Collaborative learning

The use of the cooperative learning model of Teams Games Tournament (TGT) supported by Baamboozle media has the potential to increase student engagement through discussion, collaboration, and game-based activities. This study examines the effectiveness of the TGT model supported by Baamboozle media in improving students' learning outcomes in the topic of Work and Energy at SMA Negeri 2 Tondano. The study used a quasi-experimental method with a non-equivalent pretest-posttest control group design. The sample consisted of 30 students divided into an experimental class and a control class, with 15 students in each class. The descriptive analysis showed that the average score in the experimental class increased from 30.6 to 78.93, while the average score in the control class increased from 26.46 to 69.46. The average N-Gain score was 0.6991 in the experimental class and 0.5949 in the control class. Both classes were in the moderate category, but the improvement in learning outcomes was greater in the experimental class than in the control class. These findings indicate that the TGT model supported by Baamboozle media can be an alternative teaching strategy for improving student learning outcomes. The implication of this study is that the TGT model supported by Baamboozle media can be considered for use in physics learning to create an interactive and collaborative learning environment that encourages active student participation

The article substantiates a four-stage theoretical model for developing critical thinking competence in pre-service English teachers. Each stage is linked to problem-based, project-based, collaborative learning and reflective writing; indicators and a three-level scale are proposed.

این مقاله یک مدل نظری چهارمرحله‌ای برای توسعه شایستگی تفکر انتقادی در معلمان آینده زبان انگلیسی را توجیه می‌کند. هر مرحله به یادگیری مبتنی بر مسئله، یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مشارکتی و نوشتن تأملی مرتبط است؛ شاخص‌ها و یک مقیاس سه‌سطحی پیشنهاد شده‌اند.

Teaching English as a foreign language faces several challenges related to student motivation, active participation, and the development of communicative skills, particularly speaking. In response to this situation, gamification has emerged as an innovative teaching strategy that incorporates game elements into educational contexts in order to promote meaningful learning experiences. The aim of this study is to analyze the potential of gamification for the development of English-speaking skills, considering its theoretical foundations, key components, and practical applications in the teaching and learning process of foreign languages. From a theoretical and descriptive perspective, the study examines contributions from various scholars who emphasize the value of elements such as points, badges, levels, challenges, and immediate feedback systems in fostering motivation, participation, and learners' self-confidence. Likewise, practical experiences involving role-playing games, gamified debates, digital platforms, and collaborative learning environments are discussed as effective means of encouraging the contextualized use of the language. The analysis reveals that gamification contributes to reducing communication anxiety, increasing student interaction, and strengthening linguistic and social skills that are essential for English language learning. It is concluded that this methodology represents an effective alternative for enriching foreign language instruction, provided that its implementation is guided by clearly defined pedagogical objectives and adapted to the characteristics of the educational context in which it is applied.

Creativity is a core competency within Kenya’s Competency-Based Education framework, and Integrated Science offers opportunities for learners to investigate, collaborate, experiment, and apply scientific knowledge. However, limited context-specific evidence exists on how teachers combine instructional strategies to foster creativity in Junior School Integrated Science. This study assessed variations in teachers’ combined use of inquiry-based, collaborative, experiential and hands-on, and technology-enhanced strategies in public Junior Schools in Ainabkoi Sub-County, Uasin Gishu County, Kenya. Guided by Piaget’s Cognitive Constructivist Theory, it adopted a pragmatic worldview and convergent parallel mixed-methods design. Questionnaires were completed by 81 Integrated Science teachers, and semi-structured interviews were conducted with 15 Lead Integrated Science Teachers. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and hierarchical cluster analysis (HCA), while qualitative data underwent thematic analysis. Collaborative learning recorded the highest use (M = 4.06, SD = 0.65), followed by inquiry-based learning (M = 3.94, SD = 0.66), experiential/hands-on learning (M = 3.54, SD = 0.53), and technology-enhanced instruction (M = 2.92, SD = 0.37). HCA yielded three exploratory profiles distinguished by relative emphasis on technology, inquiry and experiential learning, and collaboration. Interviews indicated that teachers adapted strategy combinations to lesson demands, resources, time, class size, and preparation requirements. The findings show variation in teachers’ reported practices, supporting differentiated professional development and improved access to practical and digital resources. Learner creativity was not directly measured.

This study examined the implementation and perceived effectiveness of Inquiry-Based Learning (IBL) strategies in science among teachers and students in five public junior high schools in Panabo City, Davao del Norte. Anchored in Constructivist Learning Theory, Social Constructivism, Progressive Inquiry, and Cognitive Load Theory, it employed a quantitative descriptive-correlational design. Respondents comprised 31 Science teachers selected through total enumeration and 100 Grade 10 students selected through purposive sampling. Data were collected using validated researcher-developed questionnaires and analyzed using descriptive statistics, Pearson correlation, and independent samples t-tests. Teachers rated IBL implementation as Highly Implemented (M = 4.66) and its effectiveness as Highly Effective (M = 4.71), whereas students rated implementation as Implemented (M = 4.17) and effectiveness as Effective (M = 4.09). Significant positive relationships emerged between implementation and perceived effectiveness, with stronger associations in students’ assessments. Significant differences between teacher and student ratings indicated disparities in their classroom perceptions. The findings concerned student engagement, conceptual understanding, scientific inquiry skills, collaborative learning, and problem-solving abilities. The study proposed the INQUIRE+ Professional Development Program to strengthen Science teachers’ inquiry-based instruction through coaching, collaborative lesson study, reflective practice, and systematic monitoring and evaluation. It aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by supporting improved Science instruction and continuing teacher development. Its contribution to educational and institutional sustainability lies in promoting sustained professional learning, school-based collaboration, and evidence-informed instructional improvement across participating schools and varied local classroom learning contexts. Further evaluation of the proposed program is needed to establish its effectiveness after implementation.

The central issue that is being addressed in this particular research endeavor pertains to the notably inadequate science learning outcomes that have been observed among the fourth-grade students enrolled at SD Negeri 1 Labuah Ratu Dua. The primary objective of this research is to systematically investigate and elucidate the effects that the Team Games Tournament (TGT) learning model has on improving these educational outcomes. The methodological framework employed in this study is characterized by a quasi-experimental design, which allows for the exploration of causal relationships while maintaining a level of control over extraneous variables. The total population under consideration in this research comprises 60 students, and it is noteworthy that the sample size is also exactly 60 students, thereby ensuring comprehensive representation. In determining the research sample, a non-probability sampling technique was utilized, which is particularly relevant in contexts where random sampling is not feasible or practical. The data collection methods employed in this study encompass a variety of non-test techniques, including but not limited to observation and documentation, alongside test techniques, which are specifically structured in the format of multiple-choice questions. The subsequent data processing was conducted using statistical methods such as the chi-square formula, F-test, and simple linear regression analyses, all of which collectively provide robust evidence supporting the hypothesis. The results indicate a statistically significant effect of the TGT learning model on the academic performance of students in the fourth grade of elementary school, as substantiated by the finding that Fhitung exceeds Ftabel, specifically with values of 19.77 and 4.20, respectively. This compelling evidence serves to underscore the efficacy of the TGT learning model as an innovative pedagogical approach aimed at enhancing science learning outcomes within this educational context. Overall, the implications of these findings are far-reaching, suggesting that the implementation of such collaborative learning strategies could potentially transform educational practices in similar settings.

Background: Teacher agency is essential to educational transformation, yet teacher development in Nepal often relies on standardized training approaches that emphasize prescribed methods rather than critical reflection, contextual experimentation, and collaborative learning. Objectives: This study explores how teachers develop and exercise agency through Critical–Creative Pedagogy (CCP) and participatory action research in two Nepali public-school contexts. Methods: Using a participatory action research approach, the study examined two contexts: a cross-school initiative involving 11 teachers from eight public schools in Helambu and a school-based initiative involving 30 teachers at Janata Secondary School in Bardibas. Data were generated over nine months through workshop interactions, teacher reflections, lesson plans, classroom observations, reflective dialogues, and informal conversations with students. The analysis examined how reflection, dialogue, classroom experimentation, and collective professional learning contributed to the development of teacher agency. Results: The findings indicate that teacher agency developed through iterative cycles of reflection, action, observation, dialogue, and re-reflection rather than through standardized training alone. Teachers began questioning textbook-centred and examination-driven practices and experimenting with learning activities grounded in students’ experiences and local contexts. Contextual adaptation and engagement with the wider school community, including school management committees and parents, emerged as important dimensions of pedagogical change. The Bardibas initiative appeared to foster stronger shared reflection, mutual support, and continuity of pedagogical change than the cross-school arrangement in Helambu. Conclusion: Teacher agency is a relational and context-dependent process that develops through critical reflection, pedagogical experimentation, and collaborative learning. Sustaining educational transformation requires professional learning opportunities that connect teachers’ agency with local knowledge, school-level collaboration, and community engagement. Novelty: By examining participatory action research across two distinct school contexts, this study highlights how the institutional setting of teacher collaboration may shape opportunities for collective reflection, mutual support, and sustained pedagogical change. It also foregrounds the importance of connecting teacher learning with school and community contexts in efforts to transform classroom practice.

Objective: to report the experience of remote teaching in an academic master’s degree course during the covid-19 pandemic. Methods: this is a descriptive study, experience report type, experienced from October to December 2020 in a mandatory subject of the Postgraduate Program in Nursing of a Public University in the state of Pará. Results: The educational activities took place synchronously and asynchronous, from virtual classes and texts for reading, all of that was possible by the use of educational technological strategies in the experienced pandemic scenario. Remote teaching required students and teachers to adapt to the new classroom routine in their homes, adapting the study environment and appropriate equipment for this context. Even with the challenges faced, the establishment of the remote learning process added skills among those involved, improvement of tools and digital transformation of the conventional classroom. Conclusion: remote teaching was efficient and provided opportunities for pedagogical mediations, promoting collaborative learning among students. It also revealed the need for training for those involved in the process.

Twenty First Century Skills (21st CS) are considered to be a pathway of STEM/STEAM (Science, Technology, Engineering, Arts and Mathematics) Education, yet there is limited evidence at a large scale of the implementation of STEM/STEAM pedagogy in secondary schools of Pakistan. The research sought to understand the self-reported classroom practices of secondary school teachers across nine domains of pedagogical and infrastructural practices associated with STEM/STEAM learning, and to examine the differences in practices by teachers from different localities and males and females. The design of the study was descriptive, cross-sectional survey. The respondents comprised 1,099 STEM/STEAM engaged secondary teachers from all seven administrative provinces/territories of Pakistan who filled an 8-item Yes/No Resource Availability index along with a structured 51 item questionnaire on a 5-point Likert scale, which measured 8 practice constructs: Project- and Problem-Based Learning, Hands-On and Model-Making Practices, Inquiry-Based Learning, Use of Digital Tools and Technology, Arts Integration, Collaborative Learning, Problem-Solving and Design Thinking, and STEM/STEAM Competitions and Achievement Exposure. The instrument was expert validated and showed great internal consistency (α overall was .905). Results: Teachers indicated that they were implementing Project/Problem Based Learning (PBL) at a high level (M = 3.57), Competitions and Achievement Exposure at a high level (M = 3.48), and Arts Integration at a moderate level (M = 3.42), while they were implementing Collaborative Learning at a moderate level (M = 3.39), Problem Solving and Design Thinking at a moderate level (M = 3.34), and Inquiry Based Learning at a moderate level (M = 3.32), and Hands On/Model Making at a comparatively low level (M = 3.05). In general, 49.5% of cases, material and infrastructural resources were available. There was no significant difference between the availability of resources available to teachers by gender, but there was a significant difference by urban and rural (χ² = 22.449, p < .001), with teachers from urban schools saying they had less available in their classroom than teachers from rural schools, possibly because of the overcrowding of urban schools, rather than the fact that rural school resources are superior. Conclusion: relatively high levels of engagement with teacher-directed/low material cost practices and practices depending on sustained student autonomy or on physical materials or infrastructure or on the digital are relatively limited, with the exception of practices that rely on physical materials and infrastructure. Implications: The results justify investing more in infrastructure and professional development in hands-on, inquiry, and technologically focused practice and in the reallocation of resources based on per-capita classroom load instead of on an urban/rural administrative classification.

