Romantic

This study examines adult romantic attachment among university students, focusing on attachment anxiety and attachment avoidance. A quantitative, descriptive, cross-sectional design was used, involving 50 students aged 18 to 28 years. Data were collected through an online questionnaire using the 12-item Experiences in Close Relationships?Short Form (ECR-S). The results showed moderate attachment anxiety (M = 3.78, SD = 1.03) and low-to-moderate attachment avoidance (M = 3.16, SD = 0.90). A weak positive correlation was observed between the two dimensions (r = .16, p = .264), but the relationship was not statistically significant. Exploratory analysis identified a statistically significant difference in attachment avoidance across years of study, while the observed gender difference in attachment anxiety was not statistically significant. These demographic findings require cautious interpretation because of the small subgroup sizes. Overall, participants reported greater concern about rejection than discomfort with emotional closeness. The findings support examining attachment anxiety and avoidance as distinct dimensions of romantic attachment. However, the small convenience sample, reliance on self-reported responses, and cross-sectional design limit the generalisability of the results. Further research involving larger and more diverse student populations is recommended to examine attachment patterns and their relationship with demographic and interpersonal factors.

This study examined the influence of attachment style on fear of intimacy among emerging adults aged 18–25 years. A quantitative approach involved 152 participants who were currently or had previously been in romantic relationships, recruited through convenience sampling. Data were collected using the Experiences in Close Relationships–Revised (ECR-R) and Fear of Intimacy Scale (FIS). Linear regression analysis showed that insecure attachment significantly predicted fear of intimacy (β = 0.570, p < .001). Both attachment avoidance (β = 0.432, p < .001) and attachment anxiety (β = 0.368, p < .001) were significant predictors, with avoidance showing a stronger association. These findings suggest that discomfort with emotional closeness and anxiety in romantic relationships are associated with greater fear of intimacy. The results highlight the potential value of psychological interventions that support emerging adults in developing safer and healthier romantic relationships.

Background. Emotional adversities and social context may influence romantic relationships and psychological well-being, especially within the LGBTQ+ community. However, the present study does not directly measure stigmatization. Aim. The study aimed to evaluate the interplay between attachment styles, relationship satisfaction, and psychological well-being, while considering the distinctions between LGBTQ+ individuals and their heterosexual counterparts. Methods. A quantitative correlational methodology was employed for the study, utilizing a stratified sample of 100 participants: 40 LGBTQ+ individuals and 60 heterosexuals. Standardized instruments were utilized to assess attachment styles, relationship satisfaction, and psychological well-being (ECR-S, RSI, PWB). Statistical processing included MANOVA, correlation and regression analysis. Results. The findings revealed significant disparities in the distribution of attachment styles between groups. The LGBTQ+ group showed higher rates of anxious attachment (35% vs. 23%; p=0.046) compared to the heterosexual group. Secure attachment was positively correlated with both relationship satisfaction (r=0.72) and well-being (r=0.65), whereas avoidant and anxious-avoidant styles exerted a detrimental effect on these indicators. Discussion. The obtained results underscore the critical importance of secure attachment in fostering emotional stability and harmony within relationships. This is kept but moved slightly later and presented as a cautious interpretation, not a finding. Conclusion. The study emphasizes the significance of cultivating a secure attachment style by ensuring emotional safety and adaptive strategies in relationships. The findings contribute to the enhancement of psychological support programs aimed at enhancing relationship quality and well-being across diverse social groups.

Introduction Digital romantic media may shape young adults' beliefs about intimacy, yet existing measures rarely assess relationship beliefs that jointly address autonomy, non-coercion, equality, and mutual growth. This study developed and validated the Sustainable Intimate Relationship Beliefs Scale (SIRBS) among Chinese college students. Methods An online survey yielded a final analytic sample of 2,008 participants, which was randomly divided for exploratory and confirmatory factor analyses. Reliability, factor-level convergent and discriminant evidence, measurement invariance, criterion-related associations, mediation, and moderation were also examined. Results The final 12-item scale comprised three correlated but conceptually distinct dimensions: Non-materialistic Relationship Beliefs, Low Control Tolerance, and Egalitarian Growth Beliefs. Confirmatory factor analysis supported the correlated three-factor model (CFI = 0.995, TLI = 0.993, RMSEA = 0.036, SRMR = 0.026). Internal consistency was satisfactory (Cronbach's alpha = 0.845; McDonald's omega total = 0.91), and composite reliability ranged from 0.878 to 0.967. Omega hierarchical (0.59) and explained common variance (0.39) indicated limited saturation by a single general factor. Approximate measurement invariance was supported across male-female gender groups and romantic relationship experience groups. SIRBS scores were positively associated with media literacy and negatively associated with unsustainable romantic-script internalization. Discussion The findings support the three subscale scores as the primary basis for construct-specific interpretation. The total score may be used as a secondary broad composite but should not be interpreted as a strictly unidimensional trait.

