌شده انتخاب شدند. مصاحبه‌ها در ماه مه ۲۰۲۳ در محل کار شرکت‌کنندگان در سراسر شهر متروپولیتن پوخارا انجام شد. مصاحبه‌ها ضبط صوتی و به صورت کلمه به کلمه رونویسی شدند. برای توسعه کدها و مضامین از تحلیل تماتیک بازتابی استفاده شد. نتایج: موانع دسترسی به خدمات سلامت روان شامل عوامل فردی، عمدتاً مرتبط با دانش محدود درباره سلامت روان و خدمات موجود؛ عوامل اجتماعی، از جمله انگ‌زدایی، به ویژه در خانواده‌ها و جامعه گسترده‌تر؛ و عوامل نظام‌مند و ساختاری، از جمله محدودیت دسترسی به خدمات و کمبود نیروی کار سلامت روان بود. راهکارهای پیشنهادی برای غلبه بر این موانع شامل افزایش آگاهی درباره سلامت روان در مدارس و از طریق رسانه‌های اجتماعی و همچنین افزایش تعداد کارکنان آموزش‌دیده در حوزه سلامت روان برای ارائه خدمات در جوامع بود. نتیجه‌گیری: توصیه‌های عملی برای آینده شامل ادغام آموزش سلامت روان در برنامه درسی ملی مدارس نپال و گسترش برنامه‌های آموزشی برای کارکنان سلامت است. پژوهش‌های آتی می‌تواند دیدگاه‌های سایر مناطق نپال و گروه‌های ذی‌نفع دیگر، مانند نوجوانان، والدین نوجوانان و کارکنان دولت را نیز بررسی کند.

Abstract Collegiate student-athletes manage simultaneous academic, athletic, psychological, and social demands, yet institution-specific evidence remains limited in Northwestern Mindanao. This descriptive quantitative study examined academic-athletic role strain, psychological need satisfaction, perceived mental health stigma, perceived social support, and self-reported mental health challenges among 150 student-athletes from an estimated institutional population of approximately 400. A 48-item researcher-developed questionnaire was informed by established theories and measures, reviewed by three subject-matter validators, and pilot tested with 50 student-athletes from other universities. Pilot-test Cronbach’s alpha coefficients ranged from .76 to .85. Descriptive statistics showed moderate academic-athletic role strain (M = 2.92, SD = 0.70), with institutional expectations receiving the highest dimension mean; moderate psychological need satisfaction (M = 3.12, SD = 0.72), with relatedness highest and autonomy lowest; moderate perceived mental health stigma (M = 2.68, SD = 0.83); and high perceived social support (M = 3.26, SD = 0.64), led by teammate and coach support. Self-reported mental health challenges were moderate overall (M = 2.91, SD = 0.75), with stress and anxiety having the highest numerical means. The findings portray a setting in which strong athletic social networks coexist with moderate role strain, stigma, psychological-need satisfaction, and mental health challenges. Because the instrument was researcher-developed, the sample came from one institution, and the analysis was descriptive, the results should not be interpreted as clinical diagnoses, population prevalence estimates, or evidence of relationships or causation. The study provides baseline evidence for reviewing academic-athletic coordination, autonomy-supportive practices, mental health communication, counseling access, and referral pathways.

دانشجویان ورزشکار همزمان با تقاضاهای تحصیلی، ورزشی، روان‌شناختی و اجتماعی مواجه هستند، اما شواهد مبتنی بر نهاد در شمال‌غرب میندانائو محدود باقی مانده است. این مطالعه توصیفی کمی به بررسی فشار نقش تحصیلی-ورزشی، ارضای نیازهای روان‌شناختی، انگ ادراک‌شده سلامت روان، حمایت اجتماعی ادراک‌شده و چالش‌های سلامت روان خودگزارش‌دهی شده در میان ۱۵۰ دانشجوی ورزشکار از جمعیت نهادی تقریبی ۴۰۰ نفر پرداخت. پرسشنامه‌ای ۴۸ ماده‌ای که توسط پژوهشگر تدوین شده بود، بر اساس نظریه‌ها و ابزارهای معتبر تهیه شد، توسط سه داور موضوعی مورد بازبینی قرار گرفت و با ۵۰ دانشجوی ورزشکار از دانشگاه‌های دیگر به صورت آزمایشی اجرا شد. ضرایب آلفای کرونباخ در آزمون آزمایشی بین ۰٫۷۶ تا ۰٫۸۵ بود. آمار توصیفی نشان داد فشار نقش تحصیلی-ورزشی در سطح متوسط (میانگین = ۲٫۹۲، انحراف معیار = ۰٫۷۰) است که انتظارات نهادی بالاترین میانگین بعد را داشت؛ ارضای نیازهای روان‌شناختی در سطح متوسط (میانگین = ۳٫۱۲، انحراف معیار = ۰٫۷۲) بود که ارتباط بالاترین و خودمختاری پایین‌ترین مقدار را داشت؛ انگ ادراک‌شده سلامت روان در سطح متوسط (میانگین = ۲٫۶۸، انحراف معیار = ۰٫۸۳)؛ و حمایت اجتماعی ادراک‌شده در سطح بالا (میانگین = ۳٫۲۶، انحراف معیار = ۰٫۶۴) بود که حمایت هم‌تیمی و مربی پیشتاز بودند. چالش‌های سلامت روان خودگزارش‌دهی شده در کل در سطح متوسط (میانگین = ۲٫۹۱، انحراف معیار = ۰٫۷۵) قرار داشت که استرس و اضطراب بالاترین میانگین عددی را داشتند. یافته‌ها محیطی را ترسیم می‌کند که در آن شبکه‌های اجتماعی ورزشی قوی در کنار فشار نقش متوسط، انگ، ارضای نیازهای روان‌شناختی و چالش‌های سلامت روانی قرار دارند. با توجه به اینکه ابزار پژوهشگرساخته بود، نمونه از یک نهاد انتخاب شده و تحلیل توصیفی بود، نتایج نباید به عنوان تشخیص بالینی، برآورد شیوع جمعیتی یا شواهدی از روابط یا علیت تفسیر شود. این مطالعه شواهد پایه‌ای برای بازنگری در هماهنگی تحصیلی-ورزشی، شیوه‌های حمایت از خودمختاری، ارتباطات سلامت روان، دسترسی به مشاوره و مسیرهای ارجاع فراهم می‌کند.

