teacher education

The study examined the relationship between Educational Philosophical Orientation and the Organizational practices of Secondary Mathematics teachers. Using a descriptive-correlational quantitative design, the study involved 150 secondary mathematics teachers and investigated how educational philosophical orientations are associated with teachers’ organizational practices. Findings revealed that Pragmatism obtained the highest mean score (M = 3.852) indicating that the teacher generally valued practical, experiential and problem-solving approaches in mathematics instruction. However, regression results show that Pragmatism did not significantly predict their actual practices. Instead, Idealism emerged as a significant positive predictor of Planning and Lesson Preparation( b = 0.343, p<.001), Collaboration with Colleagues and School Personnel ( b = 0.206, p = 0.044) and Professional Responsibility ( b = 0.374, p<.001). Realism was a significant predictor of Classroom Organization and Management ( b = 0.216, p = .038), and Existentialism did not significantly predict any of the Organizational Practice Dimensions. These findings indicate that the relationship between educational philosophical orientation and teachers’ organizational practice is domain specific rather than uniform across professional activities. The higher endorsement of Pragmatism alongside its lack of significant unique predictive contribution also suggests that teachers espoused philosophical preferences do not necessarily correspond directly to their professional practices. Overall, the finding highlights the value of integrating philosophical reflection with practical and contextual consideration in teacher education and professional development, particularly in strengthening teachers’ awareness of how educational beliefs relate to their professional practice.

This article analyzes Brazilian academic production on Food and Nutrition Education (FNE) and teacher education based on theses and dissertations available in the Brazilian Digital Library of Theses and Dissertations, published between 2006 and 2024. The review was conducted in seven stages and used content analysis to investigate the selected studies. The results highlight the contribution of different fields of knowledge to the area, with a predominance of female researchers holding degrees in Nutrition or teacher education programs. Most studies focused on Elementary Education, particularly within the Natural Sciences curriculum, and employed participatory methodologies such as action research and ethnography. The teacher education initiatives analyzed were generally grounded in the Reference Framework for Food and Nutrition Education and the Dietary Guidelines for the Brazilian Population, fostering reflective and contextualized approaches. Thus, the present study found that teacher education in Food and Nutrition Education should promote autonomy, critical reflection, and the collective construction of knowledge, in line with contemporary educational perspectives.

Character education is an important foundation for preparing preservice teachers. However, the internalization of moral values does not necessarily entail the ability to make ethical decisions in professional practice. This article aims to synthesize the conceptual relationships among character education, moral development, professional identity, and professional ethics among preservice teachers and formulate a framework for strengthening teacher education. The study employed an integrative literature review involving targeted searches for major theoretical works and scholarly articles on character education, moral reasoning, teachers’ professional ethics, and preservice teacher education. The literature was analyzed thematically by comparing theoretical foundations, research contexts, findings, and pedagogical implications. The synthesis indicates that the transition from personal character to professional ethics is a nonlinear process integrating five mechanisms: recognition of values and moral sensitivity, role modeling, reasoning through ethical dilemmas, guided reflection during field placements, and an institutional culture consistent with ethical values. The synthesis also identifies a gap between ethical knowledge and the ability to apply moral concepts explicitly when considering conflicts between values. These findings underscore the need for ethics education that connects an understanding of norms with reasoning practice and reflection on professional experiences. This article proposes a Character–Professional Ethics Transition Model linking value internalization, moral reasoning, professional identity formation, and accountable ethical action. In practical terms, the framework may guide the integration of learning based on ethical dilemmas, reflection on field placements, and the strengthening of institutional culture into preservice teacher education. The proposed model requires empirical testing, particularly through longitudinal research in Indonesian teacher education contexts.

Foundational literacy is central to participation and subsequent learning, yet the instructional routes through which beginning readers encounter print are not equally accessible to all learners. In Tanzania, renewed attention to systematic phonics and early-grade reading has increased the relevance of decodable texts: texts designed to give learners opportunities to apply previously taught grapheme–phoneme correspondences. Their instructional value, however, cannot be assessed only in terms of the linguistic structure of the text. Classroom activities, teacher directions, response requirements, assessment procedures, and available formats can either widen or restrict access. This scoping review maps literature and policy- and curriculum-related evidence concerning decodable or phonics-oriented early reading in Tanzanian primary education and examines the extent to which the evidence engages with accessibility, learner variability, and Universal Design for Learning (UDL). The review follows PRISMA-ScR and considers literature published between 2014 and 2026. The synthesis indicates a plausible pedagogical alignment between controlled text and the development of decoding, while also revealing a major gap in directly tested evidence on inclusive adaptations of decodable materials in Tanzania. Across the mapped literature, accessibility is more often treated as an implementation concern than as a design principle embedded in reading materials from the outset. The review therefore advances the concept of inclusive decodable-text pedagogy, in which systematic phonics is retained while unnecessary sensory, motor, speech, and communication barriers are reduced through multiple means of representation, action and expression, and engagement. Implications are developed for curriculum design, teacher education, classroom practice, formative assessment, and future research. The central conclusion is that decodability and accessibility should be treated as complementary properties: a text may be linguistically decodable yet still be instructionally inaccessible if participation depends on a single route that is unrelated to the intended literacy skill.

Geometry problem-solving requires learners to coordinate conceptual knowledge, spatial representation, strategy use and the regulation of cognition, motivation and effort. This systematic review examined how self-regulated learning (SRL) operates in geometry problem-solving and which learner, task, social, instructional and developmental conditions shape it. A Scopus search reported according to PRISMA 2020 identified 1,298 records; database limits left 529, and eligibility screening retained 32 empirical studies published from 2021 to 2026. Twelve studies involved undergraduates or pre-service teachers, seven involved school pupils, one involved kindergarten children and 12 did not state the educational level in the extracted records. Study quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and thematic synthesis identified four themes: planning and strategic regulation; monitoring, control and strategy adaptation; learner characteristics and outcomes; and instructional scaffolding and technology. Successful performance was associated with problem representation, strategy selection, monitoring, error detection, adaptation and evaluation. Diagnostic and elaborated feedback, content-focused peer feedback and supportive scaffolding were more informative than the presence of technology. Evidence on learner characteristics was mainly correlational, and evidence on young learners was thin. The review proposes a Process-Oriented Framework of Self-Regulated Geometry Problem-Solving that links input conditions, forethought, performance regulation, reflection, and outcomes and it is best supported for adolescent and adult learners. Future research should combine self-report with behavioural, longitudinal and process-tracing evidence and develop age-appropriate SRL measures for young children.

Teacher assessment literacy has received increasing attention, yet evidence remains fragmented across studies. This systematic review and meta-analysis synthesized 18 studies comprising 21 independent samples using the ALI, CALI, and TALQ instruments. The pooled mean score was 16.48 (95% CI [14.86, 18.10]) on a 35-point scale, indicating low assessment literacy, with substantial between-study heterogeneity (I² = 99.21%). Publication year, geographical region, instrument type, teacher status, teaching level, and subject specialization were not significant moderators. This review provides the first quantitative benchmark of teacher assessment literacy across the ALI, CALI, and TALQ instruments and highlights the need to strengthen assessment literacy through pre-service education, continuous professional development, and context-responsive educational policies.

While research into inclusivity and dyslexia, a neurodevelopmental condition affecting language learning, has gained greater attention, multilevel stakeholders’ perspectives across both public schools and teacher education programs remain underexplored. Addressing this gap, this study adapts the broader UNESCO Policy Review Framework as a lens for investigating dyslexia-friendly inclusive practices among ELT stakeholders, including in-service teachers, school administrators, teacher educators, and university administrators in the Riau Islands, Indonesia. Utilizing a mixed-methods research design, this study gathered data through questionnaires, classroom observations, and semi-structured interviews. Subsequently, data were analyzed via descriptive statistics and thematic analysis. Results revealed limited awareness of dyslexia and inclusive education, alongside misconceptions and reliance on special schools. Although inclusive practices were evident (mainly differentiated instruction), specific support for students with dyslexia remained unaddressed. Despite inclusion being viewed positively and mandated within the education system, its implementation remained weak. The study offers implications for systemic reform, suggesting that ELT stakeholders enhance their inclusive practices through training and developing inclusive institutional management. Additionally, teacher education institutions should pursue curricular adjustments to incorporate dyslexia-friendly inclusive practices.

This study contributes to the scholarship of teaching and learning (SoTL) by examining how case-based teaching and threshold concepts promote culturally inclusive pedagogical practices among pre-service teachers (PSTs). Our research design reflects SoTL principles by taking a systematic, transparent, iterative, and collaborative approach to collecting, analysing, and sharing data. Our work is explicitly aligned with theoretical frameworks, and we address unresolved issues in order to facilitate transformative learning. We aimed to explore how PSTs perceive culturally inclusive pedagogy and professional competence in a case-based course. Three key findings emerged: increased awareness of classroom diversity, a change in the PSTs’ understanding of culturally inclusive teaching, and resistance to exploratory learning designs. Many PSTs demonstrated transformative learning and sound professional judgment. However, some expressed resistance and uncertainty, underscoring the importance of scaffolding and support. The findings align with the literature on threshold concepts as gateways to boundary crossing and a deeper understanding of diversity in SoTL. The results highlight the potential of case-based teaching to encourage metacognitive reflection and to promote inclusive educational practices in teacher education programs. The study demonstrates that designing inquiry-based learning activities that integrate case studies and threshold concepts can facilitate critical reflection and metacognition among PSTs.

This study aimed to investigate the effectiveness of a training program based on constructivist theory in improving the pedagogical competencies of female digital skills teachers. To achieve this aim, a quasi-experimental approach was employed with a sample of 20 female digital skills teachers. A pedagogical competency test was developed, and its validity and reliability were established. The findings revealed statistically significant differences at the significance level of α ≤ 0.05 between the mean post-test scores of the experimental and control groups in the dimension of subject-matter knowledge, attributable to the training program. Statistically significant differences were also found between the two groups’ mean post-test scores in the dimension of knowledge of students’ characteristics and educational needs, attributable to the training program. Finally, the results indicated statistically significant differences between the two groups’ mean post-test scores in the dimension of pedagogical knowledge, attributable to the training program. The study offered several recommendations, most notably incorporating constructivist theory-based training programs into teachers’ professional development across different disciplines because of their role in improving knowledge of instructional content, students’ characteristics and educational needs, and teaching principles and strategies. It also recommended providing specialized training programs in teaching methods and strategies, with particular emphasis on training teachers to select the most appropriate instructional strategy according to the nature and characteristics of their students.

Despite global advances in digital pedagogy, structured professional development that integrates technology into martial arts instruction remains scarce. Grounded in the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework, this explanatory sequential mixed-methods study examined the self-described TPACK proficiency of Wushu teachers and the specific proficiency gaps they experience in practice. A researcher-developed questionnaire was administered to a random sample of Wushu teachers, and ten of them were subsequently interviewed. Quantitative findings indicate that teachers are generally proficient across all three TPACK domains (overall M = 2.98, SD = 0.26), with Content Knowledge ranking highest (M = 3.01) and Technological Knowledge lowest (M = 2.96). Qualitative findings, however, revealed three concrete gaps: limited use of mobile and wearable technologies, absence of standardized tools for performance assessment, and inadequate understanding of biomechanics and physical conditioning principles. The study concludes that Wushu teachers possess strong mastery of technique and instructional strategy but require targeted development in technology integration, objective assessment, and the science of movement. A four-module ITM-Wushu (Integrated TPACK Training Model for Wushu Teachers) is proposed to address these gaps. Implications for teacher education and suggestions for future research are discussed.

This article examines the curricular articulation of the Teaching Practice Unit (Práctica Docente, PD) in three Higher Institutes of Teacher Education (ISFD), managed by the Province of Córdoba (Argentina). It is organized around three analytical levels -horizontal, vertical and inter-institutional- and it draws on a qualitative, descriptive-interpretive study: documentary analysis, interviews with two members of the provincial curriculum team and five school principals, and a survey of nine PD instructors. Results show specific devices for horizontal articulation (integrative workshops and seminars), vertical articulation (spiral progression and complementary regulations), and a relationship with partner schools that participants themselves describe as still developing. Limitations, including the absence of partner schools' voices, and the relation to recent provincial curricular changes are discussed.

This study examined teacher candidates' technostress levels and information and communication technology (ICT) competencies, the association between these constructs, and differences according to selected variables. A quantitative correlational survey design was used with 427 third- and fourth-year teacher candidates from nine programs at the Faculty of Education, Akdeniz University, in the 2024–2025 academic year. Data were collected with the Teachers' Technostress Levels Defining Scale, adapted for teacher candidates, and the ICT Competencies Scale for Teacher Candidates and were analyzed with simple linear regression, Mann–Whitney U, and Kruskal–Wallis H tests; group comparisons were treated as exploratory and adjusted with the Holm procedure. Mean technostress scores fell within the upper third of the possible range, and mean ICT competence scores fell within the lower third. ICT competence was negatively associated with technostress and accounted for 36.5% of its variance. Female candidates reported higher technostress than males, with small effect sizes. Technostress was higher and ICT competence was lower in the Science and Guidance and Psychological Counseling programs. Because the design is cross-sectional, these findings indicate associations rather than causal effects.

The article provides a theoretical and methodological rationale for the use of creative psychological and pedagogical technologies in teaching subject-specific methodologies of natural science disciplines in higher education. The relevance of the study is determined by the need to shift from the acquisition of reproductive knowledge to productive, inquiry-oriented, and professionally focused learning activities in the training of prospective teachers in natural science disciplines. Such activities enable students to generate ideas, formulate and test hypotheses, model natural processes, make methodologically grounded decisions, and create educational products. The aim of the article is to clarify the concept of creative psychological and pedagogical technologies, identify the features that determine their creative orientation, and substantiate the principles, conditions, and criteria for their selection and implementation in the professional training of prospective teachers of natural science disciplines. The study is theoretical and analytical in nature. The source base comprises regulatory documents, research articles, and methodological publications addressing the development of creativity, inquiry- and problem-based learning, teacher education in natural science disciplines, and the use of project-based, digital, and geoinformation tools. Analysis and synthesis, comparison, generalization, systematization, classification, pedagogical modeling, and methodological extrapolation were employed. Creative psychological and pedagogical technologies are understood as pedagogical technologies whose organization creates conditions for productive creative activity through openness to problems, variability of possible solutions, independent generation and verification of ideas, and the creation of a result that is new to the learner. Their implementation in natural science teacher education requires combining originality and variability with scientific validity, evidence-based reasoning, and verifiability. The methodological tools were systematized according to their functional purposes, distinguishing pedagogical technologies, methods, and types of activity, educational approaches, and digital tools. Psychological and pedagogical conditions and criteria for their selection were identified. The theoretical analysis provides grounds for considering problem- and inquiry-based learning, project-based learning, case-based learning, design thinking, modeling, open-ended tasks, geoinformation services, and virtual laboratories as promising tools for organizing creatively oriented learning activities of prospective teachers of natural science disciplines. Their appropriate integration may potentially contribute to the development of creative, critical, and systemic thinking, inquiry skills, and the ability to apply knowledge in non-standard educational and professional situations; however, these effects require further empirical verification. The findings may be used to develop educational programs and instructional materials for the professional training of prospective teachers in natural science disciplines.

Background Assessing dance performance in physical education teacher education (PETE) requires judges to integrate technical and aesthetic qualities. Analytic rubrics make relevant dimensions explicit, whereas Adaptive Comparative Judgment (ACJ) elicits holistic pairwise decisions and produces a relative performance scale. This study compared the outcomes and student perceptions associated with the two approaches. Methods Seventeen pre-service teachers assessed 46 video-recorded student dance performances using an analytic rubric and ACJ. An expert reference was derived from five PETE lecturers who had assessed the performances live using the rubric and subsequently evaluated the video recordings through ACJ. Analyses examined rubric reliability and ACJ precision, convergence between method-derived rankings, student–expert rank alignment, cross-condition rubric score differences, and students’ perceptions of ease of use, usefulness, transparency, and fairness. Results Rubric- and ACJ-derived rankings were strongly associated within the student panel (Spearman's ρ = .863) and the expert reference panel ( ρ = .879). Aggregated student rankings also aligned closely with the expert-reference rankings under rubric scoring ( ρ = .890) and ACJ ( ρ = .888), with no clear difference in alignment between the methods. Aggregated student rubric scores showed high reliability, ICC(2,17) = .955, while ACJ scale separation reliability was .780 for students and .836 for experts. Student video-based rubric scores were, on average, 0.77 points higher than the archived live expert consensus scores. Students perceived ACJ as easier to use but the analytic rubric as more transparent. Perceived usefulness did not differ clearly, while fairness ratings descriptively favored the rubric. Conclusion Analytic rubric scoring and ACJ produced strongly convergent aggregate rankings, and the aggregated student panel differentiated relative performance quality in ways closely aligned with the expert reference under both approaches. However, the methods differed in score interpretation and perceived transparency. The results support considering ACJ as a complementary approach for digitally supported assessment and moderation rather than as a direct replacement for criterion-based summative assessment.

Academic achievement in higher education is associated not only with individual and instructional factors but also with students' social environment. However, evidence on peer environments among Social Studies Education students in Indonesia remains limited, particularly regarding how peer interactions are experienced in academic contexts. This study examines the relationship between peer environment and academic achievement among pre-service Social Studies teachers at the Social Studies Education Study Program, Faculty of Education and Teacher Training, State Islamic University of Maulana Malik Ibrahim Malang. A sequential explanatory mixed-methods design was used. The quantitative phase involved 220 students from a population of 488 students in the 2023, 2024, and 2025 cohorts and was analyzed using PLS-SEM. The qualitative phase involved semi-structured interviews with 15 students selected purposively from the quantitative phase. The quantitative results indicated a positive and statistically significant association between peer environment and academic achievement (β = 0.145; t = 2.123; p = 0.034), although the effect size was small (f² = 0.014) and the model explained 1.5% of the variance in academic achievement (R² = 0.015). The qualitative findings identified four themes: academic behavior modeling, socio-academic support, group learning norms, and positive competitive drive. Together, the findings suggest that peer environment is a contextual factor associated with academic achievement through students' academic behaviors and interactions, rather than a dominant determinant of GPA. The study extends the application of Peer Influence Theory to pre-service Social Studies teacher education by highlighting the academic orientation and quality of peer interactions.

Vocabulary acquisition constitutes a fundamental component in learning English as a foreign language; however, traditional teaching methods do not always promote motivation or long-term lexical retention. In this context, the present study aimed to analyze the effectiveness of storytelling with urban legends in teaching vocabulary to young English learners. The re-search was developed under a quantitative approach and a quasi-experimental pretest and posttest design with a single group. The sample consisted of 48 students from the National and Foreign Languages Pedagogy major at the Technical University of Cotopaxi, and for data collection, a 30-item multiple-choice vocabulary test was used, which was applied before and after a pedagogical intervention based on four storytelling sessions using urban legends, de-signed for this research and validated through the judgment of three expert professors from the National and Foreign Languages Pedagogy major. The data were analyzed using descrip-tive statistics in Microsoft Excel, and the results showed an increase in the mean scores, which went from 20.27 in the pretest to 24.94 in the posttest; likewise, the minimum score increased from 5 to 11 points and the standard deviation decreased from 5.79 to 5.03, evi-dencing a more homogeneous performance after the intervention. In conclusion, the findings suggest that storytelling with urban legends constitutes a pertinent pedagogical strategy to strengthen English vocabulary learning by providing meaningful narrative contexts that favor the comprehension, retention, and use of new words.

Background: Preservice teachers may solve equality tasks correctly while still explaining them procedurally, suggesting that correct performance does not necessarily reflect a relational understanding of the equal sign. When planning lessons, they must translate their mathematical understanding into instructional decisions, making lesson redesign a useful context for examining developing pedagogical reasoning. Aim: This study explored what critique-mediated lesson redesign revealed about preservice mathematics teachers’ emerging pedagogical reasoning when planning Grade 7 lessons on the equal sign. Setting: The study took place in a mathematics methodology course at a South African university. Methods: A qualitative multiple-case artefact-analysis design was used. Three group lesson redesigns were compared using lesson plans, written rationales and lecturer critique. The Knowledge Structures of Teaching in Emerging Practice (K-STEP) framework was used to interpret how the groups’ reasoning developed during redesign. Results: Redesign prompted greater attention to relational meanings of the equal sign, conceptual sequencing and learner understanding, although procedural routines and limited responses to anticipated learner thinking persisted. Conclusion: Critique-mediated lesson redesign made visible the uneven nature of developing pedagogical reasoning. The groups began to move towards more relational and learner-responsive lesson designs, although this development remained incomplete. Contribution: The study shows how lesson redesign can be used not only to improve planning but also to explore how preservice teachers interpret, revise and justify instructional decisions.

The University of South Africa (UNISA) is the largest higher education institution (HEI) in Africa. In fact, UNISA is one of the largest and leading open-distance e-learning (ODeL) institutions in the world and is reputable for its commitment to providing increased access to quality education and flexible teaching. Therefore, UNISA presents a unique context for exploring teacher education through flexible learning. To this end, the current research was conducted between February and May of 2025 and explored the role of flexible learning in teacher education at an influential model in the Global South. The rationale for this research was grounded in the need to address educational challenges in Africa through innovative teaching methods. Employing systematic document analysis and governed by the principles of grounded theory in the collection and analysis of data, this study aimed to explore UNISA’s provision of flexible teacher education. The findings revealed that flexible teacher education in Africa is a necessity and a complex undertaking. It is shaped by demographic pressures, economic constraints, historical inequalities, and crisis events such as the COVID-19 pandemic. Flexible learning expands access, reduces costs, and offers opportunities for curriculum transformation. Its effectiveness, however, is constrained by systemic challenges, including digital inequalities, resistance to pedagogical change, and limitations in institutional capacity. A key contribution of this research is the development of an emerging theory that reveals that flexible education is a balancing act between expanding access and maintaining quality.

Creative competence, defined as the knowledge, skills, and dispositions required both to act creatively and to cultivate creativity in learners, is increasingly framed as a core professional capability for teachers, yet initial teacher education rarely addresses it systematically. This brief research report examines whether a game-based instructional module embedded in a standard pedagogy course can strengthen pre-service teachers' creative competence. Using a quasi-experimental, nonequivalent-groups pre-test/post-test design, two intact cohorts of undergraduate pre-service teachers ( N = 118) completed either a 12-week game-based module (“Creative Pedagogy Lab”; n = 61) or a conventional seminar covering the same syllabus ( n = 57). Outcomes included creative self-efficacy and creative personal identity (Short Scale of Creative Self), teaching-for-creativity competence, divergent thinking (Alternative Uses Task), and blind consensual ratings of an authentic lesson-design product; reflective journals and focus groups captured participants’ experiences. Covariate-adjusted analyses showed significant advantages for the game-based condition in creative self-efficacy ( η p² = .10), teaching-for-creativity competence ( η p² = .12), originality of ideas ( η p² = .06), and rated creativity of lesson designs (d = 0.82). No significant effect emerged for ideational fluency, and the effect on creative personal identity was small and did not survive correction for multiple comparisons. Qualitative findings offer contextual insight into these patterns rather than independent evidence of causal mechanism: participants described the games as low-stakes “safe-fail” spaces that granted permission to experiment, while time pressure and coverage anxiety constrained engagement. The results provide preliminary evidence that game-based approaches can be integrated into professional preparation without displacing core content, and they point to organizational conditions—curricular space, facilitator development, and assessment alignment—needed to sustain such approaches in teacher-education organizations. As a single-institution study with a predominantly female, elementary-track sample, these findings are preliminary and may not generalize to other subject areas, institutions, or more gender-balanced cohorts.

This article analyzes the challenges and possibilities of incorporating socio-emotional competencies into teacher education, aiming to contribute to the development of an integrative and humanizing pedagogy. Based on a qualitative bibliographic review, recent studies (2020–2025) were examined, highlighting the impact of socio-emotional competencies on teacher well-being, student engagement, and the quality of pedagogical relationships. The findings indicate that, although theoretical and practical advances have been made, significant gaps remain in initial and continuing education curricula, which are still largely centered on technical and content-based models. The article argues for the urgent need for public policies, curricular guidelines, and formative practices that foster teachers' emotional development, recognizing its essential role in creating healthy school environments and promoting meaningful learning. It concludes that educating emotionally competent teachers is crucial for a more sensitive, ethical, and effective education.

این مقاله چالش‌ها و امکانات ادغام شایستگی‌های اجتماعی-هیجانی در آموزش معلمان را تحلیل می‌کند و هدف آن کمک به توسعه یک پداگوژی یکپارچه و انسان‌دوستانه است. بر اساس یک مرور کتابشناختی کیفی، مطالعات اخیر (۲۰۲۰–۲۰۲۵) مورد بررسی قرار گرفتند که بر تأثیر شایستگی‌های اجتماعی-هیجانی بر بهزیستی معلمان، مشارکت دانش‌آموزان و کیفیت روابط پداگوژیک تأکید دارند. یافته‌ها نشان می‌دهند که اگرچه پیشرفت‌های نظری و عملی حاصل شده است، شکاف‌های قابل‌توجهی در برنامه‌های درسی آموزش اولیه و مستمر باقی مانده است که همچنان عمدتاً بر مدل‌های فنی و محتوامحور متمرکز هستند. این مقاله بر ضرورت فوری سیاست‌های عمومی، راهنماهای برنامه درسی و عملکردهای تربیتی که توسعه هیجانی معلمان را تقویت می‌کنند، تأکید می‌ورزد و نقش اساسی آن‌ها را در ایجاد محیط‌های مدرسه سالم و ترویج یادگیری معنادار به رسمیت می‌شناسد. این مقاله نتیجه می‌گیرد که تربیت معلمان دارای شایستگی هیجانی برای آموزشی حساس‌تر، اخلاقی‌تر و کارآمدتر حیاتی است.

Professional speech culture is an essential component of teacher preparation, yet university courses in this area often emphasize normative linguistic knowledge without sufficiently integrating its application to authentic pedagogical communication. This study aimed to preliminarily adapt and evaluate the Teacher's Speech Culture course for pre-service Kazakh language teachers by strengthening the integration of normative-linguistic, communicative-pragmatic, discursive, and interactive components of professional speech competence. A single-group pre-test–post-test design was used. Initially, 180 students were recruited from two higher education institutions in southern Kazakhstan; 156 completed all stages and were included in the final analysis. The adapted course combined theoretical instruction with professionally oriented communicative situations, independent construction of professional utterances, interactive tasks, and reflective analysis of speech behaviour. Professional speech competence was assessed before and after the course using diagnostic and performance-based measures. The assessment demonstrated satisfactory internal consistency (Cronbach's α = 0.86). Data were examined using pre-test -post-test comparisons and path analysis. Overall professional speech competence increased from M = 7.84 (SD = 1.62) to M = 9.72 (SD = 1.48), t (155) = 11.46, p < 0.001, Cohen's d = 0.92. Significant improvements were also observed across the normative-linguistic, communicative-pragmatic, discursive, and interactive components. Path analysis indicated that the ability to analyse professional communicative situations had the strongest direct association with professional speech competence. Professional speech competence was also positively associated with speech self-control and flexibility of professional speech behaviour. The findings provide preliminary empirical support for a practice-oriented adaptation of the Teacher's Speech Culture course that connects knowledge of language norms with contextual analysis, independent speech production, and regulation of professional communication. Given the absence of a separate control group, the observed changes should be interpreted as pre-test–post-test differences associated with course participation rather than evidence of a causal intervention effect. Further controlled studies involving broader samples are required to evaluate the effectiveness and generalizability of the adapted course.

Proving is a fundamental skill that pre-service mathematics teachers are expected to develop and to support in their future students. This study aimed to examine the proving processes of pre-service middle school mathematics teachers. To this end, a total of 30 participants were selected through maximum variation sampling from among pre-service teachers who had just been admitted to a middle school mathematics teacher education program and pre-service mathematics teachers at all year levels of the program, with six participants from each level, and the data of this qualitative study were collected through clinical interviews. The data were collected in the context of the concepts of function and number. According to the results of the study, participants at the higher year levels generally showed greater success in constructing the formal-rhetorical part of a proof and in solving its problem-centered part, indicating a cross-year pattern rather than individual longitudinal change. It was also concluded that even when participants in the upper years possessed knowledge of proof methods, either their lack of sufficient conceptual knowledge to solve the problem-centered part or their deficiencies in the use of mathematical language hindered the proving process. Furthermore, it was observed that the participants were unable to use the full range of proof methods; whereas proof by counterexample showed the highest success in the proving process at every level, participants experienced difficulties in the direct proof and proof by contraposition processes. The findings suggest that the formal-rhetorical and problem-centered parts of proof should be addressed explicitly and systematically across all year levels of mathematics teacher education programs.

Understanding the learning preferences of pre-service teachers is important for designing flexible and inclusive teacher education programmes. This study examined Honey and Mumford Learning Styles Questionnaire (LSQ) dimension scores and the resulting highest-scoring and tied maximum-score classifications among Level 100 pre-service teachers in Colleges of Education in the Ashanti Region of Ghana. It also examined whether these classifications were associated with gender, teaching-level specialisation, and programme family. A cross-sectional survey design was adopted. The accessible population comprised approximately 2,800 pre-service teachers across eight Colleges of Education, from which 1,496 respondents were included in the study. Data were collected using the 80-item Honey and Mumford LSQ, which assesses four learning-preference dimensions: Activist, Reflector, Theorist, and Pragmatist. For descriptive classification, the dimension with the highest observed score was identified for each respondent, while respondents with equal maximum scores on two or more dimensions were retained in a separate Tie category. Data were analysed using descriptive statistics, Pearson correlations, chi-square tests, Cramér's V, and multinomial logistic regression. Tied maximum scores were observed for 44.5% of respondents. Among respondents with a unique highest-scoring dimension, Activist was the most frequent classification (28.7%), followed by Theorist (12.0%), Reflector (9.5%), and Pragmatist (5.3%). Highest-scoring classification was significantly associated with gender, χ 2 (4, N = 1,496) = 17.91, p = .001, Cramér's V = .109; teaching level, χ 2 (4, N = 1,496) = 41.76, p < .001, Cramér's V = .167; and programme family, χ 2 (12, N = 1,496) = 178.94, p < .001, Cramér's V = .200. The effect sizes were relatively small. Multinomial regression identified differences in selected outcome contrasts, particularly for teaching level and programme family, although several estimates had wide confidence intervals and should be interpreted cautiously. The findings demonstrate considerable variation in LSQ score patterns and show that a substantial proportion of respondents could not be assigned a unique highest-scoring dimension. These results support cautious use of learning-style classifications as descriptive indicators of reported preferences rather than as fixed learner types. Teacher education programmes should therefore emphasise varied pedagogical experiences incorporating active engagement, reflection, theoretical understanding, and practical application.

