دانشجویان

This narrative case study features the early career experiences and outcomes of eight former pre-service teachers in the North Carolina Teaching Fellows program (NCTFP). The NCTFP is a teacher recruitment program that provides forgivable loans and professional development in exchange for participants’ commitment to teach in high-needs subjects upon graduation. Study participants joined the NCTFP in 2018-19 as postsecondary students in secondary STEM education. Interview and written data were collected in 2019 to understand how and why students chose to participate in the NCTFP and their educational and career goals. Follow up interviews were conducted in 2024 to understand how participants’ educational and career interests and plans remained consistent or deviated over time, especially in the context of NCTFP forgivable loans and service commitments. Three major themes illustrate the ways that educational structures, actual teaching experiences, and the loans themselves shaped participants’ lives, and their plans for the future.

این مطالعه موردی روایی به بررسی تجارب و پیامدهای شغلی اولیه هشت معلم پیش‌خدمت سابق در برنامه همکاران تدریس کارولینای شمالی (NCTFP) می‌پردازد. NCTFP یک برنامه جذب معلم است که وام‌های قابل‌بخشش و توسعه حرفه‌ای را در ازای تعهد شرکت‌کنندگان به تدریس در دروس با نیاز بالا پس از فارغ‌التحصیلی ارائه می‌دهد. شرکت‌کنندگان در مطالعه در سال ۲۰۱۸-۱۹ به عنوان دانشجویان آموزش متوسطه STEM به NCTFP پیوستند. داده‌های مصاحبه و نوشتاری در سال ۲۰۱۹ جمع‌آوری شد تا مشخص شود دانشجویان چگونه و چرا تصمیم به شرکت در NCTFP گرفتند و اهداف آموزشی و شغلی آنان چه بوده است. مصاحبه‌های پیگیری در سال ۲۰۲۴ انجام شد تا مشخص شود علایق و برنامه‌های آموزشی و شغلی شرکت‌کنندگان تا چه اندازه در طول زمان ثابت مانده یا تغییر کرده است، به‌ویژه در زمینه وام‌های قابل‌بخشش NCTFP و تعهدات خدمتی. سه مضمون اصلی، چگونگی تأثیر ساختارهای آموزشی، تجارب واقعی تدریس و خود وام‌ها بر زندگی شرکت‌کنندگان و برنامه‌های آینده آنان را نشان می‌دهد.

Conversations about student debt frequently target attendees of four-year and professional institutions, since higher-cost institutions are more likely to lead to high levels of debt. While some research has focused on financial aid and college funding at community colleges, we have comparatively limited scholarship regarding conceptualizations of student debt. Some scholars have studied financial aid staff at community colleges, but research has been primarily quantitative in nature.This study remedies that gap by offering a qualitative perspective about student debt, pairing student and staff views and analyzing them by investigating the social meaning of the money, or what student debt means to students. The study location is a large community college in Texas. Students reported fear regarding debt and some staff shared concerns about possible misuse of aid, through students failing to meet satisfactory academic requirements, taking more debt than needed for living expenses, or using financial aid for personal expenditures.

گفت‌وگوها درباره بدهی دانشجویی اغلب بر دانشجویان مؤسسات چهارساله و حرفه‌ای متمرکز است، زیرا مؤسسات با هزینه بالاتر احتمال بیشتری دارند که منجر به سطوح بالای بدهی شوند. در حالی که برخی پژوهش‌ها بر کمک‌هزینه‌های مالی و تأمین مالی دانشگاه در کالج‌های جامعه‌محور تمرکز داشته‌اند، پژوهش‌های ما درباره مفاهیم بدهی دانشجویی نسبتاً محدود است. برخی پژوهشگران کارکنان امور مالی کالج‌های جامعه‌محور را مطالعه کرده‌اند، اما پژوهش‌ها عمدتاً ماهیتی کمی داشته‌اند. این مطالعه این خلأ را با ارائه دیدگاهی کیفی درباره بدهی دانشجویی جبران می‌کند و دیدگاه‌های دانشجویان و کارکنان را با هم ترکیب کرده و آن‌ها را از طریق بررسی معنای اجتماعی پول، یا آنچه بدهی دانشجویی برای دانشجویان معنا می‌دهد، تحلیل می‌کند. محل انجام مطالعه یک کالج جامعه‌محور بزرگ در تگزاس است. دانشجویان ترس خود را نسبت به بدهی گزارش کردند و برخی کارکنان نگرانی‌هایی درباره احتمال سوءاستفاده از کمک‌هزینه‌ها، از جمله عدم تحقق الزامات تحصیلی رضایت‌بخش توسط دانشجویان، دریافت بدهی بیش از نیاز برای هزینه‌های زندگی یا استفاده از کمک‌هزینه مالی برای مخارج شخصی را بیان کردند.

Student loan debt held by borrowers in the United States, now exceeding $1.83 trillion, has reshaped higher education access and affordability, yet little is known about how practitioners who advise students make sense of this system while navigating their own borrowing experiences. Guided by Weick’s (1995) sensemaking framework, this qualitative study examines the introspective and extrospective perspectives of 30 higher education practitioners across diverse institutional contexts. Through semi-structured interviews, we explore how practitioners reconcile personal debt with professional responsibilities and interpret shifting student attitudes toward borrowing. Findings reveal pervasive ambivalence: loans are framed as a “necessary burden”—essential for educational and career mobility yet emotionally and financially constraining. Practitioners report growing student anxiety, early skepticism about loan value, and widespread financial literacy gaps. These insights underscore the ethical and emotional labor embedded in advising and highlight implications for policy, institutional practice, and professional development aimed at improving affordability and informed decision-making.

بدهی وام دانشجویی در میان وام‌گیرندگان ایالات متحده که اکنون از ۱.۸۳ تریلیون دلار فراتر رفته است، دسترسی و مقرون‌به‌صرفه بودن آموزش عالی را دگرگون کرده است، اما اطلاعات اندکی درباره چگونگی درک کنشگرانی که به دانشجویان مشاوره می‌دهند و همزمان با تجربه‌های وام‌گیری خود نیز مواجه‌اند، وجود دارد. این مطالعه کیفی با راهنمایی چارچوب معنا‌سازی Weick (1995)، به بررسی دیدگاه‌های درون‌نگر و برون‌نگر ۳۰ کنشگر آموزش عالی در زمینه‌های نهادی متنوع می‌پردازد. از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، بررسی می‌شود که این کنشگران چگونه بدهی شخصی خود را با مسئولیت‌های حرفه‌ای آشتی می‌دهند و نگرش‌های متغیر دانشجویان نسبت به وام‌گیری را تفسیر می‌کنند. یافته‌ها نشان‌دهنده ابهام فراگیر است: وام‌ها به عنوان «باری ضروری» چارچوب‌بندی می‌شوند—ضروری برای تحرک آموزشی و شغلی، اما از نظر عاطفی و مالی محدودکننده. کنشگران از افزایش اضطراب دانشجویان، تردیدهای اولیه نسبت به ارزش وام و شکاف‌های گسترده در سواد مالی گزارش می‌دهند. این بینش‌ها بر کار عاطفی و اخلاقی نهفته در مشاوره تأکید می‌کند و پیامدهایی برای سیاست‌گذاری، عمل نهادی و توسعه حرفه‌ای با هدف بهبود مقرون‌به‌صرفگی و تصمیم‌گیری آگاهانه دارد.

In this article, we present findings from a critical participatory action research (CPAR) study of Achieve Atlanta (AATL), a place-based, need-based grant program for students graduating from Atlanta Public Schools. The purpose of this research was to better understand how the AATL scholarship and its associated services shaped the experiences, opportunities, and positive outcomes of AATL Scholars, with specific attention to borrowing and debt repayment. We argue that lifting or reducing the debt burden allowed students to accumulate additional forms of dominant cultural capital, namely, time. We further argue that time, as a largely neglected form of capital, enabled students to be college students and provided the conditions for academic success.