This cultural case study examines a community-based, trans-led psychosocial support service provided by the Greek Transgender Support Association (GTSA) between 2010 and 2025. Operating within a context of limited public provision of gender-affirming mental health services, the GTSA Psychotherapy and Gender-Affirming Care Team supported 380 transgender and gender-diverse individuals through more than 3,567 h of individual psychotherapy and at least 620 h of group-based interventions. Most service users sought support in relation to social, legal, and medical aspects of gender transition, while approximately one-third presented with suicidal ideation during intake or follow-up. Only one adult case of detransition was documented, followed by later retransition, and no completed suicides were recorded among individuals engaged in continuous follow-up. Key features of the service included continuity of care, explicitly depathologizing clinical practices, cultural humility, and the integration of psychosocial support with practical and advocacy-oriented interventions. Drawing on aggregated service records and situating the analysis within Greece’s socio-cultural and institutional landscape, this case study documents sustained demand for accessible, affirming, low-threshold psychosocial care in a context of institutional absence and structural stigma.

این مطالعه موردی فرهنگی به بررسی یک خدمت حمایت روانی‌اجتماعی جامعه‌محور و با رهبری افراد ترنس، ارائه‌شده توسط انجمن حمایت از ترنسجندرهای یونان (GTSA) در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ می‌پردازد. این خدمت در بستری از فقدان ارائه عمومی خدمات سلامت روان تأییدکننده جنسیت فعالیت داشته است. تیم روان‌درمانی و مراقبت تأییدکننده جنسیت GTSA به ۳۸۰ فرد ترنسجندر و دارای تنوع جنسیتی از طریق بیش از ۳٬۵۶۷ ساعت روان‌درمانی فردی و حداقل ۶۲۰ ساعت مداخلات گروهی حمایت ارائه کرده است. اکثر استفاده‌کنندگان از خدمات، به‌دنبال حمایت در زمینه‌های اجتماعی، حقوقی و پزشکی گذار جنسیتی بوده‌اند، در حالی که تقریباً یک‌سوم از آنان در زمان پذیرش یا پیگیری، با افکار خودکشی مواجه بوده‌اند. تنها یک مورد بزرگسال از بازگشت از گذار جنسیتی ثبت شده است که پس از آن مجدداً گذار انجام شده و هیچ مورد خودکشی کامل در میان افرادی که پیگیری مستمر داشته‌اند، گزارش نشده است. ویژگی‌های کلیدی این خدمت شامل تداوم مراقبت، رویکردهای بالینی آشکارا غیربیمارگون‌ساز، فروتنی فرهنگی و ادغام حمایت روانی‌اجتماعی با مداخلات عملی و مبتنی بر حمایت‌گری بوده است. با استفاده از داده‌های تجمیع‌شده خدمات و قرار دادن تحلیل در بستر اجتماعی‌فرهنگی و نهادی یونان، این مطالعه موردی تقاضای پایدار برای مراقبت روانی‌اجتماعی قابل دسترس، تأییدکننده و کم‌مانع را در شرایط فقدان نهادی و انگ ساختاری مستند می‌کند.

Aim: Stigma related to mental illness remains a major barrier to help-seeking and equitable care. Among medical students, stigma is clinically relevant because it may influence both future patient management and students’ own willingness to seek professional support. This study examined two complementary stigma domains, public stigma endorsement and anticipated stigma with concealment/avoidance, and their association with psychiatry clerkship exposure.Materials and Methods: This cross-sectional study included 354 undergraduate medical students at Selçuk University Faculty of Medicine. Psychiatry clerkship exposure was defined as pre-clerkship (Years 1–4) versus clerkship (Years 5–6). Stigma-related constructs were measured using a 29-item researcher-developed questionnaire organized a priori into Public Stigma Endorsement (PSE) and Anticipated Stigma with Concealment/Avoidance (ASA). Internal consistency was high (Cronbach’s α = 0.884 for PSE; 0.900 for ASA). Group differences were evaluated using appropriate univariable tests. Separate multiple linear regression models were fitted for PSE and ASA, adjusting for sociodemographic characteristics, smoking, psychiatric service use, contact with mental illness (self/family/social environment), family history of stigma, and stigma awareness/knowledge.Results: PSE scores did not differ by clerkship exposure in univariable analyses and were not independently associated with clerkship status in adjusted models. Male sex was an independent correlate of higher PSE. In contrast, ASA was higher among clerkship students and remained independently associated with clerkship exposure after adjustment (B = 2.75, 95% CI 0.44–5.05, p = 0.020). Middle socioeconomic status (vs low) was also associated with higher ASA (B = 3.37, 95% CI 0.67–6.07, p = 0.014). Model fit was significant for PSE and borderline for ASA.Conclusion: Psychiatry clerkship exposure was not associated with reduced public stigma endorsement but was linked to higher anticipated stigma and concealment/avoidance. These findings underscore the need for educational strategies that explicitly target distinct stigma dimensions, including self-referential anticipated stigma that may impede help-seeking among medical trainees.