In forming first impressions of others, people may notice and attend to cues about the others’ self-esteem, argued to function as a “proxy trait” that can influence inferences of other traits, including relationship desirability (Cameron et al., 2016 ). Our study provided a further test of this lay theory of self-esteem by examining how information about a hypothetical person’s self-esteem not only affects participants’ judgments of the romantic desirability of the target (from a third person perspective), but also estimates of the target’s sociosexuality (degree of being restricted vs. unrestricted in sexual attitudes and behaviors). Using a vignette experimental design, we manipulated the self-esteem (low or high) and gender (man or woman) of a hypothetical target in an online dating profile. Results indicated that a high self-esteem (HSE) target was estimated to be more attractive and desirable to online daters, and also assumed to have higher sociosexuality compared to a low self-esteem (LSE) target. Our study also contributes to the literature on gender stereotypes related to sexuality; a male target was assumed to be more unrestricted in their sociosexuality than a female target. However, the gender of the target did not interact with the self-esteem of the target to affect impressions of targets’ sociosexuality. Beyond extending past research, our results provide implications for interventions in clinical, educational, and relational contexts.

در شکل‌گیری برداشت‌های اولیه از دیگران، افراد ممکن است به نشانه‌هایی درباره عزت‌نفس دیگران توجه کنند؛ ویژگی‌ای که به عنوان «ویژگی جایگزین» مطرح شده و می‌تواند بر استنباط سایر ویژگی‌ها، از جمله مطلوبیت رابطه تأثیر بگذارد (Cameron و همکاران، ۲۰۱۶). مطالعه حاضر، نظریه عامه‌پسند عزت‌نفس را با بررسی این موضوع که چگونه اطلاعات مربوط به عزت‌نفس یک فرد فرضی نه تنها بر قضاوت شرکت‌کنندگان درباره مطلوبیت عاشقانه هدف (از منظر شخص ثالث)، بلکه بر برآوردهای آن‌ها از جامعه‌پذیری جنسی هدف (میزان محدود یا نامحدود بودن نگرش‌ها و رفتارهای جنسی) تأثیر می‌گذارد، مورد آزمون قرار داد. با استفاده از طرح آزمایشی وینیت، عزت‌نفس (پایین یا بالا) و جنسیت (مرد یا زن) یک هدف فرضی در یک پروفایل دوستیابی آنلاین دستکاری شد. نتایج نشان داد که هدف با عزت‌نفس بالا (HSE) از نظر جذابیت و مطلوبیت برای کاربران آنلاین بالاتر ارزیابی شد و همچنین فرض بر این بود که جامعه‌پذیری جنسی بالاتری نسبت به هدف با عزت‌نفس پایین (LSE) دارد. مطالعه ما همچنین به ادبیات کلیشه‌های جنسیتی مرتبط با تمایلات جنسی می‌افزاید؛ هدف مرد نسبت به هدف زن، نامحدودتر در جامعه‌پذیری جنسی فرض شد. با این حال، جنسیت هدف با عزت‌نفس هدف برای تأثیرگذاری بر برداشت‌ها از جامعه‌پذیری جنسی هدف‌ها تعامل نداشت. فراتر از گسترش پژوهش‌های پیشین، نتایج ما پیامدهایی برای مداخلات در زمینه‌های بالینی، آموزشی و روابطی دارد.

Smartphone use during face-to-face interaction may be experienced as a disruption of relational presence. This cross-sectional study examined whether perceived partner phubbing (PPP) was associated with relationship satisfaction directly and indirectly through an overall attachment-related behavior score. Participants were 396 unmarried and noncohabiting adults in Türkiye who owned a smartphone and had been in a romantic relationship for at least six months (331 women, 64 men, and one other; mean age = 23.20 years). Participants completed the Partner Phubbing Scale, the Couples Satisfaction Index, and the Brief Accessibility, Responsiveness, and Engagement Scale. Correlational and bootstrapped indirect-effect analyses were conducted. PPP was negatively associated with relationship satisfaction and attachment-related behaviors, whereas attachment-related behaviors were strongly and positively associated with relationship satisfaction. A significant indirect association emerged through the overall attachment-related behavior score, while the direct association remained significant. The findings suggest that perceived phone-related inattention may be linked to relationship evaluations partly through a broader pattern of attachment-related behaviors involving perceptions of both self and partner behavior. Longitudinal, dyadic research is needed to establish temporal and causal ordering.

