Vocabulary

The emergence of generative artificial intelligence (Generative AI), such as ChatGPT, has brought significant changes to higher education, including Arabic language learning for non-native speakers (Arabic as a Foreign Language). Writing skills (Maharah al-Kitabah) are considered a relatively complex productive skill. Learners are required not only to master word formation (Sarf) and Arabic grammar (Nahwu), but also to organize ideas coherently and logically. This article employs a Systematic Literature Review (SLR) approach based on the PRISMA 2020 standards to map the use of ChatGPT in Arabic writing, examine the reliability of AI in Arabic grammar, and identify research gaps that remain underexplored. The review findings indicate that ChatGPT can serve as a useful writing partner (human-AI co-writer), particularly for generating ideas, enriching vocabulary, and correcting basic grammatical errors. However, AI still frequently produces errors or “hallucinations” when dealing with morphologically complex words, variations in Arabic dialects, and unvocalized texts. As a result, AI-generated writing may appear linguistically polished on the surface while containing grammatical inaccuracies. Furthermore, excessive reliance on AI may pose risks to academic integrity, while AI detection tools themselves often produce inaccurate results when identifying Arabic-language texts (false positives). This review also finds that existing research remains overly focused on English, tends to examine only the final writing outcomes without investigating students’ cognitive processes, and has paid limited attention to AI models specifically developed for the Arab region, such as ALLaM and Jais. Therefore, the approach to AI-assisted learning needs to shift from merely using AI toward purposeful and reflective utilization through frameworks such as the Spiral Learning Model and Genre-Based Pedagogy, so that AI functions as a scaffold without diminishing students’ autonomy and critical thinking.

Tamil translations may facilitate Arabic language acquisition among Tamil-speaking learners in Sri Lanka; however, their effectiveness as a learning resource requires further examination. This research aims to analyse the contribution of Tamil translations to Arabic language learning, assess their role in improving vocabulary comprehension, and identify the strategies and challenges associated with their use. A descriptive-analytical approach was adopted, with a questionnaire comprising 20 questions across nine thematic areas administered to students learning Arabic at government universities in Sri Lanka. The findings indicate that translated books serve as valuable supplementary resources, particularly in clarifying unfamiliar vocabulary and facilitating the comprehension of Arabic texts. Learners demonstrate considerable confidence in translated materials and compare them with original Arabic texts only to a limited extent. Furthermore, the findings report a 97% correspondence rate between translated lexical equivalents and source-language words. Translators reportedly employ a combination of literal, interpretive, abridged, and adaptive translation strategies to address linguistic and semantic challenges. These findings highlight the pedagogical potential of Tamil translations in supporting Arabic language acquisition. The research recommends improving translation quality, developing bilingual educational resources, and integrating translated materials with original Arabic texts to enhance learners’ linguistic competence and promote effective Arabic language learning in Sri Lanka.

The landscape of foreign language education, particularly Arabic language instruction, is currently undergoing a fundamental transformation driven by the emergence of Generative Artificial Intelligence (GenAI) and Large Language Models (LLMs). This Systematic Literature Review evaluates recent developments in the integration of GenAI into the Arabic language learning ecosystem, encompassing trends in the evolution of language models, pedagogical effectiveness, the utilization of automated assessment systems, as well as the linguistic and cultural challenges involved. Through a thematic synthesis of empirical and theoretical literature published between 2019 and 2026, this review confirms that GenAI significantly enhances learner engagement, instructional personalization, and language skill acquisition, particularly in vocabulary mastery and reading comprehension. These improvements are driven by the adoption of general-purpose models such as ChatGPT, as well as leading Arabic-centric models such as JAIS and ALLaM. Nevertheless, this innovative integration encounters the inherent structural complexity of the Arabic language. Generative models frequently experience technical limitations in handling syntactic rules (nahwu), morphology (shorof), diacritic disambiguation, and regional dialect variations, as evidenced by performance gaps in linguistic benchmarks such as AraLingBench and AlGhafa. Furthermore, this review discusses rapid advances in trait-based Automated Essay Scoring (AES) supported by precise prompt engineering. Based on these findings, the study concludes that although GenAI has significant potential to bring positive disruption, its successful implementation depends heavily on pedagogical readiness, digital literacy, the application of Human-in-the-Loop (HITL) collaboration, and the development of ethical frameworks aligned with the epistemology of Islamic higher education.

Research into collocation learning in second and foreign language environments has gained significant scholarly attention. Yet, cross-linguistic influence (CLI) on the use of collocations has received little attention from researchers, especially in the Tunisian context. Therefore, this study investigates how L1 Arabic influences the production of English lexical collocations among 50 third-year Tunisian EFL undergraduates at the Higher Institute of Human Sciences of Medenine. It also examines the relationship between learners’ vocabulary level and collocational errors. Data was gathered using a Vocabulary Levels Test (VLT), a collocation test, and semi-structured interviews. The results showed that the participants’ L1 Arabic exerted a negative influence on their use of collocations, leading them to produce erroneous collocations. Moreover, the inferential statistics yielded no significant relationship between learners’ vocabulary levels and collocational errors. By demonstrating that larger vocabulary size is not sufficient for mastering multi-word expressions in this specific learner profile, these results refine existing CLI models by emphasizing the dominant role of L1 transfer over lexical knowledge in collocation production. The findings suggest that EFL pedagogy in the Tunisian system must shift from isolated word learning to explicit, collocation-focused instruction.

This study examines linguistic and stylistic over-elaboration in beginner Arabic writing produced during a classroom task permitting generative artificial intelligence (GenAI) and electronic translation. The study emerged from an Arabic language course involving undergraduate accounting students at Universiti Teknologi MARA (UiTM), Terengganu Branch, Malaysia. Students were instructed to write a simple birthday invitation addressed to friends, using accessible vocabulary and including specified invitation elements. During the review of approximately 100 submissions, the instructor observed recurring instances of vocabulary, courtesy expressions, and sentence formulations that appeared more sophisticated or formal than expected for the learners' proficiency and the task's communicative purpose. Adopting an exploratory qualitative approach, the study draws on these professional classroom observations, supplemented by the direct examination of three available invitation texts. The analysis considers lexical overreach, stylistic over-elaboration, unnecessary syntactic complexity, register mismatch, and learner-level appropriateness. The findings highlight a pedagogical distinction between linguistic correctness and the suitability of written expression for a beginner's level and communicative situation. They also suggest that apparently sophisticated writing should not automatically be interpreted as evidence of independent linguistic proficiency. Because individual tool use and writing processes were not documented, the study does not attribute particular expressions to GenAI or establish causal effects.

Early literacy and numeracy assessment can help Kindergarten teachers identify learning needs and review classroom instruction. This study described changes in assessment scores following nine instructional sessions aligned with the MATATAG Curriculum at Ligao West Central Elementary School–Binatagan, Philippines, during School Year 2025–2026. A quantitative action research approach used a single group assessed before and after instruction. The reported participants were 208 learners from five Kindergarten sections, included through total enumeration. Researcher developed instruments assessed letter recognition, initial sound awareness, vocabulary recognition, number recognition, counting, and quantity comparison. The same instruments were administered at both assessment points. Reported numeracy means increased from 18.84 (SD = 4.56) to 28.47 (SD = 3.89), a difference of 9.63 points. Literacy means were reported as 21.36 (SD = 4.18) and 30.92 (SD = 3.74), but the latter exceeds the instrument’s stated maximum of 30 points and requires reconciliation before interpretation. Although the original study proposed paired samples testing, no completed test statistics or paired learner records were available for verification. Accordingly, the findings are presented descriptively, without claims of statistical significance or curriculum effectiveness. The numeracy pattern warrants further examination, while the literacy result remains unresolved. Repeated testing, development, classroom differences, and the absence of a comparison group limit attribution of change to instruction. The study highlights the need for accurate scoring, documented assessment procedures, and continued monitoring of foundational skills. Verified learner records and a stronger evaluation design are needed before drawing conclusions about learning gains associated with MATATAG implementation in this school.

Learning motivation plays an important role in supporting children's academic success; however, children in orphanages often face limited individual guidance and attention that can lower their learning enthusiasm. Based on observations and interviews, it was found that the learning motivation of elementary school children at Orphanage GA was relatively low, characterized by lack of enthusiasm, quick boredom, and low self-confidence. This community service activity aims to improve children's learning motivation through interactive and enjoyable educational strategies. The method used involved administering pre-tests and post-tests using a learning motivation instrument consisting of 24 statement items, covering eight indicators of learning motivation, each comprising three statement items. The instrument was measured using a four-point Likert scale with four response alternatives, namely Strongly Agree (SA), Agree (A), Disagree (D), and Strongly Disagree (SD), administered to 13 children aged 7-13 years, consisting of 11 boys and 2 girls. The intervention program included coloring activities, personal activity schedule creation, future goals presentations, picture-guessing games, English vocabulary learning using flashcards, an effective learning strategy seminar, and educational word scramble and word search games. The Paired Samples Test results showed that the average learning motivation score increased from 77.00 to 78.69, although the increase was not statistically significant (p = 0.651 > 0.05). Nevertheless, the children demonstrated greater enthusiasm and engagement during the activities. This program can serve as a potential initial step in fostering elementary school children's learning motivation in an orphanage setting and as a consideration for developing more effective and sustainable learning support programs. ABSTRAK Motivasi belajar memiliki peran penting dalam mendukung keberhasilan akademik anak, namun anak-anak di panti asuhan sering menghadapi keterbatasan pendampingan dan perhatian individu yang dapat menurunkan semangat belajar mereka. Berdasarkan observasi dan wawancara, ditemukan bahwa motivasi belajar anak-anak SD di Panti Asuhan GA masih tergolong rendah, ditandai dengan kurangnya antusiasme, mudah bosan, dan rendahnya rasa percaya diri. Kegiatan pengabdian ini bertujuan untuk meningkatkan motivasi belajar anak melalui strategi edukatif yang interaktif dan menyenangkan. Metode yang digunakan meliputi pemberian pre-test dan post-test menggunakan instrumen motivasi belajar yang terdiri atas 24 butir pernyataan, mencakup delapan indikator motivasi belajar yang masing-masing terdiri atas tiga butir pernyataan. Instrumen tersebut diukur menggunakan skala Likert empat poin dengan empat alternatif jawaban, yaitu Sangat Setuju (SS), Setuju (S), Tidak Setuju (TS), dan Sangat Tidak Setuju (STS), yang diberikan kepada 13 anak usia 7-13 tahun, terdiri atas 11 anak laki-laki dan 2 anak perempuan. Program intervensi meliputi kegiatan mewarnai, penyusunan personal activity schedule, presentasi cita-cita, permainan tebak gambar, pembelajaran kosakata bahasa Inggris menggunakan flashcard, seminar strategi belajar efektif, serta permainan edukatif word scramble dan word search. Hasil analisis menggunakan Paired Samples Test menunjukkan rata-rata skor motivasi belajar meningkat dari 77,00 menjadi 78,69, meskipun peningkatan tersebut belum signifikan secara statistik (p = 0,651 > 0,05). Walaupun demikian, anak-anak menunjukkan antusiasme dan keterlibatan yang lebih baik selama kegiatan berlangsung. Program ini dapat menjadi langkah awal yang potensial dalam menumbuhkan motivasi belajar anak di lingkungan panti asuhan serta menjadi bahan pertimbangan untuk pengembangan program pendampingan belajar yang lebih efektif dan berkelanjutan.

Reading comprehension is an essential skill that enables learners to understand texts, interpret information, and determine the meanings of unfamiliar words. However, some Grade 8 learners experience difficulties in comprehending reading materials because of limited vocabulary knowledge and difficulty identifying context clues. This study, titled Improving Grade 8 Reading Comprehension Through Targeted Context Clue Strategies, aimed to improve learners’ reading comprehension by implementing targeted, structured context clue strategies. The study involved 33 Grade 8 learners and focused on five categories: definition and explanation clues, synonym and restatement clues, antonym and contrast clues, example and illustration clues, and inference and general context clues. A pretest and posttest were administered to determine changes in learners’ performance following the intervention. The pretest results revealed an overall mean score of 2.48, interpreted as Low, while the posttest results showed an overall mean score of 3.60, interpreted as High. A paired-samples t-test revealed a statistically significant difference between the pretest and posttest scores, t(32) = −10.615, p < .001. The null hypothesis was rejected, indicating that the difference between the learners’ pretest and posttest performance was statistically significant. The findings suggest that targeted, structured context clue strategies may help improve learners’ ability to identify contextual information, infer unfamiliar word meanings, and understand reading passages. The study recommends the continued use of context clue strategies, with additional instructional support for example and illustration clues and definition and explanation clues, to further strengthen learners’ reading comprehension skills.

This study examined how executive functions and cognitive-linguistic skills relate to online lexical processing during sentence reading as a function of word frequency, word length, and concreteness in 171 first- and second-grade children. Executive functions (interference, verbal working memory, and fluency) and linguistic abilities (vocabulary, Rapid Automatized Naming, and phonological awareness) were assessed and linked to two oculomotor indices of word processing, namely First Fixation Duration (FFD) and Total Fixation Duration (TFD), computed for six lexical areas of interest, using descriptive analyses and regression models. Children processed high-frequency words more efficiently than low-frequency words in both FFD and TFD. Early efficiency was associated with fluency and phonological awareness (PA), whereas later efficiency was linked to interference control. Although long words descriptively elicited longer fixations, neither age nor cognitive and linguistic skills significantly predicted differences in FFD or TFD, suggesting that word length was not a reliable predictor of lexical processing efficiency in this task. No consistent advantage was found for concrete over abstract words. Abstract words imposed greater demands during the initial stages of processing (FFD), but these differences diminished in TFD and were not explained by cognitive or linguistic skills. Taken together, these findings provide preliminary evidence that lexical processing efficiency in emergent readers may depend more strongly on word familiarity and on cognitive and linguistic skills than on word length or concreteness, highlighting the interaction between stimulus properties and individual competencies in early reading. However, the findings should be interpreted with caution, as they are task-specific and based on limited item sampling, with only one item representing each lexical category.

Vocabulary support in early secondary education needs to reflect differences in learners’ reading readiness and opportunities to use words meaningfully. This study examined reported reading profiles and vocabulary ratings from six public secondary schools in Pio Duran, Albay, Philippines, to inform the development of supplementary vocabulary material. A descriptive analysis was conducted using school assessment summaries, teacher informed vocabulary ratings, and curricular appraisal frequencies documented in the thesis. Reading categories were treated as indicators of reading performance rather than direct measures of vocabulary mastery. School summaries generally showed fewer learners in the frustration category at posttest and more learners in instructional or independent categories. Vocabulary ratings increased across the six schools, from baseline values of 1.67–3.12 to posttest values of 2.06–3.90. However, identical scores across generalization, application, breadth, and precision prevented separate interpretation of these dimensions. Recomputed appraisal means were 4.93 for content quality, 4.94 for format, and 4.92 for presentation and organization on the reported five point scale. Accuracy ratings also identified minor errors requiring editorial attention. The supplementary material was organized around progressively demanding vocabulary tasks, contextual use, and differentiated support. Findings provide a local basis for refining instructional resources, but they do not establish intervention effectiveness. Inconsistent participant totals, incomplete documentation of assessment procedures, and discrepancies in validation records limit interpretation. Verification of the original records and a subsequent classroom evaluation are needed before stronger claims can be made. The study supports alignment between learner evidence, material design, and the scope of conclusions drawn from school assessments.

In early school life, starting in Early Childhood Education, it is necessary to work with texts that circulate socially in a child's everyday life. Children's contact with reading materials must be constant to foster a love for reading, turning it into a habit rather than an sporadic occurrence. Children's Literature, when used appropriately, is an essential tool in constructing the learner's knowledge, helping them engage with the world of reading not only as an act of meaningful learning, but also as an enjoyable activity. Therefore, this article is the result of a bibliographical and documentary research project aimed at analyzing the pedagogical knowledge and procedures of teachers regarding playfulness in Early Childhood Education through literary genres, in accordance with the National Curriculum Guidelines for Early Childhood Education (RCNEI). In light of this, we conclude that it is of paramount importance to work with various literary genres in Early Childhood Education, as it contributes to the child's overall development, especially in shaping their personality, developing their capacity for observation and reflection on oral and written language, and expanding their vocabulary and linguistic knowledge. In this context, the commitment of early childhood educators is fundamental to transforming education and fostering child development.

ABSTRACT Short story writing instruction among eighth-grade students at SMP NW Aikmual faces several challenges, including generating ideas, developing thoughts, selecting appropriate words, accessing reading references, and maintaining concentration. This study aims to describe the teacher’s role in supporting the development of students’ short story writing skills and to identify the supporting and inhibiting factors in the learning process. The study employed a descriptive qualitative approach involving seven informants selected through purposive sampling, comprising one Indonesian language teacher and six eighth-grade students directly involved in short story writing activities. Data were collected through semi-structured interviews, observations, and documentation, then analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The findings indicate that the teacher acts as a facilitator by providing learning materials and short story examples, a motivator through encouragement and appreciation, a mentor by guiding students in generating ideas and developing stories, and an evaluator by providing corrections and feedback. Supporting factors include teacher guidance, student motivation, and the availability of learning resources, while inhibiting factors include difficulties in developing ideas, limited vocabulary and reading references, and concentration problems. These findings indicate that targeted and continuous teacher support helps facilitate the short story writing process according to students’ needs. ABSTRAK Pembelajaran menulis cerpen pada siswa kelas VIII SMP NW Aikmual masih menghadapi kendala dalam menemukan ide, mengembangkan gagasan, merangkai kata, memperoleh referensi bacaan, dan mempertahankan konsentrasi. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan peran guru dalam mendukung proses pengembangan kemampuan menulis cerpen serta mengidentifikasi faktor pendukung dan penghambat pembelajaran. Penelitian menggunakan pendekatan deskriptif kualitatif dengan tujuh informan yang dipilih secara purposive sampling, terdiri atas satu guru Bahasa Indonesia dan enam siswa kelas VIII yang terlibat langsung dalam pembelajaran menulis cerpen. Data dikumpulkan melalui wawancara semi-terstruktur, observasi, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa guru berperan sebagai fasilitator melalui penyediaan materi dan contoh cerpen, motivator melalui dorongan dan apresiasi, pembimbing melalui pendampingan dalam menentukan ide dan mengembangkan cerita, serta evaluator melalui koreksi dan umpan balik. Faktor pendukung meliputi bimbingan guru, motivasi siswa, dan ketersediaan sumber belajar, sedangkan faktor penghambat mencakup kesulitan mengembangkan gagasan, keterbatasan kosakata dan referensi, serta masalah konsentrasi. Temuan ini menunjukkan bahwa dukungan guru yang terarah dan berkelanjutan berperan dalam memfasilitasi proses menulis sesuai kebutuhan siswa.

The Ig Nobel Prize, a spoof on Nobel Prize, has long performed a valuable service to science.It honours achievements that make people laugh and then think [1].Global Health, after several decades of earnest endeavour, would seem ready for similar recognition.I therefore propose, with all due humility, the establishment of an Ig Nobel Prize for Global Health.There is, of course, no intention to mock Global Health, which is too noble, and the inequalities it seeks to address too consequential.But, like most human enterprises, Global Health has acquired its own vocabulary, rituals, paradoxes and unintended ironies.The proposed Ig Nobel Prize for Global Health would therefore recognise such phenomena for their ability to make us laugh first, think second, and perhaps recognise a little of ourselves in the process.Five examples readily come to mind.