هدف: انگ مرتبط با بیماری روانی همچنان یک مانع عمده در مسیر جستجوی کمک و دریافت مراقبت عادلانه است. در میان دانشجویان پزشکی، انگ از نظر بالینی اهمیت دارد زیرا ممکن است هم بر مدیریت بیماران آینده و هم بر تمایل خود دانشجویان برای جستجوی حمایت حرفه‌ای تأثیر بگذارد. این مطالعه دو حوزه مکمل انگ، یعنی تأیید انگ عمومی و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب، و ارتباط آن‌ها با تجربه کارورزی روان‌پزشکی را بررسی کرد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی شامل ۳۵۴ دانشجوی پزشکی مقطع کارشناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه Selçuk بود. تجربه کارورزی روان‌پزشکی به صورت پیش از کارورزی (سال‌های ۱ تا ۴) در مقابل دوره کارورزی (سال‌های ۵ و ۶) تعریف شد. سازه‌های مرتبط با انگ با استفاده از پرسشنامه‌ای ۲۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران طراحی شده و به طور پیشینی به دو بخش تأیید انگ عمومی (PSE) و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب (ASA) تقسیم شده بود، اندازه‌گیری شد. پایایی درونی بالا بود (آلفای کرونباخ = ۰٫۸۸۴ برای PSE؛ ۰٫۹۰۰ برای ASA). تفاوت‌های گروهی با استفاده از آزمون‌های تک‌متغیره مناسب ارزیابی شد. مدل‌های رگرسیون خطی چندگانه جداگانه برای PSE و ASA با تعدیل بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، مصرف سیگار، استفاده از خدمات روان‌پزشکی، تماس با بیماری روانی (خود/خانواده/محیط اجتماعی)، سابقه خانوادگی انگ و آگاهی/دانش نسبت به انگ برازش داده شد. نتایج: نمرات PSE در تحلیل‌های تک‌متغیره بر اساس تجربه کارورزی تفاوتی نداشت و در مدل‌های تعدیل‌شده نیز به طور مستقل با وضعیت کارورزی مرتبط نبود. جنسیت مذکر به طور مستقل با نمرات بالاتر PSE مرتبط بود. در مقابل، ASA در میان دانشجویان کارورزی بالاتر بود و پس از تعدیل نیز به طور مستقل با تجربه کارورزی مرتبط باقی ماند (B = 2.75، 95% CI 0.44–5.05، p = 0.020). وضعیت اجتماعی-اقتصادی متوسط (در مقایسه با پایین) نیز با ASA بالاتر مرتبط بود (B = 3.37، 95% CI 0.67–6.07، p = 0.014). برازش مدل برای PSE معنادار و برای ASA در مرز معناداری بود. نتیجه‌گیری: تجربه کارورزی روان‌پزشکی با کاهش تأیید انگ عمومی مرتبط نبود اما با افزایش انگ پیش‌بینی‌شده و پنهان‌کاری/اجتناب ارتباط داشت. این یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای آموزشی که به طور صریح ابعاد متمایز انگ، از جمله انگ پیش‌بینی‌شده خودارجاعی که ممکن است مانع جستجوی کمک در میان کارآموزان پزشکی شود، تأکید می‌کند.

Despite advances in cancer treatment, the growing global cancer burden underscores the need for comprehensive and supportive care to address the needs of patients and their families. However, access to psycho-oncological support remains often limited across healthcare systems. This could be related to factors such as resource constraints and insufficient integration of psychological care into routine oncological pathways. Individual-level barriers also exist, including low awareness of available services, stigma, and heterogeneity in patients’ perceived needs and help-seeking attitudes. Nevertheless, psychological burden can significantly influence patients’ experience of the treatment pathway, influencing cognitive clarity, perceived self-efficacy, communication, risk perception, decision-making, and all areas of daily life. In this context, digital mental health solutions have emerged as promising tools to enhance accessibility, continuity of care, and personalisation of support. In this manuscript, we aim to describe the structure of the ALTHEA project (“tAckling menTal Health cancer patients and their families: digital solutions for bEtter cAre”), which focuses on the development of a novel web-based digital platform targeting cancer patients and their informal caregivers’ mental health across different stages of the care pathway. ALTHEA is distinguished by the presence of screening, classification into different support profiles, and tailored interventions within a single platform, as well as by its co-creation approach involving patients and stakeholders. In this line, the ALTHEA project represents a timely opportunity to integrate digital health solutions into psycho-oncology care, improving mental health outcomes, enhancing patient empowerment, and promoting a more holistic approach to cancer care.

علی‌رغم پیشرفت‌ها در درمان سرطان، افزایش بار جهانی سرطان نیاز به مراقبت‌های جامع و حمایتی برای پاسخگویی به نیازهای بیماران و خانواده‌های آنان را برجسته می‌کند. با این حال، دسترسی به حمایت روان‌آنکولوژیک اغلب در نظام‌های سلامت محدود باقی می‌ماند. این امر می‌تواند به عواملی مانند محدودیت منابع و ادغام ناکافی مراقبت روان‌شناختی در مسیرهای معمول آنکولوژی مرتبط باشد. موانع در سطح فردی نیز وجود دارد، از جمله آگاهی پایین از خدمات موجود، انگ و ناهمگونی در نیازهای ادراک‌شده بیماران و نگرش‌های آنان نسبت به جستجوی کمک. با این وجود، بار روان‌شناختی می‌تواند به طور قابل توجهی تجربه بیماران از مسیر درمان را تحت تأثیر قرار دهد و بر وضوح شناختی، خودکارآمدی ادراک‌شده، ارتباطات، ادراک ریسک، تصمیم‌گیری و تمامی حوزه‌های زندگی روزمره اثرگذار باشد. در این زمینه، راهکارهای دیجیتال سلامت روان به عنوان ابزارهایی نویدبخش برای افزایش دسترسی‌پذیری، تداوم مراقبت و شخصی‌سازی حمایت مطرح شده‌اند. در این مقاله، هدف ما توصیف ساختار پروژه ALTHEA («مقابله با سلامت روان بیماران سرطانی و خانواده‌های آنان: راهکارهای دیجیتال برای مراقبت بهتر») است که بر توسعه یک پلتفرم دیجیتال مبتنی بر وب با هدف سلامت روان بیماران سرطانی و مراقبان غیررسمی آنان در مراحل مختلف مسیر مراقبت تمرکز دارد. پروژه ALTHEA با وجود غربالگری، طبقه‌بندی به پروفایل‌های حمایتی مختلف و مداخلات متناسب در یک پلتفرم واحد، و همچنین رویکرد هم‌آفرینی با مشارکت بیماران و ذینفعان متمایز می‌شود. در این راستا، پروژه ALTHEA فرصتی به‌موقع برای ادغام راهکارهای سلامت دیجیتال در مراقبت روان‌آنکولوژی فراهم می‌کند و بهبود پیامدهای سلامت روان، ارتقای توانمندسازی بیماران و ترویج رویکردی جامع‌تر به مراقبت سرطان را به همراه دارد.

