Scholarship

School organizational culture in Islamic education requires ethical foundations that can support teachers' professional responsibility without neglecting their well-being. This article develops an analytical framework for examining the internalization of amanah (trustworthiness and accountability) and ihsan (excellence and care) in relation to teachers' organizational commitment at SDIT Ar-Raihan, Pagar Alam, Indonesia. A qualitative single-case study is proposed, involving purposively selected school leaders, teachers, and educational staff, with semi-structured interviews, nonparticipant observations, document analysis, and reflexive thematic analysis. A synthesis of recent scholarship indicates that value-based culture may influence affective and normative commitment through trustworthy leadership, professional meaning, organizational justice, and collegial support; continuance commitment also depends on employment conditions. These relationships are presented as propositions requiring field verification, not as empirical findings from the school. The framework offers an ethically grounded direction for examining teacher commitment and improving Islamic school management.

The article offers a comparative analysis of the concept of pedagogical mastery in Uzbek, Russian and international scholarship and systematises official statistical data on the teaching workforce in Uzbekistan's general secondary education. The study uses a documentary-analytical review, comparative analysis and descriptive statistics; no experimental component was conducted. According to the National Statistics Committee, the number of teachers in general secondary schools grew from 486.6 thousand in 2019/2020 to 577.7 thousand in 2025/2026 (+18.7%), women account for 72.5% of the workforce, and regional differences reach a factor of 4.6. International evidence (Shulman; Hattie; Kunter et al.; Darling-Hammond et al.) indicates that teaching quality depends less on workforce expansion than on the integration of knowledge, practice, personal-value, reflective and digital-methodological components. The author proposes a five-component integrative conceptual model and formulates recommendations for qualitative monitoring of teacher capacity and for the design of professional development

This study examines the historical development of pesantren in Ogan Ilir Regency, South Sumatra, focusing on institutional diversity and the formation of its socio-religious identity as a City of Santri. Using a qualitative-historical approach, the study investigates 22 pesantren through in-depth interviews with 75 informants, participant observation, and document analysis. Historical source criticism and thematic analysis are employed to reconstruct institutional trajectories and identify patterns of institutional differentiation. The findings reveal three historical phases: initial institutionalization (1932–1967), consolidation and diversification (1983–1996), and institutional expansion and integration (2003–2023). Across these phases, three overlapping institutional orientations emerge: scholarly tradition, educational modernization, and self-reliance and community empowerment. These orientations demonstrate that pesantren development involves the coexistence of Islamic scholarly continuity, educational transformation, and expanding social functions rather than a linear transition from traditional to modern institutions. The study interprets these developments through the perspectives of continuity and change, ideal typology, and social construction, highlighting how institutional practices may reproduce socio-religious meanings. It offers an integrated historical and institutional account of pesantren development in Ogan Ilir while recognizing that the extent to which the City of Santri identity is collectively accepted requires further empirical investigation.

Abstract Faculty development (FD) and the preparation of future faculty are central to university teaching quality, yet in Japan they are studied separately and remain underexamined in English. Pre-faculty development (pre-FD), a term coined within Japanese higher education, exclusively denotes the pre-service teaching preparation of doctoral students and other prospective academics, broadly corresponding to the American “Preparing Future Faculty” movement. Treating the two as tracks of a single academic-development continuum, this article asks how each has been institutionalized and localized in Japan, and what constrains the translation of policy into teaching improvement. The study is a narrative, document-based conceptual review of policy documents, statutory standards, national surveys, and Japanese- and English-language scholarship, using the Scholarship of Teaching and Learning (SoTL) as an analytical lens. Three findings emerge. First, both tracks advanced through top-down policy-driven and policy-induced reform: In-service FD became a legal mandate in 2008, whereas pre-FD remains a best-effort obligation. Second, in-service FD has developed a distinctive cluster of locally grounded practices: inter-university networks, mutual FD, the collegial model, and student-engaged FD. Third, national survey data show participation rising while collegial formats and dedicated provision declined over the same period, indicating that participation rates are a poor proxy for teaching-development quality. Reading the tracks together reveals what single-track accounts obscure: shared organizational carriers and a common ceiling set by the absence of a continuing professional role in academic development. The article argues, as a proposition derived from the analysis, that sustainable development depends on connecting the two tracks into a continuous career pathway framed by SoTL.

The rapid integration of digital technologies into teaching, learning, and assessment has created new avenues through which technology-facilitated gender-based violence (TFGBV) may occur in school settings. Existing scholarship has examined TFGBV mainly through the lenses of cyberbullying, digital safety, and student well-being. At the same time, emerging work has also begun to conceptualise digital assessment systems as sites of structural and institutional gendered risk. Building on this systems-level perspective, this conceptual paper shifts attention to the pedagogical and interactional layer of digital assessment, examining how teachers' assessment design and oversight decisions may shape the conditions under which TFGBV becomes more or less likely. Developed through a critical interdisciplinary literature review, the paper draws on Bronfenbrenner's ecological systems theory, digital citizenship frameworks, and classroom assessment scholarship to examine how learning management systems, peer assessment tools, collaborative online assignments, and social media-integrated assessment activities may create conditions conducive to gendered harassment, image-based abuse, and exclusionary behaviour among learners of all genders. The paper proposes the Assessment-Mediated Digital Ethics (AMDE) framework, a theoretically grounded but not yet empirically validated model integrating gender-responsive assessment design, embedded digital behavioural expectations, and structured teacher oversight. AMDE is presented as a complementary pedagogical extension of existing justice-oriented approaches to digital assessment and TFGBV, rather than as a claim of first conceptualisation. The framework provides a basis for future empirical research examining teacher-mediated assessment practices and their relationship to digital safety, ethical participation, and TFGBV risk across diverse educational contexts. Responsibility for TFGBV prevention is understood as shared among teachers, learners, schools, families, technology providers, and policymakers.

In this paper, we present findings from an interactive workshop at the 2024 International Society for the Scholarship of Teaching and Learning (ISSOTL) conference that aimed to develop a global roadmap to advance the awareness and appreciation of the scholarship of teaching and learning (SoTL). While some institutions have successfully embedded SoTL into their cultural fabric, challenges persist in many academic contexts where SoTL remains misunderstood as a cross-discipline field of scholarship and research as well as undervalued as a change-making enterprise. Through collaborative activities, workshop participants explored systemic barriers, misunderstandings, and effective strategies from diverse institutional perspectives. The findings highlight actionable steps for institutions, administrators, and faculty to align their efforts, bridge knowledge gaps, and further elevate SoTL as a recognized scholarly pursuit. We also propose practical suggestions to support SoTL initiatives, enhance institutional commitment, and foster cross-institutional collaborations.

در این مقاله، یافته‌های حاصل از کارگاه تعاملی در کنفرانس بین‌المللی انجمن دانش‌پژوهی تدریس و یادگیری (ISSOTL) سال ۲۰۲۴ را ارائه می‌دهیم که با هدف تدوین یک نقشه راه جهانی برای ارتقای آگاهی و قدردانی از دانش‌پژوهی تدریس و یادگیری (SoTL) برگزار شد. اگرچه برخی نهادهای آموزشی موفق به نهادینه‌سازی SoTL در بافت فرهنگی خود شده‌اند، چالش‌هایی در بسیاری از زمینه‌های آکادمیک همچنان پابرجاست که در آن‌ها SoTL به‌عنوان یک حوزه دانش‌پژوهی و پژوهش میان‌رشته‌ای درک نادرستی شده و به‌عنوان یک کوشش تغییرآفرین نیز دست‌کم گرفته می‌شود. شرکت‌کنندگان کارگاه از طریق فعالیت‌های مشارکتی، موانع سیستمی، برداشت‌های نادرست و راهبردهای مؤثر را از دیدگاه‌های نهادی متنوع بررسی کردند. یافته‌ها گام‌های عملیاتی را برای نهادهای آموزشی، مدیران و اعضای هیئت علمی جهت همسوسازی تلاش‌ها، پر کردن شکاف‌های دانشی و ارتقای بیشتر جایگاه SoTL به‌عنوان یک پیگیری علمی شناخته‌شده برجسته می‌سازند. ما همچنین پیشنهادهای کاربردی را برای حمایت از ابتکارات SoTL، تقویت تعهد نهادی و ترویج همکاری‌های میان‌نهادی ارائه می‌دهیم.

Arabic for Specific Purposes (ASP) connects language instruction with learners’ academic or occupational domains, but adapting specialized contexts for absolute beginners presents a design problem: disciplinary relevance may introduce linguistic demands that exceed the learners’ capacity. This conceptual paper proposes a curriculum-aligned procedure for contextualizing elementary Arabic conversation tasks for university accounting students without claiming to teach technical accounting discourse. Drawing on scholarship concerning ASP, needs analysis, task-based language teaching, constructive alignment, and beginner-level interaction, it develops a four-stage procedure: identify a communicative function, select a plausible accounting-related context, check linguistic and interactional demands, and specify observable evidence of performance. Six illustrative task adaptations demonstrate its application to introductions, occupations, locations, colleagues, appointments, and documents. These tasks are original, hypothetical designs rather than observed classroom activities or responses to empirically established learner needs. A proposed set of decision checks distinguishes contextual relevance from occupational authenticity, and genuine oral exchange from scripted reproduction. The framework offers a bounded starting point for needs analysis, expert review, and empirical evaluation.

عربی برای مقاصد خاص (ASP) آموزش زبان را با حوزه‌های آکادمیک یا شغلی زبان‌آموزان پیوند می‌دهد، اما تطبیق زمینه‌های تخصصی برای مبتدیان مطلق یک مسئله طراحی ایجاد می‌کند: ارتباط دیسیپلین‌محور ممکن است الزامات زبانی را فراتر از ظرفیت زبان‌آموزان وارد کند. این مقاله مفهومی، رویه‌ای هم‌راستا با برنامه درسی را برای زمینه‌سازی تکالیف مکالمه عربی مقدماتی برای دانشجویان حسابداری دانشگاهی پیشنهاد می‌کند، بدون آنکه ادعای آموزش گفتمان حسابداری فنی را داشته باشد. با استناد به پژوهش‌های مربوط به ASP، تحلیل نیازها، آموزش زبان مبتنی بر تکلیف، هم‌سازگاری سازنده‌گرا و تعامل در سطح مبتدی، رویه‌ای چهارمرحله‌ای توسعه می‌یابد: شناسایی یک کارکرد ارتباطی، انتخاب یک زمینه قابل قبول مرتبط با حسابداری، بررسی الزامات زبانی و تعاملی، و مشخص کردن شواهد قابل مشاهده از عملکرد. شش نمونه تطبیق تکلیف، کاربرد آن را در معرفی‌ها، مشاغل، مکان‌ها، همکاران، قرارها و اسناد نشان می‌دهد. این تکالیف طراحی‌های اصیل و فرضی هستند، نه فعالیت‌های کلاسی مشاهده‌شده یا پاسخ‌هایی به نیازهای زبان‌آموزان که از نظر تجربی ثابت شده‌اند. مجموعه‌ای از چک‌لیست‌های تصمیم‌گیری پیشنهادی، ارتباط زمینه‌ای را از اصالت شغلی، و تبادل شفاهی واقعی را از بازتولید سناریو-محور تمایز می‌دهد. این چارچوب یک نقطه شروع محدود برای تحلیل نیازها، بازبینی توسط متخصصان و ارزیابی تجربی ارائه می‌دهد.

Various disciplines view reflection as both a theory and a practice for helping make learning more visible to students as well as giving them a greater sense of agency; thus, the importance of reflection in higher education is well established. In recent years, scholars in SoTL have acknowledged and theorized about the importance of reflection for faculty. Our 360-degree model builds on this scholarship and research in writing studies in order to suggest that directional (inward, outward, forward, backward) reflection helps faculty analyze their teaching practices by integrating theoretical insights and evidence to evaluate effectiveness while also supporting ongoing professional growth. This poster shares an application of the 360-degree model of reflection, encouraging faculty to build reflective practices into their SoTL projects.

Justice stands at the centre of Islamic law, yet its link with human values remains unclear. Many Muslim states apply Islamic rules without reference to their moral purposes. This gap produces unfair outcomes for women, minorities, and accused persons. This study aims to show how Quranic imperatives connect legal rules with universal human values. It also explains how Maqasid al-Shariah can guide that connection in modern law. The research uses a qualitative design with doctrinal and document analysis. It examines the Quran, Sunnah, classical juristic works, Pakistani statutes, and recent scholarship. The results show that justice governs every Quranic rule and applies equally to all people. Maqasid al-Shariah bridges divine text and human welfare, while human dignity links Islamic law with human rights. The study recommends purpose-based review of laws, judicial training, and stronger protection for weaker parties. Islamic law achieves real fairness only when text and purpose work together.

This study contributes to the scholarship of teaching and learning (SoTL) by examining how case-based teaching and threshold concepts promote culturally inclusive pedagogical practices among pre-service teachers (PSTs). Our research design reflects SoTL principles by taking a systematic, transparent, iterative, and collaborative approach to collecting, analysing, and sharing data. Our work is explicitly aligned with theoretical frameworks, and we address unresolved issues in order to facilitate transformative learning. We aimed to explore how PSTs perceive culturally inclusive pedagogy and professional competence in a case-based course. Three key findings emerged: increased awareness of classroom diversity, a change in the PSTs’ understanding of culturally inclusive teaching, and resistance to exploratory learning designs. Many PSTs demonstrated transformative learning and sound professional judgment. However, some expressed resistance and uncertainty, underscoring the importance of scaffolding and support. The findings align with the literature on threshold concepts as gateways to boundary crossing and a deeper understanding of diversity in SoTL. The results highlight the potential of case-based teaching to encourage metacognitive reflection and to promote inclusive educational practices in teacher education programs. The study demonstrates that designing inquiry-based learning activities that integrate case studies and threshold concepts can facilitate critical reflection and metacognition among PSTs.

Background Despite the substantial growth of research on Education for Sustainable Development (ESD) in higher education, the field remains characterized by geographic concentration, methodological constraints, and conceptual fragmentation between established competence frameworks and emerging demands such as climate literacy and green skills. No prior review has simultaneously mapped the bibliometric architecture and conducted an artificial intelligence (AI)-assisted inductive thematic synthesis of this domain. Methods A dual-method design integrated bibliometric network analysis—co-citation, bibliographic coupling, and keyword co-occurrence—with AI-assisted inductive thematic synthesis. A total of 442 peer-reviewed documents were retrieved from Scopus, Web of Science Core Collection, and ERIC (2015–2026) through systematic multi-database search, deduplication, and PICO-adapted relevance screening evaluated by a specialized multi-rater panel (Fleiss’ κ=0.55 – 0.69 , 98.4% unanimous agreement on the retained corpus). Thematic extraction was performed using two complementary large language model architectures (Qwen3-235B and DeepSeek V3.2), governed by a stringent verification protocol achieving a 92.0% alignment score; 37 hallucination flags were audited and corrected via human expert review. Results The corpus exhibits substantial and accelerated scientific expansion since 2019 ( R2=0.91 for exponential fit; compound annual growth rate of 18.4%), with Spain, the United Kingdom, and Germany accounting for over one-third of output. Five thematic clusters emerged: curriculum integration, transformative pedagogies, institutional and faculty roles, sustainability literacy and behavioral outcomes, and digital innovation. Surveys and case studies dominate research designs (37.7%), while experimental approaches represent only 4.0% of the corpus. Green skills and climate literacy remain conceptually peripheral despite their policy urgency, institutional collaboration is fragmented (20.3% of institutions isolated), and faculty populations are understudied (7.0%) relative to students (32.7%). Fifty-six knowledge gaps were identified across structural, declared, and emergent categories, with methods-by-concepts coverage reaching 64.0%. Conclusions The field would benefit from a methodological transition toward longitudinal and experimental designs, enhanced visibility of Global South scholarship (contextualizing database indexing constraints), systematic pedagogical theorization of simulation-based approaches, and deliberate cross-institutional consortia to transition from conceptual proliferation to evidence-based pedagogical science.

Since the large-scale displacement of Ukrainian families following the escalation of the war in 2022, community- and school-based initiatives have become increasingly important in supporting refugee children's adaptation in host countries. Although play, resilience, and belonging have each been widely recognised as important for children's well-being and development, they have largely been examined within separate strands of scholarship. This theoretical article develops an integrated three-tier framework that brings together Bronfenbrenner's ecological systems theory, social-ecological resilience theory, and research on play and belonging to explain how displaced children adapt within host-country contexts. The proposed framework conceptualises children's adaptation as a recursive process operating across three interconnected tiers. Tier one situates children within their ecological environments; tier two identifies resilience as a multisystemic process emerging through interactions between children and the protective resources available within those environments; and tier three positions play as the primary mechanism through which resilience processes are enacted, while belonging functions as both an outcome and a reinforcing relational process. The framework is illustrated through the context of Ukrainian refugee children in Estonia and generates empirically testable propositions to guide future research. By integrating ecological context, resilience processes, and play-based relational mechanisms into a single explanatory framework, the article offers a conceptual foundation for understanding children's adaptation following forced displacement and provides implications for the design and evaluation of community- and school-based initiatives supporting displaced children.