This study develops an approach to predict personality traits based on the Big Five model through essay text by combining global and contextual information using a Vocabulary Graph Convolutional Network (VGCN) and Bidirectional Encoder Representations from Transformers (BERT). VGCN is used to capture global relationships between words through a vocabulary graph representation built based on NPMI weights, while BERT plays a role in producing richer and more contextual text representations. Experimental results show that the integration of structural and contextual features can provide good performance in multi-label classification tasks. Based on the grid search process and 5-fold cross-validation, the best model configuration obtained a macro F1 score of 0.6827 and a weighted F1 score of 0.6829 in out-of-fold prediction. The evaluation results for each feature show that the recall value is close to 1.0, while the precision value ranges from 0.50 to 0.56. This condition indicates a tendency for the model to produce more positive predictions. Furthermore, the results of the study highlight the importance of optimizing the prediction threshold value to obtain a more optimal compromise between precision and recall. Overall, the integration of graph-based semantic information with contextual representations from BERT shows that the VGCN-BERT approach has good potential for application in multi-label personality classification

Vocabulary acquisition constitutes a fundamental component in learning English as a foreign language; however, traditional teaching methods do not always promote motivation or long-term lexical retention. In this context, the present study aimed to analyze the effectiveness of storytelling with urban legends in teaching vocabulary to young English learners. The re-search was developed under a quantitative approach and a quasi-experimental pretest and posttest design with a single group. The sample consisted of 48 students from the National and Foreign Languages Pedagogy major at the Technical University of Cotopaxi, and for data collection, a 30-item multiple-choice vocabulary test was used, which was applied before and after a pedagogical intervention based on four storytelling sessions using urban legends, de-signed for this research and validated through the judgment of three expert professors from the National and Foreign Languages Pedagogy major. The data were analyzed using descrip-tive statistics in Microsoft Excel, and the results showed an increase in the mean scores, which went from 20.27 in the pretest to 24.94 in the posttest; likewise, the minimum score increased from 5 to 11 points and the standard deviation decreased from 5.79 to 5.03, evi-dencing a more homogeneous performance after the intervention. In conclusion, the findings suggest that storytelling with urban legends constitutes a pertinent pedagogical strategy to strengthen English vocabulary learning by providing meaningful narrative contexts that favor the comprehension, retention, and use of new words.

This study is motivated by the declining use of sagata, a form of Lampung oral literature, due to the influence of global culture and reduced transmission of the local language to younger generations. It aims to describe the implementation of sagata instruction among fifth-grade students at MIN 10 Bandar Lampung, including planning, implementation, evaluation, and supporting/inhibiting factors. A qualitative descriptive approach was used. The subjects were three participants: one Lampung language teacher, one madrasah principal, and one fifth-grade student selected through purposive sampling. Data were collected through observation, interviews, and documentation, then analyzed through data condensation, data display, and conclusion drawing; data validity was established through triangulation. Findings show that instructional planning was carried out systematically, covering module development, objective formulation, material selection, method selection, media preparation, and evaluation planning. Supporting factors included madrasah support, teachers’ roles, and student enthusiasm, while inhibiting factors included limited sagata-specific teaching materials, varying student vocabulary mastery, and the declining everyday use of sagata. Overall, sagata instruction has been implemented in a structured manner, though further strengthening of materials, media, and practice opportunities is needed to sustain its preservation through formal education. ABSTRAK Penelitian ini dilatarbelakangi oleh menurunnya penggunaan sagata, salah satu bentuk sastra lisan masyarakat Lampung, akibat derasnya arus budaya global serta berkurangnya pewarisan bahasa daerah kepada generasi muda. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan implementasi pembelajaran sastra lisan sagata pada siswa kelas V MIN 10 Bandar Lampung, mencakup perencanaan, pelaksanaan, evaluasi, serta faktor pendukung dan penghambat pembelajaran. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan jenis penelitian deskriptif. Subjek penelitian berjumlah tiga orang, yaitu satu guru Bahasa Lampung, satu kepala madrasah, dan satu siswa kelas V yang dipilih melalui teknik purposive sampling. Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui kondensasi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Keabsahan data diuji melalui triangulasi. Hasil penelitian menunjukkan bahwa perencanaan pembelajaran sagata dilakukan secara sistematis melalui penyusunan modul ajar, perumusan tujuan, penentuan materi, pemilihan metode, penyiapan media, dan perencanaan evaluasi. Faktor pendukung meliputi dukungan madrasah, peran guru, serta antusiasme siswa, sementara faktor penghambat mencakup keterbatasan bahan ajar khusus sagata, perbedaan penguasaan kosakata bahasa Lampung, dan berkurangnya penggunaan sagata dalam kehidupan sehari-hari. Implementasi pembelajaran sagata telah terlaksana secara terstruktur, meskipun masih memerlukan penguatan bahan ajar, media, dan kesempatan praktik untuk mendukung keberlanjutan pelestariannya melalui pendidikan formal.

This study examined the reported levels of reading skills, writing skills, academic success, and challenges in literacy development among Grade 5 and Grade 6 learners. The study was conducted in selected public elementary schools in Lutayan, Sultan Kudarat during the School Year 2025–2026. A quantitative descriptive-correlational research design was employed. The respondents were 56 learners selected through proportionate sampling. Data were collected using a researcher-developed 40-item questionnaire covering reading skills (comprehension, vocabulary, and fluency); writing skills (syntax, grammar, and morphology); academic success; and challenges in reading and writing. The instrument obtained a mean validity score of 4.36 and a Cronbach’s alpha of 0.762, indicating acceptable internal consistency. Mean, standard deviation, and Pearson Product-Moment Correlation Coefficient were used to analyze the data. The findings showed that learners reported a very high level of reading skills (M = 4.40) and writing skills (M = 4.51). Academic success was reported as Very Satisfactory (M = 4.50), while challenges in developing literacy skills were reported as Challenged (M = 3.71). The correlation analysis showed a negligible positive relationship between reading skills and academic success (r = 0.119) and a negligible negative relationship between writing skills and academic success (r = -0.097). Neither relationship was statistically significant at the 0.05 level. The findings suggest that although learners reported high levels of reading and writing skills, these skills alone were not significantly related to their reported academic success. Other factors may also contribute to learners’ academic development.

This study examined the relationship between teachers’ pedagogical approaches and the Kindergarten learners’ reading performance in selected schools in the Division of Cagayan de Oro. It assessed five approaches: context support, ICT integration, language experience, phonemic awareness, and the whole-word approach. It also evaluated learners’ performance in comprehension, phonics, and vocabulary. Using a descriptive-correlational research design, the study involved 115 Kindergarten teachers and 230 learners. Data were gathered through a modified questionnaire and standardized test, then analyzed using descriptive statistics and Pearson’s Correlation Coefficient. The findings revealed that teachers demonstrated a very high level of pedagogical approaches, with the whole-word approach rated highest and language experience lowest. Meanwhile, learners achieved satisfactory reading performance, with comprehension as their strongest area and vocabulary as their weakest. However, no significant relationship was found between teachers’ pedagogical approaches and learners’ reading performance. The study concluded that teachers were well-equipped to facilitate reading instruction through various strategies. It recommended providing more opportunities for learners to connect reading and writing activities with their personal experiences, interests, and real-life situations. Teachers were also encouraged to explore alternative instructional practices that address learners’ specific reading needs and improve their overall reading performance.

This study assessed the reading comprehension skills and academic performance in English of Grade 3 learners in selected public elementary schools in the Albuera District, Department of Education (DepEd), Schools Division of Leyte, Region VIII, during School Year 2025–2026, as a basis for developing interactive reading activities. A descriptive-quantitative research design was employed, involving six teachers and 90 learners from six public elementary schools. The learners were selected through simple random sampling. Data were gathered using a structured paper-and-pencil questionnaire covering respondents’ profiles, learners’ performance in five reading comprehension strategies, academic performance in reading comprehension, vocabulary, and storytelling, and the issues and concerns encountered in implementing reading comprehension activities. Frequency counts, percentages, and weighted means were used to analyze the data, together with a test of association to examine the relationships between instructional strategies and learners’ academic performance. The findings revealed that the strategies used in reading comprehension obtained an overall average weighted mean of 3.26, interpreted as Highly Effective. Story mapping and the use of photographs received the highest ratings, with weighted means of 3.30 each, followed by activating prior knowledge at 3.23 and monitoring and clarifying at 3.20. In terms of academic performance, learners demonstrated a lack of mastery in noting details (M = 2.20), decoding (M = 2.23), phonics (M = 2.40), vocabulary (M = 2.30), and storytelling (M = 2.40). The findings further revealed that monitoring and clarifying and the use of photographs had statistically significant associations with selected academic competencies, whereas activating prior knowledge and story mapping did not demonstrate significant associations with the measured competencies. The specific association coefficients and p-values were not available in the supplied results. These findings highlight the need to strengthen learners’ foundational reading skills, particularly identifying details, decoding words, applying phonics, developing vocabulary, and organizing narratives. Based on the findings, interactive reading activities are proposed for consideration and implementation by the concerned school officials, in collaboration with teachers, parents, and the DepEd Schools Division of Leyte, to address learners’ literacy needs and improve their reading comprehension and academic performance.

Background: Strategic vocabulary acquisition is a significant factor in the development of reading comprehension during secondary education, as it facilitates meaning construction, access to academic vocabulary, and the effective interpretation of increasingly complex texts. Objective: To determine the relationship between vocabulary acquisition strategies and reading comprehension among first-year secondary school students at an educational institution in Lima, Peru. Methodology: A quantitative approach was employed using a non-experimental, correlational, and cross-sectional design to analyze the relationship between vocabulary acquisition strategies and reading comprehension in secondary school students. The sample consisted of 50 students. Results: Vocabulary acquisition strategies were the dimension most closely associated with reading comprehension (ρ = .693; p < .001), surpassing the relationship observed for overall vocabulary development (ρ = .630; p < .001). Furthermore, vocabulary mastery and functional vocabulary use showed moderate positive correlations (ρ = .401; p = .004), demonstrating the contribution of various lexical dimensions to reading comprehension performance. Conclusion: Vocabulary acquisition strategies play a significant role in reading comprehension; therefore, strengthening these strategies in secondary education represents a relevant pedagogical approach to fostering meaning construction and the development of reading competencies.

This study examined the reading skills of Grade 3 learners and their relationship with academic performance in English in selected public elementary schools in the Bantayan District, Schools Division of Cebu Province, during School Year 2026–2027. Specifically, it assessed learners’ proficiency in phonemic awareness, phonics, text recognition, vocabulary, and comprehension; described the profiles of the teacher and learner respondents; and determined whether a significant relationship existed between reading skills and academic performance in English. The study employed a descriptive-correlational research design involving 100 respondents, comprising 96 Grade 3 learners, with 24 learners from each of four schools, and four teachers from Pooc, Sta. Fe Central, Vito, and Baigad Elementary Schools. Data were gathered through a modified survey questionnaire and informal interviews. Frequency counts, percentages, weighted means, standard deviations, and Pearson’s product-moment correlation coefficient were used to analyze the collected data. The findings revealed that 70 of the 96 Grade 3 learners (72.92%) demonstrated effective foundational reading skills, while the remaining 26 learners (27.08%) were identified as potentially requiring additional reading support, depending on the established assessment criteria. These results underscore the importance of sustaining effective reading instruction while addressing the needs of learners experiencing difficulties in foundational literacy. The study proposes augmented reading skills learning activities designed to strengthen learners’ reading proficiency, improve comprehension, and support the development of essential literacy competencies. The proposed activities may serve as a basis for differentiated instruction, targeted reading interventions, and continuous monitoring of learner progress. Furthermore, the study emphasizes collaboration among teachers, school administrators, and parents in creating supportive learning environments that promote reading development and improved academic performance in English.

Vocabulary (mufrodat) mastery underpins speaking skills (maharah kalam), yet elementary Islamic school students may struggle to use vocabulary in speech and retain memorized words after instruction. This study aimed to analyze the effectiveness of El-Syarif-based vocabulary instruction in improving speaking skills and memorization retention among students at MI Najahiyah Palembang. A quantitative approach was employed using a quasi-experimental one-group pretest-posttest design. The sample comprised 35 fifth-grade students selected through total sampling. Data were collected through oral speaking tests, an immediate memorization test, and a delayed memorization test. The data were analyzed using descriptive statistics, a paired-samples t-test, the Wilcoxon Signed Rank test, and N-Gain. The results showed that the mean speaking score increased from 57.37 to 81.63, with an N-Gain of 0.58, categorized as moderate, and a statistically significant difference (p < 0.001). The mean memorization score decreased from 83.37 to 79.31, while retention reached 95.1%. These findings indicate that El-Syarif-based instruction can improve students’ speaking skills and help maintain most memorized vocabulary. However, the decline in delayed-test scores indicates that some vocabulary was still forgotten over time. ABSTRAK Penguasaan mufrodat menjadi dasar keterampilan berbicara (maharah kalam), tetapi siswa madrasah ibtidaiyah masih menghadapi kesulitan menggunakan kosakata dalam ujaran dan mempertahankan hafalan setelah pembelajaran. Penelitian ini bertujuan menganalisis efektivitas pembelajaran mufrodat berbasis metode El-Syarif dalam meningkatkan maharah kalam dan retensi hafalan siswa di MI Najahiyah Palembang. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan metode eksperimen semu (quasi-experimental) berdesain one-group pretest-posttest. Sampel terdiri atas 35 siswa kelas V yang dipilih melalui teknik total sampling. Data dikumpulkan melalui tes lisan, tes hafalan segera, dan tes hafalan tunda, kemudian dianalisis menggunakan statistik deskriptif, uji paired-samples t-test, uji Wilcoxon Signed Rank, dan N-Gain. Hasil menunjukkan bahwa rata-rata maharah kalam meningkat dari 57,37 menjadi 81,63, dengan N-Gain 0,58 dalam kategori sedang dan perbedaan signifikan (p < 0,001). Rata-rata hafalan menurun dari 83,37 menjadi 79,31, tetapi retensi mencapai 95,1%. Disimpulkan bahwa metode El-Syarif berpotensi meningkatkan keterampilan berbicara sekaligus mempertahankan sebagian besar hafalan siswa, meskipun penurunan hafalan tetap terjadi.

This study investigated the effectiveness of using the Frontload vocabulary strategy in improving reading comprehension among EFL learners. Since vocabulary knowledge plays a central role in reading comprehension, the study examined whether pre-teaching key vocabulary items before reading tasks could enhance students’ understanding of texts. A quantitative quasi-experimental design employing pre-test and post-test measures was used with a sample of 27 preparatory-year EFL students at Taibah University. Participants received structured vocabulary instruction prior to reading activities over a three-week intervention period. The findings revealed a significant improvement in students’ reading comprehension performance after the implementation of the Frontload vocabulary strategy. The results suggest that pre-teaching vocabulary facilitated students’ understanding of reading passages and enhanced their engagement with texts. The study supports the effectiveness of vocabulary-focused instructional strategies in developing reading comprehension among EFL learners and highlights the importance of integrating explicit vocabulary instruction into reading classrooms.

Shared cognitive–linguistic skills support reading and spelling, yet they may dissociate into heterogeneous literacy profiles. This study examined whether Chinese students learning English as a second language (ESL) with poor reading (PR), poor spelling (PS), combined word-reading and spelling difficulties (English learning difficulties; ELD), and typical development (TD) exhibited distinct literacy outcomes and cognitive–linguistic profiles, and which skills uniquely predicted subgroup membership. Participants were 190 Grade 2–3 Hong Kong Chinese students who were classified into predefined literacy profiles based on grade-normed performance on standardized English word reading and word spelling measures. Students completed assessments of vocabulary knowledge, phonological awareness, orthographic knowledge, rapid naming, morphological awareness, working memory, and IQ. Multivariate analyses of covariance showed that the predefined literacy profiles were associated with overlapping but differentially expressed cognitive-linguistic patterns. Hierarchical multinomial logistic regression analysis showed that vocabulary knowledge and phonological awareness consistently differentiated all difficulty groups from TD peers. In contrast, orthographic knowledge uniquely predicted PR and ELD but not isolated PS. Rapid naming and morphological awareness did not show unique contributions. These findings are consistent with literacy difficulties reflecting shared but differentially weighted cognitive-linguistic constraints, supporting a multiple-deficit perspective and highlighting vocabulary knowledge and phonological awareness as important targets for assessment and intervention in ESL learners.

مهارت‌های شناختی-زبانی مشترک از خواندن و املا حمایت می‌کنند، اما ممکن است به پروفایل‌های سواد ناهمگن تقسیم شوند. این پژوهش بررسی کرد که آیا دانش‌آموزان چینی که زبان انگلیسی را به عنوان زبان دوم (ESL) می‌آموزند و دارای مشکلات خواندن (PR)، مشکلات املا (PS)، مشکلات ترکیبی خواندن و املا (مشکلات یادگیری زبان انگلیسی؛ ELD) و رشد طبیعی (TD) هستند، نتایج سواد و پروفایل‌های شناختی-زبانی متمایزی نشان می‌دهند و کدام مهارت‌ها به طور منحصر به فرد عضویت در زیرگروه‌ها را پیش‌بینی می‌کنند. شرکت‌کنندگان شامل ۱۹۰ دانش‌آموز چینی پایه دوم و سوم از هنگ‌کنگ بودند که بر اساس عملکرد نرمال‌شده با توجه به پایه تحصیلی در آزمون‌های استاندارد خواندن واژه‌های انگلیسی و املا به پروفایل‌های سواد از پیش تعیین‌شده طبقه‌بندی شدند. دانش‌آموزان ارزیابی‌هایی از دانش واژگان، آگاهی واجی، دانش املایی، نام‌گذاری سریع، آگاهی صرفی، حافظه کاری و بهره هوشی را تکمیل کردند. تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد که پروفایل‌های سواد از پیش تعیین‌شده با الگوهای شناختی-زبانی همپوشان اما متفاوت همراه هستند. تحلیل رگرسیون لجستیک چندجمله‌ای سلسله‌مراتبی نشان داد که دانش واژگان و آگاهی واجی به طور مداوم همه گروه‌های دارای مشکل را از همتایان TD متمایز می‌کند. در مقابل، دانش املایی فقط PR و ELD را به طور منحصر به فرد پیش‌بینی کرد و نه PS منفرد را. نام‌گذاری سریع و آگاهی صرفی نقش منحصر به فردی نشان ندادند. این یافته‌ها با این دیدگاه که مشکلات سواد بازتاب محدودیت‌های شناختی-زبانی مشترک اما با وزن‌دهی متفاوت هستند، سازگار است و دیدگاه چندنقصی را حمایت می‌کند و دانش واژگان و آگاهی واجی را به عنوان اهداف مهم برای ارزیابی و مداخله در زبان‌آموزان ESL برجسته می‌سازد.

This study aims to examine the concept of Al-Wujuh wa an-Nazaʾir and its implications for the methodology of Qur’anic interpretation. The phenomenon of polysemy in Qur’anic Arabic necessitates a systematic approach to ensure that the meanings of lexical items are understood accurately and contextually. This research employs a qualitative method with a library research design, utilizing both linguistic and exegetical approaches. The findings indicate that Al-Wujuh wa anNazaʾir serves as a crucial instrument in understanding the semantic diversity of Qur’anic vocabulary, where a single word may carry multiple meanings depending on its context (al-wujuh), and different words may share similar meanings (annazaʾir). This concept plays a strategic role in preventing misinterpretation, assisting in determining the most appropriate meaning based on context (siyaq), and strengthening the linguistic approach in Qur’anic exegesis. Furthermore, this study highlights that integrating the classical concept of Al-Wujuh wa an-Nazaʾir with modern linguistic theories can produce a more comprehensive and relevant methodological framework for addressing contemporary challenges in Qur’anic interpretation.

