test scores

Integrating traditional Bugis-Makassar games into physical education has the potential to support the development of elementary school students’ fundamental movement skills and physical fitness. However, its effectiveness requires empirical testing. This article presents a simulated analysis to illustrate the evaluation of physical education instruction based on traditional Bugis-Makassar games. The research scenario follows a quasi-experimental design involving two groups of fifth-grade students, with 30 students each in the experimental and control groups. The simulated data represent fundamental movement skills and physical fitness test scores before and after the intervention. The analysis includes descriptive statistics, normality tests, homogeneity of variance tests, independent-samples t tests, and normalized gain (N-gain) calculations. The simulated results show that the experimental group’s mean fundamental movement skills score increased from 58.40 to 82.30, while the control group’s mean score increased from 59.10 to 69.20. The between-group difference in the simulated data was significant (t = 5.842; p < .001). For physical fitness, the experimental group’s mean score increased from 61.20 to 79.40, while the control group’s mean score increased from 60.80 to 68.50, with a significant between-group difference (t = 4.763; p < .001). The experimental group’s N-gain values were 0.57 for fundamental movement skills and 0.47 for physical fitness, both classified as moderate. These simulated patterns may inform hypothesis formulation and the design of evaluations for Physical Education, Sports, and Health (PJOK) instruction based on local wisdom. Conceptually, this approach connects the development of students’ motor skills with the use of traditional games in instruction. Its effectiveness requires verification through field research using appropriate instruments and documented data collection procedures.

Abstract Despite decades of effort to improve mathematical outcomes, studies examining the integrated roles of affective dimensions such as confidence, perceived value, and motivation in relation to mathematics achievement among Senior High School students in Ghana remain relatively limited. In this study, confidence was operationalised through items reflecting students’ domain-specific mathematics self-efficacy beliefs. This study examines the structural associations of confidence, perceived value, and motivation with self-reported mathematics achievement among final-year students in a selected Senior High School in the Atwima Nwabiagya North Municipal Assembly of Ghana. A quantitative descriptive correlational design was employed, and data were collected from 296 students using a structured questionnaire. Self-reported mathematics achievement was measured using students’ responses to items concerning their perceived achievement in mathematics, rather than standardised test scores or school achievement records. The hypothesised structural relationships among confidence, perceived value, motivation, and self-reported mathematics achievement were examined using structural equation modelling (SEM). Within the participating school, the results showed that confidence, perceived value, and motivation were each positively and significantly associated with self-reported mathematics achievement, with confidence having the largest standardised coefficient, followed by motivation and value. Given these findings, instructional practices that support students’ confidence may be considered in mathematics teaching. Likewise, opportunities to connect mathematics with real-world applications may help students recognise its value, while supportive learning environments may provide conditions conducive to sustained engagement with mathematics learning.

This study aimed to investigate the effectiveness of a training program based on constructivist theory in improving the pedagogical competencies of female digital skills teachers. To achieve this aim, a quasi-experimental approach was employed with a sample of 20 female digital skills teachers. A pedagogical competency test was developed, and its validity and reliability were established. The findings revealed statistically significant differences at the significance level of α ≤ 0.05 between the mean post-test scores of the experimental and control groups in the dimension of subject-matter knowledge, attributable to the training program. Statistically significant differences were also found between the two groups’ mean post-test scores in the dimension of knowledge of students’ characteristics and educational needs, attributable to the training program. Finally, the results indicated statistically significant differences between the two groups’ mean post-test scores in the dimension of pedagogical knowledge, attributable to the training program. The study offered several recommendations, most notably incorporating constructivist theory-based training programs into teachers’ professional development across different disciplines because of their role in improving knowledge of instructional content, students’ characteristics and educational needs, and teaching principles and strategies. It also recommended providing specialized training programs in teaching methods and strategies, with particular emphasis on training teachers to select the most appropriate instructional strategy according to the nature and characteristics of their students.

This community service activity is motivated by the gap in practical competence among students at SMKS Binong Permai in facing the 2026 Vocational Competency Examination compared to industry standards. The primary objective of this program is to enhance the technical readiness and professionalism of students in Office Automation and Governance (OTKP) as well as Accounting and Institutional Finance (AKL) through the synchronization of academic expertise and practical needs. The activity was conducted on April 25 and 30, 2026, involving all 95 final-year students, consisting of 65 OTKP students and 30 AKL students. The method applied was Vocational Intensive Mentoring, consisting of intensive technical guidance (technical coaching) and independent competency test simulations with service excellence role-play involving lecturers and peer student tutors. Evaluation results demonstrated a significant increase in material comprehension, with average post-test scores exceeding 80. Furthermore, a 100% passing rate was achieved (95 out of 95 students were declared competent), successfully producing systematic executive work agenda drafts and accurate financial reports following junior accounting technician standards. In conclusion, this simulation mentorship not only achieved the 100% passing rate target but also fostered a strategic mindset and digital proficiency relevant to modern workforce requirements.

Vocabulary (mufrodat) mastery underpins speaking skills (maharah kalam), yet elementary Islamic school students may struggle to use vocabulary in speech and retain memorized words after instruction. This study aimed to analyze the effectiveness of El-Syarif-based vocabulary instruction in improving speaking skills and memorization retention among students at MI Najahiyah Palembang. A quantitative approach was employed using a quasi-experimental one-group pretest-posttest design. The sample comprised 35 fifth-grade students selected through total sampling. Data were collected through oral speaking tests, an immediate memorization test, and a delayed memorization test. The data were analyzed using descriptive statistics, a paired-samples t-test, the Wilcoxon Signed Rank test, and N-Gain. The results showed that the mean speaking score increased from 57.37 to 81.63, with an N-Gain of 0.58, categorized as moderate, and a statistically significant difference (p < 0.001). The mean memorization score decreased from 83.37 to 79.31, while retention reached 95.1%. These findings indicate that El-Syarif-based instruction can improve students’ speaking skills and help maintain most memorized vocabulary. However, the decline in delayed-test scores indicates that some vocabulary was still forgotten over time. ABSTRAK Penguasaan mufrodat menjadi dasar keterampilan berbicara (maharah kalam), tetapi siswa madrasah ibtidaiyah masih menghadapi kesulitan menggunakan kosakata dalam ujaran dan mempertahankan hafalan setelah pembelajaran. Penelitian ini bertujuan menganalisis efektivitas pembelajaran mufrodat berbasis metode El-Syarif dalam meningkatkan maharah kalam dan retensi hafalan siswa di MI Najahiyah Palembang. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan metode eksperimen semu (quasi-experimental) berdesain one-group pretest-posttest. Sampel terdiri atas 35 siswa kelas V yang dipilih melalui teknik total sampling. Data dikumpulkan melalui tes lisan, tes hafalan segera, dan tes hafalan tunda, kemudian dianalisis menggunakan statistik deskriptif, uji paired-samples t-test, uji Wilcoxon Signed Rank, dan N-Gain. Hasil menunjukkan bahwa rata-rata maharah kalam meningkat dari 57,37 menjadi 81,63, dengan N-Gain 0,58 dalam kategori sedang dan perbedaan signifikan (p < 0,001). Rata-rata hafalan menurun dari 83,37 menjadi 79,31, tetapi retensi mencapai 95,1%. Disimpulkan bahwa metode El-Syarif berpotensi meningkatkan keterampilan berbicara sekaligus mempertahankan sebagian besar hafalan siswa, meskipun penurunan hafalan tetap terjadi.

Automotive electrical-system education requires an understanding of circuit principles and component functions, yet evaluations based on class averages can obscure individual differences and assessment limitations. This study examined changes in test performance before and after instruction recorded as problem-based learning in a headlamp and starter-system unit for Grade XI vocational automotive students. A one-group design was used to analyse 34 matched pre-test and post-test scores on a 0-to-100 scale. Descriptive statistics, paired t tests, Wilcoxon signed-rank tests, an exact sign test, standardized mean change, normalized gains, bootstrap confidence intervals, and exploratory analyses of baseline scores and gains were conducted. Mean scores increased from 71.91 to 95.88, representing a gain of 23.97 points. Thirty-two students improved, while two recorded lower post-test scores. All paired-change tests indicated statistically significant differences, with p values below 0.001, and the standardized within-student effect size was 1.09. An inverse association between baseline performance and arithmetic gain requires caution because the measures are mathematically linked. Seventeen students attained the maximum post-test score, indicating substantial ceiling concentration that may limit the assessment's discrimination at higher achievement levels. The results document a large, widespread improvement in recorded scores following the instructional unit. However, the absence of a comparison group prevents causal attribution of the improvement to problem-based learning. Student-level analysis and scrutiny of assessment properties offer a more informative basis for evaluating learning gains in vocational education.