Since independence in 1963, Kenya has pursued educational reforms intended to align schooling and training with its social, economic, and political development priorities. This study traces the evolution of these reforms from the Ominde Commission of 1964 to the introduction of the Competency-Based Curriculum (CBC) in 2017 and examines their relationship with national development. A qualitative document review was employed to analyze reform trajectories across primary, secondary, technical and vocational, university, and examination systems. The review also considered policies concerning free primary and secondary education, bursary and scholarship schemes, and gender affirmative action, focusing on their implications for access, equity, and educational quality. The findings indicate that successive reforms have consistently positioned education as a means of promoting national unity, preparing the workforce, and strengthening civic participation. These priorities reflect the role assigned to education in advancing social cohesion, economic productivity, and political development. However, the translation of policy commitments into practice has remained constrained by inadequate funding, limitations in teacher capacity, and insufficient infrastructure. These implementation gaps restrict the extent to which educational reforms can achieve their intended developmental outcomes. The analysis emphasizes the importance of examining policy design alongside the resources and institutional capacity required for implementation. Sustained investment in teacher preparation and professional development, educational infrastructure, and systematic monitoring is necessary to strengthen reform delivery. The study concludes that education can contribute more durably to national development when policy ambitions are supported by consistent investment and implementation capacity. Its historical and policy perspective provides a basis for policymakers and educational stakeholders to assess reform priorities and strengthen connections between educational change and Kenya’s development goals.

Counselling researchers have spent decades arguing about why counselling works. One philosophical camp locates the active ingredient in specific techniques tied to specific disorders. The other locates it in factors common to all bona fide therapies, chiefly the relationship between counsellor and client. This article develops a process-based perspective on the debate, examining how relational and technical elements are used within an unfolding therapeutic interaction. Drawing on the equivalence findings, the contemporary alliance literature, the unresolved question of causal mediation, the routine outcome monitoring evidence, and Australian decolonising scholarship, I propose a culturally situated responsive calibration model. The model reframes the therapist’s continuous, feedback-informed adjustment of relational and technical elements, made within the client’s cultural frame of wellbeing, as a proposed proximal mechanism of change. Calibration is not a new observation about good practice. Building on established responsiveness theory, the proposed contribution is to organise testable episodes of clinical judgement around feedback, action, and the client’s definition of wellbeing. Four testable propositions are advanced, including tests of whether calibration adds explanatory value beyond established process and treatment measures. Implications for practice, training, and measurement are outlined. The model is offered as a conceptual framework awaiting empirical testing, not as an established finding.

This reflective essay examines the establishment of the Research Guild in King’s Digital, a department at King’s College London specialising in online and blended postgraduate education. The Research Guild is an internally created, mentor-supported community of practice designed to help professional services staff engage more confidently in educational research and scholarship. Using an autoethnographic approach and a systems thinking lens, I explore how the Guild emerged in response to a recurring pattern: teams highly effective at delivery but lacking time, infrastructure and perceived legitimacy to undertake inquiry. The essay describes how mentoring through the ALT ELESIG Scholar Scheme, a training needs analysis survey and three structured development pathways (literature review, conference participation and research projects) combined to make evidence-seeking feel more normal, safe and worthwhile. I highlight key outcomes and persistent tensions around time, equity and sustainability, arguing that staff development is most transformative when treated as a deliberately designed ecosystem of scaffolds, feedback loops and shared identity rather than a series of isolated activities.

Shared Reading (SR) is a communal well-being intervention in which a literary text is read aloud and discussed in a group. A form of emotion-centred close reading, SR emerged as a reaction against elitist academic norms and was developed in an attempt to emotionalise and democratise literary study by moving it outside of the confines of the university. This theoretical essay argues that humanities and social science lecturers might benefit from introducing SR praxis into their classes. Each section analyses an aspect of SR through emotionally engaged (hooks, Palmer), relational (Hickey, Riddle, Gravett), and critical (Freire) pedagogical and theoretical lenses, arguing that SR serves many of the aspirations of these pedagogies. I then consider how SR might be implemented in an academic setting and the kind of adaptations that might be necessary. This essay is a thought experiment which I hope will lay the groundwork for a more sustained and applied experiment in SR. Throughout, I argue that infusing SR into university settings has the potential to positively benefit student well-being and academic performance.

The Trump administration is using all the levers of executive power to intervene in universities, including multimillion-dollar cuts, investigations into federal regulation violations, visa withdrawals for international students, and ideological pressures. The outcome of this fight over the purpose of higher education could shape the sector for decades. This reflection essay argues that these attacks have been facilitated by a decade-long loss of public trust in higher education. It addresses two main questions: Why have colleges and universities lost the support of society, and what should they do to restore public trust? The essay argues that this loss of support is driven primarily by rising costs, perceived ideological bias, and questions about degree value. By situating these discussions within scholarship on polarization, populist backlash, and the “diploma divide,” this essay moves beyond causes to explore sector-specific solutions. These include improving educational access, redefining political messaging, demonstrating nonpartisanship, supporting their communities, redefining diversity to include social class, and bridging the cultural divide to protect the university as a democratic institution.

Background Rooted in positive psychology, human flourishing scholarship focuses on the presence of health and wellbeing beyond the absence of illness. Contemporary flourishing research has increasingly expanded its focus beyond individuals to larger systems, including families. Family flourishing is an emerging concept with limited clarity in its conceptualizations and measurements. This scoping review synthesized existing literature on the unit-level conceptualizations and operationalizations of family flourishing and wellbeing and examined the extent to which existing measures align with contemporary understandings of human flourishing. Methods Arksey and O'Malley's methodology and the PRISMA-ScR reporting guidelines were followed. Searches were conducted in PubMed, CINAHL, ERIC, PsycINFO, Social Work Abstracts, Academic Search Premier, and Web of Science. Eligible studies presented explicit unit-level conceptualizations or quantitative measures of family flourishing or wellbeing as a multidimensional construct. Only studies written in English and published since 2000 were included. Title and abstract screening, full-text screening, and data extraction were conducted by two independent researchers, while monitoring inter-coder reliability. Discrepancies were resolved through consensus in consultation with the PI. Data extraction utilized a standardized form for consistency, which was iteratively revised through discussion. Results The final sample included 13 studies, which represented diverse regions, including China, Japan, Taiwan, Malaysia, Thailand, Indonesia, New Zealand, the Philippines, and the United States. Studies were published between 2005 and 2025, with most studies published since 2020. Seven quantitative measures of family wellbeing were identified while no family flourishing measures were found. Conceptualizations represented diverse roots including Aristotelian eudaimonia, Indigenous cultural beliefs, and local spiritual teachings. While boundaries were often unclear, six broad categories of conceptualizations were identified, including relational/functional. eudaimonic/existential, hedonic/emotional, social/community, socioeconomic/environmental, and spiritual/religious domains. Relational/functional domains were most frequently covered while spiritual/religious domains were least frequently covered by existing measures. Most measures were developed more than a decade ago, and psychometric evidence beyond internal consistency was limited. Conclusion Family flourishing is an underdeveloped but promising area of scholarship. Further studies are needed to achieve greater conceptual clarity and to develop culturally responsive and psychometrically robust measures. Systematic review registration https://doi.org/10.17605/OSF.IO/E6WXM

Scholarship initiatives support students by easing the financial burdens of their academic experiences and facilitating access to higher education. Literature on scholarship programs primarily emphasizes their benefits, including reduced stress and broader opportunities. Yet the results show contrasting findings. Some studies report greater persistence and better examination performance among recipients, while others show no statistically significant difference in overall achievement compared to non-recipients. This inconsistency underscores the need to further examine whether academic results consistently differ by scholarship status. Although scholarships are widely recognized to alleviate financial problems and expand access, evidence remains inconclusive about whether these benefits consistently translate into improved academic performance. Thus, this study examined whether accounting students’ final examination scores and General Weighted Average (GWA) differed by scholarship status. These questions were tested using the Jamovi software to determine whether a statistically significant difference exists between the two groups. Results showed a contrasting pattern: scholarship recipients performed better on the final examination, while non-recipients performed better in the GWA. These outcomes indicate that scholarship status was associated with different patterns across the two academic performance measures. Thus, the results provide empirical evidence to inform scholarship program refinement and support higher education policy decisions.

A couple of questions in media effects research have generated many empirical tasks and as little consensus as the link between violent video game play and real-world aggression. Public argument consistently conjures up the medium after mass shootings, while scholarship has actually produced meta-analyses reaching contrary conclusions from overlapping proof. This review synthesizes experimental, longitudinal and population-level research released between 1961 and 2020, making use of twenty peer-reviewed sources situated in Web of Science, Scopus and PsycINFO that report a quantitative estimate linking violent media exposure to an aggression-related outcome. Short-term experiments find tiny rises in aggressive affect, cognition and laboratory-measured behavior, however, these estimates reduce when publication bias is modelled and rest on outcome measures of contested validity. Longitudinal designs yield effects in the exact same tiny range, with the biggest prospective meta-analysis reporting a standardized coefficient of 0.11. Population-level analyses of crime data discover no positive association between violent media consumption and violent offending. A reanalysis that anchors these contested syntheses to a common analytical scale reveals consistent yet extremely small adverse effects. Collectively, the literature supports a modest association with aggressive behavior, while failing to substantiate the causal claim linking exposure to serious violence—a narrative that disproportionately dominates public discourse.

Purpose: This study examines the role of individual management educators in implementing Responsible Management Education (RME). It addresses a critical gap in the literature, which has disproportionately focused on institutional adoption and programme-level commitments rather than the agency, practices, and development of academics who translate these principles into reality. Methodology: Following PRISMA guidelines, this systematic literature review identified 42 peer-reviewed articles from Google Scholar (2000–2025). The data were analyzed using the inductive Gioia methodology to capture educators' actions and mapped against the UN’s seven Principles for Responsible Management Education (PRME). Findings: The review synthesizes individual academic action into four interconnected, mutually reinforcing themes: curriculum revisions, enhanced external engagement, embodiment of pedagogical changes, and academic development in teaching, learning, and researching (TLR). Crucially, academic development serves as the foundational connective thread, empowering educators with the research capability, credibility, and peer support required to drive the other three dimensions. Implications: For academics, the study demonstrates that RME is enacted through everyday choices in classroom pedagogy and collaborative research. For business school leadership, it highlights that institutional change requires actively supporting educators through protected time, mentoring, and revised workload and promotion incentives that reward responsible scholarship. Originality: By shifting the unit of analysis from the institution to the individual academic, this paper addresses why top-level PRME commitments often decouple into symbolic rhetoric. It contributes to a dynamic conceptual framework that models the individual educator as the central change agent orchestrating curriculum revision, pedagogical innovation, external collaboration, and scholarship. Limitations and directions for future research: This review primarily draws literature from Google Scholar and provides an interpretive thematic synthesis. Future research should empirically validate the framework through surveys and interviews across diverse geographic and developing-economy contexts, while further exploring the under-researched PRME Practice principle. Keywords: Responsible Management Education; PRME; Business Academics; Business Schools; Higher Education

Despite the growing literature on first-generation students, limited research has examined how intersecting socioeconomic, cultural, linguistic, and institutional barriers shape the higher education experiences of first-generation Sama Indigenous students in Tawi-Tawi, Philippines. Thus, this study investigated the socioeconomic challenges encountered by first-generation Indigenous Sama students pursuing higher education in Tawi-Tawi and examined how these challenges affect their academic performance and overall well-being. A qualitative case study design was employed. Seven fourth-year first-generation Sama undergraduate students enrolled in higher education institution in Tawi-Tawi were selected through purposive sampling based on ethnicity, first-generation status, final-year enrollment, and residency. Data were gathered through semi-structured interviews lasting 45–58 minutes, audio-recorded with consent, transcribed, cleaned, and analyzed using a four-stage thematic coding process: initial coding, frequency count, categorization, and theme development. Addressing this gap, the study found four major challenges : financial and economic struggles, including poverty, job anxiety, and lack of scholarship support; academic and institutional challenges, such as heavy workloads, teacher-centered instruction, and literacy gaps; social and cultural factors, including language barriers, discrimination, and social comparison; and family and socioeconomic conditions, such as parental loss, limited income, and unstable housing. Impacts included spiritual and emotional strength as the primary coping mechanism, time-management struggles, career aspirations, health decline, and mental health strain. The findings underscore the need for targeted financial assistance, culturally responsive academic support, inclusive teacher training, and stronger collaboration among educational institutions, government agencies, and community leaders to improve retention, academic success, and well-being among first-generation Indigenous students in marginalized island communities.

با وجود افزایش پژوهش‌ها درباره دانشجویان نسل اول، تحقیقات محدودی به بررسی چگونگی تأثیر تلاقی موانع اقتصادی، فرهنگی، زبانی و نهادی بر تجارب آموزش عالی دانشجویان بومی ساما نسل اول در تاوی-تاوی، فیلیپین پرداخته‌اند. بنابراین، این مطالعه به بررسی چالش‌های اقتصادی-اجتماعی پیش‌روی دانشجویان بومی ساما نسل اول که در تاوی-تاوی به تحصیلات عالی می‌پردازند، و تأثیر این چالش‌ها بر عملکرد تحصیلی و بهزیستی کلی آنان پرداخت. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد. هفت دانشجوی کارشناسی سال چهارم نسل اول ساما که در یک مؤسسه آموزش عالی در تاوی-تاوی ثبت‌نام کرده بودند، با نمونه‌گیری هدفمند بر اساس قومیت، وضعیت نسل اول، ثبت‌نام در سال پایانی و محل سکونت انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته به مدت ۴۵ تا ۵۸ دقیقه جمع‌آوری شد که با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط صوتی، رونویسی، پاک‌سازی و با استفاده از فرایند کدگذاری چهار مرحله‌ای شامل کدگذاری اولیه، شمارش فراوانی، دسته‌بندی و توسعه تم‌ها تحلیل گردید. این مطالعه با پرداختن به این خلأ، چهار چالش عمده را شناسایی کرد: مشکلات مالی و اقتصادی از جمله فقر، اضطراب شغلی و فقدان حمایت بورسیه؛ چالش‌های تحصیلی و نهادی مانند حجم بالای کار، آموزش معلم‌محور و شکاف‌های سواد؛ عوامل اجتماعی و فرهنگی شامل موانع زبانی، تبعیض و مقایسه اجتماعی؛ و شرایط خانوادگی و اقتصادی-اجتماعی مانند فقدان والدین، درآمد محدود و مسکن ناپایدار. پیامدها شامل قدرت معنوی و عاطفی به عنوان راهبرد اصلی مقابله، مشکلات مدیریت زمان، آرزوهای شغلی، افت سلامت و فشار روانی بود. یافته‌ها بر ضرورت حمایت مالی هدفمند، پشتیبانی تحصیلی متناسب با فرهنگ، آموزش فراگیر معلمان و همکاری قوی‌تر میان مؤسسات آموزشی، نهادهای دولتی و رهبران جامعه برای بهبود ماندگاری، موفقیت تحصیلی و بهزیستی دانشجویان بومی نسل اول در جوامع جزیره‌ای محروم تأکید دارد.

The rapid transformation of higher education through digital technologies has changed how students acquire, evaluate, interpret, and construct knowledge. In philological education, where linguistic evidence and textual interpretation are central, epistemic competence is increasingly essential. This article analyzes theoretical and pedagogical approaches to enhancing philology students’ epistemic competence in digital learning environments. Using conceptual analysis and a critical synthesis of scholarship on epistemic cognition, digital literacy, and technology-enhanced education, the study develops a five-dimensional framework encompassing cognitive-epistemic understanding, critical analysis, metacognitive reflection, digital research, and ethical communication. It discusses problem-based inquiry, corpus-based analysis, collaborative interpretation, reflective portfolios, and critical verification of AI-generated materials as instructional strategies. These approaches are presented as pedagogical propositions rather than experimentally validated outcomes. The article argues that digital tools can support responsible academic judgment when they are accompanied by explicit instruction in evidence evaluation, awareness of uncertainty, and academic integrity. The framework provides a basis for curriculum design and future empirical research in university philology programs.

تحول سریع آموزش عالی از طریق فناوری‌های دیجیتال، نحوه کسب، ارزیابی، تفسیر و ساخت دانش توسط دانشجویان را دگرگون کرده است. در آموزش زبان‌شناسی، که شواهد زبانی و تفسیر متون در آن نقش محوری دارد، شایستگی معرفتی اهمیت فزاینده‌ای یافته است. این مقاله رویکردهای نظری و آموزشی برای ارتقای شایستگی معرفتی دانشجویان زبان‌شناسی در محیط‌های یادگیری دیجیتال را تحلیل می‌کند. با بهره‌گیری از تحلیل مفهومی و ترکیب انتقادی پژوهش‌ها در حوزه‌های شناخت معرفتی، سواد دیجیتال و آموزش مبتنی بر فناوری، این مطالعه چارچوبی پنج‌بعدی شامل فهم شناختی-معرفتی، تحلیل انتقادی، بازتاب فراشناختی، پژوهش دیجیتال و ارتباطات اخلاقی ارائه می‌دهد. در این مقاله، راهبردهای آموزشی همچون پژوهش مبتنی بر مسئله، تحلیل مبتنی بر پیکره، تفسیر مشارکتی، پرتفوی‌های بازتابی و راستی‌آزمایی انتقادی مواد تولیدشده توسط هوش مصنوعی مورد بحث قرار می‌گیرد. این رویکردها به عنوان پیشنهادهای آموزشی و نه نتایج تجربی اعتبارسنجی‌شده ارائه شده‌اند. مقاله استدلال می‌کند که ابزارهای دیجیتال می‌توانند از قضاوت علمی مسئولانه حمایت کنند، مشروط بر آنکه با آموزش صریح در ارزیابی شواهد، آگاهی از عدم قطعیت و رعایت صداقت علمی همراه باشند. این چارچوب مبنایی برای طراحی برنامه درسی و پژوهش‌های تجربی آتی در برنامه‌های دانشگاهی زبان‌شناسی فراهم می‌کند.