The integration of extension programs into the curriculum is one of the major recent changes in Brazilian higher education, fostering closer ties between universities and society. This study analyzes the perceptions of mathematics education majors at UEPG regarding their initial experiences in extension courses. This is a qualitative, exploratory, and descriptive study based on the analysis of responses provided by students enrolled in the course “Introduction to Extension Practice.” The data were examined using content analysis and categorized a priori based on the five guidelines for university extension programs (FORPROEX, 2012). Our results show that pre-service teachers recognize extension courses as privileged spaces for teacher training, engagement with the community, and contextualized pedagogical practices. They highlight mathematics as accessible, playful, and socially relevant knowledge. We emphasize that the integration of extension into the curriculum contributes significantly to initial teacher education, strengthening the integration between the university and society.

ادغام برنامه‌های توسعه‌ای در برنامه درسی یکی از تغییرات عمده اخیر در آموزش عالی برزیل است که پیوندهای نزدیک‌تری میان دانشگاه و جامعه ایجاد می‌کند. این مطالعه، ادراکات دانشجویان رشته آموزش ریاضیات در دانشگاه UEPG را نسبت به تجربیات اولیه‌شان در دوره‌های توسعه‌ای مورد تحلیل قرار می‌دهد. این پژوهش، کیفی، اکتشافی و توصیفی است و بر پایه تحلیل پاسخ‌های ارائه‌شده توسط دانشجویان ثبت‌نام‌کرده در دوره «مبانی کارآموزی توسعه‌ای» انجام شده است. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوا بررسی و بر اساس پنج دستورالعمل برای برنامه‌های توسعه‌ای دانشگاهی (FORPROEX, 2012) پیش‌طبقه‌بندی شدند. نتایج ما نشان می‌دهد که معلمان آینده، دوره‌های توسعه‌ای را فضاهای ممتازی برای تربیت معلم، مشارکت با جامعه و اجرای شیوه‌های آموزشی زمینه‌مند می‌دانند. آن‌ها ریاضیات را دانشی قابل دسترس، سرگرم‌کننده و مرتبط با مسائل اجتماعی برجسته می‌کنند. ما تأکید می‌کنیم که ادغام توسعه‌ای در برنامه درسی، سهم بسزایی در تربیت اولیه معلمان دارد و یکپارچگی میان دانشگاه و جامعه را تقویت می‌کند.

Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) is essential for effective technology integration in mathematics teaching. Despite the recognised importance of TPACK, initial teacher education (ITE) programmes consistently struggle to equip pre-service teachers (PSTs) with the knowledge necessary for this complex task, highlighting a critical gap in ITE programmes' preparedness. Through mixed-methods analysis of problem-solving logbooks and focus group interviews with 35 fourth-year PSTs at a Norwegian university, this study investigates how PSTs reflect on technology use in mathematical problem solving, and how these reflections reveal aspects of their TPACK, including the opportunities and challenges they perceive for integrating digital tools into their future teaching. Furthermore, this study identifies the opportunities and challenges they encounter when integrating technology into mathematical problem solving. The findings reveal that PSTs highlight technological knowledge as a foundational element of TPACK. They also highlight technological pedagogical knowledge and technological content knowledge for improving understanding of mathematical concepts through technology. However, the challenges they encountered, such as lack of experience, insufficient knowledge, limited motivation and poor access to reliable digital tools, show the need for ITE programmes to adopt more structured and comprehensive approaches to technology integration, aimed at enhancing PSTs' ability to incorporate technology into mathematics teaching effectively.

دانش محتوایی فناورانه-آموزشی (TPACK) برای ادغام مؤثر فناوری در آموزش ریاضیات ضروری است. با وجود اهمیت شناخته‌شده TPACK، برنامه‌های آموزش معلم اولیه (ITE) همواره در تجهیز معلمان پیش‌خدمت (PSTs) به دانش لازم برای این وظیفه پیچیده با مشکل مواجه هستند و این امر نشان‌دهنده یک شکاف اساسی در آمادگی برنامه‌های ITE است. این پژوهش با استفاده از تحلیل روش‌های ترکیبی بر دفترچه‌های حل مسئله و مصاحبه‌های گروهی متمرکز با ۳۵ معلم پیش‌خدمت سال چهارم در یک دانشگاه نروژی، بررسی می‌کند که چگونه PSTs درباره استفاده از فناوری در حل مسائل ریاضی تأمل می‌کنند و این تأملات چگونه جنبه‌هایی از TPACK آن‌ها را آشکار می‌سازد، از جمله فرصت‌ها و چالش‌هایی که برای ادغام ابزارهای دیجیتال در آموزش آینده خود درک می‌کنند. افزون بر این، این مطالعه فرصت‌ها و چالش‌هایی را که آن‌ها هنگام ادغام فناوری در حل مسائل ریاضی با آن مواجه می‌شوند، شناسایی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که PSTs دانش فناورانه را به عنوان عنصر بنیادی TPACK برجسته می‌کنند. آن‌ها همچنین دانش فناورانه-آموزشی و دانش فناورانه-محتوایی را برای بهبود درک مفاهیم ریاضی از طریق فناوری مورد تأکید قرار می‌دهند. با این حال، چالش‌هایی که با آن مواجه شدند، مانند کمبود تجربه، دانش ناکافی، انگیزه محدود و دسترسی ضعیف به ابزارهای دیجیتال قابل اعتماد، نشان‌دهنده نیاز برنامه‌های ITE به اتخاذ رویکردهای ساختاریافته‌تر و جامع‌تر برای ادغام فناوری است تا توانایی PSTs را در ادغام مؤثر فناوری در آموزش ریاضیات ارتقا دهد.

This study aims to describe and analyze the implementation of training to improve teacher and education personnel competencies by Balai Besar Guru dan Tenaga Kependidikan (BBGTK) South Sulawesi Province, as well as to identify supporting and inhibiting factors. The study used a descriptive qualitative approach with the Miles and Huberman interactive analysis model. Data collection was conducted through interviews, observations, and documentation with five informants. Data validity was tested through source triangulation and method triangulation. The results of the study indicate that the implementation of training at BBGTK South Sulawesi Province has been carried out systematically, namely: (a) input, participants are determined through needs mapping, facilitators are selected through selection and are nationally certified, and supported by planned infrastructure and budget; (b) process, learning is carried out with an andragogical approach through blended learning, accompanied by continuous monitoring and evaluation through pre-tests and post-tests; (c) output, the training results in increased knowledge and skills of participants with good achievement of learning objectives indicated by the ability of participants to understand the material, complete assignments, participate actively, and prepare follow-up plans (RTL); and (d) outcome, participants apply learning outcomes through Follow-up Action Plans (RTL) and share good practices with fellow teachers. Supporting factors include internal coordination, facilitator competence, participant motivation, and support for facilities and policies. Inhibiting factors include inaccurate participant data, budget limitations, technical constraints on facilities, and suboptimal post-training monitoring. In general, the implementation of training has made a positive contribution to improving the competence of teachers and education personnel, although strengthening is still needed in the aspects of equalizing targets, budget support, and post-training monitoring.

هدف این پژوهش توصیف و تحلیل اجرای دوره‌های آموزشی به منظور ارتقای شایستگی معلمان و کارکنان آموزشی توسط Balai Besar Guru dan Tenaga Kependidikan (BBGTK) استان سولاوسی جنوبی و شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از مدل تحلیل تعاملی مایلز و هابرمن انجام شده است. گردآوری داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد با پنج نفر مطلع صورت گرفته است. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای دوره‌های آموزشی در BBGTK استان سولاوسی جنوبی به صورت نظام‌مند انجام شده است، به این صورت که: (الف) ورودی، شرکت‌کنندگان از طریق نقشه‌برداری نیازها تعیین می‌شوند، تسهیل‌گران از طریق فرایند انتخاب و با گواهینامه ملی برگزیده می‌شوند و زیرساخت‌ها و بودجه به صورت برنامه‌ریزی‌شده حمایت می‌شوند؛ (ب) فرایند، آموزش با رویکرد آندراگوژیک و به صورت یادگیری ترکیبی انجام می‌شود و با پایش و ارزیابی مستمر از طریق پیش‌آزمون و پس‌آزمون همراه است؛ (ج) خروجی، نتیجه آموزش افزایش دانش و مهارت شرکت‌کنندگان با تحقق مطلوب اهداف یادگیری است که با توانایی شرکت‌کنندگان در درک مطالب، انجام تکالیف، مشارکت فعال و تهیه برنامه‌های پیگیری (RTL) نشان داده می‌شود؛ و (د) پیامد، شرکت‌کنندگان نتایج یادگیری را از طریق برنامه‌های اقدام پیگیری (RTL) به کار می‌گیرند و تجارب موفق را با سایر معلمان به اشتراک می‌گذارند. عوامل حمایت‌کننده شامل هماهنگی داخلی، شایستگی تسهیل‌گران، انگیزه شرکت‌کنندگان و حمایت از امکانات و سیاست‌ها است. عوامل بازدارنده شامل داده‌های نادرست شرکت‌کنندگان، محدودیت بودجه، موانع فنی مربوط به امکانات و پایش پس از آموزش کمتر از حد مطلوب است. به طور کلی، اجرای دوره‌های آموزشی سهم مثبتی در ارتقای شایستگی معلمان و کارکنان آموزشی داشته است، هرچند تقویت در زمینه‌های همسان‌سازی اهداف، حمایت بودجه‌ای و پایش پس از آموزش همچنان مورد نیاز است.

This study investigates how preservice teachers in Hong Kong interpret culturally responsive teaching (CRT) and what conditions might shape their interpretations. The findings indicate preservice teachers’ orientation towards benevolent integrationism in interpreting CRT, featured by a primary focus on linguistic mediation between English and Cantonese and a strong ethos of benevolent interpersonal care by teachers to facilitate ethnic minority students’ integration in mainstream classrooms and society. The underlying values of this orientation resonate with Confucian discourses of care, harmony, benevolence and relationality noted in international research on education in Chinese contexts. However, in reference to the Western-based theorisation of CRT, preservice teachers’ interpretations represent a synthesis of the celebratory and integrationist stances, while the critical, equity-oriented stance remains largely absent. Therefore, we argue that recourse to Confucian discourses in education for ethnic minority students risks obscuring or perpetuating systemic inequalities and discuss how teacher education and institutional efforts might extend the orientation of benevolent integrationism among preservice teachers towards critical engagement with inequality. Overall, the findings demonstrate how global educational paradigms, such as CRT, are interpreted in specific socio-cultural contexts and show how local interpretations and socio-cultural contexts can serve as foundations for a more equitable education for ethnic minorities.

این پژوهش به بررسی نحوه تفسیر معلمان پیش‌خدمت در هنگ‌کنگ از آموزش پاسخ‌گو به فرهنگ (CRT) و شرایطی که ممکن است تفسیرهای آنان را شکل دهد، می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که گرایش معلمان پیش‌خدمت به سوی یکپارچه‌گرایی خیرخواهانه در تفسیر CRT، با تمرکز اصلی بر میانجی‌گری زبانی میان انگلیسی و کانتونی و همچنین تأکید قوی بر منش خیرخواهانه و مراقبت بین‌فردی معلمان برای تسهیل ادغام دانش‌آموزان اقلیت قومی در کلاس‌های درس و جامعه جریان اصلی، مشخص می‌شود. ارزش‌های زیربنایی این گرایش با گفتمان‌های کنفوسیوسی مراقبت، هماهنگی، خیرخواهی و رابطه‌مندی که در پژوهش‌های بین‌المللی درباره آموزش در زمینه‌های چینی ذکر شده‌اند، هم‌راستا است. با این حال، با توجه به نظریه‌پردازی مبتنی بر غرب درباره CRT، تفسیرهای معلمان پیش‌خدمت ترکیبی از رویکردهای جشن‌گرا و یکپارچه‌گرا را نشان می‌دهد، در حالی که رویکرد انتقادی و مبتنی بر عدالت تا حد زیادی غایب است. بنابراین، استدلال می‌کنیم که رجوع به گفتمان‌های کنفوسیوسی در آموزش برای دانش‌آموزان اقلیت قومی، خطر پنهان‌سازی یا تداوم نابرابری‌های نظام‌مند را به همراه دارد و به بحث درباره چگونگی گسترش جهت‌گیری یکپارچه‌گرایی خیرخواهانه در میان معلمان پیش‌خدمت به سوی درگیری انتقادی با نابرابری از طریق آموزش معلمان و تلاش‌های نهادی می‌پردازیم. در مجموع، یافته‌ها نشان می‌دهد که چگونه پارادایم‌های آموزشی جهانی مانند CRT در زمینه‌های خاص اجتماعی-فرهنگی تفسیر می‌شوند و چگونه تفسیرهای محلی و زمینه‌های اجتماعی-فرهنگی می‌توانند به عنوان بنیانی برای آموزش عادلانه‌تر برای اقلیت‌های قومی عمل کنند.

Uswatun Hasanah, 2026. Improving Students’ Elaboration Skills through the Guided Inquiry Learning Model in Natural and Social Sciences (IPAS) for Grade V Students at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1. Thesis, Study Program of Madrasah Ibtidaiyah Teacher Education, Faculty of Tarbiyah and Teacher Training, State Islamic University of Sulthan Thaha Saifuddin Jambi. This research was motivated by the low level of students’ elaboration skills in IPAS learning. Students still experienced difficulties in developing ideas or thoughts, providing detailed explanations, relating concepts to everyday life, expressing opinions, and asking meaningful questions. This condition was identified through an initial observation of 15 fifth-grade students, which showed that their elaboration skills were still in the low category. This study aimed to describe the implementation of the guided inquiry learning model and to determine the improvement of students’ elaboration skills in IPAS learning in Grade V at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1. The research employed Classroom Action Research (CAR) using the Kurt Lewin model, which was conducted in two cycles. Each cycle consisted of four stages: planning, implementation, observation, and reflection. Data were collected through observation and tests, while the data were analyzed quantitatively and descriptively. The research subjects consisted of 15 fifth-grade students at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1. The results showed that the implementation of the guided inquiry learning model could improve students’ elaboration skills. In Cycle I, only 6 students or 40% achieved the minimum mastery criteria, indicating that the results had not yet met the success indicator. After improvements were made to the learning process in Cycle II, all 15 students achieved mastery, representing 100%, with an average score of 80. Teacher teaching activity also increased from 50% in Cycle I to 87% in Cycle II. Therefore, the implementation of the guided inquiry learning model can improve students’ elaboration skills in IPAS learning in Grade V at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1.

اسواتون حسنح، ۲۰۲۶. افزایش مهارت‌های بسط دانش‌آموزان از طریق مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده در علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS) برای دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱. پایان‌نامه، برنامه مطالعاتی آموزش معلمان مدرسه ابتدایی اسلامی، دانشکده تربیت و آموزش معلم، دانشگاه اسلامی دولتی سلطان طه صفی‌الدین جامبی. این پژوهش با انگیزه سطح پایین مهارت‌های بسط دانش‌آموزان در یادگیری IPAS انجام شد. دانش‌آموزان همچنان در توسعه ایده‌ها یا افکار، ارائه توضیحات جزئی، ارتباط مفاهیم با زندگی روزمره، بیان نظرات و طرح پرسش‌های معنادار با دشواری مواجه بودند. این وضعیت از طریق مشاهده اولیه ۱۵ دانش‌آموز پایه پنجم شناسایی شد که نشان داد مهارت‌های بسط آن‌ها همچنان در دسته پایین قرار دارد. هدف این مطالعه توصیف اجرای مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده و تعیین بهبود مهارت‌های بسط دانش‌آموزان در یادگیری IPAS در پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱ بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) مبتنی بر مدل Kurt Lewin در دو چرخه انجام شد. هر چرخه شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و بازتاب بود. داده‌ها از طریق مشاهده و آزمون جمع‌آوری شد و داده‌ها به صورت کمی و توصیفی تحلیل گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل ۱۵ دانش‌آموز پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱ بودند. نتایج نشان داد که اجرای مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده می‌تواند مهارت‌های بسط دانش‌آموزان را بهبود بخشد. در چرخه اول، تنها ۶ دانش‌آموز یا ۴۰٪ به حداقل معیار تسلط دست یافتند که نشان می‌دهد نتایج هنوز به شاخص موفقیت نرسیده است. پس از بهبود فرآیند یادگیری در چرخه دوم، همه ۱۵ دانش‌آموز به تسلط دست یافتند که معادل ۱۰۰٪ با میانگین نمره ۸۰ بود. فعالیت تدریس معلم نیز از ۵۰٪ در چرخه اول به ۸۷٪ در چرخه دوم افزایش یافت. بنابراین، اجرای مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده می‌تواند مهارت‌های بسط دانش‌آموزان را در یادگیری IPAS در پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱ بهبود بخشد.

Independent assignments and classroom presentations require clear assessment criteria and actionable feedback. This study aimed to develop the SELSA evaluation model in the Elementary School Teacher Education program at Universitas Tribuana Kalabahi. Research and development comprised needs analysis, design, and development without effectiveness testing. Data were obtained from 72 fourth-semester students selected through proportionate stratified random sampling, a lecturer interview, and classroom observations. Descriptive quantitative and qualitative analyses informed the model. Perceived attainment reached 74.6% for assignments, 89.8% for presentations, 82.7% for motivation, and 88.7% for model needs. Qualitative findings identified unclear criteria, uneven participation, inconsistent feedback, and missing structured rubrics. The resulting model integrates orientation, authentic assignments, exploration, presentation, discussion, rubric-based assessment, feedback, and reflection with revision. Guidelines and assessment formats support its proposed use. SELSA connects learning evidence with improvement in teacher education; its practicality and effectiveness require subsequent testing

تکالیف مستقل و ارائه‌های کلاسی نیازمند معیارهای ارزیابی شفاف و بازخورد قابل اقدام هستند. هدف این پژوهش توسعه مدل ارزیابی SELSA در برنامه آموزش معلمان دبستان در دانشگاه Tribuana کالاباهی بود. پژوهش و توسعه شامل تحلیل نیازها، طراحی و توسعه بدون آزمون اثربخشی بود. داده‌ها از ۷۲ دانشجوی ترم چهارم که با نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی شده نسبتی انتخاب شدند، یک مصاحبه با استاد و مشاهدات کلاسی به دست آمد. تحلیل‌های توصیفی کمی و کیفی مدل را اطلاع‌رسانی کردند. میزان تحقق ادراک‌شده برای تکالیف ۷۴.۶٪، برای ارائه‌ها ۸۹.۸٪، برای انگیزه ۸۲.۷٪ و برای نیاز به مدل ۸۸.۷٪ بود. یافته‌های کیفی معیارهای نامشخص، مشارکت نامتوازن، بازخورد ناسازگار و نبود روبریک‌های ساختاریافته را شناسایی کردند. مدل حاصل، جهت‌گیری، تکالیف اصیل، اکتشاف، ارائه، بحث، ارزیابی مبتنی بر روبریک، بازخورد و بازتاب با بازنگری را ادغام می‌کند. راهنماها و قالب‌های ارزیابی از کاربرد پیشنهادی آن پشتیبانی می‌کنند. SELSA شواهد یادگیری را با بهبود در آموزش معلمان پیوند می‌دهد؛ عملی بودن و اثربخشی آن نیازمند آزمون‌های بعدی است.

Islamic higher education continues to face challenges from the dominance of secular, materialistic, and positivistic Western epistemology in curriculum development, theory building, and academic research. This indicates curriculum colonialism operating through the secularization of course content and the hegemony of international publication standards, a condition that ultimately affects how Islamic Religious Education (PAI) is designed and taught in elementary schools, since PAI teachers and curriculum developers are themselves trained within that same higher-education system. This study aims to uncover these practices, analyze their impact on Islamic education, and examine their implications for PAI instruction at the elementary level (SD/MI). Using a qualitative library-research method, this study analyzes 12 journal articles published in 2021–2025 as the main sources, supported by methodology books, policy documents, and primary works of the key thinkers, on the decolonization of knowledge. The results show that curriculum colonialism operates through the dominance of Western theories in the learning process, the separation of knowledge from divine values, and higher education's dependence on publication standards set by institutions such as Scopus and Web of Science. This dichotomy of knowledge risks being reproduced in elementary PAI instruction whenever teacher-training curricula remain uncritically Western in orientation, while integrated schools that succeed in bridging faith and science tend to do so through grassroots initiative rather than systemic curriculum reform. Curriculum reconstruction is therefore needed at both levels through integrating knowledge and religion, strengthening Islamic scholarship, reforming PAI teacher-education curricula, and building an independent scientific publication system. In conclusion, curriculum colonialism in Islamic higher education has the potential to be passed on to elementary PAI instruction through teacher education. This study recommends integrating knowledge and religion in the curricula of Islamic higher education and PAI teacher education, and conducting further empirical research in elementary schools (SD/MI).

آموزش عالی اسلامی همچنان با چالش‌هایی ناشی از سلطهٔ معرفت‌شناسی غربی سکولار، مادی‌گرا و پوزیتیویستی در توسعهٔ برنامهٔ درسی، نظریه‌پردازی و پژوهش‌های علمی مواجه است. این امر نشان‌دهندهٔ استعمار برنامهٔ درسی است که از طریق سکولاریزه‌کردن محتوای دروس و هژمونی استانداردهای بین‌المللی انتشار علمی عمل می‌کند؛ وضعیتی که در نهایت بر نحوهٔ طراحی و آموزش تعلیمات دینی اسلامی (PAI) در مدارس ابتدایی تأثیر می‌گذارد، چرا که معلمان و برنامه‌ریزان درسی PAI خود در همین نظام آموزش عالی تربیت می‌شوند. هدف این پژوهش، کشف این رویه‌ها، تحلیل تأثیرات آن بر آموزش اسلامی و بررسی پیامدهای آن برای آموزش PAI در سطح ابتدایی (SD/MI) است. این پژوهش با استفاده از روش کیفی کتابخانه‌ای، ۱۲ مقالهٔ علمی منتشرشده در سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ را به‌عنوان منابع اصلی و همچنین کتاب‌های روش‌شناسی، اسناد سیاستی و آثار اصلی اندیشمندان کلیدی حوزهٔ استعمارزدایی معرفت را تحلیل می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که استعمار برنامهٔ درسی از طریق سلطهٔ نظریه‌های غربی در فرایند یادگیری، جدایی دانش از ارزش‌های الهی و وابستگی آموزش عالی به استانداردهای انتشار علمی نهادهایی مانند Scopus و Web of Science عمل می‌کند. این دوگانگی معرفتی در آموزش PAI ابتدایی زمانی بازتولید می‌شود که برنامه‌های تربیت معلم بدون نقدپذیری، همچنان با رویکرد غربی باقی بمانند؛ در حالی که مدارس تلفیقی که موفق به پیوند ایمان و علم می‌شوند، عمدتاً این کار را از طریق ابتکار عمل‌های مردمی و نه اصلاحات نظام‌مند برنامهٔ درسی انجام می‌دهند. بنابراین بازسازی برنامهٔ درسی در هر دو سطح از طریق ادغام دانش و دین، تقویت دانش اسلامی، اصلاح برنامه‌های تربیت معلم PAI و ایجاد نظام مستقل انتشار علمی ضروری است. در نتیجه، استعمار برنامهٔ درسی در آموزش عالی اسلامی این پتانسیل را دارد که از طریق تربیت معلم به آموزش PAI ابتدایی منتقل شود. این پژوهش ادغام دانش و دین را در برنامه‌های درسی آموزش عالی اسلامی و تربیت معلم PAI توصیه می‌کند و انجام پژوهش‌های تجربی بیشتر در مدارس ابتدایی (SD/MI) را پیشنهاد می‌دهد.

Learning at university level needs to be geared towards engaging students in understanding, analysing and solving problems related to the learning context. Problem-Based Learning (PBL) is a relevant model for fostering such learning experiences, particularly in the education of trainee teachers, who require the ability to manage problem-solving-based learning. This study aims to identify and analyse the needs of prospective teacher students regarding the implementation of PBL in the Primary School Teacher Education Programme (PGSD). The study employed a descriptive quantitative approach and was conducted in March 2026, involving 52 fourth-semester students selected through purposive sampling. Data were collected using a closed-ended questionnaire with a Likert scale comprising 20 positive statements. The instrument measured five aspects of PBL, including problem orientation, organisation of learning activities, individual and group investigation, development and presentation of results, and evaluation of the learning process. The results of the expert validation indicated a validity rate of 90.8 per cent, whilst the Cronbach’s alpha value of 0.863 indicated very high reliability. Data analysis was carried out using frequency distributions, percentages and mean values for each aspect. The research findings revealed that students have a need for all aspects of PBL, with an emphasis on engagement with problems, investigative activities, and the development and presentation of solutions. These findings can serve as a basis for the design of a systematic PBL programme tailored to the characteristics of prospective primary school teachers

یادگیری در سطح دانشگاهی باید به گونه‌ای هدایت شود که دانشجویان را در درک، تحلیل و حل مسائل مرتبط با زمینه یادگیری درگیر سازد. یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) مدلی مناسب برای تقویت چنین تجارب یادگیری است، به ویژه در آموزش دانشجویان معلم آینده که نیازمند توانایی مدیریت یادگیری مبتنی بر حل مسئله هستند. هدف این پژوهش شناسایی و تحلیل نیازهای دانشجویان معلم آینده در خصوص اجرای PBL در برنامه آموزش معلمان دبستان (PGSD) است. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کمی و در اسفند ۱۴۰۴ انجام شد و ۵۲ دانشجوی ترم چهارم که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند، در آن شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه بسته با مقیاس لیکرت شامل ۲۰ گزاره مثبت گردآوری شد. این ابزار پنج جنبه از PBL را اندازه‌گیری کرد: جهت‌گیری مسئله، سازماندهی فعالیت‌های یادگیری، پژوهش فردی و گروهی، توسعه و ارائه نتایج، و ارزیابی فرایند یادگیری. نتایج روایی توسط خبرگان، نرخ روایی ۹۰.۸ درصد را نشان داد و مقدار آلفای کرونباخ ۰.۸۶۳ بیانگر پایایی بسیار بالا بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از توزیع فراوانی، درصدها و میانگین هر جنبه انجام شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که دانشجویان به همه جنبه‌های PBL نیاز دارند و بر درگیری با مسائل، فعالیت‌های پژوهشی و توسعه و ارائه راه‌حل‌ها تأکید دارند. این یافته‌ها می‌تواند مبنایی برای طراحی برنامه‌ای نظام‌مند از PBL متناسب با ویژگی‌های معلمان آینده دبستان قرار گیرد.

Supervising teachers are central to school–university partnerships and to the professional experience of preservice teachers. This paper reports findings from a study examining the knowledge, skills, and attributes associated with effective supervising teachers. Survey data were collected from supervising teachers (n = 208) and university staff (n = 74) using open-ended and closed-ended questions. This paper focuses on responses to two open-ended questions regarding the characteristics and attributes of quality supervising teachers. More than 11,000 words of qualitative survey data were analysed using semantic content analysis. Findings identified ten commonly reported characteristics, including being communicative, supportive, organised, open-minded, and able to provide feedback. Participants also highlighted attributes such as empathy, patience, attentiveness, and approachability. Drawing on these findings and previous literature, the paper presents an updated framework of supervising teacher knowledge, skills, and attributes. The framework highlights the relational and multifaceted nature of supervising teacher practice.

معلمان راهنما نقش محوری در مشارکت‌های مدرسه و دانشگاه و همچنین تجربه حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت دارند. این مقاله یافته‌های پژوهشی را گزارش می‌کند که به بررسی دانش، مهارت‌ها و ویژگی‌های مرتبط با معلمان راهنمای مؤثر پرداخته است. داده‌های پیمایشی از معلمان راهنما (n = 208) و اعضای هیئت علمی دانشگاه (n = 74) با استفاده از پرسش‌های باز و بسته جمع‌آوری شد. این مقاله بر پاسخ‌ها به دو پرسش باز درباره ویژگی‌ها و خصوصیات معلمان راهنمای باکیفیت تمرکز دارد. بیش از ۱۱٬۰۰۰ واژه داده کیفی پیمایش با استفاده از تحلیل محتوای معنایی مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها ده ویژگی رایج را شناسایی کردند، از جمله ارتباط‌گیری، حمایت‌گری، سازماندهی، ذهن باز و توانایی ارائه بازخورد. شرکت‌کنندگان همچنین به ویژگی‌هایی مانند همدلی، صبر، توجه و در دسترس بودن اشاره کردند. با بهره‌گیری از این یافته‌ها و ادبیات پیشین، مقاله چارچوب به‌روزشده‌ای از دانش، مهارت‌ها و ویژگی‌های معلمان راهنما ارائه می‌دهد. این چارچوب بر ماهیت رابطه‌ای و چندوجهی عملکرد معلم راهنما تأکید می‌کند.

The high-quality development of rural education urgently requires strengthening the supply of outstanding rural teachers. Based on Social Cognitive Career Theory (SCCT), a survey of 6,546 teacher education students from local universities in Heilongjiang Province revealed that the willingness to teach in rural areas among three identified profiles—the Weak Foundation Profile, the Development-Oriented Profile, and the Excellence-Prepared Profile—is significantly influenced by academic year and family capital. This influence manifests differentiated patterns via the “environment-person-behaviour” transmission pathway: family support acts as a common motivating factor for rural teaching willingness across all three groups; for foundation-weak students, professional competence primarily exerts a mediating effect through the family support pathway; for development-oriented students, professional competence shows no significant mediating effect in this pathway; and for excellence-oriented students, the willingness to return to their hometowns for rural teaching is jointly driven by the dynamic interplay between environmental factors and individual professional competence. Therefore, a differentiated approach is imperative: policy orientation should strengthen the enabling role of family support, optimise the pathways for localised training and incentives for rural teachers, and establish a growth system for rural education leaders. These measures will further refine the long-term mechanisms for attracting and retaining talent in rural teaching positions.