این پژوهش با هدف بررسی مفهوم «الوجوه و النظائر» و پیامدهای آن برای روش‌شناسی تفسیر قرآن کریم انجام شده است. پدیده چندمعنایی در زبان عربی قرآن، نیازمند رویکردی نظام‌مند است تا معانی واژگان به‌درستی و بر اساس بافت فهمیده شوند. این تحقیق با روش کیفی و طرح پژوهش کتابخانه‌ای، از رویکردهای زبانی و تفسیری بهره گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که «الوجوه و النظائر» به‌عنوان ابزاری اساسی در فهم تنوع معنایی واژگان قرآنی عمل می‌کند؛ به‌گونه‌ای که یک واژه می‌تواند بسته به سیاق (الوجوه) معانی متعددی داشته باشد و واژگان مختلف می‌توانند معانی مشابهی داشته باشند (النظائر). این مفهوم نقش راهبردی در جلوگیری از تفسیر نادرست، یاری در تعیین معنای مناسب بر اساس سیاق و تقویت رویکرد زبانی در تفسیر قرآن ایفا می‌کند. افزون بر این، پژوهش حاضر نشان می‌دهد که ادغام مفهوم کلاسیک «الوجوه و النظائر» با نظریه‌های زبان‌شناسی معاصر می‌تواند چارچوب روش‌شناختی جامع‌تر و مرتبط‌تری برای مواجهه با چالش‌های معاصر تفسیر قرآن فراهم آورد.

English language learning among Muslim students in Indonesia often faces tensions between Western cultural influences and Islamic values. This study aims to understand how Muslim students' lived experiences in English learning shape their Islamic identity, how they negotiate tensions between Islamic values and Western culture, and how social contexts such as pesantren influence identity construction. This qualitative research employs a phenomenological approach. Participants were seven Muslim students at UIN K.H. Abdurrahman Wahid Pekalongan with backgrounds in pesantren or Islamic boarding schools. Data were collected through semi-structured in-depth interviews. The findings reveal that Muslim students perceive English as a bridge for global da'wah and academic advancement, not as a threat. They actively practice critical cultural filtration taking linguistic benefits while rejecting values contradicting Islam. The pesantren environment supports this harmonization, for example through integrating vocabulary memorization after the Subuh prayer. This study concludes that learning a foreign language and preserving Islamic identity can coexist harmoniously. It recommends developing culturally and religiously sensitive English curricula in Islamic educational institutions.

یادگیری زبان انگلیسی در میان دانشجویان مسلمان اندونزی غالباً با تنش‌هایی میان تأثیرات فرهنگی غربی و ارزش‌های اسلامی مواجه است. هدف این پژوهش، فهم چگونگی تأثیر تجارب زیسته دانشجویان مسلمان در یادگیری زبان انگلیسی بر هویت اسلامی آنان، نحوه مذاکره آن‌ها با تنش‌های میان ارزش‌های اسلامی و فرهنگ غربی، و نقش زمینه‌های اجتماعی همچون پیام‌رسان (pesantren) در ساخت هویت است. این پژوهش کیفی با رویکرد پدیدارشناسی انجام شده است. شرکت‌کنندگان شامل هفت دانشجوی مسلمان دانشگاه UIN K.H. Abdurrahman Wahid Pekalongan با پیشینه تحصیل در پیام‌رسان یا مدارس شبانه‌روزی اسلامی بودند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و عمیق گردآوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که دانشجویان مسلمان، زبان انگلیسی را به عنوان پلی برای دعوت جهانی (da'wah) و پیشرفت علمی تلقی می‌کنند و آن را تهدید نمی‌دانند. آن‌ها با رویکرد انتقادی به پالایش فرهنگی می‌پردازند و ضمن بهره‌گیری از مزایای زبانی، ارزش‌هایی را که با اسلام مغایرت دارد، رد می‌کنند. محیط پیام‌رسان از این همسویی حمایت می‌کند؛ به عنوان مثال، از طریق ادغام حفظ واژگان پس از نماز صبح (Subuh). این پژوهش نتیجه می‌گیرد که یادگیری زبان خارجی و حفظ هویت اسلامی می‌تواند به طور هماهنگ همزیستی داشته باشد. همچنین، توسعه برنامه‌های درسی زبان انگلیسی حساس به فرهنگ و مذهب در مؤسسات آموزشی اسلامی توصیه می‌شود.

Arabic vocabulary learning for early childhood is an important effort to introduce a foreign language through enjoyable learning activities that are appropriate to children's developmental characteristics. However, conventional learning methods often make children less enthusiastic, resulting in limited Arabic vocabulary mastery. This study aims to describe the use of the Picture Magic Lamp learning media in improving the Arabic vocabulary of children aged 5-6 years at TK Adz-Dzakia Pangkalpinang. This study employed a qualitative approach with a descriptive research design. The participants were children aged 5-6 years at TK Adz-Dzakia Pangkalpinang. Data were collected through observation, interviews, and documentation and were analyzed using the stages of data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The picture magic lamp media was implemented by asking children to identify the displayed colors and mention their names in both Indonesian and Arabic. The findings revealed that the use of the picture magic lamp media increased children's learning interest, active participation, and ability to recognize and pronounce Arabic color vocabulary. Therefore, the Magic Lamp media can be used as an effective and engaging learning medium to improve Arabic vocabulary mastery among early childhood learners.

یادگیری واژگان عربی در دوران کودکی تلاشی مهم برای معرفی زبان خارجی از طریق فعالیت‌های یادگیری لذت‌بخش و متناسب با ویژگی‌های رشدی کودکان است. با این حال، روش‌های یادگیری سنتی اغلب باعث کاهش اشتیاق کودکان می‌شود و در نتیجه تسلط محدودی بر واژگان عربی ایجاد می‌کند. هدف این پژوهش توصیف استفاده از رسانه آموزشی چراغ جادوی تصویری در بهبود واژگان عربی کودکان ۵ تا ۶ ساله در مهد کودک Adz-Dzakia Pangkalpinang است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شد. شرکت‌کنندگان کودکان ۵ تا ۶ ساله مهد کودک Adz-Dzakia Pangkalpinang بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی جمع‌آوری و با استفاده از مراحل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. رسانه چراغ جادوی تصویری با درخواست از کودکان برای شناسایی رنگ‌های نمایش داده‌شده و بیان نام آن‌ها به زبان اندونزیایی و عربی اجرا شد. یافته‌ها نشان داد که استفاده از رسانه چراغ جادوی تصویری باعث افزایش علاقه‌مندی به یادگیری، مشارکت فعال و توانایی شناسایی و تلفظ واژگان رنگ به زبان عربی در کودکان شد. بنابراین، رسانه چراغ جادو می‌تواند به عنوان یک رسانه آموزشی مؤثر و جذاب برای بهبود تسلط بر واژگان عربی در میان کودکان پیش‌دبستانی مورد استفاده قرار گیرد.

Arabic language communication skills have become an important competence for madrasah students, not only as an academic ability but also as a means of understanding Islamic knowledge and developing cultural identity. However, Arabic language learning at the elementary level still faces challenges in transforming vocabulary and grammatical knowledge into real communication practices. This study aims to analyze the implementation of an Arabic Language Program in improving students’ communicative competence at MIN Wonosobo. This research employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis involving 13 participants consisting of the head of the madrasah, curriculum coordinator, Arabic language teacher, program mentors, and students. The data were analyzed using thematic analysis. The findings revealed four main themes: Arabic as a madrasah identity, the transition from vocabulary mastery to communication practice, students’ emotional experiences in speaking Arabic, and challenges in developing a language environment. The study demonstrates that communicative competence is shaped through the interaction between school programs, pedagogical practices, and students’ social experiences. These findings contribute to the development of more contextual and communicative Arabic language programs in Islamic elementary education.

مهارت‌های ارتباطی زبان عربی به عنوان یکی از شایستگی‌های مهم برای دانش‌آموزان مدارس، نه تنها به عنوان یک توانایی علمی بلکه به عنوان ابزاری برای فهم دانش اسلامی و توسعه هویت فرهنگی اهمیت یافته است. با این حال، آموزش زبان عربی در سطح ابتدایی همچنان با چالش‌هایی در تبدیل دانش واژگان و دستور زبان به کاربرد واقعی در ارتباطات مواجه است. هدف این پژوهش، تحلیل اجرای برنامه زبان عربی در بهبود شایستگی ارتباطی دانش‌آموزان در MIN Wonosobo است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد با مشارکت ۱۳ نفر شامل رئیس مدرسه، هماهنگ‌کننده برنامه درسی، معلم زبان عربی، مربیان برنامه و دانش‌آموزان گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها چهار مضمون اصلی را نشان داد: زبان عربی به عنوان هویت مدرسه، گذار از تسلط واژگانی به تمرین ارتباطی، تجارب هیجانی دانش‌آموزان در صحبت کردن به زبان عربی و چالش‌های توسعه محیط زبانی. این مطالعه نشان می‌دهد که شایستگی ارتباطی از طریق تعامل میان برنامه‌های مدرسه، شیوه‌های آموزشی و تجارب اجتماعی دانش‌آموزان شکل می‌گیرد. این یافته‌ها به توسعه برنامه‌های زبان عربی زمینه‌مندتر و ارتباطی‌تر در آموزش ابتدایی اسلامی کمک می‌کند.

Dialogic reading structures teacher–child interaction around shared texts to support oral language development, yet its effects when integrated with familiar language curriculum materials in Ugandan Primary 1 classrooms remain underexamined. This parallel cluster-randomized trial evaluated a 10-week dialogic reading adaptation integrated into government-aligned Luganda Primary 1 pupil books and teacher guides. Twenty schools in central Uganda, each contributing one classroom, were randomized after baseline assessment to dialogic reading (10 clusters; 232 children) or usual instruction (10 clusters; 231 children). An independent statistician generated and implemented the concealed allocation sequence; outcome assessors were masked. Teachers in the intervention arm used PEER/CROWD-informed prompts within the curriculum’s “I do, We do, You do” sequence. Primary outcomes were Luganda vocabulary (0–20) and listening comprehension (0–12). Intention-to-treat multilevel models adjusted for baseline score, age, recorded sex, and classroom clustering, with Kenward–Roger small-sample inference and multiple imputation for missing post-test data. At post-test, adjusted vocabulary means were 12.6 (SE 0.36) and 9.4 (SE 0.35), respectively (difference 3.2, 95% CI 2.3–4.1; p < .001; Hedges’ g = 0.46). Adjusted listening-comprehension means were 7.8 (SE 0.21) and 6.3 (SE 0.20) (difference 1.5, 95% CI 0.4–2.6; p = .009; g = 0.31). These short-term effects support further evaluation of curriculum-embedded dialogic reading in Luganda-medium classrooms, including longer follow-up and implementation-cost studies.

خواندن دیالوگی تعامل معلم و کودک را حول متون مشترک سازمان‌دهی می‌کند تا رشد زبان شفاهی را حمایت کند، اما تأثیرات آن هنگام ادغام با مواد درسی زبان آشنا در کلاس‌های پایه اول اوگاندا کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این کارآزمایی تصادفی خوشه‌ای موازی، یک نسخه ۱۰ هفته‌ای از خواندن دیالوگی را که در کتاب‌های دانش‌آموز و راهنمای معلم پایه اول لوگاندا مطابق با برنامه دولتی ادغام شده بود، ارزیابی کرد. بیست مدرسه در مرکز اوگاندا، هر یک با یک کلاس، پس از ارزیابی پایه به خواندن دیالوگی (۱۰ خوشه؛ ۲۳۲ کودک) یا آموزش معمول (۱۰ خوشه؛ ۲۳۱ کودک) به صورت تصادفی تخصیص یافتند. یک آمارگر مستقل توالی تخصیص مخفی را تولید و اجرا کرد؛ ارزیابان پیامدها کور بودند. معلمان در گروه مداخله از راهبردهای مبتنی بر PEER/CROWD در چارچوب توالی «من انجام می‌دهم، ما انجام می‌دهیم، شما انجام می‌دهید» برنامه درسی استفاده کردند. پیامدهای اصلی شامل واژگان لوگاندا (۰ تا ۲۰) و درک شنیداری (۰ تا ۱۲) بود. مدل‌های چندسطحی مبتنی بر قصد درمان برای امتیاز پایه، سن، جنسیت ثبت‌شده و خوشه‌بندی کلاسی تعدیل شدند و از استنباط نمونه کوچک Kenward–Roger و برآورد چندگانه برای داده‌های پس‌آزمون گمشده استفاده شد. در پس‌آزمون، میانگین‌های تعدیل‌شده واژگان به ترتیب ۱۲٫۶ (خطای معیار ۰٫۳۶) و ۹٫۴ (خطای معیار ۰٫۳۵) بود (تفاوت ۳٫۲، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲٫۳ تا ۴٫۱؛ p < ۰٫۰۰۱؛ اندازه اثر Hedges’ g = ۰٫۴۶). میانگین‌های تعدیل‌شده درک شنیداری به ترتیب ۷٫۸ (خطای معیار ۰٫۲۱) و ۶٫۳ (خطای معیار ۰٫۲۰) بود (تفاوت ۱٫۵، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴ تا ۲٫۶؛ p = ۰٫۰۰۹؛ g = ۰٫۳۱). این اثرات کوتاه‌مدت از ارزیابی بیشتر خواندن دیالوگی درون‌برنامه‌ای در کلاس‌های با زبان لوگاندا، از جمله پیگیری بلندمدت و مطالعات هزینه اجرا، حمایت می‌کند.

Empathy is an important skill for social bonding, and thus can greatly affect children's daily social lives. Due to various obstructions when entering a predominantly hearing environment, deaf and hard-of-hearing (DHH) children might face restricted opportunities for developing emotional competence, which in turn may affect their empathic skills. The current study examined the extent to which the three main empathy layers that can be observed in young children (i.e., emotion contagion, attention to others' emotions, and prosocial actions) were related to emotional competence (emotion recognition, regulation and vocabulary) in DHH and hearing preschoolers attending mainstream education (kindergarten) in Portugal. A total of 181 preschoolers (32 DHH and 149 hearing) participated. Caregivers rated children's empathy, and three indices for emotional competence (emotion recognition, emotion regulation, emotion vocabulary). Additionally, hearing and language related factors were collected in the DHH group and included as control variables. One-tailed independent samples t -tests showed similar levels of empathy, emotion recognition and emotion regulation for both groups, but DHH children scored lower on emotion vocabulary than their hearing peers. Additionally, hierarchical regression analyses showed that better skills in emotional competence (all three indices) were associated with more empathic behaviors (prosocial actions) toward a person in distress in both groups. Outcomes are discussed in the context of social and emotional learning and the importance of equity in mainstream schools, addressing the special needs of DHH children or other children from marginalized groups.

همدلی یک مهارت مهم برای پیوندهای اجتماعی است و بنابراین می‌تواند تأثیر زیادی بر زندگی اجتماعی روزمره کودکان داشته باشد. به دلیل موانع مختلف هنگام ورود به محیطی عمدتاً شنوا، کودکان ناشنوا و کم‌شنوا (DHH) ممکن است با فرصت‌های محدودی برای توسعه شایستگی هیجانی مواجه شوند که این امر به نوبه خود می‌تواند بر مهارت‌های همدلی آن‌ها تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر میزان ارتباط سه لایه اصلی همدلی که در کودکان خردسال قابل مشاهده است (یعنی سرایت هیجانی، توجه به هیجان‌های دیگران و رفتارهای طرفدارانه اجتماعی) را با شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان و واژگان هیجانی) در کودکان پیش‌دبستانی ناشنوا و کم‌شنوا و شنوا که در آموزش فراگیر (مهدکودک) در پرتغال شرکت داشتند، بررسی کرد. در مجموع ۱۸۱ کودک پیش‌دبستانی (۳۲ کودک DHH و ۱۴۹ کودک شنوا) شرکت کردند. مراقبان، همدلی کودکان و سه شاخص شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان، واژگان هیجانی) را ارزیابی کردند. علاوه بر این، عوامل مرتبط با شنوایی و زبان در گروه DHH جمع‌آوری و به عنوان متغیرهای کنترل لحاظ شد. آزمون t مستقل یک‌سویه نشان داد که سطوح همدلی، تشخیص هیجان و تنظیم هیجان در هر دو گروه مشابه بود، اما کودکان DHH در مقایسه با همسالان شنوا، نمرات پایین‌تری در واژگان هیجانی کسب کردند. همچنین، تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که مهارت‌های بهتر در شایستگی هیجانی (هر سه شاخص) با رفتارهای همدلانه بیشتر (اقدامات طرفدارانه اجتماعی) نسبت به فردی در شرایط دشوار در هر دو گروه مرتبط بود. نتایج در زمینه یادگیری اجتماعی و هیجانی و اهمیت عدالت در مدارس فراگیر، با توجه به نیازهای ویژه کودکان DHH یا سایر کودکان از گروه‌های به حاشیه رانده شده، مورد بحث قرار گرفته است.

The aim of this study is to examine whether middle school students’ attitudes toward developing Turkish vocabulary differ according to the tools they preferred during the preparation of post-reading presentations. The study employed a quantitative comparative correlational design. The participants consisted of 56 fifth-grade students attending a public middle school in Burhaniye, Balıkesir, Türkiye. Within the framework of the Türkiye Century Education Model, students presented the books they had read by using artificial intelligence-supported tools, conventional digital tools, or hand-prepared materials, based on their own preferences. No intervention was made in the natural learning environment. After the presentations, the Attitude Scale for Developing Vocabulary in the Turkish Course, developed by Yaşar and Topçuoğlu Ünal (2016), was administered. Descriptive statistics and the independent-samples t-test were used for data analysis. The findings revealed that students who preferred artificial intelligence-supported tools obtained significantly higher attitude scores toward developing Turkish vocabulary than those who preferred conventional digital tools or hand-prepared materials. The calculated effect size (Cohen’s d ≈ 0.59) indicated a medium effect. The results suggest that students’ attitudes toward developing Turkish vocabulary differ significantly according to the tools they preferred during the preparation of post-reading presentations.

هدف این پژوهش بررسی این است که آیا نگرش دانش‌آموزان دوره متوسطه اول نسبت به توسعه واژگان زبان ترکی بر اساس ابزارهایی که در تهیه ارائه‌های پس از مطالعه ترجیح داده‌اند، تفاوت دارد یا خیر. این پژوهش با طرح کمی از نوع همبستگی مقایسه‌ای انجام شده است. شرکت‌کنندگان شامل ۵۶ دانش‌آموز پایه پنجم یک مدرسه متوسطه دولتی در بورحانیه، بالیکسیر، ترکیه بودند. در چارچوب مدل آموزشی قرن ترکیه، دانش‌آموزان کتاب‌هایی را که مطالعه کرده بودند با استفاده از ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، ابزارهای دیجیتال متداول یا مواد تهیه‌شده با دست، بر اساس ترجیحات خود ارائه کردند. هیچ مداخله‌ای در محیط طبیعی یادگیری صورت نگرفت. پس از ارائه‌ها، مقیاس نگرش نسبت به توسعه واژگان در درس زبان ترکی که توسط Yaşar و Topçuoğlu Ünal (۲۰۱۶) تدوین شده است، اجرا شد. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی و آزمون t مستقل استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که دانش‌آموزانی که ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی را ترجیح داده بودند، نمرات نگرش به طور معناداری بالاتری نسبت به توسعه واژگان زبان ترکی نسبت به کسانی که ابزارهای دیجیتال متداول یا مواد تهیه‌شده با دست را انتخاب کرده بودند، کسب کردند. اندازه‌ی اثر محاسبه‌شده (d کوهن ≈ ۰٫۵۹) نشان‌دهنده‌ی اندازه‌ی اثر متوسط بود. نتایج حاکی از آن است که نگرش دانش‌آموزان نسبت به توسعه واژگان زبان ترکی بر اساس ابزارهایی که در تهیه ارائه‌های پس از مطالعه ترجیح داده‌اند، تفاوت معناداری دارد.