Abstract: Prestasi belajar merupakan indikator utama keberhasilan proses pembelajaran yang dipengaruhi faktor internal dan eksternal siswa. Penelitian ini bertujuan menganalisis pengaruh sikap siswa terhadap guru, motivasi belajar, dan lingkungan sekolah terhadap prestasi belajar, serta menguji peran kecerdasan emosional sebagai variabel moderasi pada siswa kelas X SMA Negeri 2 Medan. Penelitian kuantitatif dengan metode survei ini melibatkan 107 siswa yang dipilih dari populasi 430 siswa menggunakan teknik proportional sampling. Data dikumpulkan melalui kuesioner dan nilai Ujian Akhir Semester (UAS) mata pelajaran ekonomi, kemudian dianalisis menggunakan Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) melalui SmartPLS 4. Hasil penelitian menunjukkan bahwa sikap siswa terhadap guru berpengaruh positif dan signifikan terhadap prestasi belajar dengan koefisien jalur 0,229 dan p-value 0,000. Motivasi belajar berpengaruh positif dan signifikan dengan koefisien 0,285 dan p-value 0,000, sedangkan lingkungan sekolah berpengaruh positif dan signifikan dengan koefisien 0,206 dan p-value 0,000. Kecerdasan emosional terbukti memoderasi dan memperkuat pengaruh sikap siswa terhadap guru, motivasi belajar, dan lingkungan sekolah terhadap prestasi belajar dengan koefisien interaksi masing-masing sebesar 0,214, 0,264, dan 0,191 serta p-value 0,000. Kesimpulannya, kecerdasan emosional berperan penting dalam memperkuat dampak faktor personal dan lingkungan terhadap pencapaian prestasi belajar siswa. Keyword: Students' Attitudes toward Teachers, Learning Motivation, School Environment, Emotional Intelligence, Learning Achievement Abstrak: Student academic achievement is a key indicator of learning success, influenced by both internal and external factors. This study aims to analyze the influence of students' attitudes toward teachers, learning motivation, and the school environment on academic achievement, while testing the moderating role of emotional intelligence among tenth-grade students at SMA Negeri 2 Medan. A quantitative survey approach was employed, involving a sample of 107 students selected from a population of 430 through proportional sampling. Data were collected via questionnaires and end-of-semester economics test scores, then analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) with SmartPLS 4. The findings reveal that students' attitudes toward teachers have a positive and significant effect on academic achievement with a path coefficient of 0.229 and a p-value of 0.000. Learning motivation has a positive and significant effect with a coefficient of 0.285 and a p-value of 0.000, while the school environment has a positive and significant effect with a coefficient of 0.206 and a p-value of 0.000. Furthermore, emotional intelligence significantly moderates and strengthens the impact of attitudes toward teachers, learning motivation, and the school environment on academic achievement with interaction coefficients of 0.214, 0.264, and 0.191, respectively, and p-values of 0.000. In conclusion, emotional intelligence plays a crucial role in reinforcing personal and environmental factors to enhance student performance. Kata kunci: Sikap Siswa terhadap Guru, Motivasi Belajar, Lingkungan Sekolah, Kecerdasan Emosional, Prestasi Belajar

چکیده: پیشرفت تحصیلی شاخص اصلی موفقیت فرایند یادگیری است که تحت تأثیر عوامل درونی و بیرونی دانش‌آموزان قرار دارد. هدف پژوهش حاضر، تحلیل تأثیر نگرش دانش‌آموزان نسبت به معلم، انگیزش یادگیری و محیط مدرسه بر پیشرفت تحصیلی و همچنین بررسی نقش تعدیل‌گر هوش هیجانی در میان دانش‌آموزان پایه دهم دبیرستان دولتی شماره ۲ مدان است. این پژوهش با رویکرد کمی و روش پیمایشی انجام شد و نمونه‌ای متشکل از ۱۰۷ دانش‌آموز با استفاده از روش نمونه‌گیری نسبتی از جامعه ۴۳۰ نفری انتخاب گردید. داده‌ها از طریق پرسشنامه و نمرات آزمون پایان‌ترم درس اقتصاد گردآوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) توسط نرم‌افزار SmartPLS 4 تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد نگرش دانش‌آموزان نسبت به معلم با ضریب مسیر ۰٫۲۲۹ و مقدار p برابر با ۰٫۰۰۰ تأثیر مثبت و معناداری بر پیشرفت تحصیلی دارد. انگیزش یادگیری با ضریب ۰٫۲۸۵ و مقدار p برابر با ۰٫۰۰۰ و همچنین محیط مدرسه با ضریب ۰٫۲۰۶ و مقدار p برابر با ۰٫۰۰۰ تأثیر مثبت و معناداری بر پیشرفت تحصیلی دارند. افزون بر این، هوش هیجانی به‌طور معناداری تأثیر نگرش دانش‌آموزان نسبت به معلم، انگیزش یادگیری و محیط مدرسه بر پیشرفت تحصیلی را تعدیل و تقویت می‌کند؛ ضرایب تعامل به ترتیب ۰٫۲۱۴، ۰٫۲۶۴ و ۰٫۱۹۱ و مقدار p برای هر سه برابر با ۰٫۰۰۰ است. در نتیجه، هوش هیجانی نقش مهمی در تقویت عوامل فردی و محیطی برای ارتقای عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان ایفا می‌کند.

This study describes the implementation of the Ummi method in improving students’ Qur’an-reading skills at MI Plus Al-Hamid Banjarmasin and identifies the factors that support or hinder its implementation. It uses a qualitative field-research design, drawing on observation, interviews, and documentation as reported in the underlying thesis. The findings indicate that instruction follows seven stages: opening, apperception or muroja’ah, concept introduction, concept understanding, skills practice, evaluation, and closing. Teachers use Ummi books and visual teaching aids, model correct recitation, provide repeated practice, listen to students individually, and record progress. The process is associated in the reported field findings with better fluency, more careful recitation, increased confidence, and learning discipline, although the study does not provide standardized pre- and post-test scores from which a numerical effect can be calculated. Supporting factors include trained teachers, an integrated learning system, learning resources, student motivation, peer encouragement, and parental support. The main constraints are differences in students’ initial abilities and student absence. The study’s contribution is a context-specific account of how standardized instructional stages, formative correction, and school–family cooperation work together in an Islamic elementary-school setting

این پژوهش به توصیف اجرای روش اُمّی در بهبود مهارت‌های قرائت قرآن دانش‌آموزان در مدرسه MI Plus Al-Hamid Banjarmasin می‌پردازد و عوامل مؤثر یا بازدارنده در اجرای آن را شناسایی می‌کند. این مطالعه با رویکرد کیفی و مبتنی بر پژوهش میدانی انجام شده و از مشاهده، مصاحبه و اسناد، مطابق با گزارش پایان‌نامه مربوطه، بهره گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش بر اساس هفت مرحله شامل: آغاز، ادراک یا مُراجعه، معرفی مفهوم، درک مفهوم، تمرین مهارتی، ارزشیابی و پایان‌بندی صورت می‌گیرد. معلمان از کتاب‌های اُمّی و وسایل کمک‌آموزشی بصری استفاده می‌کنند، قرائت صحیح را الگو قرار می‌دهند، تمرین‌های تکراری ارائه می‌دهند، به صورت فردی به قرائت دانش‌آموزان گوش می‌دهند و پیشرفت آن‌ها را ثبت می‌کنند. بر اساس یافته‌های میدانی گزارش‌شده، این فرایند با روان‌خوانی بهتر، دقت بیشتر در قرائت، افزایش اعتماد به نفس و انضباط یادگیری همراه است، هرچند مطالعه حاضر نمرات استاندارد پیش‌آزمون و پس‌آزمون جهت محاسبه اثر عددی ارائه نمی‌دهد. عوامل حمایتی شامل معلمان آموزش‌دیده، نظام یادگیری یکپارچه، منابع یادگیری، انگیزه دانش‌آموزان، تشویق همسالان و حمایت والدین است. مهم‌ترین محدودیت‌ها تفاوت در توانایی اولیه دانش‌آموزان و غیبت آن‌ها می‌باشد. سهم این پژوهش ارائه گزارشی زمینه‌محور از نحوه تعامل مراحل استاندارد آموزش، اصلاحات تکوینی و همکاری مدرسه و خانواده در محیط مدرسه ابتدایی اسلامی است.

Abstract Although linguistic complexity is widely used to assess second language (L2) writing proficiency, the linguistic correlates of L2 Spanish writing proficiency remain relatively underexplored. This study addresses this gap by examining how selected lexical, syntactic, and morphological complexity indices predict L2 Spanish learners’ standardized proficiency scores. We analyzed a corpus of 3,034 essays from L2 Spanish learners, utilizing their standardized placement test scores as a continuous measure of proficiency. A multiple linear regression model identified a concise set of complexity indices that effectively predicted proficiency scores, explaining a significant portion of the variance ( R 2 = .557). Results reveal a clear proficiency-based linguistic profile: advanced writing was significantly predicted by greater phrasal complexity, sustained clausal subordination, and higher lexical sophistication. In contrast, beginners’ writing was characterized by simpler syntactic strategies. These findings provide a robust, empirically derived profile of L2 Spanish writing development, offering valuable implications for pedagogical instruction, assessment rubrics, and automated evaluation tools.