توسعه باکیفیت آموزش روستایی به‌طور فوری نیازمند تقویت عرضه معلمان برجسته روستایی است. بر اساس نظریه شناختی اجتماعی مسیر شغلی (SCCT)، بررسی‌ای از ۶٬۵۴۶ دانشجوی تربیت معلم در دانشگاه‌های محلی استان هیلونگ‌جیانگ نشان داد که تمایل به تدریس در مناطق روستایی در میان سه نیمرخ شناسایی‌شده — نیمرخ پایه ضعیف، نیمرخ توسعه‌محور و نیمرخ آمادگی برای برتری — به‌طور معناداری تحت تأثیر سال تحصیلی و سرمایه خانوادگی قرار دارد. این تأثیر از طریق مسیر انتقال «محیط-فرد-رفتار» به‌صورت الگوهای متمایز بروز می‌یابد: حمایت خانوادگی به‌عنوان یک عامل انگیزشی مشترک برای تمایل به تدریس روستایی در هر سه گروه عمل می‌کند؛ برای دانشجویان با پایه ضعیف، شایستگی حرفه‌ای عمدتاً از طریق مسیر حمایت خانوادگی نقش میانجی ایفا می‌کند؛ برای دانشجویان توسعه‌محور، شایستگی حرفه‌ای در این مسیر اثر میانجی معناداری نشان نمی‌دهد؛ و برای دانشجویان برتری‌محور، تمایل به بازگشت به زادگاه برای تدریس روستایی به‌صورت مشترک توسط تعامل پویای عوامل محیطی و شایستگی حرفه‌ای فردی هدایت می‌شود. بنابراین، رویکردی متمایز ضروری است: جهت‌گیری سیاستی باید نقش تسهیل‌گر حمایت خانوادگی را تقویت کند، مسیرهای آموزش بومی و مشوق‌های معلمان روستایی را بهینه سازد و نظام رشد رهبران آموزش روستایی را ایجاد کند. این اقدامات، سازوکارهای بلندمدت جذب و نگهداشت استعداد در موقعیت‌های تدریس روستایی را بیش از پیش اصلاح خواهد کرد.

This investigation evaluated the employability, professional competencies, and internship experiences of the Bachelor of Elementary Education (BEED) graduates of the Polytechnic University of the Philippines – Cabiao Campus for the academic years 2024–2025. The study objectives were to obtain the demographic characteristics of the graduates and the employment profile, how the graduates have matched their jobs with their degrees, their practical abilities and skills learned from the institution, and their practicum and internship experience’s effect. A descriptive quantitative research design was used in the study. Respondents were 170 BEED graduates of 2024 and 2025 who were identified through total enumeration and purposive sampling strategies. A researcher-made questionnaire was used as the main data instrument and was shared online using Google Forms, email, Messenger, and other social media platforms. Frequency, percentage, and weighted mean were used to analyze the observations made in the data. The findings showed that a high proportion of graduates were employed in the local area; however, many were working in fields not directly related to their degree. The findings also showed that the respondents strongly agreed that the BEED program effectively strengthened their communication skills, critical thinking, teaching competencies, leadership skills, and ICT skills that pertain to professional practice. Moreover, the graduates self-reported very high ratings regarding practicum and internship experiences, which showed that they ready them for managing a classroom, teaching in-person, and carrying out teaching duties in real life. This research can guide curricula improvement, support programs, and a continuous improvement process of the BEED program to strengthen graduate employability and professional readiness.

این پژوهش به ارزیابی قابلیت اشتغال، شایستگی‌های حرفه‌ای و تجارب کارآموزی فارغ‌التحصیلان رشته کارشناسی آموزش ابتدایی (BEED) دانشگاه پلی‌تکنیک فیلیپین – پردیس کابیاو در سال‌های تحصیلی ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ پرداخت. اهداف پژوهش شامل به‌دست‌آوردن ویژگی‌های جمعیت‌شناختی فارغ‌التحصیلان و نمایه اشتغال آنان، میزان تطابق شغل فارغ‌التحصیلان با رشته تحصیلی، توانایی‌ها و مهارت‌های عملی کسب‌شده از مؤسسه، و تأثیر تجربه کارورزی و کارآموزی بود. در این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-کمی استفاده شد. پاسخ‌دهندگان شامل ۱۷۰ نفر از فارغ‌التحصیلان BEED سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ بودند که از طریق سرشماری کامل و نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار اصلی گردآوری داده‌ها پرسشنامه محقق‌ساخته بود که به صورت آنلاین از طریق Google Forms، ایمیل، Messenger و سایر شبکه‌های اجتماعی توزیع شد. برای تحلیل داده‌ها از فراوانی، درصد و میانگین وزنی استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که نسبت بالایی از فارغ‌التحصیلان در منطقه محلی مشغول به کار هستند؛ با این حال، بسیاری از آنان در حوزه‌هایی مشغول به کارند که ارتباط مستقیمی با رشته تحصیلی‌شان ندارد. همچنین نتایج نشان داد که پاسخ‌دهندگان به شدت موافق بودند که برنامه BEED به طور مؤثری مهارت‌های ارتباطی، تفکر انتقادی، شایستگی‌های تدریس، مهارت‌های رهبری و مهارت‌های ICT مرتبط با عمل حرفه‌ای را در آنان تقویت کرده است. افزون بر این، فارغ‌التحصیلان به صورت خودگزارش‌دهی، نمرات بسیار بالایی به تجارب کارورزی و کارآموزی خود دادند که نشان می‌دهد این تجارب آنان را برای مدیریت کلاس، تدریس حضوری و انجام وظایف آموزشی در دنیای واقعی آماده کرده است. این پژوهش می‌تواند راهنمایی برای بهبود برنامه درسی، برنامه‌های حمایتی و فرایند بهبود مستمر برنامه BEED به منظور تقویت قابلیت اشتغال و آمادگی حرفه‌ای فارغ‌التحصیلان باشد.

Andi Nur Ilmawati, T, 2026. The Effect of the Problem-Based Learning Model on the Social Studies Learning Outcomes of Fourth-Grade Students at SD Inpres 104 Maradekaya, Takalar Regency. Department of Elementary School Teacher Education, Faculty of Education, Makassar State University (supervised by Ahmad Syawaluddin and Syamsuryani Eka Putri Atjo). This research was motivated by the inaccurate use of learning models and the suboptimal results of social studies learning. This study aims to: 1) Describe the Problem-Based Learning model in social studies learning for fourth-grade students at SD Inpres 104 Maradekaya, Takalar Regency. 2) Determine the social studies learning outcomes of fourth-grade students at SD Inpres 104 Maradekaya, Takalar Regency. 3) Determine the effect of using the Problem-Based Learning model on the social studies learning outcomes of fourth-grade students at SD Inpres 104 Maradekaya, Takalar Regency. This study used a quantitative approach with a One-Group Pretest-Posttest Design. Data were collected through observation and tests (pretest and posttest), and analyzed using descriptive and inferential statistics. The results showed that the use of the Problem-Based Learning model was categorized as very good and was able to significantly improve science learning outcomes. Based on the Paired Sample t-Test analysis, the significance value of 0.001 was less than 0.05, so the alternative hypothesis was accepted. The conclusions of the study were: 1) The use of the Problem-Based Learning model worked very well based on the observation sheet. 2) Students' science learning outcomes improved after the treatment. 3) There was a significant effect of the use of the Problem-Based Learning Model on the science learning outcomes of fourth-grade students at SD Inpres 104 Maradekaya, Takalar Regency.

اندی نور ایلمواتی، T، ۲۰۲۶. تأثیر مدل یادگیری مبتنی بر مسئله بر نتایج یادگیری مطالعات اجتماعی دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان اینپرس ۱۰۴ مارادکایا، شهرستان تاکالار. گروه آموزش معلمان دبستان، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه دولتی ماکاسار (با راهنمایی احمد سیاوالودین و سیامسوریانی اکا پوتری آتجو). انگیزه این پژوهش، استفاده نادرست از مدل‌های یادگیری و نتایج کمتر از حد مطلوب یادگیری مطالعات اجتماعی بود. اهداف این مطالعه عبارت‌اند از: ۱) توصیف مدل یادگیری مبتنی بر مسئله در آموزش مطالعات اجتماعی برای دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان اینپرس ۱۰۴ مارادکایا، شهرستان تاکالار؛ ۲) تعیین نتایج یادگیری مطالعات اجتماعی دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان اینپرس ۱۰۴ مارادکایا، شهرستان تاکالار؛ ۳) تعیین تأثیر استفاده از مدل یادگیری مبتنی بر مسئله بر نتایج یادگیری مطالعات اجتماعی دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان اینپرس ۱۰۴ مارادکایا، شهرستان تاکالار. این پژوهش با رویکرد کمی و طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده و آزمون (پیش‌آزمون و پس‌آزمون) گردآوری و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که استفاده از مدل یادگیری مبتنی بر مسئله در دسته بسیار خوب قرار گرفت و توانست به طور معناداری نتایج یادگیری علوم را بهبود بخشد. بر اساس تحلیل آزمون t زوجی، مقدار معناداری ۰.۰۰۱ کمتر از ۰.۰۵ بود، بنابراین فرضیه جایگزین پذیرفته شد. نتایج پژوهش عبارت‌اند از: ۱) استفاده از مدل یادگیری مبتنی بر مسئله بر اساس برگه مشاهده بسیار خوب عمل کرد؛ ۲) نتایج یادگیری علوم دانش‌آموزان پس از مداخله بهبود یافت؛ ۳) استفاده از مدل یادگیری مبتنی بر مسئله تأثیر معناداری بر نتایج یادگیری علوم دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان اینپرس ۱۰۴ مارادکایا، شهرستان تاکالار داشت.

This paper explores the challenges faced by Mathematics and Science teacher-educators at a South African university in maintaining assessment credibility during the transition from face-to-face to online modalities. It utilises a Professional Learning Community (PLC) framework and authentic conversations amongst nine PLC members as a means of documenting scholarship of teaching and learning. The study delves into the challenges relating to disruptions to traditional assessment practices and the strategies employed to navigate them. The research is guided by the substitution, augmentation, modification and redefinition model, which provides a theoretical lens for understanding the evolution of technology in teaching and assessment. The findings reveal four key challenges: assessment integrity issues, load shedding disruptions, technical glitches and limited lecturer expertise in designing and administering higher-order online tasks. While the transition initially involved substitution and augmentation, with online assessments often deemed ‘too simplistic’ and prone to issues of academic integrity, efforts to move towards the modification phase showed promise. Modifications, in the context of assessment, included adapting the assessment task to ensure Mathematics and Science concepts are effectively assessed in an online, non-invigilated settings, as illustrated in the paper. Despite these advancements, progress towards the redefinition phase where assessments are fully integrated and technologically sophisticated to mitigate unethical usage of artificial intelligence remains limited. The paper argues that achieving this phase requires sustained and deliberate training for teacher-educators in advanced technological integration, emphasising the need for continued professional development in the post-COVID era.

این مقاله به بررسی چالش‌هایی می‌پردازد که مدرسان معلم ریاضی و علوم در یک دانشگاه آفریقای جنوبی در حفظ اعتبار ارزشیابی هنگام گذار از شیوه حضوری به شیوه‌های برخط با آن مواجه بوده‌اند. این پژوهش از چارچوب اجتماع یادگیری حرفه‌ای (PLC) و گفتگوهای اصیل میان نه عضو این اجتماع به عنوان روشی برای مستندسازی دانش تدریس و یادگیری بهره می‌گیرد. مطالعه حاضر به چالش‌های مرتبط با اختلال در شیوه‌های سنتی ارزشیابی و راهبردهای به‌کاررفته برای مواجهه با آن‌ها می‌پردازد. پژوهش با مدل جایگزینی، افزایش، اصلاح و بازتعریف هدایت می‌شود که لنزی نظری برای فهم تحول فناوری در آموزش و ارزشیابی فراهم می‌کند. یافته‌ها چهار چالش کلیدی را آشکار می‌سازد: مسائل مربوط به سلامت ارزشیابی، اختلالات ناشی از قطع برق، مشکلات فنی و محدودیت تخصص مدرسان در طراحی و اجرای تکالیف برخط سطح بالاتر. در حالی که گذار اولیه بیشتر شامل جایگزینی و افزایش بود و ارزشیابی‌های برخط غالباً «بسیار ساده» و مستعد مسائل سلامت علمی تلقی می‌شدند، تلاش‌ها برای حرکت به سوی مرحله اصلاح امیدبخش بود. اصلاحات در زمینه ارزشیابی شامل انطباق تکلیف ارزشیابی به منظور اطمینان از ارزیابی مؤثر مفاهیم ریاضی و علوم در محیط‌های برخط و بدون مراقبت حضوری بود که در مقاله تشریح شده است. با وجود این پیشرفت‌ها، حرکت به سوی مرحله بازتعریف که در آن ارزشیابی‌ها به طور کامل یکپارچه و از لحاظ فناوری پیشرفته باشند تا از سوءاستفاده غیراخلاقی از هوش مصنوعی جلوگیری شود، همچنان محدود باقی مانده است. مقاله استدلال می‌کند که دستیابی به این مرحله نیازمند آموزش مستمر و هدفمند مدرسان معلم در زمینه ادغام پیشرفته فناوری است و بر ضرورت توسعه حرفه‌ای مداوم در دوران پساکرونا تأکید می‌کند.

Given the shortage of specialized teachers, Initial Teacher Education requires alternative teacher preparation routes, such as Alternative Teaching Certification Programs, that allow the incorporation of professionals who already possess prior work experience into the educational system. However, this situation raises new challenges regarding the design and implementation of the teacher preparation model within these programs. Consequently, this study aims to map and synthesize the existing evidence on the characteristics of practice-based teacher education (PBTE) programs, understood as an approach in which professional learning is constructed through authentic, situated teaching experiences rather than primarily theoretical instruction, designed for individuals who already hold technical, bachelor’s, or professional degrees. The review will be conducted following the JBI (Joanna Briggs Institute) methodology for scoping reviews, and will be reported in accordance with PRISMA-ScR guidelines. Data extraction and synthesis will be structured around the JBI Participants, Concept, and Context (PCC) analytical framework. Database searches will be conducted in Web of Science (WoS) and Scopus, including studies published between 2009 and 2025 in English, Spanish, and Portuguese. The review will specifically examine program duration, mentoring structures, practicum design, institutional type, teaching strategies, and reported outcomes. This protocol has been registered in the Open Science Framework (OSF) and will be publicly available once approved.

با توجه به کمبود معلمان متخصص، آموزش اولیه معلمان نیازمند مسیرهای جایگزین برای آماده‌سازی معلمان، نظیر برنامه‌های جایگزین گواهی تدریس است که امکان ورود حرفه‌ای‌هایی با تجربه کاری پیشین به نظام آموزشی را فراهم می‌کند. با این حال، این وضعیت چالش‌های جدیدی را در خصوص طراحی و اجرای مدل آماده‌سازی معلم در این برنامه‌ها ایجاد می‌کند. بر این اساس، هدف این مطالعه ترسیم و تلفیق شواهد موجود درباره ویژگی‌های برنامه‌های آموزش معلمان مبتنی بر عمل (PBTE) است؛ رویکردی که در آن یادگیری حرفه‌ای از طریق تجارب تدریس اصیل و موقعیتی و نه صرفاً آموزش نظری، برای افرادی که دارای مدارک فنی، کارشناسی یا حرفه‌ای هستند، شکل می‌گیرد. این مرور بر اساس روش‌شناسی JBI (Joanna Briggs Institute) برای مرورهای گستره انجام می‌شود و گزارش‌دهی آن مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA-ScR خواهد بود. استخراج و تلفیق داده‌ها بر مبنای چارچوب تحلیلی شرکت‌کنندگان، مفهوم و زمینه (PCC) JBI ساختار می‌یابد. جست‌وجوی پایگاه‌های داده در Web of Science (WoS) و Scopus انجام خواهد شد و شامل مطالعات منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۵ به زبان‌های انگلیسی، اسپانیایی و پرتغالی است. این مرور به طور خاص به مدت زمان برنامه، ساختارهای راهنمایی، طراحی کارورزی، نوع مؤسسه، راهبردهای تدریس و پیامدهای گزارش‌شده خواهد پرداخت. این پروتکل در Open Science Framework (OSF) ثبت شده و پس از تأیید به صورت عمومی در دسترس خواهد بود.

Although teacher resilience is now widely regarded as a capacity that can be fostered during initial teacher education, teacher educators often lack a coherent set of methodological resources for doing so. This article designs and substantiates the scientific and methodological support for developing professional resilience in pre-service teachers. Drawing on theoretical analysis of the literature and on pedagogical design, the article describes four interrelated blocks of such support: a content block (a modular programme integrated into pedagogical courses and practicum), a technological block (methods and forms of work matched to the components of resilience), a didactic block (a case bank, simulations, reflective tasks and an electronic portfolio) and a diagnostic block (criteria, levels and instruments). Requirements for the teacher educator and for the sequencing of support are formulated. The article is a design study: it presents a theoretically grounded methodological package and outlines how its effectiveness should be tested, without reporting experimental results.

اگرچه تاب‌آوری معلمان اکنون به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان ظرفیتی که می‌تواند در دوره آموزش اولیه معلمان تقویت شود، شناخته می‌شود، اما مدرسان معلم اغلب فاقد مجموعه‌ای منسجم از منابع روش‌شناختی برای این منظور هستند. این مقاله به طراحی و اثبات پشتیبانی علمی و روش‌شناختی برای توسعه تاب‌آوری حرفه‌ای در معلمان پیش‌خدمت می‌پردازد. با تکیه بر تحلیل نظری ادبیات و طراحی آموزشی، مقاله چهار بلوک به‌هم‌پیوسته از این پشتیبانی را توصیف می‌کند: بلوک محتوایی (یک برنامه مدولار که در دوره‌های آموزشی و کارورزی ادغام شده است)، بلوک فناورانه (روش‌ها و اشکال کاری که با مؤلفه‌های تاب‌آوری تطبیق یافته‌اند)، بلوک آموزشی (بانک موردی، شبیه‌سازی‌ها، تکالیف تأملی و پرتفوی الکترونیکی) و بلوک تشخیصی (معیارها، سطوح و ابزارها). الزامات مربوط به مدرس معلم و ترتیب ارائه پشتیبانی نیز تدوین شده است. این مقاله یک مطالعه طراحی است: یک بسته روش‌شناختی مبتنی بر نظریه ارائه می‌دهد و نحوه ارزیابی اثربخشی آن را بدون گزارش نتایج تجربی ترسیم می‌کند.

Abstract Educational inequality remains a pervasive and deeply entrenched global issue, with youth from vulnerable and marginalised backgrounds disproportionately affected. Despite the significant challenges that hinder the academic progress of many young people, often reinforcing cycles of social exclusion and economic vulnerability, some students demonstrate the capacity to excel academically, effectively defying the odds. This study seeks to examine the key structural and interpersonal factors that enable such students to achieve positive educational trajectories. Adopting a qualitative narrative research design, the research draws on two sets of semi‐structured interviews with both young people from vulnerable backgrounds and adults who played a role in their educational success ( n = 16). Findings identify four broad categories of factors shaping student success: (1) personal attributes such as resilience, intrinsic motivation, clear goals and a strong sense of purpose; (2) parental expectations and support; (3) teachers' emotional support, involvement and constructive feedback and (4) peer support. Of these, two factors emerged as consistently significant across all cases. First, parental expectations, underpinned by trust in their child's abilities and a high valuation of education, proved essential. Second, the depth and longevity of student–teacher relationships were crucial, with teachers' emotional investment, trust and sustained support providing enduring sources of motivation and encouragement. These insights have important implications for schools, teacher education and policy development. Schools should foster inclusive, high‐expectations cultures with long‐term mentoring and structured peer integration promoting cross‐cultural interaction. Teacher education, in initial and continuing training, should include socio‐emotional learning and pedagogical strategies for non‐native language learners. Context and implications Rationale for the study: Previous research has typically examined either the perspectives of disadvantaged young people or those of professionals supporting them, often focusing on barriers and deficits. This study brings together both viewpoints to identify the key factors, relationships and supports that enable successful outcomes for young people in contexts where early school leaving is prevalent. Why the new findings matter: Our findings suggest that educational success among disadvantaged young people is shaped by interconnected support systems rather than individual effort alone. Strong parental belief in education and meaningful teacher–student relationships are central to resilience, reinforced by academic, social and community supports that enabled positive educational outcomes. Implications for practitioners and policymakers: Schools need to prioritise mentoring, inclusive cultures and structured cross‐cultural peer activities to strengthen belonging and aspiration. Teacher education and professional development should embed socio‐emotional learning, strategies for supporting multilingual learners and approaches that sustain high expectations in disadvantaged contexts. Policymakers should sustain and strengthen financial supports that enable disadvantaged students to access higher education, ensuring they keep pace with rising participation costs. Increased investment in schools serving disadvantaged communities is also needed to support meaningful family engagement and strengthen home–school relationships that foster resilience and educational success.

چکیده نابرابری آموزشی همچنان یک مسئلهٔ فراگیر و عمیقاً ریشه‌دار جهانی است که جوانان با پیشینه‌های آسیب‌پذیر و به حاشیه رانده‌شده به طور نامتناسبی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند. علی‌رغم چالش‌های قابل توجهی که پیشرفت تحصیلی بسیاری از جوانان را مختل می‌کند و اغلب چرخه‌های طرد اجتماعی و آسیب‌پذیری اقتصادی را تقویت می‌نماید، برخی دانش‌آموزان توانایی درخشش تحصیلی را نشان می‌دهند و عملاً بر خلاف انتظارات عمل می‌کنند. این مطالعه به بررسی عوامل کلیدی ساختاری و بین‌فردی می‌پردازد که به چنین دانش‌آموزانی امکان می‌دهد مسیرهای آموزشی مثبتی را طی کنند. با اتخاذ رویکرد پژوهش روایتی کیفی، این پژوهش بر دو مجموعه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با جوانان دارای پیشینه آسیب‌پذیر و بزرگسالانی که در موفقیت تحصیلی آنان نقش داشته‌اند (n = 16) تکیه دارد. یافته‌ها چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر موفقیت دانش‌آموزان را شناسایی می‌کند: (1) ویژگی‌های فردی مانند تاب‌آوری، انگیزش درونی، اهداف روشن و حس قوی هدفمندی؛ (2) انتظارات و حمایت والدین؛ (3) حمایت عاطفی، مشارکت و بازخورد سازنده معلمان و (4) حمایت همسالان. از میان این عوامل، دو عامل در تمامی موارد به طور مداوم معنادار بودند. نخست، انتظارات والدین که مبتنی بر اعتماد به توانایی‌های فرزند و ارزش‌گذاری بالای آموزش بود، اساسی تلقی شد. دوم، عمق و پایداری روابط دانش‌آموز–معلم حیاتی بود، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاری عاطفی، اعتماد و حمایت مستمر معلمان، منابع پایداری از انگیزه و تشویق فراهم می‌کرد. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای مدارس، آموزش معلمان و توسعه سیاست‌ها دارند. مدارس باید فرهنگ‌های فراگیر با انتظارات بالا، همراه با نظام‌های مشاوره بلندمدت و ادغام ساختاریافته همسالان برای ترویج تعامل میان‌فرهنگی را تقویت کنند. آموزش معلمان، چه در دوره‌های اولیه و چه ضمن خدمت، باید شامل یادگیری اجتماعی–عاطفی و راهبردهای آموزشی برای زبان‌آموزان غیر بومی باشد. زمینه و پیامدها توجیه مطالعه: پژوهش‌های پیشین معمولاً یا دیدگاه جوانان محروم یا دیدگاه حرفه‌ای‌هایی که از آنان حمایت می‌کنند را بررسی کرده‌اند و اغلب بر موانع و کمبودها تمرکز داشته‌اند. این مطالعه هر دو دیدگاه را گرد هم می‌آورد تا عوامل کلیدی، روابط و حمایت‌هایی را که موفقیت جوانان را در زمینه‌هایی که ترک تحصیل زودهنگام رایج است، امکان‌پذیر می‌سازد، شناسایی کند. اهمیت یافته‌های جدید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که موفقیت تحصیلی جوانان محروم توسط نظام‌های حمایتی به هم پیوسته شکل می‌گیرد و نه صرفاً تلاش فردی. باور قوی والدین به آموزش و روابط معنادار معلم–دانش‌آموز در مرکز تاب‌آوری قرار دارند و توسط حمایت‌های تحصیلی، اجتماعی و اجتماعی–محلی که نتایج مثبت آموزشی را ممکن می‌سازند، تقویت می‌شوند. پیامدها برای متخصصان و سیاست‌گذاران: مدارس باید مشاوره، فرهنگ‌های فراگیر و فعالیت‌های ساختاریافته همسالان میان‌فرهنگی را برای تقویت حس تعلق و آرمان‌گرایی در اولویت قرار دهند. آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای باید یادگیری اجتماعی–عاطفی، راهبردهای حمایت از زبان‌آموزان چندزبانه و رویکردهایی که انتظارات بالا را در زمینه‌های محروم حفظ می‌کنند، دربرگیرد. سیاست‌گذاران باید حمایت‌های مالی را که امکان دسترسی دانش‌آموزان محروم به آموزش عالی را فراهم می‌کند، حفظ و تقویت نمایند تا با افزایش هزینه‌های مشارکت همگام باشد. همچنین افزایش سرمایه‌گذاری در مدارسی که به جوامع محروم خدمت می‌کنند، برای حمایت از مشارکت معنادار خانواده و تقویت روابط خانه–مدرسه که تاب‌آوری و موفقیت تحصیلی را پرورش می‌دهد، ضروری است.

This study explores the professional identity development of pre-service English teachers through Possible Selves Theory (PST). It examines how they envision their ideal and feared selves while they are reflecting on their current selves during their practicum experience. Despite growing interest in PST in teacher education, previous research has largely relied on cross-sectional designs and has paid limited attention to how pre-service EFL teachers’ current, ideal, and feared selves evolve during the practicum, a critical period of professional identity formation. Using a phenomenological qualitative design, the researchers followed six final-year students of an English language and literature program during a twelve-week compulsory practicum. Because practicum is an important initial stage for preservice teachers to reflect on their professional identity, exploring how they express their current and future selves offers useful insights for teachers’ professional development. Data were gathered through observation tasks, reflection papers, and focus group interviews and analyzed thematically. The two overarching themes identified were fragile instructional self-efficacy and ambivalent professional identity. These themes indicate that ideal selves were associated with aspirations for pedagogical competence, student engagement, and professional recognition, whereas feared selves reflected concerns over classroom management, ineffective teaching, and professional stagnation. These future-oriented self-conceptions functioned both as motivational drivers and preventive safeguards, influencing teaching behaviors and identity formation. These future-oriented self-conceptions served as reference points that should influence teaching behaviors and identity formation. By tracing the dynamic interplay between current, ideal, and feared selves through longitudinal, practicum-embedded qualitative inquiry in a Turkish EFL context, the study provides a process-oriented account of professional identity development that is often overlooked in cross-sectional PST research. The findings suggest that structured reflection and mentor-supported practicum experiences may foster more intentional and adaptive identity construction, offering practical implications for teacher education programs seeking to integrate identity-oriented reflective practices into professional preparation.

این پژوهش به بررسی تحول هویت حرفه‌ای معلمان زبان انگلیسی پیش‌خدمت از طریق نظریه خودهای ممکن (PST) می‌پردازد. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه این معلمان در حین تأمل بر خود کنونی‌شان در طول تجربه کارورزی، خود آرمانی و خود مورد هراس خود را تصور می‌کنند. علی‌رغم افزایش علاقه به نظریه خودهای ممکن در آموزش معلمان، پژوهش‌های پیشین عمدتاً بر طرح‌های مقطعی تکیه داشته و توجه محدودی به چگونگی تحول خود کنونی، آرمانی و مورد هراس معلمان زبان انگلیسی پیش‌خدمت در طول دوره کارورزی، که دوره‌ای حیاتی برای شکل‌گیری هویت حرفه‌ای است، داشته‌اند. با استفاده از طرح کیفی پدیدارشناختی، پژوهشگران شش دانشجوی سال آخر رشته زبان و ادبیات انگلیسی را در طول یک دوره کارورزی اجباری دوازده هفته‌ای دنبال کردند. از آنجا که کارورزی مرحله اولیه مهمی برای تأمل معلمان پیش‌خدمت بر هویت حرفه‌ای‌شان است، بررسی نحوه بیان خود کنونی و آینده آن‌ها، بینش‌های مفیدی برای توسعه حرفه‌ای معلمان ارائه می‌دهد. داده‌ها از طریق تکالیف مشاهده‌ای، مقالات تأملی و مصاحبه‌های گروهی متمرکز گردآوری و به صورت تماتیک تحلیل شدند. دو مضمون کلی شناسایی‌شده عبارت بودند از خودکارآمدی آموزشی شکننده و هویت حرفه‌ای دوگانه. این مضامین نشان دادند که خودهای آرمانی با آرمان‌هایی برای شایستگی آموزشی، درگیرسازی دانش‌آموزان و شناسایی حرفه‌ای مرتبط بودند، در حالی که خودهای مورد هراس نگرانی‌هایی درباره مدیریت کلاس، تدریس غیرموثر و رکود حرفه‌ای را منعکس می‌کردند. این تصورات خودی آینده‌محور هم به عنوان محرک‌های انگیزشی و هم به عنوان سازوکارهای پیشگیرانه عمل کرده و بر رفتارهای تدریس و شکل‌گیری هویت تأثیر می‌گذاشتند. این تصورات خودی آینده‌محور به عنوان نقاط مرجع عمل می‌کردند که باید بر رفتارهای تدریس و شکل‌گیری هویت تأثیرگذار باشند. با ردیابی تعامل پویا میان خود کنونی، آرمانی و مورد هراس از طریق پژوهش کیفی طولی مبتنی بر کارورزی در زمینه آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در ترکیه، این مطالعه روایتی فرایندی از تحول هویت حرفه‌ای ارائه می‌دهد که اغلب در پژوهش‌های مقطعی مبتنی بر نظریه خودهای ممکن نادیده گرفته می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که تأمل ساختاریافته و تجارب کارورزی با حمایت مربی می‌تواند به ساخت هویت هدفمندتر و سازگارتر کمک کند و دلالت‌های عملی برای برنامه‌های آموزش معلم که به دنبال ادغام رویکردهای تأملی مبتنی بر هویت در آماده‌سازی حرفه‌ای هستند، ارائه می‌دهد.