استفاده از تلفن هوشمند در طول تعاملات رو‌در‌رو ممکن است به عنوان اختلالی در حضور رابطه‌ای تجربه شود. این مطالعه مقطعی بررسی کرد که آیا ادراک فابینگ شریک (PPP) به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق نمره کلی رفتارهای مرتبط با دلبستگی با رضایت از رابطه مرتبط است یا خیر. شرکت‌کنندگان شامل ۳۹۶ فرد مجرد و غیرهم‌خانه در ترکیه بودند که صاحب تلفن هوشمند بوده و حداقل شش ماه در یک رابطه عاشقانه قرار داشتند (۳۳۱ زن، ۶۴ مرد و یک نفر دیگر؛ میانگین سنی = ۲۳٫۲۰ سال). شرکت‌کنندگان مقیاس فابینگ شریک، شاخص رضایت زوجین و مقیاس کوتاه دسترسی‌پذیری، پاسخگویی و درگیری را تکمیل کردند. تحلیل‌های همبستگی و اثر غیرمستقیم بوت‌استرپ انجام شد. PPP با رضایت از رابطه و رفتارهای مرتبط با دلبستگی رابطه منفی داشت، در حالی که رفتارهای مرتبط با دلبستگی با رضایت از رابطه رابطه‌ای قوی و مثبت نشان دادند. یک رابطه غیرمستقیم معنادار از طریق نمره کلی رفتارهای مرتبط با دلبستگی مشاهده شد، در حالی که رابطه مستقیم همچنان معنادار باقی ماند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بی‌توجهی ادراک‌شده مرتبط با تلفن ممکن است تا حدی از طریق الگوی گسترده‌تری از رفتارهای مرتبط با دلبستگی که شامل ادراک رفتار خود و شریک است، با ارزیابی‌های رابطه مرتبط باشد. پژوهش‌های طولی و زوجی برای تعیین ترتیب زمانی و علی مورد نیاز است.

Duygu düzenleme süreçleri, romantik ilişkilerde partnerler arasındaki etkileşimlerin niteliğini ve ilişki işleyişini anlamada önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmanın amacı, romantik ilişkilerde partnerlerin duygularını fark etme ve anlamlandırma süreçlerinde yaşanan güçlükleri değerlendiren Duygu Düzenleme Güçlükleri Ölçeği–Çift Formu’nun (DDGÖ-Ç) Türkçeye uyarlanması ve psikometrik özelliklerinin incelenmesidir. Kesitsel bir ölçek uyarlama ve psikometrik değerlendirme çalışması olarak tasarlanan bu araştırmaya, romantik ilişki içinde bulunan 18–63 yaş aralığındaki 300 kişi (Ort. = 26.95, SS = 8.93) katılmıştır. Ölçeğin yapı geçerliği doğrulayıcı faktör analiziyle; yakınsak ve ayırt edici geçerliği ise yakın ilişkilerde yalnızlık, kişiler arası duygu düzenleme etkileşimleri ve partnere ilişkin obsesif-kompulsif belirtilerle olan ilişkileri üzerinden incelenmiştir. Güvenirlik, Cronbach alfa ve McDonald’ın omega katsayıları ile test-tekrar test korelasyonu kullanılarak değerlendirilmiştir. Bulgular, özgün iki faktörlü yapının Türkiye örnekleminde büyük ölçüde korunduğunu göstermiştir. Düşük faktör yükü gösteren bir maddenin çıkarılmasının ardından elde edilen 11 maddelik model kabul edilebilir uyum göstermiştir. Toplam puan için Cronbach alfa .82 ve omega .80; Farkındalık Eksikliği için alfa .80 ve omega .79; Açıklık Eksikliği için alfa .75 ve omega .71 olarak bulunmuştur. Ölçek puanları yakın ilişkilerde yalnızlık, düşmancılık ve partnere ilişkin obsesif-kompulsif belirtilerle pozitif yönde; duyarlılık, bilişsel destek ve fiziksel mevcudiyetle negatif yönde ilişkiler göstermiştir. Bulgular, DDGÖ-Ç’nin Türkçe formunun geçerliğine ve güvenirliğine ilişkin başlangıç düzeyinde kanıtlar sunmaktadır. Ölçek, klinik görüşme ve gözlemlerle birlikte kullanıldığında, bireyin romantik ilişkisindeki karşılıklı duygu farkındalığı ve açıklığına ilişkin algıladığı güçlüklerin değerlendirilmesine ve çift terapisi süreçlerinde müdahale hedeflerinin belirlenmesine yardımcı olabilir.