چکیده: اگرچه پیچیدگی زبانی به طور گسترده‌ای برای ارزیابی مهارت نوشتاری زبان دوم (L2) مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما همبسته‌های زبانی مهارت نوشتاری زبان دوم اسپانیایی نسبتاً کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این مطالعه به این خلأ می‌پردازد و بررسی می‌کند که چگونه شاخص‌های منتخب پیچیدگی واژگانی، نحوی و صرفی می‌توانند نمرات استاندارد مهارت زبان‌آموزان اسپانیایی را پیش‌بینی کنند. ما یک پیکره شامل ۳٬۰۳۴ انشا از زبان‌آموزان اسپانیایی زبان دوم را تحلیل کردیم و از نمرات آزمون تعیین سطح استاندارد آن‌ها به عنوان معیاری پیوسته برای سنجش مهارت استفاده نمودیم. یک مدل رگرسیون خطی چندگانه مجموعه‌ای مختصر از شاخص‌های پیچیدگی را شناسایی کرد که به طور مؤثری نمرات مهارت را پیش‌بینی می‌کردند و بخش قابل توجهی از واریانس را تبیین نمودند (R2 = .557). نتایج، نمایه زبانی مبتنی بر مهارت را به روشنی نشان می‌دهد: نگارش پیشرفته به طور معناداری توسط پیچیدگی بیشتر عبارتی، تداوم در بندهای وابسته و غنای واژگانی بالاتر پیش‌بینی می‌شود. در مقابل، نگارش مبتدیان با راهبردهای نحوی ساده‌تر مشخص می‌شود. این یافته‌ها نمایه‌ای قوی و مبتنی بر شواهد تجربی از رشد نگارش زبان دوم اسپانیایی ارائه می‌دهد و پیامدهای ارزشمندی برای آموزش، معیارهای ارزیابی و ابزارهای ارزیابی خودکار دارد.

This study aims to determine the informative text writing skills and reading comprehension achievement of third-year pre-service primary school teachers. For this purpose, a one-group pre-test-post-test design, a quasi-experimental model based on the quantitative method, was implemented. The study involved 58 third-year students in the Department of Primary Education who took the Life Sciences Teaching course during the 2025-2026 academic year. A convenience sampling method was used to select the participants of the study. Data were collected using the “Reading Comprehension Achievement Test” developed by Karabay (2012) and the “Informative Text Writing Performance Rating Scale” developed by Dölek and Hamzadayı (2022). The results of the analyses indicated that the teacher candidates exhibited “moderate” levels of informative text writing skills in the Life Sciences Teaching course. In addition, it was concluded that the informative text writing skills differed by gender, with female teacher candidates showing greater improvement than their male counterparts. Furthermore, the teacher candidates demonstrated “moderate” levels of reading comprehension skills. The results obtained regarding whether there was a difference between the pre-test and post-test scores of the reading comprehension achievement of the teacher candidates suggest that their reading comprehension skills improved following the instructional and practice-based process.

هدف این پژوهش تعیین مهارت‌های نگارش متون اطلاعاتی و موفقیت درک مطلب دانشجویان سال سوم رشته آموزش ابتدایی است. بدین منظور، از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی، به‌عنوان یک مدل شبه‌آزمایشی مبتنی بر روش کمی، استفاده شد. جامعه پژوهش شامل ۵۸ دانشجوی سال سوم گروه آموزش ابتدایی بود که در سال تحصیلی ۲۰۲۵-۲۰۲۶ درس آموزش علوم تجربی را اخذ کرده بودند. روش نمونه‌گیری در دسترس برای انتخاب شرکت‌کنندگان به‌کار رفت. داده‌ها با استفاده از «آزمون موفقیت درک مطلب» که توسط Karabay (2012) تدوین شده و «مقیاس ارزیابی عملکرد نگارش متون اطلاعاتی» که توسط Dölek و Hamzadayı (2022) توسعه یافته است، جمع‌آوری شد. نتایج تحلیل‌ها نشان داد که داوطلبان معلم در درس آموزش علوم تجربی از سطح «متوسط» مهارت‌های نگارش متون اطلاعاتی برخوردار بودند. همچنین، مشخص شد که مهارت‌های نگارش متون اطلاعاتی بر حسب جنسیت متفاوت است و داوطلبان معلم زن نسبت به مردان پیشرفت بیشتری داشتند. افزون بر این، داوطلبان معلم از سطح «متوسط» مهارت‌های درک مطلب برخوردار بودند. نتایج به‌دست‌آمده در خصوص تفاوت بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون موفقیت درک مطلب داوطلبان معلم حاکی از آن است که مهارت‌های درک مطلب آنان پس از فرایند آموزشی و مبتنی بر تمرین بهبود یافته است.

Tilt refers to an ability pattern based on within person differences in two distinct abilities (e.g., verbal and math), yielding relative strength in one ability (e.g., math) and relative weakness in another (e.g., verbal). The current study is the first to examine age and sex differences in math-verbal tilt from 13- to 17-years. Test scores were obtained from the Armed Services Vocational Aptitude Battery in the 1997 National Longitudinal Survey of Youth ( N = 6969), a nationally representative sample of adolescents in the United States. Tilt was based on differences in math and verbal scores, yielding math tilt (indicating math strength) and verbal tilt (indicating verbal strength). Other variables included processing speed and general intelligence ( g ), which were expected to facilitate the acquisition of specific abilities that produce tilt. Contrary to research on sex differences in vocational preferences, levels of math and verbal tilt were higher in males than females. In addition, both sexes showed large tilt effects from zero ( d > 1.00), where zero indicates no tilt (i.e., no difference in math and verbal scores), indicating large levels of math or verbal tilt within individuals. The large tilt effects from zero support investment theories, which assume that individuals seek out and select activities in specific domains that boost analogous types of tilts. Finally, age-related increases in tilt were observed for males and females and were mediated by speed and g . Such a pattern supports cascade theories, which assume that speed and g facilitate the acquisition of specific abilities, which boost analogous forms of tilt. Future research should consider age and sex differences in tilt in different developmental periods (e.g., late adulthood) and at different ability levels (e.g., gifted and intellectually disabled).

تمایل به الگوی توانایی اشاره دارد که بر اساس تفاوت‌های درون‌فردی در دو توانایی متمایز (مانند کلامی و ریاضی) شکل می‌گیرد و منجر به قدرت نسبی در یک توانایی (مانند ریاضی) و ضعف نسبی در دیگری (مانند کلامی) می‌شود. مطالعه حاضر نخستین پژوهشی است که تفاوت‌های سنی و جنسیتی در تمایل ریاضی-کلامی را در بازه سنی ۱۳ تا ۱۷ سال بررسی می‌کند. نمرات آزمون از آزمون استعداد شغلی نیروهای مسلح در پیمایش ملی طولی جوانان ۱۹۹۷ (N = 6969)، که نمونه‌ای نماینده از نوجوانان ایالات متحده است، به دست آمد. تمایل بر اساس تفاوت نمرات ریاضی و کلامی محاسبه شد و تمایل ریاضی (نشان‌دهنده قدرت ریاضی) و تمایل کلامی (نشان‌دهنده قدرت کلامی) حاصل گردید. سایر متغیرها شامل سرعت پردازش و هوش عمومی (g) بودند که انتظار می‌رفت اکتساب توانایی‌های خاصی را که منجر به تمایل می‌شوند، تسهیل کنند. برخلاف پژوهش‌ها درباره تفاوت‌های جنسیتی در ترجیحات شغلی، سطوح تمایل ریاضی و کلامی در مردان بالاتر از زنان بود. علاوه بر این، هر دو جنس اثرات تمایل بزرگی نسبت به صفر (d > 1.00) نشان دادند، که در آن صفر نشان‌دهنده عدم تمایل (یعنی عدم تفاوت در نمرات ریاضی و کلامی) است و بیانگر سطوح بالای تمایل ریاضی یا کلامی درون افراد است. اثرات بزرگ تمایل نسبت به صفر از نظریه‌های سرمایه‌گذاری حمایت می‌کند که فرض می‌کنند افراد به دنبال انتخاب و انجام فعالیت‌هایی در حوزه‌های خاص هستند که انواع مشابهی از تمایل را تقویت می‌کند. در نهایت، افزایش‌های مرتبط با سن در تمایل برای مردان و زنان مشاهده شد که توسط سرعت و g واسطه‌گری می‌شد. چنین الگویی از نظریه‌های آبشاری حمایت می‌کند که فرض می‌کنند سرعت و g اکتساب توانایی‌های خاص را تسهیل می‌کنند و انواع مشابهی از تمایل را تقویت می‌کنند. پژوهش‌های آینده باید تفاوت‌های سنی و جنسیتی در تمایل را در دوره‌های رشدی مختلف (مانند بزرگسالی دیرهنگام) و در سطوح مختلف توانایی (مانند افراد با استعداد و افراد دارای ناتوانی ذهنی) مد نظر قرار دهند.

Purpose: To compare the learning outcomes, learner engagement, and student satisfaction associated with team-based decision learning (TBDL), an adaptation of team-based learning, and small group discussion supplemented by a mini-interactive lecture (SGD-MIL) for teaching National Health Programmes to Phase III Bachelor of Medicine and Bachelor of Surgery (MBBS) students.Methods: A non-randomised quasi-experimental crossover study was conducted among 56 Phase III MBBS students at Government Medical College, Ernakulam, India across six National Health Programme topics.Students received TBDL for three topics and SGD-MIL for three other topics, with the teaching method reversed in the other posting batch.Immediate post-test scores were analysed topic-wise, and a linear mixed-effects model was used to estimate the overall effect of teaching method while accounting for differences across topics and repeated observations within students; teaching method and topic were included as fixed effects, with student specified as a random intercept.Short-term retention, learner engagement, and satisfaction were also assessed.Results: TBDL produced higher immediate post-test scores for the National Tuberculosis Elimination Programme (NTEP), National AIDS Control Programme (NACP), and Reproductive and Child Health (RCH), but not for the National Programme for Prevention and Control of Non-Communicable Diseases (NP-NCD), National Vector Borne Disease Control Programme on Malaria (NVBDCP -Malaria), or National Vector Borne Disease Control Programme on Vector Borne Diseases Other Than Malaria (NVBDCP -Other VBDs).In a mixed-effects model using 296 scores from 55 students, the adjusted mean was 1.07 points higher with TBDL (95% CI: 0.53-1.61;P < 0.001), with a significant teaching method × topic interaction (P < 0.001).Short-term retention did not differ (P = 0.721), while TBDL was associated with higher engagement across all five domains.Conclusion: TBDL improved immediate learning for selected National Health Programme topics and consistently enhanced learner engagement, while short-term retention was comparable between methods.These findings support TBDL as a complementary, decision-oriented strategy for selected community medicine topics, particularly where learners must apply programme knowledge to realistic implementation decisions.