Islamic higher education continues to face challenges from the dominance of secular, materialistic, and positivistic Western epistemology in curriculum development, theory building, and academic research. This indicates curriculum colonialism operating through the secularization of course content and the hegemony of international publication standards, a condition that ultimately affects how Islamic Religious Education (PAI) is designed and taught in elementary schools, since PAI teachers and curriculum developers are themselves trained within that same higher-education system. This study aims to uncover these practices, analyze their impact on Islamic education, and examine their implications for PAI instruction at the elementary level (SD/MI). Using a qualitative library-research method, this study analyzes 12 journal articles published in 2021–2025 as the main sources, supported by methodology books, policy documents, and primary works of the key thinkers, on the decolonization of knowledge. The results show that curriculum colonialism operates through the dominance of Western theories in the learning process, the separation of knowledge from divine values, and higher education's dependence on publication standards set by institutions such as Scopus and Web of Science. This dichotomy of knowledge risks being reproduced in elementary PAI instruction whenever teacher-training curricula remain uncritically Western in orientation, while integrated schools that succeed in bridging faith and science tend to do so through grassroots initiative rather than systemic curriculum reform. Curriculum reconstruction is therefore needed at both levels through integrating knowledge and religion, strengthening Islamic scholarship, reforming PAI teacher-education curricula, and building an independent scientific publication system. In conclusion, curriculum colonialism in Islamic higher education has the potential to be passed on to elementary PAI instruction through teacher education. This study recommends integrating knowledge and religion in the curricula of Islamic higher education and PAI teacher education, and conducting further empirical research in elementary schools (SD/MI).

آموزش عالی اسلامی همچنان با چالش‌هایی ناشی از سلطهٔ معرفت‌شناسی غربی سکولار، مادی‌گرا و پوزیتیویستی در توسعهٔ برنامهٔ درسی، نظریه‌پردازی و پژوهش‌های علمی مواجه است. این امر نشان‌دهندهٔ استعمار برنامهٔ درسی است که از طریق سکولاریزه‌کردن محتوای دروس و هژمونی استانداردهای بین‌المللی انتشار علمی عمل می‌کند؛ وضعیتی که در نهایت بر نحوهٔ طراحی و آموزش تعلیمات دینی اسلامی (PAI) در مدارس ابتدایی تأثیر می‌گذارد، چرا که معلمان و برنامه‌ریزان درسی PAI خود در همین نظام آموزش عالی تربیت می‌شوند. هدف این پژوهش، کشف این رویه‌ها، تحلیل تأثیرات آن بر آموزش اسلامی و بررسی پیامدهای آن برای آموزش PAI در سطح ابتدایی (SD/MI) است. این پژوهش با استفاده از روش کیفی کتابخانه‌ای، ۱۲ مقالهٔ علمی منتشرشده در سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ را به‌عنوان منابع اصلی و همچنین کتاب‌های روش‌شناسی، اسناد سیاستی و آثار اصلی اندیشمندان کلیدی حوزهٔ استعمارزدایی معرفت را تحلیل می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که استعمار برنامهٔ درسی از طریق سلطهٔ نظریه‌های غربی در فرایند یادگیری، جدایی دانش از ارزش‌های الهی و وابستگی آموزش عالی به استانداردهای انتشار علمی نهادهایی مانند Scopus و Web of Science عمل می‌کند. این دوگانگی معرفتی در آموزش PAI ابتدایی زمانی بازتولید می‌شود که برنامه‌های تربیت معلم بدون نقدپذیری، همچنان با رویکرد غربی باقی بمانند؛ در حالی که مدارس تلفیقی که موفق به پیوند ایمان و علم می‌شوند، عمدتاً این کار را از طریق ابتکار عمل‌های مردمی و نه اصلاحات نظام‌مند برنامهٔ درسی انجام می‌دهند. بنابراین بازسازی برنامهٔ درسی در هر دو سطح از طریق ادغام دانش و دین، تقویت دانش اسلامی، اصلاح برنامه‌های تربیت معلم PAI و ایجاد نظام مستقل انتشار علمی ضروری است. در نتیجه، استعمار برنامهٔ درسی در آموزش عالی اسلامی این پتانسیل را دارد که از طریق تربیت معلم به آموزش PAI ابتدایی منتقل شود. این پژوهش ادغام دانش و دین را در برنامه‌های درسی آموزش عالی اسلامی و تربیت معلم PAI توصیه می‌کند و انجام پژوهش‌های تجربی بیشتر در مدارس ابتدایی (SD/MI) را پیشنهاد می‌دهد.

As Tribal Nations explore emerging opportunities in bio-based economies, hemp education offers a meaningful platform for integrating land stewardship, cultural knowledge, community priorities, and workforce development. Yet existing science, technology, engineering, and mathematics (STEM) and agricultural education models rarely provide culturally grounded approaches that integrate Indigenous epistemologies, land-based pedagogy, and sovereignty-centered economic development. This article introduces a conceptual Indigenous land-based curriculum framework for culturally grounded STEM and agricultural education, using hemp education as an applied and relational learning context. Grounded in Indigenous research methodologies and guided by a Two-Eyed Seeing orientation, the framework was developed through qualitative conceptual inquiry and iterative synthesis of scholarship on Indigenous epistemologies, culturally grounded STEM education, land-based learning, and community-centered economic development. Centered on Land, Culture, Voice, and Economics as foundational dimensions of curriculum design, the model is represented through a flower metaphor that emphasizes holistic, experiential, place-based, community-based, and intergenerational learning. Indigenous values of reciprocity, relationality, responsibility, and respect further shape how teaching and learning are enacted within the framework. By articulating a cohesive pedagogical structure that bridges Indigenous knowledge systems, applied STEM learning, and sustainable bio-based economic futures, the article offers a conceptual model for designing culturally grounded curricula, advances scholarship on Indigenous land-based curriculum design, and provides a foundation for future curriculum development and research.

همزمان با اینکه ملت‌های قبیله‌ای فرصت‌های نوظهور در اقتصادهای زیستی را بررسی می‌کنند، آموزش شاهدانه بستری معنادار برای ادغام سرپرستی زمین، دانش فرهنگی، اولویت‌های جامعه و توسعه نیروی کار فراهم می‌آورد. با این حال، مدل‌های موجود آموزش علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) و کشاورزی به ندرت رویکردهایی مبتنی بر فرهنگ ارائه می‌دهند که معرفت‌شناسی‌های بومی، آموزش مبتنی بر زمین و توسعه اقتصادی مبتنی بر حاکمیت را ادغام کنند. این مقاله چارچوب مفهومی برنامه درسی مبتنی بر زمین بومی را برای آموزش STEM و کشاورزی مبتنی بر فرهنگ معرفی می‌کند و از آموزش شاهدانه به عنوان زمینه‌ای کاربردی و ارتباطی برای یادگیری بهره می‌گیرد. این چارچوب که بر مبنای روش‌شناسی‌های پژوهش بومی و با هدایت رویکرد «دیدن با دو چشم» تدوین شده است، از طریق پژوهش مفهومی کیفی و ترکیب تدریجی آثار علمی درباره معرفت‌شناسی‌های بومی، آموزش STEM مبتنی بر فرهنگ، یادگیری مبتنی بر زمین و توسعه اقتصادی مبتنی بر جامعه توسعه یافته است. این مدل با تمرکز بر زمین، فرهنگ، صدا و اقتصاد به عنوان ابعاد بنیادین طراحی برنامه درسی، از استعاره گل برای نمایش یادگیری کل‌نگر، تجربی، مبتنی بر مکان، مبتنی بر جامعه و بین‌نسلی بهره می‌گیرد. ارزش‌های بومی همچون دوسویگی، ارتباط‌مندی، مسئولیت‌پذیری و احترام نیز نحوه اجرای آموزش و یادگیری را در این چارچوب شکل می‌دهند. این مقاله با تبیین ساختاری آموزشی که نظام‌های دانشی بومی، یادگیری کاربردی STEM و آینده‌های اقتصادی زیستی پایدار را به هم پیوند می‌دهد، مدلی مفهومی برای طراحی برنامه‌های درسی مبتنی بر فرهنگ ارائه می‌دهد، پژوهش‌ها در زمینه طراحی برنامه درسی مبتنی بر زمین بومی را پیش می‌برد و بنیانی برای توسعه و پژوهش‌های آتی برنامه درسی فراهم می‌کند.

This research aims to analyze the dialectics of qiraat in Islamic Religious Education by tracing the history of the development of qiraat, the standardization process of the Ottoman Mushaf, and the diversity of Al-Qur'an readings. This research uses a literature study method with a qualitative-descriptive approach. Research data was obtained from the Al-Qur'an, hadith, ulumul Qur'an books, books on the science of qiraat, academic books, journal articles, results of previous research, as well as official documents relating to the rasm and pentashihan mushaf. Data analysis was carried out through the stages of collection, reduction, categorization, interpretation, comparison and synthesis of various relevant sources. The research results show that qiraat is an important part of Al-Qur'an scholarship related to oral transmission, sanad, Arabic language rules, and Ottoman language. The diversity of qiraat has been known since the time of Rasulullah SAW and has a reliable basis for narration. Meanwhile, the standardization of the Ottoman Mushaf was carried out to maintain the unity of the community and establish a standard for the writing of the Qur'an, not to eliminate all authentic qiraat. The relationship between qiraat and the Ottoman Mushaf demonstrates the dialectic between the diversity of readings and the need for a unified written text. In the context of Islamic Religious Education, the integration of qiraat knowledge can strengthen Qur'anic literacy, foster tolerance, enhance critical thinking skills, and instill the value of moderation in responding to differences in Qur'anic readings. Therefore, qiraat knowledge needs to be introduced gradually and proportionally in Islamic Religious Education (PAI) learning.

هدف این پژوهش، تحلیل جدلیات قرائت در آموزش دینی اسلامی از طریق بررسی تاریخچه تحول قرائت‌ها، فرایند استانداردسازی مصحف عثمانی و تنوع قرائت‌های قرآن کریم است. این پژوهش با روش مطالعه اسنادی و رویکرد کیفی-توصیفی انجام شده است. داده‌های پژوهش از قرآن کریم، احادیث، کتب علوم قرآن، کتب علم قرائت، کتب دانشگاهی، مقالات علمی، نتایج پژوهش‌های پیشین و همچنین اسناد رسمی مرتبط با رسم و پنتاشیه مصحف گردآوری شده است. تحلیل داده‌ها از طریق مراحل گردآوری، کاهش، دسته‌بندی، تفسیر، مقایسه و تلفیق منابع مرتبط صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که قرائت بخشی مهم از دانش قرآنی مرتبط با انتقال شفاهی، سند، قواعد زبان عربی و زبان عثمانی است. تنوع قرائت‌ها از زمان رسول‌الله (ص) شناخته شده و دارای مبنای روایی معتبر است. در حالی که استانداردسازی مصحف عثمانی به منظور حفظ وحدت امت و تعیین معیار برای کتابت قرآن انجام شد و هدف آن حذف تمامی قرائت‌های معتبر نبوده است. رابطه میان قرائت و مصحف عثمانی، جدلی میان تنوع قرائت‌ها و ضرورت وحدت متن مکتوب را نشان می‌دهد. در زمینه آموزش دینی اسلامی، ادغام دانش قرائت می‌تواند سواد قرآنی را تقویت کند، روحیه تساهل را پرورش دهد، مهارت‌های تفکر انتقادی را ارتقا بخشد و ارزش تعدیل‌گری را در مواجهه با تفاوت‌های قرائت‌های قرآنی نهادینه سازد. بنابراین، لازم است دانش قرائت به صورت تدریجی و متناسب در آموزش دینی اسلامی (PAI) معرفی شود.

This paper explores the challenges faced by Mathematics and Science teacher-educators at a South African university in maintaining assessment credibility during the transition from face-to-face to online modalities. It utilises a Professional Learning Community (PLC) framework and authentic conversations amongst nine PLC members as a means of documenting scholarship of teaching and learning. The study delves into the challenges relating to disruptions to traditional assessment practices and the strategies employed to navigate them. The research is guided by the substitution, augmentation, modification and redefinition model, which provides a theoretical lens for understanding the evolution of technology in teaching and assessment. The findings reveal four key challenges: assessment integrity issues, load shedding disruptions, technical glitches and limited lecturer expertise in designing and administering higher-order online tasks. While the transition initially involved substitution and augmentation, with online assessments often deemed ‘too simplistic’ and prone to issues of academic integrity, efforts to move towards the modification phase showed promise. Modifications, in the context of assessment, included adapting the assessment task to ensure Mathematics and Science concepts are effectively assessed in an online, non-invigilated settings, as illustrated in the paper. Despite these advancements, progress towards the redefinition phase where assessments are fully integrated and technologically sophisticated to mitigate unethical usage of artificial intelligence remains limited. The paper argues that achieving this phase requires sustained and deliberate training for teacher-educators in advanced technological integration, emphasising the need for continued professional development in the post-COVID era.

این مقاله به بررسی چالش‌هایی می‌پردازد که مدرسان معلم ریاضی و علوم در یک دانشگاه آفریقای جنوبی در حفظ اعتبار ارزشیابی هنگام گذار از شیوه حضوری به شیوه‌های برخط با آن مواجه بوده‌اند. این پژوهش از چارچوب اجتماع یادگیری حرفه‌ای (PLC) و گفتگوهای اصیل میان نه عضو این اجتماع به عنوان روشی برای مستندسازی دانش تدریس و یادگیری بهره می‌گیرد. مطالعه حاضر به چالش‌های مرتبط با اختلال در شیوه‌های سنتی ارزشیابی و راهبردهای به‌کاررفته برای مواجهه با آن‌ها می‌پردازد. پژوهش با مدل جایگزینی، افزایش، اصلاح و بازتعریف هدایت می‌شود که لنزی نظری برای فهم تحول فناوری در آموزش و ارزشیابی فراهم می‌کند. یافته‌ها چهار چالش کلیدی را آشکار می‌سازد: مسائل مربوط به سلامت ارزشیابی، اختلالات ناشی از قطع برق، مشکلات فنی و محدودیت تخصص مدرسان در طراحی و اجرای تکالیف برخط سطح بالاتر. در حالی که گذار اولیه بیشتر شامل جایگزینی و افزایش بود و ارزشیابی‌های برخط غالباً «بسیار ساده» و مستعد مسائل سلامت علمی تلقی می‌شدند، تلاش‌ها برای حرکت به سوی مرحله اصلاح امیدبخش بود. اصلاحات در زمینه ارزشیابی شامل انطباق تکلیف ارزشیابی به منظور اطمینان از ارزیابی مؤثر مفاهیم ریاضی و علوم در محیط‌های برخط و بدون مراقبت حضوری بود که در مقاله تشریح شده است. با وجود این پیشرفت‌ها، حرکت به سوی مرحله بازتعریف که در آن ارزشیابی‌ها به طور کامل یکپارچه و از لحاظ فناوری پیشرفته باشند تا از سوءاستفاده غیراخلاقی از هوش مصنوعی جلوگیری شود، همچنان محدود باقی مانده است. مقاله استدلال می‌کند که دستیابی به این مرحله نیازمند آموزش مستمر و هدفمند مدرسان معلم در زمینه ادغام پیشرفته فناوری است و بر ضرورت توسعه حرفه‌ای مداوم در دوران پساکرونا تأکید می‌کند.

Abstract This study examined the influence of practical components of Business Education on the production of globally competitive graduates in public universities in Cross River State, Nigeria. The study focused on practical training in Accounting Education, Entrepreneurship Education, Office Management Education, and Marketing and Distributive Education. A descriptive survey design was adopted, drawing data from final-year Business Education students in the two public universities in the state through a structured questionnaire. Data were analysed using appropriate inferential statistical techniques to determine the individual and joint effects of the practical components on graduate global competitiveness. The findings indicate that practical components in Accounting Education, Entrepreneurship Education, and Marketing and Distributive Education significantly enhance the production of globally competitive graduates, while Office Management Education did not demonstrate a significant influence in its current form. The combined effect of all four practical components was also significant, highlighting the value of integrated practical training in Business Education programmes. The study contributes to business education scholarship by providing empirical evidence on how complementary practical components jointly shape graduate readiness for the global workforce. It offers practical insights for curriculum development by identifying priority areas for strengthening hands-on training and repositioning Office Management Education to better align with contemporary global competence demands.

این پژوهش به بررسی تأثیر اجزای عملی آموزش کسب‌وکار بر تربیت فارغ‌التحصیلان رقابت‌پذیر در سطح جهانی در دانشگاه‌های دولتی ایالت کراس ریور، نیجریه پرداخته است. تمرکز پژوهش بر آموزش عملی در آموزش حسابداری، آموزش کارآفرینی، آموزش مدیریت اداری و آموزش بازاریابی و توزیع بوده است. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی اتخاذ شد و داده‌ها از دانشجویان سال آخر رشته آموزش کسب‌وکار در دو دانشگاه دولتی این ایالت از طریق پرسشنامه ساختاریافته گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از فنون آماری استنباطی مناسب برای تعیین اثرات فردی و مشترک اجزای عملی بر رقابت‌پذیری جهانی فارغ‌التحصیلان تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجزای عملی در آموزش حسابداری، آموزش کارآفرینی و آموزش بازاریابی و توزیع به طور معناداری موجب ارتقای تربیت فارغ‌التحصیلان رقابت‌پذیر در سطح جهانی می‌شوند، در حالی که آموزش مدیریت اداری در شکل فعلی خود تأثیر معناداری نشان نداد. اثر ترکیبی هر چهار جزء عملی نیز معنادار بود و بر ارزش آموزش عملی یکپارچه در برنامه‌های آموزش کسب‌وکار تأکید دارد. این پژوهش با ارائه شواهد تجربی درباره نحوه تأثیرگذاری مشترک اجزای عملی مکمل بر آمادگی فارغ‌التحصیلان برای نیروی کار جهانی به ادبیات آموزش کسب‌وکار کمک می‌کند. همچنین با شناسایی حوزه‌های اولویت‌دار برای تقویت آموزش عملی و بازنگری آموزش مدیریت اداری جهت انطباق بهتر با الزامات معاصر شایستگی جهانی، بینش‌های کاربردی برای توسعه برنامه درسی ارائه می‌دهد.