فرایندهای تنظیم هیجان نقش مهمی در درک کیفیت تعاملات میان شرکا و کارکرد روابط عاشقانه ایفا می‌کنند. هدف این پژوهش، سازگاری زبان فارسی و بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی فرم زوجی مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان در روابط عاشقانه (DDGÖ-Ç) است که به ارزیابی دشواری‌های تجربه‌شده در فرایندهای آگاهی و معنا‌بخشی به هیجان‌ها توسط شرکا در روابط عاشقانه می‌پردازد. این پژوهش به صورت مطالعه مقطعی سازگاری مقیاس و ارزیابی روان‌سنجی طراحی شده و ۳۰۰ نفر (میانگین سنی = ۲۶٫۹۵، انحراف معیار = ۸٫۹۳) در بازه سنی ۱۸ تا ۶۳ سال که در رابطه عاشقانه بودند، در آن شرکت کردند. روایی سازه مقیاس با تحلیل عاملی تأییدی و روایی همگرا و واگرا از طریق بررسی روابط با تنهایی در روابط نزدیک، تعاملات بین‌فردی تنظیم هیجان و نشانه‌های وسواسی-اجباری مرتبط با شریک بررسی شد. پایایی با استفاده از ضرایب آلفای کرونباخ و امگا مک‌دونالد و همبستگی آزمون-بازآزمون ارزیابی شد. یافته‌ها نشان داد ساختار دو عاملی اصلی تا حد زیادی در نمونه ایرانی حفظ شده است. پس از حذف یک ماده با بار عاملی پایین، مدل ۱۱ ماده‌ای به برازش قابل قبول دست یافت. آلفای کرونباخ برای نمره کل ۰٫۸۲ و امگا ۰٫۸۰؛ برای زیرمقیاس فقدان آگاهی آلفا ۰٫۸۰ و امگا ۰٫۷۹؛ و برای زیرمقیاس فقدان شفافیت آلفا ۰٫۷۵ و امگا ۰٫۷۱ به دست آمد. نمرات مقیاس با تنهایی، خصومت و نشانه‌های وسواسی-اجباری مرتبط با شریک رابطه مثبت و با حساسیت، حمایت شناختی و حضور فیزیکی رابطه منفی نشان داد. یافته‌ها شواهد اولیه‌ای درباره روایی و پایایی فرم فارسی DDGÖ-Ç ارائه می‌دهد. این مقیاس، در کنار مصاحبه و مشاهده بالینی، می‌تواند به ارزیابی دشواری‌های ادراک‌شده فرد در آگاهی و شفافیت هیجانی متقابل در روابط عاشقانه و تعیین اهداف مداخله در فرایند درمان زوجی کمک کند.

This paper examines why individuals conceal information from others. Drawing on a recent theory about the origins of concealment, we argue that concealment stems from two primary sources: the desire for autonomy and norms of concealment. Using a nationally representative probability survey, we find that a desire for autonomy in two different domains—intimate relationships and work—is associated with concealment from romantic partners and coworkers/clients in those contexts. We also find that concealment is correlated with a descriptive and moral norm of concealment, with the moral norm having a weaker effect at work than in intimate relationships. We discuss the implications of these findings for research on concealment and its consequences for individuals, groups, and societies.

این مقاله به بررسی دلایل پنهان‌کاری افراد از دیگران می‌پردازد. با تکیه بر نظریه‌ای جدید درباره منشأ پنهان‌کاری، استدلال می‌کنیم که پنهان‌کاری از دو منبع اصلی ناشی می‌شود: تمایل به خودمختاری و هنجارهای پنهان‌کاری. با استفاده از یک پیمایش احتمالی با نمونه‌گیری نماینده ملی، دریافتیم که تمایل به خودمختاری در دو حوزه متفاوت—روابط صمیمانه و محیط کار—با پنهان‌کاری از شریک عاطفی و همکاران/مشتریان در آن زمینه‌ها مرتبط است. همچنین دریافتیم که پنهان‌کاری با هنجار توصیفی و هنجار اخلاقی پنهان‌کاری همبسته است، به‌طوری‌که اثر هنجار اخلاقی در محیط کار ضعیف‌تر از روابط صمیمانه است. پیامدهای این یافته‌ها برای پژوهش‌های مربوط به پنهان‌کاری و پیامدهای آن برای افراد، گروه‌ها و جوامع مورد بحث قرار گرفته است.

Aim: This study aimed to explore women’s prolonged grief experiences following the dissolution of their romantic relationships and to understand how they made sense of these experiences.Method: This study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA) based on semi-structured interviews conducted with five heterosexual women aged 19–33. Each interview lasted 40–60 minutes and was transcribed verbatim. Data were analyzed iteratively and ideographically, following IPA guidelines to ensure depth, rigor, and transparency. Themes were generated through repeated readings, line-by-line coding, and cross-case comparison, with analytic saturation achieved through convergence across participants.Results: The analysis revealed five superordinate themes with their subthemes: (1)From Loss to A New Self (2)Continuing Bonds After Breakup, (3)Post-Breakup Questioning, (4)About the Loss, and (5)After the Loss. The findings showed that the loss experienced after the breakup extended beyond the partner to include future dreams, sources of happiness, and aspects of self. Participants’ efforts to sustain the relationship, ongoing communication, idealization, and fantasies of reunion played a decisive role in prolonging the grief process.Conclusion: Romantic breakups were experienced as the loss not only of a partner but also of identity, future plans, and sources of happiness. Participants’ experiences related to the prolongation of their grief period as an ongoing experience rather than a clinical condition stemmed from participants’ inability to withdraw their investment, showing breakup as a continued bond rather than an ending. Clinically, healing requires transforming this investment and reconstructing meaning, rather than enforcing abrupt detachment.