هدف: مقایسه پیامدهای یادگیری، میزان درگیری یادگیرندگان و رضایت دانشجویان در ارتباط با یادگیری تصمیم‌محور مبتنی بر تیم (TBDL)، که اقتباسی از یادگیری مبتنی بر تیم است، و بحث گروهی کوچک همراه با سخنرانی کوچک تعاملی (SGD-MIL) برای آموزش برنامه‌های ملی سلامت به دانشجویان فاز سوم دوره کارشناسی پزشکی (MBBS). روش‌ها: یک مطالعه نیمه‌تجربی متقاطع غیرتصادفی در میان ۵۶ دانشجوی فاز سوم MBBS در دانشکده پزشکی دولتی ارناکولام، هند، در شش موضوع برنامه ملی سلامت انجام شد. دانشجویان برای سه موضوع TBDL و برای سه موضوع دیگر SGD-MIL دریافت کردند و در گروه دیگر، روش تدریس معکوس شد. نمرات آزمون بلافاصله پس از آموزش به تفکیک موضوع تحلیل شد و برای برآورد اثر کلی روش تدریس با در نظر گرفتن تفاوت‌های موضوعی و مشاهدات تکراری درون دانشجویان، از مدل خطی اثرات مختلط استفاده گردید؛ روش تدریس و موضوع به عنوان اثرات ثابت و دانشجو به عنوان انترسپت تصادفی لحاظ شد. نگهداری کوتاه‌مدت، میزان درگیری یادگیرندگان و رضایت نیز ارزیابی شد. نتایج: TBDL نمرات بالاتری در آزمون بلافاصله پس از آموزش برای برنامه حذف سل (NTEP)، برنامه کنترل ایدز ملی (NACP) و سلامت باروری و کودک (RCH) ایجاد کرد، اما برای برنامه ملی پیشگیری و کنترل بیماری‌های غیرواگیر (NP-NCD)، برنامه کنترل بیماری‌های منتقله از ناقلین ملی در مورد مالاریا (NVBDCP -Malaria) یا سایر بیماری‌های منتقله از ناقلین غیر از مالاریا (NVBDCP -Other VBDs) چنین نبود. در مدل اثرات مختلط با استفاده از ۲۹۶ نمره از ۵۵ دانشجو، میانگین تعدیل‌شده با TBDL به میزان ۱٫۰۷ نمره بالاتر بود (۹۵٪ CI: ۰٫۵۳ تا ۱٫۶۱؛ P < ۰٫۰۰۱) و تعامل معناداری بین روش تدریس و موضوع مشاهده شد (P < ۰٫۰۰۱). نگهداری کوتاه‌مدت تفاوتی نداشت (P = ۰٫۷۲۱)، در حالی که TBDL با درگیری بیشتر یادگیرندگان در هر پنج حوزه همراه بود. نتیجه‌گیری: TBDL یادگیری فوری را برای برخی موضوعات برنامه ملی سلامت بهبود بخشید و به طور مستمر درگیری یادگیرندگان را افزایش داد، در حالی که نگهداری کوتاه‌مدت بین روش‌ها مشابه بود. این یافته‌ها از TBDL به عنوان راهبردی مکمل و تصمیم‌محور برای برخی موضوعات پزشکی اجتماعی، به ویژه در مواردی که یادگیرندگان باید دانش برنامه را در تصمیم‌گیری‌های اجرایی واقعی به کار گیرند، حمایت می‌کند.

This study aims to develop an Arabic language learning module based on Higher Order Thinking Skills (HOTS) to improve students' higher-order thinking skills at the Faculty of Teacher Training and Education, University of Muhammadiyah North Sumatra (UMSU). The study used the Research and Development (R&D) method with the ADDIE model which includes the stages of Analysis, Design, Development, Implementation, and Evaluation. At the analysis stage, it was found that Arabic language learning was still dominated by low-order thinking skills (LOTS) and did not provide analytical, evaluative, and creative activities as required by the OBE curriculum. The developed module was validated by material experts and learning design experts with the assessment results being in the very feasible category. A limited trial on 32 students showed a significant increase in HOTS skills, evidenced by the difference in pre-test and post-test scores, as well as an increase in the ability to analyze texts, evaluate arguments, and produce new texts in Arabic. Student responses were also very positive towards the use of the module because it was considered interesting, challenging, and helped understand Arabic texts more deeply. The results of the study indicate that the HOTS-based Arabic language learning module is effective, feasible to use, and has the potential to be widely applied in Arabic language courses at universities..

هدف این پژوهش توسعهٔ یک ماژول آموزش زبان عربی مبتنی بر مهارت‌های تفکر سطوح بالاتر (HOTS) به منظور ارتقای مهارت‌های تفکر سطح بالای دانشجویان در دانشکدهٔ تربیت معلم و آموزش دانشگاه محمدیه شمال سوماترا (UMSU) است. این پژوهش از روش تحقیق و توسعه (R&D) با مدل ADDIE که شامل مراحل تحلیل، طراحی، توسعه، اجرا و ارزیابی است، استفاده کرده‌است. در مرحلهٔ تحلیل مشخص شد که آموزش زبان عربی همچنان تحت سلطهٔ مهارت‌های تفکر سطوح پایین (LOTS) قرار دارد و فعالیت‌های تحلیلی، ارزیابی و خلاقانه مطابق با الزامات برنامهٔ درسی OBE ارائه نمی‌شود. ماژول توسعه‌یافته توسط متخصصان محتوا و طراحی آموزشی اعتبارسنجی شد و نتایج ارزیابی در دستهٔ «بسیار قابل قبول» قرار گرفت. آزمون محدودی بر روی ۳۲ دانشجو نشان داد که مهارت‌های HOTS به طور معناداری افزایش یافته‌است، که این امر با تفاوت نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون و همچنین افزایش توانایی تحلیل متون، ارزیابی استدلال‌ها و تولید متون جدید به زبان عربی مشهود است. واکنش دانشجویان نیز نسبت به استفاده از این ماژول بسیار مثبت بود، زیرا آن را جالب، چالش‌برانگیز و کمک‌کننده به درک عمیق‌تر متون عربی دانستند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که ماژول آموزش زبان عربی مبتنی بر HOTS مؤثر، قابل استفاده و دارای پتانسیل کاربرد گسترده در دروس زبان عربی در دانشگاه‌ها است.

This quantitative correlational study investigates the relationship between online gaming, gender, and English vocabulary mastery among 65 tenth-grade students at a private high school in North Minahasa, Indonesia. Data were collected using a self-report online gaming questionnaire and a 50-item researcher-developed multiple-choice vocabulary test reviewed by three experiences EFL teacher for content validity. The students reported a high mean level of online gaming (M = 3.94) while moderate mean level of vocabulary mastery (M = 65.69). Pearson correlation revealed a weak, positive but non-significant relationship between gaming frequency and vocabulary test scores (r = .141, p = .262). An independent samples t-test indicated no statistically significant difference in vocabulary performance between male (M = 64.22) and female students (M = 67.09), and t(62,75) = -0.53, p = .598. The findings indicate that the online gaming does not necessarily correspond to higher vocabulary mastery. However, the findings should be interpreted cautiously because the study used a small co sample from one school and did not examine game genre or the amount of English used during gameplay. Further research should examine these factors and use more direct measures of English exposure during gaming.

این پژوهش همبستگی کمی به بررسی رابطه بین بازی‌های آنلاین، جنسیت و تسلط بر واژگان زبان انگلیسی در میان ۶۵ دانش‌آموز پایه دهم یک دبیرستان غیرانتفاعی در شمال میناهاسا، اندونزی می‌پردازد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه خودگزارش‌دهی بازی‌های آنلاین و یک آزمون چندگزینه‌ای ۵۰ سؤالی واژگان که توسط سه معلم با تجربه EFL از نظر روایی محتوایی بررسی شد، جمع‌آوری گردید. دانش‌آموزان میانگین بالایی از سطح بازی آنلاین را گزارش کردند (M = 3.94) در حالی که میانگین سطح تسلط بر واژگان در حد متوسط بود (M = 65.69). همبستگی پیرسون رابطه‌ای ضعیف، مثبت اما غیرمعنادار بین فراوانی بازی و نمرات آزمون واژگان نشان داد (r = .141, p = .262). آزمون t مستقل تفاوت معناداری از نظر آماری در عملکرد واژگان بین دانش‌آموزان پسر (M = 64.22) و دختر (M = 67.09) نشان نداد، t(62,75) = -0.53, p = .598. یافته‌ها نشان می‌دهند که بازی آنلاین لزوماً با تسلط بیشتر بر واژگان همراه نیست. با این حال، یافته‌ها باید با احتیاط تفسیر شوند زیرا این پژوهش از نمونه‌ای کوچک و تنها از یک مدرسه استفاده کرده و به بررسی نوع بازی یا میزان استفاده از زبان انگلیسی در حین بازی نپرداخته است. پژوهش‌های بیشتری باید این عوامل را بررسی کرده و از سنجه‌های مستقیم‌تر برای سنجش میزان مواجهه با زبان انگلیسی در حین بازی استفاده کنند.