This study offers a comparative analysis of the interpretive characteristics of the mutashabihat verses in two tenth century exegetical works, namely Jami’ al-Bayan by Ibn Jarir al Tabari (d. 310 AH) and Bahr al-’Ulum by Abu al Layth al Samarqandi (d. 373 AH). Popular scholarship often falls into an exaggerated dichotomy, treating these two works as opposite poles of pure transmission versus linguistic reasoning. This study shows otherwise. Both works belong to the same genre of tafsir bi al ma'thur and both employ extensive linguistic ta’wil across most verses, a fact reflected even in al Tabari's own title. Using a four-pillar comparative framework and five test cases of anthropomorphic verses (istiwa’, maji’, yad, wajh, and the disconnected letters), this study finds that a sharp and consistent divergence between tafwid and ta’wil emerges specifically on verses ascribing attributes to God, precisely where each scholar's theological affiliation, Athari and Jariri for al Tabari, Maturidi and Hanafi for al Samarqandi, comes into play. Because the shared genre and general method function as a controlled variable, this localized divergence offers stronger evidence that theological affiliation, rather than general methodological preference, is the decisive factor shaping a commentator's stance toward the mutashabihat.

این پژوهش به تحلیل تطبیقی ویژگی‌های تفسیری آیات متشابه در دو اثر تفسیری قرن چهارم هجری، یعنی جامع‌البیان اثر ابن جریر طبری (متوفی ۳۱۰ هجری قمری) و بحرالعلوم اثر ابواللیث سمرقندی (متوفی ۳۷۳ هجری قمری) می‌پردازد. پژوهش‌های رایج اغلب به دوگانه‌سازی افراطی گرایش دارند و این دو اثر را به عنوان دو قطب متضاد نقل صرف در برابر استدلال زبانی معرفی می‌کنند. این پژوهش خلاف این دیدگاه را نشان می‌دهد. هر دو اثر به یک گونه تفسیری یعنی تفسیر به مأثور تعلق دارند و هر دو در اکثر آیات، تأویل زبانی گسترده‌ای به کار می‌برند؛ امری که حتی در عنوان اثر طبری نیز منعکس است. با بهره‌گیری از چهار محور مقایسه و پنج نمونه موردی از آیات دارای صفات جسمانی (استواء، مجیء، ید، وجه و حروف مقطعه)، این پژوهش نشان می‌دهد که تفاوت آشکار و ثابتی میان تفویض و تأویل دقیقاً در آیاتی که صفاتی به خداوند نسبت داده می‌شود، پدیدار می‌گردد؛ جایی که وابستگی کلامی هر مفسر، یعنی اثری و جریری برای طبری و ماتریدی و حنفی برای سمرقندی، نقش تعیین‌کننده‌ای می‌یابد. از آنجا که گونه تفسیری مشترک و روش کلی به عنوان متغیر کنترل‌شده عمل می‌کند، این تفاوت موضعی شواهد قوی‌تری ارائه می‌دهد که وابستگی کلامی، نه ترجیح روشی کلی، عامل تعیین‌کننده در موضع مفسر نسبت به آیات متشابه است.

While Artificial Intelligence (AI) has become undeniably important in modern sales management, scholarly focus has remained disproportionately fixed on productivity and efficiency outcomes rather than mental health and wellness. This paper addresses that imbalance by examining the impact of AI-coaching on salesperson well-being. After exploring the limited scholarship available, we incorporate the theory of tools to scrutinize when AI is ready-to-hand (where the tool is transparently integrated), unready-to-hand (where the tool fails), and present-at-hand (where the user analytically observes the tool’s properties). The primary contribution of this work is a comprehensive future research agenda that moves beyond performance metrics to investigate the lived experience of salespeople and possible well-being outcomes, both positive and negative. The agenda identifies four critical dimensions—the user, the tool, the delivery, and the context—as potential moderators in the framework. This manuscript is a call to action for researchers to investigate how AI-coaching can be implemented as a catalyst for employee empowerment rather than a source of technostress and burnout for salespeople and sales managers.

در حالی که هوش مصنوعی (AI) به طور غیرقابل انکاری در مدیریت فروش مدرن اهمیت یافته است، تمرکز پژوهشی به طور نامتناسبی بر پیامدهای بهره‌وری و کارایی باقی مانده و به سلامت روان و بهزیستی توجه کمتری شده است. این مقاله به منظور رفع این عدم توازن، به بررسی تأثیر مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی بر بهزیستی فروشندگان می‌پردازد. پس از مرور پژوهش‌های محدود موجود، نظریه ابزارها را به کار می‌گیریم تا بررسی کنیم که چه زمانی هوش مصنوعی «آماده به کار» است (ابزاری که به طور شفاف یکپارچه شده است)، «آماده به کار نیست» (ابزاری که دچار نقص می‌شود)، و «حاضر در دست» (زمانی که کاربر به طور تحلیلی ویژگی‌های ابزار را مشاهده می‌کند). مهم‌ترین دستاورد این پژوهش، ارائه یک دستور کار جامع برای تحقیقات آینده است که فراتر از سنجه‌های عملکردی، به تجربه زیسته فروشندگان و پیامدهای بهزیستی، اعم از مثبت و منفی، می‌پردازد. این دستور کار چهار بُعد کلیدی—کاربر، ابزار، شیوه ارائه و زمینه—را به عنوان تعدیل‌گرهای احتمالی در این چارچوب شناسایی می‌کند. این مقاله فراخوانی است برای پژوهشگران تا بررسی کنند که چگونه مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند به عنوان محرکی برای توانمندسازی کارکنان اجرا شود و نه منبعی برای تکنواسترس و فرسودگی شغلی در میان فروشندگان و مدیران فروش.

This study examined how structural and psychosocial differences across universities shape accounting students’ behavioural intention to use e-learning applications and their sense of belonging, as well as the interconnection between behavioural intention and a sense of belonging. Quantitative data were collected from accounting students at four South African universities using the Extended Unified Theory of Acceptance and Use of Technology (UTAUT2) model to explain behavioural intention to use e-learning technology, while themes related to a sense of belonging were identified in qualitative data collected from the same students. The results revealed positive aspects of e-learning, such as greater enjoyment, while other students reported a lack of engagement and difficulties with self-motivation and building peer networks. Challenges identified include technological barriers, a lack of social integration, inadequate support for technical issues, and a lack of personalised attention. These aspects diminish students’ sense of belonging to the academic community. The study makes three main contributions to scholarship: firstly, it provides a contextually grounded analysis of students’ engagement with e-learning and their sense of belonging in accounting education; secondly, it provides insights which are relevant in other developing regions; and lastly, it identifies key barriers that contribute to the challenges inherent in e-learning.

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه تفاوت‌های ساختاری و روانی-اجتماعی در دانشگاه‌ها، قصد رفتاری دانشجویان حسابداری برای استفاده از برنامه‌های یادگیری الکترونیکی و احساس تعلق آن‌ها را شکل می‌دهد و همچنین ارتباط متقابل بین قصد رفتاری و احساس تعلق را مورد بررسی قرار می‌دهد. داده‌های کمی از دانشجویان حسابداری در چهار دانشگاه آفریقای جنوبی با استفاده از مدل توسعه‌یافته نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری (UTAUT2) برای تبیین قصد رفتاری استفاده از فناوری یادگیری الکترونیکی جمع‌آوری شد، در حالی که مضامین مرتبط با احساس تعلق در داده‌های کیفی جمع‌آوری‌شده از همان دانشجویان شناسایی گردید. نتایج جنبه‌های مثبتی از یادگیری الکترونیکی مانند لذت بیشتر را نشان داد، در حالی که برخی دیگر از دانشجویان به کمبود مشارکت و دشواری در انگیزش فردی و ایجاد شبکه‌های همتایان اشاره کردند. چالش‌های شناسایی‌شده شامل موانع فناورانه، فقدان ادغام اجتماعی، حمایت ناکافی در مسائل فنی و کمبود توجه شخصی بود. این عوامل احساس تعلق دانشجویان به جامعه دانشگاهی را کاهش می‌دهد. این پژوهش سه مشارکت اصلی در حوزه دانش ارائه می‌دهد: نخست، تحلیلی مبتنی بر زمینه از مشارکت دانشجویان با یادگیری الکترونیکی و احساس تعلق آن‌ها در آموزش حسابداری ارائه می‌دهد؛ دوم، بینش‌هایی را فراهم می‌کند که در سایر مناطق در حال توسعه نیز قابل استفاده است؛ و در نهایت، موانع کلیدی را که به چالش‌های ذاتی یادگیری الکترونیکی منجر می‌شود، شناسایی می‌کند.

This study aims to examine how Islamic value-based educational leadership is implemented at SMK Telekomunikasi Sekar Kemuning to foster sustainable and equitable education, particularly in responding to Poverty and Zero Hunger (Sustainable Development Goals. Using a qualitative single-case study design, research subjects included the principal, vice principals, teachers, administrative staff, and students. Results indicate that prophetic values (Siddiq, Amanah, Tabligh, Fathonah) are operationalized through principal role modeling, integration into IT learning ethics, and transparent administration. Educational equity and sustainability are achieved through the Beasiswa Afirmasi Islami scholarship, differentiated learning, transparent IT lab scheduling (1:1 computer ratio), and paperless administration. Social contributions to Sustainable Development Goals 1 and 2 are manifested through the institutionalization of the Unit Pengumpul Zakat dan Sedekah (UPZ), IoT-based agricultural projects, and school greenhouse hydroponic cultivation for local food assistance.

این پژوهش با هدف بررسی نحوه اجرای رهبری آموزشی مبتنی بر ارزش‌های اسلامی در هنرستان مخابرات سکارکمونینگ به منظور ارتقای آموزش پایدار و عادلانه، به ویژه در پاسخ به فقر و گرسنگی صفر (اهداف توسعه پایدار) انجام شده است. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش کیفی تک‌موردی انجام شده و شرکت‌کنندگان شامل مدیر، معاونان، معلمان، کارکنان اداری و دانش‌آموزان بوده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که ارزش‌های نبوی (صدیق، امانت، تبلیغ، فطانت) از طریق الگو بودن مدیر، ادغام در اخلاق یادگیری فناوری اطلاعات و مدیریت شفاف اداری عملیاتی می‌شود. عدالت و پایداری آموزشی از طریق بورسیه تأییدی اسلامی، آموزش تفکیکی، زمان‌بندی شفاف آزمایشگاه فناوری اطلاعات (نسبت ۱:۱ رایانه) و مدیریت بدون کاغذ تحقق یافته است. مشارکت‌های اجتماعی در راستای اهداف توسعه پایدار ۱ و ۲ از طریق نهادینه‌سازی واحد جمع‌آوری زکات و صدقه (UPZ)، پروژه‌های کشاورزی مبتنی بر اینترنت اشیا و کشت هیدروپونیک گلخانه‌ای مدرسه برای کمک غذایی محلی نمود یافته است.

The rapid expansion of social media has transformed the production, distribution, and consumption of religious knowledge, while algorithmic systems increasingly shape religious perceptions and authority. This study examines the relationship between algorithmic logic, digital religiosity, and adab in Islamic education, particularly regarding the transformation of religious authority and communication ethics. A qualitative approach was employed through library research and thematic analysis of scholarly literature published between 2020 and 2026. The findings indicate that algorithms function not merely as technical mechanisms for information distribution but also as actors shaping religious knowledge, authority, and digital religious practices. The dominance of engagement, emotional responsiveness, and content visibility contributes to the emergence of pseudo-religious authority and weakens sanad, tadarruj, tabayyun, contemplation, and other traditions of learning adab. Nevertheless, algorithmic virality also provides opportunities for creative, adaptive, and inclusive Islamic education and preaching. This study proposes digital religious adab as a conceptual framework integrating Islamic ethical values with algorithmic literacy. The framework emphasizes critical understanding of algorithms, information verification, scholarly discernment, and moral integrity as essential dimensions of religious competence in the digital era. The study contributes to Islamic education scholarship by integrating algorithmic logic, adab, and religious authority into a unified conceptual framework.

گسترش سریع رسانه‌های اجتماعی، تولید، توزیع و مصرف دانش دینی را دگرگون ساخته است و در عین حال، نظام‌های الگوریتمی به طور فزاینده‌ای در شکل‌دهی به ادراکات و مرجعیت دینی نقش دارند. این پژوهش به بررسی رابطه منطق الگوریتمی، دینداری دیجیتال و ادب در آموزش اسلامی می‌پردازد، به ویژه در زمینه تحول مرجعیت دینی و اخلاق ارتباطی. رویکرد کیفی از طریق پژوهش کتابخانه‌ای و تحلیل تماتیک متون علمی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶ به کار گرفته شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که الگوریتم‌ها صرفاً به عنوان سازوکارهای فنی برای توزیع اطلاعات عمل نمی‌کنند، بلکه به عنوان کنشگرانی در شکل‌دهی دانش دینی، مرجعیت و مناسک دینی دیجیتال ایفای نقش می‌کنند. غلبه معیارهایی چون تعامل، واکنش‌پذیری هیجانی و دیده‌شدن محتوا، به ظهور مرجعیت شبه‌دینی انجامیده و سنت‌هایی چون سند، تدرج، تبیین، تأمل و دیگر شیوه‌های یادگیری ادب را تضعیف می‌کند. با این حال، ویروسی‌شدن الگوریتمی فرصت‌هایی برای آموزش و تبلیغ اسلامی خلاقانه، سازگار و فراگیر فراهم می‌آورد. این پژوهش، ادب دینی دیجیتال را به عنوان چارچوب مفهومی‌ای پیشنهاد می‌کند که ارزش‌های اخلاقی اسلامی را با سواد الگوریتمی تلفیق می‌نماید. این چارچوب، فهم انتقادی الگوریتم‌ها، راستی‌آزمایی اطلاعات، تشخیص علمی و سلامت اخلاقی را به عنوان ابعاد اساسی شایستگی دینی در عصر دیجیتال برجسته می‌سازد. این مطالعه با ادغام منطق الگوریتمی، ادب و مرجعیت دینی در یک چارچوب مفهومی واحد، به ادبیات آموزش اسلامی کمک می‌کند.

For midlife first-generation Chinese immigrant women, adult learning is rarely only skill acquisition or a step towards integration. Drawing on ethnographic fieldwork carried out between 2023 and 2026 with 20 women in the Greater Boston area, this article argues that adult learning could become a socially recognisable and morally legitimate way for women to reclaim time and attention and sustain a sense of personhood within continuing family obligations. Migration had re-sequenced these women’s life courses: study deferred in earlier adulthood became newly urgent once family care had to be conducted in English and through unfamiliar institutions. No participant reported explicit family opposition. Yet participants’ accounts distinguished reported family endorsement from recognition of study’s practical costs and from practical support through redistributed time, childcare, labor, or money. The article contributes to adult education and lifelong learning scholarship by treating learners’ time as a relational condition rather than an individual barrier, and by showing that institutionally organised and self-directed learning made claims on time differently legible without determining whether study could be sustained.

برای زنان مهاجر چینی نسل اول در میانسالی، یادگیری بزرگسالان به ندرت صرفاً به معنای کسب مهارت یا گامی به سوی ادغام است. این مقاله با تکیه بر کار میدانی قوم‌نگارانه انجام‌شده بین سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۶ با ۲۰ زن در منطقه بوستون بزرگ، استدلال می‌کند که یادگیری بزرگسالان می‌تواند به شیوه‌ای اجتماعی قابل شناسایی و از نظر اخلاقی مشروع برای زنان تبدیل شود تا زمان و توجه خود را بازپس گیرند و حس هویت فردی خود را در چارچوب تعهدات خانوادگی مستمر حفظ کنند. مهاجرت، مسیر زندگی این زنان را بازتنظیم کرده بود: تحصیل که در اوایل بزرگسالی به تعویق افتاده بود، زمانی فوریت یافت که مراقبت از خانواده باید به زبان انگلیسی و از طریق نهادهای ناآشنا انجام می‌شد. هیچ یک از شرکت‌کنندگان مخالفت صریح خانواده را گزارش نکردند. با این حال، روایت‌های شرکت‌کنندگان، تأیید خانواده را از شناسایی هزینه‌های عملی تحصیل و از حمایت عملی از طریق بازتوزیع زمان، مراقبت از کودک، کار یا پول متمایز می‌کرد. این مقاله با تلقی زمان یادگیرندگان به عنوان یک وضعیت رابطه‌ای و نه مانعی فردی، و با نشان دادن اینکه یادگیری سازمان‌یافته نهادی و خودگردان به شیوه‌هایی متفاوت بر زمان ادعا می‌کند بدون آنکه تعیین کند آیا تحصیل می‌تواند تداوم یابد یا نه، به حوزه آموزش بزرگسالان و پژوهش‌های یادگیری مادام‌العمر کمک می‌کند.