در این مقاله، یافته‌های پژوهشی با رویکرد اقدام‌پژوهی مشارکتی انتقادی (CPAR) درباره برنامه Achieve Atlanta (AATL)، که یک برنامه کمک‌هزینه مبتنی بر مکان و نیاز برای دانش‌آموزان فارغ‌التحصیل مدارس دولتی آتلانتا است، ارائه می‌شود. هدف این پژوهش، درک بهتر از چگونگی تأثیر بورس تحصیلی AATL و خدمات مرتبط با آن بر تجارب، فرصت‌ها و پیامدهای مثبت دانش‌آموختگان AATL، با تمرکز ویژه بر وام‌گیری و بازپرداخت بدهی بود. ما استدلال می‌کنیم که حذف یا کاهش بار بدهی، به دانشجویان امکان انباشت اشکال دیگری از سرمایه فرهنگی مسلط، به‌ویژه زمان، را می‌دهد. همچنین استدلال می‌کنیم که زمان، به‌عنوان شکلی عمدتاً مغفول از سرمایه، شرایط لازم برای دانشجویی و موفقیت تحصیلی را برای دانشجویان فراهم می‌کند.

This paper presents two case studies in a research-intensive, high-tariff entry university in the North-East of England where the Thinking Environment (TE) approach was used in small group tutorials in Chemistry and Mathematics. The case studies investigated whether the TE could be used as an active pedagogy to facilitate a supportive atmosphere where all students felt able to voice their thoughts. An exploratory, concurrent mixed methods design was used, collecting data from peer-observation of sessions, a self-reflection journal for tutors and a survey of students. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and qualitative data analysed using inductive thematic analysis, with the findings integrated at the data interpretation stage. The study found that the TE approach encouraged active engagement from students, provided an equal opportunity for all students to voice their thinking and created conditions supportive of higher-order thinking over an extended period of time. Both students and tutors acknowledged that the TE approach could be uncomfortable to begin with and that repeated practice was required to become more accustomed to the approach. The paper presents important learning for the implementation of the TE as a pedagogical approach that creates conditions supportive of higher-order thinking and creates a encouraging atmosphere where students feel able to voice their thoughts.

این مقاله به ارائه دو مطالعه موردی در یک دانشگاه پژوهش‌محور با ورودی با سطح بالای پذیرش در شمال‌شرق انگلستان می‌پردازد که در آن رویکرد محیط تفکر (Thinking Environment - TE) در جلسات آموزشی گروه‌های کوچک در رشته‌های شیمی و ریاضیات به کار گرفته شد. این مطالعات موردی بررسی کردند که آیا TE می‌تواند به عنوان یک روش تدریس فعال برای ایجاد فضایی حمایتی که در آن همه دانشجویان احساس توانایی در بیان افکار خود داشته باشند، مورد استفاده قرار گیرد یا خیر. یک طرح پژوهشی ترکیبی اکتشافی و همزمان به کار گرفته شد که داده‌ها را از مشاهده همتایان از جلسات، دفترچه خودبازتابی برای مدرسین و پرسشنامه‌ای برای دانشجویان جمع‌آوری کرد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل تماتیک استقرایی تحلیل شدند و یافته‌ها در مرحله تفسیر داده‌ها ادغام گردیدند. نتایج مطالعه نشان داد که رویکرد TE موجب تشویق مشارکت فعال دانشجویان، فراهم‌سازی فرصت برابر برای بیان افکار همه دانشجویان و ایجاد شرایطی حمایت‌کننده از تفکر سطوح بالاتر در یک بازه زمانی طولانی‌تر می‌شود. هم دانشجویان و هم مدرسین اذعان داشتند که رویکرد TE در ابتدا می‌تواند ناراحت‌کننده باشد و تمرین مکرر برای عادت کردن به این رویکرد ضروری است. این مقاله نکات مهمی را برای اجرای TE به عنوان یک رویکرد آموزشی که شرایط حمایت‌کننده از تفکر سطوح بالاتر را ایجاد می‌کند و فضایی تشویق‌کننده برای بیان افکار دانشجویان فراهم می‌آورد، ارائه می‌دهد.

As national strategies for education reform deepen, exploring the association between physical exercise and college students’ academic achievement has become a critical priority in higher education. Although existing literature has confirmed a positive association between physical exercise and academic achievement, scant attention has been paid to systematically elucidating the underlying mechanism by integrating social support and psychological resilience within a serial mediation framework (chain mediation model). Drawing upon Social Support Theory (SST), Conservation of Resources Theory (COR), and the Theory of Planned Behavior (TPB), this study constructs a theoretical model to unravel how physical exercise is associated with academic achievement via the serial indirect pathways of social support and psychological resilience, while also examining the moderating effect of time management ability. A total of 950 valid responses were collected, and a two-stage hybrid approach combining Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) and Artificial Neural Network (ANN) was employed for empirical validation. The PLS-SEM results indicate that physical exercise shows a significant direct positive association with academic achievement (β = 0.156, $$\:p<0.001$$ ) and an indirect effect was identified via the serial mediation path of “Physical Exercise → Social Support → Psychological Resilience → Academic Achievement” ( $$\:\beta\:=0.008$$ , $$\:p=0.006$$ ). The ANN sensitivity analysis aligns highly with the PLS-SEM findings, further corroborating that psychological resilience is the strongest associate of academic achievement in terms of normalized importance (normalized importance = 64.580%), followed by physical exercise (44.950%) and social support (25.550%), thereby verifying the robustness of the conclusions. This study elucidates the underlying mechanisms by which physical exercise is positively associated with academic achievement via the indirect pathways of social support and psychological resilience, as well as the boundary condition of time management ability. These findings provide a theoretical basis and practical guidance for higher education administrators to formulate differentiated and precise student development strategies.

با تعمیق راهبردهای ملی اصلاحات آموزشی، بررسی ارتباط بین ورزش بدنی و پیشرفت تحصیلی دانشجویان دانشگاه به اولویتی اساسی در آموزش عالی تبدیل شده است. اگرچه ادبیات موجود ارتباط مثبت بین ورزش بدنی و پیشرفت تحصیلی را تأیید کرده است، اما به تبیین نظام‌مند سازوکارهای زیربنایی با ادغام حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی در چارچوب میانجی‌گری زنجیره‌ای (مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای) توجه اندکی شده است. با بهره‌گیری از نظریه حمایت اجتماعی (SST)، نظریه حفاظت از منابع (COR) و نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده (TPB)، این پژوهش مدلی نظری را برای تبیین نحوه ارتباط ورزش بدنی با پیشرفت تحصیلی از طریق مسیرهای غیرمستقیم زنجیره‌ای حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی ارائه می‌دهد و همچنین اثر تعدیل‌گر توانایی مدیریت زمان را مورد بررسی قرار می‌دهد. در مجموع ۹۵۰ پرسشنامه معتبر جمع‌آوری شد و رویکرد ترکیبی دو مرحله‌ای با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و شبکه عصبی مصنوعی (ANN) برای اعتبارسنجی تجربی به کار گرفته شد. نتایج PLS-SEM نشان داد که ورزش بدنی ارتباط مستقیم مثبت معناداری با پیشرفت تحصیلی دارد (β = 0.156, $$\:p<0.001$$) و اثر غیرمستقیم نیز از طریق مسیر میانجی‌گری زنجیره‌ای «ورزش بدنی → حمایت اجتماعی → تاب‌آوری روان‌شناختی → پیشرفت تحصیلی» شناسایی شد ( $$\:\beta\:=0.008$$ , $$\:p=0.006$$ ). تحلیل حساسیت ANN نیز با یافته‌های PLS-SEM هم‌راستا بود و بیش از پیش تأیید کرد که تاب‌آوری روان‌شناختی قوی‌ترین عامل مرتبط با پیشرفت تحصیلی از نظر اهمیت نرمال‌شده (normalized importance = 64.580%) است و پس از آن ورزش بدنی (44.950%) و حمایت اجتماعی (25.550%) قرار دارند که استحکام نتایج را تأیید می‌کند. این پژوهش سازوکارهای زیربنایی ارتباط مثبت ورزش بدنی با پیشرفت تحصیلی را از طریق مسیرهای غیرمستقیم حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی و همچنین شرط مرزی توانایی مدیریت زمان تبیین می‌کند. این یافته‌ها مبنای نظری و راهنمای عملی برای مدیران آموزش عالی جهت تدوین راهبردهای توسعه دانشجویی هدفمند و دقیق فراهم می‌آورد.