Drawing on interviews with mid- and later-career teachers from primary and secondary schools in one region of England, this small-scale study examined why participants had chosen to stay. They described how their moral purpose and agency helped them manage multiple challenges over time, and how these had contributed to their sense of professional identity and decisions to stay. The study supports existing research identifying professional identity as a key element of teachers' professionalism, and finds that the strength and stability of identity fluctuates as teachers navigate changes in their lives, classrooms, school cultures, and social and policy contexts. These fluctuations and their consequences were associated with teachers’ capacity to manage the dynamic interplay of these influences over time. Moral purpose and values-informed agency were important resources that enabled teachers to retain, reclaim, or reconceive their professional identities over time.

این مطالعه‌ی کوچک‌مقیاس با بهره‌گیری از مصاحبه با معلمان میان‌دوره و باسابقه مدارس ابتدایی و متوسطه در یک منطقه از انگلستان، به بررسی دلایل ماندگاری شرکت‌کنندگان پرداخت. آن‌ها شرح دادند که چگونه هدف اخلاقی و عاملیت‌شان به آن‌ها در مدیریت چالش‌های متعدد در طول زمان کمک کرده است و این عوامل چگونه به شکل‌گیری هویت حرفه‌ای و تصمیم آن‌ها برای ماندن انجامیده است. این پژوهش از یافته‌های پیشین که هویت حرفه‌ای را به‌عنوان یکی از عناصر کلیدی حرفه‌ای‌گری معلمان شناسایی می‌کند، حمایت می‌کند و نشان می‌دهد که قدرت و پایداری هویت حرفه‌ای در جریان تغییرات زندگی، کلاس درس، فرهنگ مدرسه و زمینه‌های اجتماعی و سیاستی دچار نوسان می‌شود. این نوسانات و پیامدهای آن‌ها با ظرفیت معلمان برای مدیریت تعامل پویای این تأثیرات در طول زمان مرتبط بود. هدف اخلاقی و عاملیت مبتنی بر ارزش‌ها منابع مهمی بودند که به معلمان امکان می‌داد تا هویت حرفه‌ای خود را در طول زمان حفظ، بازیابی یا بازتعریف کنند.

Emancipatory education aims to foster learners’ critical engagement with knowledge, often by implementing classroom critical-thinking practice. Socio-emotional skills can support this process by creating trusting, dialogic, and responsive environments which enable critical reflection. This study examines how school climate and teacher autonomy shape this mechanism. This analysis includes 54,310 teachers from 18 countries from the 2024 TALIS dataset. Four moderated mediation models were estimated to test whether socio-emotional skills mediate the relationship between school climate and autonomy and critical-thinking practice, and whether these pathways differ between teachers active in social sciences and other subjects. Results show that school climate and autonomy are positively associated with critical-thinking practice, with socio-emotional skills acting as a partial mediator. For teachers with social science education, the indirect effects are stronger. The findings suggest that emancipatory teaching depends not only on teacher beliefs and classroom practices, but also on supportive institutional conditions and subject-specific preparation.

آموزش رهایی‌بخش با هدف تقویت مشارکت انتقادی یادگیرندگان با دانش، اغلب از طریق اجرای تمرین تفکر انتقادی در کلاس درس دنبال می‌شود. مهارت‌های اجتماعی-هیجانی می‌توانند با ایجاد محیط‌های مبتنی بر اعتماد، گفت‌وگو و پاسخگویی، این فرایند را با فراهم آوردن بستر تأمل انتقادی حمایت کنند. این مطالعه بررسی می‌کند که اقلیم مدرسه و خودمختاری معلم چگونه این سازوکار را شکل می‌دهند. این تحلیل شامل ۵۴٬۳۱۰ معلم از ۱۸ کشور بر اساس داده‌های TALIS 2024 است. چهار مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده برای آزمون این‌که آیا مهارت‌های اجتماعی-هیجانی رابطه بین اقلیم مدرسه و خودمختاری با تمرین تفکر انتقادی را میانجی‌گری می‌کنند و این مسیرها بین معلمان فعال در علوم اجتماعی و سایر دروس متفاوت است یا خیر، برآورد شد. نتایج نشان می‌دهد که اقلیم مدرسه و خودمختاری با تمرین تفکر انتقادی رابطه مثبت دارند و مهارت‌های اجتماعی-هیجانی به عنوان میانجی جزئی عمل می‌کنند. برای معلمانی که در آموزش علوم اجتماعی فعالیت دارند، اثرات غیرمستقیم قوی‌تر است. یافته‌ها حاکی از آن است که تدریس رهایی‌بخش نه تنها به باورهای معلم و شیوه‌های کلاسی، بلکه به شرایط حمایتی نهادی و آمادگی موضوع‌محور نیز وابسته است.

Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli, whose English translation is the Century of Türkiye Education Model, is an educational framework aimed at nurturing individuals capable of shaping the future whilst remaining committed to cultural and social values. One of the key missions of the model is the Student Profile it seeks to cultivate. Teachers play a critical role in achieving the characteristics and components of the target student profile, as they are the ones who will deliver the curriculum. This research investigates the perceptions of pre-service teachers, the teachers of the future, regarding the competencies expected of 21st-century teachers and examines the extent to which these perceptions align with the characteristics and components of the Student Profile defined within the model framework. Adopting phenomenological design from qualitative research methods, the sample of this study consists of 44 pre-service teachers enrolled at a faculty of education. The findings, analyzed using content analysis, indicate that the competencies expressed by the participants only partially align with specific dimensions of the model Student Profile; however, when the Common Text is considered holistically, it can be seen that there is an alignment. Findings highlight the critical role of teacher education in operationalizing the model and offer recommendations for restructuring the training of prospective teachers in line with contemporary educational paradigms.

مدل معارف قرن ترکیه (Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli)، که ترجمه انگلیسی آن Century of Türkiye Education Model است، چارچوبی آموزشی است که با هدف پرورش افرادی طراحی شده است که قادر به شکل‌دهی آینده بوده و در عین حال به ارزش‌های فرهنگی و اجتماعی پایبند می‌مانند. یکی از مأموریت‌های کلیدی این مدل، نمایه دانش‌آموزی است که در پی پرورش آن است. معلمان نقش حیاتی در دستیابی به ویژگی‌ها و مؤلفه‌های نمایه دانش‌آموز هدف دارند، چرا که آنان مجریان برنامه درسی هستند. این پژوهش به بررسی ادراکات معلمان پیش‌خدمت، یعنی معلمان آینده، درباره شایستگی‌های مورد انتظار از معلمان قرن بیست‌ویکم می‌پردازد و میزان همسویی این ادراکات با ویژگی‌ها و مؤلفه‌های نمایه دانش‌آموز تعریف‌شده در چارچوب مدل را بررسی می‌کند. این مطالعه با اتخاذ طرح پدیدارشناسی از روش‌های پژوهش کیفی، نمونه‌ای متشکل از ۴۴ معلم پیش‌خدمت ثبت‌نام‌شده در یک دانشکده علوم تربیتی را شامل می‌شود. یافته‌ها که با استفاده از تحلیل محتوا بررسی شده‌اند، نشان می‌دهند که شایستگی‌های بیان‌شده توسط شرکت‌کنندگان تنها تا حدی با ابعاد خاصی از نمایه دانش‌آموز مدل همسو هستند؛ با این حال، زمانی که متن مشترک به صورت کل‌نگرانه مورد توجه قرار می‌گیرد، می‌توان مشاهده کرد که همسویی وجود دارد. یافته‌ها نقش حیاتی آموزش معلم را در عملیاتی‌سازی مدل برجسته می‌کنند و توصیه‌هایی برای بازساخت آموزش معلمان آینده در راستای پارادایم‌های معاصر آموزشی ارائه می‌دهند.

Introduction Psychological well-being and intrinsic motivation play an important role in academic engagement, professional identity development, and commitment to the teaching profession. However, limited evidence is available on how employment status, reasons for enrolment, and early vocational orientation are jointly associated with these constructs among students in initial teacher education. This study examined psychological well-being and intrinsic motivation among postgraduate students enrolled in Master's Degree programmes in Secondary Teacher Education. Methods A total of 239 postgraduate students enrolled at the University of Castilla-La Mancha and Villanueva University (Spain) participated in the study. Participants completed Ryff's Psychological Well-Being Scale and the Intrinsic Motivation Inventory (IMI). Independent-samples t-tests were conducted to examine differences in psychological well-being and intrinsic motivation according to employment status, reasons for enrolment, and early teaching vocation. Results No statistically significant differences in psychological well-being were observed according to employment status or reason for enrolment. Students who were not actively seeking employment reported significantly higher scores on Interest/Enjoyment and Perceived Choice, as well as a higher overall IMI score, than those actively seeking employment, whereas no significant differences were found for Value/Usefulness. Reason for enrolment was also associated with specific aspects of intrinsic motivation: participants who enrolled for reasons other than employment-related motives reported significantly higher Perceived Choice and overall IMI scores, while no significant differences emerged for Interest/Enjoyment or Value/Usefulness. The most consistent differences were associated with early teaching vocation. Students who had identified teaching as a professional goal from the beginning of their university studies reported significantly higher scores across all IMI dimensions ( p < .001) and a significantly higher score for Purpose in Life ( p < .001). Discussion These findings highlight early vocational orientation as a particularly relevant factor in understanding motivational engagement and professional purpose during initial teacher education. They also underscore the importance of considering both vocational and contextual factors when designing teacher education experiences that support professional identity development and sustained engagement with the teaching profession.

مقدمه: بهزیستی روان‌شناختی و انگیزش درونی نقش مهمی در درگیری تحصیلی، توسعه هویت حرفه‌ای و تعهد به حرفه معلمی ایفا می‌کنند. با این حال، شواهد محدودی درباره چگونگی ارتباط وضعیت اشتغال، دلایل ثبت‌نام و گرایش شغلی اولیه با این سازه‌ها در میان دانشجویان آموزش ابتدایی معلمان وجود دارد. این پژوهش به بررسی بهزیستی روان‌شناختی و انگیزش درونی در میان دانشجویان کارشناسی ارشد ثبت‌نام‌شده در برنامه‌های آموزش معلمان متوسطه پرداخت. روش‌ها: در مجموع ۲۳۹ دانشجوی کارشناسی ارشد از دانشگاه Castilla-La Mancha و دانشگاه Villanueva (اسپانیا) در این پژوهش شرکت کردند. شرکت‌کنندگان مقیاس بهزیستی روان‌شناختی Ryff و پرسشنامه انگیزش درونی (IMI) را تکمیل کردند. برای بررسی تفاوت‌های بهزیستی روان‌شناختی و انگیزش درونی بر اساس وضعیت اشتغال، دلایل ثبت‌نام و گرایش شغلی اولیه، آزمون t مستقل اجرا شد. نتایج: تفاوت معنادار آماری در بهزیستی روان‌شناختی بر اساس وضعیت اشتغال یا دلیل ثبت‌نام مشاهده نشد. دانشجویانی که به طور فعال به دنبال اشتغال نبودند، نمرات بالاتری را در ابعاد علاقه/لذت و انتخاب ادراک‌شده و همچنین نمره کلی IMI نسبت به افرادی که به طور فعال به دنبال اشتغال بودند، گزارش کردند، در حالی که برای ارزش/مفید بودن تفاوت معناداری یافت نشد. دلیل ثبت‌نام نیز با جنبه‌های خاصی از انگیزش درونی مرتبط بود: شرکت‌کنندگانی که به دلایلی غیر از انگیزه‌های مرتبط با اشتغال ثبت‌نام کرده بودند، نمرات بالاتری در انتخاب ادراک‌شده و نمره کلی IMI گزارش کردند، در حالی که برای علاقه/لذت یا ارزش/مفید بودن تفاوت معناداری مشاهده نشد. پایدارترین تفاوت‌ها با گرایش شغلی اولیه مرتبط بود. دانشجویانی که از ابتدای تحصیل دانشگاهی خود، معلمی را به عنوان هدف حرفه‌ای شناسایی کرده بودند، در تمامی ابعاد IMI (p < .001) و همچنین در بعد هدفمندی در زندگی (p < .001) نمرات معنادار بالاتری کسب کردند. بحث: این یافته‌ها گرایش شغلی اولیه را به عنوان عاملی به‌ویژه مهم در فهم درگیری انگیزشی و هدف حرفه‌ای در طول آموزش ابتدایی معلمان برجسته می‌کند. همچنین اهمیت توجه به عوامل شغلی و زمینه‌ای را در طراحی تجارب آموزش معلمان که از توسعه هویت حرفه‌ای و درگیری پایدار با حرفه معلمی حمایت می‌کند، مورد تأکید قرار می‌دهد.

Introduction When TPACK is first proposed, it is believed to consist of 7 components, and 3 of them are core components: TK, PK and CK; another 4 components are compound ones overlapping the 3 core components, which are: TPK, TCK, PCK and TPACK. Many subsequent empirical studies find validity of the TPACK framework has not always been supported. This study adopts structural equation modeling to accurately measure and construct the TPACK structure perceived by preservice mathematics teachers, and based on this, proposes several strategies of promoting the formation and development of preservice teachers’ TPACK structure. Methods To investigate the internal structure and developmental pathways of their TPACK, this study surveyed 368 preservice mathematics teachers from a local comprehensive university in China by using an adapted PMT-TPACK questionnaire. By employing exploratory factor analysis (EFA) and confirmatory factor analysis (CFA), a four-dimensional TPACK model was constructed and validated. Results and conclusions The model consists of content knowledge (CK), technological knowledge (TK), technological content knowledge (TCK), and integrated TPACK. The results reveal that preservice mathematics teachers can’t distinguish the boundaries among technological pedagogical knowledge (TPK), pedagogical content knowledge (PCK) and synthesized TPACK. This study has also found that preservice teachers have the strongest confidence in TCK. The confidence in TK is significantly low, especially in terms of self-evaluation in learning new technologies and using professional software. The findings indicate that TCK demonstrates a significant mediating effect between CK and integrated TPACK, the level of participation in technical courses and educational practice courses has a significant weak positive impact on all dimensions of TPACK. This suggests that the development of TPACK is an integrative process driven by both coursework and practical experience, with TCK acting as a critical mediator. Based on these conclusions, it is recommended that teacher education programs should systematically develop a curriculum that deeply integrates technology, content, and pedagogy, reinforce the central role of integrative knowledge, and enhance preservice teachers’ ability of integrating technology into effective teaching practice through progressive, hands-on experiences.

مقدمه: زمانی که چارچوب TPACK برای نخستین بار مطرح شد، تصور می‌شد که این چارچوب شامل ۷ مؤلفه است که ۳ مؤلفه آن مؤلفه‌های اصلی هستند: TK، PK و CK؛ و ۴ مؤلفه دیگر، مؤلفه‌های ترکیبی هستند که بر سه مؤلفه اصلی همپوشانی دارند و عبارت‌اند از: TPK، TCK، PCK و TPACK. بسیاری از پژوهش‌های تجربی بعدی نشان داده‌اند که روایی چارچوب TPACK همواره تأیید نشده است. این پژوهش با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری به سنجش و ساخت دقیق ساختار TPACK ادراک‌شده توسط معلمان ریاضی پیش‌خدمت می‌پردازد و بر این اساس، راهبردهایی برای ارتقاء شکل‌گیری و توسعه ساختار TPACK معلمان پیش‌خدمت ارائه می‌دهد. روش‌ها: به‌منظور بررسی ساختار درونی و مسیرهای توسعه‌ای TPACK، این پژوهش با استفاده از پرسشنامه تعدیل‌شده PMT-TPACK، ۳۶۸ معلم ریاضی پیش‌خدمت از یک دانشگاه جامع محلی در چین را مورد بررسی قرار داد. با به‌کارگیری تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA)، یک مدل چهاربعدی TPACK ساخته و روایی آن تأیید شد. یافته‌ها و نتیجه‌گیری: مدل به‌دست‌آمده شامل دانش محتوایی (CK)، دانش فناورانه (TK)، دانش محتوایی فناورانه (TCK) و TPACK تلفیقی است. نتایج نشان می‌دهد که معلمان ریاضی پیش‌خدمت قادر به تمایز مرزهای میان دانش فناورانه-آموزشی (TPK)، دانش محتوایی-آموزشی (PCK) و TPACK تلفیقی نیستند. همچنین، این پژوهش نشان داد که معلمان پیش‌خدمت بیشترین اعتمادبه‌نفس را در TCK دارند. اعتمادبه‌نفس در TK به‌طور معناداری پایین است، به‌ویژه در زمینه خودارزیابی یادگیری فناوری‌های جدید و استفاده از نرم‌افزارهای تخصصی. یافته‌ها نشان می‌دهد که TCK نقش میانجی معناداری بین CK و TPACK تلفیقی ایفا می‌کند و میزان مشارکت در دوره‌های فنی و دوره‌های عملی آموزشی تأثیر مثبت ضعیف اما معناداری بر همه ابعاد TPACK دارد. این امر نشان می‌دهد که توسعه TPACK فرایندی تلفیقی است که هم توسط دوره‌های آموزشی و هم تجربه عملی هدایت می‌شود و TCK به‌عنوان یک میانجی کلیدی عمل می‌کند. بر اساس این نتایج، توصیه می‌شود که برنامه‌های تربیت معلم باید برنامه درسی منسجمی را طراحی کنند که فناوری، محتوا و آموزش را به‌طور عمیق ادغام کند، نقش مرکزی دانش تلفیقی را تقویت نماید و توانایی معلمان پیش‌خدمت را در ادغام فناوری در آموزش مؤثر از طریق تجربیات عملی و تدریجی افزایش دهد.

Selecting mathematical problems requires teachers to anticipate students’ learning needs and motivational responses. Understanding how teachers judge students’ motivation across problem types is essential for effective instructional design. However, little is known about the accuracy of such judgments or their relationship to teachers’ own motivational perceptions. This study replicates the work of Böswald and Schukajlow ( 2023 ), who investigated how pre-service teachers judge students’ task value and self-efficacy across problems differing in their degree of contextualisation. Extending the original design—which contrasted pre-service teachers’ self-ratings with judgments of hypothetical students—we included a sample of sixth-grade students and revised the mathematical content to focus on area measurement. This three-perspective design enables a comparison of task-related motivation and provides insights into how motivational appraisals vary by problem type. We address four research questions concerning how pre-service teachers (via self-ratings and diagnostic judgments) and students rate task value and self-efficacy for problems differing in their degree of contextualisation, and whether these ratings differ across perspectives. A total of 154 pre-service teachers and 160 sixth-grade students rated their perceived task value and self-efficacy for 12 problems, and 222 pre-service teachers judged these attributes for hypothetical students solving the same problems. Analyses confirm that problem type influences both motivational constructs across perspectives and that pre-service teachers’ perceived motivation relates to their diagnostic judgments. The study contributes to research on diagnostic competence and underscores the importance of replication for confirming and extending findings in mathematics education.

انتخاب مسائل ریاضی مستلزم آن است که معلمان نیازهای یادگیری و واکنش‌های انگیزشی دانش‌آموزان را پیش‌بینی کنند. درک نحوه قضاوت معلمان درباره انگیزش دانش‌آموزان در انواع مختلف مسائل برای طراحی مؤثر آموزشی ضروری است. با این حال، اطلاعات اندکی درباره دقت این قضاوت‌ها یا رابطه آن‌ها با برداشت‌های انگیزشی خود معلمان وجود دارد. این مطالعه کار Böswald و Schukajlow (2023) را تکرار می‌کند که در آن بررسی شد چگونه معلمان پیش‌خدمت ارزش تکلیف و خودکارآمدی دانش‌آموزان را در مسائل با درجات مختلف زمینه‌مندی ارزیابی می‌کنند. با گسترش طرح اصلی—که در آن خودارزیابی معلمان پیش‌خدمت با قضاوت درباره دانش‌آموزان فرضی مقایسه شده بود—ما نمونه‌ای از دانش‌آموزان پایه ششم را نیز وارد کردیم و محتوای ریاضی را به سنجش مساحت تغییر دادیم. این طرح سه‌وجهی امکان مقایسه انگیزش مرتبط با تکلیف را فراهم می‌کند و بینشی درباره چگونگی تغییر ارزیابی‌های انگیزشی بر اساس نوع مسئله ارائه می‌دهد. ما به چهار پرسش پژوهشی می‌پردازیم که در آن‌ها بررسی می‌شود معلمان پیش‌خدمت (از طریق خودارزیابی و قضاوت تشخیصی) و دانش‌آموزان چگونه ارزش تکلیف و خودکارآمدی را برای مسائلی با درجات مختلف زمینه‌مندی ارزیابی می‌کنند و آیا این ارزیابی‌ها در دیدگاه‌های مختلف تفاوت دارند یا خیر. در مجموع، ۱۵۴ معلم پیش‌خدمت و ۱۶۰ دانش‌آموز پایه ششم ارزش تکلیف و خودکارآمدی ادراک‌شده خود را برای ۱۲ مسئله ارزیابی کردند و ۲۲۲ معلم پیش‌خدمت این ویژگی‌ها را برای دانش‌آموزان فرضی که همان مسائل را حل می‌کردند، قضاوت کردند. تحلیل‌ها تأیید می‌کنند که نوع مسئله هر دو سازه انگیزشی را در دیدگاه‌های مختلف تحت تأثیر قرار می‌دهد و انگیزش ادراک‌شده معلمان پیش‌خدمت با قضاوت‌های تشخیصی آن‌ها مرتبط است. این مطالعه به پژوهش‌های حوزه شایستگی تشخیصی کمک می‌کند و اهمیت تکرار را برای تأیید و گسترش یافته‌ها در آموزش ریاضی برجسته می‌کند.

Teacher education (TE) policy is often caught between preparing teachers as agents of social change and a narrow ‘teacher effectiveness’ paradigm. This article examines this tension in Norway, where egalitarian traditions meet global neoliberal accountability discourses. Analysing the pivotal Norwegian TE curriculum policy document, Stortingsmelding nr. 11 (Minstry of Education and Research, 2008–2009), the study uses the Public Good Professionalism (PGP) framework as an analytical lens to assess the extent to which the policy enables the development of teachers as transformative public good professionals. We employ an AI-assisted deductive content analysis using a multi-coder ensemble of nine GPT-4 assistants configured with diverse parameters (temperature and top_p) to provide a parametric stress-test of the coding scheme. Findings reveal a significant discrepancy between stated social equality goals and substantive content. Capabilities explicitly addressed in policy (e.g. Informed Vision) show high ensemble convergence but are instrumentally reframed, stripped of their transformative potential. Conversely, capabilities essential for social justice (e.g. Social and Collective Struggle) show the lowest convergence, reflecting their marginalization. The study concludes that the policy prioritizes a ‘proficient technician’ over a ‘public good professional’, revealing a fundamental structural barrier to socially just teacher education in Norway.

سیاست آموزش معلمان (TE) اغلب میان آماده‌سازی معلمان به عنوان عاملان تغییر اجتماعی و پارادایم محدود «اثربخشی معلم» گرفتار می‌شود. این مقاله به بررسی این تنش در نروژ می‌پردازد، جایی که سنت‌های برابری‌طلبانه با گفتمان‌های جهانی پاسخگویی نئولیبرالی تلاقی می‌کنند. با تحلیل سند سیاستی کلیدی برنامه درسی آموزش معلمان نروژ، Stortingsmelding nr. 11 (وزارت آموزش و پژوهش، ۲۰۰۸–۲۰۰۹)، این مطالعه از چارچوب Public Good Professionalism (PGP) به عنوان لنز تحلیلی برای ارزیابی میزان توانمندسازی سیاست مذکور در توسعه معلمان به عنوان حرفه‌ای‌های تحول‌آفرین خیر عمومی بهره می‌گیرد. ما از تحلیل محتوای قیاسی با کمک هوش مصنوعی و با استفاده از گروهی متشکل از نه دستیار GPT-4 با پارامترهای متنوع (temperature و top_p) برای آزمون پارامتریک طرح کدگذاری استفاده می‌کنیم. یافته‌ها نشان می‌دهند که شکاف قابل توجهی میان اهداف اعلام‌شده برابری اجتماعی و محتوای واقعی وجود دارد. قابلیت‌هایی که به طور صریح در سیاست مورد توجه قرار گرفته‌اند (مانند Informed Vision) همگرایی بالایی در گروه دارند اما به صورت ابزاری بازتعریف شده و از پتانسیل تحول‌آفرین خود تهی شده‌اند. در مقابل، قابلیت‌هایی که برای عدالت اجتماعی ضروری‌اند (مانند Social and Collective Struggle) کمترین میزان همگرایی را نشان می‌دهند که بیانگر به حاشیه رانده شدن آن‌هاست. مطالعه نتیجه می‌گیرد که سیاست مذکور «تکنسین ماهر» را بر «حرفه‌ای خیر عمومی» اولویت می‌دهد و یک مانع ساختاری بنیادین برای آموزش معلمان عادلانه در نروژ را آشکار می‌سازد.

Recent educational research has indicated the significance of collective teacher efficacy (CTE), with publications highlighting CTE’s connections to more productive teacher practices and improved student outcomes in P–12 schools. Less is known, however, about teachers’ experiences of CTE and their collective actions to improve student learning; implications for in-service teacher education remain underexplored. This article presents a qualitative case study that documents how teachers experienced CTE at an elementary school. The study’s data sources included semi-structured interviews and an audio recording of professional presentations from eleven teachers. Thematic analysis indicated that teachers experienced CTE as a sense of recognition that while they faced a range of shared professional challenges, teachers were not alone and could address their challenges collaboratively. Teachers also experienced CTE as a recognition that they possessed common goals, collective knowledge and perspectives, and shared practices they could leverage to address challenges. Based on these findings, the article delineates implications for future teacher education programming and research.

پژوهش‌های آموزشی اخیر بر اهمیت اثربخشی جمعی معلمان (CTE) تأکید داشته‌اند و انتشارات علمی، ارتباط CTE با شیوه‌های معلمی پربارتر و بهبود نتایج دانش‌آموزان در مدارس P–12 را برجسته کرده‌اند. با این حال، اطلاعات کمتری درباره تجارب معلمان از CTE و اقدامات جمعی آنان برای ارتقای یادگیری دانش‌آموزان وجود دارد و پیامدهای آن برای آموزش ضمن خدمت معلمان کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مقاله یک مطالعه موردی کیفی را ارائه می‌دهد که چگونگی تجربه معلمان از CTE را در یک مدرسه ابتدایی مستند می‌کند. منابع داده این پژوهش شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و یک فایل صوتی از ارائه‌های حرفه‌ای یازده معلم بود. تحلیل تماتیک نشان داد که معلمان، CTE را به‌عنوان نوعی احساس شناسایی تجربه کردند؛ به این معنا که اگرچه با طیفی از چالش‌های حرفه‌ای مشترک روبه‌رو بودند، اما تنها نبودند و می‌توانستند این چالش‌ها را به‌صورت جمعی برطرف کنند. همچنین معلمان، CTE را به‌عنوان شناسایی اهداف مشترک، دانش و دیدگاه‌های جمعی و شیوه‌های مشترکی که می‌توانستند برای مقابله با چالش‌ها به کار گیرند، تجربه کردند. بر اساس این یافته‌ها، مقاله پیامدهایی را برای برنامه‌ریزی و پژوهش‌های آینده در آموزش معلمان تبیین می‌کند.

In the digital era, prospective Islamic Religious Education (PAI) teachers are expected to integrate religious knowledge with the ability to design appropriate technology-supported instruction. Preliminary observations at Universitas Singaperbangsa Karawang indicated a gap between students’ coursework experiences and their perceived readiness to develop interactive instructional media. This study examined the structural relationships among Learning Media Course Effectiveness, Emotional Intelligence, Media Design Competence, and Teaching Readiness, positioning Media Design Competence as a proposed mediating variable. A quantitative, cross-sectional design was employed, with structured questionnaire data collected from 58 third-semester PAI students and analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM). Course Effectiveness (β = 0.295) and Emotional Intelligence (β = 0.411) were positively and significantly associated with Media Design Competence, jointly explaining 35.0% of its variance. Emotional Intelligence exhibited a numerically larger path coefficient, although the statistical significance of the difference between the coefficients was not established. Media Design Competence was strongly associated with Teaching Readiness (β = 0.728; f² = 1.126), with the model explaining 53.0% of the variance in readiness. These findings highlight the relevance of academic experiences and emotional abilities to media design competence and its association with teaching readiness. However, these findings do not establish full mediation because the corresponding direct paths are not reported, and the cross-sectional design precludes definitive causal conclusions.The study suggests integrating practical media design activities with support for managing learning challenges in PAI teacher education, while further research should test the proposed indirect effects and evaluate the effectiveness of such instructional approaches.

در عصر دیجیتال، انتظار می‌رود معلمان آینده آموزش دینی اسلامی (PAI) دانش دینی را با توانایی طراحی آموزش مناسب مبتنی بر فناوری تلفیق کنند. مشاهدات اولیه در دانشگاه Singaperbangsa Karawang نشان داد که بین تجربیات درسی دانشجویان و ادراک آن‌ها از آمادگی برای توسعه رسانه‌های آموزشی تعاملی، شکاف وجود دارد. این پژوهش به بررسی روابط ساختاری میان اثربخشی درس رسانه‌های آموزشی، هوش هیجانی، شایستگی طراحی رسانه و آمادگی تدریس پرداخت و شایستگی طراحی رسانه را به عنوان متغیر میانجی پیشنهادی در نظر گرفت. این مطالعه با رویکرد کمی و طرح مقطعی انجام شد و داده‌های پرسشنامه ساختاریافته از ۵۸ دانشجوی ترم سوم PAI جمع‌آوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل گردید. اثربخشی درس (β = ۰.۲۹۵) و هوش هیجانی (β = ۰.۴۱۱) با شایستگی طراحی رسانه رابطه مثبت و معناداری داشتند و به طور مشترک ۳۵.۰٪ از واریانس آن را تبیین کردند. ضریب مسیر هوش هیجانی از نظر عددی بزرگ‌تر بود، اگرچه معناداری آماری تفاوت بین ضرایب تأیید نشد. شایستگی طراحی رسانه با آمادگی تدریس ارتباط قوی داشت (β = ۰.۷۲۸؛ f² = ۱.۱۲۶) و مدل ۵۳.۰٪ از واریانس آمادگی را تبیین نمود. این یافته‌ها اهمیت تجربیات دانشگاهی و توانایی‌های هیجانی را در شایستگی طراحی رسانه و ارتباط آن با آمادگی تدریس نشان می‌دهد. با این حال، این یافته‌ها میانجی‌گری کامل را اثبات نمی‌کنند، زیرا مسیرهای مستقیم مربوطه گزارش نشده‌اند و طرح مقطعی امکان نتیجه‌گیری قطعی علی را فراهم نمی‌کند. مطالعه حاضر پیشنهاد می‌کند که فعالیت‌های عملی طراحی رسانه با حمایت برای مدیریت چالش‌های یادگیری در آموزش معلمان PAI تلفیق شود و پژوهش‌های آتی باید اثرات غیرمستقیم پیشنهادی را آزمون و اثربخشی چنین رویکردهای آموزشی را ارزیابی کنند.