هدف: هدف این پژوهش، بررسی تجربه‌های سوگ طولانی‌مدت زنان پس از پایان روابط عاشقانه و درک چگونگی معنابخشی آنان به این تجربه‌ها بود. روش: این پژوهش با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) و بر اساس مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پنج زن دگرجنس‌گرا در بازه سنی ۱۹ تا ۳۳ سال انجام شد. هر مصاحبه بین ۴۰ تا ۶۰ دقیقه به طول انجامید و به‌صورت کلمه‌به‌کلمه رونویسی شد. داده‌ها به‌صورت تکرارشونده و ایدیوگرافیک و بر اساس دستورالعمل‌های IPA به‌منظور تضمین عمق، دقت و شفافیت تحلیل شدند. مضامین از طریق خوانش‌های مکرر، کدگذاری خط‌به‌خط و مقایسه بین موارد استخراج شد و اشباع تحلیلی از طریق همگرایی بین مشارکت‌کنندگان حاصل گردید. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها پنج مضمون فراگیر و زیرمضامین مربوطه را آشکار ساخت: (۱) از فقدان تا خود جدید، (۲) تداوم پیوند پس از جدایی، (۳) پرسش‌گری پس از جدایی، (۴) درباره فقدان، و (۵) پس از فقدان. یافته‌ها نشان داد که فقدان تجربه‌شده پس از جدایی، فراتر از شریک عاطفی بوده و شامل رؤیاهای آینده، منابع شادی و جنبه‌هایی از خود نیز می‌شود. تلاش‌های مشارکت‌کنندگان برای حفظ رابطه، ارتباط مستمر، آرمان‌سازی و خیال‌پردازی درباره بازگشت، نقش تعیین‌کننده‌ای در طولانی شدن فرایند سوگ ایفا کرد. نتیجه‌گیری: جدایی‌های عاشقانه نه تنها به‌عنوان فقدان شریک عاطفی، بلکه به‌عنوان از دست دادن هویت، برنامه‌های آینده و منابع شادی تجربه می‌شود. تجربه‌های مشارکت‌کنندگان در ارتباط با طولانی شدن دوره سوگ، به‌عنوان تجربه‌ای مستمر و نه یک وضعیت بالینی، ناشی از ناتوانی آنان در بازپس‌گیری سرمایه‌گذاری عاطفی‌شان بود و جدایی را به‌عنوان پیوندی ادامه‌دار و نه پایانی مطلق نشان داد. از منظر بالینی، بهبود مستلزم دگرگونی این سرمایه‌گذاری و بازسازی معناست، نه تحمیل جدایی ناگهانی.

Logic-Based Therapy (LBT) is a method of philosophical counseling and psychotherapy based on Rational-Emotive Behavior Therapy (REBT) that uses logic, philosophy, and a network of “guiding virtues” to treat behavioral and emotional dysfunctions. This paper attempts to show how this virtue-oriented approach to psychotherapy can be potentially useful in counseling couples who may have sexual performance issues or other broader relational issues and seek to build healthy sexual, romantic relationships. As argued here, this is because such love is characterized by deep interpersonal commitment, compassionate caring, and security, which are strongly supported by LBT’s guiding virtues such as empathy, authenticity, self/other respect, courage, and metaphysical security. Beginning with a conceptual analysis of romantic love as a virtue-oriented construct, this paper introduces key aspects of LBT, as distinct from standard REBT, and presents a case study of a couple in a sexless relationship where one partner has an anger-control problem. Through the latter case study, the paper attempts to illustrate how 6 commonplace obstructions to romantic love (targeted by LBT) can potentially be successfully treated by applying LBT’s system of matching virtues.

روان‌درمانی مبتنی بر منطق (LBT) روشی در مشاوره فلسفی و روان‌درمانی است که بر اساس رفتاردرمانی عقلانی-هیجانی (REBT) بنا شده و از منطق، فلسفه و شبکه‌ای از «فضیلت‌های راهنما» برای درمان اختلالات رفتاری و هیجانی بهره می‌گیرد. این مقاله تلاش می‌کند نشان دهد که این رویکرد فضیلت‌محور به روان‌درمانی چگونه می‌تواند در مشاوره زوج‌هایی که ممکن است با مشکلات عملکرد جنسی یا سایر مسائل گسترده‌تر رابطه‌ای مواجه باشند و در پی ایجاد روابط جنسی و عاشقانه سالم هستند، بالقوه مفید باشد. همان‌گونه که در اینجا استدلال می‌شود، علت این امر آن است که چنین عشقی با تعهد عمیق بین‌فردی، مراقبت دلسوزانه و امنیت مشخص می‌شود که به‌شدت توسط فضیلت‌های راهنمای LBT مانند همدلی، اصالت، احترام به خود/دیگری، شجاعت و امنیت متافیزیکی حمایت می‌شود. این مقاله با تحلیل مفهومی عشق رمانتیک به‌عنوان یک ساختار فضیلت‌محور آغاز می‌شود، جنبه‌های کلیدی LBT را که آن را از REBT استاندارد متمایز می‌کند معرفی می‌کند و مطالعه موردی یک زوج در یک رابطه بدون رابطه جنسی را که یکی از طرفین مشکل کنترل خشم دارد، ارائه می‌دهد. این مقاله از طریق این مطالعه موردی تلاش می‌کند نشان دهد که چگونه ۶ مانع رایج بر سر راه عشق رمانتیک (که هدف LBT هستند) می‌توانند بالقوه با به‌کارگیری نظام تطبیق فضیلت‌های LBT با موفقیت درمان شوند.

