confidence intervals

Background: Brief psychological treatment programmes in primary care are increasingly used to address common mental disorders (CMDs), yet patient outcomes remain heterogeneous. Routine symptom measures may help identify patients who are more or less likely to achieve clinically meaningful change and may support treatment planning within stepped-care systems. This study examined associations between baseline depressive and anxiety symptom severity predicted reliable improvement and reliable recovery following brief psychological treatment in a real-world primary care programme. Methods: This secondary analysis used routinely collected data from 512 adults treated in a real-world primary care psychological intervention programme. Participants were assessed with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) and Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) before and after brief psychological treatment. Baseline demographic and clinical variables, including age, sex, number of sessions, and PHQ-9 and GAD-7 scores, were examined according to reliable improvement and reliable recovery status. Logistic regression analyses examined associations between baseline variables and treatment outcomes. Results: Reliable improvement was observed in 73.6% of participants, whereas 53.3% achieved reliable recovery. Higher baseline anxiety severity was associated with reliable improvement (odds ratio [OR] = 1.16, 95% confidence interval [CI]: 1.08–1.23), whereas lower depressive severity predicted reliable recovery (OR = 0.92, 95% CI: 0.88–0.96). Fewer treatment sessions were associated with both reliable improvement and reliable recovery. Age and sex were not significantly associated with outcomes. Conclusions: Baseline anxiety and depressive symptom severity may be relevant for understanding variability in clinically meaningful outcomes following brief psychological interventions in primary care. Patients presenting with greater depressive symptom burden may benefit from closer monitoring and more intensive or extended treatment pathways within stepped-care models.

Aim and background: Excessive daytime sleepiness (EDS) is reported far less often than poor nocturnal sleep quality in Indian medical students.We aimed to estimate EDS prevalence and its independent correlates (primary), and to compare these with poor sleep quality correlates in the same cohort and relate both to examination performance (secondary).We hypothesized that sleep hygiene behavior, not global sleep quality category, would dominate.Materials and methods: Prospective cross-sectional study of 354 of 450 eligible MBBS students (78.7%) at a Southern Indian college, sampled by stratified proportional randomization.Under supervised standardized administration, they completed the Epworth Sleepiness Scale (ESS; EDS >10), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Sleep Hygiene Index (SHI), with screen time, stress, mood, lifestyle, clinical covariates, and the latest university examination percentage.Excessive daytime sleepiness correlates were examined by logistic regression with a pre-specified confounder-adjusted sensitivity model.Results: Excessive daytime sleepiness affected 21.5% [95% confidence interval (CI) 17.5-26.0],more often among poor than good sleepers (27.7% vs 18.6%).Adjusted [area under the receiver operating characteristic curve (AUC) 0.773, 0.714-0.832],only poorer sleep hygiene remained independent [odds ratio (OR) 1.12 per point, 1.07-1.18],unchanged after adjustment for all measured confounders (1.12, 1.06-1.17).Examination percentage did not differ by sleep status (67.33 ± 5.16 vs 68.07 ± 5.72; p = 0.229); academic stage and sex, not sleep, predicted marks (R² = 0.152).Conclusion: In this cross-sectional sample, EDS was associated more closely with sleep hygiene behavior than with global sleep quality category, and the two had distinct correlation profiles.Screening for sleepiness alongside sleep quality, and addressing bedtime device use, merit consideration in student health services.These are associations only; no direction of effect can be inferred.Clinical significance: Measuring EDS alongside global sleep quality identifies a partly distinct at-risk group, for whom brief counselling on bedtime device use may be more specific than generic sleep hygiene advice.

The present study examined the relationship among emotional flexibility, behavioral problem and coping strategies among late adolescents and investigated the mediating role of emotional flexibility in the relationship between internalizing and externalizing behavioral problem and Adaptive and maladaptive copying strategies. A correlational research design was used with a sample of N=200 late adolescent’s age 17 to 19 years, including 97 males and 103 females, selected through convenience sampling from different educational institute. Data were collected using a demographic information sheet, Emotional flexibility scale (EFS), Behavioral problem scale (BPS) and brief COPE inventory. Data analyzed using descriptive statistics, reliability analysis, Independence sample test, pearson correlation and mediation analysis through process model 4 with 5,000 bootstrap samples. Finding indicate the males reported significantly higher behavioral problem than females. Significant difference was also found according to the institutional type, with private institute student reporting higher behavioral problem scores, whereas government institute student reported higher coping strategies score. Emotional flexibility significantly predict adaptive copying strategies was significantly negative associated with externalizing behavioral problem. However, emotional flexibility did not significantly mediate with relationship between internalizing or externalizing behavioral problem and adaptive or maladaptive copy as the booster confidence interval for the indirect effect included zero. Overall, the finding suggests the emotional flexibility associate with adolescent coping and behavioral functioning but does not significantly explain the relationship between behavioral problem and copying strategies in the present sample.

Psychological stress dialogue recognition still lacks sufficient semantic understanding in multimodal information fusion and emotional dynamic modelling. It is difficult to achieve high-precision and robust stress state recognition in complex dialogue scenarios. Combining the advantages of the pre-trained language model BERT (Bidirectional Encoder Representations from Transformers) in semantic understanding and the capabilities of EmoShiftNet (Emotion Shift Network) in emotion transfer modelling, contextual semantic coding is realised through a multi-level Transformer, and a cross-modal Transformer is used to align heterogeneous features such as text, speech, and vision. In terms of multimodal signal representation, the BERT encoder captures fine-grained changes in language semantics, the convolutional-recurrent network extracts speech time–frequency features, the convolutional neural network and optical flow method obtain facial expression dynamics, and finally, realises unified representation through shared embedding space and cross-modal contrast learning. On the five-class psychological stress dialogue task, text semantic features contribute 42.7% of the total discriminative information, and the full multimodal fusion model achieves an overall accuracy of 85.0% (95% CI (Confidence Interval): [83.2%, 86.8%]) on the held-out test set. In the emotion transition detection task, the model achieves 76.2% transfer prediction accuracy with an average detection latency of 13.4 s. Under low signal-to-noise ratio conditions, the speech modality maintains stable performance with an error rate of 4.8% across 59 test samples. The highest accuracy rate of the fusion model under full-modal input reaches 97% on our self-constructed psychological stress dialogue dataset, which is divided strictly at the dialogue level (6391 training, 1484 validations, 2227 test samples) to avoid data leakage. This result significantly outperforms single-modal baselines and four state-of-the-art pre-trained language model baselines.

شناسایی گفت‌وگوی استرس روان‌شناختی همچنان در همجوشی اطلاعات چندوجهی و مدل‌سازی پویایی هیجانی با کمبود درک معنایی کافی مواجه است. دستیابی به شناسایی دقیق و مقاوم وضعیت استرس در سناریوهای گفت‌وگوی پیچیده دشوار است. با ترکیب مزایای مدل زبانی پیش‌آموزش‌یافته BERT (Bidirectional Encoder Representations from Transformers) در درک معنایی و قابلیت‌های EmoShiftNet (Emotion Shift Network) در مدل‌سازی انتقال هیجان، کدگذاری معنایی متنی از طریق ترنسفورمر چندسطحی تحقق می‌یابد و یک ترنسفورمر میان‌وجهی برای هم‌ترازی ویژگی‌های ناهمگن مانند متن، گفتار و بینایی به‌کار می‌رود. در زمینه نمایش سیگنال چندوجهی، رمزگذار BERT تغییرات ریزمعنایی زبان را استخراج می‌کند، شبکه کانولوشن-بازگشتی ویژگی‌های زمانی-فرکانسی گفتار را استخراج می‌کند، شبکه عصبی کانولوشنی و روش جریان نوری پویایی‌های حالت چهره را به‌دست می‌آورند و در نهایت، نمایش یکپارچه از طریق فضای تعبیه مشترک و یادگیری متضاد میان‌وجهی محقق می‌شود. در وظیفه پنج‌کلاسه گفت‌وگوی استرس روان‌شناختی، ویژگی‌های معنایی متنی ۴۲٫۷٪ از کل اطلاعات تمایزبخش را تأمین می‌کنند و مدل همجوشی کامل چندوجهی به دقت کلی ۸۵٫۰٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: [۸۳٫۲٪، ۸۶٫۸٪]) در مجموعه آزمون نگه‌داشته‌شده دست می‌یابد. در وظیفه شناسایی انتقال هیجان، مدل به دقت پیش‌بینی انتقال ۷۶٫۲٪ با میانگین تأخیر شناسایی ۱۳٫۴ ثانیه دست می‌یابد. در شرایط نسبت سیگنال به نویز پایین، وجه گفتاری با نرخ خطای ۴٫۸٪ در میان ۵۹ نمونه آزمون عملکرد پایداری را حفظ می‌کند. بالاترین نرخ دقت مدل همجوشی در ورودی تمام‌وجهی به ۹۷٪ در مجموعه‌داده گفت‌وگوی استرس روان‌شناختی ساخت خود ما می‌رسد که به‌طور دقیق در سطح گفت‌وگو (۶۳۹۱ نمونه آموزش، ۱۴۸۴ نمونه اعتبارسنجی، ۲۲۲۷ نمونه آزمون) تقسیم شده است تا از نشت داده جلوگیری شود. این نتیجه به‌طور معناداری از پایه‌های تک‌وجهی و چهار مدل زبانی پیش‌آموزش‌یافته پیشرفته برتر است.

Long-term digital psychological intervention faces issues such as delayed state feedback, observation absence, and scattered individual responses. Static input is difficult to retain cross-period dependencies, and a unified strategy will also widen user differences and cause fluctuations in continuous actions. To address these problems, a personalized intervention system that combines Transformer temporal modeling and proximal policy optimization is constructed. Structured psychological state representation organizes continuous behaviors and subjective feedback into an updateable sequence. The Transformer encoder extracts long-term dependencies and local mutations, the individual embedding absorbs user response deviations, and the Kullback–Leibler (KL) constraint inhibits adjacent strategy jumps. The experiment uses StudentLife data and accompanying simulations, semi-synthetic data. The cumulative reward of the complete model reaches 634.7 ± 21.8, with a 95% confidence interval of 619.11–650.29. The rule strategy, Proximal Policy Optimization (PPO) immediate state model, and the configuration without individual embedding are 412.6 ± 38.4, 528.3 ± 42.7, and 561.9 ± 35.2, respectively. The differences among the three groups, after Holm correction, all reach significant levels ( p < 0.001). The complete model enters the stable range after 1620 rounds, and the variance of the reward after convergence drops to 19.4. The rate of change in emotional intensity, the improvement value of state stability, and the cumulative variance of individual rewards is 0.091, 0.052, and 28.4, respectively. The ablation results show that temporal encoding mainly affects long-term benefits and convergence stability, and individual embedding focuses on reducing the dispersion among users. The existing evidence supports strategy optimization in non-clinical environments, but does not constitute a psychological mechanism explanation, causal effect proof, or clinical effectiveness conclusion.