Inquiry-based Science Education (IBSE) is frequently framed as a participatory and therefore inclusive approach to science learning. This paper argues that this claim rests on an under-theorized understanding of participation. Dominant classroom enactments of IBSE embed normative assumptions about epistemic competence, communicative form, and learner autonomy—assumptions that function as selective recognition conditions, shaping who is seen as capable of participating in scientific inquiry, and in what ways. Drawing on Disability Studies in Education (DSE) and its norm-critical tradition, the paper analyzes how these assumptions produce epistemic exclusion. This exclusion arises not through the intentions of individual teachers or the commitments of IBSE as a framework, but through the unexamined norms by which classroom inquiry is organized, paced, and recognized as legitimate scientific practice. The construct of the Implied Learner is introduced to name the idealized participant these norms presuppose—articulate, agentic, collaborative, and epistemically competent—whose profile is not a neutral baseline but a historically specific normative construct. On this basis, the paper proposes Inclusive Inquiry in Science Education, a DSE-informed reframing of IBSE that translates the Implied Learner's five dimensions into concrete design questions for examining and transforming the enactment conditions of classroom inquiry. The aim is not to dissolve the epistemic commitments of science, but to open the means by which all learners may legitimately engage with them. The reframing supplies what UDL's design vocabulary cannot: norm critique and a reconceived model of participation. Through these, both the design of inclusive inquiry environments and the preparation of science teachers can be grounded in a coherent understanding of how classroom inquiry norms produce exclusion.

آموزش علوم مبتنی بر پژوهش (IBSE) اغلب به عنوان رویکردی مشارکتی و در نتیجه فراگیر برای یادگیری علوم مطرح می‌شود. این مقاله استدلال می‌کند که این ادعا بر پایه درکی کم‌نظریه‌پردازی‌شده از مشارکت استوار است. اجراهای غالب IBSE در کلاس درس، فرضیات هنجاری درباره شایستگی معرفتی، شکل ارتباطی و خودمختاری یادگیرنده را در خود جای داده‌اند؛ فرضیاتی که به عنوان شرایط شناسایی گزینشی عمل می‌کنند و تعیین می‌کنند چه کسی به عنوان فردی توانمند در مشارکت در پژوهش علمی دیده می‌شود و به چه شیوه‌هایی. با بهره‌گیری از مطالعات ناتوانی در آموزش (DSE) و سنت انتقادی هنجار آن، مقاله تحلیل می‌کند که چگونه این فرضیات به طرد معرفتی منجر می‌شوند. این طرد نه از طریق نیت‌های معلمان منفرد یا تعهدات IBSE به عنوان یک چارچوب، بلکه از طریق هنجارهای بررسی‌نشده‌ای که پژوهش کلاسی بر اساس آن‌ها سازمان‌دهی، زمان‌بندی و به عنوان عمل علمی مشروع شناخته می‌شود، پدید می‌آید. مفهوم «یادگیرنده ضمنی» برای نام‌گذاری مشارکت‌کننده ایده‌آلی معرفی می‌شود که این هنجارها پیش‌فرض می‌گیرند—فردی گویا، عامل، مشارکتی و دارای شایستگی معرفتی—که نمایه او نه یک مبنای خنثی بلکه ساختاری هنجاری و تاریخی خاص است. بر این اساس، مقاله «پژوهش فراگیر در آموزش علوم» را به عنوان بازنگری مبتنی بر DSE از IBSE پیشنهاد می‌کند که پنج بُعد یادگیرنده ضمنی را به پرسش‌های طراحی عینی برای بررسی و تحول شرایط اجرای پژوهش کلاسی ترجمه می‌کند. هدف، انحلال تعهدات معرفتی علم نیست، بلکه گشودن راه‌هایی است که همه یادگیرندگان بتوانند به طور مشروع با آن‌ها درگیر شوند. این بازنگری چیزی را فراهم می‌کند که واژگان طراحی UDL نمی‌تواند: نقد هنجار و مدلی بازاندیشی‌شده از مشارکت. از این طریق، هم طراحی محیط‌های پژوهش فراگیر و هم آماده‌سازی معلمان علوم می‌تواند بر پایه درکی منسجم از چگونگی تولید طرد توسط هنجارهای پژوهش کلاسی استوار شود.

High machine-learning accuracy in classifying ADHD-related writing does not necessarily establish an ADHD-specific linguistic phenotype, as predictions may reflect diagnostic vocabulary, medication references, or community-specific topics rather than cognitive organization. This study evaluated an interpretable cognitive-congestion language profile (LCCI) and a negative-signature framework for detecting disorder-specific linguistic distinctiveness. A dataset of 25,000 Reddit-derived posts from ADHD, OCD, depression, PTSD, and Asperger/autism-related communities was analyzed using condition-name masking and author-grouped cross-validation. Twenty-five features measuring discourse structure, uncertainty, urgency, lexical diversity, and coherence were compared with TF-IDF classification. The equal-weight LCCI composite performed near chance (ROC-AUC 0.506), while the multivariable profile achieved ROC-AUC 0.654, increasing to 0.681 with learned weights. Individual feature differences were small. TF-IDF substantially outperformed LCCI (ROC-AUC 0.940), with negligible improvement from combining them. An audit classified 59 of 60 high-weight TF-IDF coefficients (98.3%) as topic-related, without quantifying their contribution to predictive performance. To test specificity independently of supervised classification, the negative-signature framework excluded each psychiatric community in turn, constructed a reference language manifold from the remaining communities, and measured residual distinctiveness using PCA reconstruction, shrinkage Mahalanobis distance, and isolation forest. ADHD exhibited no positive residual signal (ROC-AUC 0.451, 0.419, and 0.429, respectively), while OCD showed the greatest residual separability. These findings distinguish predictive discrimination, interpretable linguistic association, and disorder specificity. The principal contribution is a reproducible, generalizable falsification framework demonstrating that strong supervised classification does not establish an ADHD-specific linguistic phenotype and providing a means to evaluate candidate linguistic biomarkers before clinical translation.

دقت بالای یادگیری ماشین در طبقه‌بندی نوشتارهای مرتبط با ADHD لزوماً وجود یک فنوتیپ زبانی خاص برای ADHD را اثبات نمی‌کند، چرا که پیش‌بینی‌ها ممکن است بازتاب واژگان تشخیصی، اشاره به داروها یا موضوعات خاص جامعه باشند و نه سازمان‌دهی شناختی. این مطالعه به ارزیابی یک نمایه زبانی قابل تفسیر ازدحام‌شناختی (LCCI) و چارچوب امضای منفی برای شناسایی تمایز زبانی خاص اختلال پرداخت. یک مجموعه‌داده شامل ۲۵٬۰۰۰ پست استخراج‌شده از Reddit از جوامع مرتبط با ADHD، OCD، افسردگی، PTSD و Asperger/autism با استفاده از ماسک‌کردن نام اختلال و اعتبارسنجی متقاطع گروه‌بندی‌شده بر اساس نویسنده تحلیل شد. بیست‌وپنج ویژگی ساختار گفتمان، عدم قطعیت، فوریت، تنوع واژگانی و انسجام با طبقه‌بندی TF-IDF مقایسه شدند. ترکیب LCCI با وزن برابر عملکردی نزدیک به تصادف داشت (ROC-AUC 0.506)، در حالی که نمایه چندمتغیره به ROC-AUC 0.654 رسید که با وزن‌های یادگرفته‌شده تا 0.681 افزایش یافت. تفاوت ویژگی‌های منفرد اندک بود. TF-IDF به طور قابل توجهی عملکرد بهتری نسبت به LCCI داشت (ROC-AUC 0.940) و ترکیب آن‌ها بهبود ناچیزی ایجاد کرد. در یک ممیزی، ۵۹ مورد از ۶۰ ضریب با وزن بالای TF-IDF (۹۸.۳٪) به عنوان مرتبط با موضوع طبقه‌بندی شدند، بدون آنکه سهم آن‌ها در عملکرد پیش‌بینی کمی‌سازی شود. برای آزمون ویژگی به طور مستقل از طبقه‌بندی نظارت‌شده، چارچوب امضای منفی هر جامعه روان‌پزشکی را به نوبت حذف کرد، یک منیفولد زبانی مرجع از جوامع باقی‌مانده ساخت و تمایز باقیمانده را با استفاده از بازسازی PCA، فاصله Mahalanobis با انقباض و isolation forest اندازه‌گیری کرد. ADHD هیچ سیگنال باقیمانده مثبتی نشان نداد (ROC-AUC به ترتیب 0.451، 0.419 و 0.429)، در حالی که OCD بیشترین قابلیت جداسازی باقیمانده را داشت. این یافته‌ها تمایز میان تبعیض پیش‌بینانه، ارتباط زبانی قابل تفسیر و ویژگی اختلال را نشان می‌دهد. مهم‌ترین دستاورد، ارائه یک چارچوب ابطال‌پذیر و قابل تعمیم است که نشان می‌دهد طبقه‌بندی نظارت‌شده قوی، وجود فنوتیپ زبانی خاص ADHD را اثبات نمی‌کند و روشی برای ارزیابی زیست‌نشانگرهای زبانی پیشنهادی پیش از ترجمه بالینی ارائه می‌دهد.

This quantitative correlational study investigates the relationship between online gaming, gender, and English vocabulary mastery among 65 tenth-grade students at a private high school in North Minahasa, Indonesia. Data were collected using a self-report online gaming questionnaire and a 50-item researcher-developed multiple-choice vocabulary test reviewed by three experiences EFL teacher for content validity. The students reported a high mean level of online gaming (M = 3.94) while moderate mean level of vocabulary mastery (M = 65.69). Pearson correlation revealed a weak, positive but non-significant relationship between gaming frequency and vocabulary test scores (r = .141, p = .262). An independent samples t-test indicated no statistically significant difference in vocabulary performance between male (M = 64.22) and female students (M = 67.09), and t(62,75) = -0.53, p = .598. The findings indicate that the online gaming does not necessarily correspond to higher vocabulary mastery. However, the findings should be interpreted cautiously because the study used a small co sample from one school and did not examine game genre or the amount of English used during gameplay. Further research should examine these factors and use more direct measures of English exposure during gaming.

این پژوهش همبستگی کمی به بررسی رابطه بین بازی‌های آنلاین، جنسیت و تسلط بر واژگان زبان انگلیسی در میان ۶۵ دانش‌آموز پایه دهم یک دبیرستان غیرانتفاعی در شمال میناهاسا، اندونزی می‌پردازد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه خودگزارش‌دهی بازی‌های آنلاین و یک آزمون چندگزینه‌ای ۵۰ سؤالی واژگان که توسط سه معلم با تجربه EFL از نظر روایی محتوایی بررسی شد، جمع‌آوری گردید. دانش‌آموزان میانگین بالایی از سطح بازی آنلاین را گزارش کردند (M = 3.94) در حالی که میانگین سطح تسلط بر واژگان در حد متوسط بود (M = 65.69). همبستگی پیرسون رابطه‌ای ضعیف، مثبت اما غیرمعنادار بین فراوانی بازی و نمرات آزمون واژگان نشان داد (r = .141, p = .262). آزمون t مستقل تفاوت معناداری از نظر آماری در عملکرد واژگان بین دانش‌آموزان پسر (M = 64.22) و دختر (M = 67.09) نشان نداد، t(62,75) = -0.53, p = .598. یافته‌ها نشان می‌دهند که بازی آنلاین لزوماً با تسلط بیشتر بر واژگان همراه نیست. با این حال، یافته‌ها باید با احتیاط تفسیر شوند زیرا این پژوهش از نمونه‌ای کوچک و تنها از یک مدرسه استفاده کرده و به بررسی نوع بازی یا میزان استفاده از زبان انگلیسی در حین بازی نپرداخته است. پژوهش‌های بیشتری باید این عوامل را بررسی کرده و از سنجه‌های مستقیم‌تر برای سنجش میزان مواجهه با زبان انگلیسی در حین بازی استفاده کنند.

English learning difficulties (ELD) are prevalent among Chinese students learning English as a second language (ESL), yet few standardized assessment measures are available to support early identification and intervention. This study developed and validated the Hong Kong Test of English Reading and Writing for Junior Primary School Students (Primary 2 and 3) (HKT‑PE(J)), a standardized assessment designed to evaluate English literacy and related cognitive‑linguistic skills among Chinese ESL learners in Grades 2–3. The HKT‑PE(J) comprises seven measures assessing phonological awareness, rapid naming, morphological awareness, vocabulary knowledge, orthographic knowledge, word reading, and word spelling. The normative sample consisted of 568 Chinese ESL students aged 7–9 years recruited from 18 primary schools in Hong Kong. Results demonstrated good to excellent reliability across all measures. Exploratory and confirmatory factor analyses supported a theoretically coherent two‑factor structure comprising phonological and semantic components, consistent with the Lexical Quality Hypothesis. Convergent validity was supported through significant associations between HKT‑PE(J) performance and teacher‑rated literacy‑related learning difficulties observed in classroom settings. Criterion validity was demonstrated by the assessment’s ability to differentiate students with and without ELD, with students identified as having ELD performing significantly worse across all literacy and cognitive‑linguistic measures. Collectively, the findings provide strong evidence of the reliability and validity of the HKT‑PE(J) as a culturally relevant, locally normed assessment of English reading and writing abilities among Chinese ESL learners. The HKT‑PE(J) offers teachers and psychologists a practical tool for the early identification of students who may require targeted intervention and further educational support.

دشواری‌های یادگیری زبان انگلیسی (ELD) در میان دانش‌آموزان چینی که زبان انگلیسی را به عنوان زبان دوم (ESL) می‌آموزند، شایع است، اما ابزارهای استاندارد شده اندکی برای شناسایی و مداخله زودهنگام وجود دارد. این پژوهش به تدوین و اعتباریابی آزمون خواندن و نوشتن زبان انگلیسی هنگ‌کنگ برای دانش‌آموزان مقطع ابتدایی (پایه دوم و سوم) (HKT‑PE(J)) پرداخت؛ ابزاری استاندارد که با هدف ارزیابی سواد انگلیسی و مهارت‌های شناختی-زبانی مرتبط در میان زبان‌آموزان چینی ESL پایه دوم و سوم طراحی شده است. آزمون HKT‑PE(J) شامل هفت زیرمقیاس برای سنجش آگاهی واجی، نامیدن سریع، آگاهی صرفی، دانش واژگانی، دانش املایی، خواندن واژه و هجی کردن واژه است. نمونه هنجاری شامل ۵۶۸ دانش‌آموز چینی ESL در بازه سنی ۷ تا ۹ سال بود که از ۱۸ مدرسه ابتدایی در هنگ‌کنگ انتخاب شدند. نتایج، پایایی خوب تا عالی را در تمامی زیرمقیاس‌ها نشان داد. تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، ساختار دو عاملی منسجم نظری شامل مؤلفه‌های واجی و معنایی را تأیید کرد که با فرضیه کیفیت واژگانی (Lexical Quality Hypothesis) همسو بود. روایی همگرا از طریق ارتباط معنادار عملکرد آزمون HKT‑PE(J) با دشواری‌های یادگیری مرتبط با سواد که توسط معلمان در محیط کلاس گزارش شده بود، تأیید شد. روایی ملاکی نیز با توانایی آزمون در تمایزگذاری بین دانش‌آموزان دارای و فاقد دشواری یادگیری زبان انگلیسی نشان داده شد؛ به‌طوری‌که دانش‌آموزان دارای ELD در تمامی سنجه‌های سواد و شناختی-زبانی عملکرد به‌مراتب ضعیف‌تری داشتند. در مجموع، یافته‌ها شواهد قوی برای پایایی و روایی آزمون HKT‑PE(J) به عنوان ابزاری بومی و دارای هنجار محلی برای سنجش توانایی خواندن و نوشتن زبان انگلیسی در میان زبان‌آموزان چینی ESL ارائه می‌دهد. آزمون HKT‑PE(J) ابزاری کاربردی برای معلمان و روان‌شناسان جهت شناسایی زودهنگام دانش‌آموزانی است که ممکن است به مداخله هدفمند و حمایت آموزشی بیشتر نیاز داشته باشند.

ABSTRACT Early childhood represents a unique window for language learning. Previous research has established reliable links between parental speech and the pace of children's language development; however, much less is known about children's naturalistic experiences in early education centers. We utilized longform recordings and the LENA technology to examine the variation in preschool teacher speech and its links to children's productive vocabulary in government‐run early education centers in Slovenia. The sample included 80 children (2.5–4 years, 38 girls) and ~350 h of naturalistic data from 8 classrooms. Children's language environments were shaped by activity context, with “Morning Circle” being the most interactive and “Indoor Play” the least interactive activity. Adult words varied primarily at the classroom level, while conversational turns varied primarily at the individual child level. Conversational turns, but not the sheer amount of adult speech, were associated with children's productive vocabularies. Many children worldwide spend a significant amount of time in early education settings; our results underscore the importance of considering these contexts in debates around providing supportive language environments for all children.

چکیده: اوایل کودکی یک بازه زمانی منحصربه‌فرد برای یادگیری زبان محسوب می‌شود. پژوهش‌های پیشین ارتباطات قابل اعتمادی میان گفتار والدین و سرعت رشد زبانی کودکان را نشان داده‌اند؛ با این حال، اطلاعات بسیار کمتری درباره تجارب طبیعی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی وجود دارد. ما با استفاده از ضبط‌های طولانی‌مدت و فناوری LENA به بررسی تنوع گفتار معلمان پیش‌دبستانی و ارتباط آن با واژگان بیانی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی دولتی اسلوونی پرداختیم. نمونه شامل ۸۰ کودک (۲.۵ تا ۴ سال، ۳۸ دختر) و حدود ۳۵۰ ساعت داده طبیعی از ۸ کلاس بود. محیط‌های زبانی کودکان بر اساس زمینه فعالیت شکل می‌گرفت؛ به‌طوری‌که «دایره صبحگاهی» تعاملی‌ترین و «بازی درون‌کلاسی» کم‌تعاملی‌ترین فعالیت بود. تعداد واژه‌های بزرگسالان عمدتاً در سطح کلاس متفاوت بود، در حالی که نوبت‌های مکالمه عمدتاً در سطح کودک فردی تفاوت داشت. نوبت‌های مکالمه، اما نه صرفاً میزان گفتار بزرگسالان، با واژگان بیانی کودکان ارتباط داشت. بسیاری از کودکان در سراسر جهان زمان قابل توجهی را در محیط‌های آموزش ابتدایی سپری می‌کنند؛ یافته‌های ما بر اهمیت توجه به این زمینه‌ها در مباحث مربوط به فراهم‌سازی محیط‌های زبانی حمایتی برای همه کودکان تأکید می‌کند.

Abstract This study offers a diachronic analysis of jealousy‑ and envy‑related vocabulary in English, drawing on 95 lexical items from the Historical Thesaurus of the Oxford English Dictionary ( HTOED ). While research on emotion concepts has traditionally focused on synchronic patterns and metaphorical structuring, comparatively little attention has been paid to the historical development of these notions. The present investigation adopts a systematic, thesaurus‑based approach to trace how jealousy and envy have been semantically encoded across the history of English. HTOED , integrated with OED data and supported by its chronological organization of semantic fields, provides a uniquely comprehensive resource for examining lexical diversity, semantic change and shifting conceptual associations. The analysis highlights the breadth of jealousy‑ and envy‑related expressions, ranging from early medical or colour‑based metaphors (e.g. jaundice, yellowness ) to figurative idioms ( green‑eyed monster, sour grapes ) and more recent slang formations ( player‑hater ). The dataset encompasses nouns, verbs, adjectives, adverbs and idiomatic phrases, revealing how jealousy and envy have been framed as emotional states, behavioural tendencies, interpersonal dynamics and culturally embedded metaphors. To connect the diachronic findings to present‑day English, the study supplements HTOED data with evidence from contemporary corpora, enabling an assessment of the current productivity, distribution, and semantic tendencies of jealousy‑ and envy‑related expressions. Overall, the findings demonstrate that jealousy and envy have been conceptualized through a rich interplay of bodily imagery, moral evaluation, social comparison and cultural narrative.