Classroom dynamics play an important role in supporting students’ participation and engagement during classroom guidance services. However, ineffective classroom dynamics may reduce students’ involvement in learning activities and interactions with their peers. This study aimed to enhance classroom dynamics through the implementation of Game-Based Learning using the Friendship Bingo game among seventh-grade students at SMP Negeri 3 Madiun. The study employed a Guidance and Counseling Action Research (PTBK) design conducted in three cycles: planning, action, observation, and reflection. The participants consisted of 31 students. Data were collected through observation and analyzed using descriptive quantitative techniques. The results showed a continuous improvement in classroom dynamics across the three cycles, increasing from 55.9% in Cycle I (fair) to 70.4% in Cycle II (good), and reaching 89.6% in Cycle III (very good). The findings indicate that Game-Based Learning through the Friendship Bingo game effectively promoted students’ participation, interaction, and engagement during classroom guidance sessions. Therefore, Game-Based Learning can be considered an effective strategy for fostering positive classroom dynamics among students.

پویایی کلاس نقش مهمی در حمایت از مشارکت و درگیری دانش‌آموزان در طول خدمات راهنمایی کلاسی ایفا می‌کند. با این حال، پویایی ناکارآمد کلاس ممکن است موجب کاهش مشارکت دانش‌آموزان در فعالیت‌های یادگیری و تعامل با همسالان شود. هدف این پژوهش ارتقای پویایی کلاس از طریق اجرای یادگیری مبتنی بر بازی با استفاده از بازی Friendship Bingo در میان دانش‌آموزان پایه هفتم مدرسه SMP Negeri 3 Madiun بود. این پژوهش با استفاده از طرح پژوهش اقدام راهنمایی و مشاوره (PTBK) در سه چرخه شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل ۳۱ دانش‌آموز بودند. داده‌ها از طریق مشاهده گردآوری و با استفاده از روش‌های کمی توصیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پویایی کلاس در طول سه چرخه به طور پیوسته بهبود یافته است؛ به طوری که از ۵۵٫۹٪ در چرخه اول (متوسط) به ۷۰٫۴٪ در چرخه دوم (خوب) و در نهایت به ۸۹٫۶٪ در چرخه سوم (بسیار خوب) رسید. یافته‌ها نشان می‌دهد که یادگیری مبتنی بر بازی از طریق بازی Friendship Bingo به طور مؤثری موجب ارتقای مشارکت، تعامل و درگیری دانش‌آموزان در جلسات راهنمایی کلاسی شده است. بنابراین، یادگیری مبتنی بر بازی می‌تواند به عنوان راهبردی مؤثر برای تقویت پویایی مثبت کلاس در میان دانش‌آموزان در نظر گرفته شود.

Students' learning achievement in Natural and Social Sciences (IPAS), particularly on the topic of natural and artificial landscapes, has not yet reached the expected level. This condition was reflected in the low percentage of students achieving the minimum mastery criterion and their limited engagement during the learning process in Grade III at SDN 02 Mojorejo. To address this issue, the Project Based Learning (PjBL) model was implemented to provide more meaningful and student-centered learning experiences. This study employed a Classroom Action Research (CAR) design consisting of two cycles, each including the stages of planning, implementation, observation, and reflection. The participants were 29 third-grade students. Data were collected through learning achievement tests, classroom observations, interviews, and documentation, and were analyzed using descriptive quantitative and qualitative techniques. The findings demonstrated that the implementation of Project Based Learning (PjBL) consistently improved students' learning achievement. The mean score increased from 69.66 in the pre-cycle stage with a mastery rate of 27.59% to 75.00 in Cycle I with 58.62% mastery, and further increased to 90.34 in Cycle II with 100% learning mastery. Moreover, PjBL enhanced students' active participation through collaborative, contextual, and project-based learning activities. These findings indicate that Project Based Learning is an effective instructional strategy for improving students' learning achievement in IPAS at the elementary school level.

دستاوردهای یادگیری دانش‌آموزان در درس علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS)، به‌ویژه در موضوع مناظر طبیعی و مصنوعی، هنوز به سطح مورد انتظار نرسیده است. این وضعیت در درصد پایین دانش‌آموزانی که به حداقل معیار تسلط دست یافته‌اند و مشارکت محدود آنان در فرایند یادگیری در پایه سوم دبستان SDN 02 Mojorejo منعکس شده است. به‌منظور رفع این مسئله، مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) به‌کار گرفته شد تا تجربیات یادگیری معنادارتر و دانش‌آموزمحورتری فراهم شود. این پژوهش با استفاده از طرح پژوهش اقدام کلاسی (CAR) در دو چرخه انجام شد که هر چرخه شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و تأمل بود. شرکت‌کنندگان شامل ۲۹ دانش‌آموز پایه سوم بودند. داده‌ها از طریق آزمون‌های سنجش پیشرفت تحصیلی، مشاهدات کلاسی، مصاحبه‌ها و مستندسازی گردآوری و با استفاده از روش‌های توصیفی کمی و کیفی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) به‌طور مستمر موجب بهبود دستاوردهای یادگیری دانش‌آموزان شد. میانگین نمره از ۶۹٫۶۶ در مرحله پیش‌چرخه با نرخ تسلط ۲۷٫۵۹٪ به ۷۵٫۰۰ در چرخه اول با ۵۸٫۶۲٪ تسلط و سپس به ۹۰٫۳۴ در چرخه دوم با ۱۰۰٪ تسلط یادگیری افزایش یافت. افزون بر این، PjBL مشارکت فعال دانش‌آموزان را از طریق فعالیت‌های یادگیری مشارکتی، زمینه‌محور و مبتنی بر پروژه ارتقاء داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که یادگیری مبتنی بر پروژه یک راهبرد آموزشی مؤثر برای بهبود دستاوردهای یادگیری دانش‌آموزان در درس علوم طبیعی و اجتماعی در سطح دبستان است.

This study aims to analyze the bibliographic metadata characteristics of research on cancel culture in the context of Social Studies using a bibliometric approach. The research subjects include scholarly articles indexed in the Scopus database that discuss cancel culture relevant to Social Studies. The research method employed is bibliometric analysis using VOSviewer software to identify publication trends based on the aspects of Documents by Year, Documents by Subject Area, Documents by Country or Territory, and Documents by Funding Sponsor. The theories underlying this article encompass three main approaches: the theory of social construction and communication, the theory of power, and the theory of digital ethics. The findings indicate that publications on cancel culture in the context of Social Studies have increased significantly since 2020, peaking in 2024. The Social Sciences field is the most dominant discipline researching this topic, followed by Psychology as well as Business, Management, and Accounting. Geographically, research is dominated by the United States, Australia, Canada, and the Philippines. Meanwhile, research funding primarily comes from social sciences and humanities institutions, highlighting a greater focus on social and communication aspects rather than direct educational implications. This study recommends further exploration of the impact of cancel culture on Social Studies curricula, academic freedom, and digital ethics in education. Additionally, empirical research is needed to understand how students and educators respond to this phenomenon and to develop educational strategies based on digital literacy.