This study aims to examine the implementation of the Think Pair Share type of Cooperative Learning model and its impact on improving students' understanding in Islamic Religious Education at SMP Negeri 1 Airgegas. The background of this research is the low level of students’ comprehension of Islamic Religious Education material, which is attributed to the use of monotonous and passive teaching methods. The research employs a quantitative approach, involving two sample classes: an experimental class applying the Think Pair Share model and a control class using conventional teaching methods. The implementation of the TPS model in the experimental class was carried out through three stages: think (individual reflection), pair (discussion in pairs), and share (sharing discussion results with the class). The research instruments used were pre-tests and post-tests to measure students' understanding before and after the treatment. The Wilcoxon test results for the experimental group showed a significant improvement between pre-test and post-test scores, indicating that the TPS model effectively enhanced students’ comprehension. Furthermore, the Mann-Whitney test showed a significant difference between the post-test scores of the experimental and control groups, suggesting that students taught using the TPS model achieved a higher level of understanding compared to those taught with conventional methods

هدف این پژوهش بررسی اجرای الگوی یادگیری تعاونی از نوع Think Pair Share و تأثیر آن بر بهبود درک دانش‌آموزان در آموزش دینی اسلامی در دبیرستان دولتی شماره ۱ Airgegas است. زمینه این پژوهش، پایین بودن سطح درک دانش‌آموزان از محتوای آموزش دینی اسلامی است که به استفاده از روش‌های تدریس یکنواخت و غیرفعال نسبت داده می‌شود. این پژوهش با رویکرد کمی انجام شده و شامل دو کلاس نمونه است: یک کلاس آزمایشی که الگوی Think Pair Share را به کار می‌گیرد و یک کلاس کنترل که از روش‌های تدریس متداول استفاده می‌کند. اجرای الگوی TPS در کلاس آزمایشی از طریق سه مرحله انجام شد: تفکر (تأمل فردی)، جفت (بحث دو نفره) و اشتراک‌گذاری (ارائه نتایج بحث به کلاس). ابزارهای پژوهش شامل پیش‌آزمون و پس‌آزمون برای سنجش میزان درک دانش‌آموزان پیش و پس از مداخله بود. نتایج آزمون ویلکاکسون برای گروه آزمایشی نشان داد که بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون بهبود معناداری وجود دارد که بیانگر اثربخشی الگوی TPS در ارتقای درک دانش‌آموزان است. افزون بر این، آزمون من‌ویتنی تفاوت معناداری را میان نمرات پس‌آزمون گروه‌های آزمایشی و کنترل نشان داد که حاکی از آن است دانش‌آموزانی که با الگوی TPS آموزش دیده‌اند، سطح بالاتری از درک را نسبت به دانش‌آموزان آموزش‌دیده با روش‌های متداول کسب کرده‌اند.

Objective While investments in physical school infrastructure are widely recognized as important determinants of student learning, the academic role of psychosocial infrastructure remains insufficiently theorized and empirically underexplored. This study examines whether psychological counseling room infrastructure (PCRI)—defined as the availability and facility condition of school-based psychological counseling rooms—is associated with better students’ academic performance and contributes to educational equity in China. Methods Using nationally representative data from the 2014-2015 China Education Panel Survey (CEPS), this study estimates the association between PCRI and students’ academic achievement. PCRI is measured at the school level, while student performance is captured by standardized test scores. The empirical analysis controls for a rich set of student, family, classroom, and school characteristics, and exploits the quasi-random assignment of students to classrooms within schools to reduce selection concerns. Mechanism analyses are conducted to examine the psychological well-being and motivational enhancement channels, and moderation analyses are used to assess whether PCRI has stronger effects among structurally disadvantaged student groups. Results PCRI is positively and significantly associated with students’ academic performance. The estimated coefficient is 4.467 with a 95% confidence interval of [3.908, 5.027]. A one-standard-deviation increase in PCRI is associated with a 3.26-point increase in test scores, with a 95% confidence interval of [2.853, 3.670], equivalent to 4.92% of the sample mean. Mechanism analyses reveal two distinct pathways: a psychological well-being channel, reflected in improved mental health and enhanced confidence in the future, and a motivational enhancement channel, reflected in higher educational self-expectations and stronger learning engagement. Moderation analyses further show that the academic returns to PCRI are larger among migrant students, students from less-educated families, students in schools with fewer psychologically trained teachers, and rural students. Conclusion The findings suggest that school-based psychological support infrastructure is not merely an auxiliary school resource, but an important component of the educational environment associated with students’ academic achievement and educational equity. By identifying psychological counseling room infrastructure as a distinct school resource, this study highlights how school resources may be linked to academic performance not only through instructional and material conditions, but also through students’ psychological well-being and motivational development.

هدف: در حالی که سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های فیزیکی مدارس به عنوان عوامل مهم تعیین‌کننده یادگیری دانش‌آموزان به طور گسترده‌ای شناخته شده است، نقش علمی زیرساخت روانی‌اجتماعی همچنان به اندازه کافی نظریه‌پردازی نشده و به طور تجربی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا زیرساخت اتاق مشاوره روان‌شناختی (PCRI) ـ که به عنوان دسترسی و وضعیت امکانات اتاق‌های مشاوره روان‌شناختی مدرسه تعریف می‌شود ـ با عملکرد تحصیلی بهتر دانش‌آموزان مرتبط است و به عدالت آموزشی در چین کمک می‌کند یا خیر. روش‌ها: با استفاده از داده‌های نماینده ملی حاصل از پیمایش پانل آموزش چین (CEPS) در سال‌های ۲۰۱۴-۲۰۱۵، این پژوهش ارتباط بین PCRI و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان را برآورد می‌کند. PCRI در سطح مدرسه سنجیده شده است، در حالی که عملکرد دانش‌آموزان با نمرات آزمون‌های استاندارد شده اندازه‌گیری شده است. تحلیل تجربی با کنترل مجموعه گسترده‌ای از ویژگی‌های دانش‌آموز، خانواده، کلاس و مدرسه، و بهره‌گیری از تخصیص شبه‌تصادفی دانش‌آموزان به کلاس‌ها درون مدارس، نگرانی‌های مربوط به انتخاب را کاهش می‌دهد. تحلیل‌های سازوکار برای بررسی کانال‌های بهزیستی روان‌شناختی و ارتقای انگیزشی انجام شده و تحلیل‌های تعدیل‌گری برای ارزیابی اینکه آیا اثرات PCRI در میان گروه‌های دانش‌آموزی ساختاریافته محروم قوی‌تر است یا خیر، به کار رفته است. نتایج: PCRI به طور مثبت و معناداری با عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان مرتبط است. ضریب برآورد شده برابر با ۴.۴۶۷ با فاصله اطمینان ۹۵٪ [۳.۹۰۸، ۵.۰۲۷] است. افزایش یک انحراف معیار در PCRI با افزایش ۳.۲۶ امتیاز در نمرات آزمون، با فاصله اطمینان ۹۵٪ [۲.۸۵۳، ۳.۶۷۰]، معادل ۴.۹۲٪ میانگین نمونه، همراه است. تحلیل‌های سازوکار دو مسیر متمایز را نشان می‌دهد: کانال بهزیستی روان‌شناختی که در بهبود سلامت روان و افزایش اعتماد به آینده منعکس می‌شود، و کانال ارتقای انگیزشی که در انتظارات تحصیلی بالاتر و مشارکت بیشتر در یادگیری نمود می‌یابد. تحلیل‌های تعدیل‌گری نشان می‌دهد که بازده تحصیلی PCRI در میان دانش‌آموزان مهاجر، دانش‌آموزان خانواده‌های کم‌سوادتر، دانش‌آموزان مدارس با معلمان کمتر آموزش‌دیده در حوزه روان‌شناسی و دانش‌آموزان روستایی بیشتر است. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که زیرساخت حمایت روان‌شناختی مدرسه صرفاً یک منبع کمکی مدرسه نیست، بلکه یک مؤلفه مهم از محیط آموزشی است که با پیشرفت تحصیلی و عدالت آموزشی دانش‌آموزان مرتبط است. با شناسایی زیرساخت اتاق مشاوره روان‌شناختی به عنوان یک منبع متمایز مدرسه، این پژوهش نشان می‌دهد که منابع مدرسه ممکن است نه تنها از طریق شرایط آموزشی و مادی، بلکه از طریق بهزیستی روان‌شناختی و رشد انگیزشی دانش‌آموزان نیز به عملکرد تحصیلی مرتبط باشند.

This study investigates the effects of interface modality (PC vs. VR) and gamification on learning and performance in a simulation-based training environment. A 2 × 2 factorial experiment (N = 120) was conducted to examine their effects on knowledge, engagement, presence, and procedural task performance. Changes in knowledge scores were analyzed using a linear mixed-effects model, while post-intervention outcomes were examined using two-way ANOVA. Descriptive results showed higher post-test knowledge scores than pre-test scores across all conditions, but the magnitude of improvement did not significantly differ by interface modality, gamification, or their interaction. In contrast, VR significantly increased engagement, presence, completion scores, and reduced errors, whereas the specific gamification configuration used in this study enhanced engagement only. These findings suggest that immersive design may have stronger effects on experiential and behavioral outcomes than on short-term declarative knowledge acquisition. The study demonstrates the potential of VR-based simulation for procedural and performance-oriented training while suggesting that conceptual learning may require additional instructional support beyond immersion and gamification.