این پژوهش به تحلیل دیاکرونیک واژگان مرتبط با حسادت و رشک در زبان انگلیسی می‌پردازد و از ۹۵ مدخل واژگانی برگرفته از اصطلاحنامه تاریخی فرهنگ لغت آکسفورد (HTOED) بهره می‌گیرد. در حالی که پژوهش‌ها درباره مفاهیم هیجانی عمدتاً بر الگوهای همزمان و ساختاربندی استعاری تمرکز داشته‌اند، به تحول تاریخی این مفاهیم نسبتاً کمتر توجه شده است. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکردی نظام‌مند مبتنی بر اصطلاحنامه، به بررسی چگونگی رمزگذاری معنایی حسادت و رشک در طول تاریخ زبان انگلیسی می‌پردازد. HTOED که با داده‌های OED ادغام شده و از سازماندهی زمانی حوزه‌های معنایی پشتیبانی می‌کند، منبعی بی‌نظیر و جامع برای بررسی تنوع واژگانی، تغییر معنایی و پیوندهای مفهومی متغیر فراهم می‌آورد. تحلیل انجام‌شده گستره وسیعی از تعبیرات مرتبط با حسادت و رشک را برجسته می‌سازد؛ از استعاره‌های پزشکی یا مبتنی بر رنگ در دوره‌های اولیه (مانند jaundice، yellowness) تا اصطلاحات تصویری (green‑eyed monster، sour grapes) و ساخت‌های عامیانه معاصر (player‑hater). مجموعه داده شامل اسم‌ها، فعل‌ها، صفت‌ها، قیدها و عبارات اصطلاحی است و نشان می‌دهد که چگونه حسادت و رشک به عنوان حالات هیجانی، گرایش‌های رفتاری، پویایی‌های بین‌فردی و استعاره‌های فرهنگی بازنمایی شده‌اند. به منظور پیوند دادن یافته‌های تاریخی با زبان انگلیسی معاصر، این مطالعه داده‌های HTOED را با شواهدی از پیکره‌های معاصر تکمیل می‌کند تا امکان ارزیابی بهره‌وری، توزیع و گرایش‌های معنایی کنونی تعبیرات مرتبط با حسادت و رشک فراهم شود. در مجموع، یافته‌ها نشان می‌دهند که حسادت و رشک از طریق تعامل غنی تصویرپردازی بدنی، ارزیابی اخلاقی، مقایسه اجتماعی و روایت فرهنگی مفهوم‌پردازی شده‌اند.

Language shapes the organization of semantic memory and influences how individuals retrieve and combine concepts. The present study examined how language experience relates to associative thinking using Forward Flow, a metric that captures how far a thought sequence diverges semantically from an initial concept. Spanish-English bilinguals and English monolinguals completed a free association task in each of their respective languages. Greater vocabulary and language dominance predicted higher Forward Flow, indicating more semantically distant thought sequences. Among bilinguals, Forward Flow was higher in the dominant language than in the non-dominant language, suggesting that the conceptual associations bilinguals make depend on the language of retrieval. The associations participants generated were also influenced by idiosyncratic features of the languages they spoke, such as compounding, semantic ambiguity, and phonology. Our findings suggest that individual language experience and language-specific properties are linked to associative thinking, highlighting the role of language in the conceptual associations people make.

زبان ساختار حافظه معنایی را شکل می‌دهد و بر نحوه بازیابی و ترکیب مفاهیم توسط افراد تأثیر می‌گذارد. پژوهش حاضر به بررسی رابطه تجربه زبانی با تفکر تداعی‌گرایانه با استفاده از شاخص جریان پیش‌رونده (Forward Flow) می‌پردازد؛ معیاری که میزان فاصله معنایی توالی اندیشه‌ها از یک مفهوم اولیه را اندازه‌گیری می‌کند. دوزبانه‌های اسپانیایی-انگلیسی و تک‌زبانه‌های انگلیسی یک تکلیف تداعی آزاد را به زبان‌های مربوطه خود انجام دادند. واژگان گسترده‌تر و تسلط زبانی بیشتر، جریان پیش‌رونده بالاتری را پیش‌بینی کرد که نشان‌دهنده توالی اندیشه‌هایی با فاصله معنایی بیشتر است. در میان دوزبانه‌ها، جریان پیش‌رونده در زبان غالب بالاتر از زبان غیرغالب بود که نشان می‌دهد تداعی‌های مفهومی دوزبانه‌ها به زبان بازیابی بستگی دارد. تداعی‌هایی که شرکت‌کنندگان تولید کردند همچنین تحت تأثیر ویژگی‌های خاص زبان‌هایی که صحبت می‌کردند، مانند ترکیب‌سازی، ابهام معنایی و آواشناسی قرار داشت. یافته‌های ما نشان می‌دهد که تجربه زبانی فردی و ویژگی‌های خاص زبان با تفکر تداعی‌گرایانه مرتبط است و نقش زبان را در تداعی‌های مفهومی افراد برجسته می‌کند.

The article examines the methodological conditions for developing students’ critical thinking in English language classes. Critical thinking is interpreted as a set of abilities to analyse information, distinguish evidence from assumptions, evaluate source credibility, compare opposing viewpoints, draw justified conclusions, and monitor one’s own reasoning process. The study argues that language objectives and thinking objectives should be integrated within a single lesson design. For this purpose, a methodological cycle is proposed that combines a problem question, claim–evidence analysis, academic debate, case tasks, intertextual comparison, and reflective writing. This cycle connects reading, writing, listening, and speaking with argumentation, evaluation, and decision-making processes. Assessment is recommended to address not only language accuracy, cohesion, and academic vocabulary, but also clarity of claims, relevance and sufficiency of evidence, consideration of counterarguments, and logical validity of conclusions. Such organization enables critical thinking to develop systematically through English language content and makes students’ reasoning processes visible, assessable, and transferable across learning contexts.

این مقاله به بررسی شرایط روش‌شناختی برای پرورش تفکر انتقادی دانشجویان در کلاس‌های زبان انگلیسی می‌پردازد. تفکر انتقادی به عنوان مجموعه‌ای از توانایی‌ها برای تحلیل اطلاعات، تمایز شواهد از فرضیات، ارزیابی اعتبار منابع، مقایسه دیدگاه‌های متضاد، استنتاج نتایج موجه و پایش فرایند استدلال فردی تفسیر می‌شود. این مطالعه استدلال می‌کند که اهداف زبانی و اهداف تفکر باید در قالب طراحی یک درس واحد ادغام شوند. بدین منظور، یک چرخه روش‌شناختی پیشنهاد می‌شود که پرسش مسئله‌محور، تحلیل ادعا–شواهد، مناظره علمی، تکالیف موردی، مقایسه بینامتنی و نگارش تأملی را ترکیب می‌کند. این چرخه مهارت‌های خواندن، نوشتن، شنیدن و صحبت کردن را با فرایندهای استدلال، ارزیابی و تصمیم‌گیری پیوند می‌دهد. توصیه می‌شود ارزیابی نه تنها دقت زبانی، انسجام و واژگان علمی، بلکه وضوح ادعاها، ارتباط و کفایت شواهد، توجه به استدلال‌های مخالف و روایی منطقی نتایج را نیز در بر گیرد. چنین سازمان‌دهی‌ای امکان پرورش نظام‌مند تفکر انتقادی از طریق محتوای زبان انگلیسی را فراهم می‌کند و فرایندهای استدلال دانشجویان را قابل مشاهده، قابل ارزیابی و قابل انتقال به زمینه‌های مختلف یادگیری می‌سازد.

This study investigates Moroccan high school teachers and students’ perceptions of humanistic language teaching in the AI era, with particular emphasis on ICT-enhanced and game-based pedagogical practices in Arabic and English classrooms. It compares instructional approaches adopted by Arabic and English teachers and examines the extent to which these practices foster a humanistic learning environment. The research explores the role of humour, educational games and digital tools in enhancing student engagement and participation. Special attention is given to the integration of ICT applications such as Kahoot as game-based learning tools that support interactive and student-centered instruction. A mixed-methods design was employed. Questionnaires were administered to teachers and students to collect quantitative data on their perceptions of humanistic and technology-enhanced teaching practices. Semi-structured interviews with teachers provided deeper insights into the pedagogical value of humour, games and ICT integration. Classroom observations involving twenty teachers examined the frequency and effectiveness of innovative practices in fostering humanistic learning. Additionally, an experimental intervention assessed the effectiveness of game-based digital tools in supporting vocabulary development. The findings indicate that both teachers and students hold positive perceptions of humanistic language teaching supported by ICT and game-based strategies. English teachers demonstrated greater integration of innovative practices than their Arabic counterparts. Results also show that students exhibit higher motivation, participation and interaction in technology-enhanced humanistic classrooms. The study concludes that combining humanistic pedagogy with ICT and game-based learning represents an effective approach to language teaching in the AI era.

این پژوهش به بررسی ادراک معلمان و دانش‌آموزان دبیرستان‌های مراکش نسبت به آموزش زبان انسان‌گرایانه در عصر هوش مصنوعی می‌پردازد و به طور ویژه بر شیوه‌های آموزشی مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات و بازی‌محور در کلاس‌های زبان عربی و انگلیسی تأکید دارد. رویکردهای آموزشی اتخاذشده توسط معلمان عربی و انگلیسی مقایسه می‌شود و میزان تأثیر این شیوه‌ها در تقویت محیط یادگیری انسان‌گرایانه مورد بررسی قرار می‌گیرد. نقش شوخ‌طبعی، بازی‌های آموزشی و ابزارهای دیجیتال در افزایش مشارکت و درگیری دانش‌آموزان بررسی می‌شود. توجه ویژه‌ای به ادغام برنامه‌های فناوری اطلاعات و ارتباطات مانند Kahoot به عنوان ابزارهای یادگیری بازی‌محور که از آموزش تعاملی و دانش‌آموزمحور حمایت می‌کنند، معطوف شده است. طرح پژوهش از نوع روش ترکیبی بود. برای جمع‌آوری داده‌های کمی درباره ادراک معلمان و دانش‌آموزان نسبت به شیوه‌های آموزش انسان‌گرایانه و مبتنی بر فناوری، پرسشنامه‌هایی به معلمان و دانش‌آموزان ارائه شد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با معلمان، بینش عمیق‌تری درباره ارزش آموزشی شوخ‌طبعی، بازی‌ها و ادغام فناوری اطلاعات و ارتباطات فراهم کرد. مشاهده کلاس‌های درس با مشارکت بیست معلم، فراوانی و اثربخشی شیوه‌های نوآورانه در تقویت یادگیری انسان‌گرایانه را بررسی نمود. علاوه بر این، یک مداخله آزمایشی اثربخشی ابزارهای دیجیتال بازی‌محور را در حمایت از توسعه واژگان ارزیابی کرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که هر دو گروه معلمان و دانش‌آموزان نگرش مثبتی نسبت به آموزش زبان انسان‌گرایانه با حمایت فناوری اطلاعات و ارتباطات و راهبردهای بازی‌محور دارند. معلمان زبان انگلیسی نسبت به همتایان عربی خود، ادغام بیشتری از شیوه‌های نوآورانه نشان دادند. نتایج همچنین نشان می‌دهد که دانش‌آموزان در کلاس‌های انسان‌گرایانه مبتنی بر فناوری، انگیزه، مشارکت و تعامل بیشتری از خود نشان می‌دهند. پژوهش نتیجه می‌گیرد که ترکیب آموزش انسان‌گرایانه با فناوری اطلاعات و ارتباطات و یادگیری بازی‌محور، رویکردی مؤثر برای آموزش زبان در عصر هوش مصنوعی به شمار می‌رود.

This paper aims to explore the impact of Blooket, a web-based platform, on enhancing high school students’ vocabulary acquisition in the Moroccan EFL context. It also examines how this educational language tool contributes to effective classroom practices and fosters interactive learning among students. To achieve this, the study employs an experimental research design and uses the experiment as a practical data collection method. The participants included 46 Moroccan high school students from Human Sciences classes. They were divided into two groups: the control and experimental groups. The control group received traditional teaching methods, while the experimental group used Blooket-based instruction over three weeks. The findings revealed that Blooket significantly improved vocabulary retention, engagement, and motivation compared to conventional tools. Unlike the control group, participants in the experimental group scored higher and were more active in the classroom. The results also indicated that students responded positively to the integration of Blooket and valued its role in enhancing their vocabulary learning. This suggests that adopting a constructivist approach to language learning and encouraging students to actively participate in knowledge building can be effective. Therefore, it is essential to rethink our teaching practices and adapt our methodologies to align with the interests of twenty-first-century learners by emphasizing their needs for social interaction, creativity, collaboration, and critical thinking.

هدف این مقاله بررسی تأثیر Blooket، یک پلتفرم مبتنی بر وب، بر ارتقای یادگیری واژگان دانش‌آموزان دبیرستانی در زمینه آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در مراکش است. همچنین، این پژوهش نقش این ابزار آموزشی زبان را در بهبود شیوه‌های تدریس مؤثر و تقویت یادگیری تعاملی میان دانش‌آموزان مورد بررسی قرار می‌دهد. برای دستیابی به این هدف، پژوهش حاضر از طرح پژوهش تجربی بهره گرفته و از آزمایش به عنوان روش عملی گردآوری داده‌ها استفاده کرده است. شرکت‌کنندگان شامل ۴۶ دانش‌آموز دبیرستانی مراکشی از کلاس‌های علوم انسانی بودند که به دو گروه کنترل و آزمایش تقسیم شدند. گروه کنترل آموزش سنتی دریافت کرد، در حالی که گروه آزمایش به مدت سه هفته از آموزش مبتنی بر Blooket بهره‌مند شد. یافته‌ها نشان داد که Blooket به طور معناداری موجب بهبود نگهداری واژگان، مشارکت و انگیزش دانش‌آموزان در مقایسه با ابزارهای سنتی گردید. برخلاف گروه کنترل، شرکت‌کنندگان گروه آزمایش نمرات بالاتری کسب کردند و در کلاس فعال‌تر بودند. نتایج همچنین نشان داد که دانش‌آموزان نسبت به ادغام Blooket واکنش مثبتی داشتند و نقش آن را در ارتقای یادگیری واژگان خود ارزشمند دانستند. این امر حاکی از آن است که اتخاذ رویکرد سازه‌گرایانه در آموزش زبان و تشویق دانش‌آموزان به مشارکت فعال در ساخت دانش می‌تواند مؤثر باشد. بنابراین، ضروری است که شیوه‌های تدریس خود را بازنگری کرده و روش‌های آموزشی را به گونه‌ای تطبیق دهیم که با علایق یادگیرندگان قرن بیست‌ویکم همسو باشد و نیازهای آنان به تعامل اجتماعی، خلاقیت، همکاری و تفکر انتقادی را مورد تأکید قرار دهد.

Mufrodat mastery constitutes the primary foundation of Arabic language acquisition. Students at non-formal Quranic schools (TPQ) in rural areas are generally not yet systematically exposed to basic Arabic vocabulary. This Ramadan 1447H KKN-T community service aimed to improve mastery of body-part Arabic mufrodat among 18 TPQ students at Mushalla Khairul Ikhwan, Nagari Sago Salido, Pesisir Selatan, using picture-poster media. A Service Learning approach with a one-group pretest-posttest measurement design was employed in collaboration with local TPQ teachers. Data were analyzed using paired t-test, Hake N-Gain, and Cohen’s d. Mean scores increased from 74.89 to 91.17. The paired t-test yielded t = 15.68 (p < .001), mean N-Gain g̅ = 0.750 (high category), and Cohen’s d = 3.70 (very large effect). Picture-poster media proved effective and applicable for Arabic mufrodat instruction in non-formal educational settings.

تسلط بر مفردات، زیربنای اصلی فراگیری زبان عربی را تشکیل می‌دهد. دانش‌آموزان مدارس غیررسمی قرآنی (TPQ) در مناطق روستایی عموماً به طور نظام‌مند با واژگان پایه زبان عربی آشنا نمی‌شوند. هدف خدمت‌رسانی اجتماعی KKN-T رمضان ۱۴۴۷ هجری، ارتقای تسلط بر مفردات اعضای بدن به زبان عربی در میان ۱۸ دانش‌آموز TPQ در مصلی خیرالاخوان، نگاری ساگو سالیدو، پسیسیر سلاتان با استفاده از رسانه پوسترهای تصویری بود. رویکرد یادگیری خدمت‌محور با طرح اندازه‌گیری پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی و با همکاری معلمان محلی TPQ به کار گرفته شد. داده‌ها با استفاده از آزمون t زوجی، Hake N-Gain و d کوهن تحلیل شدند. میانگین نمرات از ۷۴٫۸۹ به ۹۱٫۱۷ افزایش یافت. آزمون t زوجی مقدار t = ۱۵٫۶۸ (p < ۰٫۰۰۱)، میانگین N-Gain g̅ = ۰٫۷۵۰ (طبقه بالا) و d کوهن = ۳٫۷۰ (اثر بسیار بزرگ) را نشان داد. رسانه پوسترهای تصویری برای آموزش مفردات عربی در محیط‌های آموزشی غیررسمی مؤثر و قابل اجرا بود.

Recently, Early Childhood Care and Learning has become a central point in the South African education spectrum. Unfortunately, this sector faces challenges, especially in economically challenged societies. Practitioners are not receiving sufficient professional development from relevant government departments, and they also struggle to find teaching and learning resources due to the prevalent socio-economic issues in the societies where their centres are located. This interpretive project, which is premised on Participatory Action Learning and Action Research as a research design, was conceptualised to support early childhood practitioners and parents in creating diverse teaching media, using recyclable materials. Engagements with practitioners after the implementation stage indicate the following: children enjoy manipulating recyclable material, practitioners value recyclable material; practitioners appreciate new pedagogical strategies; activities involving recyclable material improve children’s vocabulary significantly; the activities cement schemata; interaction in literacy classrooms improves critical skills such as critical thinking, effective listening, following instructions, speaking, problem-solving, and communication. The project concludes that literacy instruction using recyclable materials in early childhood learning may sustainably improve literacy.

در سال‌های اخیر، مراقبت و یادگیری اوایل کودکی به نقطه کانونی در طیف آموزش آفریقای جنوبی تبدیل شده‌است. متأسفانه این بخش با چالش‌هایی به‌ویژه در جوامع دارای مشکلات اقتصادی مواجه است. مربیان توسعه حرفه‌ای کافی از سوی نهادهای دولتی ذی‌ربط دریافت نمی‌کنند و همچنین به دلیل مسائل اجتماعی‌ـ‌اقتصادی رایج در جوامعی که مراکز آن‌ها در آن قرار دارد، در یافتن منابع آموزشی و یادگیری با مشکل روبه‌رو هستند. این پژوهش تفسیری که مبتنی بر یادگیری مشارکتی عملی و پژوهش عملی به عنوان طرح پژوهشی است، با هدف حمایت از مربیان و والدین اوایل کودکی در خلق رسانه‌های آموزشی متنوع با استفاده از مواد قابل بازیافت طراحی شده‌است. تعامل با مربیان پس از مرحله اجرا نشان می‌دهد: کودکان از دست‌ورزی با مواد قابل بازیافت لذت می‌برند؛ مربیان برای مواد قابل بازیافت ارزش قائل‌اند؛ مربیان از راهبردهای نوین آموزشی استقبال می‌کنند؛ فعالیت‌های مبتنی بر مواد قابل بازیافت به طور معناداری واژگان کودکان را بهبود می‌بخشد؛ این فعالیت‌ها طرح‌واره‌ها را تثبیت می‌کند؛ تعامل در کلاس‌های سوادآموزی مهارت‌های مهمی چون تفکر انتقادی، شنیدن مؤثر، پیروی از دستورالعمل‌ها، سخن گفتن، حل مسئله و ارتباط را ارتقا می‌دهد. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که آموزش سواد با استفاده از مواد قابل بازیافت در یادگیری اوایل کودکی می‌تواند به طور پایدار سواد را بهبود بخشد.