The development of digital technology requires Islamic Religious Education (IRE) to accommodate students’ diverse potentials and foster creativity, including in Akhlak learning, which is often delivered through conventional approaches. This study aims to describe the planning and implementation of digital technology-based product differentiation, identify the forms and quality of students’ products, analyze the development of creativity, and examine the supporting and inhibiting factors at SMAN 1 Majalengka. The study employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through participatory observation, in-depth interviews with one IRE teacher and six eleventh-grade students, and documentation of instructional materials and students’ digital works. Data were analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The findings indicate that instruction was systematically planned through diagnostic assessment, product choices, and assessment rubrics. Implementation resulted in short films, educational videos, and digital posters that represented students’ understanding of moral values. Creativity was reflected in the development of originality, flexibility, elaboration, and fluency of thinking. Teachers’ technological competence, students’ enthusiasm, and a collaborative learning environment supported implementation, while limited time and technical constraints remained challenges. This study provides practical insights into implementing digital product differentiation to foster creativity in Islamic Religious Education. ABSTRAK Perkembangan teknologi digital menuntut pembelajaran Pendidikan Agama Islam (PAI) yang mampu mengakomodasi keberagaman potensi siswa dan mengembangkan kreativitas, termasuk pada materi Akhlak yang cenderung disampaikan secara konvensional. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan perencanaan dan pelaksanaan pembelajaran berdiferensiasi produk berbasis teknologi digital, mengidentifikasi bentuk dan kualitas produk siswa, menganalisis perkembangan kreativitas, serta mengungkap faktor pendukung dan penghambat implementasinya di SMAN 1 Majalengka. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan desain studi kasus. Data dikumpulkan melalui observasi partisipatif, wawancara mendalam dengan satu guru PAI dan enam siswa kelas XI, serta dokumentasi perangkat pembelajaran dan karya digital. Analisis data dilakukan melalui reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa pembelajaran direncanakan secara sistematis melalui asesmen diagnostik, pilihan produk, dan rubrik penilaian. Pelaksanaannya menghasilkan film pendek, video edukasi, dan poster digital yang merepresentasikan pemahaman nilai Akhlak. Kreativitas siswa tampak pada perkembangan orisinalitas, keluwesan ide, elaborasi, dan kelancaran berpikir. Kompetensi teknologi guru, antusiasme siswa, serta lingkungan kolaboratif mendukung implementasi, sedangkan keterbatasan waktu dan kendala teknis menjadi hambatan. Penelitian ini memberikan gambaran praktis penerapan diferensiasi produk digital untuk mengembangkan kreativitas siswa dalam pembelajaran PAI.

Teacher professional development is particularly important in special education, where teachers are expected to respond to diverse and complex student needs. This study examines school-based professional development workshops implemented through a voluntary, group-oriented adaptation of the peer coaching model in a special education school. The research aims to explore why special education teachers chose to participate in peer coaching-based professional development workshops and to examine the perceived impacts of these workshops on teachers, students, and the overall school climate. Adopting a qualitative research design, semi-structured interviews were conducted with 11 teachers (10 female and 1 male). The data were analyzed using a five-stage phenomenological analysis method. Findings revealed that teachers participated in the workshops to enhance their professional competence, stay informed about current approaches, develop skills in areas where they felt inadequate, and engage in collaborative learning with colleagues. The workshop process was also perceived to contribute positively to students’ academic and social development and to foster a more supportive and collaborative school atmosphere. Overall, participants perceived that the school-based, group-oriented peer coaching workshops supported their instructional practices and contributed to a more collaborative school culture. The study further emphasizes the importance of supporting needs-based and collaborative professional development models within educational policy frameworks.

توسعه حرفه‌ای معلمان به‌ویژه در آموزش ویژه اهمیت بسزایی دارد، زیرا از معلمان انتظار می‌رود به نیازهای متنوع و پیچیده دانش‌آموزان پاسخ دهند. این پژوهش به بررسی کارگاه‌های توسعه حرفه‌ای مدرسه‌محور که از طریق انطباق داوطلبانه و گروه‌محور مدل مربیگری همتا در یک مدرسه آموزش ویژه اجرا شده‌اند، می‌پردازد. هدف پژوهش، واکاوی دلایل مشارکت معلمان آموزش ویژه در کارگاه‌های توسعه حرفه‌ای مبتنی بر مربیگری همتا و بررسی تأثیرات ادراک‌شده این کارگاه‌ها بر معلمان، دانش‌آموزان و فضای کلی مدرسه است. با اتخاذ طرح پژوهش کیفی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۱ معلم (۱۰ زن و ۱ مرد) انجام شد. داده‌ها با استفاده از روش تحلیل پدیدارشناختی پنج‌مرحله‌ای تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که معلمان به منظور ارتقای شایستگی حرفه‌ای، به‌روز ماندن نسبت به رویکردهای جاری، توسعه مهارت‌ها در حوزه‌هایی که احساس ضعف می‌کردند و یادگیری مشارکتی با همکاران در کارگاه‌ها شرکت کردند. همچنین، فرایند کارگاه‌ها از منظر معلمان به رشد تحصیلی و اجتماعی دانش‌آموزان و تقویت فضای حمایتی و مشارکتی مدرسه کمک کرده است. به طور کلی، شرکت‌کنندگان معتقد بودند که کارگاه‌های مربیگری همتای مدرسه‌محور و گروه‌محور از شیوه‌های آموزشی آنان حمایت کرده و به فرهنگ مدرسه‌ای مشارکتی‌تر کمک نموده است. این مطالعه همچنین بر اهمیت حمایت از مدل‌های توسعه حرفه‌ای مبتنی بر نیاز و مشارکتی در چارچوب سیاست‌های آموزشی تأکید می‌کند.

This study seeks to reveal the profile of collaboration skills (CS) and communication confidence (CC) of pre-service chemsitry teacher (PCT). Designed as a descriptive quantitative study, convenience sampling technique was adopted for this study. A total of 26 PCTs were involved as research samples. Data were obtained through two closed-ended questionnaires: the Collaborative Skill Questionnaire (CS-Q) and the Communication Confidence Questionnaire (CC-Q). Descriptive statistics were used to analyze the profile levels of the PCT-CS and PCT-CC. The level criteria were divided into five categories. Based on these results, the PCT-CS was generally at a good level. Meanwhile, the PCT-CC level was sufficient. Based on the research results that have gone through the data analysis stage, learning activities need to implement methods that are capable of training PCT-CS and PCT-CC such as collaborative learning methods.

این مطالعه با هدف آشکارسازی نمایه مهارت‌های همکاری (CS) و اعتماد به نفس ارتباطی (CC) دانشجومعلمان شیمی (PCT) انجام شده است. این پژوهش به صورت توصیفی-کمی طراحی شده و از روش نمونه‌گیری در دسترس استفاده شده است. در مجموع ۲۶ نفر از دانشجومعلمان شیمی به عنوان نمونه پژوهش شرکت داشتند. داده‌ها از طریق دو پرسشنامه بسته‌پاسخ جمع‌آوری شد: پرسشنامه مهارت همکاری (CS-Q) و پرسشنامه اعتماد به نفس ارتباطی (CC-Q). برای تحلیل سطوح نمایه PCT-CS و PCT-CC از آمار توصیفی استفاده شد. معیار سطوح به پنج دسته تقسیم گردید. بر اساس این نتایج، سطح PCT-CS به طور کلی در وضعیت خوب قرار داشت. در حالی که سطح PCT-CC در حد کافی بود. بر اساس نتایج پژوهش که مرحله تحلیل داده‌ها را طی کرده است، فعالیت‌های یادگیری نیازمند اجرای روش‌هایی هستند که قادر به تقویت PCT-CS و PCT-CC باشند؛ مانند روش‌های یادگیری مشارکتی.

for undergraduate science students. The study tested three hypotheses: (i) Do students benefit academically from a formalized study buddy peer learning program? (ii) Do mentors and protégés benefit equally from participation in the study buddy program? (iii) Does heterogeneity in group members' initial academic performance have an effect on benefits from participation in the study buddy program? To test these hypotheses, we implemented a cohort-based study buddy program in which high-scoring students (mentors) and lower-scoring peers (protégés), following their first assessment scores in a given course, were invited to form study groups. We compared the performance of participants versus non-participants on subsequent assessments, while examining separately the effects for mentors and protégés. Results showed (i) significant grade benefits for participants over non-participants, (ii) similar participation benefits for students in mentor and protégé roles, and (iii) no interaction of competence-based heterogeneity on these effects. Although this study design was unable to assess the nature of the study buddy interactions, the grade performance data highlight the program as a cost-effective and scalable approach to enhance students' educational experiences. The data also emphasize the value of reducing barriers to collaborative learning in higher education.

برای دانشجویان علوم در مقطع کارشناسی، این پژوهش سه فرضیه را مورد آزمون قرار داد: (۱) آیا دانشجویان از برنامه یادگیری همیار تحصیلی به صورت رسمی به لحاظ تحصیلی بهره‌مند می‌شوند؟ (۲) آیا راهنماها (mentors) و شاگردان (protégés) به طور یکسان از مشارکت در برنامه همیار تحصیلی سود می‌برند؟ (۳) آیا ناهمگنی در عملکرد تحصیلی اولیه اعضای گروه بر میزان بهره‌مندی از مشارکت در برنامه همیار تحصیلی تأثیر دارد؟ برای آزمون این فرضیه‌ها، یک برنامه همیار تحصیلی مبتنی بر گروه‌های هم‌دوره‌ای اجرا شد که در آن دانشجویان با نمرات بالا (mentors) و همتایان با نمرات پایین‌تر (protégés)، پس از کسب نمرات اولین ارزیابی در یک درس معین، به تشکیل گروه‌های مطالعاتی دعوت شدند. عملکرد شرکت‌کنندگان با غیرشرکت‌کنندگان در ارزیابی‌های بعدی مقایسه شد و اثرات برای راهنماها و شاگردان به طور جداگانه بررسی گردید. نتایج نشان داد: (۱) مزایای معنادار نمره‌ای برای شرکت‌کنندگان نسبت به غیرشرکت‌کنندگان، (۲) مزایای مشابه مشارکت برای دانشجویان در نقش‌های راهنما و شاگرد، و (۳) عدم وجود تعامل معنادار ناهمگنی مبتنی بر شایستگی بر این اثرات. اگرچه طراحی این مطالعه امکان ارزیابی ماهیت تعاملات همیار تحصیلی را فراهم نکرد، داده‌های عملکرد نمره‌ای، این برنامه را به عنوان رویکردی مقرون‌به‌صرفه و مقیاس‌پذیر برای ارتقای تجربه آموزشی دانشجویان برجسته می‌کند. همچنین داده‌ها بر اهمیت کاهش موانع یادگیری مشارکتی در آموزش عالی تأکید دارند.