مداخله روان‌شناختی دیجیتال بلندمدت با مسائلی نظیر بازخورد تأخیری وضعیت، فقدان مشاهده و پاسخ‌های پراکنده فردی مواجه است. ورودی ایستا در حفظ وابستگی‌های میان‌دوره‌ای دشوار عمل می‌کند و راهبرد یکپارچه نیز تفاوت‌های کاربران را افزایش داده و موجب نوسان در اقدامات پیوسته می‌شود. برای رفع این مشکلات، یک سامانه مداخله شخصی‌سازی‌شده که مدل‌سازی زمانی Transformer و بهینه‌سازی سیاست مجاور (Proximal Policy Optimization) را ترکیب می‌کند، طراحی شده است. بازنمایی ساختاریافته وضعیت روان‌شناختی، رفتارهای پیوسته و بازخوردهای ذهنی را به دنباله‌ای قابل به‌روزرسانی سازمان‌دهی می‌کند. رمزگذار Transformer وابستگی‌های بلندمدت و جهش‌های محلی را استخراج می‌کند، تعبیه فردی (individual embedding) انحرافات پاسخ کاربران را جذب می‌کند و قید کولبک–لیبلر (Kullback–Leibler constraint) از جهش‌های راهبردی مجاور جلوگیری می‌کند. آزمایش با داده‌های StudentLife و شبیه‌سازی‌های همراه، داده‌های نیمه‌مصنوعی، انجام شده است. پاداش تجمعی مدل کامل به ۶۳۴٫۷ ± ۲۱٫۸ با فاصله اطمینان ۹۵٪ برابر با ۶۱۹٫۱۱ تا ۶۵۰٫۲۹ می‌رسد. راهبرد قاعده‌مند، مدل وضعیت فوری Proximal Policy Optimization (PPO) و پیکربندی بدون تعبیه فردی به ترتیب ۴۱۲٫۶ ± ۳۸٫۴، ۵۲۸٫۳ ± ۴۲٫۷ و ۵۶۱٫۹ ± ۳۵٫۲ هستند. تفاوت میان سه گروه، پس از اصلاح Holm، همگی به سطح معناداری (p < 0.001) می‌رسد. مدل کامل پس از ۱۶۲۰ دور به بازه پایدار وارد می‌شود و واریانس پاداش پس از همگرایی به ۱۹٫۴ کاهش می‌یابد. نرخ تغییر شدت هیجانی، مقدار بهبود پایداری وضعیت و واریانس تجمعی پاداش فردی به ترتیب ۰٫۰۹۱، ۰٫۰۵۲ و ۲۸٫۴ است. نتایج حذف اجزا (ablation) نشان می‌دهد که رمزگذاری زمانی عمدتاً بر منافع بلندمدت و پایداری همگرایی اثرگذار است و تعبیه فردی بر کاهش پراکندگی میان کاربران تمرکز دارد. شواهد موجود از بهینه‌سازی راهبرد در محیط‌های غیر بالینی حمایت می‌کند، اما تبیین سازوکار روان‌شناختی، اثبات اثر علّی یا نتیجه‌گیری اثربخشی بالینی را فراهم نمی‌کند.

Background Chronic physical health conditions (CPHCs) increase the risk of mental health problems. The present meta-analysis integrates research of studies that compared DSM-oriented scores from the Achenbach System of Empirically Based Assessment (ASEBA) in young people with CPHCs and a control condition. Methods A systematic search in electronic databases (PsycInfo, Medline, Google Scholar, and PSYNDEX) identified 115 studies involving 12,958 children and adolescents with CPHCs and 24,638 control group members which were included in a hierarchical meta-analysis. Results Elevated scores were found on all DSM-oriented scales, with the highest effect sizes observed for Somatic Problems ( g = 0.66 standard deviation units, confidence interval [CI] 0.56 to 0.75) and Affective Problems ( g = 0.61, CI 0.53 to 0.69). Between 8.6% (Attention Deficit/Hyperactivity Problems) and 14.3% (Affective Problems) of the young people with CPHCs scored in the clinical range. Effect sizes were larger if parent ratings rather than adolescent or teacher ratings were used, in the case of direct neurological involvement and of shorter duration of the CPHCs, in older samples, and when test norms rather than healthy comparison groups were used. Conclusion We conclude that the ASEBA is a recommended screening tool for children with CPHCs but more direct comparisons of results from the DSM-based scales and the empirically derived ASEBA scales are needed to inform the choice of the scales. Systematic review registration https://osf.io/nfvdj .

زمینه: بیماری‌های مزمن جسمی (CPHCs) خطر ابتلا به مشکلات سلامت روان را افزایش می‌دهند. فراتحلیل حاضر پژوهش‌هایی را که نمرات مبتنی بر DSM از نظام ارزیابی مبتنی بر شواهد آشنباخ (ASEBA) را در کودکان و نوجوانان دارای CPHCs با یک گروه کنترل مقایسه کرده‌اند، ادغام می‌کند. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های داده الکترونیکی (PsycInfo، Medline، Google Scholar و PSYNDEX) تعداد ۱۱۵ مطالعه شامل ۱۲٬۹۵۸ کودک و نوجوان دارای CPHCs و ۲۴٬۶۳۸ عضو گروه کنترل را شناسایی کرد که در یک فراتحلیل سلسله‌مراتبی وارد شدند. یافته‌ها: نمرات بالاتری در تمام مقیاس‌های مبتنی بر DSM مشاهده شد، به‌طوری که بیشترین اندازه اثر برای مشکلات جسمانی (g = 0.66 واحد انحراف معیار، فاصله اطمینان [CI] 0.56 تا 0.75) و مشکلات عاطفی (g = 0.61، CI 0.53 تا 0.69) به دست آمد. بین ۸.۶٪ (مشکلات نقص توجه/بیش‌فعالی) تا ۱۴.۳٪ (مشکلات عاطفی) از کودکان و نوجوانان دارای CPHCs در دامنه بالینی قرار گرفتند. اندازه اثرها زمانی که ارزیابی والدین به جای ارزیابی نوجوان یا معلم استفاده شد، در موارد درگیری مستقیم عصبی و مدت زمان کوتاه‌تر CPHCs، در نمونه‌های مسن‌تر و زمانی که هنجارهای آزمون به جای گروه‌های مقایسه سالم استفاده شد، بزرگ‌تر بود. نتیجه‌گیری: نتیجه می‌گیریم که ASEBA ابزار غربالگری توصیه‌شده‌ای برای کودکان دارای CPHCs است، اما مقایسه‌های مستقیم بیشتری میان نتایج مقیاس‌های مبتنی بر DSM و مقیاس‌های مبتنی بر شواهد ASEBA برای اطلاع‌رسانی در انتخاب مقیاس‌ها مورد نیاز است. ثبت مرور نظام‌مند: https://osf.io/nfvdj .

This study aimed to assess musculoskeletal and ergonomic risk, identify demographic, occupational, lifestyle, and biomechanical characteristics associated with these outcomes, and develop and prioritize ergonomic intervention strategies for petrochemical control room operators. This cross-sectional study was conducted in 2025 among 210 male control room operators from an Iranian petrochemical complex using census sampling. Data were collected using the Demographic/Occupational Questionnaire, Persian International Physical Activity Questionnaire (P-IPAQ), Persian Örebro Musculoskeletal Pain Screening Questionnaire (P-ÖMSQ), and Persian Ergonomic Screening and Priority Tool (P-ESPT), complemented by objective postural and plantar pressure assessments. The P-ÖMSQ was used to classify participants according to P-ÖMSQ risk categories, with scores ≥ 90 categorized as moderate-to-high risk. Data were analyzed using Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) software, version 20.0, with descriptive statistics, chi-square tests, and multivariable logistic regression. A P-ÖMSQ score within the moderate-to-high risk categories (≥ 90) was observed in 27% of participants, while 78% were classified as having moderate-to-high ergonomic risk. Multivariable logistic regression showed that older age (adjusted odds ratio [aOR] = 1.09, 95% confidence interval [CI] = 1.02–1.17, p = 0.014), higher body mass index (BMI) (aOR = 1.15, 95% CI = 1.04–1.27, p = 0.006), and longer job tenure (aOR = 1.98, 95% CI = 1.01–3.89, p = 0.047) were independently associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category. Lower physical activity was significantly associated with a higher prevalence of forward head posture, thoracic hyperkyphosis, lateral pelvic tilt, and pes planus ( p < 0.05). Objective biomechanical abnormalities were also significantly associated with higher P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories ( p < 0.05). Based on the study findings, 20 ergonomic intervention strategies were proposed and prioritized through a stakeholder-informed participatory process. Older age, higher body mass index, and longer job tenure were associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category, while lower physical activity was associated with selected postural abnormalities among petrochemical control room operators. Several objective biomechanical abnormalities were also associated with P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories. These findings may inform the prioritization of workplace ergonomic interventions; however, the proposed interventions were not evaluated in the present study, and their effectiveness should be assessed in future longitudinal and interventional studies.

هدف این مطالعه، ارزیابی خطر اسکلتی‌عضلانی و ارگونومیک، شناسایی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، شغلی، سبک زندگی و بیومکانیکی مرتبط با این پیامدها و تدوین و اولویت‌بندی راهبردهای مداخله ارگونومیک برای اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی بود. این مطالعه مقطعی در سال ۲۰۲۵ بر روی ۲۱۰ اپراتور مرد اتاق کنترل از یک مجتمع پتروشیمی ایرانی با استفاده از نمونه‌گیری سرشماری انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه جمعیت‌شناختی/شغلی، نسخه فارسی پرسشنامه بین‌المللی فعالیت بدنی (P-IPAQ)، نسخه فارسی پرسشنامه غربالگری درد اسکلتی‌عضلانی Örebro (P-ÖMSQ) و ابزار غربالگری و اولویت‌بندی ارگونومیک فارسی (P-ESPT) جمع‌آوری شد و با ارزیابی عینی وضعیت بدنی و فشار کف پا تکمیل گردید. P-ÖMSQ برای طبقه‌بندی شرکت‌کنندگان بر اساس دسته‌های خطر P-ÖMSQ به کار رفت و نمرات ≥ ۹۰ به عنوان خطر متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) نسخه ۲۰.۰ و با آمار توصیفی، آزمون کای‌اسکوئر و رگرسیون لجستیک چندمتغیره تحلیل شد. نمره P-ÖMSQ در دسته‌های خطر متوسط تا زیاد (≥ ۹۰) در ۲۷٪ از شرکت‌کنندگان مشاهده شد، در حالی که ۷۸٪ در دسته خطر ارگونومیک متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که سن بالاتر (نسبت شانس تعدیل‌شده [aOR] = 1.09، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = 1.02–1.17، p = 0.014)، شاخص توده بدنی بالاتر (aOR = 1.15، CI = 1.04–1.27، p = 0.006) و سابقه شغلی طولانی‌تر (aOR = 1.98، CI = 1.01–3.89، p = 0.047) به طور مستقل با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند. فعالیت بدنی کمتر به طور معناداری با شیوع بالاتر وضعیت سر به جلو، هیپرکیفوز توراسیک، کج‌بودن لگن به طرفین و کف پای صاف مرتبط بود (p < 0.05). ناهنجاری‌های بیومکانیکی عینی نیز به طور معناداری با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند (p < 0.05). بر اساس یافته‌های مطالعه، ۲۰ راهبرد مداخله ارگونومیک پیشنهاد و از طریق فرایند مشارکتی مبتنی بر ذینفعان اولویت‌بندی شد. سن بالاتر، شاخص توده بدنی بالاتر و سابقه شغلی طولانی‌تر با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند، در حالی که فعالیت بدنی کمتر با برخی ناهنجاری‌های وضعیتی در میان اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی ارتباط داشت. چندین ناهنجاری بیومکانیکی عینی نیز با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند. این یافته‌ها می‌تواند به اولویت‌بندی مداخلات ارگونومیک محیط کار کمک کند؛ با این حال، مداخلات پیشنهادی در مطالعه حاضر ارزیابی نشدند و اثربخشی آن‌ها باید در مطالعات طولی و مداخله‌ای آینده بررسی شود.