Teacher attrition remains a persistent challenge, particularly among early-career educators, with language teachers facing distinct systemic barriers such as job insecurity, undervaluation, and emotional labour. While existing studies predominantly focus on in-service teachers, pre-service teacher attrition remains underexplored, limiting the development of effective interventions to support student-teachers. This study addresses this gap by examining the case of a pre-service teacher from China, who was enroled in a Teaching English to Speakers of Other Languages programme at a Malaysian university and later left teacher education for business studies. Adopting a longitudinal qualitative approach, we thematically and temporally analysed 13 semi-structured interviews conducted over nearly two years. The findings reveal that the participant’s departure was driven by a mismatch between teaching realities and initial aspirations, psychological strain and burnout, inadequate skill development and support, concerns over the recognition and transferability of the degree, and the relocation of career identity. These factors were contextualised through the interplay of human, social, structural, and psychological capital constraints, alongside relational, comparative, and agentic capital influences, manifesting through contradictory, socialising, dislocating, and evolutionary routines in careership. The study has significant implications for teacher education programmes and the broader educational community in fostering teacher retention and promoting a more sustainable teaching profession.

ترک شغل معلمی همچنان یک چالش پایدار است، به‌ویژه در میان معلمان اوایل دوران حرفه‌ای، و معلمان زبان با موانع نظام‌مند خاصی مانند ناامنی شغلی، کم‌ارزشی و کار عاطفی مواجه هستند. در حالی که پژوهش‌های موجود عمدتاً بر معلمان شاغل تمرکز دارند، ترک شغل معلمان پیش‌خدمت کمتر مورد بررسی قرار گرفته است که این امر توسعه مداخلات مؤثر برای حمایت از دانشجویان معلم را محدود می‌کند. این مطالعه به این خلأ می‌پردازد و مورد یک معلم پیش‌خدمت از چین را بررسی می‌کند که در برنامه آموزش زبان انگلیسی به سخنگویان زبان‌های دیگر (TESOL) در یک دانشگاه مالزی ثبت‌نام کرده بود و بعدها آموزش معلمی را به نفع مطالعات کسب‌وکار ترک کرد. با اتخاذ رویکرد کیفی طولی، سیزده مصاحبه نیمه‌ساختاریافته که طی تقریباً دو سال انجام شده بود، به‌صورت موضوعی و زمانی تحلیل شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ترک آموزش معلمی توسط شرکت‌کننده ناشی از عدم تطابق میان واقعیت‌های تدریس و آرمان‌های اولیه، فشار روانی و فرسودگی شغلی، توسعه ناکافی مهارت و حمایت، نگرانی درباره اعتبار و قابلیت انتقال مدرک، و جابه‌جایی هویت شغلی بوده است. این عوامل از طریق تعامل محدودیت‌های سرمایه انسانی، اجتماعی، ساختاری و روان‌شناختی، در کنار تأثیرات سرمایه رابطه‌ای، مقایسه‌ای و عاملیت، و بروز آن‌ها در روال‌های متناقض، اجتماعی‌کننده، جابه‌جا‌کننده و تکاملی در مسیر شغلی، زمینه‌مند شده‌اند. این مطالعه پیامدهای مهمی برای برنامه‌های آموزش معلمی و جامعه آموزشی گسترده‌تر در جهت تقویت نگهداشت معلمان و ترویج حرفه‌ای پایدارتر برای تدریس دارد.

This article explores the innovative “asynchronish” approach to online mathematics and teacher education, blending synchronous and asynchronous elements to enhance student engagement and sense of belonging. Drawing from experiences in mathematics and teacher education courses, we examine two key engagement strategies: (1) utilizing collaborative platforms like Slack and (2) creating opportunities for online small-group discussions. Grounded in Garrison's Community of Inquiry framework, this study examines evidence-based strategies for fostering interactive virtual learning environments that enhance cognitive and social connectivity in online mathematics and teacher education courses through analysis of implementation data and student responses.

این مقاله رویکرد نوآورانه «آسنکرونیش» را در آموزش آنلاین ریاضی و تربیت معلم بررسی می‌کند که با ترکیب عناصر هم‌زمان و ناهم‌زمان، به ارتقای مشارکت دانشجویان و احساس تعلق آن‌ها می‌پردازد. با بهره‌گیری از تجربیات در دوره‌های آموزش ریاضی و تربیت معلم، دو راهبرد کلیدی برای افزایش مشارکت مورد بررسی قرار گرفته است: (۱) استفاده از بسترهای همکاری مانند Slack و (۲) ایجاد فرصت‌هایی برای بحث‌های گروهی کوچک آنلاین. این مطالعه با تکیه بر چارچوب «جامعه پژوهشی» گاریسون، راهبردهای مبتنی بر شواهد را برای تقویت محیط‌های یادگیری تعاملی مجازی که به افزایش پیوندهای شناختی و اجتماعی در دوره‌های آموزش آنلاین ریاضی و تربیت معلم منجر می‌شود، از طریق تحلیل داده‌های اجرا و پاسخ‌های دانشجویان بررسی می‌کند.

The Tahfiz Model Ulul Albab (TMUA) integrates Quran memorisation into the national curriculum to develop well-rounded huffaz. Despite its implementation since 2014, concerns remain regarding the effectiveness of Hifz al-Quran teaching and learning (PdPc), particularly in relation to teacher competency, pedagogical practices and the integration of 21st Century Learning (PAK21) elements. This study evaluated TMUA implementation using the Context, Input and Process dimensions of the CIPP framework and examined differences in programme implementation according to teacher category, professional qualifications and exposure to PAK21-related In-Service Training (LDP). A quantitative cross-sectional survey involving 144 TMUA teachers from three Sekolah Menengah Kebangsaan Agama (SMKA) was conducted. Respondents were selected using proportional stratified random sampling. Data were collected using a questionnaire adapted from the CIPP Evaluation Model and validated by seven experts. The findings revealed that the implementation level of the TMUA programme was high across the context, input and process dimensions. Independent-samples t-tests indicated no significant differences in the process dimension according to teacher category, t(142) = 0.469, p = .640 and professional qualifications, t(142) = 1.160, p = .209. Multivariate Analysis of Variance (MANOVA) further showed no statistically significant differences in the context, input and process dimensions according to teachers’ exposure to PAK21-related LDP, Pillai’s Trace = .040, F(3,140) = 1.948, p = .125, η² = .040. These findings indicate that TMUA implementation was relatively consistent regardless of teaching experience, professional qualifications and exposure to PAK21-related professional development training. The study highlights the need for more contextualised and specialised professional development initiatives that address the unique requirements of tahfiz education. The findings contribute empirical evidence towards strengthening teacher competency and enhancing the long-term effectiveness of TMUA implementation in Malaysian secondary schools.

مدل تحفیظ اولوالالباب (TMUA) با ادغام حفظ قرآن در برنامه درسی ملی، به منظور تربیت حفاظ جامع‌الاطراف طراحی شده است. با وجود اجرای این برنامه از سال ۲۰۱۴، همچنان نگرانی‌هایی در خصوص اثربخشی آموزش و یادگیری حفظ قرآن (PdPc)، به ویژه در ارتباط با شایستگی معلمان، شیوه‌های تدریس و ادغام عناصر یادگیری قرن بیست‌ویکم (PAK21) وجود دارد. این پژوهش، اجرای TMUA را با استفاده از ابعاد زمینه، ورودی و فرایند چارچوب CIPP ارزیابی کرده و تفاوت‌های اجرای برنامه را بر اساس دسته‌بندی معلمان، صلاحیت‌های حرفه‌ای و میزان آشنایی با دوره‌های ضمن خدمت مرتبط با PAK21 (LDP) بررسی نموده است. این مطالعه کمّی به صورت مقطعی و با مشارکت ۱۴۴ معلم TMUA از سه مدرسه متوسطه مذهبی ملی (SMKA) انجام شد. نمونه‌ها با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده متناسب انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌ای که از مدل ارزیابی CIPP اقتباس و توسط هفت متخصص اعتبارسنجی شده بود، گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که سطح اجرای برنامه TMUA در ابعاد زمینه، ورودی و فرایند بالا بوده است. آزمون t مستقل تفاوت معناداری در بعد فرایند بر اساس دسته‌بندی معلمان، t(142) = 0.469, p = .640 و صلاحیت حرفه‌ای، t(142) = 1.160, p = .209 نشان نداد. همچنین تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) تفاوت معناداری در ابعاد زمینه، ورودی و فرایند بر اساس میزان آشنایی معلمان با LDP مرتبط با PAK21 نشان نداد، Pillai’s Trace = .040, F(3,140) = 1.948, p = .125, η² = .040. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای TMUA صرف‌نظر از سابقه تدریس، صلاحیت حرفه‌ای و میزان شرکت در دوره‌های توسعه حرفه‌ای مرتبط با PAK21 نسبتاً یکنواخت بوده است. این پژوهش بر ضرورت طراحی ابتکارات توسعه حرفه‌ای تخصصی و متناسب با نیازهای خاص آموزش تحفیظ تأکید می‌کند. یافته‌ها شواهد تجربی برای تقویت شایستگی معلمان و ارتقای اثربخشی بلندمدت اجرای TMUA در مدارس متوسطه مالزی ارائه می‌دهد.

This article examines interdisciplinary integration as a means of developing future teachers’ didactic competence within English language teacher education at pedagogical universities in Uzbekistan. Didactic competence is understood as the ability to transform subject knowledge into coherent instruction through informed planning, classroom interaction, assessment, and adaptation to learners’ needs. The article adopts a conceptual and analytical approach to explore connections among linguistics, language teaching methodology, educational psychology, pedagogy, and digital literacy. It considers how these disciplines can contribute to shared instructional problems while retaining their distinct perspectives. The analysis proposes a framework centred on interdisciplinary learning objectives, problem-based lesson design, collaborative microteaching, guided analysis of teaching practice, and reflective assessment. Particular attention is given to tasks that require prospective English teachers to explain language features, anticipate learning difficulties, select appropriate instructional strategies, and interpret evidence of learner understanding. Multilingual classroom contexts and cooperation between university educators and school mentors inform the framework’s intended application. The article argues that interdisciplinary integration can create opportunities for students to connect disciplinary understanding with professional judgement when assignments, feedback, and teaching experiences are coherently organized. The proposed relationships remain theoretical rather than empirically demonstrated.

این مقاله به بررسی ادغام میان‌رشته‌ای به‌عنوان ابزاری برای توسعه شایستگی تدریسی معلمان آینده در آموزش معلمان زبان انگلیسی در دانشگاه‌های تربیت معلم ازبکستان می‌پردازد. شایستگی تدریسی به‌عنوان توانایی تبدیل دانش موضوعی به آموزش منسجم از طریق برنامه‌ریزی آگاهانه، تعامل کلاسی، ارزشیابی و سازگاری با نیازهای یادگیرندگان تعریف می‌شود. مقاله با رویکردی مفهومی و تحلیلی به بررسی ارتباط میان زبان‌شناسی، روش‌شناسی آموزش زبان، روان‌شناسی تربیتی، علوم تربیتی و سواد دیجیتال می‌پردازد. همچنین بررسی می‌کند که چگونه این رشته‌ها می‌توانند به مسائل مشترک آموزشی کمک کنند، در حالی که دیدگاه‌های متمایز خود را حفظ می‌کنند. تحلیل ارائه‌شده چارچوبی مبتنی بر اهداف یادگیری میان‌رشته‌ای، طراحی درس مبتنی بر مسئله، آموزش خرد مشارکتی، تحلیل هدایت‌شده عملکرد تدریس و ارزشیابی تأملی پیشنهاد می‌کند. توجه ویژه‌ای به وظایفی شده است که از معلمان آینده زبان انگلیسی می‌خواهد ویژگی‌های زبان را توضیح دهند، دشواری‌های یادگیری را پیش‌بینی کنند، راهبردهای آموزشی مناسب را انتخاب نمایند و شواهد درک یادگیرندگان را تفسیر کنند. زمینه‌های کلاسی چندزبانه و همکاری میان اساتید دانشگاه و راهنمایان مدارس، کاربرد مورد نظر این چارچوب را شکل می‌دهد. مقاله استدلال می‌کند که ادغام میان‌رشته‌ای می‌تواند فرصت‌هایی برای دانشجویان فراهم آورد تا درک رشته‌ای را با قضاوت حرفه‌ای پیوند دهند، مشروط بر آنکه تکالیف، بازخورد و تجربیات تدریس به‌صورت منسجم سازمان‌دهی شوند. روابط پیشنهادی در این مقاله نظری باقی مانده و به‌طور تجربی اثبات نشده‌اند.

Teacher education and professional development (PD) are central institutional mechanisms for strengthening instructional quality, yet their relevance may differ for teachers working within versus outside their formal fields of preparation. Using questionnaire data from 1,324 mathematics, science, and technology teachers participating in the Programme for International Student Assessment (PISA) 2022, this study examines associations between teacher preparation, PD, employment conditions, and instructional practices designed to foster critical thinking, problem solving, knowledge transfer, and self-regulated learning. Results indicate that pedagogically oriented PD, particularly learning focused on curriculum and classroom practice, is positively associated with greater use of higher-order instructional practices among both in-field and out-of-field teachers. Among out-of-field teachers, advanced academic qualifications are additionally associated with greater emphasis on higher-order instructional practices, challenging assumptions that teaching outside one’s field of preparation necessarily constrains instructional quality. Differences by contract status further suggest that employment conditions afford opportunities to enact these practices. Collectively, the findings extend research on out-of-field teaching by demonstrating that teacher learning opportunities and organizational conditions matter more for instructional practice than field alignment alone. The study offers policy-relevant evidence for designing teacher education, PD, and employment supports for increasingly diverse STEM teaching workforces.

آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای (PD) از مکانیزم‌های نهادی اصلی برای تقویت کیفیت تدریس به‌شمار می‌روند، اما اهمیت آن‌ها ممکن است برای معلمانی که در حوزه تخصصی خود یا خارج از آن فعالیت می‌کنند، متفاوت باشد. این پژوهش با استفاده از داده‌های پرسشنامه‌ای ۱۳۲۴ معلم ریاضی، علوم و فناوری که در برنامه ارزیابی بین‌المللی دانش‌آموزان (PISA) 2022 شرکت کرده‌اند، به بررسی ارتباط بین آمادگی معلمان، توسعه حرفه‌ای، شرایط استخدامی و شیوه‌های تدریس طراحی‌شده برای تقویت تفکر انتقادی، حل مسئله، انتقال دانش و یادگیری خودتنظیمی می‌پردازد. نتایج نشان می‌دهد که توسعه حرفه‌ای با رویکرد آموزشی، به‌ویژه یادگیری متمرکز بر برنامه درسی و عمل کلاسی، با استفاده بیشتر از شیوه‌های تدریس سطح‌بالا در میان معلمان درون‌حوزه و برون‌حوزه ارتباط مثبت دارد. در میان معلمان برون‌حوزه، مدارک تحصیلی پیشرفته نیز با تأکید بیشتر بر شیوه‌های تدریس سطح‌بالا همراه است و این امر فرضیات مربوط به اینکه تدریس خارج از حوزه تخصصی لزوماً کیفیت تدریس را محدود می‌کند، به چالش می‌کشد. تفاوت‌ها بر اساس وضعیت قرارداد استخدامی نیز نشان می‌دهد که شرایط شغلی فرصت‌هایی برای اجرای این شیوه‌ها فراهم می‌کند. در مجموع، یافته‌ها پژوهش‌ها درباره تدریس برون‌حوزه را گسترش داده و نشان می‌دهد که فرصت‌های یادگیری معلمان و شرایط سازمانی برای شیوه تدریس اهمیت بیشتری نسبت به هم‌راستایی حوزه تخصصی دارند. این مطالعه شواهد سیاست‌محور برای طراحی آموزش معلمان، توسعه حرفه‌ای و حمایت‌های استخدامی برای نیروی کار متنوع‌تر معلمان STEM ارائه می‌دهد.

This study responds to limited empirical research on the relationship between inclusive education, Education for Sustainable Development (ESD) and teacher education in southern Africa. While these educational agendas are somehow linked in policy discourse, there remains little evidence showing how teacher educators can integrate inclusivity and sustainability in practice. This study explored how teacher educators in Malawi, Tanzania and Eswatini mainstreamed inclusive education through UNESCO's Sustainability Starts with Teachers (SST) programme and its ESD Change Projects. Guided by Bronfenbrenner's bioecological systems theory and Vygotsky's sociocultural theory, the research adopted a qualitative formative interventionist approach using a nested case study design. The findings revealed that teacher educators developed inclusive pedagogical proficiency through collaborative and contextually grounded Change Projects that addressed contradictions between inclusivity, sustainability and teacher education practice. This study found that pedagogical proficiency was strengthened through engaged practice, collaborative reflection and institutional learning processes. Drawing from these findings, this article advances the Sustainable Inclusive Pedagogical Proficiency Process (SIP3) model as a contextually grounded southern African contribution for understanding and operationalising inclusive pedagogical proficiency in teacher education. The SIP3 model is a practice-research and professional development framework for strengthening inclusive and sustainable teacher education practices.

این مطالعه در پاسخ به کمبود پژوهش‌های تجربی درباره رابطه بین آموزش فراگیر، آموزش برای توسعه پایدار (ESD) و تربیت معلم در جنوب آفریقا انجام شده است. اگرچه این دستورکارهای آموزشی تا حدی در گفتمان سیاست‌گذاری به هم مرتبط هستند، اما شواهد اندکی وجود دارد که نشان دهد مدرسان معلمان چگونه می‌توانند فراگیری و پایداری را در عمل ادغام کنند. این پژوهش بررسی کرد که چگونه مدرسان معلمان در کشورهای مالاوی، تانزانیا و اسواتینی آموزش فراگیر را از طریق برنامه «پایداری از معلمان آغاز می‌شود» (SST) یونسکو و پروژه‌های تغییر مرتبط با آموزش برای توسعه پایدار، به جریان اصلی تبدیل کردند. این پژوهش با راهنمایی نظریه سامانه‌های زیستی-بوم‌شناختی برونفنبرنر و نظریه جامعه‌فرهنگی ویگوتسکی، رویکرد کیفی مداخله‌ای-تکوینی را با استفاده از طرح مطالعه موردی تو در تو اتخاذ کرد. یافته‌ها نشان داد که مدرسان معلمان از طریق پروژه‌های تغییر مشارکتی و مبتنی بر زمینه که به تناقضات میان فراگیری، پایداری و عمل تربیت معلم می‌پرداختند، مهارت پداگوژیک فراگیر را توسعه دادند. این مطالعه دریافت که مهارت پداگوژیک از طریق عمل مشارکتی، بازتاب جمعی و فرایندهای یادگیری نهادی تقویت می‌شود. بر اساس این یافته‌ها، این مقاله الگوی فرایند مهارت‌آموزی پداگوژیک فراگیر پایدار (SIP3) را به عنوان یک مشارکت مبتنی بر زمینه از جنوب آفریقا برای فهم و عملیاتی‌سازی مهارت پداگوژیک فراگیر در تربیت معلم مطرح می‌کند. الگوی SIP3 یک چارچوب پژوهش-عمل و توسعه حرفه‌ای برای تقویت شیوه‌های تربیت معلم فراگیر و پایدار است.

This article examines the theoretical and practical foundations for developing reflective and methodological competence in English language teacher education. Reflective competence is interpreted as the teacher’s capacity to analyse pedagogical decisions, classroom processes, learner responses, and learning outcomes on the basis of evidence and to use this analysis for subsequent improvement. Methodological competence encompasses professional knowledge and skills related to setting learning objectives, lesson design, selecting and adapting methods and materials, organizing assessment and feedback, and making context-sensitive pedagogical decisions. Drawing on the work of Dewey, Schön, Shulman, Borg, Korthagen and Vasalos, Richards and Farrell, Larrivee, Burns, and Farrell, the article conceptualizes reflection as a professional mechanism that strengthens methodological reasoning. Practical strategies discussed include reflective journals, post-lesson analysis, peer observation, microteaching, video-based reflection, critical incident analysis, portfolios, and action research. These practices help teachers move beyond descriptive accounts of what happened toward analytical and critical consideration of why particular methodological choices were made, how they influenced learners, and what should be changed in future teaching. The article argues that systematic reflection connects theory and practice, supports evidence-informed decision-making, and transforms methodological competence from a static body of knowledge into a continuously developing professional capacity.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و عملی توسعه شایستگی تأملی و روش‌شناختی در تربیت معلمان زبان انگلیسی می‌پردازد. شایستگی تأملی به عنوان توانایی معلم در تحلیل تصمیمات آموزشی، فرایندهای کلاسی، واکنش‌های یادگیرندگان و نتایج یادگیری بر اساس شواهد و به‌کارگیری این تحلیل برای بهبودهای بعدی تفسیر می‌شود. شایستگی روش‌شناختی شامل دانش و مهارت‌های حرفه‌ای مرتبط با تعیین اهداف یادگیری، طراحی درس، انتخاب و تطبیق روش‌ها و مواد آموزشی، سازمان‌دهی ارزشیابی و بازخورد، و اتخاذ تصمیمات آموزشی حساس به زمینه است. با بهره‌گیری از آثار Dewey، Schön، Shulman، Borg، Korthagen و Vasalos، Richards و Farrell، Larrivee، Burns و Farrell، مقاله بازتاب را به عنوان سازوکاری حرفه‌ای که استدلال روش‌شناختی را تقویت می‌کند، مفهوم‌سازی می‌کند. راهبردهای عملی مورد بحث شامل ژورنال‌های تأملی، تحلیل پس از درس، مشاهده همتا، ریزآموزی، بازتاب مبتنی بر ویدئو، تحلیل رویدادهای بحرانی، پورتفولیو و پژوهش عملی است. این شیوه‌ها به معلمان کمک می‌کند تا فراتر از توصیف صرف آنچه رخ داده است، به تحلیل و بررسی انتقادی چرایی انتخاب‌های روش‌شناختی خاص، چگونگی تأثیر آن‌ها بر یادگیرندگان و آنچه باید در آموزش آینده تغییر کند، بپردازند. مقاله استدلال می‌کند که تأمل نظام‌مند، پیونددهنده نظریه و عمل است، از تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد حمایت می‌کند و شایستگی روش‌شناختی را از یک مجموعه دانش ایستا به ظرفیتی حرفه‌ای و در حال توسعه مبدل می‌سازد.

This study examines how language teacher creativity emerges and interacts with emotions in university–school collaborative lesson study (LS) projects in China. Drawing on sociocultural theory, it conceptualizes creativity as a socially mediated and emotionally infused learning process. Using a qualitative design, it collected multiple sources of data from LS cycles through interviews, reflections, collective discussions, teaching documents, and classroom observations. The thematic analysis revealed four interconnected manifestations of language teacher creativity and a fifth theme illustrating the dual role of emotions in enabling and constraining creative practice. Findings show that creativity is negotiated between structure and freedom, emotionally regulated through both integral and context-contingent emotions, and mediated by language content as a key resource for pedagogical innovation. The study reconceptualizes emotions beyond a positive–negative dichotomy and highlights the pedagogical role of language content. It suggests that teacher educators (TEs) balance structure and autonomy, attend to power dynamics, and harness emotions constructively to foster teacher creativity.

این پژوهش به بررسی چگونگی ظهور خلاقیت معلمان زبان و تعامل آن با هیجانات در پروژه‌های مطالعه درس (LS) مبتنی بر همکاری دانشگاه و مدرسه در چین می‌پردازد. با بهره‌گیری از نظریه جامعه‌فرهنگی، خلاقیت به‌عنوان فرایندی یادگیری که به‌صورت اجتماعی میانجی‌گری شده و آمیخته با هیجان است، مفهوم‌پردازی می‌شود. این پژوهش با رویکرد کیفی، داده‌های متعددی را از چرخه‌های مطالعه درس از طریق مصاحبه‌ها، تأملات، بحث‌های جمعی، اسناد آموزشی و مشاهده‌های کلاسی گردآوری کرده است. تحلیل تماتیک چهار تجلی درهم‌تنیده از خلاقیت معلمان زبان و یک تم پنجم را که نقش دوگانه هیجانات در تسهیل و محدودسازی عمل خلاقانه را نشان می‌دهد، آشکار ساخت. یافته‌ها نشان می‌دهد که خلاقیت در بین ساختار و آزادی مورد مذاکره قرار می‌گیرد، از طریق هیجانات اساسی و وابسته به زمینه به‌صورت هیجانی تنظیم می‌شود و محتوای زبانی به‌عنوان منبعی کلیدی برای نوآوری آموزشی نقش میانجی دارد. این مطالعه هیجانات را فراتر از دوگانگی مثبت-منفی بازتعریف می‌کند و نقش آموزشی محتوای زبان را برجسته می‌سازد. همچنین پیشنهاد می‌کند که مربیان معلمان (TEs) میان ساختار و خودمختاری تعادل برقرار کنند، به پویایی‌های قدرت توجه داشته باشند و هیجانات را به‌صورت سازنده برای پرورش خلاقیت معلمان به‌کار گیرند.

Introduction Reflection constitutes a central component of the knowledge base of the teaching profession; however, in practice it may become routinized and have limited significance for professional learning. Within teacher education, supervision increasingly takes place in digital contexts, raising questions about the conditions required for such supervision to support reflection. In this study, we examine which conditions student teachers describe as significant for reflective processes in digital supervision. Methods The study is based on six focus group interviews with a total of 36 student teachers. The data were analyzed using reflexive thematic analysis. The design gives access to how student teachers perceive these conditions, not to reflection as it unfolded in individual supervision sessions. The theoretical framework draws on e-mentoring as an analytical perspective for understanding how relational, communicative, and technological conditions interact in technology-mediated supervision. Results Our analysis identified three main themes: structured and technology-supported reflection; relationships, dialogue, and perceived presence; and structural conditions, competence, and enactment. Student teachers described digital supervision as supporting reflection when it is clearly structured, grounded in concrete experiences, and supported by tools that make students' thinking visible and elaborated over time. The possibility of storing and revisiting feedback was experienced as particularly important for sustained reflective development. Relational conditions were also described as consequential, as accessibility, responsiveness, and personalized feedback may strengthen trust and participation, while limited access to non-verbal cues and disrupted conversational flow may constrain reflective processes. Technological and organizational conditions were described as further shaping supervision, with flexibility and accessibility perceived as beneficial, whereas technical challenges, unclear expectations, and varying levels of digital competence may reduce the potential for reflection. Discussion Drawing on student teachers' reported experiences, we argue that the conditions for reflection in digital supervision emerge through the interplay of pedagogical, relational, technological, and organizational factors, and depend on more than technological access alone.

مقدمه: تأمل یکی از اجزای مرکزی بنیان دانشی حرفه معلمی به‌شمار می‌رود؛ با این حال، در عمل ممکن است به امری عادی و کم‌اهمیت برای یادگیری حرفه‌ای تبدیل شود. در آموزش معلمان، نظارت به‌طور فزاینده‌ای در بسترهای دیجیتال صورت می‌گیرد که این امر پرسش‌هایی را درباره شرایط لازم برای حمایت از تأمل در چنین نظارتی مطرح می‌کند. در این پژوهش، شرایطی که دانشجومعلمان به‌عنوان عوامل مهم برای فرایندهای تأملی در نظارت دیجیتال توصیف می‌کنند، مورد بررسی قرار گرفته است. روش‌ها: این مطالعه مبتنی بر شش مصاحبه گروهی متمرکز با مجموعاً ۳۶ دانشجومعلم است. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. این طراحی امکان دسترسی به ادراک دانشجومعلمان از این شرایط را فراهم می‌کند، نه خود فرایند تأمل همان‌گونه که در جلسات نظارت فردی رخ داده است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای e-mentoring به‌عنوان یک دیدگاه تحلیلی برای فهم چگونگی تعامل شرایط ارتباطی، تعاملی و فناورانه در نظارت مبتنی بر فناوری استوار است. یافته‌ها: تحلیل ما سه تم اصلی را شناسایی کرد: تأمل ساختاریافته و پشتیبانی‌شده با فناوری؛ روابط، گفت‌وگو و حضور ادراک‌شده؛ و شرایط ساختاری، شایستگی و اجرا. دانشجومعلمان نظارت دیجیتال را زمانی پشتیبان تأمل می‌دانستند که ساختاریافته، مبتنی بر تجارب عینی و با ابزارهایی همراه باشد که تفکر دانشجویان را قابل مشاهده و در طول زمان بسط دهد. امکان ذخیره و بازبینی بازخورد به‌عنوان عاملی بسیار مهم برای توسعه تأملی پایدار تجربه شد. شرایط ارتباطی نیز تعیین‌کننده توصیف شد، به‌گونه‌ای که دسترسی‌پذیری، پاسخگویی و بازخورد شخصی می‌تواند اعتماد و مشارکت را تقویت کند، در حالی که دسترسی محدود به نشانه‌های غیرکلامی و اختلال در جریان گفت‌وگو ممکن است فرایندهای تأملی را محدود سازد. شرایط فناورانه و سازمانی نیز به‌عنوان عوامل شکل‌دهنده نظارت توصیف شدند، به‌طوری که انعطاف‌پذیری و دسترسی‌پذیری سودمند تلقی شد، اما چالش‌های فنی، انتظارات نامشخص و سطوح متفاوت شایستگی دیجیتال می‌تواند پتانسیل تأمل را کاهش دهد. بحث: با استناد به تجارب گزارش‌شده دانشجومعلمان، استدلال می‌شود که شرایط تأمل در نظارت دیجیتال از طریق تعامل عوامل آموزشی، ارتباطی، فناورانه و سازمانی پدید می‌آید و صرفاً به دسترسی فناورانه محدود نمی‌شود.