This article examines the theoretical and methodological foundations for improving the development of students’ communicative competence in Russian as a foreign language through interactive and digital technologies. The study draws on communicative language teaching, the action-oriented approach, constructivism, collaborative learning, and the updated CEFR model. The CEFR Companion Volume conceptualizes language use through reception, production, interaction, and mediation and gives explicit attention to online interaction and collaborative meaning-making. On this basis, the article proposes a cyclical methodology consisting of diagnostic assessment, linguistic scaffolding, an authentic communicative task, role-play or problem-based interaction, collaborative mediation, reflection, and criteria-based formative assessment. The analysis suggests that the effectiveness of interactive technology depends less on the tool itself than on its pedagogically coherent connection to communicative goals, learners’ proficiency, language material, and feedback. In higher education, a systematic combination of role-play, debate, jigsaw tasks, case studies, project work, peer feedback, LMS forums, collaborative documents, and video/audio assignments can shift students from passive knowledge reception toward active participation as social agents.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و روش‌شناختی بهبود توسعه شایستگی ارتباطی دانشجویان در زبان روسی به عنوان زبان خارجی از طریق فناوری‌های تعاملی و دیجیتال می‌پردازد. این پژوهش بر آموزش زبان مبتنی بر ارتباط، رویکرد کنش‌محور، سازنده‌گرایی، یادگیری مشارکتی و مدل به‌روزشده CEFR تکیه دارد. جلد همراه CEFR استفاده از زبان را از طریق دریافت، تولید، تعامل و میانجی‌گری مفهوم‌سازی می‌کند و توجه صریحی به تعامل آنلاین و ساخت مشترک معنا دارد. بر این اساس، مقاله یک روش‌شناسی چرخه‌ای شامل ارزیابی تشخیصی، حمایت زبانی، یک تکلیف ارتباطی اصیل، ایفای نقش یا تعامل مبتنی بر مسئله، میانجی‌گری مشارکتی، بازتاب و ارزیابی تکوینی مبتنی بر معیارها پیشنهاد می‌کند. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که اثربخشی فناوری تعاملی کمتر به خود ابزار وابسته است و بیشتر به پیوند منسجم آموزشی آن با اهداف ارتباطی، سطح مهارت زبان‌آموزان، مواد زبانی و بازخورد بستگی دارد. در آموزش عالی، ترکیب نظام‌مند ایفای نقش، مناظره، تکالیف جورچین، مطالعات موردی، کار پروژه‌ای، بازخورد همتایان، انجمن‌های LMS، اسناد مشارکتی و تکالیف ویدئویی/صوتی می‌تواند دانشجویان را از دریافت منفعلانه دانش به سوی مشارکت فعال به عنوان عاملان اجتماعی سوق دهد.

This study aims to: (1) describe the form of leadership transformation of the Principal of SDN 1 Rempek; (2) describe the strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in building synergy among school members; and (3) describe the innovation strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in improving teacher performance. This study employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews with the principal and three teachers, observations, and documentation studies. Data were analyzed using Miles and Huberman's interactive model. The results showed that: (1) the principal had implemented all four dimensions of transformational leadership including idealized influence through discipline modeling, inspirational motivation through teacher involvement in curriculum development, intellectual stimulation through training facilitation, and individualized consideration through personal mentoring; (2) synergy was built through regular evaluation meetings, internal teacher working groups, and informal interactions with the principal acting as facilitator and mediator; and (3) innovation focused on strengthening literacy and numeracy through collaborative learning, reading corners, and project-based learning. Keywords: Transformational Leadership, Synergy, Innovation, Teacher Performance, Primary School Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk: (1) mendeskripsikan bentuk transformasi kepemimpinan Kepala SDN 1 Rempek; (2) mendeskripsikan strategi Kepala SDN 1 Rempek dalam membangun sinergi warga sekolah; dan (3) mendeskripsikan strategi inovasi Kepala SDN 1 Rempek dalam meningkatkan kinerja guru. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan rancangan studi kasus. Pengumpulan data dilakukan melalui wawancara mendalam dengan kepala sekolah dan tiga guru, observasi, serta studi dokumentasi. Data dianalisis menggunakan model interaktif Miles dan Huberman. Hasil penelitian menunjukkan bahwa: (1) kepala sekolah telah menerapkan keempat dimensi kepemimpinan transformasional yang meliputi pengaruh ideal melalui keteladanan disiplin, motivasi inspirasional melalui pelibatan guru dalam penyusunan kurikulum, stimulasi intelektual melalui fasilitasi pelatihan, dan pertimbangan individual melalui pendampingan personal; (2) sinergi dibangun melalui rapat evaluasi rutin, MGMP internal, dan interaksi informal dengan kepala sekolah berperan sebagai fasilitator dan mediator; serta (3) inovasi difokuskan pada penguatan literasi dan numerasi melalui pembelajaran kolaboratif, pojok baca, dan pembelajaran berbasis proyek. Kata Kunci: Sekolah Ramah Anak, Iklim Sekolah, Implementasi Program, Sekolah Menengah Pertama

این پژوهش با اهداف زیر انجام شده‌است: (۱) توصیف شکل تحول رهبری مدیر مدرسه SDN 1 Rempek؛ (۲) توصیف راهبردهای مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در ایجاد هم‌افزایی میان اعضای مدرسه؛ و (۳) توصیف راهبردهای نوآورانه مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در بهبود عملکرد معلمان. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده‌است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه و سه معلم، مشاهده و مطالعات اسنادی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman صورت گرفت. نتایج نشان داد: (۱) مدیر مدرسه هر چهار بُعد رهبری تحول‌آفرین را اجرا کرده‌است که شامل نفوذ آرمانی از طریق الگوسازی انضباط، انگیزش الهام‌بخش از طریق مشارکت معلمان در توسعه برنامه درسی، تحریک فکری از طریق تسهیل آموزش‌ها و توجه فردی از طریق مشاوره شخصی می‌باشد؛ (۲) هم‌افزایی از طریق جلسات ارزیابی منظم، گروه‌های کاری داخلی معلمان و تعاملات غیررسمی با نقش مدیر به عنوان تسهیل‌گر و میانجی ایجاد شده‌است؛ و (۳) نوآوری بر تقویت سواد خواندن و ریاضی از طریق یادگیری مشارکتی، گوشه‌های مطالعه و یادگیری مبتنی بر پروژه متمرکز بوده‌است.

Inclusive education fosters equitable learning opportunities, participation, and a sense of belonging among students with diverse abilities and learning needs. This study explored the perspectives and experiences of Junior High School students regarding inclusive education in three O.P. Siena schools in Luzon during the 2025–2026 academic year. An explanatory sequential mixed-methods design was utilized, involving 56 students selected through stratified random sampling for the quantitative phase, followed by qualitative inquiry. Descriptive statistics and Pearson product-moment correlation were used to analyze quantitative data, while thematic analysis was applied to qualitative accounts. The findings indicated positive perspectives across five dimensions: attitude toward inclusion, peer relationships, academic collaboration and participation, social interaction, and sense of belonging. The sense of belonging received the highest mean, with relationships observed among the five dimensions. The strongest correlation was between academic collaboration and participation and social interaction. Qualitative findings identified four themes: acceptance through inclusion, relationships through peer support and interaction, learning through collaboration and assistance, and belonging through respect and classroom membership. Despite these experiences, challenges included limited social engagement beyond classroom activities, uncertainty in interacting with learners with disabilities, and limited understanding of disability and appropriate support strategies. Integrating these findings underscores the importance of strengthening peer relationships, collaborative learning, respectful interactions, and inclusive social opportunities. These results provide a foundation for a student-centered inclusive education program that promotes participation and belonging among learners in the schools.

آموزش فراگیر فرصت‌های یادگیری عادلانه، مشارکت و احساس تعلق را در میان دانش‌آموزان با توانایی‌ها و نیازهای یادگیری متنوع تقویت می‌کند. این پژوهش دیدگاه‌ها و تجارب دانش‌آموزان دوره متوسطه اول را درباره آموزش فراگیر در سه مدرسه O.P. Siena در منطقه لوزون طی سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ مورد بررسی قرار داد. از طرح پژوهش آمیخته ترتیبی توضیحی استفاده شد که شامل ۵۶ دانش‌آموز انتخاب‌شده از طریق نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای برای مرحله کمی و سپس پژوهش کیفی بود. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شد و داده‌های کیفی با تحلیل تماتیک بررسی گردید. یافته‌ها نشان داد که دیدگاه‌های مثبت در پنج بعد وجود دارد: نگرش نسبت به فراگیرسازی، روابط همسالان، همکاری و مشارکت تحصیلی، تعامل اجتماعی و احساس تعلق. احساس تعلق بالاترین میانگین را داشت و بین پنج بعد، روابطی مشاهده شد. قوی‌ترین همبستگی بین همکاری و مشارکت تحصیلی و تعامل اجتماعی بود. یافته‌های کیفی چهار مضمون را شناسایی کرد: پذیرش از طریق فراگیرسازی، روابط از طریق حمایت و تعامل همسالان، یادگیری از طریق همکاری و یاری‌رسانی، و تعلق از طریق احترام و عضویت در کلاس. با وجود این تجارب، چالش‌هایی مانند محدودیت در تعاملات اجتماعی فراتر از فعالیت‌های کلاسی، عدم اطمینان در تعامل با دانش‌آموزان دارای معلولیت و درک محدود از معلولیت و راهبردهای حمایتی مناسب وجود داشت. ادغام این یافته‌ها بر اهمیت تقویت روابط همسالان، یادگیری مشارکتی، تعاملات محترمانه و فرصت‌های اجتماعی فراگیر تأکید می‌کند. این نتایج مبنایی برای برنامه آموزش فراگیر دانش‌آموزمحور فراهم می‌آورد که مشارکت و احساس تعلق را در میان فراگیران مدارس ترویج می‌دهد.

Life Skills Education (LSE) is now a crucial element of holistic learning in the 21st century, with the focus on the socio-emotional, cognitive, and behavioural progression among students. LSE is of special importance in the context of Eklavya Model Residential Schools (EMRS) as the schools cater to the needs of Scheduled Tribe (ST) students, where socio-cultural, linguistic, and economic issues impact them. This qualitative research which has been sponsored by the Indian Council of Social Science Research (ICSSR) under the major and minor research project for the session 2024-2025 investigated the opinions and best practices as well as assessment methods of teachers in reference to LSE in EMRS, even as the study explored the connection between tribal culture and the development of life skills. The semi-structured interviews were used to collect data on 20 EMRS teachers in Uttar Pradesh and Madhya Pradesh and were analysed thematically. The results of the study indicate that educators have a general perception of what life skills entail and how LSE is significant in equipping students to address real-life issues. The attitude of teachers towards the inclusion of LSE in the school curricula was positive, and the approaches that were considered to be effective were group activities, role-play, and collaborative learning. There exist gaps, though, arising because of insufficient training, no formal teaching modules and no formal assessment techniques. The research recommends the significance of culturally contextualised pedagogies, teacher capacity building and well-organised assessment frameworks to reinforce the LSE delivery and guarantee effective socio-emotional development in tribal students.

آموزش مهارت‌های زندگی (LSE) در قرن بیست‌ویکم به عنوان یکی از عناصر اساسی یادگیری جامع مطرح است و بر پیشرفت اجتماعی-هیجانی، شناختی و رفتاری دانش‌آموزان تمرکز دارد. اهمیت LSE در زمینه مدارس شبانه‌روزی مدل اکلوییا (EMRS) به‌ویژه برجسته است، زیرا این مدارس به نیازهای دانش‌آموزان اقوام ثبت‌شده (ST) می‌پردازند که مسائل اجتماعی-فرهنگی، زبانی و اقتصادی بر آن‌ها تأثیرگذار است. این پژوهش کیفی که با حمایت شورای تحقیقات علوم اجتماعی هند (ICSSR) در قالب پروژه‌های پژوهشی عمده و فرعی برای سال تحصیلی 2024-2025 انجام شده است، به بررسی دیدگاه‌ها و بهترین شیوه‌ها و همچنین روش‌های ارزیابی معلمان در ارتباط با LSE در EMRS پرداخته و همچنین ارتباط میان فرهنگ قبیله‌ای و توسعه مهارت‌های زندگی را مورد مطالعه قرار داده است. برای جمع‌آوری داده‌ها از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 20 معلم EMRS در ایالت‌های اوتار پرادش و مادیا پرادش استفاده شد و داده‌ها به روش تحلیل تماتیک بررسی گردید. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که معلمان درک کلی از ماهیت مهارت‌های زندگی و اهمیت LSE در تجهیز دانش‌آموزان برای مواجهه با مسائل واقعی زندگی دارند. نگرش معلمان نسبت به گنجاندن LSE در برنامه درسی مدارس مثبت بوده و رویکردهایی مانند فعالیت‌های گروهی، ایفای نقش و یادگیری مشارکتی مؤثر تلقی شده‌اند. با این حال، شکاف‌هایی به دلیل آموزش ناکافی، نبود ماژول‌های آموزشی رسمی و فقدان تکنیک‌های ارزیابی رسمی وجود دارد. پژوهش بر اهمیت روش‌های آموزشی بومی‌سازی‌شده، توانمندسازی معلمان و چارچوب‌های ارزیابی منسجم برای تقویت ارائه LSE و تضمین رشد اجتماعی-هیجانی مؤثر در دانش‌آموزان قبیله‌ای تأکید می‌کند.