Introduction Young learners require repeated exposure, active participation, and sufficient time-on-task to develop vocabulary and oral language competence in Kazakh and Russian. Traditional primary classrooms, however, may not provide every pupil with frequent vocabulary repetition, immediate feedback, and equal opportunities for oral participation. This study examined the short-term effectiveness of the BalaTalk digital learning platform as a supplementary tool for language practice among third-grade pupils in Kazakhstan. Methods A quasi-experimental pre-test/post-test control group design was employed with 75 pupils from six intact classes across three schools. The intervention lasted one school week. Pupils in the experimental group used BalaTalk for 15-20 minutes per day during regular lessons, whereas pupils in the control group received traditional instruction without the platform. The assessed outcomes included vocabulary performance, oral speaking task performance evaluated using an analytical speaking rubric, and behavioral engagement operationalized as time-on-task. Teacher questionnaire responses and written parent feedback were collected as supplementary qualitative evidence. Results Compared with the control group, the experimental group demonstrated larger immediate gains in vocabulary performance, oral speaking task performance, and time-on-task. Teacher and parent feedback also indicated increased pupil interest, greater willingness to repeat words, and more active participation in short language-learning tasks. Discussion The findings suggest that short, multimodal, teacher-guided digital microtasks may facilitate immediate lexical activation, oral participation, and behavioral engagement in primary language classrooms. The study contributes to digital language learning research by examining a locally developed platform in a Kazakh-Russian bilingual school context and by integrating vocabulary, oral task performance, and time-on-task within a single classroom-based intervention. However, because the intervention lasted only one week and intact classes were assigned to the study conditions, the findings should be interpreted as exploratory evidence of short-term effectiveness rather than proof of sustained language development.

مقدمه: زبان‌آموزان خردسال برای توسعه واژگان و شایستگی گفتاری در زبان‌های قزاقی و روسی نیازمند مواجهه مکرر، مشارکت فعال و صرف زمان کافی برای انجام تکالیف هستند. با این حال، کلاس‌های سنتی ابتدایی ممکن است فرصت تکرار واژگان، بازخورد فوری و فرصت‌های برابر برای مشارکت شفاهی را برای هر دانش‌آموز فراهم نکنند. این پژوهش اثربخشی کوتاه‌مدت بستر یادگیری دیجیتال BalaTalk را به عنوان ابزاری مکمل برای تمرین زبان در میان دانش‌آموزان پایه سوم در قزاقستان مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون/پس‌آزمون با گروه کنترل با مشارکت ۷۵ دانش‌آموز از شش کلاس مجزا در سه مدرسه اجرا شد. مداخله به مدت یک هفته تحصیلی ادامه داشت. دانش‌آموزان گروه آزمایش روزانه به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه در طول کلاس‌های عادی از BalaTalk استفاده کردند، در حالی که دانش‌آموزان گروه کنترل آموزش سنتی بدون این بستر را دریافت نمودند. نتایج ارزیابی شامل عملکرد واژگانی، عملکرد در تکلیف گفتاری شفاهی (ارزیابی‌شده با استفاده از یک روبریک تحلیلی گفتار) و مشارکت رفتاری (عملیاتی‌شده به عنوان زمان صرف‌شده بر روی تکلیف) بود. پاسخ‌های پرسشنامه معلمان و بازخورد کتبی والدین به عنوان شواهد کیفی مکمل جمع‌آوری شد. نتایج: در مقایسه با گروه کنترل، گروه آزمایش پیشرفت بیشتری در عملکرد واژگانی، عملکرد تکلیف گفتاری شفاهی و زمان صرف‌شده بر روی تکلیف نشان داد. بازخورد معلمان و والدین نیز افزایش علاقه دانش‌آموزان، تمایل بیشتر به تکرار واژگان و مشارکت فعال‌تر در تکالیف کوتاه یادگیری زبان را نشان داد. بحث: یافته‌ها حاکی از آن است که ریزتکالیف دیجیتال چندرسانه‌ای کوتاه‌مدت با هدایت معلم می‌تواند فعال‌سازی فوری واژگان، مشارکت شفاهی و درگیری رفتاری را در کلاس‌های زبان ابتدایی تسهیل کند. این پژوهش با بررسی یک بستر محلی توسعه‌یافته در زمینه مدرسه دوزبانه قزاقی-روسی و با ادغام ارزیابی واژگان، عملکرد تکلیف شفاهی و زمان صرف‌شده بر روی تکلیف در یک مداخله کلاسی، به ادبیات یادگیری زبان دیجیتال کمک می‌کند. با این حال، با توجه به اینکه مداخله تنها یک هفته به طول انجامید و کلاس‌های مجزا به شرایط پژوهش اختصاص یافتند، یافته‌ها باید به عنوان شواهد اکتشافی اثربخشی کوتاه‌مدت تفسیر شوند و نه به عنوان اثبات رشد پایدار زبان.

The purpose of this literature synthesis was to identify the level of research evidence for specific writing instructional practices and opportunities for next steps in research. Instead of relying on how study authors described their instruction, this synthesis aggregated studies by the effects on specific component skills of writing (spelling, handwriting, grammar, vocabulary, discourse elements, higher-order cognition, and self-regulation). These specific components were chosen based on a comprehensive and empirically derived theoretical framework – the Direct and Indirect Effects Model of Writing. The literature search included studies with a controlled intervention design, resulting in 162 studies (74% in grades K–5). Studies were reviewed for their design quality, instruction provided, proximal outcomes measured, participant characteristics, and instructional context. Robust positive effects were found for explicitly teaching students discourse elements, spelling, handwriting, and multiple components to a variety of students. More research is needed for vocabulary, grammar, typing, higher-order cognition, and implementation. There is promising evidence of effective instruction in the component skills of writing. Future research that better describes instruction and the unique contextual challenges of different populations holds promise for addressing the need for writing instruction.

هدف این سنتز ادبیات، شناسایی سطح شواهد پژوهشی برای روش‌های خاص آموزش نوشتن و فرصت‌های گام‌های بعدی در پژوهش بود. به جای اتکا به توصیف نویسندگان مطالعات از آموزش خود، این سنتز مطالعات را بر اساس تأثیر آن‌ها بر مهارت‌های اجزایی خاص نوشتن (املاء، خوشنویسی، دستور زبان، واژگان، عناصر گفتمان، شناخت مرتبه بالاتر و خودتنظیمی) تجمیع کرد. این اجزای خاص بر اساس یک چارچوب نظری جامع و مبتنی بر شواهد تجربی – مدل اثرات مستقیم و غیرمستقیم نوشتن – انتخاب شدند. جستجوی ادبیات شامل مطالعاتی با طرح مداخله کنترل‌شده بود که منجر به ۱۶۲ مطالعه (۷۴٪ در پایه‌های K–5) شد. مطالعات از نظر کیفیت طرح، آموزش ارائه‌شده، پیامدهای نزدیک اندازه‌گیری‌شده، ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و زمینه آموزشی مرور شدند. آثار مثبت قوی برای آموزش صریح عناصر گفتمان، املاء، خوشنویسی و چندین مؤلفه برای انواع مختلفی از دانش‌آموزان مشاهده شد. برای واژگان، دستور زبان، تایپ، شناخت مرتبه بالاتر و اجرا به پژوهش بیشتری نیاز است. شواهد امیدوارکننده‌ای از آموزش مؤثر در مهارت‌های اجزایی نوشتن وجود دارد. پژوهش‌های آینده که آموزش و چالش‌های زمینه‌ای خاص جمعیت‌های مختلف را بهتر توصیف کنند، امیدبخش پاسخگویی به نیاز آموزش نوشتن هستند.

The rapid adoption of generative artificial intelligence (AI) tools such as ChatGPT in second language (L2) writing instruction has produced a fast-growing body of research on AI-generated written corrective feedback. Two recent scoping reviews have mapped this literature broadly, focusing on feedback quality, learner uptake and pedagogical integration. However, neither review specifically examined how this literature treats grammatical and lexical development as distinct, measurable constructs, nor how it addresses the moderating role of learner proficiency over time. This scoping review synthesizes 30 empirical and methodological sources, identified through a targeted, PRISMA-ScR-informed search of Google Scholar, Scopus-indexed journal content and ERIC, together with citation networks, to map the state of longitudinal research on generative-AI-mediated feedback and grammatical-lexical development in L2/EFL writing. The review finds that most intervention studies remain limited to a single semester or shorter, that grammatical accuracy and lexical development are rarely measured as separate, co-tracked outcomes and that only a small number of very recent studies (2025-2026) have applied longitudinal growth-modelling techniques, none of which disentangle grammar from vocabulary or systematically test proficiency level as a moderator of developmental trajectories. No such study appears to have been conducted in the Vietnamese EFL context, based on the sources identified in this review. The review proposes a research agenda for longitudinal, multi-proficiency-level, construct-differentiated research on generative-AI-mediated feedback and outlines implications for instructional design and future primary research.

پذیرش سریع ابزارهای هوش مصنوعی مولد مانند ChatGPT در آموزش نگارش زبان دوم (L2) منجر به رشد سریع پژوهش‌ها در زمینه بازخورد اصلاحی نوشتاری تولیدشده توسط هوش مصنوعی شده است. دو مرور محدوده‌ای اخیر این ادبیات را به طور کلی ترسیم کرده‌اند و بر کیفیت بازخورد، جذب یادگیرنده و ادغام آموزشی تمرکز داشته‌اند. با این حال، هیچ‌یک از این مرورها به طور خاص بررسی نکرده‌اند که این ادبیات چگونه توسعه دستوری و واژگانی را به عنوان سازه‌هایی متمایز و قابل سنجش مورد توجه قرار می‌دهد و یا نقش تعدیل‌کننده سطح مهارت یادگیرنده در طول زمان را چگونه بررسی می‌کند. این مرور محدوده‌ای با ترکیب ۳۰ منبع تجربی و روش‌شناختی، که از طریق جستجوی هدفمند مبتنی بر PRISMA-ScR در Google Scholar، محتوای مجلات نمایه‌شده در Scopus و ERIC، همراه با شبکه‌های ارجاعی شناسایی شده‌اند، وضعیت پژوهش‌های طولی درباره بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی مولد و توسعه دستوری-واژگانی در نگارش زبان دوم/انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) را ترسیم می‌کند. یافته‌های مرور نشان می‌دهد که اغلب مطالعات مداخله‌ای به یک ترم یا کمتر محدود می‌شوند، دقت دستوری و توسعه واژگانی به ندرت به عنوان پیامدهایی جداگانه و همزمان سنجیده می‌شوند و تنها تعداد اندکی از مطالعات بسیار جدید (۲۰۲۵-۲۰۲۶) از تکنیک‌های مدل‌سازی رشد طولی استفاده کرده‌اند که هیچ‌یک از آن‌ها دستور زبان را از واژگان تفکیک نکرده یا سطح مهارت را به طور نظام‌مند به عنوان تعدیل‌کننده مسیرهای رشد بررسی نکرده‌اند. بر اساس منابع شناسایی‌شده در این مرور، هیچ مطالعه‌ای از این نوع در زمینه آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در ویتنام انجام نشده است. این مرور، دستورکار پژوهشی برای مطالعات طولی، چندسطحی از نظر مهارت و متمایز از نظر سازه‌ای درباره بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی مولد ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای طراحی آموزشی و پژوهش‌های اولیه آینده ترسیم می‌کند.

PURPOSE: Engagement in sports is associated with cognitive and academic functioning in youth. However, heterogenous methodology has resulted in mixed findings across the literature. We propose a new method for investigating how sports activity may affect cognition through metabolic equivalents (MET)-minutes per week during sports engagement and compare it against total number of sports engaged. METHODS: Using the Adolescent Brain Cognitive Development Study, 9,973 children between the ages of 9 and 10 years old were included. Parent report of children's engagement in sports over the past year were utilized to calculate total MET-minutes per week. Youth participants completed the National Institutes of Health Toolbox. Generalized Additive Mixed Models were run to examine the relationship between MET-minutes on cognition, while controlling for Body Mass Index. The contribution of MET-minutes compared to total count of sports on cognitive performance were compared using Akaike Information Criterion values. RESULTS: Both total MET-minutes per week and past-year total sports were non-linearly associated with increased performance on multiple tasks of executive functioning and decreased expressive vocabulary. MET-minutes were shown to contribute more robustly to models of cognition than total number of sports. CONCLUSIONS: Past year MET-minutes per week was associated with increased cognitive performance, particularly in the domain of executive functioning, and was more sensitive to differences in cognition in contrast to total sports engagement. Indicating that greater measurement sensitivity for physical activity may increase predictive power on cognitive performance outcomes. Our findings provide more support for increasing physical activity in youth to promote cognitive trajectories.

هدف: مشارکت در ورزش با عملکرد شناختی و تحصیلی در نوجوانان مرتبط است. با این حال، روش‌شناسی ناهمگون منجر به یافته‌های متناقض در ادبیات پژوهش شده است. ما روش جدیدی را برای بررسی چگونگی تأثیر فعالیت ورزشی بر شناخت از طریق معادل‌های متابولیک (MET)-دقیقه در هفته در طول مشارکت ورزشی پیشنهاد می‌کنیم و آن را با تعداد کل ورزش‌های انجام‌شده مقایسه می‌نماییم. روش‌ها: با استفاده از مطالعه رشد شناختی مغز نوجوانان، ۹٬۹۷۳ کودک بین ۹ تا ۱۰ سال وارد پژوهش شدند. گزارش والدین از مشارکت کودکان در ورزش طی سال گذشته برای محاسبه مجموع MET-دقیقه در هفته به کار رفت. شرکت‌کنندگان نوجوان ابزار سنجش National Institutes of Health Toolbox را تکمیل کردند. مدل‌های ترکیبی تعمیم‌یافته افزایشی برای بررسی رابطه بین MET-دقیقه و شناخت، با کنترل شاخص توده بدنی اجرا شد. سهم MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها بر عملکرد شناختی با استفاده از مقادیر Akaike Information Criterion مقایسه گردید. نتایج: هم مجموع MET-دقیقه در هفته و هم مجموع ورزش‌های سال گذشته به طور غیرخطی با افزایش عملکرد در چندین تکلیف عملکرد اجرایی و کاهش واژگان بیانی مرتبط بودند. MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها سهم قوی‌تری در مدل‌های شناختی داشت. نتیجه‌گیری: مجموع MET-دقیقه در هفته طی سال گذشته با افزایش عملکرد شناختی، به ویژه در حوزه عملکرد اجرایی، مرتبط بود و نسبت به مجموع مشارکت ورزشی حساسیت بیشتری به تفاوت‌های شناختی نشان داد. این امر نشان می‌دهد که حساسیت بیشتر سنجش فعالیت بدنی می‌تواند قدرت پیش‌بینی پیامدهای عملکرد شناختی را افزایش دهد. یافته‌های ما حمایت بیشتری از افزایش فعالیت بدنی در نوجوانان برای ارتقای مسیرهای شناختی ارائه می‌دهد.

Communication disorders in children with genetic abnormalities significantly affect their social interaction, language development, and academic performance. These impairments, often stemming from neurodevelopmental disruptions, necessitate targeted interventions such as Speech and Language Therapy (SLT) to support their communication skills. This systematic review evaluates the effectiveness of speech therapy on verbal communication abilities in children with genetic disorders. A systematic search was conducted across seven databases—PubMed, ProQuest, Garuda, JSTOR, ScienceDirect, CNKI, and Wiley—covering studies published from 2020 to 2025. Eligible studies involved children with genetic disorders receiving speech-language therapy interventions. The PROMPT (Prompts for Restructuring Oral Muscular Phonetic Targets) method was among the approaches assessed. Verbal communication outcomes were measured using tools such as the Peabody Picture Vocabulary Test. Study selection followed PRISMA guidelines, and quality was appraised using the Critical Appraisal Skills Programme (CASP) checklist. The protocol was registered with PROSPERO (CRD420250645279). Seven studies met the inclusion criteria, encompassing 218 participants. Most interventions reported improvements in verbal communication. The PROMPT method, delivered in 30–60-minute sessions over 10 weeks, demonstrated significant effectiveness, especially in randomized controlled trials. Speech-language therapy, particularly using the PROMPT method, is effective in enhancing verbal communication in children with genetic disorders. These findings support the integration of structured, evidence-based speech interventions into early rehabilitation programs to improve communication outcomes.

اختلالات ارتباطی در کودکان دارای ناهنجاری‌های ژنتیکی تأثیر قابل توجهی بر تعاملات اجتماعی، رشد زبانی و عملکرد تحصیلی آن‌ها دارد. این ناتوانی‌ها که اغلب ناشی از اختلالات عصب‌رشدی هستند، نیازمند مداخلات هدفمند مانند گفتاردرمانی و زبان‌درمانی (SLT) به منظور حمایت از مهارت‌های ارتباطی این کودکان است. این مرور نظام‌مند اثربخشی گفتاردرمانی بر توانایی‌های ارتباط کلامی در کودکان مبتلا به اختلالات ژنتیکی را ارزیابی می‌کند. جستجوی نظام‌مند در هفت پایگاه داده—PubMed، ProQuest، Garuda، JSTOR، ScienceDirect، CNKI و Wiley—برای مطالعات منتشرشده از سال 2020 تا 2025 انجام شد. مطالعات واجد شرایط شامل کودکانی با اختلالات ژنتیکی بودند که مداخلات گفتاردرمانی و زبان‌درمانی دریافت کرده‌اند. روش PROMPT (Prompts for Restructuring Oral Muscular Phonetic Targets) از جمله رویکردهای ارزیابی‌شده بود. پیامدهای ارتباط کلامی با استفاده از ابزارهایی مانند آزمون واژگان تصویری Peabody سنجیده شد. انتخاب مطالعات بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA صورت گرفت و کیفیت مطالعات با استفاده از چک‌لیست Critical Appraisal Skills Programme (CASP) ارزیابی شد. پروتکل این مطالعه در PROSPERO (CRD420250645279) ثبت گردید. هفت مطالعه معیارهای ورود را داشتند و در مجموع 218 شرکت‌کننده را شامل می‌شدند. اکثر مداخلات بهبودهایی در ارتباط کلامی گزارش کردند. روش PROMPT که در جلسات 30 تا 60 دقیقه‌ای طی 10 هفته ارائه شد، اثربخشی قابل توجهی به‌ویژه در کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده نشان داد. گفتاردرمانی و زبان‌درمانی، به‌ویژه با استفاده از روش PROMPT، در بهبود ارتباط کلامی کودکان مبتلا به اختلالات ژنتیکی مؤثر است. این یافته‌ها از ادغام مداخلات ساختاریافته و مبتنی بر شواهد گفتاری در برنامه‌های توانبخشی اولیه برای بهبود پیامدهای ارتباطی حمایت می‌کند.

Abstract Many studies have used post-tests to examine word-related factors, such as encounter frequency, that influence L2 learners’ incidental acquisition of single words. However, less is known about how context affects the processing and acquisition of multi-word units, such as non-literal English phrasal verbs (PVs), which are particularly challenging for L2 learners to master. This eye-tracking study investigated how contextual richness influences L2 learners’ processing and acquisition of non-literal English PVs. Fifty-seven Chinese-L1 postgraduate students were randomly assigned to three groups, each reading eight low-frequency PVs in contexts varying in informativeness: more informative , less informative and uninformative. Vocabulary post-tests and delayed post-tests assessed incidental learning gains. Results indicated that more informative contexts enhanced form retention, whereas less informative contexts facilitated meaning recognition. These findings contribute to cognitive theories of word learning and offer practical insights for L2 vocabulary instruction.