Infidelity proneness reflects an individual’s tendency or inclination toward infidelity and is conceptually distinct from enacted infidelity. Although lower romantic relationship quality has been associated with greater infidelity-related intentions, less is known about the intrapersonal characteristics that may condition this association. The present study examined whether self-compassion moderates the association between perceived romantic relationship quality and infidelity proneness. Using a cross-sectional correlational design, data were collected from 384 adults in Türkiye aged 18–68 years ( M = 31.04, SD = 9.40). Participants completed measures of perceived romantic relationship quality, self-compassion, and infidelity proneness. Moderation analysis was conducted using PROCESS Model 1, adjusting for gender, age, and relationship duration. Perceived romantic relationship quality was negatively associated with infidelity proneness ( r = −0.614, p < 0.001), as was self-compassion ( r = −0.251, p < 0.001). Self-compassion significantly moderated the association between perceived romantic relationship quality and infidelity proneness ( b = 0.062, SE = 0.015, p < 0.001), accounting for an additional 2.2% of the variance. The negative association between relationship quality and infidelity proneness was significant at low, mean, and high levels of self-compassion but became progressively weaker as self-compassion increased. At lower levels of relationship quality, higher self-compassion corresponded to lower predicted infidelity proneness; however, this pattern was not uniform across the full range of relationship quality. These findings suggest that self-compassion may be relevant to understanding individual differences in how relational evaluations are associated with infidelity-related tendencies, while cautioning against interpreting self-compassion as uniformly protective. From a clinical perspective, the findings support considering both perceptions of relationship quality and intrapersonal regulation when assessing infidelity-related concerns in individual and couple contexts, while longitudinal research is needed before causal or intervention-related conclusions can be drawn.

گرایش به خیانت بازتاب‌دهنده تمایل یا گرایش فرد به خیانت است و از لحاظ مفهومی با خیانت انجام‌شده متمایز است. اگرچه کیفیت پایین‌تر رابطه عاشقانه با نیت‌های مرتبط با خیانت بیشتر همراه بوده است، اما درباره ویژگی‌های درون‌فردی که ممکن است این ارتباط را مشروط کنند، اطلاعات کمتری وجود دارد. مطالعه حاضر بررسی کرد که آیا شفقت به خود نقش تعدیل‌گری در ارتباط بین کیفیت ادراک‌شده رابطه عاشقانه و گرایش به خیانت ایفا می‌کند یا خیر. با استفاده از طرح همبستگی مقطعی، داده‌ها از ۳۸۴ بزرگسال در ترکیه در بازه سنی ۱۸ تا ۶۸ سال (میانگین = ۳۱٫۰۴، انحراف معیار = ۹٫۴۰) جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان مقیاس‌هایی از کیفیت ادراک‌شده رابطه عاشقانه، شفقت به خود و گرایش به خیانت را تکمیل کردند. تحلیل تعدیل‌گری با استفاده از مدل ۱ PROCESS و با کنترل جنسیت، سن و مدت رابطه انجام شد. کیفیت ادراک‌شده رابطه عاشقانه با گرایش به خیانت رابطه منفی داشت (r = −۰٫۶۱۴، p < ۰٫۰۰۱)، همانند شفقت به خود (r = −۰٫۲۵۱، p < ۰٫۰۰۱). شفقت به خود به طور معناداری نقش تعدیل‌گری در ارتباط بین کیفیت ادراک‌شده رابطه عاشقانه و گرایش به خیانت ایفا کرد (b = ۰٫۰۶۲، SE = ۰٫۰۱۵، p < ۰٫۰۰۱) و ۲٫۲٪ اضافی از واریانس را تبیین نمود. ارتباط منفی بین کیفیت رابطه و گرایش به خیانت در سطوح پایین، متوسط و بالای شفقت به خود معنادار بود اما با افزایش شفقت به خود، این ارتباط به تدریج ضعیف‌تر شد. در سطوح پایین‌تر کیفیت رابطه، شفقت به خود بالاتر با گرایش پیش‌بینی‌شده کمتر به خیانت همراه بود؛ با این حال، این الگو در سراسر دامنه کامل کیفیت رابطه یکسان نبود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که شفقت به خود ممکن است برای درک تفاوت‌های فردی در نحوه ارتباط ارزیابی‌های رابطه‌ای با گرایش‌های مرتبط با خیانت اهمیت داشته باشد، در حالی که باید از تفسیر شفقت به خود به عنوان یک عامل محافظتی یکسان پرهیز کرد. از منظر بالینی، یافته‌ها بر اهمیت توجه به هر دو ادراک کیفیت رابطه و تنظیم درون‌فردی هنگام ارزیابی نگرانی‌های مرتبط با خیانت در زمینه‌های فردی و زوجی تأکید دارند، در حالی که پژوهش‌های طولی برای نتیجه‌گیری‌های علّی یا مداخلاتی مورد نیاز است.