This study assessed cooperative learning implementation in international schools in Myanmar and examined its relationship with Grade 3 learners’ engagement and academic performance. It determined the profile of Grade 3 teachers, the level of collaborative learning implementation, the levels of learner engagement and academic performance, and the significant relationships among these variables. The study used a quantitative descriptive-correlational research design and collected data from 50 Grade 3 teachers using a questionnaire. Findings revealed that collaborative learning practices were highly implemented (grand mean = 4.62), with interpersonal and collaborative skills receiving the highest rating (4.69). Grade 3 learners were highly engaged (grand mean = 4.29), and their academic performance was high (grand mean = 4.16). Emotional engagement obtained the highest rating (4.42), while conceptual understanding ranked highest among academic performance dimensions (4.24). A strong, statistically significant relationship was found between collaborative learning implementation and learner engagement (r = .642, p = .001), while a moderate, positive, and statistically significant relationship existed between collaborative learning implementation and academic performance (r = .482, p = .001). The study found no significant relationship between collaborative learning implementation and teacher profile variables. The study proposed a capacity-building program to sustain collaborative learning practices and strengthen learner engagement and academic performance.

این پژوهش به ارزیابی اجرای یادگیری تعاونی در مدارس بین‌المللی میانمار و بررسی رابطه آن با مشارکت و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه سوم پرداخت. در این مطالعه، ویژگی‌های معلمان پایه سوم، سطح اجرای یادگیری تعاونی، سطوح مشارکت و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان و روابط معنادار میان این متغیرها تعیین شد. پژوهش حاضر از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی کمی بهره برد و داده‌ها از ۵۰ معلم پایه سوم با استفاده از پرسشنامه جمع‌آوری گردید. یافته‌ها نشان داد که شیوه‌های یادگیری تعاونی در سطح بالایی اجرا می‌شوند (میانگین کل = ۴٫۶۲) و مهارت‌های بین‌فردی و تعاونی بالاترین امتیاز را کسب کردند (۴٫۶۹). دانش‌آموزان پایه سوم مشارکت بالایی داشتند (میانگین کل = ۴٫۲۹) و عملکرد تحصیلی آن‌ها نیز بالا بود (میانگین کل = ۴٫۱۶). مشارکت هیجانی بالاترین امتیاز را به دست آورد (۴٫۴۲) و در میان ابعاد عملکرد تحصیلی، فهم مفهومی بالاترین رتبه را داشت (۴٫۲۴). رابطه‌ای قوی و معنادار از نظر آماری میان اجرای یادگیری تعاونی و مشارکت دانش‌آموزان مشاهده شد (r = .642, p = .001) و همچنین رابطه‌ای متوسط، مثبت و معنادار میان اجرای یادگیری تعاونی و عملکرد تحصیلی وجود داشت (r = .482, p = .001). پژوهش هیچ رابطه معناداری میان اجرای یادگیری تعاونی و متغیرهای ویژگی‌های معلمان نیافت. این مطالعه برنامه‌ای برای توانمندسازی جهت تداوم شیوه‌های یادگیری تعاونی و تقویت مشارکت و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پیشنهاد کرد.

This article explores the innovative “asynchronish” approach to online mathematics and teacher education, blending synchronous and asynchronous elements to enhance student engagement and sense of belonging. Drawing from experiences in mathematics and teacher education courses, we examine two key engagement strategies: (1) utilizing collaborative platforms like Slack and (2) creating opportunities for online small-group discussions. Grounded in Garrison's Community of Inquiry framework, this study examines evidence-based strategies for fostering interactive virtual learning environments that enhance cognitive and social connectivity in online mathematics and teacher education courses through analysis of implementation data and student responses.

این مقاله رویکرد نوآورانه «آسنکرونیش» را در آموزش آنلاین ریاضی و تربیت معلم بررسی می‌کند که با ترکیب عناصر هم‌زمان و ناهم‌زمان، به ارتقای مشارکت دانشجویان و احساس تعلق آن‌ها می‌پردازد. با بهره‌گیری از تجربیات در دوره‌های آموزش ریاضی و تربیت معلم، دو راهبرد کلیدی برای افزایش مشارکت مورد بررسی قرار گرفته است: (۱) استفاده از بسترهای همکاری مانند Slack و (۲) ایجاد فرصت‌هایی برای بحث‌های گروهی کوچک آنلاین. این مطالعه با تکیه بر چارچوب «جامعه پژوهشی» گاریسون، راهبردهای مبتنی بر شواهد را برای تقویت محیط‌های یادگیری تعاملی مجازی که به افزایش پیوندهای شناختی و اجتماعی در دوره‌های آموزش آنلاین ریاضی و تربیت معلم منجر می‌شود، از طریق تحلیل داده‌های اجرا و پاسخ‌های دانشجویان بررسی می‌کند.

Islamic Education (PAI) learning at SMPN 4 Pamekasan is still dominated by the one-way lecture method which makes students passive, coupled with the challenge of smartphone misuse during class hours. This study aims to develop a feasible, practical, and effective DIGI-COL (Digital Collaborative Learning) model to improve group activities and students' cognitive learning outcomes. The method used is Research and Development (R&D) by applying the ADDIE development model to a trial subject of 26 eighth-grade students. Data were collected using expert validation sheets, student response questionnaires, activity observation sheets, and learning outcome tests. The results showed that the DIGI-COL model was highly feasible theoretically with a percentage of 91.17% and highly practical to use with a practicality score of 83.82%. This model also proved effective in activating group collaboration by 84.0% and was able to increase the average cognitive score of students from an initial score of 61.20 to 85.60, with an N-Gain index of 0.63 in the medium category. In conclusion, the DIGI-COL model successfully overcomes student passivity and shifts the function of smartphones into a productive collaborative learning tool by integrating Islamic socio-religious values into digital technology platforms. Abstrak Pembelajaran Pendidikan Agama Islam (PAI) di SMPN 4 Pamekasan masih didominasi metode ceramah satu arah yang membuat siswa pasif, ditambah dengan adanya tantangan penyalahgunaan gawai saat jam pelajaran. Penelitian ini bertujuan untuk mengembangkan model pembelajaran DIGI-COL (Digital Collaborative Learning) yang layak, praktis, dan efektif guna meningkatkan aktivitas kelompok dan hasil belajar kognitif siswa. Metode yang digunakan adalah penelitian pengembangan (Research and Development) dengan menerapkan model ADDIE pada subjek uji coba sebanyak 26 siswa kelas VIII. Data dikumpulkan menggunakan instrumen lembar validasi ahli, angket respons siswa, lembar observasi aktivitas, serta tes hasil belajar. Hasil penelitian menunjukkan bahwa model DIGI-COL sangat layak secara teoretis dengan persentase 91,17% dan sangat praktis digunakan dengan skor kepraktisan mencapai 83,82%. Model ini juga terbukti efektif mengaktifkan kolaborasi kelompok sebesar 84,0% serta mampu menaikkan nilai rata-rata kognitif siswa dari skor awal 61,20 menjadi 85,60, dengan indeks N-Gain sebesar 0,63 dalam kategori sedang. Simpulannya, model DIGI-COL berhasil mengatasi pasivitas siswa dan mengalihkan fungsi gawai menjadi alat belajar kolaboratif yang produktif dengan menyatukan nilai sosioreligius Islam ke dalam platform teknologi digital.

یادگیری تعلیمات اسلامی (PAI) در مدرسه متوسطه اول شماره ۴ پامکاسان همچنان تحت سلطه روش سخنرانی یک‌سویه است که موجب انفعال دانش‌آموزان می‌شود و این امر با چالش سوءاستفاده از تلفن‌های هوشمند در ساعات کلاس همراه است. هدف این پژوهش، توسعه مدل یادگیری DIGI-COL (یادگیری مشارکتی دیجیتال) است که از نظر قابلیت اجرا، عملی بودن و اثربخشی، مناسب باشد تا فعالیت‌های گروهی و نتایج یادگیری شناختی دانش‌آموزان را بهبود بخشد. روش مورد استفاده، پژوهش و توسعه (R&D) با به‌کارگیری مدل توسعه ADDIE بر روی ۲۶ دانش‌آموز پایه هشتم به عنوان نمونه آزمایشی است. داده‌ها با استفاده از برگه‌های اعتبارسنجی خبرگان، پرسشنامه پاسخ‌دهی دانش‌آموزان، برگه‌های مشاهده فعالیت و آزمون نتایج یادگیری جمع‌آوری شد. نتایج نشان داد که مدل DIGI-COL از نظر نظری بسیار قابل اجرا است (۹۱/۱۷٪) و از نظر عملی بودن نیز با امتیاز ۸۳/۸۲٪ بسیار عملی است. این مدل همچنین در فعال‌سازی همکاری گروهی با میزان ۸۴/۰٪ مؤثر بود و توانست میانگین نمره شناختی دانش‌آموزان را از ۶۱/۲۰ به ۸۵/۶۰ افزایش دهد و شاخص N-Gain معادل ۰/۶۳ در دسته متوسط به دست آمد. در نتیجه، مدل DIGI-COL موفق شد انفعال دانش‌آموزان را برطرف کند و کارکرد تلفن‌های هوشمند را به ابزاری برای یادگیری مشارکتی و سازنده تبدیل نماید و ارزش‌های اجتماعی-دینی اسلام را در بستر فناوری دیجیتال ادغام کند.

Background This study focused on internal aspects, including cognitive states and motivational engagement, that may be overlooked by external indicators of participation in collaborative learning, such as utterance counts or observable behaviors. This proof-of-concept feasibility study explored whether neurophysiological responses related to auditory attention could provide information relevant to interpreting conventional behavioral indicators of participation. Using electroencephalogram (EEG) indices (N1 and P2 components), associations with self-regulated learning and interest during collaborative learning were explored. Methods EEG data were collected during real, discussion-based collaborative learning activities conducted in a university classroom setting. EEG data were recorded using wearable devices from nine Japanese university students enrolled in the course. Utterances were categorized as surface- or deep-level regulation utterances according to definitions from a prior study. Using a multivariate temporal response function approach, the N1 and P2 amplitudes elicited by each type of utterance were estimated. The degree of self-regulated learning was indexed by the number of deep-level regulation utterances, and interest in learning was evaluated using subjective rating scores. The relationships between these indices and the N1 and P2 amplitudes were analyzed using linear mixed-effects models. Results The number of deep-level regulation utterances was significantly associated with the N1 amplitude, irrespective of whether the utterances were categorized as deep or surface regulation. In contrast, subjective interest ratings were significantly associated with the N1 amplitude, particularly in response to deep-level-regulation utterances. Conclusion The N1 component, which is related to auditory attention, showed exploratory associations with self-regulatory behavior and learners’ interest.

زمینه: این مطالعه بر جنبه‌های درونی، از جمله حالات شناختی و درگیری انگیزشی، که ممکن است توسط شاخص‌های بیرونی مشارکت در یادگیری مشارکتی مانند شمارش جملات یا رفتارهای قابل مشاهده نادیده گرفته شوند، تمرکز داشت. این مطالعه اثبات مفهوم و امکان‌سنجی بررسی کرد که آیا پاسخ‌های نوروفیزیولوژیک مرتبط با توجه شنیداری می‌تواند اطلاعاتی مرتبط با تفسیر شاخص‌های رفتاری متداول مشارکت فراهم کند یا خیر. با استفاده از شاخص‌های الکتروانسفالوگرام (EEG) (مولفه‌های N1 و P2)، ارتباط این شاخص‌ها با یادگیری خودتنظیمی و علاقه در طول یادگیری مشارکتی بررسی شد. روش‌ها: داده‌های EEG در طول فعالیت‌های واقعی یادگیری مشارکتی مبتنی بر بحث که در محیط کلاس دانشگاه برگزار شد، جمع‌آوری گردید. داده‌های EEG با استفاده از دستگاه‌های پوشیدنی از نه دانشجوی دانشگاه ژاپنی که در این دوره ثبت‌نام کرده بودند، ثبت شد. جملات بر اساس تعاریف یک مطالعه پیشین به عنوان جملات تنظیم سطحی یا عمیق دسته‌بندی شدند. با استفاده از رویکرد تابع پاسخ زمانی چندمتغیره، دامنه‌های N1 و P2 القا شده توسط هر نوع جمله برآورد گردید. میزان یادگیری خودتنظیمی با تعداد جملات تنظیم عمیق سنجیده شد و علاقه به یادگیری با امتیازات ارزیابی ذهنی مورد ارزیابی قرار گرفت. روابط بین این شاخص‌ها و دامنه‌های N1 و P2 با استفاده از مدل‌های خطی اثرات آمیخته تحلیل شد. نتایج: تعداد جملات تنظیم عمیق به طور معناداری با دامنه N1 مرتبط بود، صرف‌نظر از این که جملات به عنوان تنظیم عمیق یا سطحی دسته‌بندی شده بودند. در مقابل، امتیازات علاقه ذهنی به طور معناداری با دامنه N1، به ویژه در پاسخ به جملات تنظیم عمیق، مرتبط بود. نتیجه‌گیری: مولفه N1 که با توجه شنیداری مرتبط است، ارتباطات اکتشافی با رفتار خودتنظیمی و علاقه یادگیرندگان نشان داد.