Artificial intelligence (AI) is rapidly reshaping higher education assessment through applications such as automated feedback, adaptive testing, learning analytics, automated scoring, and generative support. Yet scholarship on AI-enabled assessment remains fragmented across technical, pedagogical, ethical, governance, and professional perspectives, limiting the field’s capacity to explain how these dimensions interact in practice and how misalignment among them affects educational legitimacy. This paper develops the AI-Assessment Ecosystem Model, a conceptual ecosystem framework for analysing AI in higher education assessment as a sociotechnical and institutional phenomenon rather than a discrete technical intervention. Drawing on a conceptual synthesis of literature published primarily between 2019 and 2024, and informed by foundational work on assessment validity, feedback, institutional legitimacy, organisational change, inclusive design, and computer-supported collaborative learning, the paper identifies five interdependent domains that shape AI-enabled assessment: technological innovation, pedagogical alignment and learner needs, institutional strategy and governance, faculty and professional readiness, and ethical and inclusive implementation. The paper theorises legitimacy as a relational and contested process through which AI-supported assessment must be justified to students, faculty, institutions, regulators, and other stakeholders as educationally valid, professionally defensible, ethically acceptable, inclusive, and organisationally accountable. The framework argues that AI in assessment cannot be adequately evaluated by technical capability, implementation success, or ethical compliance alone; it must be understood through the relations, tensions, and potential misalignments among educational purpose, organisational conditions, professional practice, student agency, and technological design. The model is offered as a conceptual ecosystem framework for guiding future research, critique, and institutional decision-making.

هوش مصنوعی (AI) به‌سرعت در حال بازشکل‌دهی ارزیابی در آموزش عالی از طریق کاربردهایی همچون بازخورد خودکار، آزمون‌های تطبیقی، تحلیل یادگیری، نمره‌دهی خودکار و پشتیبانی مولد است. با این حال، پژوهش‌ها درباره ارزیابی مبتنی بر هوش مصنوعی در میان دیدگاه‌های فنی، پداگوژیک، اخلاقی، حاکمیتی و حرفه‌ای پراکنده باقی مانده‌اند و این امر ظرفیت حوزه را برای تبیین نحوه تعامل این ابعاد در عمل و چگونگی تأثیر عدم‌همسویی میان آن‌ها بر مشروعیت آموزشی محدود می‌کند. این مقاله مدل اکوسیستم ارزیابی مبتنی بر هوش مصنوعی را توسعه می‌دهد؛ چارچوب مفهومی اکوسیستم برای تحلیل هوش مصنوعی در ارزیابی آموزش عالی به‌مثابه یک پدیده اجتماعی‌فنی و نهادی، نه صرفاً یک مداخله فنی مجزا. با اتکا به سنتز مفهومی ادبیات منتشرشده عمدتاً بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ و با الهام از آثار بنیادی درباره روایی ارزیابی، بازخورد، مشروعیت نهادی، تغییر سازمانی، طراحی فراگیر و یادگیری مشارکتی رایانه‌محور، مقاله پنج حوزه وابسته به‌هم را که شکل‌دهنده ارزیابی مبتنی بر هوش مصنوعی هستند شناسایی می‌کند: نوآوری فناورانه، همسویی پداگوژیک و نیازهای یادگیرنده، راهبرد و حاکمیت نهادی، آمادگی اعضای هیئت علمی و حرفه‌ای، و اجرای اخلاقی و فراگیر. مقاله، مشروعیت را به‌مثابه فرایندی رابطه‌ای و مورد مناقشه نظریه‌پردازی می‌کند که طی آن ارزیابی پشتیبانی‌شده با هوش مصنوعی باید برای دانشجویان، اعضای هیئت علمی، نهادها، ناظران و سایر ذی‌نفعان به‌عنوان آموزشی معتبر، حرفه‌ای قابل دفاع، اخلاقاً پذیرفتنی، فراگیر و سازمانی پاسخگو توجیه شود. این چارچوب استدلال می‌کند که هوش مصنوعی در ارزیابی را نمی‌توان صرفاً بر اساس قابلیت فنی، موفقیت اجرا یا انطباق اخلاقی به‌طور کافی ارزیابی کرد؛ بلکه باید آن را از رهگذر روابط، تنش‌ها و عدم‌همسویی‌های بالقوه میان هدف آموزشی، شرایط سازمانی، عمل حرفه‌ای، عاملیت دانشجو و طراحی فناورانه فهمید. این مدل به‌عنوان چارچوب مفهومی اکوسیستم برای هدایت پژوهش‌های آتی، نقد و تصمیم‌گیری نهادی ارائه می‌شود.

Conversations about student debt frequently target attendees of four-year and professional institutions, since higher-cost institutions are more likely to lead to high levels of debt. While some research has focused on financial aid and college funding at community colleges, we have comparatively limited scholarship regarding conceptualizations of student debt. Some scholars have studied financial aid staff at community colleges, but research has been primarily quantitative in nature.This study remedies that gap by offering a qualitative perspective about student debt, pairing student and staff views and analyzing them by investigating the social meaning of the money, or what student debt means to students. The study location is a large community college in Texas. Students reported fear regarding debt and some staff shared concerns about possible misuse of aid, through students failing to meet satisfactory academic requirements, taking more debt than needed for living expenses, or using financial aid for personal expenditures.

گفت‌وگوها درباره بدهی دانشجویی اغلب بر دانشجویان مؤسسات چهارساله و حرفه‌ای متمرکز است، زیرا مؤسسات با هزینه بالاتر احتمال بیشتری دارند که منجر به سطوح بالای بدهی شوند. در حالی که برخی پژوهش‌ها بر کمک‌هزینه‌های مالی و تأمین مالی دانشگاه در کالج‌های جامعه‌محور تمرکز داشته‌اند، پژوهش‌های ما درباره مفاهیم بدهی دانشجویی نسبتاً محدود است. برخی پژوهشگران کارکنان امور مالی کالج‌های جامعه‌محور را مطالعه کرده‌اند، اما پژوهش‌ها عمدتاً ماهیتی کمی داشته‌اند. این مطالعه این خلأ را با ارائه دیدگاهی کیفی درباره بدهی دانشجویی جبران می‌کند و دیدگاه‌های دانشجویان و کارکنان را با هم ترکیب کرده و آن‌ها را از طریق بررسی معنای اجتماعی پول، یا آنچه بدهی دانشجویی برای دانشجویان معنا می‌دهد، تحلیل می‌کند. محل انجام مطالعه یک کالج جامعه‌محور بزرگ در تگزاس است. دانشجویان ترس خود را نسبت به بدهی گزارش کردند و برخی کارکنان نگرانی‌هایی درباره احتمال سوءاستفاده از کمک‌هزینه‌ها، از جمله عدم تحقق الزامات تحصیلی رضایت‌بخش توسط دانشجویان، دریافت بدهی بیش از نیاز برای هزینه‌های زندگی یا استفاده از کمک‌هزینه مالی برای مخارج شخصی را بیان کردند.

In this article, we present findings from a critical participatory action research (CPAR) study of Achieve Atlanta (AATL), a place-based, need-based grant program for students graduating from Atlanta Public Schools. The purpose of this research was to better understand how the AATL scholarship and its associated services shaped the experiences, opportunities, and positive outcomes of AATL Scholars, with specific attention to borrowing and debt repayment. We argue that lifting or reducing the debt burden allowed students to accumulate additional forms of dominant cultural capital, namely, time. We further argue that time, as a largely neglected form of capital, enabled students to be college students and provided the conditions for academic success.

در این مقاله، یافته‌های پژوهشی با رویکرد اقدام‌پژوهی مشارکتی انتقادی (CPAR) درباره برنامه Achieve Atlanta (AATL)، که یک برنامه کمک‌هزینه مبتنی بر مکان و نیاز برای دانش‌آموزان فارغ‌التحصیل مدارس دولتی آتلانتا است، ارائه می‌شود. هدف این پژوهش، درک بهتر از چگونگی تأثیر بورس تحصیلی AATL و خدمات مرتبط با آن بر تجارب، فرصت‌ها و پیامدهای مثبت دانش‌آموختگان AATL، با تمرکز ویژه بر وام‌گیری و بازپرداخت بدهی بود. ما استدلال می‌کنیم که حذف یا کاهش بار بدهی، به دانشجویان امکان انباشت اشکال دیگری از سرمایه فرهنگی مسلط، به‌ویژه زمان، را می‌دهد. همچنین استدلال می‌کنیم که زمان، به‌عنوان شکلی عمدتاً مغفول از سرمایه، شرایط لازم برای دانشجویی و موفقیت تحصیلی را برای دانشجویان فراهم می‌کند.

Literature as a school subject is included in the Philology subject area. It constitutes its conceptual and substantive foundation, as reflected in the current Federal State Educational Standards for Basic General Education and Secondary (Complete) General Education. The relationship between literature and philology has been interpreted differently at different stages in the history of literature education in Russia. Thus, from the late eighteenth century onward, the concept of “philology” was replaced by the concept of slovesnost’ (verbal arts). From the second half of the nineteenth century, the concept of slovesnost’ began to be displaced from scholarly usage and replaced by the terms “philology,” “literature,” and “linguistics.” Likhachev offered the most comprehensive definition of philology, calling it the highest form of education in the humanities. The author argues for the fundamental role of literature in humanities education – worldview-shaping, moral, aesthetic, and cultural – a role that is insufficiently reflected in the current Federal State Educational Standards, and considers literature’s synthesizing role in the school curriculum and the meta-subject nature of philology. The meta-subject nature of Literature as a school subject presupposes the use of key literary and cultural images, codes, concepts, and ideas in the educational process. Through them, a living dialogue within culture is organized, one that addresses students’ hearts and minds and establishes connections between the present and other historical periods, cultures, and their characters. Particular attention in the study is given to the cultural and educational environment, which is created not only by an educational institution but also by the online environment, formed by various websites and blogs, that extends the boundaries of the contemporary lesson and enables dialogic communication between teachers and students beyond the classroom. Literary classics occupy a special place in philological education, since reading them offers multiple possibilities for interpretation and understanding. Such reading entails reflection on perennial, existential questions, even when these multivalent subtexts are not immediately recognized or seem self-evident to every reader. The article examines the life of classical works in the “great time” and the organization of dialogue within culture and across cultures. The article’s main conclusion is that, from the standpoint of contemporary philological scholarship, literature education entails educating a competent reader, cultivating aesthetic taste, developing creative abilities and a culture grounded in the humanities, as well as introducing students, through literary works, to the world of culture and fostering a culturally developed personality. For Likhachev, philology does not lead us away from life itself; it always reflects its deeper essence, constitutes the self-consciousness of culture, and shapes models of speech, intellectual, and social behavior. Школьный предмет «Литература» включен в предметную область «Филология» и является его концептуальной и содержательной основой, что отражено в современных ФГОС ООО и ФГОС ПОО. Соотношение литературы и филологии в разные периоды российского литературного образования истолковывалось по-разному. Так, с конца XVIII в. вместо понятия «филология» использовалось понятие «словесность». Со второй половины XIX в. началось вытеснение понятия «словесность» из научного обихода и замена его понятием «филология», «литература», «лингвистика». Наиболее емкое определение филологии дал Д.С. Лихачев, который назвал ее высшей формой гуманитарного образования. Автор статьи отстаивает высокую миссию литературы в гуманитарном образовании: мировоззренческую, нравственную эстетическую, культурологическую, которая недостаточно отражена в современных ФГОСах, и размышляет о синтезирующей роли литературы в школьном учебном плане, метапредметности филологии. Метапредметность предмета «Литература» предполагает оперирование в учебном процессе ключевыми литературными и культурными образами, кодами, концептами, идеями. Посредством их организуется живой диалог в культуре, обращенный к сердцам и умам обучающихся и, конечно, диалог современности с другими эпохами и культурами и их персонажами. Особая роль в исследовании отводится культурно-образовательной среде, которая создается не только образовательным учреждением, но интернет-средой, которая создается различными сайтами и блогами, которые раздвигают рамки современного урока для внешкольного диалогического общения учителя со своими учащимися. В филологическом образовании особая роль отводится литературной классике, прочтение которой содержит множество возможностей прочтения и осмысления. Оно включает размышления о вечных, экзистенциальных проблемах, даже если эти многозначные подтексты не выявляются сразу и не кажутся очевидными для каждого читателя. В статье рассматривается жизнь классических произведений в «большом времени» и организация диалога в культуре и диалога культур. Основной вывод статьи: литературное образование с позиций современной филологической науки предполагает воспитание квалифицированного читателя, формирование эстетического вкуса, развитие творческих способностей, гуманитарной культуры, а также вхождение учащихся посредством литературных произведений в мир культуры, формирование культурного типа личности. В понимании Д.С. Лихачева филология не уводит от живой жизни, она всегда отражает ее глубинную сущность, является самосознанием культуры, формирует модели речевого, интеллектуального, социального поведения.

درس ادبیات در مدرسه در حوزه موضوعی زبان‌شناسی قرار می‌گیرد و بنیان مفهومی و محتوایی آن را تشکیل می‌دهد؛ امری که در استانداردهای آموزشی دولتی فدرال برای آموزش عمومی پایه و آموزش عمومی متوسطه (کامل) منعکس شده است. نسبت میان ادبیات و زبان‌شناسی در دوره‌های مختلف تاریخ آموزش ادبیات در روسیه به گونه‌های متفاوتی تفسیر شده است. از اواخر قرن هجدهم، مفهوم «زبان‌شناسی» جای خود را به مفهوم «ادبیات شفاهی» (slovesnost’) داد. از نیمه دوم قرن نوزدهم، مفهوم «ادبیات شفاهی» به تدریج از کاربرد علمی کنار گذاشته شد و جای خود را به مفاهیم «زبان‌شناسی»، «ادبیات» و «زبان‌شناسی» داد. Likhachev جامع‌ترین تعریف از زبان‌شناسی را ارائه داد و آن را عالی‌ترین شکل آموزش علوم انسانی نامید. نویسنده بر نقش بنیادین ادبیات در آموزش علوم انسانی – نقش جهان‌بینی‌ساز، اخلاقی، زیبایی‌شناختی و فرهنگی – تأکید می‌کند؛ نقشی که به اندازه کافی در استانداردهای آموزشی دولتی فدرال کنونی منعکس نشده است و به نقش ترکیبی ادبیات در برنامه درسی مدرسه و ماهیت فراموضوعی زبان‌شناسی می‌پردازد. ماهیت فراموضوعی درس ادبیات مستلزم به‌کارگیری تصاویر، کدها، مفاهیم و ایده‌های کلیدی ادبی و فرهنگی در فرایند آموزشی است. از طریق این عناصر، گفت‌وگویی زنده در فرهنگ سازمان‌دهی می‌شود که به دل و ذهن دانش‌آموزان خطاب می‌کند و ارتباط میان زمان حال و دوره‌ها، فرهنگ‌ها و شخصیت‌های تاریخی دیگر را برقرار می‌سازد. در این پژوهش، توجه ویژه‌ای به محیط فرهنگی و آموزشی شده است؛ محیطی که نه تنها توسط نهاد آموزشی، بلکه توسط محیط آنلاین، شامل وب‌سایت‌ها و وبلاگ‌های مختلف، ایجاد می‌شود و مرزهای درس معاصر را گسترش داده و امکان ارتباط گفت‌وگویی معلم و دانش‌آموزان را فراتر از کلاس فراهم می‌کند. آثار کلاسیک ادبی جایگاه ویژه‌ای در آموزش زبان‌شناسی دارند، زیرا خواندن آن‌ها فرصت‌های متعددی برای تفسیر و فهم فراهم می‌آورد. چنین خواندنی مستلزم تأمل در مسائل جاودان و اگزیستانسیال است، حتی اگر این لایه‌های معنایی چندگانه بلافاصله آشکار نشوند یا برای هر خواننده‌ای بدیهی به نظر نرسند. مقاله به بررسی حیات آثار کلاسیک در «زمان بزرگ» و سازمان‌دهی گفت‌وگو درون فرهنگ و میان فرهنگ‌ها می‌پردازد. نتیجه اصلی مقاله این است که آموزش ادبیات از منظر پژوهش‌های زبان‌شناختی معاصر، تربیت خواننده‌ای شایسته، پرورش ذوق زیبایی‌شناختی، توسعه توانایی‌های خلاقانه و فرهنگ مبتنی بر علوم انسانی و همچنین آشنایی دانش‌آموزان با جهان فرهنگ از طریق آثار ادبی و شکل‌گیری شخصیت فرهنگی را ایجاب می‌کند. از دیدگاه Likhachev، زبان‌شناسی انسان را از زندگی واقعی دور نمی‌کند؛ همواره بازتاب‌دهنده ژرفای آن است، خودآگاهی فرهنگ را شکل می‌دهد و الگوهای رفتار گفتاری، فکری و اجتماعی را می‌سازد.