این مطالعه به بررسی تأثیر شیوه رابط کاربری (رایانه شخصی در مقابل واقعیت مجازی) و بازی‌وارسازی بر یادگیری و عملکرد در محیط آموزش مبتنی بر شبیه‌سازی می‌پردازد. یک آزمایش فاکتوریال ۲ × ۲ (N = ۱۲۰) به منظور بررسی تأثیرات آن‌ها بر دانش، درگیری، حضور و عملکرد وظایف رویه‌ای انجام شد. تغییرات نمرات دانش با استفاده از مدل اثرات مختلط خطی تحلیل شد و پیامدهای پس از مداخله با استفاده از تحلیل واریانس دوطرفه بررسی گردید. نتایج توصیفی نشان داد که نمرات دانش پس‌آزمون در تمامی شرایط بالاتر از پیش‌آزمون بود، اما میزان بهبود به طور معناداری بر اساس شیوه رابط کاربری، بازی‌وارسازی یا تعامل آن‌ها تفاوتی نداشت. در مقابل، واقعیت مجازی به طور معناداری موجب افزایش درگیری، حضور، نمرات تکمیل و کاهش خطاها شد، در حالی که پیکربندی خاص بازی‌وارسازی مورد استفاده در این مطالعه تنها درگیری را افزایش داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که طراحی فراگیر ممکن است تأثیر قوی‌تری بر پیامدهای تجربی و رفتاری نسبت به کسب دانش اظهاری کوتاه‌مدت داشته باشد. این مطالعه پتانسیل شبیه‌سازی مبتنی بر واقعیت مجازی را برای آموزش رویه‌ای و مبتنی بر عملکرد نشان می‌دهد و در عین حال بیان می‌کند که یادگیری مفهومی ممکن است به حمایت آموزشی بیشتری فراتر از غوطه‌وری و بازی‌وارسازی نیاز داشته باشد.

This study aims to analyze the influence of learning discipline and learning motivation on student learning outcomes in economics. The problem of this study is the low student learning outcomes, which are suspected to be caused by a lack of support for learning discipline and learning motivation. The methodology used is a quantitative descriptive approach with a population of 214 students and a sample of 69 students taken using a proportional random sampling technique. Data were collected through questionnaires to analyze learning discipline and learning motivation data, as well as documentation of final semester exam scores for learning outcomes. Data analysis was carried out using multiple linear regression to test the effect of independent variables on the dependent variable. The results showed that learning discipline and learning motivation had a significant effect on student learning outcomes, with a coefficient of determination (R2) of 54.5%. The t- test showed that learning discipline and learning motivation each had an effect on learning outcomes. These findings emphasize the importance of developing learning discipline and learning motivation in improving student learning outcomes.

هدف این پژوهش تحلیل تأثیر انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان در درس اقتصاد است. مسئله این پژوهش پایین بودن نتایج یادگیری دانش‌آموزان است که گمان می‌رود ناشی از کمبود حمایت از انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری باشد. روش‌شناسی مورد استفاده، رویکرد توصیفی کمی با جامعه آماری ۲۱۴ نفر از دانش‌آموزان و نمونه‌ای متشکل از ۶۹ نفر است که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی نسبتی انتخاب شده‌اند. داده‌ها از طریق پرسشنامه برای تحلیل داده‌های انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری و همچنین مستندسازی نمرات آزمون پایان‌ترم برای نتایج یادگیری جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه به منظور آزمون تأثیر متغیرهای مستقل بر متغیر وابسته انجام شد. نتایج نشان داد که انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری تأثیر معناداری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان دارند و ضریب تعیین (R2) برابر با ۵۴/۵٪ بود. آزمون t نشان داد که هر یک از انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری بر نتایج یادگیری تأثیر دارند. این یافته‌ها بر اهمیت توسعه انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری در بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان تأکید می‌کند.

This study examined the effects of gamified digital learning tools on fourth-grade students’ mathematics anxiety and attitudes toward mathematics. An embedded mixed-methods design was employed, combining a quasi-experimental pre-test–post-test control group design with a qualitative case study. The participants were 66 fourth-grade students (experimental = 33, control = 33). The intervention lasted eight weeks, during which Matific, Wordwall, and Kahoot! were integrated into mathematics instruction in complementary ways. Quantitative data were collected using the Mathematics Anxiety Scale for Elementary School Children and the Attitude Toward Mathematics Scale, while qualitative data were gathered through semi-structured focus group interviews. Quantitative data were analyzed using independent samples t-tests and ANCOVA by controlling for pre-test scores after testing assumptions, whereas qualitative data were analyzed through thematic analysis. The findings showed that gamified digital learning tools significantly reduced mathematics anxiety and improved attitudes toward mathematics. Qualitative findings supported these results, revealing that students perceived mathematics lessons as more enjoyable, motivating, supportive, and conducive to a stronger sense of achievement. These findings suggest that integrating well-structured gamified digital tools into mathematics instruction can support both cognitive engagement and affective development.

این پژوهش تأثیر ابزارهای یادگیری دیجیتال بازی‌وار را بر اضطراب ریاضی و نگرش نسبت به ریاضی دانش‌آموزان پایه چهارم ابتدایی مورد بررسی قرار داد. طرح پژوهش ترکیبی تعبیه‌شده به کار گرفته شد که شامل طرح نیمه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل و مطالعه موردی کیفی بود. شرکت‌کنندگان شامل ۶۶ دانش‌آموز پایه چهارم (گروه آزمایش = ۳۳، گروه کنترل = ۳۳) بودند. مداخله به مدت هشت هفته ادامه داشت که طی آن ابزارهای Matific، Wordwall و Kahoot! به صورت مکمل در آموزش ریاضی ادغام شدند. داده‌های کمی با استفاده از مقیاس اضطراب ریاضی برای کودکان دبستانی و مقیاس نگرش نسبت به ریاضی جمع‌آوری شد و داده‌های کیفی از طریق مصاحبه‌های گروهی نیمه‌ساختاریافته گردآوری گردید. داده‌های کمی با استفاده از آزمون t مستقل و ANCOVA با کنترل نمرات پیش‌آزمون پس از بررسی مفروضات تحلیل شدند، در حالی که داده‌های کیفی با تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان داد که ابزارهای یادگیری دیجیتال بازی‌وار به طور معناداری اضطراب ریاضی را کاهش داده و نگرش نسبت به ریاضی را بهبود بخشیدند. یافته‌های کیفی نیز این نتایج را تأیید کردند و نشان دادند که دانش‌آموزان درس‌های ریاضی را لذت‌بخش‌تر، انگیزشی‌تر، حمایت‌کننده‌تر و منجر به احساس موفقیت قوی‌تر ادراک کردند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام ابزارهای دیجیتال بازی‌وار ساختاریافته در آموزش ریاضی می‌تواند از درگیری شناختی و رشد عاطفی حمایت کند.

The purpose of the present study was to examine the effect of Suryanamaskar practice on selected physical fitness variables among male district-level (Bandipora) volleyball players of Kashmir. Fifteen male volleyball players aged between 15 and 20 years were selected through simple random sampling. The study employed a single-group pre-test and post-test research design. The selected participants underwent a structured Suryanamaskar training program for six weeks, five days per week, with each session lasting 30–45 minutes. The dependent variables selected for the study were speed, agility, and flexibility. Speed was measured using the 50-Meter Dash Test, agility through the Shuttle Run Test, and flexibility through the Sit-and-Reach Test. Descriptive statistics, including mean and standard deviation, were computed, while a dependent-samples t-test was used to determine the significance of differences between pre-test and post-test scores at the 0.05 level of significance. The results revealed a significant improvement in agility (t = 3.25, p < 0.05) and flexibility (t = 7.95, p < 0.05) following the Suryanamaskar intervention. However, the improvement in speed was not statistically significant (t = 0.46, p > 0.05). The findings indicate that regular Suryanamaskar practice effectively enhances agility and flexibility among volleyball players but has limited influence on speed performance. Therefore, Suryanamaskar may be incorporated as a supplementary training modality in volleyball conditioning programs to improve selected components of physical fitness. The study concludes that traditional yogic practices can serve as cost-effective and scientifically supported methods for enhancing athletic performance and physical fitness.

هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین سوریا ناماسکار بر برخی متغیرهای آمادگی جسمانی در بازیکنان والیبال مرد سطح شهرستان (باندیپورا) کشمیر بود. پانزده بازیکن والیبال مرد با دامنه سنی ۱۵ تا ۲۰ سال به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. این پژوهش از طرح تحقیق تک‌گروهی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده کرد. شرکت‌کنندگان منتخب به مدت شش هفته، پنج روز در هفته و هر جلسه به مدت ۳۰ تا ۴۵ دقیقه، در یک برنامه تمرینی ساختارمند سوریا ناماسکار شرکت کردند. متغیرهای وابسته انتخاب‌شده برای پژوهش شامل سرعت، چابکی و انعطاف‌پذیری بودند. سرعت با آزمون دوی ۵۰ متر، چابکی با آزمون شاتل ران و انعطاف‌پذیری با آزمون نشستن و رسیدن سنجیده شد. آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار محاسبه گردید و برای تعیین معناداری تفاوت بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون از آزمون t همبسته در سطح معناداری ۰/۰۵ استفاده شد. نتایج نشان داد که پس از مداخله سوریا ناماسکار، چابکی (t = 3.25, p < 0.05) و انعطاف‌پذیری (t = 7.95, p < 0.05) به طور معناداری بهبود یافتند. با این حال، بهبود سرعت از لحاظ آماری معنادار نبود (t = 0.46, p > 0.05). یافته‌ها نشان می‌دهد که تمرین منظم سوریا ناماسکار به طور مؤثری چابکی و انعطاف‌پذیری بازیکنان والیبال را افزایش می‌دهد اما تأثیر محدودی بر عملکرد سرعت دارد. بنابراین، سوریا ناماسکار می‌تواند به عنوان یک روش تمرینی مکمل در برنامه‌های آمادگی جسمانی والیبال برای بهبود برخی مؤلفه‌های آمادگی جسمانی گنجانده شود. پژوهش نتیجه می‌گیرد که تمرینات سنتی یوگا می‌تواند به عنوان روش‌هایی مقرون‌به‌صرفه و علمی برای ارتقاء عملکرد ورزشی و آمادگی جسمانی مورد استفاده قرار گیرد.

Children with autism spectrum disorder may experience developmental difficulties in the areas of social communication and interaction. This study aims to investigate the effect of child-centered play therapy on the development of social communication skills in children with autism spectrum disorder. The study group consists of children aged 3-6 years with autism spectrum disorder. A quasi-experimental design was employed for the study. In the experimental group, child-centered play therapy was applied to 5 children with autism spectrum disorder for 15 weeks, 3 sessions per week, for a total of 45 sessions. ‘Social Communication Checklist-Revised for Children with Autism Spectrum Disorder’ and the “Denver-II Developmental Screening Test” were used as instruments for data collection. According to the findings of the study, the Mann–Whitney U test conducted on the post-test scores of the experimental and control groups revealed statistically significant differences in all sub-dimensions of the Social Communication Checklist. Significant differences were found between the groups in social participation (Z = −2.627, p < .05, r = .83), expressive language (Z = −2.617, p ≤ .05, r = .83), receptive language (Z = −2.739, p < .05, r = .87), and imitative play (Z = −2.643, p < .05, r = .84). Regarding the Denver II Developmental Screening Test, a statistically significant difference was also found between the groups in the personal-social subscale (Z = −2.730, p < .05, r = .86). However, no statistically significant difference was observed in the language development subscale (Z = −1.586, p > .05). The results revealed that child-centered play therapy has a significant effect on the development of social communication skills in children with autism spectrum disorder. Research findings show that child-centred play therapy brings about significant improvements in the social communication skills of children with autism spectrum disorder. The progress observed in the experimental group supports the idea that play-based approaches can be an effective tool in early intervention programmes.

کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ممکن است در زمینه‌های ارتباط و تعامل اجتماعی با مشکلات رشدی مواجه شوند. هدف این پژوهش بررسی تأثیر درمان بازی‌محور کودک‌محور بر رشد مهارت‌های ارتباط اجتماعی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است. گروه مورد مطالعه شامل کودکان ۳ تا ۶ ساله مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بود. این پژوهش با طرح شبه‌آزمایشی انجام شد. در گروه آزمایش، درمان بازی‌محور کودک‌محور به مدت ۱۵ هفته، هر هفته ۳ جلسه و در مجموع ۴۵ جلسه برای ۵ کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم اجرا شد. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل «چک‌لیست ارتباط اجتماعی-ویرایش بازنگری‌شده برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم» و «آزمون غربالگری رشدی Denver-II» بود. بر اساس یافته‌های پژوهش، آزمون Mann–Whitney U که بر نمرات پس‌آزمون گروه‌های آزمایش و کنترل انجام شد، تفاوت معناداری را در تمامی زیرمقیاس‌های چک‌لیست ارتباط اجتماعی نشان داد. بین گروه‌ها در مشارکت اجتماعی (Z = −2.627, p < .05, r = .83)، زبان بیانی (Z = −2.617, p ≤ .05, r = .83)، زبان دریافتی (Z = −2.739, p < .05, r = .87) و بازی تقلیدی (Z = −2.643, p < .05, r = .84) تفاوت معناداری مشاهده شد. همچنین در آزمون غربالگری رشدی Denver-II، در زیرمقیاس فردی-اجتماعی تفاوت معنادار آماری بین گروه‌ها وجود داشت (Z = −2.730, p < .05, r = .86)، اما در زیرمقیاس رشد زبانی تفاوت معناداری مشاهده نشد (Z = −1.586, p > .05). نتایج نشان داد که درمان بازی‌محور کودک‌محور تأثیر معناداری بر رشد مهارت‌های ارتباط اجتماعی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم دارد. یافته‌های پژوهش بیانگر آن است که درمان بازی‌محور کودک‌محور موجب بهبود معنادار مهارت‌های ارتباط اجتماعی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می‌شود. پیشرفت مشاهده‌شده در گروه آزمایش از این ایده حمایت می‌کند که رویکردهای مبتنی بر بازی می‌توانند ابزار مؤثری در برنامه‌های مداخله زودهنگام باشند.

This study examined the association between concentration performance and electroencephalographic (EEG) responses according to the learning tools, specifically paper-based and tablet PC-based learning.Thirty healthy college students (10 males and 20 females) completed various concentration tasks using both learning tools in a within-subject design, and EEG data were also collected from a subset of 10 participants as a pilot analysis.The EEG signals were recorded using 15 electrodes placed according to the international 10-20 system, and a sensorimotor rhythm (SMR) was selected as the primary EEG indicator because of its association with sustained attention.The behavioral concentration test scores did not differ significantly between the two learning conditions.On the other hand, exploratory EEG analysis revealed a significant difference in SMR frequency between learning conditions, with tablet PC-based learning associated with higher mean SMR frequency compared to paper-based learning.These findings suggest that different learning tools may be associated with differences in neurophysiological concentration states, even when the short-term behavioral performance is comparable.Nevertheless, the results should be interpreted cautiously given the limited EEG sample size.This study provides preliminary evidence supporting further investigation of learning media effects using larger samples and more ecologically valid learning tasks.

این مطالعه به بررسی ارتباط بین عملکرد تمرکز و پاسخ‌های الکتروانسفالوگرافی (EEG) بر اساس ابزارهای یادگیری، به‌ویژه یادگیری مبتنی بر کاغذ و یادگیری مبتنی بر رایانه لوحی (Tablet PC)، پرداخت. سی دانشجوی سالم دانشگاه (۱۰ مرد و ۲۰ زن) در یک طرح درون‌گروهی، وظایف مختلف تمرکز را با استفاده از هر دو ابزار یادگیری انجام دادند و داده‌های EEG نیز از زیرمجموعه‌ای متشکل از ۱۰ شرکت‌کننده به عنوان تحلیل مقدماتی جمع‌آوری شد. سیگنال‌های EEG با استفاده از ۱۵ الکترود که بر اساس سیستم بین‌المللی ۲۰-۱۰ قرار داده شده بودند، ثبت گردید و ریتم حسی‌حرکتی (SMR) به عنوان شاخص اصلی EEG انتخاب شد، زیرا با توجه پایدار مرتبط است. نمرات آزمون رفتاری تمرکز بین دو شرایط یادگیری تفاوت معناداری نشان نداد. از سوی دیگر، تحلیل اکتشافی EEG تفاوت معناداری را در فرکانس SMR بین شرایط یادگیری نشان داد، به‌طوری که یادگیری مبتنی بر رایانه لوحی با میانگین فرکانس SMR بالاتری نسبت به یادگیری مبتنی بر کاغذ همراه بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ابزارهای مختلف یادگیری ممکن است با تفاوت‌هایی در وضعیت‌های نوروفیزیولوژیک تمرکز مرتبط باشند، حتی زمانی که عملکرد رفتاری کوتاه‌مدت مشابه است. با این حال، با توجه به حجم نمونه محدود EEG، نتایج باید با احتیاط تفسیر شود. این مطالعه شواهد مقدماتی را برای حمایت از تحقیقات بیشتر درباره اثرات رسانه‌های یادگیری با استفاده از نمونه‌های بزرگ‌تر و وظایف یادگیری با اعتبار بوم‌شناختی بیشتر فراهم می‌کند.

Lectures as a primary method for knowledge transmission often fail to foster deep conceptual understanding among students. To investigate whether enabling peer discussion enhances learning outcomes, 88 undergraduate students from a Saudi medical school were randomly assigned to four experimental conditions: a lecture-only group, a peer-learning-only group, a peer-learning-followed-by-lecture group, and a lecture-followed-by-peer-learning group. A comprehensive concept retrieval test was administered before and after the intervention to isolate and evaluate the specific instructional effects of each approach separately. Pre-test scores showed no significant differences among the four groups, confirming successful randomization and equivalent baseline knowledge. Post-intervention test results revealed substantial variations in performance across the groups. Mean test scores (with standard deviations) were: lecture-only = 23.09 (2.84), peer-learning-only = 31.05 (3.94), lecture-then-peer-learning = 47.30 (5.75), and peer-learning-then-lecture = 49.55 (7.06). Statistical analysis demonstrated that combining lectures with peer learning significantly outperformed single-method instructional approaches ( p < 0.001 for both comparative evaluations), regardless of the order in which the two methods were implemented. Furthermore, peer learning in isolation produced significantly higher test scores compared to the traditional lecture-only strategy ( p = 0.05). These findings demonstrate that integrating peer learning with traditional lectures yields superior academic achievement compared to relying on lectures alone. Furthermore, the strong performance observed in the peer-learning-only condition highlights its promise as a highly effective standalone pedagogical strategy for medical education.