This research is motivated by the low problem-solving ability of students in physics classes, which is still dominated by teacher-centered teaching. The purpose of this study is to determine the influence of collaborative learning models on students' problem-solving skills. This study uses a quantitative approach using a quasi-experimental design (Nonequivalent Control Group Design) involving two classes: an experimental class that implements a collaborative learning model and a control class that implements a hands-on instruction model. The research sample consisted of 22 students in the experimental class and 22 students in the control class. The research instrument consisted of a test of problem-solving ability given as a pretest and posttest. The results showed that the average pretest and posttest scores in the experimental class increased from 14.00 to 90.68, while in the control class it increased from 12.91 to 46.91. The results of the hypothesis test using the Independent Sample t-test showed a significance value of 0.000 < 0.05, indicating a significant difference between the two classes. Furthermore, the average N-Gain score in the experimental class was 89.20% (high category), while in the control class it was 39.04% (medium category). Thus, it can be concluded that the collaborative learning model has a significant influence on students' problem-solving abilities in physics learning.

این پژوهش با انگیزهٔ پایین بودن توانایی حل مسئله دانش‌آموزان در کلاس‌های فیزیک که همچنان تحت سلطهٔ آموزش معلم‌محور است، انجام شده‌است. هدف این مطالعه تعیین تأثیر الگوهای یادگیری مشارکتی بر مهارت‌های حل مسئله دانش‌آموزان است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی (Nonequivalent Control Group Design) انجام شده و شامل دو کلاس است: یک کلاس آزمایش که مدل یادگیری مشارکتی را اجرا می‌کند و یک کلاس کنترل که مدل hands-on instruction را به کار می‌گیرد. نمونه پژوهش شامل ۲۲ دانش‌آموز در کلاس آزمایش و ۲۲ دانش‌آموز در کلاس کنترل بود. ابزار پژوهش شامل آزمون توانایی حل مسئله بود که به‌صورت پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارائه شد. نتایج نشان داد که میانگین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون در کلاس آزمایش از ۱۴٫۰۰ به ۹۰٫۶۸ افزایش یافت، در حالی که در کلاس کنترل این افزایش از ۱۲٫۹۱ به ۴۶٫۹۱ بود. نتایج آزمون فرضیه با استفاده از Independent Sample t-test نشان داد مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ است که بیانگر تفاوت معنادار بین دو کلاس می‌باشد. همچنین، میانگین امتیاز N-Gain در کلاس آزمایش ۸۹٫۲۰٪ (دسته‌بندی بالا) و در کلاس کنترل ۳۹٫۰۴٪ (دسته‌بندی متوسط) بود. بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که مدل یادگیری مشارکتی تأثیر معناداری بر توانایی حل مسئله دانش‌آموزان در یادگیری فیزیک دارد.

The implementation of Kurikulum Merdeka has encouraged teachers to adopt innovative teaching and assessment practices that support student-centered learning and 21st-century competencies. However, teachers continue to face challenges in adapting instructional strategies and assessment approaches to accommodate diverse student characteristics and learning needs. This study aimed to investigate the strategies used by English teachers in teaching and assessing students under the implementation of Kurikulum Merdeka in elementary schools. The study employed a qualitative case study design involving two English teachers who also served as homeroom teachers in Grade IV and V at SDN 13 Sesetan. Data were collected through classroom observations, interviews, and document analysis. The findings revealed that teachers utilized Alur Tujuan Pembelajaran (ATP) as the basis for instructional planning and implemented various teaching strategies, including drilling, oral repetition, dictation, multimodal instruction, contextual learning, visual media utilization, and collaborative learning activities. Assessment practices consisted of formative and summative approaches through observation, checklists, peer assessment, teacher feedback, assignments, and end-of-unit evaluations. Despite challenges related to heterogeneous student abilities, teachers demonstrated adaptability by integrating diverse instructional and assessment techniques. The study concludes that the successful implementation of Kurikulum Merdeka in English classrooms depends on teachers’ pedagogical flexibility, effective assessment literacy, and the use of student-centered learning strategies.

اجرای Kurikulum Merdeka معلمان را به اتخاذ شیوه‌های نوآورانه در آموزش و ارزشیابی که از یادگیری دانش‌آموزمحور و شایستگی‌های قرن بیست‌ویکم حمایت می‌کند، ترغیب کرده است. با این حال، معلمان همچنان با چالش‌هایی در سازگار کردن راهبردهای تدریس و رویکردهای ارزشیابی برای پاسخ‌گویی به ویژگی‌ها و نیازهای یادگیری متنوع دانش‌آموزان مواجه هستند. هدف این پژوهش بررسی راهبردهای مورد استفاده معلمان زبان انگلیسی در آموزش و ارزشیابی دانش‌آموزان تحت اجرای Kurikulum Merdeka در مدارس ابتدایی بود. این پژوهش با استفاده از طرح مطالعه موردی کیفی و با مشارکت دو معلم زبان انگلیسی که هم‌زمان به عنوان معلمان پایه در کلاس‌های چهارم و پنجم SDN 13 Sesetan فعالیت داشتند، انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده کلاس، مصاحبه و تحلیل اسناد گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که معلمان از Alur Tujuan Pembelajaran (ATP) به عنوان مبنای برنامه‌ریزی آموزشی استفاده کرده و راهبردهای متنوعی از جمله تمرین تکراری، تکرار شفاهی، دیکته، آموزش چندوجهی، یادگیری زمینه‌محور، بهره‌گیری از رسانه‌های بصری و فعالیت‌های یادگیری مشارکتی را به کار بردند. شیوه‌های ارزشیابی شامل رویکردهای تکوینی و پایانی از طریق مشاهده، چک‌لیست، ارزشیابی همتایان، بازخورد معلم، تکالیف و ارزشیابی‌های پایان واحد بود. علی‌رغم چالش‌های مرتبط با توانایی‌های ناهمگون دانش‌آموزان، معلمان با ادغام فنون متنوع آموزشی و ارزشیابی، سازگاری خود را نشان دادند. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که اجرای موفق Kurikulum Merdeka در کلاس‌های زبان انگلیسی وابسته به انعطاف‌پذیری آموزشی معلمان، سواد ارزشیابی مؤثر و استفاده از راهبردهای یادگیری دانش‌آموزمحور است.

The study employed a Research and Development (R&D) approach, with the operational implementation of the model evaluated using a one-group pretest-posttest design. The KP-Jamupedes model integrates collaborative learning, peer learning, experience sharing, mentoring, and stakeholder involvement at the village level. The implementation was conducted in rural ECE settings in South Sulawesi, Indonesia. Data were collected using competency assessment instruments administered before and after the implementation and analyzed using descriptive statistics, a paired-samples t-test, and N-Gain analysis. The results showed an increase in the mean competency score from 53.33 in the pretest to 79.33 in the posttest. The paired-samples t-test indicated a statistically significant difference between the two measurements, t(9) = −10.778, p < .001. N-Gain analysis showed that all participants experienced improvement, with 20% categorized as high gain and 80% as medium gain. These findings provide preliminary empirical evidence of improved PTK competence following the implementation of KP-Jamupedes and indicate the potential of a village-based collaborative learning mechanism to support ECE quality assurance in resource-constrained rural settings. However, the findings should be interpreted within the limitations of the one-group pretest-posttest design without a comparison group.

این پژوهش با رویکرد تحقیق و توسعه (R&D) انجام شد و اجرای عملیاتی مدل با استفاده از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی ارزیابی گردید. مدل KP-Jamupedes یادگیری مشارکتی، یادگیری همتایان، به‌اشتراک‌گذاری تجربیات، مشاوره و مشارکت ذینفعان در سطح روستا را ادغام می‌کند. اجرای این مدل در محیط‌های آموزش اوان کودکی روستایی در سولاوسی جنوبی اندونزی صورت گرفت. داده‌ها با استفاده از ابزارهای ارزیابی شایستگی که پیش و پس از اجرای مدل اجرا شدند، جمع‌آوری و با بهره‌گیری از آمار توصیفی، آزمون t زوجی و تحلیل N-Gain تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین نمره شایستگی از 53.33 در پیش‌آزمون به 79.33 در پس‌آزمون افزایش یافته است. آزمون t زوجی تفاوت معنادار آماری بین دو اندازه‌گیری را نشان داد (t(9) = −10.778, p < .001). تحلیل N-Gain نشان داد که تمامی شرکت‌کنندگان بهبود را تجربه کردند، به‌طوری‌که 20٪ در دسته بهبود بالا و 80٪ در دسته بهبود متوسط قرار گرفتند. این یافته‌ها شواهد تجربی مقدماتی از بهبود شایستگی PTK پس از اجرای KP-Jamupedes ارائه می‌دهد و نشان‌دهنده پتانسیل سازوکار یادگیری مشارکتی مبتنی بر روستا برای حمایت از تضمین کیفیت آموزش اوان کودکی در محیط‌های روستایی با منابع محدود است. با این حال، یافته‌ها باید در چارچوب محدودیت‌های طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی و بدون گروه مقایسه تفسیر شوند.

Artificial intelligence (AI) is rapidly reshaping higher education assessment through applications such as automated feedback, adaptive testing, learning analytics, automated scoring, and generative support. Yet scholarship on AI-enabled assessment remains fragmented across technical, pedagogical, ethical, governance, and professional perspectives, limiting the field’s capacity to explain how these dimensions interact in practice and how misalignment among them affects educational legitimacy. This paper develops the AI-Assessment Ecosystem Model, a conceptual ecosystem framework for analysing AI in higher education assessment as a sociotechnical and institutional phenomenon rather than a discrete technical intervention. Drawing on a conceptual synthesis of literature published primarily between 2019 and 2024, and informed by foundational work on assessment validity, feedback, institutional legitimacy, organisational change, inclusive design, and computer-supported collaborative learning, the paper identifies five interdependent domains that shape AI-enabled assessment: technological innovation, pedagogical alignment and learner needs, institutional strategy and governance, faculty and professional readiness, and ethical and inclusive implementation. The paper theorises legitimacy as a relational and contested process through which AI-supported assessment must be justified to students, faculty, institutions, regulators, and other stakeholders as educationally valid, professionally defensible, ethically acceptable, inclusive, and organisationally accountable. The framework argues that AI in assessment cannot be adequately evaluated by technical capability, implementation success, or ethical compliance alone; it must be understood through the relations, tensions, and potential misalignments among educational purpose, organisational conditions, professional practice, student agency, and technological design. The model is offered as a conceptual ecosystem framework for guiding future research, critique, and institutional decision-making.