هدف این پژوهش، تحلیل ویژگی‌های فراداده‌های کتاب‌شناختی پژوهش‌ها درباره فرهنگ حذف در زمینه مطالعات اجتماعی با رویکرد بیبلیومتریک است. جامعه پژوهش شامل مقالات علمی نمایه‌شده در پایگاه داده Scopus است که به بحث درباره فرهنگ حذف مرتبط با مطالعات اجتماعی می‌پردازند. روش پژوهش، تحلیل بیبلیومتریک با استفاده از نرم‌افزار VOSviewer به منظور شناسایی روندهای انتشار بر اساس اسناد بر حسب سال، اسناد بر حسب حوزه موضوعی، اسناد بر حسب کشور یا قلمرو و اسناد بر حسب حامی مالی است. نظریه‌های زیربنایی این مقاله سه رویکرد اصلی را در بر می‌گیرد: نظریه ساخت اجتماعی و ارتباطات، نظریه قدرت و نظریه اخلاق دیجیتال. یافته‌ها نشان می‌دهد که انتشارات درباره فرهنگ حذف در زمینه مطالعات اجتماعی از سال ۲۰۲۰ به طور قابل توجهی افزایش یافته و در سال ۲۰۲۴ به اوج خود رسیده است. حوزه علوم اجتماعی غالب‌ترین رشته در پژوهش این موضوع است و پس از آن روان‌شناسی و همچنین مدیریت، کسب‌وکار و حسابداری قرار دارند. از نظر جغرافیایی، پژوهش‌ها عمدتاً توسط ایالات متحده آمریکا، استرالیا، کانادا و فیلیپین انجام شده است. همچنین، تأمین مالی پژوهش عمدتاً از سوی نهادهای علوم اجتماعی و علوم انسانی صورت می‌گیرد که نشان‌دهنده تمرکز بیشتر بر جنبه‌های اجتماعی و ارتباطی به جای پیامدهای مستقیم آموزشی است. این پژوهش پیشنهاد می‌کند تأثیر فرهنگ حذف بر برنامه‌های درسی مطالعات اجتماعی، آزادی علمی و اخلاق دیجیتال در آموزش بیشتر مورد بررسی قرار گیرد. همچنین، انجام پژوهش‌های تجربی برای درک واکنش دانشجویان و مدرسان به این پدیده و توسعه راهبردهای آموزشی مبتنی بر سواد دیجیتال ضروری است.

This article reports the design and post-only transnational evaluation of the role of energy in sustainability, a module developed in the acaSTEMy teacher academy project for pre-service and in-service Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teachers. Grounded in education for sustainable development, sustainability competence, energy literacy, systems thinking, circular economy, regenerative agriculture, transformative learning, and teacher professional development, the module aimed to make sustainability an integrative framework for STEM teaching. The study does not test pedagogical effectiveness or learning gains; it examines teachers’ perceived acceptability, usefulness, satisfaction, and applicability after implementation. Quantitative ratings and open-ended responses from heterogeneous participant profiles in Estonia, Finland, and Croatia show broadly positive perceptions, with differences concentrated especially in organization and applicability. Estonia’s in-service science teachers emphasize practical classroom transfer, Finland’s preservice education students emphasize dialogic learning and atmosphere while requesting clearer structure, and Croatia’s in-service STEM teachers emphasize systems-oriented reflection together with the need for local examples and conceptual scaffolding. The findings are interpreted as implementation evidence for sustainability-oriented STEM teacher education guidelines: retaining a common theoretical core while adapting examples, terminology, pacing, coordination, and classroom applications to participant profiles and local contexts.

این مقاله به طراحی و ارزیابی فراملی پس از اجرا درباره نقش انرژی در پایداری می‌پردازد؛ واحد درسی‌ای که در پروژه آکادمی معلمان acaSTEMy برای معلمان علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) پیش‌خدمت و شاغل توسعه یافته است. این واحد بر مبنای آموزش برای توسعه پایدار، شایستگی پایداری، سواد انرژی، تفکر سیستمی، اقتصاد چرخشی، کشاورزی احیاگر، یادگیری تحول‌آفرین و توسعه حرفه‌ای معلمان طراحی شده و هدف آن تبدیل پایداری به چارچوبی یکپارچه برای آموزش STEM بوده است. این مطالعه اثربخشی آموزشی یا میزان یادگیری را نمی‌سنجد؛ بلکه به بررسی ادراک معلمان از مقبولیت، سودمندی، رضایت و قابلیت کاربرد پس از اجرا می‌پردازد. ارزیابی‌های کمی و پاسخ‌های باز از شرکت‌کنندگان با ویژگی‌های متنوع در استونی، فنلاند و کرواسی نشان‌دهنده برداشت‌های عمدتاً مثبت است، هرچند تفاوت‌ها عمدتاً در سازماندهی و قابلیت کاربرد متمرکز است. معلمان علوم شاغل استونی بر انتقال عملی به کلاس درس تأکید دارند؛ دانشجویان آموزش معلمی فنلاند بر یادگیری گفت‌وگومحور و فضای آموزشی تأکید داشته و ساختار شفاف‌تر را درخواست کرده‌اند؛ و معلمان STEM شاغل کرواسی بر بازتاب سیستمی همراه با نیاز به مثال‌های بومی و چارچوب مفهومی تأکید می‌کنند. یافته‌ها به عنوان شواهدی برای اجرای راهنماهای آموزش معلمان STEM با رویکرد پایداری تفسیر می‌شود: حفظ هسته نظری مشترک در کنار تطبیق مثال‌ها، اصطلاحات، سرعت، هماهنگی و کاربردهای کلاسی با ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و زمینه‌های محلی.

Objective: to analyse the effect of Flipped classroom with the use of 3D atlas as a positive impact on the active learning of anatomy in undergraduate dental students. Study Design: Quasi-Experimental study. Place and Duration of Study: Margalla Institute of Health Sciences, Rawalpindi, Pakistan from Aug to Sep 2023. Methodology: There were 75 first-year BDS students who were randomly assigned to one of two Groups (4 were excluded): one Group got the standard classroom instruction (n=35), and the other Group got the flipped classroom with 3D atlas (n=36). Prior to the classes, there was a pre-quiz, and afterwards, there was a post-quiz. Final evaluation was based on 25 multiple-choice questions. We compared the scores from each Group. In order to assess views and experiences, a questionnaire with a 5-point Likert scale was utilised. Results; Out of seventy-five students, four students were absent, therefore, they were excluded from the study. Forty-one (57.7%) students had less or equal to 12 marks or fail in pretest while in after test ten (27.0%) students failed. Moreover, 25 (35.2%) students had 13 to 16 marks in pretest and 5(13.5%) had 13 to 16 marks in posttest. Furthermore, only 5(7.0%) Students had >16 marks in pretest whereas after flipped class, 22(59.5%) Students scored >16 which is significantly increased as p-value <0.001. Conclusion: This study demonstrates that flipped classrooms are successful for teaching anatomy, since they led to a small but statistically significant increase in the number of students passing.