Background Unlike in psychiatric disorders such as psychosis where treatment trajectories are well defined, little is known about pathways to care for depression which is increasingly prevalent among young people across the globe. Whilst empirical evidence is slowly becoming available on pathways to care for common mental disorders in the general population in Ghana and Zimbabwe, there is no study that specifically considered treatment pathways for young people. Objectives This study explored trajectories used by young people (15–24 years) to access specialised mental healthcare in order to determine referral pathways for depression in Ghana and Zimbabwe. Methodology This sub-analysis forms part of a larger formative, exploratory, descriptive qualitative study conducted within the Youth in Mind consortium. The study engaged 172 participants including young people, healthcare providers, policymakers, faith-based and traditional healers, lay health workers, and school staff across Ghana (N = 105) and Zimbabwe (N = 67) who were sampled purposively and using snowball techniques until saturation was reached. Data were analysed using an iterative combination of inductive and deductive coding, followed by thematic analysis. Results Diagnostic and treatment trajectory for young people's access to specialized mental healthcare are complex in both Ghana and Zimbabwe and punctuated with several barriers that culminate in delayed access to treatments. Chief among the barriers facing young people are the catastrophic costs linked with accessing specialized mental health care, lack of autonomy of the youth, long waiting times perpetuated by a limited number of specialists and stigma. Opportunities for optimising access included the use of referral cards, which sped up the referral process, improved communication among referring agents, and establishment of youth corners in some hospitals in Zimbabwe to address concerns of privacy. Conclusion The findings highlight that pathways to specialised mental healthcare in Ghana and Zimbabwe are inherently complex, hindered by intersecting structural, financial, and social barriers. To mitigate these challenges, a multi-faceted strategy is essential. This should include systemic interventions such as task-shifting, the implementation of streamlined referral tools, dedicated youth-friendly services, and concerted efforts to reduce stigma and costs, thereby fostering more equitable and timely access to care.

زمینه: برخلاف اختلالات روان‌پزشکی مانند روان‌پریشی که مسیرهای درمانی آن‌ها به‌خوبی تعریف شده‌اند، اطلاعات اندکی درباره مسیرهای مراقبتی برای افسردگی که شیوع آن در میان جوانان سراسر جهان رو به افزایش است، وجود دارد. اگرچه شواهد تجربی به‌تدریج درباره مسیرهای مراقبت برای اختلالات شایع روانی در جمعیت عمومی غنا و زیمبابوه در حال فراهم شدن است، اما هیچ مطالعه‌ای به طور خاص مسیرهای درمانی جوانان را بررسی نکرده است. اهداف: این مطالعه به بررسی مسیرهایی که جوانان (۱۵ تا ۲۴ سال) برای دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان طی می‌کنند، پرداخته تا مسیرهای ارجاع برای افسردگی در غنا و زیمبابوه را تعیین کند. روش‌شناسی: این تحلیل فرعی بخشی از یک مطالعه کیفی اکتشافی، توصیفی و مقدماتی بزرگ‌تر است که در چارچوب کنسرسیوم Youth in Mind انجام شده است. در این مطالعه، ۱۷۲ شرکت‌کننده شامل جوانان، ارائه‌دهندگان مراقبت سلامت، سیاست‌گذاران، درمانگران مذهبی و سنتی، کارکنان سلامت غیرحرفه‌ای و کارکنان مدارس در غنا (N = 105) و زیمبابوه (N = 67) با روش نمونه‌گیری هدفمند و گلوله‌برفی تا رسیدن به اشباع انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از ترکیب تکرارشونده کدگذاری استقرایی و قیاسی و سپس تحلیل تماتیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: مسیر تشخیص و درمان برای دسترسی جوانان به مراقبت تخصصی سلامت روان در هر دو کشور غنا و زیمبابوه پیچیده بوده و با موانع متعددی همراه است که در نهایت منجر به تأخیر در دسترسی به درمان می‌شود. مهم‌ترین موانع پیش روی جوانان، هزینه‌های فاجعه‌بار مرتبط با دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان، فقدان استقلال جوانان، زمان انتظار طولانی ناشی از تعداد محدود متخصصان و انگ اجتماعی است. فرصت‌های بهبود دسترسی شامل استفاده از کارت‌های ارجاع که روند ارجاع را تسریع می‌کند، بهبود ارتباط میان ارجاع‌دهندگان و ایجاد بخش‌های ویژه جوانان در برخی بیمارستان‌های زیمبابوه برای رفع نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که مسیرهای دسترسی به مراقبت تخصصی سلامت روان در غنا و زیمبابوه ذاتاً پیچیده و با موانع ساختاری، مالی و اجتماعی متقاطع مواجه است. برای کاهش این چالش‌ها، راهبردی چندوجهی ضروری است که باید شامل مداخلات نظام‌مند مانند واگذاری وظایف، اجرای ابزارهای ارجاع ساده‌شده، خدمات اختصاصی دوستدار جوانان و تلاش‌های هماهنگ برای کاهش انگ و هزینه‌ها باشد تا دسترسی عادلانه‌تر و به‌موقع به مراقبت را تسهیل کند.