Body dissatisfaction is common, particularly among those with higher BMIs. Issues with BMI as an adiposity measure may limit our understanding of how body weight is associated with body dissatisfaction, particularly given gendered body ideals. We investigated the association of childhood trajectories of BMI, fat mass index (FMI), and fat-free mass index (FFMI) with body dissatisfaction at age 14, and sex differences in these associations. This was a secondary analysis of UK Millennium Cohort Study data. Our exposures were trajectories of BMI (3−14 years), FMI and FFMI (7−14 years), modelled using latent class growth analysis. Our outcome was body dissatisfaction at 14 years. We used univariable and multivariable linear regression models to investigate associations and interaction terms to test for sex differences. Among 13,025 participants (49.2% female; 84.4% White), we found three BMI, FMI, and FFMI trajectories (low, moderate, high). Participants with moderate (adjusted mean difference [aMD] 0.32, 95% confidence interval [CI] 0.24, 0.39) and high (aMD 0.71, 95% CI 0.55, 0.86) BMI trajectories and those with moderate (aMD 0.33, 95% CI 0.25, 0.41) and high (aMD 0.73, 95% CI 0.57, 0.89) FMI trajectories had higher body dissatisfaction scores than those with low trajectories. We did not find evidence that these associations differed by sex. For FFMI trajectories, boys with high (aMD 0.31, 95% CI 0.17, 0.46), but not moderate (aMD 0.07, 95% CI −0.03, 0.17) trajectories had greater body dissatisfaction. In girls, mean differences by FFMI trajectory were consistent with adiposity results. BMI and FMI trajectories are similarly associated with body dissatisfaction when FMI is estimated using bioelectrical impedance analysis. Both boys and girls may be susceptible to weight-related body dissatisfaction in adolescence. Further research is needed to understand how muscularity is associated with body dissatisfaction.

نارضایتی بدنی شایع است، به‌ویژه در میان افرادی که شاخص توده بدنی (BMI) بالاتری دارند. مشکلات مربوط به BMI به عنوان شاخص چربی بدن ممکن است درک ما را از نحوه ارتباط وزن بدن با نارضایتی بدنی، به‌ویژه با توجه به ایده‌آل‌های جنسیتی بدن، محدود کند. ما ارتباط مسیرهای BMI، شاخص توده چربی (FMI) و شاخص توده بدون چربی (FFMI) دوران کودکی را با نارضایتی بدنی در سن ۱۴ سالگی و تفاوت‌های جنسی در این ارتباطات بررسی کردیم. این مطالعه، تحلیل ثانویه‌ای از داده‌های مطالعه هم‌گروهی هزاره بریتانیا بود. متغیرهای مواجهه ما مسیرهای BMI (۳ تا ۱۴ سال)، FMI و FFMI (۷ تا ۱۴ سال) بودند که با استفاده از تحلیل رشد کلاس پنهان مدل‌سازی شدند. متغیر پیامد ما نارضایتی بدنی در ۱۴ سالگی بود. برای بررسی ارتباطات، از مدل‌های رگرسیون خطی یک‌متغیره و چندمتغیره و برای آزمون تفاوت‌های جنسی از عبارات تعاملی استفاده شد. در میان ۱۳٬۰۲۵ شرکت‌کننده (۴۹٫۲٪ دختر؛ ۸۴٫۴٪ سفیدپوست)، سه مسیر برای BMI، FMI و FFMI (پایین، متوسط، بالا) یافت شد. شرکت‌کنندگانی با مسیرهای BMI متوسط (تفاوت میانگین تعدیل‌شده [aMD] برابر با ۰٫۳۲، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۴ تا ۰٫۳۹) و بالا (aMD برابر با ۰٫۷۱، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۵ تا ۰٫۸۶) و همچنین مسیرهای FMI متوسط (aMD برابر با ۰٫۳۳، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۵ تا ۰٫۴۱) و بالا (aMD برابر با ۰٫۷۳، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۷ تا ۰٫۸۹) نسبت به مسیرهای پایین، نمرات نارضایتی بدنی بالاتری داشتند. شواهدی دال بر تفاوت این ارتباطات بر اساس جنسیت نیافتیم. در مورد مسیرهای FFMI، پسران با مسیر بالا (aMD برابر با ۰٫۳۱، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۱۷ تا ۰٫۴۶)، اما نه متوسط (aMD برابر با ۰٫۰۷، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۰۳- تا ۰٫۱۷)، نارضایتی بدنی بیشتری داشتند. در دختران، تفاوت میانگین‌ها بر اساس مسیر FFMI با نتایج چربی بدن سازگار بود. مسیرهای BMI و FMI زمانی که FMI با استفاده از آنالیز امپدانس بیوالکتریک تخمین زده می‌شود، به طور مشابهی با نارضایتی بدنی مرتبط هستند. هر دو گروه پسران و دختران ممکن است در نوجوانی مستعد نارضایتی بدنی مرتبط با وزن باشند. پژوهش‌های بیشتری برای درک نحوه ارتباط عضلانی بودن با نارضایتی بدنی مورد نیاز است.

Background and Objectives: Spinal stenosis is a significant issue that frequently occurs in adults and older adults worldwide. Self-management assessment is crucial for achieving self-management goals. However, there is currently no specific research tool for evaluating self-management related to spinal stenosis in adults and older adults. Therefore, this study aimed to develop and evaluate the psychological properties of a self-management assessment for spinal stenosis. Methods: The research design involved the development and evaluation of psychological properties in a spinal stenosis self-Management scale (SS-SMS), applying the self-management theory of Lorig and Holman (2003) along with a literature review, and following the development and evaluation of the psychological properties of this type of research instrument based on the concepts of DeVellis and Thorpe (2022). The processes were: 1) Development of the research instrument, which included (1.1) identifying what to measure by defining terms and specifying components in each domain, (1.2) creating the initial set of 50 questions for assessment, and (1.3) determining the measurement format; and 2) Evaluation of the psychological properties of the research instrument, which included (2.1) content validity validated by 7 experts, (2.2) cognitive interviews with 6 adults and older adult individuals regarding the initial set of questions, and reliability testing with 30 individuals, (2.3) reviewing the quality of the questions, (2.4) determining the sample size for structural validity testing, which involved 300 adults and older adult individuals with spinal stenosis sampled using simple random sampling without replacement, (2.5) evaluating the questions by checking structural validity and testing the reliability of the new assessment, and (2.6) considering the length of the assessment. The data analysis included descriptive statistics, exploratory factor analysis, confirmatory factor analysis, and Cronbach's alpha coefficient. Results: The research findings revealed that the spinal stenosis self-Management scale (SS-SMS) in adults and older adults, with a total of 36 items, was measured using a 6-point Likert scale. The content validity index for each item ranged from .860 to 1.000, and the overall content validity index was .971. The structural validity, as determined by exploratory factor analysis, revealed 7 components: 1) Role management, 2) Emotional management, 3) Medical management, 4) Symptom management, 5) Communication, 6) Posture and exercise management, and 7) Nutrition. The component weights ranged from .446 to .841, which were statistically significant (p < .001). All components together explain 66.085 % of the cumulative variance. Confirmatory factor analysis also identified 7 components, and the model fits the empirical data well, with a chi-square statistic of 1514, 573 degrees of freedom (p= .001), a relative chi-square of 2.642, a comparative fit index of .950, a Tucker-Lewis index of .955, a standard mean square error of .0665, a root mean square error of approximation of .0740, and a 90% confidence interval for the root mean square error of approximation ranging from .0695 to .0785. There were a total of 36 questions, with standard component weights ranging from .544 to .895, which were statistically significant (p < .001). The reliability analysis showed a Cronbach's alpha coefficient of .940 for the entire assessment. Conclusions and Recommendations: The SS-SMS has good quality and psychological properties, including content validity, construct validity, and excellent overall reliability. Therefore, nurses and healthcare personnel can use this assessment to assess self-management in adults and older adult individuals with spinal stenosis.

زمینه و اهداف: تنگی کانال نخاعی یکی از مشکلات مهمی است که به طور مکرر در بزرگسالان و سالمندان در سراسر جهان رخ می‌دهد. ارزیابی مدیریت خود برای دستیابی به اهداف مدیریت خود اهمیت اساسی دارد. با این حال، در حال حاضر ابزار پژوهشی خاصی برای ارزیابی مدیریت خود مرتبط با تنگی کانال نخاعی در بزرگسالان و سالمندان وجود ندارد. بنابراین، این مطالعه با هدف توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی یک ابزار ارزیابی مدیریت خود برای تنگی کانال نخاعی انجام شد. روش‌ها: طرح پژوهش شامل توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس مدیریت خود در تنگی کانال نخاعی (SS-SMS) با استفاده از نظریه مدیریت خود Lorig و Holman (2003) و مرور متون، و پیروی از فرآیند توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی ابزارهای پژوهشی بر اساس مفاهیم DeVellis و Thorpe (2022) بود. مراحل شامل: ۱) توسعه ابزار پژوهش که شامل (۱.۱) تعیین آنچه باید سنجیده شود از طریق تعریف اصطلاحات و تعیین مؤلفه‌ها در هر حوزه، (۱.۲) ایجاد مجموعه اولیه ۵۰ سؤال برای ارزیابی، و (۱.۳) تعیین قالب سنجش؛ و ۲) ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی ابزار پژوهش که شامل (۲.۱) روایی محتوایی توسط ۷ نفر از خبرگان، (۲.۲) مصاحبه‌های شناختی با ۶ نفر از بزرگسالان و سالمندان درباره مجموعه اولیه سؤالات و آزمون پایایی با ۳۰ نفر، (۲.۳) بازبینی کیفیت سؤالات، (۲.۴) تعیین حجم نمونه برای آزمون روایی ساختاری که شامل ۳۰۰ نفر از بزرگسالان و سالمندان مبتلا به تنگی کانال نخاعی با نمونه‌گیری تصادفی ساده بدون جایگزینی بود، (۲.۵) ارزیابی سؤالات از طریق بررسی روایی ساختاری و آزمون پایایی ابزار جدید، و (۲.۶) بررسی طول ابزار ارزیابی بود. تحلیل داده‌ها شامل آمار توصیفی، تحلیل عاملی اکتشافی، تحلیل عاملی تأییدی و ضریب آلفای کرونباخ بود. نتایج: یافته‌های پژوهش نشان داد که مقیاس مدیریت خود در تنگی کانال نخاعی (SS-SMS) در بزرگسالان و سالمندان شامل ۳۶ گویه و با استفاده از مقیاس لیکرت ۶ درجه‌ای سنجیده شد. شاخص روایی محتوایی برای هر گویه بین ۰.۸۶۰ تا ۱.۰۰۰ و شاخص کلی روایی محتوایی ۰.۹۷۱ بود. روایی ساختاری با تحلیل عاملی اکتشافی، ۷ مؤلفه را نشان داد: ۱) مدیریت نقش، ۲) مدیریت هیجانی، ۳) مدیریت پزشکی، ۴) مدیریت علائم، ۵) ارتباط، ۶) مدیریت وضعیت بدن و ورزش، و ۷) تغذیه. وزن مؤلفه‌ها بین ۰.۴۴۶ تا ۰.۸۴۱ بود که از نظر آماری معنادار بود (p < ۰.۰۰۱). مجموع مؤلفه‌ها ۶۶.۰۸۵ درصد از واریانس تجمعی را تبیین کردند. تحلیل عاملی تأییدی نیز ۷ مؤلفه را شناسایی کرد و مدل برازش مناسبی با داده‌های تجربی داشت: آماره کای‌دو ۱۵۱۴، ۵۷۳ درجه آزادی (p= ۰.۰۰۱)، کای‌دو نسبی ۲.۶۴۲، شاخص برازش تطبیقی ۰.۹۵۰، شاخص Tucker-Lewis برابر با ۰.۹۵۵، خطای استاندارد میانگین مربعات ۰.۰۶۶۵، ریشه میانگین مربعات خطای تقریب ۰.۰۷۴۰ و فاصله اطمینان ۹۰٪ برای ریشه میانگین مربعات خطای تقریب بین ۰.۰۶۹۵ تا ۰.۰۷۸۵ بود. در مجموع ۳۶ سؤال با وزن استاندارد مؤلفه‌ها بین ۰.۵۴۴ تا ۰.۸۹۵ وجود داشت که از نظر آماری معنادار بود (p < ۰.۰۰۱). تحلیل پایایی نشان داد که ضریب آلفای کرونباخ برای کل ابزار ۰.۹۴۰ بود. نتیجه‌گیری و پیشنهادها: SS-SMS از کیفیت و ویژگی‌های روان‌سنجی مطلوبی از جمله روایی محتوایی، روایی ساختاری و پایایی کلی عالی برخوردار است. بنابراین، پرستاران و کارکنان مراقبت‌های بهداشتی می‌توانند از این ابزار برای ارزیابی مدیریت خود در بزرگسالان و سالمندان مبتلا به تنگی کانال نخاعی استفاده کنند.