Science education seeks not only to expand learners' knowledge but also to develop scientific ways of explaining natural phenomena. This requires more than transmitting disciplinary information. Learners must recognise why scientific concepts become necessary, how they extend or revise existing explanations, and under what conditions they provide meaningful accounts of the physical world. The educational challenge therefore concerns not only which concepts should be taught, but also the instructional reasoning surrounding their introduction.Science education research has generated substantial knowledge through conceptual change, inquiry-based learning, model-based instruction, learning progressions, productive preparation, and related traditions. These approaches have shown the importance of engaging prior ideas, recognising explanatory limitations, refining representations, and applying knowledge across contexts. Yet one decision connecting many of these processes often remains implicit: the introduction of formal scientific concepts (Duit and Treagust, 2012;Méheut and Psillos, 2004;Steenhof et al., 2020;Minner et al., 2010;Campbell et al., 2015).In this article, formal concept entry refers to the point at which a scientific construct is presented in an explicit disciplinary form, for example as a named concept or definition, symbolic or mathematical representation, law, model, or related formal structure. Such constructs frequently enter instruction through curricular sequence, textbook organisation, or teaching convention. These arrangements may be appropriate, but the educational justification for formal concept entry is seldom examined directly: not whether the construct belongs in the curriculum, but whether its formal presentation is coordinated with the explanatory work Commented [S[1]: 'U' was missing in '.edu'. Now that is included learners are expected to perform. This issue has renewed practical importance as learners increasingly encounter completed definitions, derivations, simulations, and explanations through digital platforms and generative artificial intelligence before instruction has established their explanatory significance. Greater access to formal scientific information does not itself establish when a construct becomes meaningful within learners' developing understanding (Kumar et al., 2026). This Opinion therefore argues that formal concept entry deserves explicit consideration as an instructional decision. The central question is not whether formal scientific concepts should be introduced early or late, but whether their introduction is instructionally justified by the explanatory work learners are expected to perform.To support reflection on this question, I propose the Concept Genesis Framework (CGF). CGF is an instructor-facing conceptual architecture for examining how formal scientific concepts are prepared, introduced, interpreted, and integrated within learning. It neither replaces established educational theories nor prescribes a universal teaching sequence. Its contribution is to provide a coherent language for considering the instructional justification of formal concept entry.CGF does not arise from a single theory of learning. Its design draws on several established traditions that converge on a common instructional concern: learners interpret new scientific ideas through prior understanding, may need to recognise limitations in existing explanations, and require representational and explanatory support to integrate new disciplinary constructs.Conceptual-change scholarship provides one foundation through its attention to existing conceptions, explanatory inadequacy, and the restructuring of understanding (Strike and Posner, 1982;Duit and Treagust, 2012). Nersessian (1989) adds a representational perspective by emphasising that scientific understanding involves the construction and coordination of conceptual and mathematical representations rather than the reception of completed definitions alone. Inquiry and teaching-learning sequence research further situate such conceptual development within deliberately organised instructional activity (Sandoval and Reiser, 2004;Méheut and Psillos, 2004).CGF does not depend on a single philosophical doctrine. Its orientation is epistemic and instructional: scientific concepts are treated as disciplinary resources for explanation, representation, and prediction rather than as isolated verbal or symbolic entities. ThisReviewer comment 1 has been addressed Paragraph beginning -Concepts, equations------and ending (Kumar et al., 2026), has been replaced with the new paragraph-starting -In this article---------and ending (Kumar et al., 2026).orientation is compatible with constructivist perspectives insofar as it recognises prior understanding and active meaning-making. CGF is not, however, proposed as a constructivist theory of learning, nor does it assume that learners independently rediscover disciplinary knowledge. Its narrower concern is whether the instructional conditions surrounding formal concept entry allow a scientific construct to perform meaningful explanatory work within a learning situation.The ten elements of CGF are consequently described as instructional functions rather than whether it can be used across related contexts (Disciplinary Transfer); and how it supports subsequent learning (Forward Linkage). The framework does not claim that these ten functions are empirically invariant or that all must occur in a fixed order. Depending on the concept, discipline, learners, and instructional purpose, they may overlap, recur, be compressed, or be unnecessary.Scientific concepts are not merely definitions, symbols, or equations. They are intellectual tools developed to explain, organise, and predict phenomena. Although learners often encounter them in completed disciplinary form, instruction must determine how they can become meaningful explanatory resources rather than isolated information.CGF organises ten instructional functions around this problem. The number ten reflects this analytical differentiation of instructional work surrounding formal concept entry rather than an assumed set of invariant cognitive stages. These functions describe a flexible educational logic, not fixed learner stages or a mandatory sequence. Depending on the concept, discipline, learners, and instructional purpose, they may overlap, recur, be compressed, or be unnecessary. (Sandoval and Reiser, 2004;Rea-Ramirez et al., 2009). Its educational value lies in orienting learners towards a meaningful explanatory objective.As learners attempt to address the question, they may recognise that their current explanations or reasoning strategies are insufficient. CGF describes this recognition as Cognitive Tension.It is neither required nor sufficient for conceptual change, but it can help learners recognise the limits of their existing explanatory resources (Strike and Posner, 1982;Rea-Ramirez et al., 2009).: correction of the wording in Figure 1 from "comprises of ten instructional functions" to "comprises ten instructional functions." Minor typographical errors identified within the figure have also been corrected.Recognition of these limitations may generate Epistemic Need: an appreciation that an additional scientific construct is required to explain, organise, or predict observations more adequately. Epistemic need differs from curiosity alone because it concerns the perceived explanatory necessity of a new concept. It may emerge spontaneously or through instructional guidance (Lee et al., 2021).Instruction may then examine the boundaries, assumptions, or inadequacies of existing explanations. A model may fail under new conditions, conflict with evidence, or prove too limited for a broader domain (Rea-Ramirez et al., 2009;Sommeillier et al., 2021).Identifying such limitations does not require rejecting earlier explanations entirely. Scientific understanding often develops through extension, refinement, and specification rather than complete replacement.Historical reconstruction can show why concepts emerged, but it is only one route to explanatory necessity. The need for a concept may also become visible through experimental anomalies, engineering constraints, mathematical inconsistency, model comparison, simulation, or unresolved disciplinary questions (Matthews, 1992). The objective is not to reproduce scientific history, but to clarify the explanatory conditions that justify introducing a formal scientific concept.Concept Genesis denotes the instructional point at which the formal scientific construct is explicitly introduced, stabilised, or recognised as an appropriate response to the identified explanatory problem. It does not imply that learners independently reinvent disciplinary knowledge or experience a single moment of discovery. Terminology or representations may appear earlier, but Concept Genesis marks the point at which they acquire coherent disciplinary meaning (Stamovlasis et al., 2005;Cook, 2006).Concepts gain precision through equations, symbols, graphs, diagrams, models, or other disciplinary representations. CGF defines formalisation broadly because representationalPeriod is included, which was missing practices differ across scientific fields. Concept Genesis and Formalisation are analytically distinct but educationally interconnected and may develop recursively.Correctly manipulating a representation does not necessarily indicate understanding (Stamovlasis et al., 2005). Scientific Interpretation connects formal constructs with their explanatory meaning, assumptions, domains of applicability, predictive capacity, and disciplinary significance. It therefore links procedural use with conceptual understanding.Understanding becomes educationally valuable when learners can extend it beyond the immediate instructional setting. Disciplinary Transfer involves applying a concept across related problems, conditions, contexts, or scales. Transfer should not be assumed from success on familiar tasks but treated as an outcome requiring instructional design and observation (Lobato and Hohensee, 2021).Through Forward Linkage, a newly acquired concept becomes a resource for subsequent models, explanations, and disciplinary learning. Formal concept entry is therefore not only about introducing an individual construct, but also about supporting the progressive organisation of scientific understanding across a curriculum.Taken together, these functions enable educators to examine how formal scientific concepts are prepared, introduced, interpreted, extended, and connected. CGF does not prescribe a universal route to learning. It provides a structured language for considering whether formal concept entry is instructionally justified within a particular educational context.CGF is a conceptual lens for instructional planning and reflection, not a new theory of learning, a validated instructional model, or a prescriptive teaching method. It does not replace inquirybased learning, conceptual change, model-based instruction, productive preparation, learning cycles, teaching-learning sequences, or related evidence-informed approaches (Méheut and Psillos, 2004;Minner et al., 2010;Duit and Treagust, 2012;Campbell et al., 2015).Instead, it organises instructional functions recognised across these traditions around the specific question of formal concept entry.The framework does not require all ten functions to appear, nor does it prescribe their order. Scientific disciplines differ in conceptual structure, mathematical demands, representational practices, and curricular constraints. Learners also differ in prior knowledge, educational goals, cognitive resources, and learning contexts. The functions may therefore overlap, recur, or be omitted.CGF also does not advocate delayed instruction. Early introduction of terminology, diagrams, notation, or simplified models may sometimes provide necessary scaffolding (Cook, 2006). In other situations, learners may benefit from first recognising an explanatory limitation. The relevant judgement concerns not timing in isolation, but whether a formal scientific concept can support the explanatory work required within the learning situation.The framework may be especially useful for concepts that are abstract, counterintuitive, mathematically constituted, foundational for later learning, or commonly presented only in completed formal form. It may be unnecessary for straightforward factual knowledge, routine procedural skills, directly observable phenomena, or situations in which immediate explicit instruction is clearly appropriate.Its educational value remains an empirical question. CGF should therefore be treated as a conceptual proposition that invites evaluation across disciplines, educational levels, and instructional settings.Learners may reproduce definitions, derivations, or equations while remaining uncertain about why a construct became necessary, what problem it addresses, or where it applies. Procedural competence remains educationally important, but it does not always develop together with explanatory understanding (Stamovlasis et al., 2005). Formal concept entry should therefore be judged not only by what learners can perform, but also by the understanding that the construct is intended to support.Concept introduction is also rarely a single event. Terminology, qualitative descriptions, diagrams, equations, computational procedures, and canonical explanations need not enter instruction simultaneously. Each may serve a different role. Formal concept entry is therefore better understood as a distributed instructional process whose components can be introduced according to their explanatory function.This perspective also refines the idea of learner readiness. Readiness is not simply the completion of prerequisite activities. It concerns the relationship between the explanatory demands of a learning situation and learners' capacity to integrate a new construct meaningfully. Prior knowledge, representational support, cognitive demands, recognition of limitations, and instructional guidance all shape this capacity (Cook, 2006;Steenhof et al., 2020).Learner difficulty alone does not justify introducing a formal scientific concept. Productive struggle is not an educational goal in itself, and immediate explanation does not necessarily prevent understanding. Effective teaching requires judgement about when exploration, representation, explanation, and direct guidance are most educationally useful (Steenhof et al., 2020).Because these judgements vary across thermodynamics, quantum chemistry, biology, engineering, and other disciplines, CGF remains deliberately flexible. Its purpose is not to standardise concept introduction, but to make the reasoning behind it more visible.The principal contribution of CGF is to make explicit an instructional decision often embedded within broader pedagogy: why a formal scientific concept is introduced at a particular point in learning. This perspective complements existing educational research rather than competing with it. Diverse traditions may organise teaching differently, yet many confront the transition from provisional or intuitive explanations to formal scientific concepts. Treating that transition as an object of reflection may create a useful point of dialogue across approaches.The framework also has implications for curriculum design and educational research. Curricula typically specify what should be taught but provide less guidance about the reasoning supporting the introduction of particular concepts, representations, or mathematical formulations (Méheut and Psillos, 2004). Attention to formal concept entry may help educators align curricular expectations, learner preparedness, explanatory demands, and instructional support. In research, it may offer an additional dimension for describing interventions and interpreting differences across learning environments.Its relevance is heightened by contemporary digital learning. Learners may now encounter formal scientific language and representations before an instructional context has established their explanatory significance (Kumar et al., 2026). The educator's role therefore extends beyond providing information towards helping learners understand when and why formal constructs become useful.Several limitations remain. CGF has not undergone systematic empirical validation and does not claim that explicit attention to concept entry will necessarily improve understanding or transfer. Its functions may not operate uniformly across disciplines, learner populations, or educational levels. Instructional decisions also remain shaped by curriculum, assessment, institutional constraints, teacher expertise, available time, and learner diversity.Future studies may investigate how educators currently justify formal concept entry, how such judgements vary across disciplines, and whether making them explicit influences conceptual understanding, transfer, curriculum design, teacher education, or research reporting. These studies would not seek a universal rule for early or delayed instruction. They would examine whether greater transparency regarding the reasoning behind concept entry contributes meaningfully to science education.In conclusion, the educational significance of a formal scientific concept lies not only in its disciplinary content, but also in the instructional judgement governing when it becomes meaningful within learners' developing explanations of the natural world. CGF offers a conceptual architecture for examining that judgement. Recognising formal concept entry as an explicit instructional decision may help clarify how scientific knowledge becomes meaningful during learning.

آموزش علوم نه تنها به گسترش دانش فراگیران می‌پردازد، بلکه هدف آن توسعه شیوه‌های علمی تبیین پدیده‌های طبیعی نیز هست. این امر فراتر از انتقال صرف اطلاعات تخصصی است. فراگیران باید دریابند چرا مفاهیم علمی ضرورت می‌یابند، چگونه این مفاهیم تبیین‌های موجود را گسترش داده یا اصلاح می‌کنند و تحت چه شرایطی می‌توانند تبیین‌های معناداری از جهان فیزیکی ارائه دهند. بنابراین، چالش آموزشی صرفاً به این محدود نمی‌شود که کدام مفاهیم باید آموزش داده شوند، بلکه استدلال آموزشی پیرامون معرفی آن‌ها نیز اهمیت دارد. پژوهش‌های آموزش علوم از طریق تغییر مفهومی، یادگیری مبتنی بر پژوهش، آموزش مبتنی بر مدل، پیشرفت‌های یادگیری، آمادگی مولد و سنت‌های مرتبط، دانش قابل توجهی تولید کرده‌اند. این رویکردها اهمیت درگیر کردن ایده‌های پیشین، شناسایی محدودیت‌های تبیینی، اصلاح بازنمایی‌ها و به‌کارگیری دانش در زمینه‌های مختلف را نشان داده‌اند. با این حال، تصمیمی که بسیاری از این فرایندها را به هم پیوند می‌دهد، اغلب ضمنی باقی می‌ماند: ورود مفاهیم علمی رسمی (Duit و Treagust، ۲۰۱۲؛ Méheut و Psillos، ۲۰۰۴؛ Steenhof و همکاران، ۲۰۲۰؛ Minner و همکاران، ۲۰۱۰؛ Campbell و همکاران، ۲۰۱۵). در این مقاله، ورود رسمی مفهوم به نقطه‌ای اشاره دارد که یک سازه علمی به صورت صریح و تخصصی، مانند یک مفهوم یا تعریف نام‌گذاری‌شده، بازنمایی نمادین یا ریاضی، قانون، مدل یا ساختار رسمی مرتبط ارائه می‌شود. این سازه‌ها اغلب از طریق توالی برنامه درسی، سازماندهی کتاب درسی یا عرف تدریس وارد آموزش می‌شوند. این ترتیبات ممکن است مناسب باشند، اما توجیه آموزشی برای ورود رسمی مفهوم به ندرت به طور مستقیم بررسی می‌شود: نه اینکه آیا سازه باید در برنامه درسی باشد، بلکه آیا ارائه رسمی آن با کار تبیینی که از فراگیران انتظار می‌رود هماهنگ است. این مسئله با توجه به اینکه فراگیران بیش از پیش با تعاریف کامل، استنتاج‌ها، شبیه‌سازی‌ها و تبیین‌ها از طریق بسترهای دیجیتال و هوش مصنوعی مولد پیش از آنکه اهمیت تبیینی آن‌ها در آموزش تثبیت شده باشد مواجه می‌شوند، اهمیت عملی تازه‌ای یافته است. دسترسی بیشتر به اطلاعات علمی رسمی به خودی خود تعیین نمی‌کند که چه زمانی یک سازه درک معناداری در فهم در حال رشد فراگیران پیدا می‌کند (Kumar و همکاران، ۲۰۲۶). بنابراین، این مقاله بر این باور است که ورود رسمی مفهوم شایسته توجه صریح به عنوان یک تصمیم آموزشی است. پرسش اصلی این نیست که آیا مفاهیم علمی رسمی باید زود یا دیر معرفی شوند، بلکه این است که آیا معرفی آن‌ها با کار تبیینی که از فراگیران انتظار می‌رود، توجیه آموزشی دارد یا خیر. برای حمایت از تأمل در این پرسش، چارچوب تکوین مفهوم (CGF) پیشنهاد می‌شود. CGF معماری مفهومی برای مدرسان است تا بررسی کنند که چگونه مفاهیم علمی رسمی آماده، معرفی، تفسیر و در یادگیری ادغام می‌شوند. این چارچوب جایگزین نظریه‌های آموزشی موجود نیست و توالی تدریس جهان‌شمولی را تجویز نمی‌کند. سهم آن ارائه زبانی منسجم برای تأمل درباره توجیه آموزشی ورود رسمی مفهوم است. CGF از یک نظریه واحد یادگیری نشأت نمی‌گیرد. طراحی آن مبتنی بر چند سنت تثبیت‌شده است که بر یک دغدغه مشترک آموزشی تمرکز دارند: فراگیران ایده‌های علمی جدید را از طریق فهم پیشین تفسیر می‌کنند، ممکن است لازم باشد محدودیت‌های تبیین‌های موجود را شناسایی کنند و برای ادغام سازه‌های تخصصی جدید به حمایت بازنمایی و تبیینی نیاز دارند. پژوهش‌های تغییر مفهومی با توجه به تصورات موجود، ناکافی بودن تبیین‌ها و بازسازی فهم، یکی از بنیان‌ها را فراهم می‌کنند (Strike و Posner، ۱۹۸۲؛ Duit و Treagust، ۲۰۱۲). Nersessian (۱۹۸۹) با تأکید بر اینکه فهم علمی مستلزم ساخت و هماهنگی بازنمایی‌های مفهومی و ریاضی است و نه صرفاً دریافت تعاریف کامل، دیدگاه بازنمایی را می‌افزاید. پژوهش‌های یادگیری مبتنی بر پژوهش و توالی تدریس-یادگیری نیز این تحول مفهومی را در فعالیت آموزشی سازمان‌یافته قرار می‌دهند (Sandoval و Reiser، ۲۰۰۴؛ Méheut و Psillos، ۲۰۰۴). CGF به یک مکتب فلسفی خاص وابسته نیست. رویکرد آن معرفت‌شناختی و آموزشی است: مفاهیم علمی به عنوان منابع تخصصی برای تبیین، بازنمایی و پیش‌بینی تلقی می‌شوند، نه صرفاً موجودیت‌های لفظی یا نمادین منفرد. این رویکرد با دیدگاه‌های سازنده‌گرایانه تا جایی سازگار است که فهم پیشین و ساخت فعال معنا را به رسمیت می‌شناسد. با این حال، CGF به عنوان نظریه سازنده‌گرای یادگیری پیشنهاد نمی‌شود و فرض نمی‌کند که فراگیران به طور مستقل دانش تخصصی را بازکشف می‌کنند. دغدغه محدودتر آن این است که آیا شرایط آموزشی پیرامون ورود رسمی مفهوم اجازه می‌دهد یک سازه علمی در یک موقعیت یادگیری کارکرد تبیینی معنادار ایفا کند یا خیر. به همین دلیل، ده عنصر CGF به عنوان کارکردهای آموزشی توصیف می‌شوند، نه اینکه آیا می‌توان آن را در زمینه‌های مرتبط به کار برد (انتقال تخصصی) و چگونه از یادگیری بعدی حمایت می‌کند (پیوند رو به جلو). این چارچوب ادعا نمی‌کند که این ده کارکرد به طور تجربی ثابت یا همه باید به ترتیب مشخصی رخ دهند. بسته به مفهوم، رشته، فراگیران و هدف آموزشی، ممکن است این کارکردها همپوشانی، تکرار، فشرده یا غیرضروری باشند. مفاهیم علمی صرفاً تعاریف، نمادها یا معادلات نیستند. آن‌ها ابزارهای فکری هستند که برای تبیین، سازماندهی و پیش‌بینی پدیده‌ها توسعه یافته‌اند. اگرچه فراگیران اغلب آن‌ها را به صورت کامل و تخصصی دریافت می‌کنند، آموزش باید تعیین کند که چگونه می‌توانند به منابع تبیینی معنادار تبدیل شوند، نه اطلاعات منفرد. CGF ده عنصر را سازمان می‌دهد.