Healthcare workers (HCWs) face elevated risk for burnout and stress-related disorders, yet conventional self-report assessments are limited by professional stigma and underreporting. We evaluated whether multimodal computational analysis of brief, remotely collected stress narratives could distinguish longitudinal stress profiles. In a prospective six-week cohort study, N = 750 HCWs were invited to provide weekly naturalistic narratives describing recent stressful experiences and repeated measures of anxiety, depression, burnout, and subjective distress. Among 553 participants with sufficient repeated self-report data, multivariate longitudinal clustering identified two distinct profiles: Resilient ( n = 295) and Vulnerable ( n = 258). Linguistic, acoustic, and facial expression embeddings were extracted from the recordings and integrated using a hierarchical multimodal transformer. In a held-out test set, the model achieved an AUROC of 0.75, outperforming unimodal (linguistic embeddings; AUROC = 0.63) and bimodal (linguistic + acoustic; AUROC = 0.70) configurations. These findings provide proof of concept that multimodal embeddings extracted from brief stress narratives are associated with occupational stress profiles, potentially complementing traditional assessment methods and informing targeted prevention strategies.

کارکنان مراقبت‌های سلامت (HCWs) در معرض خطر بالاتر فرسودگی شغلی و اختلالات مرتبط با استرس قرار دارند، اما ارزیابی‌های خودگزارشی متداول به دلیل انگ حرفه‌ای و گزارش‌دهی ناکافی محدودیت دارند. ما ارزیابی کردیم که آیا تحلیل محاسباتی چندوجهی روایت‌های کوتاه و جمع‌آوری‌شده از راه دور درباره استرس می‌تواند پروفایل‌های طولی استرس را متمایز کند یا خیر. در یک مطالعه کوهورت آینده‌نگر شش‌هفته‌ای، تعداد N = 750 نفر از کارکنان مراقبت‌های سلامت دعوت شدند تا به صورت هفتگی روایت‌های طبیعی درباره تجربیات استرس‌زای اخیر خود و همچنین سنجش‌های تکرارشونده اضطراب، افسردگی، فرسودگی شغلی و پریشانی ذهنی را ارائه دهند. در میان 553 شرکت‌کننده با داده‌های خودگزارشی تکرارشونده کافی، خوشه‌بندی طولی چندمتغیره دو پروفایل متمایز را شناسایی کرد: مقاوم (n = 295) و آسیب‌پذیر (n = 258). تعبیه‌های زبانی، آکوستیکی و حالات چهره از ضبط‌ها استخراج و با استفاده از یک ترنسفورمر چندوجهی سلسله‌مراتبی ادغام شدند. در مجموعه آزمون جداگانه، مدل به AUROC برابر با 0.75 دست یافت که عملکرد بهتری نسبت به پیکربندی‌های تک‌وجهی (تعبیه‌های زبانی؛ AUROC = 0.63) و دووجهی (زبانی + آکوستیکی؛ AUROC = 0.70) داشت. این یافته‌ها اثبات مفهومی ارائه می‌کنند مبنی بر اینکه تعبیه‌های چندوجهی استخراج‌شده از روایت‌های کوتاه استرس با پروفایل‌های استرس شغلی مرتبط هستند و می‌توانند به عنوان مکمل روش‌های ارزیابی سنتی و اطلاع‌رسانی راهبردهای پیشگیرانه هدفمند مورد استفاده قرار گیرند.

Background Agricultural workers face some of the highest suicide rates in the United States, yet limited research has examined suicide among immigrant and migrant farmworkers (IMFs), a population recognized as particularly vulnerable within occupational health surveillance priorities. This study examined circumstances contributing to suicide among IMFs and compared these to circumstances among U.S.-born farmworkers using National Violent Death Reporting System (NVDRS) data. Methods This multiple methods study used NVDRS data from 2013 to 2023, restricted to decedents in agricultural worker occupations (SOC Minor Group 45–2000) who died by suicide. Decedents were classified as IMFs (foreign-born) or U.S.-born based on birthplace. Bivariate analyses examined associations between nativity and reported circumstances preceding suicide, followed by multivariable logistic regression adjusted for age, sex, race, ethnicity, marital status, and education. A single-author qualitative analysis of investigative narratives, using an iterative inductive coding process with peer debriefing as a rigor check, identified themes describing IMF suicide circumstances. Results Of 1,162 decedents, 17% ( n = 201) were foreign-born. IMFs were older, more likely male, more likely Hispanic, and had lower educational attainment than U.S.-born decedents. IMFs were less likely to die by firearm (22% vs. 57%) and more likely to die by hanging/strangulation/suffocation (64% vs. 30%). In adjusted analysis, Hispanic ethnicity (OR = 0.014), older age (OR = 0.961), and being married (OR = 0.366) were associated with lower odds, while firearm method (OR = 2.126) was associated with higher odds, of U.S.-born status. Investigative documentation completeness did not differ significantly by nativity. Qualitative analysis identified four themes: stigma and avoidance of mental health care; violent and conflictual intimate relationships; substance use and associated familial shame; and immigration-related vulnerability and compounded isolation. Conclusion IMFs experience intersectional stressors—including immigration-related vulnerability, stigma, and isolation—that shape suicide risk in ways distinct from U.S.-born farmworkers, and that align with constructs of thwarted belongingness and perceived burdensomeness from the Interpersonal-Psychological Theory of Suicide. Predominant use of hanging/strangulation among IMFs highlights limitations of conventional lethal means restriction strategies for this population. Culturally responsive, community-based, and workplace interventions—including stigma reduction, social connection programming, and multilingual lethal means safety messaging—are needed to address suicide risk among this underrecognized and vulnerable occupational group.