Teacher education increasingly privileges standardized competencies, digital skills, and measurable outputs, while giving less attention to cultural identity, value negotiation, and diversity in multiethnic classrooms. This study reframes national heritage as an asset-based pedagogical resource rather than a static folkloric supplement. Using a convergent parallel mixed-methods design, the study examined how a 15-week course, “National Heritage and Pedagogical Values,” influenced ethno-cultural competence, professional identity, and culturally responsive teaching readiness among 42 Master’s students in primary education in Kazakhstan. Quantitative results showed significant growth across all measured dimensions, with the strongest practical shift in behavioural/pedagogical application, t(41) = 9.77, p < .001, d = 1.51. Micro-teaching observations confirmed that candidates converted heritage concepts such as Asar, qoshqar müiiz, and kösh into subject-specific teaching tools for cooperation, geometry, ecology, and classroom dialogue. Reflexive thematic analysis of essays showed a parallel identity shift: participants moved from viewing heritage as ceremonial folklore toward using it as an inclusive pedagogical language. The findings indicate that heritage-based teacher education can strengthen culturally responsive practice when mediated through structured reflection and observable teaching performance. The study contributes a post-Soviet, Central Asian model for preparing teachers who can balance national cultural revitalization with pluralistic classroom inclusion.

آموزش معلمان به طور فزاینده‌ای بر شایستگی‌های استاندارد، مهارت‌های دیجیتال و خروجی‌های قابل سنجش تأکید می‌کند و در عین حال به هویت فرهنگی، مذاکره ارزشی و تنوع در کلاس‌های چندقومیتی توجه کمتری می‌شود. این پژوهش، میراث ملی را نه به عنوان مکملی ایستا و فولکلوریک، بلکه به عنوان منبعی دارایی‌محور در آموزش بازتعریف می‌کند. با استفاده از طرح پژوهشی آمیخته همگرای موازی، این مطالعه بررسی کرد که چگونه یک دوره ۱۵ هفته‌ای با عنوان «میراث ملی و ارزش‌های آموزشی» بر شایستگی قومیتی-فرهنگی، هویت حرفه‌ای و آمادگی برای آموزش پاسخگو به فرهنگ در میان ۴۲ دانشجوی کارشناسی ارشد آموزش ابتدایی در قزاقستان تأثیر می‌گذارد. نتایج کمی نشان داد که در تمامی ابعاد اندازه‌گیری‌شده رشد معناداری وجود داشته است و بیشترین تغییر عملی در کاربرد رفتاری/آموزشی مشاهده شد، t(41) = 9.77, p < .001, d = 1.51. مشاهدات تدریس خرد تأیید کرد که داوطلبان مفاهیم میراثی مانند Asar، qoshqar müiiz و kösh را به ابزارهای آموزشی موضوع‌محور برای همکاری، هندسه، بوم‌شناسی و گفت‌وگوی کلاسی تبدیل کردند. تحلیل تماتیک بازتابی مقالات نشان داد که تغییر هویتی موازی رخ داده است: شرکت‌کنندگان از نگاه به میراث به عنوان فولکلور آیینی به سوی استفاده از آن به عنوان زبان آموزشی فراگیر حرکت کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش معلم مبتنی بر میراث، زمانی که از طریق بازتاب ساختاریافته و عملکرد قابل مشاهده تدریس میانجی‌گری شود، می‌تواند عمل پاسخگو به فرهنگ را تقویت کند. این پژوهش الگویی از آسیای مرکزی و پساسووئیتی برای تربیت معلمانی ارائه می‌دهد که قادر به ایجاد تعادل میان احیای فرهنگی ملی و شمول‌گرایی در کلاس‌های چندفرهنگی هستند.

This study examined the relationship between sources of self-efficacy and three dimensions of self-efficacy among early childhood education student teachers. Data from 155 participants were analyzed using structural equation modelling and multigroup analyses. Seven sources of self-efficacy, including Mastery Experiences, Vicarious Experiences, Social Persuasion, Physiological Arousal and Knowledge Capabilities, and three dimensions of perceived self-efficacy (pedagogical strategies, learning environment management, and children’s participation) were investigated. Knowledge Capabilities were included as a source based on the premise that pedagogical and content knowledge enable informed instructional decisions, reinforcing self-efficacy. Results showed that Mastery Experiences were the strongest and most consistent predictor across all dimensions. Vicarious Experiences had a moderate positive effect on pedagogical strategies and learning environment management, while Knowledge Capabilities moderately predicted children’s participation. Multigroup analyses revealed that explanatory power was higher among students with work experience and varied across age groups: younger students benefited more in learning environment management and children’s participation, while older students benefited more in pedagogical strategies. These findings highlight the need for individualized approaches in teacher education. Emphasizing mastery experiences and peer learning opportunities is essential. The results can inform targeted pedagogical strategies and support tailored to age and experience that strengthen self-efficacy development and better prepare students for professional demands.

این مطالعه به بررسی رابطه بین منابع خودکارآمدی و سه بعد خودکارآمدی در دانشجویان معلم آموزش کودکان پیش‌دبستانی پرداخت. داده‌های ۱۵۵ شرکت‌کننده با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری و تحلیل‌های چندگروهی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. هفت منبع خودکارآمدی، شامل تجارب موفقیت‌آمیز، تجارب جانشینی، ترغیب اجتماعی، برانگیختگی فیزیولوژیک و قابلیت‌های دانشی، و سه بعد خودکارآمدی ادراک‌شده (راهبردهای آموزشی، مدیریت محیط یادگیری و مشارکت کودکان) مورد بررسی قرار گرفتند. قابلیت‌های دانشی به عنوان یک منبع بر این اساس لحاظ شد که دانش آموزشی و محتوایی، تصمیم‌گیری‌های آموزشی آگاهانه را امکان‌پذیر می‌سازد و خودکارآمدی را تقویت می‌کند. نتایج نشان داد که تجارب موفقیت‌آمیز قوی‌ترین و پایدارترین پیش‌بین در تمامی ابعاد بود. تجارب جانشینی تأثیر مثبت متوسطی بر راهبردهای آموزشی و مدیریت محیط یادگیری داشت، در حالی که قابلیت‌های دانشی پیش‌بینی‌کننده متوسطی برای مشارکت کودکان بود. تحلیل‌های چندگروهی نشان داد که قدرت تبیین در میان دانشجویان دارای سابقه کاری بیشتر بود و در گروه‌های سنی مختلف تفاوت داشت: دانشجویان جوان‌تر در مدیریت محیط یادگیری و مشارکت کودکان بیشتر بهره‌مند شدند، در حالی که دانشجویان مسن‌تر در راهبردهای آموزشی بیشتر بهره بردند. این یافته‌ها بر ضرورت رویکردهای فردی‌سازی‌شده در آموزش معلمان تأکید دارد. تأکید بر تجارب موفقیت‌آمیز و فرصت‌های یادگیری همتایان ضروری است. نتایج می‌تواند راهبردهای آموزشی هدفمند و حمایت متناسب با سن و تجربه را برای تقویت رشد خودکارآمدی و آمادگی بهتر دانشجویان برای الزامات حرفه‌ای اطلاع‌رسانی کند.

This study examines how project-based learning technologies contribute to the professional preparation of future special education teachers in Kazakhstan. A quantitative-supported qualitative research design was employed. The participants consisted of 76 undergraduate students and 11 professors from the History and Pedagogy/Special Pedagogy department at Uzbekali Zhanibekov South Kazakhstan Pedagogical University, selected through convenience sampling. Data were collected through a researcher-developed form including descriptive survey items and open-ended questions. Descriptive data were analyzed using frequencies and percentages, while qualitative responses were analyzed through content analysis. The findings showed that both students and professors conceptualized project-based learning as a practice-oriented approach that connects theoretical knowledge with real pedagogical situations. Participants emphasized that project-based learning contributed to diagnostic skills, corrective-developmental planning, individualized support, communication, collaboration, creativity, problem-solving, and professional confidence. The findings also revealed that project work helped students understand the characteristics and needs of children with special educational needs more deeply. However, limited time, insufficient practical materials, lack of methodological resources, restricted access to real practice settings, and difficulties in group coordination were identified as major implementation challenges. The study concludes that project-based learning technologies can strengthen special education teacher preparation when supported by systematic planning, institutional resources, and authentic practice opportunities.

این مطالعه به بررسی نقش فناوری‌های یادگیری مبتنی بر پروژه در آمادگی حرفه‌ای معلمان آینده آموزش ویژه در قزاقستان می‌پردازد. طرح پژوهش کیفی با پشتیبانی کمی به کار گرفته شد. شرکت‌کنندگان شامل ۷۶ دانشجوی کارشناسی و ۱۱ استاد از گروه تاریخ و علوم تربیتی/پداگوژی ویژه در دانشگاه تربیتی Uzbekali Zhanibekov جنوب قزاقستان بودند که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها از طریق فرمی که توسط پژوهشگر تدوین شده بود و شامل پرسش‌های توصیفی و سؤالات باز بود، گردآوری شد. داده‌های توصیفی با استفاده از فراوانی و درصد تحلیل شدند و پاسخ‌های کیفی از طریق تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان داد که دانشجویان و اساتید هر دو، یادگیری مبتنی بر پروژه را رویکردی عمل‌محور می‌دانند که دانش نظری را به موقعیت‌های واقعی آموزشی پیوند می‌دهد. شرکت‌کنندگان تأکید کردند که یادگیری مبتنی بر پروژه به ارتقای مهارت‌های تشخیصی، برنامه‌ریزی اصلاحی-توسعه‌ای، حمایت فردی، ارتباط، همکاری، خلاقیت، حل مسئله و اعتماد به نفس حرفه‌ای کمک می‌کند. همچنین یافته‌ها نشان داد که کار پروژه‌ای به دانشجویان کمک کرده است تا ویژگی‌ها و نیازهای کودکان با نیازهای ویژه آموزشی را عمیق‌تر درک کنند. با این حال، محدودیت زمانی، کمبود مواد عملی، فقدان منابع روش‌شناختی، دسترسی محدود به محیط‌های واقعی تمرین و دشواری در هماهنگی گروهی به‌عنوان چالش‌های اصلی اجرا شناسایی شدند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که فناوری‌های یادگیری مبتنی بر پروژه، در صورت حمایت با برنامه‌ریزی نظام‌مند، منابع نهادی و فرصت‌های تمرین اصیل، می‌توانند آمادگی معلمان آموزش ویژه را تقویت کنند.

Introduction Differentiated instruction (DI) requires teachers to interpret learner diversity and make adaptive pedagogical decisions within the opportunities and constraints of their professional contexts. This study examined how secondary school English as a Foreign Language (EFL) teachers and teacher educators in Türkiye understood and experienced DI, with particular attention to teacher beliefs, perceived professional agency, and motivational considerations. Methods This qualitative interpretive phenomenological study involved semi-structured interviews with 14 EFL teachers and six teacher educators. Data were analyzed through an inductive, interpretive form of thematic analysis informed by Braun and Clarke’s six-phase procedure. Results Both participant groups understood DI as an inclusive and ethically responsive approach addressing differences in learner readiness, interests, language proficiency, learning pace, and support needs. Teachers associated DI with stronger student engagement, motivation, participation, and language development, but reported a persistent mismatch between their pedagogical intentions and their capacity to act on them. Large classes, limited planning time, curriculum rigidity, resource inequalities, and examination pressures constrained adaptive decision-making and weakened perceived professional agency. Teacher educators similarly identified a gap between pre-service teachers’ conceptual knowledge and their ability to respond flexibly to learner diversity in authentic classrooms. Discussion The findings conceptualize DI as a contextually negotiated practice shaped by the interaction of teacher beliefs, professional agency, motivational commitment, teacher preparation, and institutional conditions. The study highlights the need for practice-based teacher education, sustained professional learning, and organizational environments that enable psychologically responsive and inclusive EFL instruction.

مقدمه: آموزش تفکیکی (DI) مستلزم آن است که معلمان تنوع یادگیرندگان را تفسیر کرده و تصمیمات آموزشی انطباقی را در چارچوب فرصت‌ها و محدودیت‌های زمینه‌های حرفه‌ای خود اتخاذ کنند. این پژوهش به بررسی نحوه درک و تجربه معلمان زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) و مدرسان معلم در مدارس متوسطه ترکیه از DI پرداخت و به طور خاص بر باورهای معلمان، عاملیت حرفه‌ای ادراک‌شده و ملاحظات انگیزشی تمرکز داشت. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری، شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۴ معلم EFL و شش مدرس معلم بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک استقرایی و تفسیری بر اساس روش شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها: هر دو گروه شرکت‌کننده، DI را رویکردی فراگیر و پاسخگو از نظر اخلاقی می‌دانستند که به تفاوت‌های آمادگی یادگیرندگان، علایق، مهارت زبانی، سرعت یادگیری و نیازهای حمایتی پاسخ می‌دهد. معلمان، DI را با افزایش مشارکت، انگیزش، حضور فعال و رشد زبانی دانش‌آموزان مرتبط دانستند، اما از عدم تطابق مداوم میان اهداف آموزشی خود و توانایی اجرای آن‌ها گزارش دادند. کلاس‌های پرجمعیت، زمان محدود برای برنامه‌ریزی، سختی برنامه درسی، نابرابری منابع و فشارهای امتحانی، تصمیم‌گیری انطباقی را محدود و عاملیت حرفه‌ای ادراک‌شده را تضعیف می‌کرد. مدرسان معلم نیز به شکاف میان دانش مفهومی معلمان پیش‌خدمت و توانایی آن‌ها در پاسخ انعطاف‌پذیر به تنوع یادگیرندگان در کلاس‌های واقعی اشاره کردند. بحث: یافته‌ها، DI را به عنوان یک عمل مبتنی بر مذاکره زمینه‌ای و متأثر از تعامل باورهای معلم، عاملیت حرفه‌ای، تعهد انگیزشی، آمادگی معلم و شرایط نهادی مفهوم‌سازی می‌کند. این مطالعه بر نیاز به آموزش معلمان مبتنی بر عمل، یادگیری حرفه‌ای مستمر و محیط‌های سازمانی که آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی را به صورت روان‌شناختی پاسخگو و فراگیر ممکن می‌سازند، تأکید دارد.

Teachers’ multicultural attitudes were conceptualized as their beliefs, perceptions, and affective orientations toward cultural diversity in increasingly heterogeneous school contexts. This study examined primary school teachers’ attitudes toward integrating multicultural issues into curriculum experiences in Addis Ababa, Ethiopia. An embedded mixed-methods design in which quantitative data gathered through questionnaire was given more weight and qualitative data obtained through interview and observation was employed. Through stratified random sampling techniques, quantitative data were collected from 342 primary school teachers, complemented by in-depth interviews with six participants selected on the basis of purposive sampling. The quantitative results indicated that teachers demonstrated a moderate positive orientation toward multicultural education and learner diversity. Inferential analyses revealed no statistically significant differences in multicultural attitudes by gender. However, teachers who had completed prior coursework or professional training in multicultural education reported significantly higher attitude scores than those without such exposure. One-way ANOVA results further showed that younger and less experienced teachers exhibited significantly stronger multicultural attitudes than older and more experienced teachers. Additionally, proficiency in languages other than the instructional language was positively associated with multicultural attitudes, whereas academic qualification showed no significant relationship. The qualitative findings supported the survey results and highlighted teachers’ strong interest in professional development to enhance multicultural competence. The findings underscore the importance of targeted pre-service preparation and continuous professional development in strengthening teachers’ readiness to implement multicultural education. The study offers important implications for teacher education programs, in-service training, and policy initiatives aimed at promoting inclusive and culturally responsive schooling in diverse educational contexts.

نگرش‌های چندفرهنگی معلمان به‌عنوان باورها، ادراکات و جهت‌گیری‌های عاطفی آن‌ها نسبت به تنوع فرهنگی در زمینه‌های مدرسه‌ای فزاینده ناهمگون مفهوم‌سازی شده است. این پژوهش نگرش معلمان مدارس ابتدایی نسبت به ادغام مسائل چندفرهنگی در تجارب برنامهٔ درسی در آدیس‌آبابا، اتیوپی را مورد بررسی قرار داد. از طرح پژوهش آمیختهٔ توأم استفاده شد که در آن داده‌های کمی گردآوری‌شده از طریق پرسش‌نامه وزن بیشتری داشت و داده‌های کیفی از طریق مصاحبه و مشاهده به‌دست آمد. داده‌های کمی با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای از ۳۴۲ معلم مدرسه ابتدایی جمع‌آوری شد و با مصاحبه‌های عمیق با شش شرکت‌کننده که به‌صورت هدفمند انتخاب شدند، تکمیل گردید. نتایج کمی نشان داد که معلمان گرایش مثبت متوسطی نسبت به آموزش چندفرهنگی و تنوع یادگیرندگان از خود نشان دادند. تحلیل‌های استنباطی تفاوت معنادار آماری در نگرش‌های چندفرهنگی بر اساس جنسیت نشان نداد. با این حال، معلمانی که دوره یا آموزش حرفه‌ای قبلی در آموزش چندفرهنگی گذرانده بودند، نمرات نگرشی به‌طور معناداری بالاتری نسبت به افرادی که چنین تجربه‌ای نداشتند، گزارش کردند. نتایج آزمون ANOVA یک‌طرفه همچنین نشان داد که معلمان جوان‌تر و کم‌تجربه‌تر نگرش‌های چندفرهنگی قوی‌تری نسبت به معلمان مسن‌تر و باتجربه‌تر داشتند. علاوه بر این، تسلط به زبان‌هایی غیر از زبان آموزشی با نگرش‌های چندفرهنگی رابطه مثبت داشت، در حالی که صلاحیت علمی رابطه معناداری نشان نداد. یافته‌های کیفی از نتایج پیمایش حمایت کرد و علاقهٔ شدید معلمان به توسعهٔ حرفه‌ای برای ارتقای شایستگی چندفرهنگی را برجسته ساخت. یافته‌ها بر اهمیت آمادگی هدفمند پیش‌خدمت و توسعهٔ حرفه‌ای مستمر در تقویت آمادگی معلمان برای اجرای آموزش چندفرهنگی تأکید می‌کند. این پژوهش پیامدهای مهمی برای برنامه‌های تربیت معلم، آموزش ضمن خدمت و ابتکارات سیاستی با هدف ترویج آموزش فراگیر و پاسخگو به فرهنگ در زمینه‌های آموزشی متنوع ارائه می‌دهد.

This narrative case study features the early career experiences and outcomes of eight former pre-service teachers in the North Carolina Teaching Fellows program (NCTFP). The NCTFP is a teacher recruitment program that provides forgivable loans and professional development in exchange for participants’ commitment to teach in high-needs subjects upon graduation. Study participants joined the NCTFP in 2018-19 as postsecondary students in secondary STEM education. Interview and written data were collected in 2019 to understand how and why students chose to participate in the NCTFP and their educational and career goals. Follow up interviews were conducted in 2024 to understand how participants’ educational and career interests and plans remained consistent or deviated over time, especially in the context of NCTFP forgivable loans and service commitments. Three major themes illustrate the ways that educational structures, actual teaching experiences, and the loans themselves shaped participants’ lives, and their plans for the future.

این مطالعه موردی روایی به بررسی تجارب و پیامدهای شغلی اولیه هشت معلم پیش‌خدمت سابق در برنامه همکاران تدریس کارولینای شمالی (NCTFP) می‌پردازد. NCTFP یک برنامه جذب معلم است که وام‌های قابل‌بخشش و توسعه حرفه‌ای را در ازای تعهد شرکت‌کنندگان به تدریس در دروس با نیاز بالا پس از فارغ‌التحصیلی ارائه می‌دهد. شرکت‌کنندگان در مطالعه در سال ۲۰۱۸-۱۹ به عنوان دانشجویان آموزش متوسطه STEM به NCTFP پیوستند. داده‌های مصاحبه و نوشتاری در سال ۲۰۱۹ جمع‌آوری شد تا مشخص شود دانشجویان چگونه و چرا تصمیم به شرکت در NCTFP گرفتند و اهداف آموزشی و شغلی آنان چه بوده است. مصاحبه‌های پیگیری در سال ۲۰۲۴ انجام شد تا مشخص شود علایق و برنامه‌های آموزشی و شغلی شرکت‌کنندگان تا چه اندازه در طول زمان ثابت مانده یا تغییر کرده است، به‌ویژه در زمینه وام‌های قابل‌بخشش NCTFP و تعهدات خدمتی. سه مضمون اصلی، چگونگی تأثیر ساختارهای آموزشی، تجارب واقعی تدریس و خود وام‌ها بر زندگی شرکت‌کنندگان و برنامه‌های آینده آنان را نشان می‌دهد.

Guided by the dual-shaping theory of institutions and culture, this comparative study examines the construction of professional identity among early childhood teachers in China and New Zealand, serving children aged 3–6 years in China and birth to school entry age in New Zealand, revealing how societal structures and cultural tradition’s mediate identity formation. Findings demonstrate divergent trajectories: Chinese teachers exhibit a “society-oriented” identity, emphasizing moral responsibility and collective values under Confucian cultural norms and centralized governance, which fosters an “implementer” orientation. In contrast, New Zealand teachers embody “professional autonomy,” rooted in individualistic cultural values and decentralized institutional systems that reinforce reflective practitioner roles. These differences underscore teacher identity as an outcome of institutional regulations and cultural values in interplay: China’s collectivism shapes an externally derived identity, while New Zealand’s autonomy-supportive structures and child-centered culture cultivate an internally driven identity. The study suggests that China’s early childhood teacher development could balance cultural heritage with institutional empowerment to expand professional agency, facilitating identity transformation. This cross-contextual comparison advances theoretical perspectives on the cultural adaptability of teacher professionalism.

این مطالعه تطبیقی که با هدایت نظریه شکل‌دهی دوگانه نهادها و فرهنگ انجام شده است، به بررسی ساخت هویت حرفه‌ای در میان معلمان دوره کودکی در چین و نیوزیلند می‌پردازد؛ معلمانی که در چین به کودکان ۳ تا ۶ سال و در نیوزیلند به کودکان از بدو تولد تا سن ورود به مدرسه خدمت می‌کنند. پژوهش حاضر نشان می‌دهد که چگونه ساختارهای اجتماعی و سنت‌های فرهنگی در شکل‌گیری هویت معلمی نقش میانجی ایفا می‌کنند. یافته‌ها نشان‌دهنده مسیرهای متفاوتی هستند: معلمان چینی دارای هویتی «جامعه‌محور» هستند که بر مسئولیت اخلاقی و ارزش‌های جمع‌گرایانه تحت هنجارهای فرهنگی کنفوسیوسی و حاکمیت متمرکز تأکید دارد و رویکردی «اجراکننده» را تقویت می‌کند. در مقابل، معلمان نیوزیلندی «خودمختاری حرفه‌ای» را تجسم می‌بخشند که ریشه در ارزش‌های فرهنگی فردگرایانه و نظام‌های نهادی غیرمتمرکز دارد و نقش‌های معلم بازتابی را تقویت می‌کند. این تفاوت‌ها نشان می‌دهد که هویت معلمی حاصل تعامل مقررات نهادی و ارزش‌های فرهنگی است: جمع‌گرایی چین هویتی برون‌زا را شکل می‌دهد، در حالی که ساختارهای حمایت‌کننده از خودمختاری و فرهنگ کودک‌محور نیوزیلند به پرورش هویتی درون‌زا می‌انجامد. مطالعه حاضر پیشنهاد می‌کند که توسعه حرفه‌ای معلمان دوره کودکی در چین می‌تواند با ایجاد توازن میان میراث فرهنگی و توانمندسازی نهادی، عاملیت حرفه‌ای را گسترش داده و تحول هویتی را تسهیل کند. این مقایسه بین‌زمینه‌ای، دیدگاه‌های نظری درباره سازگاری فرهنگی حرفه‌مندی معلمان را گسترش می‌دهد.

This study analyzes the need for a comprehensive and contextual evaluation model for the Teacher Professional Education Program (PPG) from the perspective of schools as employers of its graduates. An exploratory qualitative needs-assessment design was employed. Data were collected through three semi-structured interview sessions with principals and academic leaders at schools employing PPG graduates, complemented by a review of relevant policies and teacher-education evaluation literature. Approximately 40 minutes of recorded interviews were transcribed and analyzed through familiarization, coding, categorization, theme development, and interpretation. Credibility was strengthened by comparing evidence across interview sessions and checking its consistency with program documents. Five needs emerged: multidimensional assessment of graduate competence; responsiveness to school-specific competencies; stronger professional and socio-emotional dispositions; better alignment of field experience with school conditions; and systematic involvement of employing schools in outcome evaluation. Graduates were generally perceived as pedagogically, professionally, and socially competent. Nevertheless, the schools identified areas requiring reinforcement, including English for international-class instruction, integration of institutional values, contemporary instructional approaches, mental readiness, and socio-emotional sensitivity. These findings indicate that PPG evaluation should move beyond completion and implementation indicators by connecting context, input, process, product, and outcomes through multi-stakeholder evidence. The findings provide an empirical foundation for developing PRIMA-Eval as an adaptive, improvement-oriented evaluation model.

این مطالعه به تحلیل نیاز برای یک مدل ارزیابی جامع و زمینه‌مند در برنامه آموزش حرفه‌ای معلمان (PPG) از دیدگاه مدارس به عنوان کارفرمایان فارغ‌التحصیلان این برنامه می‌پردازد. از طرح پژوهش کیفی اکتشافی مبتنی بر نیازسنجی استفاده شده است. داده‌ها از طریق سه جلسه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با مدیران و رهبران آموزشی مدارس استخدام‌کننده فارغ‌التحصیلان PPG جمع‌آوری شد و با مرور سیاست‌های مرتبط و ادبیات ارزیابی آموزش معلمان تکمیل گردید. حدود ۴۰ دقیقه مصاحبه ضبط‌شده رونویسی و از طریق آشنایی، کدگذاری، دسته‌بندی، توسعه تم‌ها و تفسیر تحلیل شد. اعتبار نتایج با مقایسه شواهد میان جلسات مصاحبه و بررسی تطابق آن با اسناد برنامه تقویت گردید. پنج نیاز شناسایی شد: ارزیابی چندبعدی شایستگی فارغ‌التحصیلان؛ پاسخگویی به شایستگی‌های خاص مدرسه؛ تقویت گرایش‌های حرفه‌ای و اجتماعی-هیجانی؛ همسویی بهتر تجربه میدانی با شرایط مدرسه؛ و مشارکت نظام‌مند مدارس کارفرما در ارزیابی پیامدها. فارغ‌التحصیلان عموماً از نظر آموزشی، حرفه‌ای و اجتماعی شایسته ارزیابی شدند. با این حال، مدارس حوزه‌هایی را نیازمند تقویت دانستند، از جمله زبان انگلیسی برای تدریس کلاس‌های بین‌المللی، ادغام ارزش‌های نهادی، رویکردهای نوین آموزشی، آمادگی ذهنی و حساسیت اجتماعی-هیجانی. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزیابی PPG باید فراتر از شاخص‌های اتمام و اجرا رفته و با پیوند دادن زمینه، ورودی، فرایند، محصول و پیامدها از طریق شواهد چندذینفعی عمل کند. یافته‌ها مبنای تجربی برای توسعه مدل ارزیابی تطبیقی و بهبودمحور PRIMA-Eval فراهم می‌کند.

Reflective teaching plays an important role in shaping instructional preference among pre-service English as a foreign language teachers, yet evidence in teacher education remains limited. This study examined whether different levels of reflective teaching were associated with differences in instructional preference and how these reflective practices were translated into classroom decision-making. Using an explanatory sequential mixed-methods design, quantitative data were collected from 103 pre-service teachers, followed by semi-structured interviews with two participants representing contrasting reflective profiles. Statistical comparison and thematic analysis were used to integrate numerical trends with contextual explanations. The findings revealed that higher reflective teaching levels were associated with stronger constructivist instructional preference, greater responsiveness to learner needs, and more equitable classroom participation practices. Qualitative evidence further showed that consistent peer feedback, learner-emotion monitoring, and dialogic teaching supported more student-centered instructional choices. Overall, the study highlights reflective teaching as a key developmental competency in teacher education and underscores the importance of embedding structured reflective cycles into micro-teaching and practicum supervision.

آموزش بازتابی نقش مهمی در شکل‌دهی ترجیحات آموزشی در میان معلمان پیش‌خدمت زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی ایفا می‌کند، اما شواهد موجود در آموزش معلم محدود است. این پژوهش بررسی کرد که آیا سطوح مختلف آموزش بازتابی با تفاوت‌هایی در ترجیحات آموزشی مرتبط است و این شیوه‌های بازتابی چگونه به تصمیم‌گیری‌های کلاسی ترجمه می‌شوند. با استفاده از طرح آمیخته ترتیبی توضیحی، داده‌های کمی از ۱۰۳ معلم پیش‌خدمت گردآوری شد و سپس مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با دو شرکت‌کننده که نمایانگر پروفایل‌های بازتابی متضاد بودند، انجام گرفت. برای ادغام روندهای عددی با تبیین‌های زمینه‌ای، از مقایسه آماری و تحلیل تماتیک استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که سطوح بالاتر آموزش بازتابی با ترجیح قوی‌تر به آموزش سازنده‌گرایانه، پاسخگویی بیشتر به نیازهای یادگیرندگان و شیوه‌های مشارکت عادلانه‌تر در کلاس مرتبط است. شواهد کیفی همچنین نشان داد که بازخورد مستمر همتایان، پایش هیجانات یادگیرندگان و آموزش گفت‌وگومحور از انتخاب‌های آموزشی دانش‌آموزمحورتر حمایت می‌کند. در مجموع، این مطالعه آموزش بازتابی را به عنوان یک شایستگی کلیدی رشد حرفه‌ای در آموزش معلم برجسته می‌کند و بر اهمیت گنجاندن چرخه‌های بازتابی ساختاریافته در میکروتدریس و نظارت بر کارورزی تأکید دارد.