Objective While investments in physical school infrastructure are widely recognized as important determinants of student learning, the academic role of psychosocial infrastructure remains insufficiently theorized and empirically underexplored. This study examines whether psychological counseling room infrastructure (PCRI)—defined as the availability and facility condition of school-based psychological counseling rooms—is associated with better students’ academic performance and contributes to educational equity in China. Methods Using nationally representative data from the 2014-2015 China Education Panel Survey (CEPS), this study estimates the association between PCRI and students’ academic achievement. PCRI is measured at the school level, while student performance is captured by standardized test scores. The empirical analysis controls for a rich set of student, family, classroom, and school characteristics, and exploits the quasi-random assignment of students to classrooms within schools to reduce selection concerns. Mechanism analyses are conducted to examine the psychological well-being and motivational enhancement channels, and moderation analyses are used to assess whether PCRI has stronger effects among structurally disadvantaged student groups. Results PCRI is positively and significantly associated with students’ academic performance. The estimated coefficient is 4.467 with a 95% confidence interval of [3.908, 5.027]. A one-standard-deviation increase in PCRI is associated with a 3.26-point increase in test scores, with a 95% confidence interval of [2.853, 3.670], equivalent to 4.92% of the sample mean. Mechanism analyses reveal two distinct pathways: a psychological well-being channel, reflected in improved mental health and enhanced confidence in the future, and a motivational enhancement channel, reflected in higher educational self-expectations and stronger learning engagement. Moderation analyses further show that the academic returns to PCRI are larger among migrant students, students from less-educated families, students in schools with fewer psychologically trained teachers, and rural students. Conclusion The findings suggest that school-based psychological support infrastructure is not merely an auxiliary school resource, but an important component of the educational environment associated with students’ academic achievement and educational equity. By identifying psychological counseling room infrastructure as a distinct school resource, this study highlights how school resources may be linked to academic performance not only through instructional and material conditions, but also through students’ psychological well-being and motivational development.

هدف: در حالی که سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های فیزیکی مدارس به عنوان عوامل مهم تعیین‌کننده یادگیری دانش‌آموزان به طور گسترده‌ای شناخته شده است، نقش علمی زیرساخت روانی‌اجتماعی همچنان به اندازه کافی نظریه‌پردازی نشده و به طور تجربی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا زیرساخت اتاق مشاوره روان‌شناختی (PCRI) ـ که به عنوان دسترسی و وضعیت امکانات اتاق‌های مشاوره روان‌شناختی مدرسه تعریف می‌شود ـ با عملکرد تحصیلی بهتر دانش‌آموزان مرتبط است و به عدالت آموزشی در چین کمک می‌کند یا خیر. روش‌ها: با استفاده از داده‌های نماینده ملی حاصل از پیمایش پانل آموزش چین (CEPS) در سال‌های ۲۰۱۴-۲۰۱۵، این پژوهش ارتباط بین PCRI و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان را برآورد می‌کند. PCRI در سطح مدرسه سنجیده شده است، در حالی که عملکرد دانش‌آموزان با نمرات آزمون‌های استاندارد شده اندازه‌گیری شده است. تحلیل تجربی با کنترل مجموعه گسترده‌ای از ویژگی‌های دانش‌آموز، خانواده، کلاس و مدرسه، و بهره‌گیری از تخصیص شبه‌تصادفی دانش‌آموزان به کلاس‌ها درون مدارس، نگرانی‌های مربوط به انتخاب را کاهش می‌دهد. تحلیل‌های سازوکار برای بررسی کانال‌های بهزیستی روان‌شناختی و ارتقای انگیزشی انجام شده و تحلیل‌های تعدیل‌گری برای ارزیابی اینکه آیا اثرات PCRI در میان گروه‌های دانش‌آموزی ساختاریافته محروم قوی‌تر است یا خیر، به کار رفته است. نتایج: PCRI به طور مثبت و معناداری با عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان مرتبط است. ضریب برآورد شده برابر با ۴.۴۶۷ با فاصله اطمینان ۹۵٪ [۳.۹۰۸، ۵.۰۲۷] است. افزایش یک انحراف معیار در PCRI با افزایش ۳.۲۶ امتیاز در نمرات آزمون، با فاصله اطمینان ۹۵٪ [۲.۸۵۳، ۳.۶۷۰]، معادل ۴.۹۲٪ میانگین نمونه، همراه است. تحلیل‌های سازوکار دو مسیر متمایز را نشان می‌دهد: کانال بهزیستی روان‌شناختی که در بهبود سلامت روان و افزایش اعتماد به آینده منعکس می‌شود، و کانال ارتقای انگیزشی که در انتظارات تحصیلی بالاتر و مشارکت بیشتر در یادگیری نمود می‌یابد. تحلیل‌های تعدیل‌گری نشان می‌دهد که بازده تحصیلی PCRI در میان دانش‌آموزان مهاجر، دانش‌آموزان خانواده‌های کم‌سوادتر، دانش‌آموزان مدارس با معلمان کمتر آموزش‌دیده در حوزه روان‌شناسی و دانش‌آموزان روستایی بیشتر است. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که زیرساخت حمایت روان‌شناختی مدرسه صرفاً یک منبع کمکی مدرسه نیست، بلکه یک مؤلفه مهم از محیط آموزشی است که با پیشرفت تحصیلی و عدالت آموزشی دانش‌آموزان مرتبط است. با شناسایی زیرساخت اتاق مشاوره روان‌شناختی به عنوان یک منبع متمایز مدرسه، این پژوهش نشان می‌دهد که منابع مدرسه ممکن است نه تنها از طریق شرایط آموزشی و مادی، بلکه از طریق بهزیستی روان‌شناختی و رشد انگیزشی دانش‌آموزان نیز به عملکرد تحصیلی مرتبط باشند.

Background Gamified fitness applications have grown in popularity, yet it remains unclear how gameful experience, defined as users’ subjective perception of game-like engagement during app-supported exercise, is associated with exercise adherence. Methods A cross-sectional survey was conducted among N = 300 Chinese university students who were active users of gamified fitness applications. Data were collected via an online questionnaire platform (Questionnaire Star) from March 5 to April 5, 2026. Participants completed validated measures of gameful experience (GAMEX), exercise identity (EI), exercise habit formation (EHF), intolerance of uncertainty (IU), and exercise adherence (EA). A moderated chain mediation model was tested using hierarchical regression analysis and bias-corrected bootstrap resampling (5,000 iterations). An indirect effect was considered statistically different from zero when its 95% confidence interval excluded zero. Results Gameful experience was positively associated with exercise adherence ( β = .264, p < .001). The observed associations were consistent with three indirect pathways: GAMEX → EI → EA (effect = .065, 95% CI [.020, .114]); GAMEX → EHF → EA (effect = .043, 95% CI [.002, .087]); and GAMEX → EI → EHF → EA (effect = .085, 95% CI [.054, .123]). IU moderated the GAMEX–EI association ( β = .237, p < .001, Δ R 2 = .036); the estimated chain indirect effect ranged from .034 (95% CI [.001, .072]) at low IU to .136 (95% CI [.080, .201]) at high IU. These estimates describe conditional associations and do not establish causal or temporal ordering. Conclusions The findings are consistent with the hypothesized ordering of gameful experience, exercise i

زمینه: برنامه‌های تناسب اندام بازی‌وارشده به طور فزاینده‌ای محبوب شده‌اند، اما هنوز مشخص نیست که تجربه بازی‌گونه، که به عنوان ادراک ذهنی کاربران از درگیری شبیه به بازی در حین ورزش با پشتیبانی برنامه تعریف می‌شود، چگونه با پایبندی به ورزش مرتبط است. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی در میان N = 300 دانشجوی دانشگاه چینی که کاربران فعال برنامه‌های تناسب اندام بازی‌وارشده بودند، انجام شد. داده‌ها از طریق پلتفرم پرسشنامه آنلاین (Questionnaire Star) از ۵ مارس تا ۵ آوریل ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های معتبر تجربه بازی‌گونه (GAMEX)، هویت ورزشی (EI)، شکل‌گیری عادت ورزشی (EHF)، ناتوانی در تحمل عدم قطعیت (IU) و پایبندی به ورزش (EA) را تکمیل کردند. یک مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای تعدیل‌شده با استفاده از تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی و نمونه‌گیری مجدد بوت‌استرپ با تصحیح اریبی (۵۰۰۰ تکرار) آزمون شد. یک اثر غیرمستقیم زمانی از نظر آماری متفاوت از صفر تلقی شد که بازه اطمینان ۹۵٪ آن شامل صفر نباشد. یافته‌ها: تجربه بازی‌گونه با پایبندی به ورزش رابطه مثبت داشت (β = ۰.۲۶۴، p < ۰.۰۰۱). این روابط با سه مسیر غیرمستقیم مشاهده‌شده سازگار بود: GAMEX → EI → EA (اثر = ۰.۰۶۵، ۹۵٪ CI [۰.۰۲۰، ۰.۱۱۴])؛ GAMEX → EHF → EA (اثر = ۰.۰۴۳، ۹۵٪ CI [۰.۰۰۲، ۰.۰۸۷])؛ و GAMEX → EI → EHF → EA (اثر = ۰.۰۸۵، ۹۵٪ CI [۰.۰۵۴، ۰.۱۲۳]). IU رابطه GAMEX–EI را تعدیل کرد (β = ۰.۲۳۷، p < ۰.۰۰۱، ΔR۲ = ۰.۰۳۶)؛ اثر غیرمستقیم زنجیره‌ای برآوردشده از ۰.۰۳۴ (۹۵٪ CI [۰.۰۰۱، ۰.۰۷۲]) در IU پایین تا ۰.۱۳۶ (۹۵٪ CI [۰.۰۸۰، ۰.۲۰۱]) در IU بالا متغیر بود. این برآوردها روابط شرطی را توصیف می‌کنند و ترتیب علی یا زمانی را اثبات نمی‌کنند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها با ترتیب فرضی تجربه بازی‌گونه، هویت ورزشی و پایبندی به ورزش سازگار است.