زمینه: کارگران کشاورزی با یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی در ایالات متحده مواجه هستند، اما پژوهش‌های محدودی به بررسی خودکشی در میان کارگران مهاجر و فصلی کشاورزی (IMFs) پرداخته‌اند؛ جمعیتی که به عنوان گروهی به‌ویژه آسیب‌پذیر در اولویت‌های پایش سلامت شغلی شناخته می‌شود. این مطالعه به بررسی شرایط مؤثر بر خودکشی در میان IMFs و مقایسه آن با شرایط کارگران کشاورزی متولد ایالات متحده با استفاده از داده‌های سامانه ملی گزارش‌دهی مرگ‌های خشونت‌آمیز (NVDRS) پرداخته است. روش‌ها: این مطالعه با روش‌های ترکیبی از داده‌های NVDRS طی سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳ استفاده کرد که به متوفیان با شغل کارگر کشاورزی (SOC Minor Group 45–2000) که بر اثر خودکشی فوت کرده‌اند، محدود شد. متوفیان بر اساس محل تولد به عنوان IMF (متولد خارج) یا متولد ایالات متحده طبقه‌بندی شدند. تحلیل‌های دو متغیره ارتباط بین محل تولد و شرایط گزارش‌شده پیش از خودکشی را بررسی کرد و سپس رگرسیون لجستیک چندمتغیره با تعدیل برای سن، جنس، نژاد، قومیت، وضعیت تأهل و تحصیلات انجام شد. تحلیل کیفی روایات تحقیقی توسط یک نویسنده، با استفاده از فرایند کدگذاری استقرایی تکرارشونده و بازبینی همتایان به عنوان کنترل دقت، مضامینی را که شرایط خودکشی IMFها را توصیف می‌کردند شناسایی کرد. یافته‌ها: از میان ۱٬۱۶۲ متوفی، ۱۷٪ (n = 201) متولد خارج بودند. IMFها مسن‌تر، بیشتر مرد، بیشتر با قومیت اسپانیایی و دارای سطح تحصیلات پایین‌تر نسبت به متوفیان متولد ایالات متحده بودند. IMFها کمتر با سلاح گرم (۲۲٪ در مقابل ۵۷٪) و بیشتر با حلق‌آویز/خفگی/انسداد تنفسی (۶۴٪ در مقابل ۳۰٪) فوت کرده بودند. در تحلیل تعدیل‌شده، قومیت اسپانیایی (OR = 0.014)، سن بالاتر (OR = 0.961) و متأهل بودن (OR = 0.366) با احتمال کمتر و روش سلاح گرم (OR = 2.126) با احتمال بیشتر وضعیت متولد ایالات متحده همراه بود. کامل بودن مستندسازی تحقیقی بر اساس محل تولد تفاوت معناداری نداشت. تحلیل کیفی چهار مضمون را شناسایی کرد: انگ و اجتناب از مراقبت سلامت روان؛ روابط صمیمی خشونت‌آمیز و پرتنش؛ مصرف مواد و شرم خانوادگی مرتبط؛ و آسیب‌پذیری مهاجرتی و انزوای مضاعف. نتیجه‌گیری: IMFها با فشارهای تلاقی‌یافته‌ای از جمله آسیب‌پذیری مهاجرتی، انگ و انزوا مواجه هستند که خطر خودکشی را به شیوه‌هایی متمایز از کارگران کشاورزی متولد ایالات متحده شکل می‌دهد و با مفاهیم تعلق ناکام و سربار ادراک‌شده از نظریه بین‌فردی-روانشناختی خودکشی هم‌راستا است. شیوع بالای استفاده از حلق‌آویز/خفگی در میان IMFها محدودیت‌های راهبردهای متعارف محدودسازی ابزارهای کشنده را برای این جمعیت برجسته می‌کند. مداخلات پاسخگو به فرهنگ، مبتنی بر جامعه و محیط کار ـ از جمله کاهش انگ، برنامه‌های ارتباط اجتماعی و پیام‌رسانی ایمنی ابزارهای کشنده به چند زبان ـ برای کاهش خطر خودکشی در این گروه شغلی کمتر شناخته‌شده و آسیب‌پذیر ضروری است.

BACKGROUND: Cultural beliefs, social expectations, and the quality of maternity care shape how women perceive stillbirth, cope with loss, and navigate their identity after bereavement. Understanding these experiences is essential for improving emotional support and respectful care. OBJECTIVE: To synthesise qualitative evidence regarding the psychosocial impact of stillbirth on women in LMIC contexts, and to examine how cultural, social, and healthcare factors shape women's perceptions and experiences of stillbirth. METHODS: A systematic search was conducted in February 2026 across the following databases: PubMed, Scopus, ScienceDirect, and EBSCO. Eligible studies were those that employed qualitative or mixed methods. Methodological quality was assessed using a standardised qualitative appraisal tool. Data were synthesised using thematic analysis. FINDINGS: Twenty-five studies across fourteen countries met the inclusion criteria. Five themes were identified: (1) cultural spiritual attributions of responsibility, (2) supportive versus isolating interactions, (3) silenced grief and social expectations, (4) from compassion to mistreatment: the spectrum of health worker influence, and (5) the crisis of identity in the disrupted journey of motherhood. These themes reveal complex emotional responses shaped by blame, stigma, social expectations, and experiences within the health system. DISCUSSION: Women's experiences of stillbirth are heavily influenced by culturally grounded interpretations of loss and by the quality of interpersonal and institutional support. These factors affect help-seeking, grieving, and future engagement with maternity services. CONCLUSION: Improving respectful communication, strengthening emotional support within maternity care, and addressing stigma through community-based approaches are essential to support women experiencing stillbirth in diverse cultural settings.