هدف: تحلیل تأثیر کلاس معکوس با استفاده از اطلس سه‌بعدی به عنوان تأثیر مثبت بر یادگیری فعال آناتومی در دانشجویان کارشناسی دندان‌پزشکی. طرح مطالعه: مطالعه شبه‌آزمایشی. محل و مدت زمان مطالعه: مؤسسه علوم سلامت مارگالا، راولپندی، پاکستان از اوت تا سپتامبر ۲۰۲۳. روش‌شناسی: ۷۵ دانشجوی سال اول دندان‌پزشکی به صورت تصادفی به یکی از دو گروه تقسیم شدند (۴ نفر حذف شدند): یک گروه آموزش کلاسیک (n=35) و گروه دیگر کلاس معکوس با اطلس سه‌بعدی (n=36) را دریافت کردند. پیش از کلاس‌ها آزمون پیش‌آزمون و پس از آن آزمون پس‌آزمون برگزار شد. ارزیابی نهایی بر اساس ۲۵ سؤال چندگزینه‌ای انجام شد. نمرات هر گروه مقایسه گردید. برای ارزیابی دیدگاه‌ها و تجربیات، پرسشنامه‌ای با مقیاس لیکرت ۵ درجه‌ای استفاده شد. نتایج: از هفتاد و پنج دانشجو، چهار نفر غایب بودند و بنابراین از مطالعه حذف شدند. چهل و یک نفر (۵۷/۷٪) در پیش‌آزمون نمره کمتر یا مساوی ۱۲ یا مردود شدند، در حالی که پس از آزمون ده نفر (۲۷/۰٪) مردود شدند. همچنین، ۲۵ نفر (۳۵/۲٪) در پیش‌آزمون نمره ۱۳ تا ۱۶ و ۵ نفر (۱۳/۵٪) در پس‌آزمون نمره ۱۳ تا ۱۶ کسب کردند. علاوه بر این، تنها ۵ نفر (۷/۰٪) در پیش‌آزمون نمره بیش از ۱۶ داشتند، در حالی که پس از کلاس معکوس، ۲۲ نفر (۵۹/۵٪) نمره بیش از ۱۶ کسب کردند که به طور معناداری افزایش یافته است (p-value<0.001). نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که کلاس‌های معکوس برای آموزش آناتومی موفقیت‌آمیز هستند، زیرا منجر به افزایش اندک اما معنادار آماری در تعداد دانشجویان قبول‌شده شده‌اند.

Assessment in higher education often suffers from a critical disconnect where student feedback benefits future cohorts rather than current participants. This study presents SHARP (Strategic, Holistic, Adaptive, Reflective, Process), a systematic framework for embedding real-time student voice into assessment design to develop students’ assessment literacy and engagement. SHARP was piloted across three in-class Mathematics tests with 246 students on a foundation-level UK university programme using a mixed-methods quasi-experimental design with post-assessment surveys from 108 students administered before grade release. Quantitative analysis revealed statistically significant improvements in clarity ratings, whilst fairness perceptions rose from 70.3% to 96.0%. A quasi-experimental comparison with historical controls demonstrated a 73% reduction in assessment volatility, reflecting more consistent student performance across assessments. Qualitative evidence illustrated students’ developing capacity to evaluate and articulate assessment design. This pilot demonstrates SHARP’s potential as a transferable framework for student-informed assessment practice, though replication is needed to establish broader generalisability.

ارزیابی در آموزش عالی اغلب با یک گسست اساسی مواجه است که در آن بازخورد دانشجویان بیشتر به نفع گروه‌های آینده است تا شرکت‌کنندگان فعلی. این مطالعه چارچوب SHARP (راهبردی، کل‌نگر، سازگارپذیر، تأملی، فرایندی) را معرفی می‌کند؛ چارچوبی نظام‌مند برای ادغام صدای دانشجویان در زمان واقعی در طراحی ارزیابی با هدف توسعه سواد ارزیابی و مشارکت دانشجویان. چارچوب SHARP در سه آزمون کلاسی ریاضی با حضور ۲۴۶ دانشجو در یک برنامه دانشگاهی سطح پایه در بریتانیا، با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی روش‌های ترکیبی و پرسشنامه‌های پس از ارزیابی از ۱۰۸ دانشجو که پیش از اعلام نمرات اجرا شد، به صورت آزمایشی به کار گرفته شد. تحلیل کمی بهبود معنادار آماری در امتیازدهی به وضوح را نشان داد، در حالی که ادراک از انصاف ارزیابی از ۷۰٫۳٪ به ۹۶٫۰٪ افزایش یافت. مقایسه شبه‌آزمایشی با گروه‌های کنترل تاریخی، کاهش ۷۳٪ در نوسان ارزیابی را نشان داد که بیانگر عملکرد یکنواخت‌تر دانشجویان در ارزیابی‌ها بود. شواهد کیفی نیز نشان داد که توانایی دانشجویان در ارزیابی و بیان طراحی ارزیابی توسعه یافته است. این مطالعه آزمایشی، پتانسیل چارچوب SHARP را به عنوان الگویی قابل انتقال برای رویه ارزیابی مبتنی بر مشارکت دانشجویان نشان می‌دهد، هرچند تکرار پژوهش برای تعمیم‌پذیری گسترده‌تر ضروری است.

Large-group lectures (150 students and upwards) remain a central component of healthcare professions education despite longstanding concerns about passivity, limited interaction, and difficulties in providing formative feedback at scale. These concerns have acquired renewed relevance as educators face digitally connected student cohorts, ubiquitous smartphones, and growing concerns about digital distraction. Student response systems (SRS), initially introduced through dedicated “clickers” and now commonly accessed through students’ own digital devices, offer one approach to transforming the large lecture from a predominantly transmission-oriented format into an interactive learning environment. Meta-analytic evidence indicates positive effects of SRS on cognitive and non-cognitive learning outcomes, while research across psychology, nursing, medicine, dentistry, and other higher education settings suggests that their educational value depends less on the technology itself than on the pedagogical processes it enables. In this Perspective , we argue for a shift from viewing SRS primarily as engagement technology towards understanding it as pedagogical infrastructure for retrieval, formative assessment, peer discussion, feedback, self-monitoring, and metacognitive calibration in large lectures. Drawing on nearly two decades of research and educational experience with response technology, we propose an evolution from SRS 1.0 , centred on response and participation, through SRS 2.0 , centred on formative feedback and dialogue, towards SRS 3.0 , where artificial intelligence may enable adaptive questioning, misconception detection, personalised feedback, and instructor decision support. This development creates new opportunities for healthcare professions education, but also requires renewed attention to pedagogy, digital competence, privacy, cognitive offloading, and the role of the educator.