هوش مصنوعی (AI) به‌سرعت در حال بازشکل‌دهی ارزیابی در آموزش عالی از طریق کاربردهایی همچون بازخورد خودکار، آزمون‌های تطبیقی، تحلیل یادگیری، نمره‌دهی خودکار و پشتیبانی مولد است. با این حال، پژوهش‌ها درباره ارزیابی مبتنی بر هوش مصنوعی در میان دیدگاه‌های فنی، پداگوژیک، اخلاقی، حاکمیتی و حرفه‌ای پراکنده باقی مانده‌اند و این امر ظرفیت حوزه را برای تبیین نحوه تعامل این ابعاد در عمل و چگونگی تأثیر عدم‌همسویی میان آن‌ها بر مشروعیت آموزشی محدود می‌کند. این مقاله مدل اکوسیستم ارزیابی مبتنی بر هوش مصنوعی را توسعه می‌دهد؛ چارچوب مفهومی اکوسیستم برای تحلیل هوش مصنوعی در ارزیابی آموزش عالی به‌مثابه یک پدیده اجتماعی‌فنی و نهادی، نه صرفاً یک مداخله فنی مجزا. با اتکا به سنتز مفهومی ادبیات منتشرشده عمدتاً بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ و با الهام از آثار بنیادی درباره روایی ارزیابی، بازخورد، مشروعیت نهادی، تغییر سازمانی، طراحی فراگیر و یادگیری مشارکتی رایانه‌محور، مقاله پنج حوزه وابسته به‌هم را که شکل‌دهنده ارزیابی مبتنی بر هوش مصنوعی هستند شناسایی می‌کند: نوآوری فناورانه، همسویی پداگوژیک و نیازهای یادگیرنده، راهبرد و حاکمیت نهادی، آمادگی اعضای هیئت علمی و حرفه‌ای، و اجرای اخلاقی و فراگیر. مقاله، مشروعیت را به‌مثابه فرایندی رابطه‌ای و مورد مناقشه نظریه‌پردازی می‌کند که طی آن ارزیابی پشتیبانی‌شده با هوش مصنوعی باید برای دانشجویان، اعضای هیئت علمی، نهادها، ناظران و سایر ذی‌نفعان به‌عنوان آموزشی معتبر، حرفه‌ای قابل دفاع، اخلاقاً پذیرفتنی، فراگیر و سازمانی پاسخگو توجیه شود. این چارچوب استدلال می‌کند که هوش مصنوعی در ارزیابی را نمی‌توان صرفاً بر اساس قابلیت فنی، موفقیت اجرا یا انطباق اخلاقی به‌طور کافی ارزیابی کرد؛ بلکه باید آن را از رهگذر روابط، تنش‌ها و عدم‌همسویی‌های بالقوه میان هدف آموزشی، شرایط سازمانی، عمل حرفه‌ای، عاملیت دانشجو و طراحی فناورانه فهمید. این مدل به‌عنوان چارچوب مفهومی اکوسیستم برای هدایت پژوهش‌های آتی، نقد و تصمیم‌گیری نهادی ارائه می‌شود.

This study investigates principal leadership strategies in developing Professional Learning Community (PLC) culture in public elementary schools in Banten Province, Indonesia. The research addresses the increasing demand for collaborative professional learning in schools while many public elementary schools have not yet successfully implemented PLC practices. The study aims to analyze leadership strategies, supporting and inhibiting factors, teacher responses, the impact of PLC implementation, and the causes of unsuccessful PLC adoption in several schools. This research employed a qualitative approach with a multiple case study design involving ten public elementary schools across regencies and municipalities in Banten Province. Data were collected through in-depth interviews, participatory observations, and document analysis involving principals and teachers as key participants. Data were analyzed using interactive qualitative analysis, thematic analysis, and NVivo 14 to strengthen coding, categorization, and cross-case interpretation. Trustworthiness was ensured through triangulation, member checking, peer debriefing, and audit trail procedures. The findings reveal that principal leadership plays a central role in shaping sustainable PLC culture through transformational and collaborative leadership practices. Successful schools demonstrated strong vision alignment, collective professional learning, reflective dialogue, and reduced teacher isolation. PLC implementation strengthened teacher professionalism, collective efficacy, and instructional quality. However, administrative burdens, limited time, teacher resistance, and inadequate conceptual understanding of PLC among some principals became major barriers to implementation. Technology functioned as a supporting tool but could not substitute relational trust and collaborative culture. The study concludes that sustainable PLC development requires instructional leadership, organizational trust, structural policy support, and systematic principal professional development to strengthen collaborative learning culture in Indonesian public elementary schools.

این پژوهش به بررسی راهبردهای رهبری مدیران در توسعه فرهنگ جامعه یادگیری حرفه‌ای (PLC) در مدارس ابتدایی دولتی استان بانتن اندونزی می‌پردازد. این تحقیق به نیاز فزاینده برای یادگیری حرفه‌ای مشارکتی در مدارس می‌پردازد، در حالی که بسیاری از مدارس ابتدایی دولتی هنوز موفق به اجرای مؤثر رویه‌های PLC نشده‌اند. هدف پژوهش، تحلیل راهبردهای رهبری، عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، واکنش معلمان، تأثیر اجرای PLC و علل عدم موفقیت در پذیرش PLC در برخی مدارس است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در ده مدرسه ابتدایی دولتی در شهرستان‌ها و شهرهای استان بانتن انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد با مشارکت مدیران و معلمان به عنوان مشارکت‌کنندگان کلیدی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل تعاملی کیفی، تحلیل تماتیک و نرم‌افزار NVivo 14 به منظور تقویت کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بین‌موردی صورت گرفت. اعتبار یافته‌ها از طریق مثلث‌سازی، بازبینی اعضا، بحث با همتایان و پیگیری حسابرسی تضمین شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری مدیران نقش محوری در شکل‌دهی فرهنگ پایدار PLC از طریق شیوه‌های رهبری تحول‌آفرین و مشارکتی ایفا می‌کند. مدارس موفق دارای همسویی قوی چشم‌انداز، یادگیری حرفه‌ای جمعی، گفت‌وگوی تأملی و کاهش انزوای معلمان بودند. اجرای PLC موجب تقویت حرفه‌ای‌گری معلمان، اثربخشی جمعی و کیفیت تدریس شد. با این حال، بار اداری، محدودیت زمانی، مقاومت معلمان و درک مفهومی ناکافی برخی مدیران از PLC به عنوان موانع اصلی اجرای آن شناسایی شد. فناوری به عنوان ابزار حمایتی عمل کرد اما نتوانست جایگزین اعتماد رابطه‌ای و فرهنگ مشارکتی شود. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که توسعه پایدار PLC مستلزم رهبری آموزشی، اعتماد سازمانی، حمایت ساختاری سیاستی و توسعه حرفه‌ای نظام‌مند مدیران برای تقویت فرهنگ یادگیری مشارکتی در مدارس ابتدایی دولتی اندونزی است.

This study examines the nature of peer discourse in an asynchronous introductory physics course that was intentionally redesigned from traditional discussion formats to process-based tasks requiring students to externalize their thinking through handwritten work, diagrams, concept maps, tables, and structured explanations. Drawing on qualitative content analysis, 64 peer responses generated by 18 students across four discussion modules in mechanics were analyzed. Rather than applying predefined instructional categories or assigning a single dominant code, responses were coded inductively to identify all discursive moves present within each contribution, allowing multiple overlapping forms of engagement to be captured within individual responses. The analysis revealed that peer discourse was strongly characterized by active engagement, including probing reasoning, interpreting representations, negotiating conceptual understanding, co-constructing explanations, and extending ideas. Conceptual negotiation and probing reasoning were particularly prominent, indicating sustained attention to underlying physics concepts and solution processes, while surface-level responses constituted a relatively small portion of the dataset. Qualitative examination of full student responses further demonstrated that individual contributions frequently integrated multiple discursive moves, highlighting the layered and dynamic nature of peer interaction. These findings suggest that process-based task design not only supports individual reasoning but also reshapes peer discourse by centering visible thinking and reasoning processes. In the context of increasing reliance on AI tools, this approach offers a pathway for promoting authentic student engagement and reducing dependence on answer-focused interactions. The study contributes to understanding how instructional design influences peer interaction and highlights the potential of structured, process-oriented discourse as a site of learning in asynchronous environments.

این مطالعه به بررسی ماهیت گفتمان همتایان در یک دوره مقدماتی فیزیک غیرهمزمان می‌پردازد که به طور هدفمند از قالب‌های سنتی بحث به وظایف مبتنی بر فرایند بازطراحی شده است؛ به گونه‌ای که دانشجویان ملزم به برون‌سازی تفکر خود از طریق کار دست‌نویس، نمودارها، نقشه‌های مفهومی، جداول و توضیحات ساختاریافته می‌شوند. با بهره‌گیری از تحلیل محتوای کیفی، ۶۴ پاسخ همتایانه تولیدشده توسط ۱۸ دانشجو در چهار ماژول بحث در حوزه مکانیک مورد تحلیل قرار گرفت. به جای به‌کارگیری دسته‌بندی‌های آموزشی از پیش تعیین‌شده یا اختصاص یک کد غالب به هر پاسخ، کدگذاری به صورت استقرایی انجام شد تا تمامی حرکات گفتمانی موجود در هر مشارکت شناسایی شود و امکان ثبت اشکال مختلف و همپوشان مشارکت در پاسخ‌های فردی فراهم گردد. تحلیل‌ها نشان داد که گفتمان همتایان به طور بارزی با مشارکت فعال مشخص می‌شود، از جمله کاوش استدلال، تفسیر بازنمایی‌ها، مذاکره مفهومی، هم‌ساخت توضیحات و گسترش ایده‌ها. مذاکره مفهومی و کاوش استدلال به ویژه برجسته بودند و نشان‌دهنده توجه پایدار به مفاهیم بنیادی فیزیک و فرایندهای حل مسئله بودند، در حالی که پاسخ‌های سطحی بخش نسبتاً کوچکی از داده‌ها را تشکیل می‌دادند. بررسی کیفی پاسخ‌های کامل دانشجویان همچنین نشان داد که مشارکت‌های فردی اغلب چندین حرکت گفتمانی را در خود ادغام می‌کنند و ماهیت لایه‌لایه و پویای تعامل همتایان را برجسته می‌سازند. این یافته‌ها حاکی از آن است که طراحی وظایف مبتنی بر فرایند نه تنها از استدلال فردی حمایت می‌کند، بلکه گفتمان همتایان را نیز با تمرکز بر فرایندهای تفکر و استدلال آشکار بازشکل می‌دهد. در زمینه افزایش اتکا به ابزارهای هوش مصنوعی، این رویکرد مسیری برای ارتقای مشارکت اصیل دانشجویان و کاهش وابستگی به تعاملات مبتنی بر پاسخ فراهم می‌کند. این مطالعه به درک چگونگی تأثیر طراحی آموزشی بر تعامل همتایان کمک می‌کند و ظرفیت بالقوه گفتمان ساختاریافته و فرایندمحور را به عنوان بستری برای یادگیری در محیط‌های غیرهمزمان برجسته می‌سازد.

Introduction Promoting scientific argumentation in the context of socio-scientific issues remains a major challenge in science education. Artificial intelligence offers new opportunities to provide adaptive feedback on students’ written arguments; however, little is known about learners’ perceptions of hybrid learning environments that combine AI-supported feedback with peer feedback under authentic classroom conditions. This study presents the development and pilot evaluation of SMOKEChem, a web-based learning environment designed to foster scientific argumentation through AI-supported and collaborative feedback processes. Methods An exploratory mixed-methods design was employed to investigate learners’ perceptions of SMOKEChem during regular chemistry lessons. A total of 130 secondary school students (mean age = 15 years) participated in the study. Quantitative data were collected using questionnaires assessing technology acceptance, cognitive load, and chatbot usability, while qualitative responses explored students’ perceptions of peer feedback. Results The findings indicate that SMOKEChem was perceived as useful, user-friendly, and cognitively balanced, with low levels of extraneous cognitive load and high levels of germane cognitive load. Furthermore, students perceived AI-supported and peer feedback as fulfilling complementary functions: acceptance and usability data indicate that AI provided immediate, structured guidance for revising arguments, while qualitative data on peer feedback point to dialogic reflection, perspective-taking, and collaborative knowledge construction. Discussion The findings provide initial empirical evidence that hybrid feedback designs combining AI-supported and peer feedback can effectively support scientific argumentation in socio-scientific contexts. The complementary strengths of both feedback sources highlight the potential of integrating AI into collaborative learning environments rather than replacing peer interaction. These results provide practical implications for the design of AI-supported argumentation environments and inform future research on hybrid feedback approaches in science education.