Background: Post-traumatic stress disorder (PTSD) is prevalent among children and adolescents, with cognitive behavioral therapy (CBT) and eye movement desensitization and reprocessing (EMDR) widely used treatment options. This study compared the effects of CBT and EMDR in children and adolescents using a meta-analysis approach.Methods: PubMed, EMBASE, CENTRAL, CINAHL, ProQuest Dissertations & Theses, and PsycInfo were searched in March 2025. Randomized controlled trials that compared the effectiveness of CBT and EMDR on PTSD symptoms in children and adolescents aged 6–18 years who had been exposed to traumatic events were included. The Cochrane Risk of Bias version 2 was used to assess the methodological quality of the included studies. A random-effects model was applied to calculate the standardized mean difference (SMD) along with 95% confidence interval (CI), and the I2 statistic was used to quantify statistical heterogeneity.Results: Five trials (248 participants) were included. There was no statistically significant difference in PTSD symptoms between the CBT and EMDR groups, whether reported by children (SMD: 0.18; 95% CI: –0.07–0.43; I2 = 0%) or by parents (SMD: 0.23; 95% CI: –0.02–0.48; I2 = 0%). For anxiety, the pooled estimate did not reach statistical significance (SMD: 0.44; 95% CI: –0.19–1.07; I2 = 69%). Depression symptoms were higher in the CBT group than in the EMDR group (SMD: 0.44; 95% CI: 0.13–0.76; I2 = 0%).Conclusion: The comparative effects of CBT and EMDR in reducing PTSD and anxiety symptoms remain inconclusive. Although CBT was associated with higher depression symptoms compared with EMDR, the current evidence is based on a small number of trials, and the pooled estimates should be interpreted with caution.

زمینه: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در میان کودکان و نوجوانان شیوع بالایی دارد و درمان شناختی-رفتاری (CBT) و حساسیت‌زدایی و بازپردازش از طریق حرکات چشم (EMDR) از گزینه‌های درمانی رایج هستند. این مطالعه با رویکرد فراتحلیل، اثرات CBT و EMDR را در کودکان و نوجوانان مقایسه کرد. روش‌ها: پایگاه‌های PubMed، EMBASE، CENTRAL، CINAHL، ProQuest Dissertations & Theses و PsycInfo در مارس 2025 جست‌وجو شدند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی شده کنترل‌شده که اثربخشی CBT و EMDR را بر علائم PTSD در کودکان و نوجوانان ۶ تا ۱۸ ساله که در معرض رویدادهای آسیب‌زا قرار گرفته بودند، مقایسه کرده بودند، وارد مطالعه شدند. برای ارزیابی کیفیت روش‌شناختی مطالعات وارد شده، نسخه دوم ابزار خطر سوگیری کوکران به کار رفت. مدل اثرات تصادفی برای محاسبه تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) همراه با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) استفاده شد و آماره I2 برای سنجش ناهمگنی آماری به کار رفت. یافته‌ها: پنج مطالعه (۲۴۸ شرکت‌کننده) وارد شدند. تفاوت معنادار آماری در علائم PTSD بین گروه‌های CBT و EMDR، چه بر اساس گزارش کودکان (SMD: 0.18؛ 95% CI: –0.07–0.43؛ I2 = 0%) و چه والدین (SMD: 0.23؛ 95% CI: –0.02–0.48؛ I2 = 0%) مشاهده نشد. در مورد اضطراب، برآورد تجمیعی به معناداری آماری نرسید (SMD: 0.44؛ 95% CI: –0.19–1.07؛ I2 = 69%). علائم افسردگی در گروه CBT بیشتر از گروه EMDR بود (SMD: 0.44؛ 95% CI: 0.13–0.76؛ I2 = 0%). نتیجه‌گیری: اثرات مقایسه‌ای CBT و EMDR در کاهش علائم PTSD و اضطراب همچنان نامشخص است. اگرچه CBT با علائم افسردگی بالاتری نسبت به EMDR همراه بود، اما شواهد موجود بر اساس تعداد محدودی مطالعه است و برآوردهای تجمیعی باید با احتیاط تفسیر شوند.

Background Internships connect academic learning with workplace practice, yet the psychological process through which students' academic self-perceptions are associated with internship success remains insufficiently specified. This study examined whether multidimensional internship engagement statistically mediates the association between academic self-concept and internship outcomes. Methods A quantitative, multi-institutional, three-wave time-lagged survey was conducted with 522 undergraduate students from Chinese universities. Academic self-concept was assessed at internship entry, internship engagement at the internship midpoint, and internship outcomes after completion. Established instruments were adapted through forward translation, back-translation, expert review, and pilot testing. Confirmatory factor analysis, latent-variable structural equation modeling, 5,000-resample bootstrap mediation analysis, full-information maximum likelihood, robustness checks, and subgroup analyses were used. Results The hypothesized three-factor measurement model fit better than the two-factor and one-factor alternatives. The structural model showed acceptable fit (CFI = 0.958, TLI = 0.953, RMSEA = 0.034, and SRMR = 0.044). Academic self-concept was positively associated with internship engagement, and internship engagement was positively associated with internship outcomes. The indirect association through internship engagement was 0.249 (95% bootstrap confidence interval: 0.184 to 0.319). The proportion mediated was 50.6% (95% bootstrap confidence interval: 39.4% to 62.6%), and the direct association remained statistically significant. The pattern was stable across alternative specifications and exploratory subgroup analyses. Conclusion Internship engagement statistically accounted for part of the association between academic self-concept and internship outcomes. The findings support a theoretically ordered, but not causal, pathway in which students' academic self-evaluations are associated with stronger behavioral, cognitive, and emotional engagement during workplace learning.

زمینه: کارآموزی‌ها پیوندی میان یادگیری دانشگاهی و عمل‌کرد در محیط کار برقرار می‌کنند، اما فرایند روان‌شناختی که از طریق آن ادراکات تحصیلی دانشجویان با موفقیت کارآموزی مرتبط می‌شود، به‌طور کافی مشخص نشده است. این پژوهش بررسی کرد که آیا درگیری چندبعدی در کارآموزی به‌طور آماری میانجی‌گری ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و پیامدهای کارآموزی را انجام می‌دهد یا خیر. روش‌ها: یک پیمایش کمی، چندمؤسسه‌ای و سه‌موجی با تأخیر زمانی با ۵۲۲ دانشجوی کارشناسی از دانشگاه‌های چین اجرا شد. خودپنداره تحصیلی در ابتدای کارآموزی، درگیری در کارآموزی در میانه کارآموزی و پیامدهای کارآموزی پس از اتمام آن ارزیابی شد. ابزارهای معتبر از طریق ترجمه پیشرو، بازترجمه، بازبینی توسط خبرگان و آزمون مقدماتی تطبیق داده شدند. تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌سازی معادلات ساختاری با متغیر پنهان، تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ با ۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری، حداکثر درست‌نمایی با اطلاعات کامل، آزمون‌های پایداری و تحلیل‌های زیرگروهی به کار رفت. یافته‌ها: مدل اندازه‌گیری سه‌عاملی فرض‌شده نسبت به مدل‌های دو‌عاملی و تک‌عاملی برازش بهتری داشت. مدل ساختاری برازش قابل قبولی نشان داد (CFI = 0.958، TLI = 0.953، RMSEA = 0.034، و SRMR = 0.044). خودپنداره تحصیلی با درگیری در کارآموزی رابطه مثبت داشت و درگیری در کارآموزی نیز با پیامدهای کارآموزی رابطه مثبت نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از طریق درگیری در کارآموزی برابر با 0.249 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: 0.184 تا 0.319) بود. نسبت میانجی‌گری شده ۵۰.۶٪ (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: ۳۹.۴٪ تا ۶۲.۶٪) بود و ارتباط مستقیم همچنان از لحاظ آماری معنادار باقی ماند. این الگو در مشخصات جایگزین و تحلیل‌های اکتشافی زیرگروه‌ها پایدار بود. نتیجه‌گیری: درگیری در کارآموزی بخشی از ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و پیامدهای کارآموزی را به‌طور آماری تبیین کرد. یافته‌ها از یک مسیر نظری منظم، اما نه علّی، حمایت می‌کنند که در آن خودارزیابی‌های تحصیلی دانشجویان با درگیری رفتاری، شناختی و هیجانی قوی‌تر در یادگیری محیط کار مرتبط است.

Academic procrastination among adolescents is a complex phenomenon associated with multiple factors. This study aimed to examine the associations among achievement motivation, health-related physical fitness, and academic procrastination in adolescents. A cross-sectional study design was employed. Using a stratified cluster random sampling method, 700 adolescents aged 12–14 years were recruited from two secondary schools in Yunnan Province, China. Data were collected through an online self-report questionnaire assessing academic procrastination and achievement motivation, along with. objective field-based physical fitness tests administered by certified physical education teachers to evaluate health-related physical fitness. After excluding invalid responses, 625 valid questionnaires were retained, yielding a valid response rate of 89.28%. Statistical analyses, including correlation, regression, and mediation analyses, were conducted using SPSS version 29.0. Correlation analyses indicated significant pairwise statistical associations among achievement motivation, academic procrastination, and health-related physical fitness in adolescents. Further analysis showed that health-related physical fitness exhibited a significant indirect statistical association between achievement motivation and academic procrastination, with an indirect association estimate of − 0.014 (95% confidence interval [CI]: −0.0350 to − 0.0012). However, this indirect association was small in magnitude, accounting for only 8.33% of the total statistical association between achievement motivation and academic procrastination. Achievement motivation was significantly associated with academic procrastination among adolescents, while health-related physical fitness exhibited a significant indirect statistical association with the relationship between achievement motivation and academic procrastination. Future research should further examine the interconnected relationships among achievement motivation, health-related physical fitness, and academic procrastination to provide a more comprehensive understanding of adolescents’ academic behaviors and healthy development.