Abstract Social withdrawal in late childhood and adolescence is linked to long-term developmental challenges, yet its unique impact on adult adaptive functioning remains understudied. This TRAILS study ( N = 1,798 in the population cohort, M ( SD ) age at T1: 11.1 (0.6), 49% boys, 86.5% ethnically Dutch, M ( SD ) age at T7: 28.9 (0.6); N = 405 in the high-risk cohort, M ( SD ) age at T1: 11.1 (0.5), 66% boys, 97.6% ethnically Dutch, M ( SD ) age at T7: 29.6 (0.7)) examined whether social withdrawal during the ages of 11 to 16 predicted the achievement of developmental milestones by age 29, including romantic competence, residential autonomy, friendship satisfaction, work competence, and financial competence. Higher levels of social withdrawal consistently predicted lower likelihood of having achieved these milestones by age 29 (median OR = 0.76 in both cohorts), even after controlling for peer victimization, cognitive abilities, and family background measured in early adolescence. These effects were consistent across cohorts and gender. Sensitivity analyses that accounted for genetic confounding and clinical conditions (e.g., autism, depression) further supported the findings. These results highlight social withdrawal as a critical risk factor for developmental disadvantages, urging early interventions to foster social engagement and mitigate long-term maladjustment.

چکیده: کناره‌گیری اجتماعی در اواخر کودکی و نوجوانی با چالش‌های تحولی بلندمدت مرتبط است، اما تأثیر منحصر به‌فرد آن بر کارکرد سازشی بزرگسالان کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. این مطالعه TRAILS (تعداد نمونه در گروه جمعیتی = ۱٬۷۹۸، میانگین (انحراف معیار) سن در T1: ۱۱٫۱ (۰٫۶)، ۴۹٪ پسر، ۸۶٫۵٪ هلندی از نظر قومی، میانگین (انحراف معیار) سن در T7: ۲۸٫۹ (۰٫۶)؛ تعداد نمونه در گروه پرخطر = ۴۰۵، میانگین (انحراف معیار) سن در T1: ۱۱٫۱ (۰٫۵)، ۶۶٪ پسر، ۹۷٫۶٪ هلندی از نظر قومی، میانگین (انحراف معیار) سن در T7: ۲۹٫۶ (۰٫۷)) بررسی کرد که آیا کناره‌گیری اجتماعی در سنین ۱۱ تا ۱۶ سالگی می‌تواند پیش‌بینی‌کننده دستیابی به نقاط عطف تحولی تا سن ۲۹ سالگی باشد یا خیر، از جمله شایستگی عاشقانه، استقلال محل سکونت، رضایت از دوستی، شایستگی شغلی و شایستگی مالی. سطوح بالاتر کناره‌گیری اجتماعی به طور پیوسته احتمال دستیابی به این نقاط عطف تا سن ۲۹ سالگی را کاهش داد (میانه نسبت شانس = ۰٫۷۶ در هر دو گروه)، حتی پس از کنترل قربانی شدن توسط همسالان، توانایی‌های شناختی و پیشینه خانوادگی که در اوایل نوجوانی اندازه‌گیری شده بود. این اثرات در میان گروه‌ها و جنسیت‌ها ثابت بود. تحلیل‌های حساسیت که تأثیر عوامل ژنتیکی و شرایط بالینی (مانند اوتیسم، افسردگی) را نیز در نظر گرفت، یافته‌ها را بیشتر تأیید کرد. این نتایج کناره‌گیری اجتماعی را به عنوان یک عامل خطر مهم برای محرومیت‌های تحولی برجسته می‌کند و بر لزوم مداخلات زودهنگام برای تقویت تعامل اجتماعی و کاهش ناسازگاری بلندمدت تأکید دارد.

This study investigates self-forgiveness for real hurts committed against the partner in a romantic relationship (N = 168 couples). Using a dyadic perspective, we evaluated whether offender self-forgiveness, conceived as a bidimensional construct distinct from self-excusing, was uniquely related to both own and partner relationship satisfaction. For both males and females, offending partners were more satisfied with their romantic relationship to the extent that they had more positive and less negative sentiment and thoughts toward themselves, whereas victimized partners were more satisfied with the relationship when the offending partner had less negative sentiment and thoughts (but not more positive ones) toward himself/herself. The implications of these findings for understanding self-forgiveness and its pro-relationship effects in romantic couples are discussed.