مقدمه: ارتقای استدلال علمی در زمینه مسائل اجتماعی-علمی همچنان یکی از چالش‌های عمده در آموزش علوم به‌شمار می‌رود. هوش مصنوعی فرصت‌های جدیدی را برای ارائه بازخورد تطبیقی بر استدلال‌های نوشتاری دانش‌آموزان فراهم می‌کند؛ با این حال، اطلاعات اندکی درباره ادراک یادگیرندگان از محیط‌های یادگیری ترکیبی که بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی را با بازخورد همتایان در شرایط واقعی کلاس درس تلفیق می‌کنند، وجود دارد. این مطالعه به معرفی توسعه و ارزیابی اولیه SMOKEChem، یک محیط یادگیری مبتنی بر وب که با هدف تقویت استدلال علمی از طریق فرآیندهای بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی و همکاری طراحی شده است، می‌پردازد. روش‌ها: یک طرح اکتشافی آمیخته برای بررسی ادراک یادگیرندگان از SMOKEChem در جریان کلاس‌های معمول شیمی به‌کار گرفته شد. در مجموع ۱۳۰ دانش‌آموز دبیرستانی (میانگین سنی = ۱۵ سال) در این پژوهش شرکت کردند. داده‌های کمی از طریق پرسشنامه‌هایی درباره پذیرش فناوری، بار شناختی و قابلیت استفاده چت‌بات گردآوری شد و پاسخ‌های کیفی به بررسی ادراک دانش‌آموزان از بازخورد همتایان پرداخت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که SMOKEChem به‌عنوان ابزاری مفید، کاربرپسند و دارای تعادل شناختی ادراک شد و سطوح بار شناختی بیرونی پایین و بار شناختی سازنده بالایی را نشان داد. افزون بر این، دانش‌آموزان بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی و بازخورد همتایان را دارای کارکردهای مکمل تلقی کردند: داده‌های پذیرش و قابلیت استفاده نشان داد که هوش مصنوعی راهنمایی فوری و ساختاریافته‌ای برای بازنگری استدلال‌ها ارائه می‌دهد، در حالی که داده‌های کیفی درباره بازخورد همتایان به بازتاب گفت‌وگویی، دیدگاه‌پذیری و ساخت دانش مشارکتی اشاره داشت. بحث: یافته‌ها شواهد تجربی اولیه‌ای ارائه می‌دهند که طراحی بازخورد ترکیبی با ادغام بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی و بازخورد همتایان می‌تواند به‌طور مؤثری از استدلال علمی در زمینه‌های اجتماعی-علمی حمایت کند. نقاط قوت مکمل هر دو منبع بازخورد، پتانسیل ادغام هوش مصنوعی در محیط‌های یادگیری مشارکتی به‌جای جایگزینی تعامل همتایان را برجسته می‌کند. این نتایج پیامدهای عملی برای طراحی محیط‌های استدلال مبتنی بر هوش مصنوعی داشته و پژوهش‌های آتی درباره رویکردهای بازخورد ترکیبی در آموزش علوم را هدایت می‌کند.

Educational psychology plays a critical role in preparing future Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teachers by supporting evidence-based instructional practices and the development of transversal competencies. This study evaluates the effectiveness of Educational Psychology in a STEM Fields module developed within the Erasmus+ academy for STEM teachers project for preservice science teachers. A quantitative single-group pre-test–post-test quasi-experimental design is employed with 54 participants. The blended 4-week module integrates face-to-face and online learning activities focusing on educational psychology, teacher proactivity, time management, and collaborative work. The results indicate a statistically significant improvement in participants’ transversal STEM competencies following the intervention, with no significant gender differences observed. Descriptive findings further show notable improvements in inclusive instructional design, educational psychology-based decision-making, and collaborative learning. Participants also report high levels of self-perceived thematic competence and overall satisfaction with the module. Overall, the findings suggest that integrating educational psychology into STEM teacher education can effectively enhance pre-service teachers’ pedagogical competencies, foster essential transversal skills, and support more inclusive and evidence-informed STEM teaching.

روان‌شناسی تربیتی نقش حیاتی در آماده‌سازی معلمان آینده علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) ایفا می‌کند، از طریق حمایت از شیوه‌های آموزشی مبتنی بر شواهد و توسعه شایستگی‌های عرضی. این پژوهش اثربخشی روان‌شناسی تربیتی در یک ماژول حوزه‌های STEM را که در چارچوب پروژه آکادمی Erasmus+ برای معلمان STEM برای معلمان پیش‌خدمت علوم توسعه یافته است، ارزیابی می‌کند. طرح پژوهش شبه‌آزمایشی تک‌گروهی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون به صورت کمی با ۵۴ شرکت‌کننده اجرا شده است. این ماژول ترکیبی چهار هفته‌ای، فعالیت‌های یادگیری حضوری و آنلاین را با تمرکز بر روان‌شناسی تربیتی، پیش‌فعالی معلم، مدیریت زمان و کار گروهی تلفیق می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که پس از مداخله، بهبود معنادار آماری در شایستگی‌های عرضی STEM شرکت‌کنندگان مشاهده شده است و تفاوت معناداری از نظر جنسیت وجود ندارد. یافته‌های توصیفی همچنین بهبود قابل توجهی را در طراحی آموزشی فراگیر، تصمیم‌گیری مبتنی بر روان‌شناسی تربیتی و یادگیری مشارکتی نشان می‌دهد. شرکت‌کنندگان همچنین سطوح بالایی از شایستگی موضوعی ادراک‌شده و رضایت کلی از ماژول را گزارش کردند. در مجموع، یافته‌ها حاکی از آن است که ادغام روان‌شناسی تربیتی در آموزش معلمان STEM می‌تواند به طور مؤثری شایستگی‌های آموزشی معلمان پیش‌خدمت را ارتقا دهد، مهارت‌های عرضی اساسی را تقویت کند و از آموزش STEM فراگیرتر و مبتنی بر شواهد حمایت نماید.

Background The current research assesses whether students can achieve better academic performance through the proposed collaborative learning management system (C-LMS) developed as the primary virtual collaborative learning environment. It is intended to examine the relationship between students’ personality traits and their technological, pedagogical, and content knowledge (TPACK) proficiency and to determine their continued use of technology. Methods The current research initiated an investigation of the issue from psychological perspectives, using students’ Big Five Personality Traits (BFPT) as predictors and extending the study by grounding it in the TPACK framework. It aimed to explain the relationship between BFPT and TPACK among students regarding their continued use of technology. The research experiment was conducted using the developed proposed C-LMS integrated into the virtual collaborative learning environment. Participants completed the provided pre-module knowledge-checking test after completing the BFPT questionnaire. Then, they needed to complete a post-module knowledge-checking test, a TPACK questionnaire, and course feedback. Their course feedback indicates their intention to continue using technology. Results Based on the findings, the students’ BFPT had a significant effect on their TPACK and continued use of technology, except for extraversion, neuroticism and TCK towards TPACK. Using PLSpredict, the proposed model demonstrated substantial predictive power over the LM model, consistently achieving lower RMSE and MAE across most indicators. Engagement within the C-LMS was positively associated with students’ academic performance, suggesting that collaborative features align with higher academic outcomes Conclusions The current research demonstrated the proposed structural model, adopting the Big Five Personality Traits (BFPT) and the TPACK framework, and integrating the proposed C-LMS to improve students’ collaborativeness through a dedicated online course. Moreover, students’ understanding of the enrolled online course improves significantly when the proposed C-LMS is integrated as the primary virtual collaborative learning environment. The phenomenon explained the positive impact of the proposed C-LMS on students’ academic performance in collaboration and knowledge co-creation.

زمینه و هدف: پژوهش حاضر بررسی می‌کند که آیا دانشجویان می‌توانند از طریق سامانه مدیریت یادگیری مشارکتی پیشنهادی (C-LMS) که به عنوان محیط اصلی یادگیری مشارکتی مجازی توسعه یافته است، عملکرد تحصیلی بهتری کسب کنند یا خیر. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین ویژگی‌های شخصیتی دانشجویان و شایستگی آن‌ها در دانش فناورانه، آموزشی و محتوایی (TPACK) و تعیین تداوم استفاده آن‌ها از فناوری است. روش‌ها: این پژوهش با رویکرد روان‌شناختی، ویژگی‌های شخصیتی پنج‌گانه بزرگ (BFPT) دانشجویان را به عنوان متغیر پیش‌بین مورد استفاده قرار داد و مطالعه را با استناد به چارچوب TPACK گسترش داد. هدف، تبیین رابطه بین BFPT و TPACK در میان دانشجویان با توجه به تداوم استفاده آن‌ها از فناوری بود. آزمایش پژوهش با استفاده از C-LMS پیشنهادی که در محیط یادگیری مشارکتی مجازی ادغام شده بود، انجام شد. شرکت‌کنندگان پس از تکمیل پرسشنامه BFPT، آزمون پیش‌آزمون دانش را انجام دادند. سپس لازم بود آزمون پس‌آزمون دانش، پرسشنامه TPACK و بازخورد دوره را تکمیل کنند. بازخورد آن‌ها از دوره، نشان‌دهنده قصد آن‌ها برای تداوم استفاده از فناوری بود. یافته‌ها: بر اساس نتایج، ویژگی‌های شخصیتی پنج‌گانه بزرگ دانشجویان تأثیر معناداری بر TPACK و تداوم استفاده آن‌ها از فناوری داشت، به جز برون‌گرایی، روان‌رنجوری و TCK نسبت به TPACK. با استفاده از PLSpredict، مدل پیشنهادی قدرت پیش‌بینی قابل توجهی نسبت به مدل LM نشان داد و به طور مداوم RMSE و MAE کمتری را در اکثر شاخص‌ها به دست آورد. مشارکت در C-LMS با عملکرد تحصیلی دانشجویان رابطه مثبت داشت و نشان داد که ویژگی‌های مشارکتی با نتایج تحصیلی بالاتر همسو هستند. نتیجه‌گیری: پژوهش حاضر مدل ساختاری پیشنهادی را که ویژگی‌های شخصیتی پنج‌گانه بزرگ (BFPT) و چارچوب TPACK را اتخاذ کرده و C-LMS پیشنهادی را برای بهبود مشارکت دانشجویان از طریق یک دوره آنلاین اختصاصی ادغام می‌کند، نشان داد. همچنین، درک دانشجویان از دوره آنلاین ثبت‌نام‌شده به طور معناداری زمانی که C-LMS پیشنهادی به عنوان محیط اصلی یادگیری مشارکتی مجازی ادغام می‌شود، بهبود می‌یابد. این پدیده تأثیر مثبت C-LMS پیشنهادی بر عملکرد تحصیلی دانشجویان در همکاری و هم‌آفرینی دانش را تبیین کرد.

Play-based parent-child interaction offers preschoolers rich opportunities for everyday foreign language learning, yet many parents struggle to turn open-ended play into effective English-as-a-Foreign-Language (EFL) learning experiences at home. To explore how AI might support this process, we conducted formative studies through interviews and a Wizard-of-Oz study. We identified four key challenges: content selection, language expression, balancing instruction and play, and problem solving. To address these challenges, we present PAPEL, a parent–AI collaborative system that grounds suggestions in the ongoing play scene and organizes support into four core modules: content generation, language adaptation, balance assessment, and extended response. In a counterbalanced within-subjects study with 16 parent–child dyads, PAPEL was associated with more integrated parent utterances that combined playful and instructional content, as well as more parent–child conversational turns, than the lightweight chatbot baseline used in our study.