اهمال‌کاری تحصیلی در میان نوجوانان پدیده‌ای پیچیده است که با عوامل متعددی مرتبط می‌باشد. هدف این مطالعه بررسی ارتباطات بین انگیزش پیشرفت، آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت و اهمال‌کاری تحصیلی در نوجوانان بود. این پژوهش به صورت مقطعی انجام شد. با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای طبقه‌بندی‌شده، ۷۰۰ نوجوان ۱۴–۱۲ ساله از دو دبیرستان در استان یون‌نان چین انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه خودگزارش‌دهی آنلاین که اهمال‌کاری تحصیلی و انگیزش پیشرفت را ارزیابی می‌کرد، جمع‌آوری شد و همچنین آزمون‌های میدانی عینی آمادگی جسمانی توسط معلمان تربیت بدنی دارای گواهینامه برای ارزیابی آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت اجرا گردید. پس از حذف پاسخ‌های نامعتبر، ۶۲۵ پرسشنامه معتبر باقی ماند که نرخ پاسخ‌دهی معتبر ۸۹٫۲۸٪ را نشان داد. تحلیل‌های آماری شامل همبستگی، رگرسیون و میانجی‌گری با استفاده از نسخه ۲۹٫۰ نرم‌افزار SPSS انجام شد. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که بین انگیزش پیشرفت، اهمال‌کاری تحصیلی و آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت در نوجوانان ارتباط آماری معنادار دوجانبه وجود دارد. تحلیل‌های بیشتر نشان داد که آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت دارای ارتباط آماری غیرمستقیم معناداری بین انگیزش پیشرفت و اهمال‌کاری تحصیلی است، به طوری که برآورد ارتباط غیرمستقیم برابر با ‎−۰٫۰۱۴‎ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ‎−۰٫۰۳۵۰‎ تا ‎−۰٫۰۰۱۲‎) بود. با این حال، این ارتباط غیرمستقیم از نظر اندازه کوچک بود و تنها ۸٫۳۳٪ از کل ارتباط آماری بین انگیزش پیشرفت و اهمال‌کاری تحصیلی را تشکیل می‌داد. انگیزش پیشرفت با اهمال‌کاری تحصیلی در نوجوانان ارتباط معناداری داشت، در حالی که آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت ارتباط آماری غیرمستقیم معناداری با رابطه بین انگیزش پیشرفت و اهمال‌کاری تحصیلی نشان داد. پژوهش‌های آینده باید روابط متقابل بین انگیزش پیشرفت، آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت و اهمال‌کاری تحصیلی را بیشتر بررسی کنند تا درک جامع‌تری از رفتارهای تحصیلی و رشد سالم نوجوانان فراهم گردد.

Background: This study examined the association between cohabitation status and masticatory discomfort among older adults in Korea.Methods: This cross-sectional study analyzed 8 years of data from the Korea National Health and Nutrition Examination Survey (KNHANES), from 2016 to 2023.This study included 13,416 adults aged 65 years or older.The independent variable was cohabitation status with a spouse or partner, categorized as yes or no, and the dependent variable was self-reported masticatory discomfort.Complex-samples frequency analysis and cross-tabulation analyses were performed, followed by complex-samples logistic regression analysis to evaluate the association between cohabitation status with a spouse or partner and masticatory discomfort.Sampling weights were applied to account for the complex-sampling design of KNHANES.Results: Overall, 36.2% of the older adults experienced masticatory discomfort.The prevalence of masticatory discomfort was significantly higher among older adults who did not cohabit with a spouse or partner than among those cohabiting with a spouse or partner (43.0% vs. 33.0%,p＜0.001).In the unadjusted model, the odds of masticatory discomfort were higher among older adults who did not cohabit with a spouse or partner than among those who did (odds ratio [OR]=1.532,95% confidence interval [CI]=1.403∼1.674,p＜0.001).After adjusting for age, sociodemographic characteristics, health behaviors, systemic disease, perceived stress, and activity limitations, the association remained statistically significant (OR=1.171,95% CI=1.038∼1.320,p=0.010).Conclusion: Cohabitation with a spouse or partner was independently associated with masticatory discomfort in older adults in Korea.These findings suggest that the spouse/partner cohabitation status should be considered alongside clinical and health-related factors when identifying older adults who are vulnerable to oral function deterioration.Community-based oral health programs may benefit from incorporating the spouse/partner cohabitation status into screening and preventive oral health strategies for older adults.

زمینه: این مطالعه به بررسی ارتباط وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی و ناراحتی جویدنی در بزرگسالان سالمند در کره پرداخت. روش‌ها: این مطالعه مقطعی داده‌های هشت ساله حاصل از پیمایش ملی سلامت و تغذیه کره (KNHANES) از سال 2016 تا 2023 را تحلیل کرد. در این مطالعه، ۱۳٬۴۱۶ فرد بزرگسال با سن ۶۵ سال یا بیشتر وارد شدند. متغیر مستقل، وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی بود که به صورت بله یا خیر دسته‌بندی شد و متغیر وابسته، ناراحتی جویدنی خودگزارش‌شده بود. تحلیل فراوانی نمونه‌های پیچیده و تحلیل جداول توافقی انجام شد و سپس تحلیل رگرسیون لجستیک نمونه‌های پیچیده برای ارزیابی ارتباط بین وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی و ناراحتی جویدنی به کار رفت. وزن‌دهی نمونه‌ها برای در نظر گرفتن طرح نمونه‌گیری پیچیده KNHANES اعمال شد. نتایج: به طور کلی، ۳۶/۲٪ از سالمندان ناراحتی جویدنی را تجربه کردند. شیوع ناراحتی جویدنی در میان سالمندانی که با همسر یا شریک زندگی خود هم‌زیست نبودند به طور معناداری بیشتر از افرادی بود که با همسر یا شریک زندگی خود هم‌زیست بودند (۴۳/۰٪ در مقابل ۳۳/۰٪، p<۰/۰۰۱). در مدل بدون تعدیل، شانس ناراحتی جویدنی در سالمندانی که با همسر یا شریک زندگی خود هم‌زیست نبودند بیشتر از افرادی بود که هم‌زیست بودند (نسبت شانس [OR]=۱/۵۳۲، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI]=۱/۴۰۳ تا ۱/۶۷۴، p<۰/۰۰۱). پس از تعدیل برای سن، ویژگی‌های اجتماعی-جمعیتی، رفتارهای سلامت، بیماری سیستمیک، استرس ادراک‌شده و محدودیت‌های فعالیت، این ارتباط همچنان از نظر آماری معنادار باقی ماند (OR=۱/۱۷۱، CI ۹۵٪=۱/۰۳۸ تا ۱/۳۲۰، p=۰/۰۱۰). نتیجه‌گیری: هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی به طور مستقل با ناراحتی جویدنی در سالمندان کره‌ای مرتبط بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی باید در کنار عوامل بالینی و مرتبط با سلامت هنگام شناسایی سالمندانی که در معرض خطر افت عملکرد دهانی هستند، مورد توجه قرار گیرد. برنامه‌های سلامت دهان مبتنی بر جامعه می‌توانند از گنجاندن وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی در راهبردهای غربالگری و پیشگیری سلامت دهان برای سالمندان بهره‌مند شوند.

BACKGROUND AND OBJECTIVES: Problem gambling impacts substance use disorder (SUD) treatment outcomes. To support early intervention, this study investigated gambling behaviors associated with problem gambling among SUD patients. METHODS: Patients (N = 593) from 19 residential SUD treatment facilities in California were surveyed about gambling behaviors and services. Patients identified as "problem gamblers" screened positive for gambling disorder or reported gambling behaviors at high risk for progression to gambling disorder. Multivariate regression analyses compared problem gamblers to nonproblem gamblers on specific gambling behaviors and receipt of gambling services. RESULTS: Of the total sample, 223 (37.6%) gambled in the past year. Among past-year gamblers, those meeting problem gambling criteria (n = 106) were more likely than nonproblem gamblers to endorse betting on "games of skill" including cards (adjusted odds ratio [AOR] = 2.35, 95% confidence interval [CI] = 1.46, 3.78) and participating in online/electronic gambling (AOR = 5.61, 95% CI = 2.27, 13.88) and casino games (AOR = 2.30, 95% CI = 1.42, 3.72). Patients with problem gambling reported more gambling activity types than nonproblem gamblers (mean difference = 1.82, 95% CI = 1.59, 2.05). Only 35% of patients with problem gambling received gambling services from the SUD treatment program. DISCUSSION AND CONCLUSIONS: Specific gambling behaviors increase risk of problem gambling for SUD patients. SUD treatment programs should screen for and address problem gambling. SCIENTIFIC SIGNIFICANCE: SUD patients may have lower risk thresholds for gambling disorder. This study provides new data on specific behaviors associated with problem gambling among SUD patients.

زمینه و اهداف: قمار مسئله‌ساز بر پیامدهای درمان اختلال مصرف مواد (SUD) تأثیر می‌گذارد. به منظور حمایت از مداخله زودهنگام، این مطالعه به بررسی رفتارهای قمار مرتبط با قمار مسئله‌ساز در میان بیماران SUD پرداخت. روش‌ها: بیماران (N = 593) از ۱۹ مرکز درمانی اقامتی اختلال مصرف مواد در کالیفرنیا درباره رفتارهای قمار و خدمات مربوطه مورد پرسش قرار گرفتند. بیمارانی که به عنوان «قمارباز مسئله‌ساز» شناسایی شدند، یا غربالگری مثبت برای اختلال قمار داشتند یا رفتارهای قماری با ریسک بالای پیشرفت به اختلال قمار را گزارش کردند. تحلیل‌های رگرسیون چندمتغیره، قماربازان مسئله‌ساز را از نظر رفتارهای خاص قمار و دریافت خدمات قمار با قماربازان غیرمسئله‌ساز مقایسه کرد. یافته‌ها: از کل نمونه، ۲۲۳ نفر (۳۷/۶٪) در سال گذشته قمار کرده بودند. در میان قماربازان سال گذشته، افرادی که معیارهای قمار مسئله‌ساز را داشتند (n = 106) نسبت به قماربازان غیرمسئله‌ساز بیشتر احتمال داشت شرط‌بندی بر «بازی‌های مهارتی» از جمله ورق (نسبت شانس تعدیل‌شده [AOR] = ۲/۳۵، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = ۱/۴۶، ۳/۷۸)، شرکت در قمار آنلاین/الکترونیکی (AOR = ۵/۶۱، CI ۹۵٪ = ۲/۲۷، ۱۳/۸۸) و بازی‌های کازینو (AOR = ۲/۳۰، CI ۹۵٪ = ۱/۴۲، ۳/۷۲) را تأیید کنند. بیماران دارای قمار مسئله‌ساز نسبت به قماربازان غیرمسئله‌ساز انواع بیشتری از فعالیت‌های قمار را گزارش کردند (تفاوت میانگین = ۱/۸۲، CI ۹۵٪ = ۱/۵۹، ۲/۰۵). تنها ۳۵٪ از بیماران دارای قمار مسئله‌ساز، خدمات قمار را از برنامه درمان SUD دریافت کردند. بحث و نتیجه‌گیری: رفتارهای خاص قمار، ریسک قمار مسئله‌ساز را برای بیماران SUD افزایش می‌دهد. برنامه‌های درمان SUD باید غربالگری و مداخله در قمار مسئله‌ساز را مدنظر قرار دهند. اهمیت علمی: بیماران SUD ممکن است آستانه ریسک پایین‌تری برای اختلال قمار داشته باشند. این مطالعه داده‌های جدیدی درباره رفتارهای خاص مرتبط با قمار مسئله‌ساز در میان بیماران SUD ارائه می‌دهد.