زمینه: باورهای فرهنگی، انتظارات اجتماعی و کیفیت مراقبت‌های بارداری، نحوه ادراک زنان از مرده‌زایی، شیوه‌های کنار آمدن با فقدان و مسیر بازسازی هویت پس از سوگ را شکل می‌دهند. فهم این تجربه‌ها برای بهبود حمایت عاطفی و مراقبت محترمانه ضروری است. هدف: ترکیب شواهد کیفی درباره تأثیر روانی‌اجتماعی مرده‌زایی بر زنان در زمینه کشورهای با درآمد پایین و متوسط و بررسی نحوه تأثیرگذاری عوامل فرهنگی، اجتماعی و مراقبتی بر ادراک و تجربه زنان از مرده‌زایی. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند در فوریه ۲۰۲۶ در پایگاه‌های PubMed، Scopus، ScienceDirect و EBSCO انجام شد. مطالعات واجد شرایط، پژوهش‌هایی بودند که از روش‌های کیفی یا ترکیبی استفاده کرده بودند. کیفیت روش‌شناسی با استفاده از ابزار ارزیابی کیفی استاندارد بررسی شد. داده‌ها با تحلیل تماتیک ترکیب شدند. یافته‌ها: بیست‌وپنج مطالعه از چهارده کشور معیارهای ورود را داشتند. پنج مضمون شناسایی شد: (۱) انتساب مسئولیت معنوی‌فرهنگی، (۲) تعاملات حمایتی در برابر انزوایی، (۳) سوگ خاموش و انتظارات اجتماعی، (۴) از همدلی تا بدرفتاری: طیف تأثیر کارکنان سلامت، و (۵) بحران هویت در مسیر مختل‌شده مادری. این مضامین واکنش‌های عاطفی پیچیده‌ای را آشکار می‌کنند که تحت تأثیر سرزنش، انگ، انتظارات اجتماعی و تجربه‌های نظام سلامت قرار دارند. بحث: تجربه زنان از مرده‌زایی به شدت تحت تأثیر تفسیرهای فرهنگی از فقدان و کیفیت حمایت‌های بین‌فردی و نهادی است. این عوامل بر جستجوی کمک، سوگواری و تعامل آینده با خدمات بارداری اثر می‌گذارند. نتیجه‌گیری: بهبود ارتباط محترمانه، تقویت حمایت عاطفی در مراقبت‌های بارداری و مقابله با انگ از طریق رویکردهای مبتنی بر جامعه برای حمایت از زنان تجربه‌کننده مرده‌زایی در زمینه‌های فرهنگی متنوع ضروری است.

Introduction Depression and anxiety remain major, largely unaddressed drivers of disability in low- and middle-income countries (LMICs), where scarce resources and persistent stigma constrain access to care. Scalable solutions are urgently needed. Low-intensity psychological interventions, delivered by trained non-specialists offer a promising pathway to close the treatment gap. This study examines the prospective acceptability of these interventions in Java, Indonesia, an exemplar of an under resourced health system, to guide targeted cultural adaptation and inform optimal implementation. Methods Using a qualitative descriptive design guided by the Theoretical Framework of Acceptability (TFA), we conducted semi-structured interviews (n = 33) with people experiencing anxiety and depression and 21 focus groups with families (n = 34), health workers (n = 36), and community/religious leaders (n = 37) across 12 sites in Java. Data were collected in Bahasa/local languages, transcribed, translated, and analysed using TFA informed Framework Analysis. 5% of translations were independently back-verified. Stakeholder workshops and advisory panels shaped study design and interpretation. Results Low mental health literacy and stigma undermined intervention coherence and affective attitude, with many conflating LIPIs with general counselling. Help-seeking was often delayed until distress became severe, reflecting limited understanding of mental health problems and available support. Despite these challenges, strong perceptions of effectiveness and positive affective attitudes were driven by cultural values of self-reliance and community support. Concerns centered on ethicality, particularlyprivacy risks and fear of social judgment, alongside undercertainty regarding the role of traditional healers and the burden associated with time and workload demands. Trust in lay health workers was high in rural areas but more variable in urban contexts. Conclusion Findings highlight that cultural, structural, and interpersonal factors shape anticipated intervention acceptability. While stigma and low literacy remain barriers, strong perceived need and cultural alignment suggest the potential for promising subsequent uptake. Addressing privacy, role clarity, and logistical burden through tailored adaptations and partnerships is critical. This study offers one of the first theoretically framed qualitative explorations of LIPI acceptability in Southeast Asia, highlighting culturally congruent pathways for subsequent LMIC implementation.