Graduate employability remains a central concern in computing education, where students are expected to move from academic learning into professional environments requiring technical, organisational, social and self-management capabilities. This study examines, from a Scholarship of Teaching and Learning perspective, changes in students’ self-reported work readiness after participation in a curriculum-embedded consultant–client project workflow in an undergraduate computing module in Botswana. The module required student teams to elicit requirements, complete benchmarking activities, develop an e-learning module, participate in structured meetings, prepare staged deliverables, demonstrate outputs to peer-client teams and submit final handover documentation. A within-cohort pre–post survey design was used. Self-reported work readiness was measured before and after the module using an adapted Work Readiness Scale. Thirty-two students with matched pre- and post-module responses were included in the final analysis. Wilcoxon signed-rank tests were used to compare pre- and post-module scores. Significant increases were found in organisational acumen, work competence, social intelligence and overall self-reported work readiness, while personal characteristics did not change significantly. Sensitivity analysis excluding one influential case showed that work competence, social intelligence and overall self-reported work readiness remained significant, while organisational acumen became a non-significant positive trend. The study provides practical guidance for computing educators by illustrating how professional project practices can be made explicit, structured and assessable within the curriculum.

اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان همچنان یکی از دغدغه‌های اصلی در آموزش رایانه است، جایی که انتظار می‌رود دانشجویان از یادگیری دانشگاهی به محیط‌های حرفه‌ای با نیاز به توانمندی‌های فنی، سازمانی، اجتماعی و خودمدیریتی منتقل شوند. این مطالعه از منظر بورس آموزش و یادگیری، تغییرات در آمادگی شغلی خودگزارش‌شده دانشجویان پس از مشارکت در جریان کاری پروژه مشاور–مشتری تعبیه‌شده در برنامه درسی یک واحد درسی کارشناسی رایانه در بوتسوانا را بررسی می‌کند. این واحد درسی مستلزم آن بود که تیم‌های دانشجویی نیازمندی‌ها را استخراج کنند، فعالیت‌های بنچمارکینگ را انجام دهند، یک واحد آموزش الکترونیکی توسعه دهند، در جلسات ساختاریافته شرکت کنند، تحویل‌دادنی‌های مرحله‌ای آماده سازند، خروجی‌ها را به تیم‌های همتای مشتری ارائه دهند و مستندات نهایی واگذاری را ارائه نمایند. از طرح پیمایش پیش‌آزمون–پس‌آزمون درون‌گروهی استفاده شد. آمادگی شغلی خودگزارش‌شده پیش و پس از واحد درسی با استفاده از نسخه تعدیل‌شده مقیاس آمادگی شغلی سنجیده شد. سی‌ودو دانشجو با پاسخ‌های منطبق پیش و پس از واحد درسی در تحلیل نهایی وارد شدند. برای مقایسه نمرات پیش و پس از واحد درسی از آزمون رتبه علامت‌دار ویلکاکسون استفاده شد. افزایش معناداری در فراست سازمانی، شایستگی شغلی، هوش اجتماعی و آمادگی شغلی کلی خودگزارش‌شده مشاهده شد، در حالی که ویژگی‌های فردی تغییر معناداری نداشتند. تحلیل حساسیت با حذف یک مورد تأثیرگذار نشان داد که شایستگی شغلی، هوش اجتماعی و آمادگی شغلی کلی خودگزارش‌شده همچنان معنادار باقی ماندند، در حالی که فراست سازمانی به روند مثبت غیرمعنادار تبدیل شد. این مطالعه با تبیین چگونگی صریح، ساختارمند و قابل ارزیابی کردن شیوه‌های پروژه حرفه‌ای در برنامه درسی، راهنمایی عملی برای مدرسان رایانه ارائه می‌دهد.

Background: Junior high school Social Studies has a civic mandate beyond content mastery. Community-connected approaches may strengthen that mandate by linking disciplinary concepts to local issues, institutions, evidence, and public action. Objective: This narrative review examined how community-connected Social Studies may support adolescent civic learning, with attention to place-based inquiry, action civics, open classroom climate, civic self-efficacy, student voice, digital civic learning, and the Philippine context. Methods: A structured narrative search prioritized peer-reviewed literature from 2019 to 2025 in Social Studies, civic education, middle-level education, and adolescent civic development. Foundational and official curriculum sources were added when necessary. Sources were compared by context, instructional approach, civic outcome, and implementation condition, guided by SANRA principles. Results: Six patterns emerged. Local and place-based inquiry was strongest when community contexts functioned as evidence rather than decoration. Action-oriented experiences supported civic competence when students had authentic choices and feasible roles. Open discussion connected local relevance to democratic reasoning, while civic self-efficacy helped translate knowledge into participation intentions. Digital civic learning expanded the public sphere but required explicit source evaluation. Benefits depended on teacher preparation, classroom safety, equitable access, and community support. Philippine scholarship supports deliberative and citizenship-oriented purposes, but junior high school empirical evidence remains limited. Conclusion: Community-connected Social Studies is best understood as an instructional architecture that links local inquiry, disciplinary evidence, deliberation, civic skill, and reflective action. Philippine research should test this architecture through longitudinal and classroom-based designs.

زمینه: مطالعات اجتماعی در دوره متوسطه اول دارای مأموریت مدنی فراتر از تسلط بر محتوا است. رویکردهای مرتبط با جامعه می‌توانند این مأموریت را با پیوند مفاهیم رشته‌ای به مسائل، نهادها، شواهد و کنش عمومی محلی تقویت کنند. هدف: این مرور روایی بررسی کرد که چگونه مطالعات اجتماعی مرتبط با جامعه می‌تواند یادگیری مدنی نوجوانان را با توجه به پژوهش مبتنی بر مکان، کنش مدنی، فضای باز کلاسی، خودکارآمدی مدنی، صدای دانش‌آموز، یادگیری مدنی دیجیتال و زمینه فیلیپین حمایت کند. روش‌ها: جستجوی ساختاریافته روایی، ادبیات داوری‌شده از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ در حوزه مطالعات اجتماعی، آموزش مدنی، آموزش در سطح متوسطه و رشد مدنی نوجوانان را در اولویت قرار داد. منابع بنیادی و برنامه درسی رسمی در صورت لزوم افزوده شدند. منابع بر اساس زمینه، رویکرد آموزشی، پیامد مدنی و شرایط اجرا با راهنمایی اصول SANRA مقایسه شدند. نتایج: شش الگو شناسایی شد. پژوهش محلی و مبتنی بر مکان زمانی قوی‌تر بود که زمینه‌های جامعه به عنوان شواهد و نه تزئینات عمل می‌کردند. تجارب مبتنی بر کنش، زمانی شایستگی مدنی را تقویت می‌کرد که دانش‌آموزان انتخاب‌های اصیل و نقش‌های عملی داشتند. بحث آزاد، ارتباط محلی را به استدلال دموکراتیک پیوند می‌داد، در حالی که خودکارآمدی مدنی به ترجمه دانش به قصد مشارکت کمک می‌کرد. یادگیری مدنی دیجیتال حوزه عمومی را گسترش داد اما نیازمند ارزیابی صریح منابع بود. مزایا وابسته به آمادگی معلم، امنیت کلاس، دسترسی عادلانه و حمایت جامعه بود. پژوهش‌های فیلیپین از اهداف تأملی و شهروندی حمایت می‌کنند، اما شواهد تجربی در دوره متوسطه اول همچنان محدود است. نتیجه‌گیری: مطالعات اجتماعی مرتبط با جامعه را باید به عنوان معماری آموزشی دانست که پژوهش محلی، شواهد رشته‌ای، تأمل، مهارت مدنی و کنش بازتابی را پیوند می‌دهد. پژوهش‌های فیلیپین باید این معماری را از طریق طرح‌های طولی و مبتنی بر کلاس آزمون کنند.

Abstract Maintaining minoritized expressions in the face of persecution has long been a subject of scholarship. In the Basque Country, dancers whose lives were deeply marked by the Franco dictatorship and its aftermath regularly attend plaza dances. Drawing on extensive ethnographic research in Donostia-San Sebastián, I argue that (through strict adherence to norms) these events become “breathing spaces” for participants: spaces in which language, music, and dance are vehicles for social life. Breathing spaces allow people to temporarily create the world in which they want to live, one in which the Basque language, music, and dance are predominant and secure.

حفظ بیان‌های اقلیت‌زده در مواجهه با سرکوب، مدت‌هاست که موضوع پژوهش‌های علمی بوده است. در سرزمین باسک، رقصندگانی که زندگی‌شان به‌شدت تحت تأثیر دیکتاتوری فرانکو و پیامدهای آن قرار گرفته است، به طور منظم در رقص‌های میدان شرکت می‌کنند. با تکیه بر پژوهش قوم‌نگارانه گسترده در Donostia-San Sebastián، استدلال می‌کنم که این رویدادها (از طریق پایبندی دقیق به هنجارها) به «فضاهای تنفس» برای شرکت‌کنندگان تبدیل می‌شوند: فضاهایی که در آن زبان، موسیقی و رقص به عنوان ابزارهایی برای زندگی اجتماعی عمل می‌کنند. فضاهای تنفس به افراد این امکان را می‌دهند که به طور موقت جهانی را که می‌خواهند در آن زندگی کنند خلق کنند؛ جهانی که در آن زبان، موسیقی و رقص باسکی غالب و ایمن است.

Purpose: This study examines the historical development of Qur'anic exegesis (Tafsir), the formation of scholarly and ethical qualifications for the mufassir, and women's contributions to Qur'anic interpretation. It addresses a gap in studies that commonly treat the historical evolution of Tafsir, exegetical qualifications, and women's contributions as separate themes. Design/methodology/approach: The study employs a qualitative design combining historical and descriptive-analytical approaches. Primary sources include classical works of Qur'anic sciences and Tafsir, particularly al-Itqān by al-Suyuti and al-Burhān by al-Zarkashi, complemented by contemporary academic literature. Data were collected through library research and literature review and analyzed using content analysis and critical comparison. Findings: The analysis identifies five broad stages in the development of Tafsir, showing a transition from transmitted explanations in the Prophetic and early generations to more systematic analysis, codification, and diverse exegetical approaches. This development contributed to the formulation of scientific and ethical qualifications for mufassirs, including mastery of Arabic and related Islamic sciences, methodological competence, sound belief, intellectual rigor, and freedom from personal bias. The study also identifies sustained contributions by women exegetes across historical periods, demonstrating women's participation in the development of Tafsir. Research implications/limitations: The findings provide a reference for Qur'anic studies curricula and methodological discussions concerning responsible interpretation. The study is limited to a general historical overview and selected representative sources rather than an exhaustive comparison of all exegetical schools. Originality/value: The study offers an integrated analytical perspective linking Tafsir's historical evolution, mufassir qualifications, and women's contributions within a single methodological framework.

هدف: این پژوهش به بررسی سیر تاریخی تفسیر قرآن، شکل‌گیری شرایط علمی و اخلاقی مفسر و نقش زنان در تفسیر قرآن می‌پردازد. این مطالعه به خلأیی پاسخ می‌دهد که در آن معمولاً تحول تاریخی تفسیر، شرایط مفسر و نقش زنان به عنوان موضوعاتی مجزا بررسی می‌شوند. روش/رویکرد پژوهش: این پژوهش با رویکرد کیفی و با ترکیب روش‌های تاریخی و توصیفی-تحلیلی انجام شده است. منابع اصلی شامل آثار کلاسیک علوم قرآنی و تفسیری، به ویژه الاتقان اثر سیوطی و البرهان اثر زرکشی، و همچنین ادبیات دانشگاهی معاصر است. داده‌ها از طریق پژوهش کتابخانه‌ای و مرور متون گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوا و مقایسه انتقادی تحلیل شده‌اند. یافته‌ها: تحلیل انجام‌شده پنج مرحله کلی در تحول تفسیر را شناسایی می‌کند که گذار از تبیین‌های نقلی در عصر پیامبر و نسل‌های نخستین به تحلیل نظام‌مندتر، تدوین و رویکردهای تفسیری متنوع را نشان می‌دهد. این تحول به تدوین شرایط علمی و اخلاقی مفسر، از جمله تسلط بر زبان عربی و علوم اسلامی مرتبط، توانمندی روشی، اعتقاد صحیح، دقت فکری و رهایی از تعصب شخصی انجامیده است. همچنین پژوهش به نقش مستمر زنان مفسر در دوره‌های تاریخی مختلف اشاره دارد و مشارکت زنان در تحول تفسیر را نشان می‌دهد. پیامدها/محدودیت‌های پژوهش: یافته‌ها می‌تواند به عنوان مرجع برای برنامه‌های درسی مطالعات قرآنی و مباحث روشی درباره تفسیر مسئولانه مورد استفاده قرار گیرد. این پژوهش به مرور تاریخی کلی و منابع منتخب نماینده محدود است و مقایسه جامع همه مکاتب تفسیری را دربرنمی‌گیرد. اصالت/ارزش: این پژوهش با ارائه دیدگاهی تحلیلی و یکپارچه، تحول تاریخی تفسیر، شرایط مفسر و نقش زنان را در یک چارچوب روشی واحد پیوند می‌دهد.

This study examines the intellectual contribution of Sheikh Ghazi Muhammad Hashim, a prominent Muslim scholar from Myanmar, through his Qur’anic commentary Tiby?n al-Qur’?n. It focuses on the sources and methodological features that shaped the interpretation presented in this work. Although Qur’anic exegesis in Southeast Asia has received increasing scholarly attention, the exegetical heritage of Myanmar Muslims remains comparatively underexplored, particularly regarding Burmese-language tafsir and its engagement with Arabic, Urdu, Islamic, Christian, Buddhist and English sources. This study employs a qualitative library research design using documentary and descriptive-analytical methods. The primary source is Tiby?n al-Qur’?n, complemented by the author’s other writings and relevant historical and scholarly sources. The analysis shows that Hashim’s tafsir draws extensively on classical Arabic commentaries, Urdu tafsir, Qur’anic sciences, hadith collections, prophetic biography, Islamic jurisprudence, theology, Arabic lexicography, Burmese sources, Christian writings, Buddhist literature and English-language materials. This diversity reflects an exegetical approach that combines established Islamic scholarship with Myanmar's intellectual and religious environment. The study argues that Tiby?n al-Qur’?n should be understood not merely as a translation or reproduction of earlier tafsir, but as an important example of localised Qur’anic interpretation that mediated between the classical Islamic scholarly tradition and Myanmar's religiously plural context. The study contributes to the growing scholarship on Southeast Asian tafsir by highlighting the methodological significance of Burmese Muslim intellectual production and showing how a local exegete used diverse sources to make Qur’anic knowledge accessible to his community.