چکیده: پژوهش‌های بسیاری از آزمون‌های پس‌آزمون برای بررسی عوامل مرتبط با واژه، مانند فراوانی مواجهه، که بر یادگیری تصادفی واژگان منفرد توسط زبان‌آموزان زبان دوم تأثیر می‌گذارند، استفاده کرده‌اند. با این حال، اطلاعات کمتری دربارهٔ چگونگی تأثیر زمینه بر پردازش و یادگیری واحدهای چندواژه‌ای، مانند افعال عبارتی غیرحرفی انگلیسی (PVs)، که به‌ویژه برای زبان‌آموزان زبان دوم چالش‌برانگیز هستند، وجود دارد. این مطالعه ردیابی چشم به بررسی تأثیر غنای زمینه‌ای بر پردازش و یادگیری افعال عبارتی غیرحرفی انگلیسی توسط زبان‌آموزان زبان دوم پرداخت. پنجاه‌وهفت دانشجوی کارشناسی‌ارشد چینی‌زبان به‌طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند که هر یک هشت فعل عبارتی کم‌فراوانی را در زمینه‌هایی با میزان اطلاع‌رسانی متفاوت (بیشتر اطلاع‌رسان، کمتر اطلاع‌رسان و بدون اطلاع‌رسانی) مطالعه کردند. آزمون‌های واژگان و آزمون‌های تأخیری برای ارزیابی میزان یادگیری تصادفی به‌کار رفتند. نتایج نشان داد که زمینه‌های بیشتر اطلاع‌رسان به حفظ شکل کمک می‌کنند، در حالی که زمینه‌های کمتر اطلاع‌رسان به شناسایی معنای افعال عبارتی کمک می‌کنند. این یافته‌ها به نظریه‌های شناختی یادگیری واژه کمک می‌کنند و بینش‌های عملی برای آموزش واژگان زبان دوم ارائه می‌دهند.

Background: The Philippines faces a persistent literacy crisis that extends beyond the primary grades. National and international indicators show that many learners enter secondary education without secure reading foundations, while senior high school courses demand increasingly complex disciplinary reading and writing. Objective: This narrative review synthesized contemporary evidence on reading remediation for adolescents and translated that evidence into a context-responsive framework for Grades 11 and 12 in the Philippines. Methods: A structured narrative review prioritized peer-reviewed meta-analyses, systematic reviews, randomized and quasi-experimental studies, evidence-based practice guidance, and Philippine policy and curriculum documents. Literature published mainly from 2019 to 2025 was examined across decoding and morphology, fluency, vocabulary and background knowledge, comprehension, motivation, intervention intensity, and disciplinary literacy. Results: Meta-analytic evidence showed positive effects for adolescent reading comprehension interventions (g = 0.63), broader comprehension interventions for struggling readers (g = 0.59), and targeted fluency intervention (effect size = 0.46). Motivation-focused interventions also produced gains in reading comprehension (d = 0.27). Across sources, effective remediation was explicit, diagnostically matched, multicomponent, sufficiently intensive, progress-monitored, and connected to meaningful text. Evidence also showed that gains can diminish after intervention and that fluency practice alone rarely transfers reliably to comprehension. Conclusion: Senior high school literacy recovery should combine protected foundational remediation for learners with persistent word-level or fluency deficits with subject-embedded instruction in vocabulary, comprehension, and disciplinary reading. This two-layer model preserves curricular rigor while addressing unfinished foundational learning.

زمینه: فیلیپین با بحران مداوم سوادآموزی مواجه است که فراتر از پایه‌های ابتدایی ادامه دارد. شاخص‌های ملی و بین‌المللی نشان می‌دهند که بسیاری از دانش‌آموزان بدون پایه‌های خواندن مستحکم وارد آموزش متوسطه می‌شوند، در حالی که دروس دبیرستانی نیازمند مهارت‌های پیچیده‌تر خواندن و نوشتن تخصصی هستند. هدف: این مرور روایتی، شواهد معاصر درباره‌ی بازتوانی خواندن برای نوجوانان را تلفیق کرده و آن را به چارچوبی متناسب با زمینه برای پایه‌های یازدهم و دوازدهم در فیلیپین ترجمه کرده است. روش‌ها: یک مرور ساختاریافته‌ی روایتی، فراتحلیل‌های داوری‌شده، مرورهای نظام‌مند، پژوهش‌های تصادفی و شبه‌آزمایشی، راهنمایی‌های مبتنی بر شواهد و اسناد سیاستی و برنامه‌ی درسی فیلیپین را در اولویت قرار داد. ادبیات منتشرشده عمدتاً از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ در حوزه‌های رمزگشایی و ساختواژه، روان‌خوانی، واژگان و دانش پیش‌زمینه، درک مطلب، انگیزش، شدت مداخله و سواد تخصصی بررسی شد. یافته‌ها: شواهد فراتحلیلی نشان داد که مداخلات درک مطلب برای نوجوانان (g = 0.63)، مداخلات گسترده‌تر درک مطلب برای خوانندگان دارای مشکل (g = 0.59) و مداخله‌ی هدفمند روان‌خوانی (اندازه‌ی اثر = 0.46) تأثیرات مثبتی داشته‌اند. مداخلات مبتنی بر انگیزش نیز موجب بهبود درک مطلب شدند (d = 0.27). در تمامی منابع، بازتوانی مؤثر به صورت صریح، متناسب با تشخیص، چندمولفه‌ای، با شدت کافی، پایش‌شده و مرتبط با متون معنادار بود. همچنین شواهد نشان داد که دستاوردها پس از مداخله ممکن است کاهش یابد و تمرین صرف روان‌خوانی به ندرت به طور قابل اطمینان به درک مطلب منتقل می‌شود. نتیجه‌گیری: بازیابی سوادآموزی در دبیرستان باید بازتوانی پایه‌ای محافظت‌شده برای دانش‌آموزان با مشکلات ماندگار در سطح واژه یا روان‌خوانی را با آموزش درون‌موضوعی در واژگان، درک مطلب و خواندن تخصصی ترکیب کند. این مدل دو‌لایه، سخت‌گیری برنامه‌ی درسی را حفظ می‌کند و در عین حال به یادگیری پایه‌ای ناتمام می‌پردازد.

Abstract Morphological development is a crucial component of early language acquisition. This study examined developmental changes in types and tokens of inflectional morphemes produced among 214 typically developing Kannada-speaking preschool children and their parents. Inflectional use was elicited through a story retelling task and analyzed in child’s and parental speech. Results showed developmental increase in both types and tokens of inflectional morphology production in children, indicating that preschool years constitute an important phase of inflectional systems in Kannada, an agglutinative language. Parental inflectional production remained relatively stable across age groups, while only the variety of parental inflections significantly predicted children’s output, emphasizing the role of input richness over frequency. Children produced high functional load markers (namely dative case, tense, and person–number–gender agreement), more frequently than optional or irregular forms. Overall, findings support usage-based theories with educational and clinical relevance. These findings, however, warrant future validation across other naturalistic tasks.

تحول صرفی یکی از مؤلفه‌های اساسی در فراگیری اولیه زبان است. این پژوهش تغییرات تحولی در انواع و بسامد تکواژهای تصریفی تولیدشده توسط ۲۱۴ کودک پیش‌دبستانی کانادا زبان با رشد طبیعی و والدین آن‌ها را بررسی کرد. استفاده از تصریف‌ها از طریق تکلیف بازگویی داستان برانگیخته شد و در گفتار کودک و والدین تحلیل گردید. نتایج نشان داد که تولید انواع و بسامد تکواژهای تصریفی در کودکان با افزایش سن رشد می‌کند و این امر نشان‌دهنده اهمیت سال‌های پیش‌دبستانی در شکل‌گیری نظام‌های تصریفی در زبان کانادا به‌عنوان یک زبان پیوندی است. تولید تصریف‌های والدین در گروه‌های سنی مختلف نسبتاً ثابت باقی ماند، اما تنها تنوع تصریف‌های والدین به طور معناداری پیش‌بینی‌کننده تولید کودکان بود و این امر بر نقش غنای ورودی نسبت به فراوانی تأکید می‌کند. کودکان نشانگرهای دارای بار کارکردی بالا (مانند حالت مفعولی، زمان و توافق شخص–عدد–جنس) را بیش از شکل‌های اختیاری یا بی‌قاعده تولید کردند. به طور کلی، یافته‌ها نظریه‌های مبتنی بر کاربرد را با اهمیت آموزشی و بالینی تأیید می‌کند. با این حال، این یافته‌ها نیازمند اعتبارسنجی بیشتر در تکالیف طبیعی‌گرایانه دیگر هستند.

Arabic communication is a central outcome of language learning, yet many students in Malaysian religious secondary schools experience difficulty using Arabic confidently and meaningfully. This study investigated pedagogical practices that support Arabic communicative competence in religious secondary schools in Kuala Terengganu, Malaysia. A qualitative case-study design was employed involving 12 teachers of al-Lughah al-‘Arabiyyah al-Mu‘asirah (Arabic subject in religious school) from three schools. Participants were selected purposively based on their qualifications and teaching experience. Data were collected through semi-structured interviews, audio-recorded, transcribed verbatim, and analysed thematically through familiarisation, initial coding, theme development, review, definition, and reporting. Trustworthiness was strengthened through expert validation, participant confirmation, an audit trail, and triangulation. Four themes emerged: communicative approaches, teaching strategies, teacher professionalism, and implementation challenges. Effective practices included interaction-based activities, explicit emphasis on speaking, strategic use of Arabic and Malay, technology integration, varied instructional methods, student-centred learning, and purposeful teaching materials. Teachers’ Arabic proficiency, pedagogical competence, lesson planning, and professional disposition also shaped the quality of instruction. However, inadequate infrastructure, limited Arabic-speaking environments, and students’ restricted vocabulary, confidence, and motivation constrained implementation. The findings show that communicative competence is supported not by a single technique but by alignment among meaningful interaction, comprehensible input, structured participation, adaptive scaffolding, teacher expertise, and enabling school conditions. Arabic instruction should therefore provide sustained opportunities for purposeful speaking, progressively increase comprehensible Arabic use, integrate digital and non-digital resources, and differentiate support according to learner readiness. Institutional support remains essential for sustaining communicative practice beyond individual teacher effort across classrooms and school settings.

ارتباط به زبان عربی یکی از نتایج اصلی یادگیری زبان است، اما بسیاری از دانش‌آموزان مدارس متوسطه دینی در مالزی در استفاده از زبان عربی به‌صورت معنادار و با اعتماد به نفس با دشواری مواجه هستند. این پژوهش به بررسی رویکردهای آموزشی حمایت‌کننده از شایستگی ارتباطی زبان عربی در مدارس متوسطه دینی در کوالا ترنگانو، مالزی پرداخت. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش کیفی موردی و با مشارکت ۱۲ معلم درس «اللغه العربیه المعاصره» (موضوع زبان عربی در مدرسه دینی) از سه مدرسه انجام شد. شرکت‌کنندگان به‌صورت هدفمند و بر اساس صلاحیت‌ها و تجربه تدریس انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری، ضبط صوتی، به‌صورت کلمه به کلمه رونویسی و با روش تحلیل تماتیک شامل آشنایی، کدگذاری اولیه، توسعه تم‌ها، بازبینی، تعریف و گزارش تحلیل شدند. اعتبار داده‌ها از طریق اعتبارسنجی توسط خبرگان، تأیید شرکت‌کنندگان، ردپای حسابرسی و مثلث‌سازی تقویت شد. چهار تم اصلی استخراج شد: رویکردهای ارتباطی، راهبردهای تدریس، حرفه‌ای‌گری معلمان و چالش‌های اجرا. شیوه‌های مؤثر شامل فعالیت‌های مبتنی بر تعامل، تأکید صریح بر مهارت گفتاری، استفاده راهبردی از زبان عربی و مالایی، ادغام فناوری، روش‌های متنوع تدریس، یادگیری دانش‌آموزمحور و مواد آموزشی هدفمند بود. مهارت زبانی معلمان، شایستگی آموزشی، برنامه‌ریزی درسی و نگرش حرفه‌ای معلمان نیز کیفیت آموزش را تحت تأثیر قرار داد. با این حال، زیرساخت ناکافی، محیط‌های محدود برای صحبت به عربی و دامنه واژگان، اعتماد به نفس و انگیزه محدود دانش‌آموزان، اجرای این رویکردها را با محدودیت مواجه ساخت. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی ارتباطی نه با یک تکنیک منفرد، بلکه با همسویی میان تعامل معنادار، ورودی قابل فهم، مشارکت ساختاریافته، حمایت تطبیقی، تخصص معلم و شرایط تسهیل‌کننده مدرسه تقویت می‌شود. بنابراین آموزش زبان عربی باید فرصت‌های مستمر برای گفت‌وگوی هدفمند فراهم کند، استفاده قابل فهم از زبان عربی را به‌تدریج افزایش دهد، منابع دیجیتال و غیر دیجیتال را ادغام کند و حمایت آموزشی را بر اساس آمادگی یادگیرندگان تفکیک نماید. حمایت نهادی برای تداوم تمرین ارتباطی فراتر از تلاش فردی معلمان در کلاس‌ها و محیط مدرسه ضروری است.

Can decades of Zen meditation leave measurable traces in the practitioner’s natural language? Long-term contemplative practice is widely understood to reshape emotion regulation, self-referential processing, and perceptual engagement, yet empirical research on these transformations has been fundamentally constrained by two limitations: an observation window of weeks to months at most, and an almost exclusive reliance on self-report and neuroimaging measures that cannot reach the automated, prereflective dimensions of psychological life most directly reshaped by sustained practice. This study applies computational quantitative content analysis to nine major poetry collections by the American Zen practitioner-poet Gary Snyder, spanning six decades (1959-2015), to test three directional hypotheses derived from core Zen concepts: affective settling ( ānxīn , H1), self-referential attenuation ( anātman , H2), and perceptual despecification ( ānimitta , H3). Each hypothesis is held against a rival explanation as a falsification reference. The results reveal career-long changes across three analytical domains: negative-emotion vocabulary declines monotonically while positive and neutral categories show no statistically detectable trend; first-person pronouns, somatic vocabulary, grammatical agency, and cognitive certainty converge in decline across four distinct linguistic layers; embodied sensory specificity thins systematically while vocabulary drifts toward greater abstraction. Changepoint detection offers descriptive corroboration of the periodization. A comparison with a contemporaneous non-practicing poet (Wendell Berry) is descriptive in evidential status: the affective and self-referential trends are significant in Snyder but not in Berry, direct tests of the between-poet differences do not yield differences that are robust across interval-construction methods, and sensory thinning appears in both poets and may reflect processes shared across long poetic careers. These findings constitute what is, to our knowledge, the longest longitudinal linguistic record of a verified long-term Zen practitioner–documenting career-long changes that are consistent with, though not attributable to, sustained practice–and demonstrate the distinctive methodological value of naturally produced creative texts as a comparatively non-reactive observational window for studying long-term contemplative transformation.

آیا دهه‌ها مراقبه ذن می‌تواند ردپای قابل سنجشی در زبان طبیعی کنشگر بر جای گذارد؟ به طور گسترده پذیرفته شده است که تمرین تأملی بلندمدت، تنظیم هیجان، پردازش خودارجاعی و درگیری ادراکی را بازشکل می‌دهد، اما پژوهش‌های تجربی درباره این دگرگونی‌ها به طور بنیادین با دو محدودیت مواجه بوده‌اند: پنجره مشاهده‌ای که در بهترین حالت از چند هفته تا چند ماه را دربر می‌گیرد، و اتکای تقریباً انحصاری بر سنجه‌های خودگزارشی و تصویربرداری عصبی که قادر به دسترسی به ابعاد خودکار و پیشاتأملی زندگی روان‌شناختی که بیشترین تأثیر را از تمرین پایدار می‌پذیرند، نیستند. این مطالعه با به‌کارگیری تحلیل محتوای کمی محاسباتی بر نه مجموعه شعر اصلی از شاعر و کنشگر ذن آمریکایی Gary Snyder، در بازه‌ای شش دهه‌ای (۱۹۵۹ تا ۲۰۱۵)، سه فرضیه جهت‌دار برگرفته از مفاهیم محوری ذن را می‌آزماید: آرام‌گیری عاطفی (ānxīn، H1)، کاهش خودارجاعی (anātman، H2)، و کاهش ویژگی‌مندی ادراکی (ānimitta، H3). هر فرضیه در برابر یک تبیین رقیب به عنوان مرجع ابطال قرار گرفته است. نتایج، تغییرات شغلی در سه حوزه تحلیلی را نشان می‌دهد: واژگان هیجان منفی به طور یکنواخت کاهش می‌یابد، در حالی که دسته‌های مثبت و خنثی روند آماری قابل تشخیصی نشان نمی‌دهند؛ ضمایر اول شخص، واژگان جسمانی، عاملیت دستوری و قطعیت شناختی در چهار لایه زبانی متمایز به طور همگرا کاهش می‌یابند؛ ویژگی‌مندی حسی تجسم‌یافته به طور نظام‌مند کاهش می‌یابد و واژگان به سمت انتزاع بیشتر میل می‌کند. شناسایی نقطه تغییر، تأیید توصیفی دوره‌بندی را فراهم می‌کند. مقایسه با یک شاعر معاصر غیرکنشگر (Wendell Berry) از حیث شواهد توصیفی است: روندهای عاطفی و خودارجاعی در Snyder معنادار است اما در Berry چنین نیست، آزمون‌های مستقیم تفاوت بین شاعران تفاوت‌هایی را نشان نمی‌دهد که در روش‌های مختلف ساخت بازه زمانی پایدار باشند، و کاهش ویژگی‌مندی حسی در هر دو شاعر مشاهده می‌شود و ممکن است بازتاب فرایندهای مشترک در طول دوران حرفه‌ای شاعری باشد. این یافته‌ها، به دانش ما، طولانی‌ترین سابقه زبانی طولی یک کنشگر ذن تأییدشده را تشکیل می‌دهد—و تغییرات شغلی را مستند می‌کند که با تمرین پایدار سازگار است، هرچند به آن منتسب نمی‌شود—و ارزش روش‌شناختی متمایز متون خلاقانه تولیدشده به طور طبیعی را به عنوان پنجره مشاهده‌ای نسبتاً غیرواکنشی برای مطالعه دگرگونی تأملی بلندمدت نشان می‌دهد.

This study examines Imam al-Tirmidh?’s critical expression “ghar?b min h?dh? al-wajh” (“ghar?b through this particular route”) as employed in J?mi? al-Tirmidh?. The expression is important because it reflects the nuanced relationship between singularity in transmission, isn?d criticism, and the overall evaluation of a hadith. The study aims to clarify the expression's semantic scope, identify what al-Tirmidh? intends by restricting ghar?bah to a particular wajh (route), and demonstrate its implications through applied analysis of selected narrations. The research employs an inductive approach to identify relevant occurrences in J?mi? al-Tirmidh? and an analytical approach to examine the transmission routes, narrator assessments, corroborating reports, and the judgments of hadith critics. Two representative cases are examined. The first is a narration that al-Tirmidh? describes as “ghar?b min h?dh? al-wajh” while its transmitters are assessed between thiqah and ?ad?q; its singularity therefore does not necessarily undermine its acceptability. The second is a narration concerning the virtue of S?rat al-Dukh?n whose chain contains ?Umar b. Ab? Khath?am and Sufy?n b. Wak??, both criticised by hadith scholars; in this case, ghar?bah is accompanied by substantial weakness in the isn?d. The study concludes that “ghar?b min h?dh? al-wajh” should not be treated as an automatic declaration of weakness. Rather, it normally identifies singularity in a particular transmission route, while the final evaluation depends on the reliability of narrators and the existence and quality of other routes. The finding demonstrates the precision of al-Tirmidh?’s critical vocabulary and highlights the need to read his terminology contextually rather than in isolation.