تعامل والد-کودک مبتنی بر بازی، فرصت‌های غنی‌ای برای یادگیری زبان خارجی در زندگی روزمره کودکان پیش‌دبستانی فراهم می‌کند، اما بسیاری از والدین در تبدیل بازی‌های باز به تجربیات مؤثر یادگیری زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL) در خانه با دشواری مواجه هستند. به‌منظور بررسی نقش هوش مصنوعی در حمایت از این فرایند، مطالعات شکل‌دهنده‌ای از طریق مصاحبه‌ها و مطالعهٔ ویزارد آو آز انجام دادیم. چهار چالش کلیدی شناسایی شد: انتخاب محتوا، بیان زبانی، ایجاد تعادل میان آموزش و بازی، و حل مسئله. برای پاسخ به این چالش‌ها، سامانهٔ PAPEL را معرفی می‌کنیم که یک سامانهٔ مشارکتی والد-هوش مصنوعی است و پیشنهادها را بر اساس صحنهٔ جاری بازی ارائه می‌دهد و حمایت را در قالب چهار ماژول اصلی سازمان‌دهی می‌کند: تولید محتوا، سازگاری زبانی، ارزیابی تعادل، و پاسخ‌دهی گسترده. در یک مطالعهٔ درون‌گروهی متقابل با ۱۶ زوج والد-کودک، استفاده از PAPEL با اظهارات والدین یکپارچه‌تر که محتوای بازیگوشانه و آموزشی را ترکیب می‌کردند و همچنین تعداد بیشتری از نوبت‌های مکالمهٔ والد-کودک نسبت به چت‌بات سبک‌وزن مبنا در پژوهش ما همراه بود.

BACKGROUND: Educator leadership behaviors are widely recognized as an important component of the classroom environment and may be associated with student engagement and critical thinking disposition. In health sciences education, these competencies are fundamental to clinical reasoning and evidence-based decision-making. However, empirical evidence examining the associations among educator leadership styles, student engagement, and critical thinking disposition remains limited. METHODS: This explanatory sequential mixed-methods study was conducted at a Saudi health sciences university. Quantitative data were collected from a stratified random sample of 351 undergraduate students across four health sciences colleges using the Leadership Style Questionnaire, the Critical Thinking Disposition Scale, and the University Student Engagement Inventory. Data were analyzed using descriptive statistics, Pearson's correlations, multiple linear regression, and bootstrapped cross-sectional indirect-effect analysis. Qualitative data were subsequently collected from 58 unique participants through 40 semi-structured interviews and four focus group discussions (28 participants, including 10 who also participated in interviews) and analyzed using inductive reflexive thematic analysis. RESULTS: Students reported mean student engagement and critical thinking disposition scores above the scale midpoint. Democratic leadership demonstrated the strongest positive bivariate associations with student engagement (r = .363, p < .001) and critical thinking disposition (r = .402, p < .001), whereas laissez-faire leadership demonstrated comparatively weaker associations. In adjusted regression analyses, democratic leadership remained independently associated with student engagement (β = 0.39, p < .001) and critical thinking disposition (β = 0.15, p = .007), whereas laissez-faire leadership showed no statistically significant independent association with either outcome after adjustment for the remaining leadership styles. Bootstrapped indirect-effect analysis indicated that student engagement statistically accounted for part of the association between democratic leadership and critical thinking disposition. Qualitative findings converged with and expanded the quantitative results, with students describing participatory teaching behaviors, open dialogue, constructive questioning, collaborative learning, and clear instructional guidance as supporting engagement and reflective thinking. CONCLUSIONS: Democratic educator leadership demonstrated the strongest positive associations with student engagement and critical thinking disposition. These findings suggest that participatory teaching approaches may represent valuable components of faculty development and educational practice. Longitudinal and multi-institutional studies are warranted to further examine the temporal relationships among educator leadership, student engagement, and critical thinking disposition.

زمینه: رفتارهای رهبری اعضای هیئت علمی به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از مؤلفه‌های مهم محیط کلاس درس شناخته می‌شوند و ممکن است با مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی مرتبط باشند. در آموزش علوم سلامت، این شایستگی‌ها برای استدلال بالینی و تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد اساسی هستند. با این حال، شواهد تجربی درباره بررسی ارتباط میان سبک‌های رهبری اعضای هیئت علمی، مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی همچنان محدود است. روش‌ها: این مطالعه آمیخته توضیحی-توالی در یک دانشگاه علوم سلامت عربستان انجام شد. داده‌های کمی از یک نمونه تصادفی طبقه‌بندی‌شده شامل ۳۵۱ دانشجوی کارشناسی از چهار دانشکده علوم سلامت با استفاده از پرسشنامه سبک رهبری، مقیاس گرایش به تفکر انتقادی و فهرست مشارکت دانشجویان دانشگاه جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی چندگانه و تحلیل اثر غیرمستقیم مقطعی با بوت‌استرپ تحلیل شدند. سپس داده‌های کیفی از ۵۸ شرکت‌کننده منحصر به فرد از طریق ۴۰ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و چهار بحث گروهی متمرکز (۲۸ شرکت‌کننده، شامل ۱۰ نفر که در مصاحبه‌ها نیز شرکت داشتند) جمع‌آوری و با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی استقرایی تحلیل شد. یافته‌ها: دانشجویان میانگین نمرات مشارکت دانشجویی و گرایش به تفکر انتقادی بالاتر از نقطه میانی مقیاس را گزارش کردند. رهبری دموکراتیک قوی‌ترین ارتباط مثبت دو متغیره را با مشارکت دانشجویان (r = 0.363, p < 0.001) و گرایش به تفکر انتقادی (r = 0.402, p < 0.001) نشان داد، در حالی که رهبری رهاشده (laissez-faire) ارتباطات ضعیف‌تری داشت. در تحلیل‌های رگرسیون تعدیل‌شده، رهبری دموکراتیک به طور مستقل با مشارکت دانشجویان (β = 0.39, p < 0.001) و گرایش به تفکر انتقادی (β = 0.15, p = 0.007) مرتبط باقی ماند، در حالی که رهبری رهاشده پس از تعدیل برای سایر سبک‌های رهبری، هیچ ارتباط مستقل معناداری با هیچ‌یک از پیامدها نشان نداد. تحلیل اثر غیرمستقیم با بوت‌استرپ نشان داد که مشارکت دانشجویان به طور آماری بخشی از ارتباط میان رهبری دموکراتیک و گرایش به تفکر انتقادی را تبیین می‌کند. یافته‌های کیفی با نتایج کمی همگرا و آن‌ها را گسترش داد؛ به طوری که دانشجویان رفتارهای تدریس مشارکتی، گفت‌وگوی باز، پرسشگری سازنده، یادگیری مشارکتی و راهنمایی آموزشی شفاف را به عنوان عوامل حمایت‌کننده از مشارکت و تفکر تأملی توصیف کردند. نتیجه‌گیری: رهبری دموکراتیک اعضای هیئت علمی قوی‌ترین ارتباط مثبت را با مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی نشان داد. این یافته‌ها حاکی از آن است که رویکردهای تدریس مشارکتی می‌توانند اجزای ارزشمندی برای توسعه اعضای هیئت علمی و عمل آموزشی باشند. مطالعات طولی و چندمرکزی برای بررسی بیشتر روابط زمانی میان رهبری اعضای هیئت علمی، مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی توصیه می‌شود.

Keystone Community Partnerships (KCP) is a community capacity building program inspired by the Collective Impact model (CI) – a project and partnership approach to achieve systems-level change by advancing equity, collaborative learning, goal alignment, and action integration. KCP leverages the collective resources, knowledge, and expertise of the university in collaboration with community stakeholders to address complex challenges and amplify existing community assets. This descriptive case study presents a literature review of CI generally, and an explanation of KCP specifically, along with community impacts and outcomes. Institutional challenges are outlined along with validation of the KCP program as an effective process to maximize broader impacts and collaborations to address these challenges. Recent community-based case studies are described to illustrate the program and its potential for engagement and impact. Finally, Youth Participatory Action Research is identified as an effective means for addressing the equity imperative within CI, as illustrated by the KCP case studies.

برنامه شراکت‌های کلیدی جامعه (Keystone Community Partnerships یا KCP) یک برنامه توانمندسازی ظرفیت جامعه است که از مدل تأثیر جمعی (Collective Impact یا CI) الهام گرفته شده است؛ رویکردی مبتنی بر پروژه و شراکت برای دستیابی به تغییرات در سطح نظام از طریق ارتقای عدالت، یادگیری مشارکتی، همسویی اهداف و یکپارچه‌سازی اقدامات. KCP با بهره‌گیری از منابع، دانش و تخصص جمعی دانشگاه در همکاری با ذی‌نفعان جامعه، به منظور مواجهه با چالش‌های پیچیده و تقویت دارایی‌های موجود جامعه عمل می‌کند. این مطالعه موردی توصیفی، مروری بر ادبیات مربوط به CI به طور کلی و تبیین KCP به طور خاص، همراه با تأثیرات و پیامدهای اجتماعی ارائه می‌دهد. چالش‌های نهادی تشریح شده و اعتبارسنجی برنامه KCP به عنوان یک فرایند مؤثر برای حداکثرسازی تأثیرات گسترده‌تر و همکاری‌ها جهت مواجهه با این چالش‌ها بیان می‌شود. مطالعات موردی اخیر مبتنی بر جامعه به منظور تبیین برنامه و ظرفیت آن برای مشارکت و تأثیرگذاری شرح داده شده‌اند. در نهایت، پژوهش مشارکتی اقدام‌محور جوانان به عنوان روشی مؤثر برای پاسخ به ضرورت عدالت در چارچوب CI، همان‌گونه که در مطالعات موردی KCP نشان داده شده است، معرفی می‌شود.

Recent research has indicated the significance of collective teacher efficacy (CTE), with publications highlighting CTE’s positive association with teachers’ good job- and health-related outcomes. Although teacher professional learning is recognised as a key contributor to the development of CTE, there has not been much investigation into the specific efficacy-shaping sources in professional learning settings. This case study explores sources of CTE in a practitioner inquiry community within a school–university partnership in the United States. Qualitative interviews that included emotion-focused reflections and social network mapping were collected and analysed using Bandura’s four sources of efficacy. This analysis led to sixteen aspects of professional learning experiences that tapped into the efficacy-shaping sources within the inquiry community. The findings highlight the significance of all four sources, particularly social persuasion and emotional states, which have been underexplored in prior research. Findings suggest that teacher educators can support CTE by designing shared, collaborative learning spaces, creating opportunities for educators to publicise their practices, and fostering professional dialogue that builds the relational trust needed for intentional collaboration.

پژوهش‌های اخیر بر اهمیت کارآمدی جمعی معلمان (CTE) تأکید داشته‌اند و انتشارات مختلف به ارتباط مثبت CTE با پیامدهای شغلی و سلامت معلمان اشاره کرده‌اند. اگرچه یادگیری حرفه‌ای معلمان به عنوان یکی از عوامل کلیدی در توسعه CTE شناخته می‌شود، اما بررسی‌های اندکی درباره منابع خاص شکل‌دهنده کارآمدی در محیط‌های یادگیری حرفه‌ای صورت گرفته است. این مطالعه موردی به بررسی منابع CTE در یک جامعه پژوهش‌محور حرفه‌ای در چارچوب همکاری مدرسه و دانشگاه در ایالات متحده می‌پردازد. مصاحبه‌های کیفی که شامل بازتاب‌های مبتنی بر هیجان و ترسیم شبکه‌های اجتماعی بودند، گردآوری و با استفاده از چهار منبع کارآمدی بندورا تحلیل شدند. این تحلیل به شناسایی شانزده جنبه از تجارب یادگیری حرفه‌ای منجر شد که به منابع شکل‌دهنده کارآمدی در جامعه پژوهش‌محور اشاره داشتند. یافته‌ها بر اهمیت هر چهار منبع، به ویژه ترغیب اجتماعی و حالات هیجانی که در پژوهش‌های پیشین کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند، تأکید می‌کنند. نتایج نشان می‌دهد که مربیان معلمان می‌توانند با طراحی فضاهای یادگیری مشترک و مشارکتی، ایجاد فرصت‌هایی برای ارائه عمومی تجربیات آموزشی و تقویت گفت‌وگوی حرفه‌ای که اعتماد رابطه‌ای لازم برای همکاری هدفمند را ایجاد می‌کند، از CTE حمایت کنند.