This article reports the design and post-only transnational evaluation of the role of energy in sustainability, a module developed in the acaSTEMy teacher academy project for pre-service and in-service Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teachers. Grounded in education for sustainable development, sustainability competence, energy literacy, systems thinking, circular economy, regenerative agriculture, transformative learning, and teacher professional development, the module aimed to make sustainability an integrative framework for STEM teaching. The study does not test pedagogical effectiveness or learning gains; it examines teachers’ perceived acceptability, usefulness, satisfaction, and applicability after implementation. Quantitative ratings and open-ended responses from heterogeneous participant profiles in Estonia, Finland, and Croatia show broadly positive perceptions, with differences concentrated especially in organization and applicability. Estonia’s in-service science teachers emphasize practical classroom transfer, Finland’s preservice education students emphasize dialogic learning and atmosphere while requesting clearer structure, and Croatia’s in-service STEM teachers emphasize systems-oriented reflection together with the need for local examples and conceptual scaffolding. The findings are interpreted as implementation evidence for sustainability-oriented STEM teacher education guidelines: retaining a common theoretical core while adapting examples, terminology, pacing, coordination, and classroom applications to participant profiles and local contexts.

این مقاله به طراحی و ارزیابی فراملی پس از اجرا درباره نقش انرژی در پایداری می‌پردازد؛ واحد درسی‌ای که در پروژه آکادمی معلمان acaSTEMy برای معلمان علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) پیش‌خدمت و شاغل توسعه یافته است. این واحد بر مبنای آموزش برای توسعه پایدار، شایستگی پایداری، سواد انرژی، تفکر سیستمی، اقتصاد چرخشی، کشاورزی احیاگر، یادگیری تحول‌آفرین و توسعه حرفه‌ای معلمان طراحی شده و هدف آن تبدیل پایداری به چارچوبی یکپارچه برای آموزش STEM بوده است. این مطالعه اثربخشی آموزشی یا میزان یادگیری را نمی‌سنجد؛ بلکه به بررسی ادراک معلمان از مقبولیت، سودمندی، رضایت و قابلیت کاربرد پس از اجرا می‌پردازد. ارزیابی‌های کمی و پاسخ‌های باز از شرکت‌کنندگان با ویژگی‌های متنوع در استونی، فنلاند و کرواسی نشان‌دهنده برداشت‌های عمدتاً مثبت است، هرچند تفاوت‌ها عمدتاً در سازماندهی و قابلیت کاربرد متمرکز است. معلمان علوم شاغل استونی بر انتقال عملی به کلاس درس تأکید دارند؛ دانشجویان آموزش معلمی فنلاند بر یادگیری گفت‌وگومحور و فضای آموزشی تأکید داشته و ساختار شفاف‌تر را درخواست کرده‌اند؛ و معلمان STEM شاغل کرواسی بر بازتاب سیستمی همراه با نیاز به مثال‌های بومی و چارچوب مفهومی تأکید می‌کنند. یافته‌ها به عنوان شواهدی برای اجرای راهنماهای آموزش معلمان STEM با رویکرد پایداری تفسیر می‌شود: حفظ هسته نظری مشترک در کنار تطبیق مثال‌ها، اصطلاحات، سرعت، هماهنگی و کاربردهای کلاسی با ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و زمینه‌های محلی.

This paper describes a “job shadowing” initiative developed in the context of initial teacher education to promote awareness of the different dimensions present in science, technology, engineering, and mathematics (STEM) relationships. Ten pre-service teachers participated in this initiative, visiting three different contexts: A museum integrated within a school, an oceanarium, and a research center. After each visit, participants completed a learning diary and a checklist, designed to promote participants’ metacognitive thinking about the job they were observing and to identify the experienced utility of each visit. This experience seemed to have promoted a broader, more critical, and more integrated view of education, impacted participants’ motivation, professional awareness, and social commitment, and contributed to the strengthening of the vision of education as dynamic, interdisciplinary, and socially relevant, and of educational careers as flexible, multifaceted, and constantly evolving. This has important implications for STEM teacher education and professional development, highlighting the value of incorporating non-formal and research-based experiences into training programs to better prepare educators for the complexities of contemporary educational landscapes.

این مقاله به توصیف یک ابتکار «مشاهدهٔ شغلی» می‌پردازد که در زمینهٔ آموزش اولیهٔ معلمان با هدف ارتقای آگاهی نسبت به ابعاد مختلف موجود در روابط علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) توسعه یافته است. ده معلم پیش‌خدمت در این ابتکار شرکت کردند و از سه زمینهٔ مختلف بازدید نمودند: یک موزهٔ ادغام‌شده در یک مدرسه، یک آکواریوم و یک مرکز پژوهشی. پس از هر بازدید، شرکت‌کنندگان یک دفترچهٔ یادگیری و یک چک‌لیست را تکمیل کردند که با هدف ارتقای تفکر فراشناختی شرکت‌کنندگان دربارهٔ شغلی که مشاهده می‌کردند و شناسایی سودمندی تجربه‌شدهٔ هر بازدید طراحی شده بود. به نظر می‌رسد این تجربه دیدگاهی گسترده‌تر، انتقادی‌تر و یکپارچه‌تر نسبت به آموزش را ترویج داده، بر انگیزه، آگاهی حرفه‌ای و تعهد اجتماعی شرکت‌کنندگان تأثیر گذاشته و به تقویت دیدگاه آموزش به عنوان پدیده‌ای پویا، میان‌رشته‌ای و اجتماعی مرتبط و همچنین حرفه‌های آموزشی به عنوان مشاغلی انعطاف‌پذیر، چندوجهی و همواره در حال تحول کمک کرده است. این امر پیامدهای مهمی برای آموزش و توسعهٔ حرفه‌ای معلمان STEM دارد و بر ارزش گنجاندن تجارب غیررسمی و مبتنی بر پژوهش در برنامه‌های آموزشی برای آماده‌سازی بهتر معلمان جهت مواجهه با پیچیدگی‌های چشم‌اندازهای آموزشی معاصر تأکید می‌کند.

Educational psychology plays a critical role in preparing future Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teachers by supporting evidence-based instructional practices and the development of transversal competencies. This study evaluates the effectiveness of Educational Psychology in a STEM Fields module developed within the Erasmus+ academy for STEM teachers project for preservice science teachers. A quantitative single-group pre-test–post-test quasi-experimental design is employed with 54 participants. The blended 4-week module integrates face-to-face and online learning activities focusing on educational psychology, teacher proactivity, time management, and collaborative work. The results indicate a statistically significant improvement in participants’ transversal STEM competencies following the intervention, with no significant gender differences observed. Descriptive findings further show notable improvements in inclusive instructional design, educational psychology-based decision-making, and collaborative learning. Participants also report high levels of self-perceived thematic competence and overall satisfaction with the module. Overall, the findings suggest that integrating educational psychology into STEM teacher education can effectively enhance pre-service teachers’ pedagogical competencies, foster essential transversal skills, and support more inclusive and evidence-informed STEM teaching.

روان‌شناسی تربیتی نقش حیاتی در آماده‌سازی معلمان آینده علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) ایفا می‌کند، از طریق حمایت از شیوه‌های آموزشی مبتنی بر شواهد و توسعه شایستگی‌های عرضی. این پژوهش اثربخشی روان‌شناسی تربیتی در یک ماژول حوزه‌های STEM را که در چارچوب پروژه آکادمی Erasmus+ برای معلمان STEM برای معلمان پیش‌خدمت علوم توسعه یافته است، ارزیابی می‌کند. طرح پژوهش شبه‌آزمایشی تک‌گروهی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون به صورت کمی با ۵۴ شرکت‌کننده اجرا شده است. این ماژول ترکیبی چهار هفته‌ای، فعالیت‌های یادگیری حضوری و آنلاین را با تمرکز بر روان‌شناسی تربیتی، پیش‌فعالی معلم، مدیریت زمان و کار گروهی تلفیق می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که پس از مداخله، بهبود معنادار آماری در شایستگی‌های عرضی STEM شرکت‌کنندگان مشاهده شده است و تفاوت معناداری از نظر جنسیت وجود ندارد. یافته‌های توصیفی همچنین بهبود قابل توجهی را در طراحی آموزشی فراگیر، تصمیم‌گیری مبتنی بر روان‌شناسی تربیتی و یادگیری مشارکتی نشان می‌دهد. شرکت‌کنندگان همچنین سطوح بالایی از شایستگی موضوعی ادراک‌شده و رضایت کلی از ماژول را گزارش کردند. در مجموع، یافته‌ها حاکی از آن است که ادغام روان‌شناسی تربیتی در آموزش معلمان STEM می‌تواند به طور مؤثری شایستگی‌های آموزشی معلمان پیش‌خدمت را ارتقا دهد، مهارت‌های عرضی اساسی را تقویت کند و از آموزش STEM فراگیرتر و مبتنی بر شواهد حمایت نماید.

Science education seeks not only to expand learners' knowledge but also to develop scientific ways of explaining natural phenomena. This requires more than transmitting disciplinary information. Learners must recognise why scientific concepts become necessary, how they extend or revise existing explanations, and under what conditions they provide meaningful accounts of the physical world. The educational challenge therefore concerns not only which concepts should be taught, but also the instructional reasoning surrounding their introduction.Science education research has generated substantial knowledge through conceptual change, inquiry-based learning, model-based instruction, learning progressions, productive preparation, and related traditions. These approaches have shown the importance of engaging prior ideas, recognising explanatory limitations, refining representations, and applying knowledge across contexts. Yet one decision connecting many of these processes often remains implicit: the introduction of formal scientific concepts (Duit and Treagust, 2012;Méheut and Psillos, 2004;Steenhof et al., 2020;Minner et al., 2010;Campbell et al., 2015).In this article, formal concept entry refers to the point at which a scientific construct is presented in an explicit disciplinary form, for example as a named concept or definition, symbolic or mathematical representation, law, model, or related formal structure. Such constructs frequently enter instruction through curricular sequence, textbook organisation, or teaching convention. These arrangements may be appropriate, but the educational justification for formal concept entry is seldom examined directly: not whether the construct belongs in the curriculum, but whether its formal presentation is coordinated with the explanatory work Commented [S[1]: 'U' was missing in '.edu'. Now that is included learners are expected to perform. This issue has renewed practical importance as learners increasingly encounter completed definitions, derivations, simulations, and explanations through digital platforms and generative artificial intelligence before instruction has established their explanatory significance. Greater access to formal scientific information does not itself establish when a construct becomes meaningful within learners' developing understanding (Kumar et al., 2026). This Opinion therefore argues that formal concept entry deserves explicit consideration as an instructional decision. The central question is not whether formal scientific concepts should be introduced early or late, but whether their introduction is instructionally justified by the explanatory work learners are expected to perform.To support reflection on this question, I propose the Concept Genesis Framework (CGF). CGF is an instructor-facing conceptual architecture for examining how formal scientific concepts are prepared, introduced, interpreted, and integrated within learning. It neither replaces established educational theories nor prescribes a universal teaching sequence. Its contribution is to provide a coherent language for considering the instructional justification of formal concept entry.CGF does not arise from a single theory of learning. Its design draws on several established traditions that converge on a common instructional concern: learners interpret new scientific ideas through prior understanding, may need to recognise limitations in existing explanations, and require representational and explanatory support to integrate new disciplinary constructs.Conceptual-change scholarship provides one foundation through its attention to existing conceptions, explanatory inadequacy, and the restructuring of understanding (Strike and Posner, 1982;Duit and Treagust, 2012). Nersessian (1989) adds a representational perspective by emphasising that scientific understanding involves the construction and coordination of conceptual and mathematical representations rather than the reception of completed definitions alone. Inquiry and teaching-learning sequence research further situate such conceptual development within deliberately organised instructional activity (Sandoval and Reiser, 2004;Méheut and Psillos, 2004).CGF does not depend on a single philosophical doctrine. Its orientation is epistemic and instructional: scientific concepts are treated as disciplinary resources for explanation, representation, and prediction rather than as isolated verbal or symbolic entities. ThisReviewer comment 1 has been addressed Paragraph beginning -Concepts, equations------and ending (Kumar et al., 2026), has been replaced with the new paragraph-starting -In this article---------and ending (Kumar et al., 2026).orientation is compatible with constructivist perspectives insofar as it recognises prior understanding and active meaning-making. CGF is not, however, proposed as a constructivist theory of learning, nor does it assume that learners independently rediscover disciplinary knowledge. Its narrower concern is whether the instructional conditions surrounding formal concept entry allow a scientific construct to perform meaningful explanatory work within a learning situation.The ten elements of CGF are consequently described as instructional functions rather than whether it can be used across related contexts (Disciplinary Transfer); and how it supports subsequent learning (Forward Linkage). The framework does not claim that these ten functions are empirically invariant or that all must occur in a fixed order. Depending on the concept, discipline, learners, and instructional purpose, they may overlap, recur, be compressed, or be unnecessary.Scientific concepts are not merely definitions, symbols, or equations. They are intellectual tools developed to explain, organise, and predict phenomena. Although learners often encounter them in completed disciplinary form, instruction must determine how they can become meaningful explanatory resources rather than isolated information.CGF organises ten instructional functions around this problem. The number ten reflects this analytical differentiation of instructional work surrounding formal concept entry rather than an assumed set of invariant cognitive stages. These functions describe a flexible educational logic, not fixed learner stages or a mandatory sequence. Depending on the concept, discipline, learners, and instructional purpose, they may overlap, recur, be compressed, or be unnecessary. (Sandoval and Reiser, 2004;Rea-Ramirez et al., 2009). Its educational value lies in orienting learners towards a meaningful explanatory objective.As learners attempt to address the question, they may recognise that their current explanations or reasoning strategies are insufficient. CGF describes this recognition as Cognitive Tension.It is neither required nor sufficient for conceptual change, but it can help learners recognise the limits of their existing explanatory resources (Strike and Posner, 1982;Rea-Ramirez et al., 2009).: correction of the wording in Figure 1 from "comprises of ten instructional functions" to "comprises ten instructional functions." Minor typographical errors identified within the figure have also been corrected.Recognition of these limitations may generate Epistemic Need: an appreciation that an additional scientific construct is required to explain, organise, or predict observations more adequately. Epistemic need differs from curiosity alone because it concerns the perceived explanatory necessity of a new concept. It may emerge spontaneously or through instructional guidance (Lee et al., 2021).Instruction may then examine the boundaries, assumptions, or inadequacies of existing explanations. A model may fail under new conditions, conflict with evidence, or prove too limited for a broader domain (Rea-Ramirez et al., 2009;Sommeillier et al., 2021).Identifying such limitations does not require rejecting earlier explanations entirely. Scientific understanding often develops through extension, refinement, and specification rather than complete replacement.Historical reconstruction can show why concepts emerged, but it is only one route to explanatory necessity. The need for a concept may also become visible through experimental anomalies, engineering constraints, mathematical inconsistency, model comparison, simulation, or unresolved disciplinary questions (Matthews, 1992). The objective is not to reproduce scientific history, but to clarify the explanatory conditions that justify introducing a formal scientific concept.Concept Genesis denotes the instructional point at which the formal scientific construct is explicitly introduced, stabilised, or recognised as an appropriate response to the identified explanatory problem. It does not imply that learners independently reinvent disciplinary knowledge or experience a single moment of discovery. Terminology or representations may appear earlier, but Concept Genesis marks the point at which they acquire coherent disciplinary meaning (Stamovlasis et al., 2005;Cook, 2006).Concepts gain precision through equations, symbols, graphs, diagrams, models, or other disciplinary representations. CGF defines formalisation broadly because representationalPeriod is included, which was missing practices differ across scientific fields. Concept Genesis and Formalisation are analytically distinct but educationally interconnected and may develop recursively.Correctly manipulating a representation does not necessarily indicate understanding (Stamovlasis et al., 2005). Scientific Interpretation connects formal constructs with their explanatory meaning, assumptions, domains of applicability, predictive capacity, and disciplinary significance. It therefore links procedural use with conceptual understanding.Understanding becomes educationally valuable when learners can extend it beyond the immediate instructional setting. Disciplinary Transfer involves applying a concept across related problems, conditions, contexts, or scales. Transfer should not be assumed from success on familiar tasks but treated as an outcome requiring instructional design and observation (Lobato and Hohensee, 2021).Through Forward Linkage, a newly acquired concept becomes a resource for subsequent models, explanations, and disciplinary learning. Formal concept entry is therefore not only about introducing an individual construct, but also about supporting the progressive organisation of scientific understanding across a curriculum.Taken together, these functions enable educators to examine how formal scientific concepts are prepared, introduced, interpreted, extended, and connected. CGF does not prescribe a universal route to learning. It provides a structured language for considering whether formal concept entry is instructionally justified within a particular educational context.CGF is a conceptual lens for instructional planning and reflection, not a new theory of learning, a validated instructional model, or a prescriptive teaching method. It does not replace inquirybased learning, conceptual change, model-based instruction, productive preparation, learning cycles, teaching-learning sequences, or related evidence-informed approaches (Méheut and Psillos, 2004;Minner et al., 2010;Duit and Treagust, 2012;Campbell et al., 2015).Instead, it organises instructional functions recognised across these traditions around the specific question of formal concept entry.The framework does not require all ten functions to appear, nor does it prescribe their order. Scientific disciplines differ in conceptual structure, mathematical demands, representational practices, and curricular constraints. Learners also differ in prior knowledge, educational goals, cognitive resources, and learning contexts. The functions may therefore overlap, recur, or be omitted.CGF also does not advocate delayed instruction. Early introduction of terminology, diagrams, notation, or simplified models may sometimes provide necessary scaffolding (Cook, 2006). In other situations, learners may benefit from first recognising an explanatory limitation. The relevant judgement concerns not timing in isolation, but whether a formal scientific concept can support the explanatory work required within the learning situation.The framework may be especially useful for concepts that are abstract, counterintuitive, mathematically constituted, foundational for later learning, or commonly presented only in completed formal form. It may be unnecessary for straightforward factual knowledge, routine procedural skills, directly observable phenomena, or situations in which immediate explicit instruction is clearly appropriate.Its educational value remains an empirical question. CGF should therefore be treated as a conceptual proposition that invites evaluation across disciplines, educational levels, and instructional settings.Learners may reproduce definitions, derivations, or equations while remaining uncertain about why a construct became necessary, what problem it addresses, or where it applies. Procedural competence remains educationally important, but it does not always develop together with explanatory understanding (Stamovlasis et al., 2005). Formal concept entry should therefore be judged not only by what learners can perform, but also by the understanding that the construct is intended to support.Concept introduction is also rarely a single event. Terminology, qualitative descriptions, diagrams, equations, computational procedures, and canonical explanations need not enter instruction simultaneously. Each may serve a different role. Formal concept entry is therefore better understood as a distributed instructional process whose components can be introduced according to their explanatory function.This perspective also refines the idea of learner readiness. Readiness is not simply the completion of prerequisite activities. It concerns the relationship between the explanatory demands of a learning situation and learners' capacity to integrate a new construct meaningfully. Prior knowledge, representational support, cognitive demands, recognition of limitations, and instructional guidance all shape this capacity (Cook, 2006;Steenhof et al., 2020).Learner difficulty alone does not justify introducing a formal scientific concept. Productive struggle is not an educational goal in itself, and immediate explanation does not necessarily prevent understanding. Effective teaching requires judgement about when exploration, representation, explanation, and direct guidance are most educationally useful (Steenhof et al., 2020).Because these judgements vary across thermodynamics, quantum chemistry, biology, engineering, and other disciplines, CGF remains deliberately flexible. Its purpose is not to standardise concept introduction, but to make the reasoning behind it more visible.The principal contribution of CGF is to make explicit an instructional decision often embedded within broader pedagogy: why a formal scientific concept is introduced at a particular point in learning. This perspective complements existing educational research rather than competing with it. Diverse traditions may organise teaching differently, yet many confront the transition from provisional or intuitive explanations to formal scientific concepts. Treating that transition as an object of reflection may create a useful point of dialogue across approaches.The framework also has implications for curriculum design and educational research. Curricula typically specify what should be taught but provide less guidance about the reasoning supporting the introduction of particular concepts, representations, or mathematical formulations (Méheut and Psillos, 2004). Attention to formal concept entry may help educators align curricular expectations, learner preparedness, explanatory demands, and instructional support. In research, it may offer an additional dimension for describing interventions and interpreting differences across learning environments.Its relevance is heightened by contemporary digital learning. Learners may now encounter formal scientific language and representations before an instructional context has established their explanatory significance (Kumar et al., 2026). The educator's role therefore extends beyond providing information towards helping learners understand when and why formal constructs become useful.Several limitations remain. CGF has not undergone systematic empirical validation and does not claim that explicit attention to concept entry will necessarily improve understanding or transfer. Its functions may not operate uniformly across disciplines, learner populations, or educational levels. Instructional decisions also remain shaped by curriculum, assessment, institutional constraints, teacher expertise, available time, and learner diversity.Future studies may investigate how educators currently justify formal concept entry, how such judgements vary across disciplines, and whether making them explicit influences conceptual understanding, transfer, curriculum design, teacher education, or research reporting. These studies would not seek a universal rule for early or delayed instruction. They would examine whether greater transparency regarding the reasoning behind concept entry contributes meaningfully to science education.In conclusion, the educational significance of a formal scientific concept lies not only in its disciplinary content, but also in the instructional judgement governing when it becomes meaningful within learners' developing explanations of the natural world. CGF offers a conceptual architecture for examining that judgement. Recognising formal concept entry as an explicit instructional decision may help clarify how scientific knowledge becomes meaningful during learning.

آموزش علوم نه تنها به گسترش دانش فراگیران می‌پردازد، بلکه هدف آن توسعه شیوه‌های علمی تبیین پدیده‌های طبیعی نیز هست. این امر فراتر از انتقال صرف اطلاعات تخصصی است. فراگیران باید دریابند چرا مفاهیم علمی ضرورت می‌یابند، چگونه این مفاهیم تبیین‌های موجود را گسترش داده یا اصلاح می‌کنند و تحت چه شرایطی می‌توانند تبیین‌های معناداری از جهان فیزیکی ارائه دهند. بنابراین، چالش آموزشی صرفاً به این محدود نمی‌شود که کدام مفاهیم باید آموزش داده شوند، بلکه استدلال آموزشی پیرامون معرفی آن‌ها نیز اهمیت دارد. پژوهش‌های آموزش علوم از طریق تغییر مفهومی، یادگیری مبتنی بر پژوهش، آموزش مبتنی بر مدل، پیشرفت‌های یادگیری، آمادگی مولد و سنت‌های مرتبط، دانش قابل توجهی تولید کرده‌اند. این رویکردها اهمیت درگیر کردن ایده‌های پیشین، شناسایی محدودیت‌های تبیینی، اصلاح بازنمایی‌ها و به‌کارگیری دانش در زمینه‌های مختلف را نشان داده‌اند. با این حال، تصمیمی که بسیاری از این فرایندها را به هم پیوند می‌دهد، اغلب ضمنی باقی می‌ماند: ورود مفاهیم علمی رسمی (Duit و Treagust، ۲۰۱۲؛ Méheut و Psillos، ۲۰۰۴؛ Steenhof و همکاران، ۲۰۲۰؛ Minner و همکاران، ۲۰۱۰؛ Campbell و همکاران، ۲۰۱۵). در این مقاله، ورود رسمی مفهوم به نقطه‌ای اشاره دارد که یک سازه علمی به صورت صریح و تخصصی، مانند یک مفهوم یا تعریف نام‌گذاری‌شده، بازنمایی نمادین یا ریاضی، قانون، مدل یا ساختار رسمی مرتبط ارائه می‌شود. این سازه‌ها اغلب از طریق توالی برنامه درسی، سازماندهی کتاب درسی یا عرف تدریس وارد آموزش می‌شوند. این ترتیبات ممکن است مناسب باشند، اما توجیه آموزشی برای ورود رسمی مفهوم به ندرت به طور مستقیم بررسی می‌شود: نه اینکه آیا سازه باید در برنامه درسی باشد، بلکه آیا ارائه رسمی آن با کار تبیینی که از فراگیران انتظار می‌رود هماهنگ است. این مسئله با توجه به اینکه فراگیران بیش از پیش با تعاریف کامل، استنتاج‌ها، شبیه‌سازی‌ها و تبیین‌ها از طریق بسترهای دیجیتال و هوش مصنوعی مولد پیش از آنکه اهمیت تبیینی آن‌ها در آموزش تثبیت شده باشد مواجه می‌شوند، اهمیت عملی تازه‌ای یافته است. دسترسی بیشتر به اطلاعات علمی رسمی به خودی خود تعیین نمی‌کند که چه زمانی یک سازه درک معناداری در فهم در حال رشد فراگیران پیدا می‌کند (Kumar و همکاران، ۲۰۲۶). بنابراین، این مقاله بر این باور است که ورود رسمی مفهوم شایسته توجه صریح به عنوان یک تصمیم آموزشی است. پرسش اصلی این نیست که آیا مفاهیم علمی رسمی باید زود یا دیر معرفی شوند، بلکه این است که آیا معرفی آن‌ها با کار تبیینی که از فراگیران انتظار می‌رود، توجیه آموزشی دارد یا خیر. برای حمایت از تأمل در این پرسش، چارچوب تکوین مفهوم (CGF) پیشنهاد می‌شود. CGF معماری مفهومی برای مدرسان است تا بررسی کنند که چگونه مفاهیم علمی رسمی آماده، معرفی، تفسیر و در یادگیری ادغام می‌شوند. این چارچوب جایگزین نظریه‌های آموزشی موجود نیست و توالی تدریس جهان‌شمولی را تجویز نمی‌کند. سهم آن ارائه زبانی منسجم برای تأمل درباره توجیه آموزشی ورود رسمی مفهوم است. CGF از یک نظریه واحد یادگیری نشأت نمی‌گیرد. طراحی آن مبتنی بر چند سنت تثبیت‌شده است که بر یک دغدغه مشترک آموزشی تمرکز دارند: فراگیران ایده‌های علمی جدید را از طریق فهم پیشین تفسیر می‌کنند، ممکن است لازم باشد محدودیت‌های تبیین‌های موجود را شناسایی کنند و برای ادغام سازه‌های تخصصی جدید به حمایت بازنمایی و تبیینی نیاز دارند. پژوهش‌های تغییر مفهومی با توجه به تصورات موجود، ناکافی بودن تبیین‌ها و بازسازی فهم، یکی از بنیان‌ها را فراهم می‌کنند (Strike و Posner، ۱۹۸۲؛ Duit و Treagust، ۲۰۱۲). Nersessian (۱۹۸۹) با تأکید بر اینکه فهم علمی مستلزم ساخت و هماهنگی بازنمایی‌های مفهومی و ریاضی است و نه صرفاً دریافت تعاریف کامل، دیدگاه بازنمایی را می‌افزاید. پژوهش‌های یادگیری مبتنی بر پژوهش و توالی تدریس-یادگیری نیز این تحول مفهومی را در فعالیت آموزشی سازمان‌یافته قرار می‌دهند (Sandoval و Reiser، ۲۰۰۴؛ Méheut و Psillos، ۲۰۰۴). CGF به یک مکتب فلسفی خاص وابسته نیست. رویکرد آن معرفت‌شناختی و آموزشی است: مفاهیم علمی به عنوان منابع تخصصی برای تبیین، بازنمایی و پیش‌بینی تلقی می‌شوند، نه صرفاً موجودیت‌های لفظی یا نمادین منفرد. این رویکرد با دیدگاه‌های سازنده‌گرایانه تا جایی سازگار است که فهم پیشین و ساخت فعال معنا را به رسمیت می‌شناسد. با این حال، CGF به عنوان نظریه سازنده‌گرای یادگیری پیشنهاد نمی‌شود و فرض نمی‌کند که فراگیران به طور مستقل دانش تخصصی را بازکشف می‌کنند. دغدغه محدودتر آن این است که آیا شرایط آموزشی پیرامون ورود رسمی مفهوم اجازه می‌دهد یک سازه علمی در یک موقعیت یادگیری کارکرد تبیینی معنادار ایفا کند یا خیر. به همین دلیل، ده عنصر CGF به عنوان کارکردهای آموزشی توصیف می‌شوند، نه اینکه آیا می‌توان آن را در زمینه‌های مرتبط به کار برد (انتقال تخصصی) و چگونه از یادگیری بعدی حمایت می‌کند (پیوند رو به جلو). این چارچوب ادعا نمی‌کند که این ده کارکرد به طور تجربی ثابت یا همه باید به ترتیب مشخصی رخ دهند. بسته به مفهوم، رشته، فراگیران و هدف آموزشی، ممکن است این کارکردها همپوشانی، تکرار، فشرده یا غیرضروری باشند. مفاهیم علمی صرفاً تعاریف، نمادها یا معادلات نیستند. آن‌ها ابزارهای فکری هستند که برای تبیین، سازماندهی و پیش‌بینی پدیده‌ها توسعه یافته‌اند. اگرچه فراگیران اغلب آن‌ها را به صورت کامل و تخصصی دریافت می‌کنند، آموزش باید تعیین کند که چگونه می‌توانند به منابع تبیینی معنادار تبدیل شوند، نه اطلاعات منفرد. CGF ده عنصر را سازمان می‌دهد.

Integrated into the cross-border teacher education movement, a flexible model of co-supervision was developed and piloted involving 14 Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teacher educators and 13 of their pre-service teachers from eight European countries, within the context of the Erasmus+ project “AcaSTEMy.” The study follows a qualitative and interpretative approach and presents the validation of the flexible model of co-supervision to understand not only its potentialities for pre-service teachers’ and teacher educators’ professional development, but also to discuss its degree of cross-national applicability. All participants answered an online questionnaire at the end of each co-supervision event, and one representative of the teacher educators of each country wrote a guided reflection. The findings highlight a central tension within this type of co-supervision process, having the potential to enhance both pre-service teachers’ learning, fostering critical reflection and promoting some skills development, and supervisor professional development, facilitating peer learning and professional networking. However, its success depends heavily on organizational structure, clarity of roles, and support for intercultural communication. In the end, the study presents some suggestions for the design of international co-supervision models in teacher education, so that co-supervision can promote both academic excellence and internationalization in higher education.