این پژوهش به بررسی خودبخشش‌گری در قبال آسیب‌های واقعی واردشده به شریک در یک رابطه عاشقانه (N = ۱۶۸ زوج) می‌پردازد. با بهره‌گیری از رویکرد دوتایی، ارزیابی شد که آیا خودبخشش‌گری فرد خطاکار، که به‌عنوان سازه‌ای دو‌بعدی و متمایز از خودتوجیه‌گری در نظر گرفته شده است، به طور منحصربه‌فردی با رضایت رابطه هم فرد خطاکار و هم شریک او مرتبط است یا خیر. برای هر دو جنسیت، شرکای خطاکار به میزانی که نگرش‌ها و افکار مثبت‌تر و منفی‌تری نسبت به خود داشتند، از رابطه عاشقانه خود رضایت بیشتری داشتند؛ در حالی که شرکای قربانی زمانی از رابطه رضایت بیشتری داشتند که شریک خطاکار نگرش‌ها و افکار منفی کمتری (اما نه الزاماً مثبت‌تر) نسبت به خود داشت. پیامدهای این یافته‌ها برای درک خودبخشش‌گری و آثار آن بر بهبود رابطه در زوج‌های عاشق مورد بحث قرار گرفته است.

Previous research suggests that there is an intergenerational transmission of marital satisfaction, such that parents' marital satisfaction predicts their adult child's marital satisfaction. The mechanisms that explain this phenomenon remain relatively unknown. In the current study, we examined the role of parent-child attachment orientations and romantic relationship attachment orientations as mediators in the intergenerational transmission of marital satisfaction. Participants (N = 199) were cohabiting newlywed couples who had been married for 12 months or less. All participants separately completed measures of own marital satisfaction, attachment orientations to romantic partners, attachment orientations to rearing parents, and perceptions of parents' marital satisfaction. Data was analyzed using the actor-partner interdependence model in a structural equation modeling framework to account for the nonindependent nature of the data. This allowed for examination of gender differences across husbands and wives and provided overall fit of the hypothesized model. Results supported a partially mediating effect of parent-child attachment and romantic partner attachment on the intergenerational transmission of marital satisfaction, although effects differed by gender. For husbands, the direct effect from parents' marital satisfaction to own satisfaction was partially mediated through anxious attachment styles. There was no direct effect from parents to own marital satisfaction for wives; however, there were significant links from parent's satisfaction to attachment orientations in childhood and adulthood, which in turn impacted wives satisfaction. Findings from this study provide an integrated look at the implications that attachment has on the intergenerational transmission of marital functioning.

پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند که انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی وجود دارد، به‌گونه‌ای که رضایت زناشویی والدین پیش‌بینی‌کننده رضایت زناشویی فرزند بالغ آن‌ها است. سازوکارهایی که این پدیده را تبیین می‌کنند، تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده‌اند. در مطالعه حاضر، نقش جهت‌گیری‌های دلبستگی والد-فرزند و جهت‌گیری‌های دلبستگی در روابط عاشقانه به عنوان میانجی‌های انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی مورد بررسی قرار گرفت. شرکت‌کنندگان (N = 199) زوج‌های تازه‌ازدواج‌کرده‌ای بودند که حداکثر ۱۲ ماه از ازدواج آن‌ها گذشته بود. همه شرکت‌کنندگان به طور جداگانه پرسشنامه‌هایی درباره رضایت زناشویی خود، جهت‌گیری‌های دلبستگی به شریک عاشقانه، جهت‌گیری‌های دلبستگی به والدین پرورش‌دهنده و ادراک از رضایت زناشویی والدین خود را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از مدل وابستگی متقابل بازیگر-شریک در چارچوب مدل‌یابی معادلات ساختاری به منظور لحاظ کردن ماهیت غیرمستقل داده‌ها تحلیل شد. این رویکرد امکان بررسی تفاوت‌های جنسیتی میان شوهران و همسران را فراهم کرد و برازش کلی مدل فرضی را ارائه داد. نتایج، اثر میانجی‌گری جزئی دلبستگی والد-فرزند و دلبستگی به شریک عاشقانه را در انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی تأیید کردند، هرچند این اثرات بر اساس جنسیت متفاوت بود. برای شوهران، اثر مستقیم رضایت زناشویی والدین بر رضایت زناشویی خود تا حدی از طریق سبک‌های دلبستگی اضطرابی میانجی‌گری شد. برای همسران، اثر مستقیم از والدین به رضایت زناشویی خود مشاهده نشد؛ با این حال، ارتباط معناداری میان رضایت والدین و جهت‌گیری‌های دلبستگی در کودکی و بزرگسالی وجود داشت که به نوبه خود بر رضایت همسران تأثیر گذاشت. یافته‌های این مطالعه نگاهی یکپارچه به پیامدهای دلبستگی در انتقال بین‌نسلی کارکرد زناشویی ارائه می‌دهد.