سخنرانی‌ها به عنوان روش اصلی انتقال دانش، اغلب در پرورش درک عمیق مفهومی در میان دانشجویان ناکام می‌مانند. به منظور بررسی اینکه آیا امکان‌پذیر ساختن بحث همتایان می‌تواند پیامدهای یادگیری را بهبود بخشد، ۸۸ دانشجوی کارشناسی از یک دانشکده پزشکی در عربستان سعودی به طور تصادفی به چهار وضعیت آزمایشی تقسیم شدند: گروه فقط سخنرانی، گروه فقط یادگیری همتایان، گروه یادگیری همتایان به دنبال سخنرانی، و گروه سخنرانی به دنبال یادگیری همتایان. یک آزمون جامع بازیابی مفاهیم پیش از مداخله و پس از آن اجرا شد تا اثرات آموزشی خاص هر رویکرد به طور جداگانه ایزوله و ارزیابی شود. نمرات پیش‌آزمون تفاوت معناداری میان چهار گروه نشان نداد و این امر تصادفی‌سازی موفق و برابری دانش پایه را تأیید کرد. نتایج آزمون پس از مداخله تفاوت‌های قابل توجهی در عملکرد گروه‌ها نشان داد. میانگین نمرات آزمون (با انحراف معیار) به شرح زیر بود: فقط سخنرانی = ۲۳٫۰۹ (۲٫۸۴)، فقط یادگیری همتایان = ۳۱٫۰۵ (۳٫۹۴)، سخنرانی سپس یادگیری همتایان = ۴۷٫۳۰ (۵٫۷۵)، و یادگیری همتایان سپس سخنرانی = ۴۹٫۵۵ (۷٫۰۶). تحلیل آماری نشان داد که ترکیب سخنرانی با یادگیری همتایان به طور معناداری از رویکردهای آموزشی تک‌روشی بهتر عمل می‌کند (p < ۰٫۰۰۱ برای هر دو مقایسه)، صرف‌نظر از ترتیب اجرای این دو روش. افزون بر این، یادگیری همتایان به تنهایی نمرات آزمون به طور معناداری بالاتری نسبت به راهبرد سنتی فقط سخنرانی ایجاد کرد (p = ۰٫۰۵). این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام یادگیری همتایان با سخنرانی‌های سنتی، موفقیت تحصیلی برتری نسبت به اتکای صرف بر سخنرانی‌ها به همراه دارد. همچنین، عملکرد قوی مشاهده‌شده در وضعیت فقط یادگیری همتایان، نویدبخش بودن آن را به عنوان یک راهبرد آموزشی مستقل و بسیار مؤثر برای آموزش پزشکی برجسته می‌کند.

Persistent assessment inequities in linguistically and culturally diverse classrooms necessitate contextually grounded frameworks that advance both academic excellence and educational justice. The study developed, implemented, and evaluated a culturally responsive, equity-driven, and differentiated pedagogical-assessment framework for STEM learning in multilingual and socioeconomically diverse classrooms in Ghana. A convergent parallel mixed-methods design integrated qualitative data (interviews, observations, focus groups) with quantitative measures (pre-post-tests, subscale gains, ANCOVA, and Bayesian analyses). The study involved 210 participants 24 STEM teachers, 6 headteachers, and 180 Primary 4-6 pupils from six public basic schools in Ghana. Quantitative findings revealed statistically significant learning gains across schools and domains. Mean post-test scores increased by 13.96 points (29.12%), with a large overall effect size (Cohen’s d = 1.68; Hedges’ g = 1.89; η ² = 0.79; p < 0.001), indicating strong practical and educational significance. Subscale analyses showed consistent and convergent gains across all framework dimensions, including conceptual mastery (d = 1.72), application of skills (d = 1.67), inclusive strategy use (d = 1.62), opportunity-to-learn (d = 1.59), tiered instruction (d = 1.66), flexible grouping (d = 1.64), linguistic alignment (d = 1.70), and cultural asset integration ( d = 1.69), all demonstrating large effects (d > 1.5). ANCOVA results confirmed significant effects of the intervention across all domains while controlling for pre-test performance, including inquiry-based STEM practices (F = 26.03, p < .001, η²ₚ = 0.10), integrated STEM tasks (F = 19.38, p < .001, η²ₚ = .077), equity-driven instructional practices (η²ₚ = 0.05–0.07), differentiated pedagogical assessment (η²ₚ = 0.04–0.05), and culturally responsive assessment practices (η²ₚ = 0.05–0.06). The pre-test covariate remained significant ( F = 88.21, p < .001, η² = 0.328), indicating the importance of baseline achievement while confirming robust intervention effects Bayesian analyses indicated strong evidential support (posterior probabilities > 0.98; Bayes Factors = 28.1–36.4). Qualitative findings corroborated these results, highlighting increased teacher capacity for culturally relevant task design and improved student engagement and identity affirmation. The study offers empirically grounded guidance for decolonizing STEM assessment in multilingual and underserved contexts.

تداوم نابرابری‌های ارزشیابی در کلاس‌های درس با تنوع زبانی و فرهنگی، چارچوب‌هایی را ایجاب می‌کند که مبتنی بر زمینه بوده و همزمان تعالی علمی و عدالت آموزشی را ارتقا دهند. این پژوهش، چارچوبی پداگوژیک-ارزشیابی مبتنی بر پاسخگویی فرهنگی، عدالت‌محور و تمایزیافته برای یادگیری STEM در کلاس‌های چندزبانه و با تنوع اجتماعی-اقتصادی در غنا توسعه داده، اجرا و ارزیابی کرد. طرح پژوهش آمیخته‌ی همگرا و موازی، داده‌های کیفی (مصاحبه‌ها، مشاهده‌ها، گروه‌های کانونی) را با سنجه‌های کمی (پیش‌آزمون-پس‌آزمون، افزایش زیرمقیاس‌ها، ANCOVA و تحلیل‌های بیزی) تلفیق نمود. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل ۲۱۰ نفر (۲۴ معلم STEM، ۶ مدیر مدرسه و ۱۸۰ دانش‌آموز پایه چهارم تا ششم ابتدایی) از شش مدرسه‌ی دولتی در غنا بودند. یافته‌های کمی نشان دادند که افزایش معنادار آماری در یادگیری در سراسر مدارس و حوزه‌ها مشاهده شد. میانگین نمرات پس‌آزمون به میزان ۱۳.۹۶ نمره (۲۹.۱۲٪) افزایش یافت و اندازه‌ی اثر کلی بزرگ بود (d کوهن = ۱.۶۸؛ g هجز = ۱.۸۹؛ η² = ۰.۷۹؛ p < 0.001) که دلالت بر اهمیت عملی و آموزشی قوی دارد. تحلیل زیرمقیاس‌ها، افزایش‌های همگرا و سازگار را در تمامی ابعاد چارچوب نشان داد، از جمله تسلط مفهومی (d = ۱.۷۲)، کاربرد مهارت‌ها (d = ۱.۶۷)، استفاده از راهبردهای فراگیر (d = ۱.۶۲)، فرصت برای یادگیری (d = ۱.۵۹)، آموزش لایه‌بندی‌شده (d = ۱.۶۶)، گروه‌بندی انعطاف‌پذیر (d = ۱.۶۴)، همسویی زبانی (d = ۱.۷۰) و ادغام سرمایه‌ی فرهنگی (d = ۱.۶۹) که همگی اندازه‌ی اثر بزرگ (d > ۱.۵) را نشان دادند. نتایج ANCOVA اثرات معنادار مداخله را در تمامی حوزه‌ها در حالی که عملکرد پیش‌آزمون کنترل شده بود تأیید کرد، از جمله شیوه‌های مبتنی بر پژوهش STEM (F = ۲۶.۰۳، p < .001، η²ₚ = ۰.۱۰)، تکالیف یکپارچه‌ی STEM (F = ۱۹.۳۸، p < .001، η²ₚ = .۰۷۷)، شیوه‌های تدریس عدالت‌محور (η²ₚ = ۰.۰۵–۰.۰۷)، ارزشیابی پداگوژیک تمایزیافته (η²ₚ = ۰.۰۴–۰.۰۵) و شیوه‌های ارزشیابی مبتنی بر پاسخگویی فرهنگی (η²ₚ = ۰.۰۵–۰.۰۶). متغیر همپراش پیش‌آزمون همچنان معنادار باقی ماند (F = ۸۸.۲۱، p < .001، η² = ۰.۳۲۸) که اهمیت پیشرفت پایه را در عین تأیید اثرات قوی مداخله نشان می‌دهد. تحلیل‌های بیزی شواهد قوی (احتمال پسین > ۰.۹۸؛ عوامل بیز = ۲۸.۱–۳۶.۴) را نشان دادند. یافته‌های کیفی این نتایج را تأیید کردند و افزایش ظرفیت معلمان برای طراحی تکالیف مرتبط با فرهنگ و بهبود مشارکت و تأیید هویت دانش‌آموزان را برجسته ساختند. این پژوهش راهنمایی مبتنی بر شواهد برای استعمارزدایی ارزشیابی STEM در زمینه‌های چندزبانه و محروم ارائه می‌دهد.