Background: Body mass index (BMI) is a widely used surrogate marker of nutritional and adiposity status. Handgrip strength (HGS), measured conveniently with a hand-held dynamometer, is a simple, inexpensive and reproducible indicator of overall muscular strength and general health, while blood pressure (BP) indices reflect early cardiovascular risk. Young adulthood is a formative period during which unfavourable trends in body composition and blood pressure often begin, yet region-specific data from Jharkhand remain limited. The objective is to assess the correlation of BMI with handgrip strength and blood pressure indices, and to identify associated risk factors among young adults attending a tertiary care centre of Jharkhand. Materials and Methods: A hospital-based cross-sectional observational study was conducted on 114 young adults aged 18–25 years, selected by consecutive sampling. Anthropometric measurements, handgrip strength (Jamar hand-held dynamometer) and blood pressure (digital sphygmomanometer) were recorded using a pre-tested proforma. Data were analysed using SPSS version 26.0, applying Pearson's correlation, Chi-square test and odds ratio with 95% confidence interval; p<0.05 was taken as statistically significant. Results: The mean BMI of participants was 23.6 ± 3.4 kg/m². A statistically significant negative correlation was observed between BMI and handgrip strength (r = -0.42, p<0.001), while BMI showed a significant positive correlation with systolic (r = 0.38, p<0.001) and diastolic blood pressure (r = 0.31, p=0.001). Overweight/obese participants had significantly higher odds of low handgrip strength (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) and pre-hypertension/hypertension (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) compared to those with normal BMI. Sedentary lifestyle, positive family history and excess dietary salt intake emerged as important associated risk factors. Conclusion: Rising BMI among young adults is associated with declining handgrip strength and rising blood pressure. Early identification of high-risk individuals through simple bedside tools such as BMI and handgrip dynamometry can help in timely lifestyle intervention and prevention of future cardiometabolic morbidity.

زمینه و هدف: شاخص توده بدنی (BMI) به عنوان یک نشانگر جایگزین رایج برای وضعیت تغذیه‌ای و چاقی مورد استفاده قرار می‌گیرد. قدرت握 دست (HGS) که به‌راحتی با دینامومتر دستی اندازه‌گیری می‌شود، شاخصی ساده، کم‌هزینه و قابل تکرار برای سنجش قدرت عضلانی کلی و سلامت عمومی است، در حالی که شاخص‌های فشار خون (BP) منعکس‌کننده خطر اولیه قلبی‌عروقی هستند. بزرگسالی جوان دوره‌ای شکل‌دهنده است که در آن روندهای نامطلوب در ترکیب بدنی و فشار خون اغلب آغاز می‌شود، اما داده‌های منطقه‌ای از جارکند محدود است. هدف این مطالعه، ارزیابی همبستگی BMI با قدرت握 دست و شاخص‌های فشار خون و شناسایی عوامل خطر مرتبط در میان بزرگسالان جوان مراجعه‌کننده به یک مرکز مراقبت ثالث در جارکند است. مواد و روش‌ها: یک مطالعه مشاهده‌ای مقطعی مبتنی بر بیمارستان بر روی ۱۱۴ بزرگسال جوان ۱۸ تا ۲۵ ساله که به روش نمونه‌گیری متوالی انتخاب شدند، انجام شد. اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک، قدرت握 دست (با دینامومتر دستی Jamar) و فشار خون (با اسفیگمومانومتر دیجیتال) با استفاده از پرسشنامه از پیش آزمون‌شده ثبت شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶.۰ و آزمون همبستگی پیرسون، آزمون کای دو و نسبت شانس با فاصله اطمینان ۹۵٪ تحلیل شدند؛ مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: میانگین BMI شرکت‌کنندگان ۲۳.۶ ± ۳.۴ کیلوگرم بر متر مربع بود. همبستگی منفی معناداری بین BMI و قدرت握 دست مشاهده شد (r = -0.42, p<0.001)، در حالی که BMI با فشار خون سیستولیک (r = 0.38, p<0.001) و دیاستولیک (r = 0.31, p=0.001) همبستگی مثبت معناداری نشان داد. شرکت‌کنندگان دارای اضافه وزن/چاقی نسبت به افراد با BMI طبیعی، شانس بالاتری برای قدرت握 دست پایین (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) و پیش‌فشارخون/فشارخون بالا (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) داشتند. سبک زندگی کم‌تحرک، سابقه خانوادگی مثبت و مصرف بیش از حد نمک غذایی به عنوان عوامل خطر مرتبط مهم شناسایی شدند. نتیجه‌گیری: افزایش BMI در میان بزرگسالان جوان با کاهش قدرت握 دست و افزایش فشار خون همراه است. شناسایی زودهنگام افراد پرخطر از طریق ابزارهای ساده بالینی مانند BMI و دینامومتری قدرت握 دست می‌تواند به مداخله به موقع در سبک زندگی و پیشگیری از بیماری‌های قلبی‌متابولیک آینده کمک کند.

Background: Body mass index (BMI) is a widely used surrogate marker of nutritional and adiposity status. Handgrip strength (HGS), measured conveniently with a hand-held dynamometer, is a simple, inexpensive and reproducible indicator of overall muscular strength and general health, while blood pressure (BP) indices reflect early cardiovascular risk. Young adulthood is a formative period during which unfavourable trends in body composition and blood pressure often begin, yet region-specific data from Jharkhand remain limited. The objective is to assess the correlation of BMI with handgrip strength and blood pressure indices, and to identify associated risk factors among young adults attending a tertiary care centre of Jharkhand. Materials and Methods: A hospital-based cross-sectional observational study was conducted on 114 young adults aged 18–25 years, selected by consecutive sampling. Anthropometric measurements, handgrip strength (Jamar hand-held dynamometer) and blood pressure (digital sphygmomanometer) were recorded using a pre-tested proforma. Data were analysed using SPSS version 26.0, applying Pearson's correlation, Chi-square test and odds ratio with 95% confidence interval; p<0.05 was taken as statistically significant. Results: The mean BMI of participants was 23.6 ± 3.4 kg/m². A statistically significant negative correlation was observed between BMI and handgrip strength (r = -0.42, p<0.001), while BMI showed a significant positive correlation with systolic (r = 0.38, p<0.001) and diastolic blood pressure (r = 0.31, p=0.001). Overweight/obese participants had significantly higher odds of low handgrip strength (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) and pre-hypertension/hypertension (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) compared to those with normal BMI. Sedentary lifestyle, positive family history and excess dietary salt intake emerged as important associated risk factors. Conclusion: Rising BMI among young adults is associated with declining handgrip strength and rising blood pressure. Early identification of high-risk individuals through simple bedside tools such as BMI and handgrip dynamometry can help in timely lifestyle intervention and prevention of future cardiometabolic morbidity.

زمینه و هدف: شاخص توده بدنی (BMI) به عنوان یک نشانگر جایگزین رایج برای وضعیت تغذیه‌ای و چاقی مورد استفاده قرار می‌گیرد. قدرت握 دست (HGS) که به‌راحتی با دینامومتر دستی اندازه‌گیری می‌شود، شاخصی ساده، کم‌هزینه و قابل تکرار برای سنجش قدرت عضلانی کلی و سلامت عمومی است، در حالی که شاخص‌های فشار خون (BP) منعکس‌کننده خطر اولیه قلبی‌عروقی هستند. بزرگسالی جوان دوره‌ای شکل‌دهنده است که در آن روندهای نامطلوب در ترکیب بدنی و فشار خون اغلب آغاز می‌شود، اما داده‌های منطقه‌ای از جارکند محدود است. هدف این مطالعه، ارزیابی همبستگی BMI با قدرت握 دست و شاخص‌های فشار خون و شناسایی عوامل خطر مرتبط در میان بزرگسالان جوان مراجعه‌کننده به یک مرکز مراقبت ثالث در جارکند است. مواد و روش‌ها: یک مطالعه مشاهده‌ای مقطعی مبتنی بر بیمارستان بر روی ۱۱۴ بزرگسال جوان ۱۸ تا ۲۵ ساله که به روش نمونه‌گیری متوالی انتخاب شدند، انجام شد. اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک، قدرت握 دست (با دینامومتر دستی Jamar) و فشار خون (با اسفیگمومانومتر دیجیتال) با استفاده از پرسشنامه از پیش آزمون‌شده ثبت شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶.۰ و آزمون همبستگی پیرسون، آزمون کای دو و نسبت شانس با فاصله اطمینان ۹۵٪ تحلیل شدند؛ مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: میانگین BMI شرکت‌کنندگان ۲۳.۶ ± ۳.۴ کیلوگرم بر متر مربع بود. همبستگی منفی معناداری بین BMI و قدرت握 دست مشاهده شد (r = -0.42, p<0.001)، در حالی که BMI با فشار خون سیستولیک (r = 0.38, p<0.001) و دیاستولیک (r = 0.31, p=0.001) همبستگی مثبت معناداری نشان داد. شرکت‌کنندگان دارای اضافه وزن/چاقی نسبت به افراد با BMI طبیعی، شانس بالاتری برای قدرت握 دست پایین (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) و پیش‌فشارخون/فشارخون بالا (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) داشتند. سبک زندگی کم‌تحرک، سابقه خانوادگی مثبت و مصرف بیش از حد نمک غذایی به عنوان عوامل خطر مرتبط مهم شناسایی شدند. نتیجه‌گیری: افزایش BMI در میان بزرگسالان جوان با کاهش قدرت握 دست و افزایش فشار خون همراه است. شناسایی زودهنگام افراد پرخطر از طریق ابزارهای ساده بالینی مانند BMI و دینامومتری قدرت握 دست می‌تواند به مداخله به موقع در سبک زندگی و پیشگیری از بیماری‌های قلبی‌متابولیک آینده کمک کند.