سخنرانی‌های گروهی بزرگ (۱۵۰ دانشجو و بیشتر) همچنان بخش مرکزی آموزش حرفه‌های سلامت را تشکیل می‌دهند، با وجود نگرانی‌های دیرینه درباره انفعالی بودن، تعامل محدود و دشواری در ارائه بازخورد تکوینی در مقیاس وسیع. این نگرانی‌ها با مواجهه مربیان با نسل‌های دانشجویی متصل به فضای دیجیتال، تلفن‌های هوشمند فراگیر و نگرانی‌های فزاینده درباره حواس‌پرتی دیجیتال، اهمیت تازه‌ای یافته‌اند. سامانه‌های پاسخ‌دهی دانشجویی (SRS)، که ابتدا از طریق «کلیکر»های اختصاصی معرفی شدند و اکنون معمولاً از طریق دستگاه‌های دیجیتال شخصی دانشجویان قابل دسترسی هستند، رویکردی برای تبدیل سخنرانی‌های بزرگ از قالب عمدتاً انتقال‌محور به محیط یادگیری تعاملی ارائه می‌کنند. شواهد فراتحلیلی نشان‌دهنده تأثیرات مثبت SRS بر پیامدهای یادگیری شناختی و غیرشناختی است، در حالی که پژوهش‌ها در حوزه‌های روان‌شناسی، پرستاری، پزشکی، دندان‌پزشکی و سایر محیط‌های آموزش عالی حاکی از آن است که ارزش آموزشی این سامانه‌ها بیش از آنکه به خود فناوری وابسته باشد، به فرایندهای آموزشی که امکان‌پذیر می‌سازند بستگی دارد. در این مقاله دیدگاه، ما بر لزوم تغییر نگرش از SRS به‌عنوان فناوری تعامل به‌سوی درک آن به‌عنوان زیرساخت آموزشی برای بازیابی، ارزشیابی تکوینی، بحث همتایان، بازخورد، خودپایشگری و کالیبراسیون فراشناختی در سخنرانی‌های بزرگ تأکید می‌کنیم. با اتکا به نزدیک به دو دهه پژوهش و تجربه آموزشی با فناوری پاسخ‌دهی، سیر تحول از SRS 1.0 با محوریت پاسخ‌دهی و مشارکت، به SRS 2.0 با محوریت بازخورد تکوینی و گفت‌وگو، و نهایتاً به SRS 3.0 که در آن هوش مصنوعی می‌تواند امکان پرسش‌گری تطبیقی، شناسایی سوءبرداشت‌ها، بازخورد شخصی‌سازی‌شده و پشتیبانی تصمیم‌گیری برای مدرس را فراهم کند، پیشنهاد می‌کنیم. این تحول فرصت‌های جدیدی برای آموزش حرفه‌های سلامت ایجاد می‌کند، اما مستلزم توجه مجدد به آموزش، شایستگی دیجیتال، حریم خصوصی، برون‌سپاری شناختی و نقش مدرس نیز هست.

Balancing employability skills development with core content is challenging for content‑heavy degrees like Physics but can be supported through adapted teaching methods and structured employability activities such as careers fairs, societies, and industrial placements. This study draws on quantitative and open‑text analysis of survey responses from 185 physics students across five UK universities to evaluate the collaborative initiative called the White Rose Industrial Physics Academy (WRIPA). Many students believed a Physics degree would enhance their career prospects and could clearly identify skills gained, particularly in problem‑solving, programming, and data analysis. Those completing industrial placements or internships reported fewer concerns about their preparedness for employment, suggesting both academic progression and work experience strengthen confidence in future careers. Nonetheless, students continued to face barriers when engaging with employers, frequently citing limited time, lack of feedback, and frustration during job applications.

تلفیق توسعه مهارت‌های اشتغال‌پذیری با محتوای اصلی در رشته‌هایی با محتوای سنگین مانند فیزیک چالش‌برانگیز است، اما می‌تواند از طریق روش‌های تدریس سازگارشده و فعالیت‌های ساختارمند اشتغال‌پذیری مانند نمایشگاه‌های شغلی، انجمن‌ها و دوره‌های کارآموزی صنعتی حمایت شود. این مطالعه با بهره‌گیری از تحلیل کمی و تحلیل متن باز پاسخ‌های پرسشنامه از ۱۸۵ دانشجوی فیزیک در پنج دانشگاه بریتانیا، ابتکار مشترک موسوم به White Rose Industrial Physics Academy (WRIPA) را ارزیابی می‌کند. بسیاری از دانشجویان معتقد بودند که مدرک فیزیک چشم‌انداز شغلی آن‌ها را بهبود می‌بخشد و می‌توانستند مهارت‌های کسب‌شده، به‌ویژه در حل مسئله، برنامه‌نویسی و تحلیل داده را به‌وضوح شناسایی کنند. افرادی که دوره‌های کارآموزی صنعتی یا کارورزی را گذرانده بودند، نگرانی کمتری درباره آمادگی برای اشتغال داشتند که نشان می‌دهد پیشرفت تحصیلی و تجربه کاری هر دو موجب تقویت اعتماد به نفس در مسیر شغلی آینده می‌شوند. با این حال، دانشجویان همچنان هنگام تعامل با کارفرمایان با موانعی مواجه بودند و اغلب به کمبود زمان، نبود بازخورد و احساس ناامیدی در فرآیند درخواست شغل اشاره می‌کردند.

This study explores the collective learning experiences of university students, researchers, and community leaders during three research-creation processes aimed at designing territorial memory devices in the neighborhood of Moravia in Medellín, Colombia. A methodological itinerary was designed based on a service-learning approach to creative disciplines to conduct a community-based diagnostic process and identify needs related to memory processes in the area. An emphasis was placed on the need to transform the neighborhood's urban imaginary. This has long been marked by violence and spatial segregation, as part of the area was previously used as a municipal landfill site. The project sought to contribute to alternative representations of Moravia, a territory with a rich diversity of cultures and community initiatives. The results reveal the shared learning experiences of the participants, expressed collectively within the co-creation workshops and individually in field journals, theses, and other reports documenting the experiences. Preliminary findings highlighted the importance of cultivating a “community of dialogue” within the context of the research-creation process. The research outcomes were associated with have been categorized into four distinct groups based on their thematic relevance: the recognition of the process of collective creation both as a pedagogical and research process, and as a dialectic and relational one, through which sociocultural diversity serves as a driving force towards artistic production; the importance of the redefinition of roles through horizontal processes and the fostering of an active relationship academia-territory, valuing the neighborhood's collective memories and artistic expressions.

این مطالعه به بررسی تجارب یادگیری جمعی دانشجویان دانشگاه، پژوهشگران و رهبران جامعه در طول سه فرایند پژوهش ـ آفرینش می‌پردازد که با هدف طراحی ابزارهای حافظه سرزمینی در محله موراویا واقع در مدلین، کلمبیا انجام شده‌اند. یک مسیر روش‌شناختی بر اساس رویکرد یادگیری خدمت‌محور در رشته‌های خلاقانه طراحی شد تا فرایند تشخیص مبتنی بر جامعه را اجرا کرده و نیازهای مرتبط با فرایندهای حافظه در این منطقه را شناسایی کند. تأکید ویژه‌ای بر ضرورت تحول تصور شهری این محله صورت گرفت؛ تصوری که مدت‌هاست با خشونت و جدایی فضایی مشخص شده، چرا که بخشی از این منطقه پیش‌تر به عنوان محل دفن زباله شهری مورد استفاده قرار می‌گرفت. این پروژه در پی آن بود که به بازنمایی‌های جایگزین از موراویا، سرزمینی با تنوع فرهنگی غنی و ابتکارات اجتماعی متعدد، کمک کند. نتایج، تجارب یادگیری مشترک شرکت‌کنندگان را که به صورت جمعی در کارگاه‌های هم‌آفرینی و به صورت فردی در دفترچه‌های میدانی، پایان‌نامه‌ها و سایر گزارش‌های مستندسازی تجربه‌ها بیان شده‌اند، آشکار می‌سازد. یافته‌های اولیه بر اهمیت پرورش «جامعه گفت‌وگو» در بستر فرایند پژوهش ـ آفرینش تأکید داشتند. دستاوردهای پژوهش بر اساس ارتباط موضوعی به چهار گروه متمایز دسته‌بندی شده‌اند: شناسایی فرایند آفرینش جمعی هم به عنوان یک فرایند آموزشی و پژوهشی و هم به عنوان فرایندی دیالکتیکی و رابطه‌ای که در آن تنوع اجتماعی ـ فرهنگی به عنوان نیروی محرکه تولید هنری عمل می‌کند؛ اهمیت بازتعریف نقش‌ها از طریق فرایندهای افقی و تقویت رابطه فعال میان دانشگاه و سرزمین، و ارزش‌گذاری بر حافظه‌های جمعی و بیان‌های هنری محله.