این پژوهش به بررسی عبارت انتقادی امام ترمذی «غریب من هذا الوجه» («غریب از این طریق خاص») که در جامع الترمذی به کار رفته است، می‌پردازد. این عبارت از آن جهت اهمیت دارد که بازتاب‌دهنده رابطه دقیق میان یگانگی در نقل، نقد اسناد و ارزیابی کلی حدیث است. هدف پژوهش، روشن ساختن دامنه معنایی این عبارت، تبیین مقصود ترمذی از محدود کردن غریبی به یک وجه خاص و نشان دادن پیامدهای آن از طریق تحلیل کاربردی روایات منتخب است. روش پژوهش، استقرایی برای شناسایی موارد مرتبط در جامع الترمذی و تحلیلی برای بررسی طرق نقل، ارزیابی راویان، گزارش‌های مؤید و داوری‌های نقادان حدیث است. دو نمونه نماینده بررسی شده‌اند: نخست، روایتی که ترمذی آن را «غریب من هذا الوجه» توصیف می‌کند، در حالی که راویان آن بین ثقه و صدوق ارزیابی شده‌اند؛ بنابراین، یگانگی آن لزوماً موجب تضعیف روایت نمی‌شود. دوم، روایتی درباره فضیلت سوره دخان که در سند آن عمر بن ابی خثعم و سفیان بن وکیع قرار دارند و هر دو از سوی محدثان مورد انتقاد واقع شده‌اند؛ در این مورد، غریبی با ضعف قابل توجه در سند همراه است. نتیجه پژوهش آن است که «غریب من هذا الوجه» نباید به عنوان اعلام خودکار ضعف تلقی شود، بلکه معمولاً به یگانگی در یک طریق خاص اشاره دارد و ارزیابی نهایی به پایایی راویان و وجود و کیفیت طرق دیگر بستگی دارد. این یافته دقت واژگان انتقادی ترمذی را نشان می‌دهد و بر ضرورت خوانش اصطلاحات وی در بستر خود تأکید می‌کند.

Abstract It is generally assumed that children and adults learn language through fundamentally different mechanisms: Children predominantly rely on implicit learning, and adults utilize more explicit strategies (Lichtman, 2016). However, little is known about when and how learners begin to benefit from explicit instruction over the course of language development. Addressing this gap, the present study responds to DeKeyser's (2012, 2013) call to investigate age–treatment interactions (ATIs) under highly controlled experimental conditions. Using a cross‐situational learning (CSL) paradigm, we trained 150 learners aged 8 to 13 to acquire both vocabulary and grammar in a complex artificial language under two instructional conditions: implicit and explicit. Results indicated that, in this task, 12‐to‐13‐year‐old children showed clearer benefits from explicit instruction than younger children, particularly for grammatical information related to word order. These findings shed light on the developmental stage at which explicit instruction may become beneficial for children's nonnative language (L2) learning.

چکیده: به طور کلی فرض می‌شود که کودکان و بزرگسالان زبان را از طریق سازوکارهای بنیاداً متفاوتی فرا می‌گیرند: کودکان عمدتاً به یادگیری ضمنی متکی هستند و بزرگسالان از راهبردهای آشکار بیشتری استفاده می‌کنند (Lichtman, 2016). با این حال، اطلاعات اندکی دربارهٔ زمان و چگونگی بهره‌مندی یادگیرندگان از آموزش آشکار در طول فرایند رشد زبانی وجود دارد. پژوهش حاضر در پاسخ به درخواست DeKeyser (2012, 2013) برای بررسی تعاملات سن–درمان (ATIها) در شرایط آزمایشی بسیار کنترل‌شده انجام شده است. با استفاده از الگوی یادگیری میان‌موقعیتی (CSL)، تعداد ۱۵۰ یادگیرنده در بازهٔ سنی ۸ تا ۱۳ سال برای فراگیری واژگان و دستور زبان در یک زبان مصنوعی پیچیده تحت دو شرایط آموزشی ضمنی و آشکار آموزش دیدند. نتایج نشان داد که در این تکلیف، کودکان ۱۲ تا ۱۳ ساله نسبت به کودکان کم‌سن‌تر، به ویژه در زمینهٔ اطلاعات دستوری مربوط به ترتیب واژه‌ها، از آموزش آشکار سود بیشتری بردند. این یافته‌ها به روشن شدن مرحلهٔ رشدی که در آن آموزش آشکار می‌تواند برای یادگیری زبان دوم (L2) کودکان مفید واقع شود، کمک می‌کند.

Background Against the backdrop of digital empowerment, generative artificial intelligence has been widely applied in school-age children’s reading education, and digital reading has become one of the primary types of environmental exposure for school-age children. However, school-age children face challenges such as insufficient age-appropriate content and uncontrollable physical and mental strain. There is an urgent demand for a public health intervention model that balances reading-related health benefits, prevents and controls digital exposure risks, avoids physical and mental health impairments, and adapts to school-age children from diverse socioeconomic backgrounds. Methods A retrospective control study design was used in this study. A total of 100 cases of school-age children aged 6–12 were collected from the standardized intervention archive of our institution from September 2025 to December 2025. According to the intervention plan actually accepted in the archive records, they were divided into the collaborative intervention group and the AI-only reading group with 50 cases in each group. In the AI-only reading group, the recorded intervention is purely generative AI independent reading intervention (college students are only responsible for equipment operation and maintenance, and do not participate in reading guidance and emotional intervention), while in the collaborative intervention group, the recorded intervention is the structured auxiliary collaborative intervention of the whole process of generative AI voice multi-round interactive reading combined with standardized training for college students. The intervention period is 12 weeks, three times a week, and each time is 20–25 min. Retrospective analysis of longitudinal data at baseline, 6 weeks of intervention, 12 weeks of follow-up and 4 weeks of follow-up, with the comprehensive score of early reading as the only preset main outcome index, repeated measurement analysis of variance, independent sample t -test and chi-square test were used to analyze the inter-group and time effects, Cohen’s d was used to evaluate the effect, and the test level was α = 0.05. Results Retrospective archive data shows that, after intervention, the collaborative intervention group achieved significantly higher composite early reading scores, phonological awareness, vocabulary comprehension accuracy, reading attention duration and reading interest scores than the AI-only reading group ( p < 0.05). The main effects of group, time and the group-time interaction were all highly statistically significant ( p < 0.01), with an effect size of Cohen’s d = 0.50 representing a moderate intervention effect. The collaborative intervention group also showed significantly higher intervention adherence rate, AI interaction completion rate, reading task completion rate and frequency of active participation than the AI-only reading group ( p < 0.05). In terms of digital health-related outcomes, the collaborative intervention group had significantly lower incidence of adverse psychological states, incidence of prodromal signs of visual fatigue and digital eye strain symptoms, and study dropout rate ( p < 0.05). Among the digital health-related safety indicators, the incidence of negative emotions, visual fatigue and research dropout rate were significantly lower than those of the AI-only reading group ( p < 0.05). The archived records showed that the whole screen duration was strictly in compliance, and there was no privacy leakage and serious adverse events. The 10% lost visit rate was controllable, and the complete rate of informed consent and the qualified rate of implementation were all 100%, and there was no privacy leakage and serious adverse events. Conclusion The generative AI interaction mode paired with college student auxiliary support is associated with sustained improvement school-age children’s core early reading ability via cumulative short-term follow-up effects. Meanwhile, this collaborative model enables effective management of digital environmental exposure risks and may reduce risks related to visual and psychological health among school-age children. The intergroup differences remained stable with reliable effect sizes. This intervention model can be may provide a reference for future implementation as a digital public health intervention targeting school-age children’s early reading, and provides preliminary empirical evidence for the standardized application of AI-supported education for school-age children. This retrospective study only reflects the differences between groups of compound intervention programs in archived cases, and cannot establish strong causal inference.

زمینه: در بستر توانمندسازی دیجیتال، هوش مصنوعی مولد به طور گسترده‌ای در آموزش خواندن کودکان سن مدرسه به کار گرفته شده است و خواندن دیجیتال به یکی از انواع اصلی مواجهه‌ی محیطی برای کودکان سن مدرسه تبدیل شده است. با این حال، کودکان سن مدرسه با چالش‌هایی مانند کمبود محتوای متناسب با سن و فشارهای جسمی و روانی غیرقابل کنترل مواجه هستند. نیاز فوری به یک الگوی مداخله‌ی سلامت عمومی وجود دارد که منافع سلامت مرتبط با خواندن را متعادل کند، خطرات مواجهه‌ی دیجیتال را پیشگیری و کنترل نماید، از آسیب‌های سلامت جسمی و روانی جلوگیری کند و با کودکان سن مدرسه از زمینه‌های اجتماعی-اقتصادی متنوع سازگار باشد. روش‌ها: در این مطالعه از طرح کنترل گذشته‌نگر استفاده شد. در مجموع ۱۰۰ مورد از کودکان سن مدرسه ۶ تا ۱۲ ساله از آرشیو مداخله‌ی استانداردشده‌ی مؤسسه‌ی ما از سپتامبر ۲۰۲۵ تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. بر اساس برنامه‌ی مداخله‌ای که واقعاً در سوابق آرشیو پذیرفته شده بود، آن‌ها به دو گروه مداخله‌ی مشارکتی و گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی تقسیم شدند که هر گروه شامل ۵۰ نفر بود. در گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی، مداخله‌ی ثبت‌شده صرفاً مداخله‌ی خواندن مستقل با هوش مصنوعی مولد بود (دانشجویان دانشگاه فقط مسئول راه‌اندازی و نگهداری تجهیزات بودند و در راهنمایی خواندن و مداخله‌ی عاطفی شرکت نداشتند)، در حالی که در گروه مداخله‌ی مشارکتی، مداخله‌ی ثبت‌شده، مداخله‌ی ساختاریافته‌ی کمکی مشارکتی در کل فرایند خواندن تعاملی چندمرحله‌ای صوتی با هوش مصنوعی مولد همراه با آموزش استانداردشده برای دانشجویان دانشگاه بود. دوره‌ی مداخله ۱۲ هفته، سه بار در هفته و هر بار ۲۰ تا ۲۵ دقیقه بود. تحلیل گذشته‌نگر داده‌های طولی در خط پایه، ۶ هفته مداخله، ۱۲ هفته پیگیری و ۴ هفته پیگیری انجام شد و امتیاز جامع خواندن اولیه به عنوان تنها شاخص اصلی از پیش تعیین‌شده در نظر گرفته شد. برای تحلیل اثرات بین‌گروهی و زمانی از تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر، آزمون t مستقل و آزمون کای-دو استفاده شد، اندازه‌ی اثر با Cohen’s d ارزیابی شد و سطح آزمون α = ۰٫۰۵ بود. نتایج: داده‌های آرشیوی گذشته‌نگر نشان داد که پس از مداخله، گروه مداخله‌ی مشارکتی در امتیاز ترکیبی خواندن اولیه، آگاهی واجی، دقت درک واژگان، مدت زمان توجه به خواندن و امتیاز علاقه به خواندن به طور معناداری بالاتر از گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی بود (p < 0.05). اثرات اصلی گروه، زمان و تعامل گروه-زمان همگی از نظر آماری بسیار معنادار بودند (p < 0.01) و اندازه‌ی اثر Cohen’s d = 0.50 نشان‌دهنده‌ی اثر مداخله‌ای متوسط بود. گروه مداخله‌ی مشارکتی همچنین نرخ پایبندی به مداخله، نرخ تکمیل تعامل با هوش مصنوعی، نرخ تکمیل وظیفه‌ی خواندن و فراوانی مشارکت فعال به طور معناداری بالاتری نسبت به گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی نشان داد (p < 0.05). از نظر پیامدهای مرتبط با سلامت دیجیتال، گروه مداخله‌ی مشارکتی شیوع معناداری کمتری از وضعیت‌های روانی نامطلوب، نشانه‌های پیش‌درآمد خستگی بینایی و علائم خستگی چشمی دیجیتال و نرخ ترک تحصیل داشت (p < 0.05). در میان شاخص‌های ایمنی مرتبط با سلامت دیجیتال، شیوع هیجانات منفی، خستگی بینایی و نرخ ترک پژوهش به طور معناداری کمتر از گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی بود (p < 0.05). سوابق آرشیوی نشان داد که مدت زمان کل استفاده از صفحه نمایش کاملاً مطابق با مقررات بوده و هیچ نشتی حریم خصوصی و رویداد نامطلوب جدی وجود نداشته است. نرخ مراجعه‌ی از دست رفته ۱۰٪ قابل کنترل بود و نرخ کامل بودن رضایت آگاهانه و نرخ اجرای واجد شرایط هر دو ۱۰۰٪ بود و هیچ نشتی حریم خصوصی و رویداد نامطلوب جدی وجود نداشت. نتیجه‌گیری: شیوه‌ی تعاملی هوش مصنوعی مولد همراه با حمایت کمکی دانشجویان دانشگاه با بهبود پایدار توانایی خواندن اولیه‌ی هسته‌ای کودکان سن مدرسه از طریق اثرات تجمعی پیگیری کوتاه‌مدت مرتبط است. در عین حال، این مدل مشارکتی امکان مدیریت مؤثر خطرات مواجهه با محیط دیجیتال را فراهم می‌کند و ممکن است خطرات مرتبط با سلامت بینایی و روانی کودکان سن مدرسه را کاهش دهد. تفاوت‌های بین‌گروهی با اندازه‌های اثر قابل اعتماد پایدار باقی ماندند. این مدل مداخله می‌تواند به عنوان مرجعی برای اجرای آینده به عنوان یک مداخله‌ی سلامت عمومی دیجیتال با هدف خواندن اولیه‌ی کودکان سن مدرسه مورد استفاده قرار گیرد و شواهد تجربی مقدماتی برای کاربرد استاندارد آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی برای کودکان سن مدرسه فراهم می‌کند. این مطالعه‌ی گذشته‌نگر فقط تفاوت‌های بین گروه‌های برنامه‌های مداخله‌ی ترکیبی در موارد آرشیوی را منعکس می‌کند و نمی‌تواند استنباط علّی قوی ایجاد کند.

Teacher Professional Identity is critical for rural teacher recruitment and retention, but effective pathways for its construction remain limited. This study examines whether and how a holistically designed English pedagogy course, integrating theoretical learning and micro-teaching practices with guided reflective discourses, shapes the professional identities of rural pre-service teachers. A longitudinal study spanning one academic year was conducted with three rural pre-service teachers enrolled in the Excellent Teacher Program at a normal university in western China. Data were collected through semi-structured interviews and reflective journals. Drawing on Varghese et al.'s identity-in-practice and identity-in-discourse as a conceptual lens, and Wenger's three modes of belonging as explanatory tools, our dual-layered framework reveals two key transformations. First, the course significantly transformed participants' initially underdeveloped Teacher Professional Identity (self-doubt, narrow grammar and vocabulary focus) into a broader, more confident and committed identity. Two patterns of change were identified: broadening of pedagogical vision from discrete skills to holistic design, and affective repositioning from fear and doubt to confidence and clarity. Second, the course functioned as a discourse-rich community of practice wherein three mechanisms operated to facilitate identity (re)formation: engagement through micro-teaching and peer collaboration, imagination through exposure to contemporary theories, and alignment through guided reflections linking practice to professional standards. The study demonstrates that a campus-based, holistically designed pedagogy course can serve as an effective pathway for the professional identity construction of rural pre-service teachers, particularly in contexts where quality field placements are not feasible. It also highlights the need to integrate such on-campus training with authentic rural experiences (e.g., short-term placements) to translate identity gains into sustained commitment to rural teaching. These findings offer insights for teacher education policy and practice, with implications for addressing global challenges in rural teacher retention.

هویت حرفه‌ای معلم برای جذب و نگهداشت معلمان روستایی اهمیت حیاتی دارد، اما مسیرهای مؤثر برای ساخت آن همچنان محدود است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا و چگونه یک دوره آموزش زبان انگلیسی با طراحی کل‌نگر، که یادگیری نظری و تمرین‌های تدریس خرد را با گفتمان‌های بازتابی هدایت‌شده ادغام می‌کند، هویت حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت روستایی را شکل می‌دهد. یک مطالعه طولی به مدت یک سال تحصیلی با سه معلم پیش‌خدمت روستایی که در برنامه معلم ممتاز در یک دانشگاه تربیت معلم در غرب چین ثبت‌نام کرده بودند، انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و ژورنال‌های بازتابی گردآوری شد. با بهره‌گیری از چارچوب مفهومی هویت در عمل و هویت در گفتمان Varghese و همچنین سه شیوه تعلق Wenger به عنوان ابزارهای تبیینی، چارچوب دو‌لایه ما دو تحول کلیدی را آشکار می‌کند. نخست، این دوره هویت حرفه‌ای معلمی اولیه و کمتر توسعه‌یافته شرکت‌کنندگان (شک به خود، تمرکز محدود بر دستور زبان و واژگان) را به هویتی گسترده‌تر، با اعتماد به نفس و تعهد بیشتر تبدیل کرد. دو الگوی تغییر شناسایی شد: گسترش چشم‌انداز آموزشی از مهارت‌های مجزا به طراحی کل‌نگر و بازموضع‌یابی عاطفی از ترس و تردید به اعتماد به نفس و شفافیت. دوم، این دوره به عنوان یک جامعه عمل غنی از گفتمان عمل کرد که در آن سه سازوکار برای تسهیل (باز)شکل‌گیری هویت فعال بود: درگیری از طریق تدریس خرد و همکاری با همتایان، تخیل از طریق مواجهه با نظریه‌های معاصر و همسویی از طریق بازتاب‌های هدایت‌شده که عمل را به استانداردهای حرفه‌ای پیوند می‌داد. این مطالعه نشان می‌دهد که یک دوره آموزش معلمی مبتنی بر دانشگاه با طراحی کل‌نگر می‌تواند به عنوان مسیری مؤثر برای ساخت هویت حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت روستایی عمل کند، به ویژه در زمینه‌هایی که امکان کارورزی میدانی با کیفیت وجود ندارد. همچنین بر ضرورت ادغام چنین آموزش‌های دانشگاهی با تجارب اصیل روستایی (مانند کارورزی‌های کوتاه‌مدت) برای تبدیل دستاوردهای هویتی به تعهد پایدار به تدریس در مناطق روستایی تأکید می‌کند. این یافته‌ها بینش‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل در آموزش معلم ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای مواجهه با چالش‌های جهانی در نگهداشت معلمان روستایی دارد.

The current study was designed to examine the relation between intimate partner violence (IPV) and children's memory and drew from a socioeconomically and racially diverse sample of children living in and around a midsized southeastern city (n = 140). Mother-reported IPV when the children were 30 months old was a significant predictor of children's short-term, working, and deliberate memory at 60 months of age, even after controlling for the children's sex and race, the families' income-to-needs ratio, the children's expressive vocabulary, and maternal harsh-intrusive parenting behaviors. These findings add to the limited extant literature that finds linkages between IPV and children's cognitive functioning and suggest that living in households in which physical violence is perpetrated among intimate partners may have a negative effect on multiple domains of children's memory development.

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خشونت شریک صمیمی (IPV) و حافظه کودکان طراحی شده است و از نمونه‌ای با تنوع اقتصادی-اجتماعی و نژادی از کودکان ساکن در یک شهر متوسط در جنوب شرقی ایالات متحده و اطراف آن (n = 140) بهره برده است. گزارش مادران از خشونت شریک صمیمی زمانی که کودکان ۳۰ ماهه بودند، پیش‌بینی‌کننده معناداری برای حافظه کوتاه‌مدت، حافظه فعال و حافظه عمدی کودکان در سن ۶۰ ماهگی بود؛ حتی پس از کنترل جنسیت و نژاد کودک، نسبت درآمد به نیاز خانواده، واژگان بیانی کودک و رفتارهای فرزندپروری خشن-مداخله‌گر مادرانه. این یافته‌ها به ادبیات محدود موجود که ارتباط بین خشونت شریک صمیمی و عملکرد شناختی کودکان را نشان می‌دهد، می‌افزاید و حاکی از آن است که زندگی در خانواده‌هایی که در آن‌ها خشونت فیزیکی میان شرکای صمیمی رخ می‌دهد، می‌تواند تأثیر منفی بر حوزه‌های مختلف رشد حافظه کودکان داشته باشد.