BACKGROUND: In recent years there has been a significant increase in the number and quality of childhood apraxia of speech (CAS) treatment research published. Much of this research has focussed on establishing treatment efficacy and identifying treatment components. A smaller subset of the literature has looked at treatment intensity, such as comparing therapy delivered twice per week with four times per week, however this literature has not been compared across interventions. AIMS: This systematic review and meta-analysis examines cumulative intervention intensity and its components (dose per session, dose frequency, intervention duration-number of weeks) and reported treatment effects to understand whether there is a relationship between dose and effect in specific treatments or overall. METHODS: A systematic search and review was registered with Prospero (CRD420251107259). Twelve electronic databases were searched supplemented by handsearching references lists. Included studies were coded for CAS diagnosis confidence, methodological quality, dose characteristics, and treatment outcomes. Standard mean difference (SMD), an effect size metric equivalent to Cohen's d, was calculated for 25 included papers and weighted Pearson's correlations performed to identify relationships between dose characteristics and treatment outcomes. MAIN CONTRIBUTION: This paper is the first to (1) create omnibus standard effect sizes across diverse interventions and (2) show the relationship between intensity and treatment outcome in children with CAS. The omnibus SMD across studies with three or more participants for treated items was 1.22 (confidence interval 0.76-1.67), a large effect, and for generalisation items was 0.66 (confidence interval 0.46-0.85) which is a moderate effect. These results show that CAS treatment works in well-controlled studies when delivered at least twice per week for at least 45 min per session. The relationship between intensity variables and generalisation SMD was less clear with weeks of therapy being moderately correlated (r = 0.39) and none of the other variables showing any relationship with study SMD. These results should be interpreted carefully as there was significant missing data and limited range in some variables. Researchers need to include more standard intensity information in reporting their results. CONCLUSIONS: Treatment for CAS is effective and leads to moderate generalisation; more weeks of therapy leads to stronger gains than fewer weeks of therapy. WHAT THIS PAPER ADDS: What is already known on this subject CAS is a neurological-based motor speech disorder that originates in childhood for which there are a number of effective treatments. For this population, high intensity treatment is recommended-over 100 production trials per session, 2-5 sessions per week, across an extended period. In studies which directly compare intensity of variables, more therapy (e.g. 20 sessions) results in greater improvement than less therapy (e.g. 10 sessions). There are no previous meta-analyses of intensity variables-dose, dose frequency, treatment duration, or cumulative intervention intensity in CAS What this study adds to the existing knowledge This study compiles data from 25 studies with a low risk of bias and high CAS diagnostic confidence in a meta-analysis of the dose effects of CAS treatment. The meta-analysis shows that CAS treatment in general works. Most studies had 2-4 sessions per week across 3-12 weeks. Within this narrow band of intensity, a significant correlation was shown between the number of weeks of therapy and outcome. There is no significant evidence for CAS therapy less frequently than twice per week at this time. Eight different treatments demonstrated efficacy for improving speech outcomes in children with CAS. What are the clinical implications of this study? Provided they are delivered at least twice per week for at least 12 sessions, with greater improvements when treatment extends over more weeks, selection of any of the included treatments should result in improved speech where the child being treated is similar to children in the research. The following treatments were shown to be effective for CAS: Integral stimulation treatments including Dynamic Temporal and Tactile Cueing, Kaufman-Speech to Language Protocol, Motor Speech Treatment Protocol, Nuffield Dyspraxia Programme-3rd Edition, Rapid Syllable Transition Treatment, Speech Motor Chaining and Ultrasound Biofeedback alone and the combination of Speech Motor Chaining with Ultrasound Biofeedback. PRACTITIONER POINTS: Therapy must be sufficiently frequent and sustained: Evidence shows that CAS treatment is effective when therapy is provided at least twice per week, over a minimum of 12 sessions, for 45 min per session with total weeks of therapy being the only intensity variable consistently associated with treatment outcomes. Dose matters, both within and across sessions: Clinicians should prioritise the number of production trials and ensure adequate cumulative intervention intensity. Sessions with low active practice time or insufficient trials are unlikely to produce meaningful change. Eight treatments are effective for CAS: Integral Stimulation including Dynamic Temporal and Tactile Cueing (DTTC), Kaufman Speech to Language Program (K-SLP), Motor Speech Treatment Protocol (MSTP), Nuffield Dyspraxia Programme (3rd ed; NDP3), Rapid Syllable Transition Treatment (ReST), Speech Motor Chaining (SMC), Ultrasound Biofeedback, and SMC + Ultrasound Biofeedback combined. Clinicians should consider the client's speech needs and overall profile when selecting from the treatments that have demonstrated effectiveness.

زمینه: در سال‌های اخیر، تعداد و کیفیت پژوهش‌های درمان آپراکسی گفتار کودکان (CAS) به طور قابل توجهی افزایش یافته است. بخش عمده‌ای از این پژوهش‌ها بر اثربخشی درمان و شناسایی مؤلفه‌های درمانی تمرکز داشته‌اند. بخش کوچکتری از ادبیات به شدت درمان، مانند مقایسه درمان دو بار در هفته با چهار بار در هفته، پرداخته است، اما این ادبیات در میان مداخلات مختلف مقایسه نشده است. اهداف: این مرور نظام‌مند و فراتحلیل به بررسی شدت تجمعی مداخله و مؤلفه‌های آن (دوز هر جلسه، فراوانی دوز، مدت مداخله - تعداد هفته‌ها) و اثرات درمان گزارش‌شده می‌پردازد تا مشخص شود آیا رابطه‌ای بین دوز و اثر در درمان‌های خاص یا به طور کلی وجود دارد یا خیر. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند و مرور با ثبت در Prospero (CRD420251107259) انجام شد. دوازده پایگاه داده الکترونیکی جستجو شد و فهرست منابع نیز به صورت دستی بررسی گردید. مطالعات وارد شده بر اساس اطمینان تشخیص CAS، کیفیت روش‌شناسی، ویژگی‌های دوز و پیامدهای درمان کدگذاری شدند. تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) به عنوان شاخص اندازه‌ی اثر معادل d کوهن برای ۲۵ مقاله محاسبه شد و همبستگی‌های وزنی پیرسون برای شناسایی روابط بین ویژگی‌های دوز و پیامدهای درمان انجام شد. مهم‌ترین مشارکت: این مقاله نخستین پژوهشی است که (۱) اندازه‌ی اثر استاندارد کلی را در میان مداخلات متنوع ایجاد می‌کند و (۲) رابطه بین شدت و پیامد درمان را در کودکان مبتلا به CAS نشان می‌دهد. SMD کلی برای آیتم‌های درمان‌شده در مطالعات با سه شرکت‌کننده یا بیشتر برابر با ۱.۲۲ (فاصله اطمینان ۰.۷۶ تا ۱.۶۷) بود که اندازه‌ی اثر بزرگ محسوب می‌شود و برای آیتم‌های تعمیم‌یافته ۰.۶۶ (فاصله اطمینان ۰.۴۶ تا ۰.۸۵) بود که اندازه‌ی اثر متوسط است. این نتایج نشان می‌دهد درمان CAS در مطالعات با کنترل خوب، زمانی که حداقل دو بار در هفته و هر جلسه حداقل ۴۵ دقیقه ارائه شود، مؤثر است. رابطه بین متغیرهای شدت و SMD تعمیم‌یافته کمتر واضح بود و فقط تعداد هفته‌های درمان همبستگی متوسط (r = 0.39) نشان داد و هیچ‌یک از متغیرهای دیگر رابطه‌ای با SMD مطالعه نداشتند. این نتایج باید با احتیاط تفسیر شوند زیرا داده‌های مفقود قابل توجه و دامنه محدود در برخی متغیرها وجود داشت. پژوهشگران باید اطلاعات شدت استاندارد بیشتری را در گزارش نتایج خود وارد کنند. نتیجه‌گیری: درمان CAS مؤثر است و منجر به تعمیم متوسط می‌شود؛ تعداد هفته‌های بیشتر درمان نسبت به هفته‌های کمتر، بهبود قوی‌تری ایجاد می‌کند. آنچه این مقاله می‌افزاید: آنچه پیش‌تر در این زمینه شناخته شده است: CAS یک اختلال حرکتی گفتار با منشأ عصبی است که در کودکی آغاز می‌شود و درمان‌های مؤثری برای آن وجود دارد. برای این جمعیت، درمان با شدت بالا توصیه می‌شود - بیش از ۱۰۰ تمرین تولیدی در هر جلسه، ۲ تا ۵ جلسه در هفته، در یک بازه زمانی طولانی. در مطالعاتی که شدت متغیرها را مستقیماً مقایسه می‌کنند، درمان بیشتر (مثلاً ۲۰ جلسه) منجر به بهبود بیشتر نسبت به درمان کمتر (مثلاً ۱۰ جلسه) می‌شود. تاکنون فراتحلیلی درباره متغیرهای شدت - دوز، فراوانی دوز، مدت درمان یا شدت تجمعی مداخله در CAS انجام نشده است. آنچه این مطالعه به دانش موجود می‌افزاید: این مطالعه داده‌های ۲۵ پژوهش با ریسک سوگیری پایین و اطمینان تشخیصی بالای CAS را در یک فراتحلیل از اثرات دوز درمان CAS گردآوری می‌کند. فراتحلیل نشان می‌دهد که درمان CAS به طور کلی مؤثر است. اکثر مطالعات ۲ تا ۴ جلسه در هفته طی ۳ تا ۱۲ هفته داشتند. در این بازه محدود شدت، همبستگی معناداری بین تعداد هفته‌های درمان و پیامد مشاهده شد. در حال حاضر شواهد معناداری برای درمان CAS با فراوانی کمتر از دو بار در هفته وجود ندارد. هشت درمان مختلف اثربخشی خود را در بهبود پیامدهای گفتاری کودکان مبتلا به CAS نشان دادند. پیامدهای بالینی این مطالعه: به شرطی که درمان حداقل دو بار در هفته و حداقل ۱۲ جلسه ارائه شود و با افزایش تعداد هفته‌ها بهبود بیشتری حاصل شود، انتخاب هر یک از درمان‌های وارد شده باید منجر به بهبود گفتار در کودکانی شود که مشابه نمونه‌های پژوهش هستند. درمان‌های مؤثر برای CAS عبارت‌اند از: درمان‌های تحریک یکپارچه شامل Dynamic Temporal and Tactile Cueing، Kaufman-Speech to Language Protocol، Motor Speech Treatment Protocol، Nuffield Dyspraxia Programme-3rd Edition، Rapid Syllable Transition Treatment، Speech Motor Chaining و Ultrasound Biofeedback به تنهایی و ترکیب Speech Motor Chaining با Ultrasound Biofeedback. نکات کاربردی برای درمانگران: درمان باید به اندازه کافی مکرر و مستمر باشد: شواهد نشان می‌دهد درمان CAS زمانی مؤثر است که حداقل دو بار در هفته، حداقل ۱۲ جلسه و هر جلسه ۴۵ دقیقه ارائه شود و مجموع هفته‌های درمان تنها متغیر شدت است که به طور مداوم با پیامدهای درمانی مرتبط است. دوز اهمیت دارد، هم درون و هم بین جلسات: درمانگران باید بر تعداد تمرین‌های تولیدی تأکید کنند و از شدت تجمعی مداخله کافی اطمینان حاصل نمایند. جلساتی با زمان تمرین فعال کم یا تعداد تمرین ناکافی احتمالاً تغییر معناداری ایجاد نمی‌کنند. هشت درمان برای CAS مؤثر هستند: تحریک یکپارچه شامل Dynamic Temporal and Tactile Cueing (DTTC)، Kaufman Speech to Language Program (K-SLP)، Motor Speech Treatment Protocol (MSTP)، Nuffield Dyspraxia Programme (نسخه سوم؛ NDP3)، Rapid Syllable Transition Treatment (ReST)، Speech Motor Chaining (SMC)، Ultrasound Biofeedback و ترکیب SMC + Ultrasound Biofeedback. درمانگران باید نیازهای گفتاری و نمایه کلی مراجع را هنگام انتخاب از میان درمان‌های اثربخش در نظر بگیرند.