This study explores how students from widening access backgrounds make sense of their success in higher education. Semi-structured interview data was collected from eight mature undergraduate students at a widening access university in England. Thematic analysis identified three interconnected layers that shape success: personal inner drivers, social co-production, and institutional structures. Students described how small moments of reassurance, self-belief, and determination helped them stay motivated, while the support of family, peers and approachable staff gave them strength and confidence to continue. Institutional factors, including inclusive teaching, consistent communication, and support mechanisms, either empowered or hindered their progress at times. Together, these findings show that success is not an individual act of resilience, but a shared achievement built through personal growth, supportive relationships, and responsive institutional environments. The study offers practical insights for universities seeking to design policies and practices to support widening access students to belong, progress, and succeed.

این مطالعه به بررسی چگونگی درک دانشجویان با پیشینه دسترسی گسترده از موفقیت خود در آموزش عالی می‌پردازد. داده‌های مصاحبه نیمه‌ساختاریافته از هشت دانشجوی کارشناسی بالغ در یک دانشگاه دسترسی گسترده در انگلستان جمع‌آوری شد. تحلیل تماتیک سه لایه به‌هم‌پیوسته را که موفقیت را شکل می‌دهند شناسایی کرد: محرک‌های درونی فردی، هم‌تولیدی اجتماعی و ساختارهای نهادی. دانشجویان توصیف کردند که چگونه لحظات کوچک اطمینان‌بخشی، باور به خود و عزم راسخ به آن‌ها کمک کرد تا انگیزه خود را حفظ کنند، در حالی که حمایت خانواده، همتایان و کارکنان در دسترس به آن‌ها قدرت و اعتمادبه‌نفس برای ادامه مسیر بخشید. عوامل نهادی، از جمله آموزش فراگیر، ارتباطات منسجم و سازوکارهای حمایتی، گاهی موجب توانمندسازی یا مانع پیشرفت آن‌ها می‌شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که موفقیت صرفاً یک کنش فردی تاب‌آوری نیست، بلکه دستاوردی مشترک است که از طریق رشد فردی، روابط حمایتی و محیط‌های نهادی پاسخگو ساخته می‌شود. این مطالعه بینش‌های عملی برای دانشگاه‌ها جهت طراحی سیاست‌ها و رویه‌هایی به منظور حمایت از دانشجویان دسترسی گسترده برای تعلق، پیشرفت و موفقیت ارائه می‌دهد.

As women's participation in higher education is increasing, their representation in leadership positions is still limited, especially in Indonesia. This study examines how educational design, including classroom pedagogy, co-curricular engagement, and experiential learning, can shape female students' leadership aspirations. This qualitative study is based on Social Cognitive Career Theory and Transformational Learning Theory. The analysis applied a systematic thematic coding procedure, supported by code-frequency mapping, theme co-occurrence analysis, and researcher triangulation, in order to strengthen the transparency and rigor of the analysis. The findings show that gender-inclusive learning climates, active learning methods such as discussions and presentations, and micro-leadership roles within group assignments can improve leadership self-efficacy and identity formation. Co-curricular and experiential learning opportunities can serve as mastery experiences, which can strengthen confidence and relational leadership skills. However, cultural expectations and family norms still influence how women translate their educational experiences into leadership ambitions. This study highlights the role of higher education and also digital and interactive learning environments as spaces that can support inclusive leadership development in non-Western contexts.

با وجود افزایش مشارکت زنان در آموزش عالی، نمایندگی آنان در موقعیت‌های رهبری همچنان محدود است، به‌ویژه در اندونزی. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه طراحی آموزشی، از جمله روش‌های تدریس در کلاس، مشارکت‌های فوق‌برنامه و یادگیری تجربی، می‌تواند آرمان‌های رهبری دانشجویان زن را شکل دهد. این مطالعه کیفی مبتنی بر نظریه شناختی-اجتماعی مسیر شغلی و نظریه یادگیری تحول‌آفرین است. تحلیل داده‌ها با استفاده از رویه کدگذاری نظام‌مند تماتیک، نقشه‌برداری فراوانی کدها، تحلیل هم‌رخدادی تم‌ها و مثلث‌سازی پژوهشگران انجام شده است تا شفافیت و دقت تحلیل تقویت شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که فضای یادگیری جنسیت‌پذیر، روش‌های یادگیری فعال مانند بحث و ارائه، و نقش‌های خردرهبری در تکالیف گروهی می‌تواند خودکارآمدی رهبری و شکل‌گیری هویت را بهبود بخشد. فرصت‌های یادگیری فوق‌برنامه و تجربی می‌تواند به‌عنوان تجارب تسلط‌یابنده عمل کند که اعتمادبه‌نفس و مهارت‌های رهبری ارتباطی را تقویت می‌کند. با این حال، انتظارات فرهنگی و هنجارهای خانوادگی همچنان بر نحوه ترجمه تجارب آموزشی زنان به آرمان‌های رهبری تأثیرگذار است. این پژوهش نقش آموزش عالی و همچنین محیط‌های یادگیری دیجیتال و تعاملی را به‌عنوان فضاهایی که می‌توانند از توسعه رهبری فراگیر در زمینه‌های غیرغربی حمایت کنند، برجسته می‌کند.

Background and Objective The Sleep Need Questionnaire (SNQ) is a widely used self-report measure used to detect self-perceived sleep need but has not yet been validated. Validation and reliability analyses were conducted on the SNQ in a sample of college students across multiple universities.Methods Total score and item-level convergent and discriminant validity were assessed utilizing various sleep and psychological measures. Construct validity and the structure of the SNQ were assessed using exploratory factor analysis (EFA) and item response theory via graded response modeling (GRM).Results The SNQ demonstrated moderate internal consistency (Cronbach’s α=0.74). Convergent analyses showed significant moderate to strong convergent correlations with other sleep-related constructs (r=0.46–0.74) and discriminant analyses showed mixed weak correlations with dissimilar constructs (r=0.04–0.10). The accuracy of the SNQ was examined through a receiver operating characteristic analysis with the Epworth Sleepiness Scale (ESS) as the criterion and indicated acceptable discrimination (area under the curve=0.73). EFA revealed a one-factor solution (λ=2.36) with a mixed range of significant inter-item correlations (r=0.165–0.833) and variable factor loadings (0.419–0.985). GRM revealed considerable imbalances in item functioning and potential redundancy.Conclusions Overall, the SNQ demonstrates moderate internal consistency and moderate to strong convergent and discriminant validity. Further analysis is needed to confirm and examine the unidimensional structure of the SNQ, as weak inter-item correlations, mixed factor loadings, and mixed item level behavior indicate structural and construct validity problems with the SNQ.

زمینه و هدف: پرسشنامه نیاز به خواب (SNQ) یک ابزار خودگزارشی پرکاربرد برای سنجش نیاز ادراک‌شده به خواب است، اما تاکنون اعتبارسنجی نشده است. تحلیل‌های روایی و پایایی بر روی SNQ در نمونه‌ای از دانشجویان دانشگاه‌های مختلف انجام شد. روش‌ها: روایی همگرا و واگرا در سطح نمره کل و آیتم با استفاده از ابزارهای مختلف خواب و روان‌شناختی ارزیابی شد. روایی سازه و ساختار SNQ با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و نظریه پاسخ به سؤال از طریق مدل پاسخ درجه‌بندی‌شده (GRM) بررسی شد. یافته‌ها: SNQ پایایی درونی متوسطی را نشان داد (آلفای کرونباخ=0.74). تحلیل‌های همگرایی، همبستگی‌های متوسط تا قوی معناداری را با سایر سازه‌های مرتبط با خواب نشان داد (r=0.46–0.74) و تحلیل‌های واگرایی، همبستگی‌های ضعیف و متغیری را با سازه‌های نامشابه نشان داد (r=0.04–0.10). دقت SNQ از طریق تحلیل منحنی مشخصه عملکرد گیرنده با استفاده از مقیاس خواب‌آلودگی اپورث (ESS) به عنوان ملاک بررسی شد و تمایزپذیری قابل قبولی را نشان داد (مساحت زیر منحنی=0.73). تحلیل عاملی اکتشافی، راه‌حل تک‌عاملی را آشکار کرد (λ=2.36) با دامنه‌ای متغیر از همبستگی‌های معنادار بین آیتمی (r=0.165–0.833) و بارهای عاملی متغیر (0.419–0.985). مدل پاسخ درجه‌بندی‌شده، عدم تعادل قابل توجهی در عملکرد آیتم‌ها و احتمال همپوشانی را نشان داد. نتیجه‌گیری: به طور کلی، SNQ پایایی درونی متوسط و روایی همگرا و واگرای متوسط تا قوی را نشان می‌دهد. تحلیل‌های بیشتر برای تأیید و بررسی ساختار تک‌بعدی SNQ مورد نیاز است، چرا که همبستگی‌های ضعیف بین آیتمی، بارهای عاملی متغیر و رفتار متغیر آیتم‌ها، مشکلاتی را در روایی ساختاری و سازه‌ای SNQ نشان می‌دهد.