این پژوهش به بررسی سهم فکری شیخ غازی محمد هاشم، یکی از علمای برجسته مسلمان میانمار، از طریق تفسیر قرآنی او با عنوان تبیان القرآن می‌پردازد. تمرکز این مطالعه بر منابع و ویژگی‌های روش‌شناختی است که تفسیر ارائه‌شده در این اثر را شکل داده‌اند. اگرچه تفسیر قرآن در جنوب شرق آسیا مورد توجه فزاینده پژوهشگران قرار گرفته است، اما میراث تفسیری مسلمانان میانمار نسبتاً کمتر مورد بررسی قرار گرفته است، به‌ویژه در خصوص تفسیر به زبان برمه‌ای و تعامل آن با منابع عربی، اردو، اسلامی، مسیحی، بودایی و انگلیسی. این پژوهش با بهره‌گیری از طرح پژوهش کتابخانه‌ای کیفی و روش‌های اسنادی و توصیفی-تحلیلی انجام شده است. منبع اصلی، تبیان القرآن، به همراه سایر آثار نویسنده و منابع تاریخی و علمی مرتبط مورد استفاده قرار گرفته‌اند. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که تفسیر هاشم به طور گسترده‌ای از تفاسیر کلاسیک عربی، تفاسیر اردو، علوم قرآنی، مجموعه‌های حدیث، سیره نبوی، فقه اسلامی، کلام، لغت‌نامه‌های عربی، منابع برمه‌ای، آثار مسیحی، متون بودایی و منابع انگلیسی‌زبان بهره برده است. این تنوع، رویکرد تفسیری را نشان می‌دهد که دانش اسلامی تثبیت‌شده را با محیط فکری و دینی میانمار ترکیب می‌کند. این پژوهش استدلال می‌کند که تبیان القرآن نباید صرفاً به عنوان ترجمه یا بازتولید تفاسیر پیشین تلقی شود، بلکه به عنوان نمونه‌ای مهم از تفسیر بومی‌شده قرآن که میان سنت علمی کلاسیک اسلامی و زمینه دینی متکثر میانمار واسطه‌گری می‌کند، باید در نظر گرفته شود. این مطالعه با برجسته‌کردن اهمیت روش‌شناختی تولید فکری مسلمانان برمه و نشان‌دادن چگونگی بهره‌گیری یک مفسر محلی از منابع متنوع برای دسترس‌پذیر ساختن دانش قرآنی برای جامعه خود، به ادبیات رو‌به‌رشد تفسیر در جنوب شرق آسیا کمک می‌کند.

Principal supervision in educational leadership has historically been perceived as an evaluative process, primarily focused on ensuring compliance and accountability within schools. However, contemporary scholarship highlights its potential as a developmental process that can nurture leaders and build leadership capacity. A central challenge in realizing this potential is the inherent tension between the formative (coaching and development) and summative (evaluation and accountability) functions of principal supervision. This systematic review synthesizes literature from the past 15 years to explore how principal supervisors and school leaders navigate this evaluator-coach dilemma. Adhering to PRISMA 2020 guidelines, this review analyzes theoretical frameworks, structural strategies, and relational practices that mitigate role conflict across 22 empirical studies. Findings indicate that while the tension cannot be entirely eliminated, it can be effectively managed through role separation, reduced span of control, the cultivation of psychological safety, and the use of inquiry-based reflective conversations. The review concludes by proposing a Synthesized Model of Principal Supervision, offering implications for district-level policy and recommendations for establishing supervisory environments that transcend compliance to foster genuine educational transformation.

نظارت بر مدیران در رهبری آموزشی به طور تاریخی به عنوان فرایندی ارزیابانه تلقی شده است که عمدتاً بر اطمینان از رعایت مقررات و پاسخ‌گویی در مدارس تمرکز دارد. با این حال، پژوهش‌های معاصر بر ظرفیت بالقوه آن به عنوان فرایندی توسعه‌ای که می‌تواند رهبران را پرورش دهد و ظرفیت رهبری را ارتقا بخشد، تأکید دارند. چالش اصلی در تحقق این ظرفیت، تنش ذاتی میان کارکردهای شکل‌دهی (مربی‌گری و توسعه) و جمع‌بندی (ارزیابی و پاسخ‌گویی) در نظارت بر مدیران است. این مرور نظام‌مند با تلفیق ادبیات پژوهشی ۱۵ سال گذشته، بررسی می‌کند که چگونه ناظران مدیران و رهبران مدارس این دوگانگی ارزیاب-مربی را مدیریت می‌کنند. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA 2020، این مرور چارچوب‌های نظری، راهبردهای ساختاری و شیوه‌های ارتباطی را که تعارض نقش را در ۲۲ مطالعه تجربی کاهش می‌دهند، تحلیل می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه این تنش به طور کامل قابل حذف نیست، اما می‌توان آن را از طریق تفکیک نقش‌ها، کاهش دامنه کنترل، پرورش ایمنی روان‌شناختی و استفاده از گفت‌وگوهای بازتابی مبتنی بر پرسش به طور مؤثری مدیریت کرد. این مرور در پایان با ارائه مدل تلفیقی نظارت بر مدیران، پیامدهایی برای سیاست‌گذاری در سطح منطقه آموزشی و توصیه‌هایی برای ایجاد محیط‌های نظارتی فراتر از رعایت مقررات به منظور تحول واقعی آموزشی ارائه می‌دهد.

Universities want placements filled, students want them completed, and community partners are left to reconcile a mismatch no one asked them to navigate. This practice-informed provocation draws on work-integrated learning (WIL) scholarship and my experience as placement coordinator to argue that community engagement is often raised as a value in psychology placements but insufficiently embedded in placement infrastructure. Community engagement may appear in program rationales and accreditation documents but rarely in the structural design of how placements are resourced and supported. In other words, there is a gap between what we say about community engagement and what we build into our placement systems (Jackson et al., 2017). Based on my experience, I argue that community partners are often positioned as hosts rather than co-designers of professional learning, left carrying substantial, under-recognised responsibility for student learning. Postgraduate psychology placements cannot be ethically scaled through transactional placement models. If universities want community partners to sustain student learning, they must resource relational co-design as core placement infrastructure, rather than treat it as optional engagement work.

دانشگاه‌ها خواهان تکمیل کارورزی‌ها هستند، دانشجویان نیز خواهان اتمام آن‌ها، و شرکای اجتماعی در نهایت باید با عدم تطابقی مواجه شوند که هیچ‌کس از آن‌ها نخواسته بود آن را مدیریت کنند. این مقاله مبتنی بر تجربه عملی، با بهره‌گیری از پژوهش‌های یادگیری تلفیقی با کار (WIL) و تجربه شخصی نویسنده به عنوان هماهنگ‌کننده کارورزی، استدلال می‌کند که مشارکت اجتماعی اغلب به عنوان یک ارزش در کارورزی‌های روان‌شناسی مطرح می‌شود اما به طور کافی در زیرساخت‌های کارورزی نهادینه نشده است. مشارکت اجتماعی ممکن است در توجیه‌نامه‌های برنامه و اسناد اعتباربخشی ذکر شود، اما به ندرت در طراحی ساختاری نحوه تخصیص منابع و حمایت از کارورزی‌ها لحاظ می‌شود. به عبارت دیگر، شکافی میان آنچه درباره مشارکت اجتماعی بیان می‌کنیم و آنچه در سامانه‌های کارورزی خود پیاده می‌سازیم وجود دارد (Jackson و همکاران، ۲۰۱۷). بر اساس تجربه نویسنده، شرکای اجتماعی اغلب به عنوان میزبان و نه هم‌طراحان یادگیری حرفه‌ای جای می‌گیرند و مسئولیت قابل توجه و کمتر شناخته‌شده‌ای را برای یادگیری دانشجویان بر عهده دارند. کارورزی‌های تحصیلات تکمیلی روان‌شناسی را نمی‌توان به طور اخلاقی از طریق مدل‌های کارورزی معاملاتی گسترش داد. اگر دانشگاه‌ها می‌خواهند شرکای اجتماعی یادگیری دانشجویان را پایدار سازند، باید هم‌طراحی رابطه‌محور را به عنوان زیرساخت اصلی کارورزی تأمین منابع کنند و نه آن را به عنوان فعالیت اختیاری مشارکتی تلقی نمایند.

Work-integrated learning (WIL) is increasingly conceptualised as a curriculum-embedded process that may include non-placement activities designed to make professional practice visible early in a degree. This study evaluates a first-year, community-engaged WIL model embedded within a sport development degree. The curriculum integrated practitioner interaction, site visits, applied learning tasks, and structured reflection to support students’ early engagement with professional and community contexts. Using a convergent mixed-methods design (n = 89), the study examined whether participation in this curriculum was associated with students’ vocational identity and sense of belonging during transition to university. Health-related degrees, in which professional exposure is typically deferred, were used as a contextual comparison. Students who experienced the first-year WIL curriculum reported stronger vocational identity, particularly in relation to professional belonging and identification with a future profession. Qualitative findings indicated that practitioner interaction, authentic tasks, and guided reflection helped students visualise professional roles and develop clearer understandings of career pathways, whereas students without structured early exposure described a more exploratory first-year experience centred on disciplinary learning and peer connection. The study contributes to WIL scholarship by positioning first-year, non-placement, community-engaged WIL as an identity-forming process rather than solely a late-stage employability intervention. It proposes a scalable curriculum model for supporting transition, belonging, and career development through practice-visible learning.

یادگیری تلفیقی با کار (WIL) به طور فزاینده‌ای به عنوان فرایندی درون‌برنامه‌ای مفهوم‌سازی می‌شود که می‌تواند شامل فعالیت‌های بدون کارورزی باشد و هدف آن آشکار ساختن عمل حرفه‌ای در ابتدای دوره تحصیلی است. این پژوهش یک مدل WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی را که در سال اول یک دوره توسعه ورزش جای‌گذاری شده است، ارزیابی می‌کند. برنامه درسی مذکور، تعامل با متخصصان، بازدید از محل، تکالیف یادگیری کاربردی و بازتاب ساختاریافته را برای حمایت از مشارکت زودهنگام دانشجویان با زمینه‌های حرفه‌ای و اجتماعی ادغام نمود. با استفاده از طرح آمیخته همگرا (n = 89)، این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در این برنامه درسی با هویت حرفه‌ای و احساس تعلق دانشجویان در دوره گذار به دانشگاه ارتباط دارد یا خیر. رشته‌های مرتبط با سلامت که در آن‌ها مواجهه حرفه‌ای معمولاً به تعویق می‌افتد، به عنوان مقایسه زمینه‌ای مورد استفاده قرار گرفتند. دانشجویانی که برنامه درسی WIL سال اول را تجربه کردند، هویت حرفه‌ای قوی‌تری به ویژه در ارتباط با احساس تعلق حرفه‌ای و شناسایی با حرفه آینده گزارش دادند. یافته‌های کیفی نشان داد که تعامل با متخصصان، تکالیف اصیل و بازتاب هدایت‌شده به دانشجویان کمک کرد تا نقش‌های حرفه‌ای را تجسم کرده و درک روشن‌تری از مسیرهای شغلی پیدا کنند، در حالی که دانشجویان فاقد مواجهه ساختاریافته زودهنگام، تجربه‌ای اکتشافی‌تر در سال اول داشتند که بر یادگیری رشته‌ای و ارتباط با همسالان متمرکز بود. این پژوهش با قرار دادن WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی بدون کارورزی در سال اول به عنوان فرایندی هویت‌ساز، نه صرفاً مداخله‌ای برای اشتغال‌پذیری در مراحل پایانی، به ادبیات WIL کمک می‌کند. همچنین یک مدل برنامه درسی مقیاس‌پذیر برای حمایت از گذار، احساس تعلق و توسعه شغلی از طریق یادگیری مبتنی بر مشاهده عمل حرفه‌ای پیشنهاد می‌کند.

In increasingly diverse and polarized societies, honours education faces the challenge of preparing students to engage constructively with differences in – personal and disciplinary - perspectives, identities, experiences, values and emotions. Dialogue is recognized as a powerful practice for fostering mutual understanding and empathy, perspective taking, and collaboration in diverse learning environments. This article compares two structured dialogue methods that support such learning: the Toolbox dialogue method and the Keti Koti Table dialogue method. Drawing on scholarship in education, collaboration and communication, we analyse the cognitive and the affective and social dimensions of dialogue. Toolbox dialogue was developed to help participants identify and reflect on differences and similarities in underlying beliefs, values, and assumptions, particularly in interdisciplinary education and research. Keti Koti Table dialogue was designed to foster mutual understanding and empathy through the sharing of personal narratives and emotions concerning sensitive societal issues, like the legacies of colonialism and slavery. While the methods differ in structure, scale, and emphasis, both methods contribute to students’ intellectual, interpersonal, and reflective development by creating structured opportunities for deep listening, perspective taking, and collaborative meaning-making. Their complementary strengths make them valuable pedagogical tools for honours education, particularly in contexts characterized by diversity, complexity, and societal polarization.

در جوامع روزافزون متنوع و قطبی‌شده، آموزش افتخاری با چالش آماده‌سازی دانشجویان برای تعامل سازنده با تفاوت‌های دیدگاه‌های شخصی و رشته‌ای، هویت‌ها، تجارب، ارزش‌ها و هیجانات مواجه است. گفت‌وگو به‌عنوان یک روش قدرتمند برای تقویت درک متقابل و همدلی، اتخاذ دیدگاه و همکاری در محیط‌های یادگیری متنوع شناخته می‌شود. این مقاله دو روش ساختاریافته گفت‌وگو که از چنین یادگیری حمایت می‌کنند را مقایسه می‌کند: روش گفت‌وگوی Toolbox و روش گفت‌وگوی Keti Koti Table. با بهره‌گیری از پژوهش‌ها در حوزه آموزش، همکاری و ارتباطات، ابعاد شناختی، عاطفی و اجتماعی گفت‌وگو را تحلیل می‌کنیم. گفت‌وگوی Toolbox برای کمک به شرکت‌کنندگان در شناسایی و تأمل بر تفاوت‌ها و شباهت‌ها در باورها، ارزش‌ها و فرضیات زیربنایی، به‌ویژه در آموزش و پژوهش میان‌رشته‌ای توسعه یافته است. گفت‌وگوی Keti Koti Table با هدف تقویت درک متقابل و همدلی از طریق به‌اشتراک‌گذاری روایت‌های شخصی و هیجانات مرتبط با مسائل حساس اجتماعی مانند میراث استعمار و برده‌داری طراحی شده است. اگرچه این دو روش از نظر ساختار، مقیاس و تأکید متفاوت‌اند، هر دو با ایجاد فرصت‌های ساختاریافته برای شنیدن عمیق، اتخاذ دیدگاه و معناپردازی مشارکتی، به رشد فکری، بین‌فردی و تأملی دانشجویان کمک می‌کنند. نقاط قوت مکمل این دو روش، آن‌ها را به ابزارهای ارزشمند آموزشی برای آموزش افتخاری، به‌ویژه در زمینه‌های متنوع، پیچیده و قطبی‌شده اجتماعی تبدیل می‌کند.

This study examines citizenship education as a contested pedagogical space within settler colonial states. It focuses on tensions between state commitments to reconciliation and immigrant naturalization systems dependent on settler state legitimacy. To do so, it draws on interviews with adult educators in Vancouver, Canada, on the unceded traditional territories of the xwməθkwəy̓əm (Musqueam), Sḵwx̱wú7mesh (Squamish), and səlilwətaɬ (Tsleil-Waututh) Nations. Using street-level bureaucracy theory, it frames citizenship educators as frontline actors navigating unresolved policy contradictions. ‘Downloading’ is conceptualized as a form of policy displacement through which reconciliation is publicly acknowledged but incompletely institutionalized, shifting responsibility for making this contradiction governable onto community-based adult educators. Three interrelated dimensions of downloading are identified: epistemic, moral, and affective-temporal. Rather than read this gap as a failure of policy implementation, the paper argues that downloading functions as a mechanism through which settler colonial citizenship is itself operationalized by re-stabilizing settler state legitimacy. Beyond adult citizenship education, the analysis offers a broader framework for decolonial and anti-racist education scholarship, including K–12 contexts, by highlighting how symbolic political commitments can redistribute responsibility while leaving institutional contradictions intact.

این مطالعه به بررسی آموزش شهروندی به‌عنوان فضایی آموزشی و مناقشه‌آمیز در دولت‌های استعماری مهاجرنشین می‌پردازد. تمرکز پژوهش بر تنش‌های میان تعهدات دولتی به آشتی و نظام‌های اعطای تابعیت به مهاجران است که بر مشروعیت دولت مهاجرنشین متکی هستند. بدین منظور، پژوهش از مصاحبه با آموزگاران بزرگسال در شهر ونکوور کانادا، واقع بر سرزمین‌های سنتی و تصرف‌نشده اقوام xwməθkwəy̓əm (Musqueam)، Sḵwx̱wú7mesh (Squamish) و səlilwətaɬ (Tsleil-Waututh) بهره می‌گیرد. با استفاده از نظریه بوروکراسی سطح خیابان، آموزگاران شهروندی به‌عنوان کنشگران خط مقدم که در حال هدایت تناقض‌های حل‌نشده سیاستی هستند، چارچوب‌بندی می‌شوند. «انتقال مسئولیت» به‌عنوان شکلی از جابجایی سیاستی مفهوم‌سازی می‌شود که طی آن آشتی به‌صورت عمومی به رسمیت شناخته می‌شود اما به‌طور ناقص نهادینه می‌شود و مسئولیت مدیریت این تناقض به آموزگاران بزرگسال مبتنی بر جامعه منتقل می‌گردد. سه بُعد مرتبط با انتقال مسئولیت شناسایی شده‌اند: معرفتی، اخلاقی و عاطفی-زمانی. این مقاله به‌جای تفسیر این فاصله به‌عنوان شکست در اجرای سیاست، استدلال می‌کند که انتقال مسئولیت به‌عنوان سازوکاری عمل می‌کند که از طریق آن شهروندی استعماری مهاجرنشین خود به اجرا درمی‌آید و مشروعیت دولت مهاجرنشین را بازتثبیت می‌کند. فراتر از آموزش شهروندی بزرگسالان، این تحلیل چارچوبی گسترده‌تر برای پژوهش‌های آموزشی استعمارزدایانه و ضدنژادپرستانه، از جمله در زمینه‌های K–12، ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد چگونه تعهدات سیاسی نمادین می‌توانند مسئولیت را بازتوزیع کنند در حالی که تناقض‌های نهادی را دست‌نخورده باقی می‌گذارند.