مقدمه: افسردگی و اضطراب همچنان از عوامل اصلی و عمدتاً نادیده‌گرفته‌شده ناتوانی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط (LMICs) هستند، جایی که منابع محدود و انگ اجتماعی پایدار، دسترسی به مراقبت را محدود می‌کند. راه‌حل‌های مقیاس‌پذیر به‌شدت مورد نیاز است. مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین که توسط افراد غیرمتخصص آموزش‌دیده ارائه می‌شوند، مسیر امیدوارکننده‌ای برای کاهش فاصله درمانی فراهم می‌کنند. این مطالعه به بررسی پذیرش احتمالی این مداخلات در جاوه، اندونزی، به‌عنوان نمونه‌ای از نظام سلامت کم‌منبع، می‌پردازد تا سازگاری فرهنگی هدفمند و اجرای بهینه را هدایت کند. روش‌ها: با استفاده از طراحی توصیفی کیفی و با راهنمایی چارچوب نظری پذیرش (TFA)، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 33) با افراد دارای تجربه اضطراب و افسردگی و ۲۱ گروه متمرکز با خانواده‌ها (n = 34)، کارکنان سلامت (n = 36) و رهبران اجتماعی/مذهبی (n = 37) در ۱۲ سایت در جاوه انجام شد. داده‌ها به زبان باهاسا/زبان‌های محلی جمع‌آوری، رونویسی، ترجمه و با استفاده از تحلیل چارچوب مبتنی بر TFA تحلیل شدند. پنج درصد ترجمه‌ها به طور مستقل بازبینی شدند. کارگاه‌های ذینفعان و پانل‌های مشورتی طراحی و تفسیر مطالعه را شکل دادند. نتایج: سواد پایین سلامت روان و انگ اجتماعی، انسجام مداخله و نگرش عاطفی را تضعیف کرد و بسیاری مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین را با مشاوره عمومی اشتباه می‌گرفتند. جستجوی کمک اغلب تا زمانی که ناراحتی شدید نشود به تعویق می‌افتاد که نشان‌دهنده درک محدود از مشکلات سلامت روان و حمایت‌های موجود بود. با وجود این چالش‌ها، ادراک قوی از اثربخشی و نگرش‌های عاطفی مثبت توسط ارزش‌های فرهنگی اتکاء به خود و حمایت اجتماعی تقویت شد. نگرانی‌ها عمدتاً بر اخلاقی بودن، به‌ویژه خطرات حریم خصوصی و ترس از قضاوت اجتماعی، همراه با عدم قطعیت درباره نقش درمانگران سنتی و بار ناشی از زمان و حجم کار متمرکز بود. اعتماد به کارکنان سلامت غیرمتخصص در مناطق روستایی بالا بود اما در مناطق شهری متغیرتر بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل فرهنگی، ساختاری و بین‌فردی، پذیرش پیش‌بینی‌شده مداخله را شکل می‌دهند. اگرچه انگ اجتماعی و سواد پایین همچنان موانع هستند، نیاز ادراک‌شده قوی و هم‌سویی فرهنگی، پتانسیل پذیرش بعدی را نشان می‌دهد. پرداختن به مسائل حریم خصوصی، شفافیت نقش‌ها و بار لجستیکی از طریق سازگاری‌های هدفمند و مشارکت‌ها حیاتی است. این مطالعه یکی از نخستین بررسی‌های کیفی مبتنی بر چارچوب نظری درباره پذیرش مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین در جنوب شرق آسیا است که مسیرهای هم‌سوی فرهنگی برای اجرای بعدی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط را برجسته می‌کند.

OBJECTIVE: Food noise has been studied with GLP-1-based therapies, but not with metabolic bariatric surgery (MBS), despite shared mechanisms. Data on food noise beyond initial weight loss are limited, and weight self-stigma (WSS), which links to poorer weight outcomes and risky behaviors after MBS, may relate to higher food noise, especially during weight stabilization. This study investigates whether WSS is associated with increased food noise during stable weight following MBS. METHODS: Adults who remained weight stable following MBS completed the Weight Self-Stigma Questionnaire (WSSQ) and Food Noise Questionnaire (FNQ). Multivariable linear regression examined associations between WSSQ scores (total and self-devaluation/fear of enacted stigma subscales) and FNQ scores. RESULTS: Participants (n = 60) were 13.3 ± 4.5 months post surgery, with a maximum weight loss of 24.8% ± 8.4%. Higher WSSQ total (B = 0.29, p = 0.001) and self-devaluation subscale (B = 0.36, p = 0.021) scores were associated with higher FNQ scores. CONCLUSIONS: Food noise increased with higher WSS, particularly among individuals reporting greater self-devaluation due to weight during postoperative weight stability. Further research should map this relationship across postoperative weight stages, test causal direction, and identify mechanisms. Because WSS and food noise can undermine health behaviors, weight loss, and health gains after MBS, routine screening and integrated clinical interventions may be warranted.

هدف: نویز غذایی در درمان‌های مبتنی بر GLP-1 مورد مطالعه قرار گرفته است، اما با وجود مکانیسم‌های مشترک، در جراحی متابولیک چاقی (MBS) بررسی نشده است. داده‌ها دربارهٔ نویز غذایی فراتر از کاهش وزن اولیه محدود هستند و انگ خود‌وزنی (WSS) که با پیامدهای ضعیف‌تر وزنی و رفتارهای پرخطر پس از MBS مرتبط است، ممکن است با نویز غذایی بالاتر، به‌ویژه در دورهٔ پایداری وزن، ارتباط داشته باشد. این مطالعه بررسی می‌کند که آیا WSS با افزایش نویز غذایی در دورهٔ پایداری وزن پس از MBS مرتبط است یا خیر. روش‌ها: بزرگسالانی که پس از MBS وزن پایداری داشتند، پرسشنامهٔ انگ خود‌وزنی (WSSQ) و پرسشنامهٔ نویز غذایی (FNQ) را تکمیل کردند. رگرسیون خطی چندمتغیره ارتباط بین نمرات WSSQ (کل و زیرمقیاس‌های خودتحقیری/ترس از انگ اعمال‌شده) و نمرات FNQ را بررسی کرد. نتایج: شرکت‌کنندگان (n = 60) به طور میانگین ۱۳٫۳ ± ۴٫۵ ماه پس از جراحی بودند و بیشینهٔ کاهش وزن آن‌ها ۲۴٫۸٪ ± ۸٫۴٪ بود. نمرات بالاتر کل WSSQ (B = 0.29, p = 0.001) و زیرمقیاس خودتحقیری (B = 0.36, p = 0.021) با نمرات بالاتر FNQ ارتباط داشت. نتیجه‌گیری: نویز غذایی با افزایش WSS، به‌ویژه در میان افرادی که خودتحقیری بیشتری به دلیل وزن در دورهٔ پایداری وزن پس از عمل گزارش کردند، افزایش یافت. پژوهش‌های بیشتر باید این رابطه را در مراحل مختلف وزنی پس از عمل ترسیم کند، جهت علیت را بیازماید و سازوکارها را شناسایی کند. از آنجا که WSS و نویز غذایی می‌توانند رفتارهای سلامت، کاهش وزن و دستاوردهای سلامت پس از MBS را تضعیف کنند، غربالگری روتین و مداخلات بالینی یکپارچه ممکن است ضروری باشد.