Purpose: This study examined with the aim of examining the levels of exposure to cyberbullying and emotional abuse among students in health sciences–related fields.Material and Methods: The sample for this cross-sectional study comprised 590 students enrolled in the departments of Midwifery (n = 200), Nursing (n = 144), Physiotherapy and Rehabilitation (n = 128), and Health Management (n = 118) at a Faculty of Health Sciences of a university. Data were collected using the Personal Information Form, the Revised Cyber Bullying Inventory–II (RCBI-II), and the Emotional Abuse Exposure Scale (EAES).Results: 41.9% of students reported witnessing cyberbullying at least once, while 36.1% reported being exposed at least once. Among exposed students cyberbullying, 27.3% indicated that cyberbullying occurred through social networking sites, and 53.9% reported awareness of emotional abuse. The mean RCBI-II scores were 13.92 ± 5.93 for cyber victimization and 12.47 ± 4.83 for cyberbullying, whereas the total EAES mean score was 54.27 ± 26.78. A statistically significant moderate positive correlation was identified between RCBI-II (cyber victimization and cyberbullying) scores and total EAES scores (p < 0.001).Conclusion: The findings indicate that students experience higher levels of cyber victimization and moderate levels of emotional abuse. As cyber victimization and cyberbullying levels increase, exposure to emotional abuse increases. Students in the midwifery department were found to experience lower levels of cyber victimization, to engage less frequently in cyberbullying behaviors, and to be exposed to lower levels of emotional abuse overall.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی میزان مواجهه با آزار اینترنتی و سوءاستفاده عاطفی در میان دانشجویان رشته‌های مرتبط با علوم سلامت انجام شد. مواد و روش‌ها: نمونه این مطالعه مقطعی شامل ۵۹۰ دانشجو از دانشکده علوم سلامت یک دانشگاه بود که در رشته‌های مامایی (n = 200)، پرستاری (n = 144)، فیزیوتراپی و توانبخشی (n = 128) و مدیریت سلامت (n = 118) تحصیل می‌کردند. داده‌ها با استفاده از فرم اطلاعات فردی، پرسشنامه بازنگری‌شده آزار اینترنتی–II (RCBI-II) و مقیاس مواجهه با سوءاستفاده عاطفی (EAES) جمع‌آوری شد. یافته‌ها: ۴۱/۹٪ از دانشجویان گزارش کردند که حداقل یک بار شاهد آزار اینترنتی بوده‌اند، در حالی که ۳۶/۱٪ گزارش دادند که حداقل یک بار در معرض آن قرار گرفته‌اند. در میان دانشجویان در معرض آزار اینترنتی، ۲۷/۳٪ بیان کردند که آزار اینترنتی از طریق شبکه‌های اجتماعی رخ داده است و ۵۳/۹٪ از سوءاستفاده عاطفی آگاهی داشتند. میانگین نمرات RCBI-II برای قربانی شدن اینترنتی ۱۳/۹۲ ± ۵/۹۳ و برای آزار اینترنتی ۱۲/۴۷ ± ۴/۸۳ بود، در حالی که میانگین کل نمره EAES برابر با ۵۴/۲۷ ± ۲۶/۷۸ بود. همبستگی مثبت متوسط و معناداری بین نمرات RCBI-II (قربانی شدن اینترنتی و آزار اینترنتی) و نمره کل EAES مشاهده شد (p < 0.001). نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که دانشجویان سطوح بالاتری از قربانی شدن اینترنتی و سطوح متوسطی از سوءاستفاده عاطفی را تجربه می‌کنند. با افزایش سطوح قربانی شدن اینترنتی و آزار اینترنتی، میزان مواجهه با سوءاستفاده عاطفی نیز افزایش می‌یابد. دانشجویان رشته مامایی سطوح پایین‌تری از قربانی شدن اینترنتی، مشارکت کمتر در رفتارهای آزار اینترنتی و مواجهه کمتر با سوءاستفاده عاطفی را تجربه کردند.

Background: This study examined whether interpersonal problems mediated the relationship between subjective distress from interpersonal trauma and psychological symptoms, and whether emotional expression flexibility moderated this indirect effect.Methods: Self-reported measures were completed by 241 college students with interpersonal trauma experiences. Data were analyzed using correlation, mediation, and moderated mediation analyses. PROCESS Macro for SPSS was used.Results: Interpersonal problems partially mediated the relationship between interpersonal trauma-related distress and psychological symptoms. Furthermore, emotional expression enhancement significantly moderated the association between interpersonal trauma-related distress and problems; conversely, emotional expression suppression did not. The indirect effect through interpersonal problems was significant only at low and average levels of emotional expression enhancement.Conclusions: Emotional expression enhancement may buffer the negative effects of interpersonal trauma on interpersonal problems and psychological symptoms. These findings suggest that interventions for enhancing context-appropriate emotional expression may be useful for college students with interpersonal trauma experiences.

زمینه: این پژوهش بررسی کرد که آیا مشکلات بین‌فردی رابطه بین پریشانی ذهنی ناشی از آسیب بین‌فردی و علائم روان‌شناختی را میانجی‌گری می‌کند و آیا انعطاف‌پذیری در ابراز هیجانی این اثر غیرمستقیم را تعدیل می‌کند. روش‌ها: ابزارهای خودگزارشی توسط ۲۴۱ دانشجو با تجربه آسیب بین‌فردی تکمیل شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل همبستگی، میانجی‌گری و میانجی‌گری تعدیل‌شده تحلیل گردید. برای تحلیل‌ها از PROCESS Macro در SPSS استفاده شد. یافته‌ها: مشکلات بین‌فردی رابطه بین پریشانی مرتبط با آسیب بین‌فردی و علائم روان‌شناختی را به‌طور جزئی میانجی‌گری کرد. علاوه بر این، افزایش ابراز هیجانی به‌طور معناداری رابطه بین پریشانی مرتبط با آسیب بین‌فردی و مشکلات را تعدیل کرد؛ در حالی که سرکوب ابراز هیجانی چنین اثری نداشت. اثر غیرمستقیم از طریق مشکلات بین‌فردی فقط در سطوح پایین و متوسط افزایش ابراز هیجانی معنادار بود. نتیجه‌گیری: افزایش ابراز هیجانی ممکن است اثرات منفی آسیب بین‌فردی بر مشکلات بین‌فردی و علائم روان‌شناختی را کاهش دهد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات برای تقویت ابراز هیجانی متناسب با زمینه می‌تواند برای دانشجویان با تجربه آسیب بین‌فردی مفید باشد.