در چارچوب جنبش آموزش معلمان فرامرزی، یک مدل انعطاف‌پذیر هم‌راهنمایی طراحی و به صورت آزمایشی اجرا شد که در آن ۱۴ مربی معلم علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) و ۱۳ معلم پیش‌خدمت آن‌ها از هشت کشور اروپایی، در قالب پروژه اراسموس+ با عنوان «AcaSTEMy» مشارکت داشتند. این پژوهش با رویکرد کیفی و تفسیری انجام شده و به اعتبارسنجی مدل انعطاف‌پذیر هم‌راهنمایی می‌پردازد تا نه تنها ظرفیت‌های آن برای توسعه حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت و مربیان معلم را بررسی کند، بلکه میزان قابلیت کاربرد فراملی آن را نیز مورد بحث قرار دهد. همه شرکت‌کنندگان در پایان هر رویداد هم‌راهنمایی به یک پرسشنامه آنلاین پاسخ دادند و یک نماینده از مربیان معلم هر کشور نیز یک بازتاب هدایت‌شده نوشت. یافته‌ها به یک تنش مرکزی در این نوع فرآیند هم‌راهنمایی اشاره دارد که می‌تواند هم یادگیری معلمان پیش‌خدمت را با تقویت بازتاب انتقادی و ارتقای برخی مهارت‌ها افزایش دهد و هم توسعه حرفه‌ای راهنماها را از طریق تسهیل یادگیری همتایان و شبکه‌سازی حرفه‌ای ارتقا بخشد. با این حال، موفقیت آن به شدت به ساختار سازمانی، وضوح نقش‌ها و حمایت از ارتباطات بین‌فرهنگی وابسته است. در پایان، پژوهش پیشنهادهایی برای طراحی مدل‌های بین‌المللی هم‌راهنمایی در آموزش معلمان ارائه می‌دهد تا هم‌راهنمایی بتواند هم تعالی علمی و هم بین‌المللی‌سازی آموزش عالی را ارتقا دهد.

The Erasmus+ acaSTEMy Teacher Academy project seeks to operationalize a future-oriented approach to Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teacher education that connects disciplinary learning with authentic societal challenges. This conceptual paper synthesizes research-informed principles underpinning the project and explains how they are translated into teacher professional learning. The framework positions integrated STEM education as problem-centered learning that combines scientific inquiry, engineering design, mathematical reasoning, digital technologies, and responsible societal decision-making. It brings together transversal and transformative competences, sustainability education, systems thinking, digital confidence, strategic thinking, and career awareness within a three-stage model that moves from socio-scientific relevance through inquiry and conceptual learning to reflection and evidence-informed action. These principles are operationalized through teacher-education modules, micro-credentials, job shadowing, mobility, and professional-learning networks. The paper argues that the main contribution of the acaSTEMy project lies not in proposing a single universal teaching model but in providing a coherent and adaptable framework for translating contemporary STEM-education priorities into teacher development and classroom practice across diverse European contexts. It also identifies implementation challenges related to disciplinary traditions, resources, institutional capacity, and the need for longer-term evaluation.

پروژه آکادمی معلمان acaSTEMy تحت برنامه Erasmus+ در پی عملیاتی‌سازی رویکردی آینده‌نگر به آموزش معلمان علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است که یادگیری رشته‌ای را با چالش‌های اصیل اجتماعی پیوند می‌دهد. این مقاله مفهومی، اصول مبتنی بر پژوهش که زیربنای این پروژه هستند را تلفیق کرده و توضیح می‌دهد که این اصول چگونه به یادگیری حرفه‌ای معلمان ترجمه می‌شوند. چارچوب ارائه‌شده، آموزش یکپارچه STEM را به عنوان یادگیری مسئله‌محور معرفی می‌کند که پژوهش علمی، طراحی مهندسی، استدلال ریاضی، فناوری‌های دیجیتال و تصمیم‌گیری مسئولانه اجتماعی را با یکدیگر ترکیب می‌کند. این چارچوب، شایستگی‌های عرضی و تحول‌آفرین، آموزش پایداری، تفکر سیستمی، اعتماد به نفس دیجیتال، تفکر راهبردی و آگاهی شغلی را در قالب یک مدل سه‌مرحله‌ای که از اهمیت اجتماعی-علمی آغاز شده، از طریق پژوهش و یادگیری مفهومی ادامه یافته و به تأمل و اقدام مبتنی بر شواهد منتهی می‌شود، گرد هم می‌آورد. این اصول از طریق ماژول‌های آموزش معلمان، ریزمدارک، هم‌سایه‌پروری شغلی، جابجایی و شبکه‌های یادگیری حرفه‌ای عملیاتی می‌شوند. مقاله استدلال می‌کند که مهم‌ترین دستاورد پروژه acaSTEMy نه در ارائه یک مدل آموزشی جهان‌شمول، بلکه در فراهم‌سازی چارچوبی منسجم و قابل انطباق برای ترجمه اولویت‌های معاصر آموزش STEM به توسعه حرفه‌ای معلمان و عمل کلاسی در زمینه‌های متنوع اروپایی است. همچنین چالش‌های اجرایی مرتبط با سنت‌های رشته‌ای، منابع، ظرفیت نهادی و نیاز به ارزیابی بلندمدت را شناسایی می‌کند.

A foundational assumption in applying Ajzen's Theory of Planned Behavior (TPB) to STEM teacher education is that prospective teachers' perceived behavioural control reflects the actual enabling conditions of their institutional environment. This study tests that assumption empirically in the context of STEM integration in Karachi, Pakistan, one of the most understudied urban teacher education landscapes in South Asia. Using an explanatory sequential mixed-methods design, we surveyed 310 prospective teachers and interviewed 15 teacher educators. Findings reveal that while prospective teachers held strongly positive perceptions of integrated STEM education and available opportunities, teacher educators consistently reported that actual STEM infrastructure, such as laboratories, digital tools, and interdisciplinary planning time, is substantially more limited. Furthermore, knowledge of STEM education emerged as the strongest predictor of positive perceptions, with self-efficacy and behavioural intentions also making significant contributions. Ultimately, the study identifies a systematic opportunity-reality divergence in which prospective teachers overestimate institutional support. This pattern reframes the local policy problem: the barrier to STEM implementation in Pakistan is not insufficient teacher motivation, but the structural absence of the enabling conditions that motivated teachers assume exist.

یکی از فرض‌های بنیادی در به‌کارگیری نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده آجزن (TPB) در آموزش معلمان STEM این است که کنترل رفتاری ادراک‌شده توسط معلمان آینده‌نگر، بازتاب‌دهنده شرایط واقعی تسهیل‌کننده در محیط نهادی آن‌ها است. این پژوهش به‌صورت تجربی این فرض را در زمینه‌ی ادغام STEM در کراچی، پاکستان، که یکی از کمتر مطالعه‌شده‌ترین بسترهای شهری آموزش معلمان در جنوب آسیا است، مورد آزمون قرار می‌دهد. با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی تبیینی متوالی، از ۳۱۰ معلم آینده‌نگر پرسش‌نامه به‌عمل آمد و با ۱۵ مدرس معلم مصاحبه شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه معلمان آینده‌نگر نگرش‌های بسیار مثبتی نسبت به آموزش یکپارچه STEM و فرصت‌های موجود داشتند، مدرسان معلم به‌طور مداوم گزارش کردند که زیرساخت واقعی STEM، مانند آزمایشگاه‌ها، ابزارهای دیجیتال و زمان برنامه‌ریزی میان‌رشته‌ای، به‌طور قابل‌توجهی محدودتر است. افزون بر این، دانش آموزش STEM به‌عنوان قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده نگرش‌های مثبت ظاهر شد و خودکارآمدی و نیت‌های رفتاری نیز سهم معناداری داشتند. در نهایت، این پژوهش یک واگرایی نظام‌مند میان فرصت و واقعیت را شناسایی می‌کند که در آن معلمان آینده‌نگر حمایت نهادی را بیش از حد برآورد می‌کنند. این الگو مسئله سیاست‌گذاری محلی را بازتعریف می‌کند: مانع اجرای STEM در پاکستان، کمبود انگیزه معلم نیست، بلکه فقدان ساختاری شرایط تسهیل‌کننده‌ای است که معلمان باانگیزه فرض می‌کنند وجود دارد.

A foundational assumption in applying Ajzen's Theory of Planned Behavior (TPB) to STEM teacher education is that prospective teachers' perceived behavioural control reflects the actual enabling conditions of their institutional environment. This study tests that assumption empirically in the context of STEM integration in Karachi, Pakistan, one of the most understudied urban teacher education landscapes in South Asia. Using an explanatory sequential mixed-methods design, we surveyed 310 prospective teachers and interviewed 15 teacher educators. Findings reveal that while prospective teachers held strongly positive perceptions of integrated STEM education and available opportunities, teacher educators consistently reported that actual STEM infrastructure, such as laboratories, digital tools, and interdisciplinary planning time, is substantially more limited. Furthermore, knowledge of STEM education emerged as the strongest predictor of positive perceptions, with self-efficacy and behavioural intentions also making significant contributions. Ultimately, the study identifies a systematic opportunity-reality divergence in which prospective teachers overestimate institutional support. This pattern reframes the local policy problem: the barrier to STEM implementation in Pakistan is not insufficient teacher motivation, but the structural absence of the enabling conditions that motivated teachers assume exist.

یکی از فرض‌های بنیادی در به‌کارگیری نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده آجزن (TPB) در آموزش معلمان STEM این است که کنترل رفتاری ادراک‌شده توسط معلمان آینده‌نگر، بازتاب‌دهنده شرایط واقعی تسهیل‌کننده در محیط نهادی آن‌ها است. این پژوهش به‌صورت تجربی این فرض را در زمینه‌ی ادغام STEM در کراچی، پاکستان، که یکی از کمتر مطالعه‌شده‌ترین بسترهای شهری آموزش معلمان در جنوب آسیا است، مورد آزمون قرار می‌دهد. با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی تبیینی متوالی، از ۳۱۰ معلم آینده‌نگر پرسش‌نامه به‌عمل آمد و با ۱۵ مدرس معلم مصاحبه شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه معلمان آینده‌نگر نگرش‌های بسیار مثبتی نسبت به آموزش یکپارچه STEM و فرصت‌های موجود داشتند، مدرسان معلم به‌طور مداوم گزارش کردند که زیرساخت واقعی STEM، مانند آزمایشگاه‌ها، ابزارهای دیجیتال و زمان برنامه‌ریزی میان‌رشته‌ای، به‌طور قابل‌توجهی محدودتر است. افزون بر این، دانش آموزش STEM به‌عنوان قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده نگرش‌های مثبت ظاهر شد و خودکارآمدی و نیت‌های رفتاری نیز سهم معناداری داشتند. در نهایت، این پژوهش یک واگرایی نظام‌مند میان فرصت و واقعیت را شناسایی می‌کند که در آن معلمان آینده‌نگر حمایت نهادی را بیش از حد برآورد می‌کنند. این الگو مسئله سیاست‌گذاری محلی را بازتعریف می‌کند: مانع اجرای STEM در پاکستان، کمبود انگیزه معلم نیست، بلکه فقدان ساختاری شرایط تسهیل‌کننده‌ای است که معلمان باانگیزه فرض می‌کنند وجود دارد.

This study reviews STEM Education: Shaping Future Learning Practices in the Age of AI, edited by Elmas and Akarsu and published by Palgrave Macmillan in 2026. The review examines how the book conceptualizes the transformation of STEM education in the age of artificial intelligence (AI) and evaluates the opportunities and limitations of its approach from the perspective of chemistry education. Consisting of fourteen chapters, the book was examined in terms of context and purpose, relevance to its target audience, timeliness and contribution to the literature, content, and theoretical, methodological, and practical strengths and limitations. The review indicates that the book considers AI not merely as a technological innovation but in relation to teacher education, teacher and student roles, engineering design, assessment, ethics, equity, real-life problems, and socioecological dimensions. AI is positioned as a means of supporting pedagogical and cognitive processes rather than replacing teachers or students. The chapter on teaching chemical reactions particularly illustrates the use of AI in chemistry education. However, a more holistic conceptual framework connecting the chapters and stronger empirical evidence on learning outcomes are needed. Overall, the book provides a timely, multidimensional, and critical reference for STEM, science, and chemistry education.

این مطالعه به بررسی کتاب آموزش STEM: شکل‌دهی به شیوه‌های یادگیری آینده در عصر هوش مصنوعی، به سردبیری Elmas و Akarsu و منتشرشده توسط Palgrave Macmillan در سال ۲۰۲۶ می‌پردازد. این مرور، نحوه مفهوم‌پردازی کتاب از تحول آموزش STEM در عصر هوش مصنوعی (AI) را مورد بررسی قرار داده و فرصت‌ها و محدودیت‌های رویکرد آن را از منظر آموزش شیمی ارزیابی می‌کند. کتاب متشکل از چهارده فصل است و از نظر زمینه و هدف، ارتباط با مخاطبان هدف، به‌هنگام بودن و سهم در ادبیات، محتوا و نقاط قوت و ضعف نظری، روش‌شناختی و عملی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج مرور نشان می‌دهد که کتاب، هوش مصنوعی را صرفاً به عنوان یک نوآوری فناورانه در نظر نمی‌گیرد، بلکه آن را در ارتباط با آموزش معلمان، نقش‌های معلم و دانش‌آموز، طراحی مهندسی، ارزشیابی، اخلاق، عدالت، مسائل واقعی و ابعاد اجتماعی‌ـ‌اکولوژیکی بررسی می‌کند. هوش مصنوعی به عنوان ابزاری برای حمایت از فرایندهای آموزشی و شناختی، نه جایگزینی معلمان یا دانش‌آموزان، مطرح می‌شود. فصل مربوط به آموزش واکنش‌های شیمیایی به طور خاص کاربرد هوش مصنوعی در آموزش شیمی را نشان می‌دهد. با این حال، چارچوب مفهومی جامع‌تر برای پیوند دادن فصل‌ها و شواهد تجربی قوی‌تر درباره پیامدهای یادگیری مورد نیاز است. در مجموع، این کتاب مرجع به‌هنگام، چندبعدی و انتقادی برای آموزش STEM، علوم و شیمی فراهم می‌کند.

This study explores how pre-service teachers navigate the developmental continuum of reflective practice to construct their professional identities during microteaching. Drawing on reflection papers and peer/instructor feedback from 44 EFL pre-service teachers, as well as instructor feedback, the study employed qualitative analysis to trace the chronological trajectory from retrospective critique (reflection-on-action) to proactive pedagogical planning (reflection-for-action). The findings reveal a profound shift that moves beyond mere technical troubleshooting. First, participants transformed initial pedagogical friction and performative anxiety into vital opportunities for emotional regulation. Second, they evolved from executing rigid lesson plans to architecting responsive instructional dynamics. Finally, they rejected teacher-centered transmission, embracing a relational pedagogy designed to foster learner agency. Crucially, this evolution was catalyzed by dialogic scaffolding; peer and instructor feedback functioned not as summative evaluation, but as socially mediated intervention that bridged the gap between diagnosing limitations and envisioning their professional identity as an effective teacher. Ultimately, this study reconceptualizes reflection not as a solitary, post-lesson administrative task, but as a profound ontological bridge. The findings suggest that teacher education programs must embed socially mediated, forward-oriented reflective cycles to empower novices to evolve from anxious performers into adaptive, self-directed professionals capable of true reflective agency.

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه معلمان پیش‌خدمت در طیف توسعه‌ای تمرین تأملی حرکت می‌کنند تا هویت حرفه‌ای خود را در طول میکروتدریس بسازند. با استفاده از مقالات تأملی و بازخورد همتایان/مدرس از ۴۴ معلم پیش‌خدمت زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) و همچنین بازخورد مدرس، این پژوهش از تحلیل کیفی برای ردیابی مسیر زمانی از نقد بازنگرانه (تأمل بر عمل) تا برنامه‌ریزی آموزشی پیش‌نگرانه (تأمل برای عمل) بهره برد. یافته‌ها نشان می‌دهد که یک تغییر عمیق رخ داده است که فراتر از رفع مشکلات فنی صرف می‌باشد. نخست، شرکت‌کنندگان اصطکاک‌های اولیه آموزشی و اضطراب اجرایی را به فرصت‌های حیاتی برای تنظیم هیجانی تبدیل کردند. دوم، آن‌ها از اجرای برنامه‌های درسی سخت‌گیرانه به طراحی پویایی‌های آموزشی پاسخگو تحول یافتند. در نهایت، آن‌ها انتقال معلم‌محور را رد کرده و پداگوژی رابطه‌ای را پذیرفتند که با هدف تقویت عاملیت یادگیرنده طراحی شده بود. نکته اساسی این است که این تحول توسط داربست‌بندی گفت‌وگویی تسهیل شد؛ بازخورد همتایان و مدرس نه به عنوان ارزیابی جمع‌بندی، بلکه به عنوان مداخله‌ای اجتماعی-واسطه عمل کرد که فاصله بین تشخیص محدودیت‌ها و تصور هویت حرفه‌ای به عنوان یک معلم مؤثر را پر کرد. در نهایت، این مطالعه تأمل را نه به عنوان یک وظیفه اداری انفرادی پس از درس، بلکه به عنوان پلی هستی‌شناختی عمیق بازتصور می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های تربیت معلم باید چرخه‌های تأملی اجتماعی-واسطه و آینده‌نگر را در خود جای دهند تا نوآموزان را توانمند سازند که از اجراکنندگان مضطرب به حرفه‌ای‌های سازگار و خودراهبر با عاملیت تأملی واقعی تبدیل شوند.

Background Concerns about teacher stress, burnout, and attrition have led to increased international attention to teacher resilience in education research. This study investigates how teachers in Malaysia, Japan, Nigeria, Uganda, and Vietnam support resilience through their perceptions of teacher professional identity (TPI). Methods Comparative discourse analysis based on quantitative ethnography (QE) and epistemic network analysis (ENA) was used to identify cross-cultural discourse patterns and thematically evaluate teacher utterances related to stress, coping methods, support systems, and notions of resilience. Results The findings demonstrate that resilience is not only developed as an individual skill, but also through culturally and socially rooted understandings of TPI. Teachers from Japan and Vietnam focused on systemic navigation and emotional regulation, while teachers from Nigeria and Uganda focused on spirituality and moral leadership. Malaysian instructors have a mixed approach that blends strategic adaptation and community-centric principles. Conclusions The study highlights the need for contextually relevant and localized methods of professional development that are sensitive to teachers’ identities and contextual realities.

زمینه و هدف: نگرانی‌ها درباره استرس، فرسودگی شغلی و ترک خدمت معلمان موجب افزایش توجه بین‌المللی به تاب‌آوری معلمان در پژوهش‌های آموزشی شده است. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه معلمان در مالزی، ژاپن، نیجریه، اوگاندا و ویتنام از طریق ادراکات خود از هویت حرفه‌ای معلم (TPI) به حمایت از تاب‌آوری می‌پردازند. روش‌ها: تحلیل گفتمان تطبیقی مبتنی بر قوم‌نگاری کمی (QE) و تحلیل شبکه معرفتی (ENA) برای شناسایی الگوهای گفتمانی میان‌فرهنگی و ارزیابی موضوعی اظهارات معلمان مرتبط با استرس، روش‌های مقابله، نظام‌های حمایتی و مفاهیم تاب‌آوری به کار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که تاب‌آوری نه تنها به عنوان یک مهارت فردی توسعه می‌یابد، بلکه از طریق درک‌های ریشه‌دار فرهنگی و اجتماعی از هویت حرفه‌ای معلم نیز شکل می‌گیرد. معلمان ژاپن و ویتنام بر پیمایش نظام‌مند و تنظیم هیجانی تمرکز داشتند، در حالی که معلمان نیجریه و اوگاندا بر معنویت و رهبری اخلاقی تأکید کردند. مدرسان مالزی رویکردی ترکیبی دارند که سازگاری راهبردی و اصول جامعه‌محور را در هم می‌آمیزد. نتیجه‌گیری: این مطالعه بر ضرورت روش‌های توسعه حرفه‌ای بومی و متناسب با زمینه که نسبت به هویت و واقعیت‌های زمینه‌ای معلمان حساس باشد، تأکید می‌کند.

The present study aimed to fill the gap in the limited evidence concerning the integration of concept-based instruction, self-directed learning, and project-based learning in a holistic framework to develop 4Cs among Cambodian student teachers. This paper employs an integrative, multiobjective approach to synthesize data from five empirical studies on 300 student teachers at Battambang Teacher Education College. The study adopts a mixed-methods approach to triangulate data using validated 4Cs rubrics, self-directed learning, questionnaires (α = 0.94), and thematic analysis of reflection journals. The results show that compared with separate teaching methods, the integrated framework yields better synergistic effects. Pilot implementation revealed that critical thinking improved by 20%, teamwork by 18%, and self-directed learning by 22%. The data support a four-step, scalable model that includes identifying the concept, planning the SDL, developing the project, and conducting structured reflection. Policy implications include ensuring that national standards for teacher education specify consistent teaching methods and promote 21st-century skills. This study offers practical guidance for ensuring that teacher training meets both global educational standards and the needs of the local community. A variety of mixed methods should be employed rather than the sole use of a method.

پژوهش حاضر با هدف پر کردن خلأ شواهد محدود پیرامون ادغام آموزش مبتنی بر مفهوم، یادگیری خودراهبر و یادگیری مبتنی بر پروژه در یک چارچوب کل‌نگر به منظور توسعه چهار مهارت کلیدی (4Cs) در میان دانشجومعلمان کامبوجی انجام شده است. این مقاله با رویکردی تلفیقی و چندهدفه به ترکیب داده‌های پنج مطالعه تجربی بر روی ۳۰۰ دانشجومعلم در کالج آموزش معلمان باتمبنگ می‌پردازد. این پژوهش از روش ترکیبی برای مثلث‌سازی داده‌ها با استفاده از روبریک‌های معتبر 4Cs، یادگیری خودراهبر، پرسشنامه‌ها (α = ۰/۹۴) و تحلیل تماتیک ژورنال‌های بازتابی بهره گرفته است. نتایج نشان می‌دهد که در مقایسه با روش‌های تدریس مجزا، چارچوب ادغام‌شده اثرات هم‌افزای بهتری ایجاد می‌کند. اجرای آزمایشی نشان داد که تفکر انتقادی ۲۰٪، کار گروهی ۱۸٪ و یادگیری خودراهبر ۲۲٪ بهبود یافته است. داده‌ها از یک مدل چهارمرحله‌ای و مقیاس‌پذیر شامل شناسایی مفهوم، برنامه‌ریزی یادگیری خودراهبر، توسعه پروژه و انجام بازتاب ساختاریافته حمایت می‌کنند. پیامدهای سیاستی شامل اطمینان از این است که استانداردهای ملی آموزش معلمان، روش‌های تدریس منسجم را مشخص کرده و مهارت‌های قرن بیست‌ویکم را ترویج دهند. این مطالعه راهنمای عملی برای اطمینان از انطباق آموزش معلمان با استانداردهای آموزشی جهانی و نیازهای جامعه محلی ارائه می‌دهد. توصیه می‌شود از روش‌های ترکیبی متنوع به جای استفاده صرف از یک روش بهره گرفته شود.

In this paper, the novel The Remains of the Day is used as a framing device to explore government policy for initial teacher education in England. Referring to the lack of freedom to ‘act in and with the world’, we draw on Biesta’s work on subjectification and Heidegger’s concept of Being to argue that teacher educators’ freedom to use their professional judgement and expertise is being stifled by an overly technicist policy framework, making teacher educators themselves the ‘missing subject’ in teacher education. In the empirical section of this philosophically driven piece, we present comments from 13 teacher educators who were interviewed to investigate the extent to which they believe the current policy framework provides a sufficient basis for teacher education. The paper offers original insights into the cost of policy constraints at an ontological level, which lead to the detriment of pre-service teachers and ultimately the pupils they teach. The paper concludes with a call, as in the novel, to ‘seize the remains of the day’ and seek redemptive possibilities for change.

در این مقاله، رمان «باقی‌مانده‌های روز» به عنوان ابزاری مفهومی برای بررسی سیاست‌های دولتی در آموزش ابتدایی معلمان در انگلستان به کار رفته است. با اشاره به فقدان آزادی برای «عمل کردن در جهان و با جهان»، با استناد به آثار Biesta درباره فاعلیت و مفهوم هستی نزد هایدگر، استدلال می‌شود که آزادی مربیان معلم برای استفاده از قضاوت حرفه‌ای و تخصص خود، توسط چارچوب سیاستی بیش از حد فن‌محور محدود شده است و این امر موجب شده است که خود مربیان معلم به «فاعل غایب» در آموزش معلمان بدل شوند. در بخش تجربی این پژوهش با رویکرد فلسفی، دیدگاه‌های ۱۳ مربی معلم که مورد مصاحبه قرار گرفته‌اند، ارائه می‌شود تا میزان اعتقاد آن‌ها به کفایت چارچوب سیاستی فعلی برای آموزش معلمان بررسی شود. این مقاله بینش‌های نوینی درباره هزینه‌های محدودیت‌های سیاستی در سطح هستی‌شناختی ارائه می‌دهد که به زیان معلمان پیش‌خدمت و در نهایت دانش‌آموزان آن‌ها منجر می‌شود. مقاله با دعوتی، همانند رمان، برای «بهره‌گیری از باقی‌مانده‌های روز» و جست‌وجوی امکان‌های رستگاری‌بخش برای تغییر به پایان می‌رسد.

This scoping review intends to identify, map and synthesize the scholarly literature on neoliberalism and English Language Teaching Education (ELTE) in Türkiye, highlighting key concepts, research trends, methodological approaches, and emerging knowledge gaps. This review is guided by Joanna Briggs Institute (JBI) methodology for scoping reviews and is reported regarding the PRISMA-ScR guidelines. A broad search is conducted across major electronic databases, and followed by extraction, charting and summarization of the data by using descriptive and thematic analyses through a theory-informed conceptual framework. The findings indicate that scholars in Türkiye largely conceptualize neoliberalism in ELTE as a process that restructures teacher professionalism by prioritizing competencies, accountability, effectiveness, and technical expertise while diminishing teachers’ critical, political and transformative roles. This restructuring reflects broader neoliberal governance, in which policy discourse, audit culture, and accountability mechanisms redefine teachers as technical implementers of externally prescribed policies rather than autonomous professionals.

این مرور گسترده با هدف شناسایی، ترسیم و تلفیق ادبیات علمی مرتبط با نئولیبرالیسم و آموزش زبان انگلیسی (ELTE) در ترکیه انجام شده است و مفاهیم کلیدی، روندهای پژوهشی، رویکردهای روش‌شناختی و شکاف‌های دانشی نوظهور را برجسته می‌کند. این مرور بر اساس روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs (JBI) برای مرورهای گسترده هدایت شده و مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA-ScR گزارش شده است. جستجوی گسترده‌ای در پایگاه‌های داده الکترونیکی اصلی صورت گرفته و سپس استخراج، ترسیم و خلاصه‌سازی داده‌ها با استفاده از تحلیل‌های توصیفی و تماتیک در چارچوبی مفهومی مبتنی بر نظریه انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که پژوهشگران در ترکیه عمدتاً نئولیبرالیسم در ELTE را به عنوان فرایندی مفهوم‌سازی می‌کنند که حرفه‌ای‌گری معلمان را از طریق اولویت‌بخشی به شایستگی‌ها، پاسخگویی، اثربخشی و تخصص فنی بازساخت می‌کند و در عین حال نقش‌های انتقادی، سیاسی و تحول‌آفرین معلمان را کاهش می‌دهد. این بازساخت بازتابی از حکمرانی نئولیبرال گسترده‌تر است که در آن گفتمان سیاستی، فرهنگ ممیزی و سازوکارهای پاسخگویی، معلمان را به عنوان مجریان فنی سیاست‌های تجویز شده از بیرون، نه حرفه‌ای‌های مستقل، بازتعریف می‌کند.

In this paper, the efficiency of a teacher education program was scrutinized through the lens of change of folk pedagogies. A rhizoanalysis study was conducted to determine which folk pedagogies existed among preparatory students and which one calcified at a foundation university, İstanbul, Türkiye. A total of 21 preparatory students and 12 fresh graduates participated in the study by answering seven fundamental educational questions. The results highlighted some growth in their perceptions regarding the educational system and fundamental pedagogical issues between preparatory and fresh graduates during their pedagogical journey in favor of fresh graduates. A teacher education model that combines a completely active learning pedagogy, such as flipped learning, with a university-school partnership has largely reduced the reliance on traditional, intuitive teaching practices among future teachers. In addition, most fresh graduates perceived the curriculum's intensity as a major problem in the national education system. The implications for teacher education programs were also discussed.

در این مقاله، کارآمدی یک برنامه آموزش معلمان از منظر تغییر پداگوژی‌های عامیانه مورد بررسی قرار گرفته است. یک مطالعه ریزوانالیز به منظور تعیین اینکه کدام پداگوژی‌های عامیانه در میان دانشجویان دوره مقدماتی وجود دارد و کدام یک در یک دانشگاه بنیادین در استانبول، ترکیه تثبیت شده است، انجام شد. در مجموع ۲۱ دانشجوی دوره مقدماتی و ۱۲ فارغ‌التحصیل تازه در این پژوهش با پاسخ به هفت پرسش اساسی آموزشی شرکت کردند. نتایج نشان داد که درک آن‌ها نسبت به نظام آموزشی و مسائل اساسی پداگوژیک در طول مسیر تربیتی‌شان، به نفع فارغ‌التحصیلان تازه، رشد یافته است. یک مدل آموزش معلم که پداگوژی یادگیری کاملاً فعال، مانند یادگیری معکوس، را با مشارکت دانشگاه و مدرسه ترکیب می‌کند، تا حد زیادی اتکای معلمان آینده به شیوه‌های تدریس سنتی و شهودی را کاهش داده است. علاوه بر این، اکثر فارغ‌التحصیلان تازه شدت برنامه درسی را به عنوان یک مشکل عمده در نظام آموزش ملی تلقی کردند. پیامدهای این یافته‌ها برای برنامه‌های آموزش معلمان نیز مورد بحث قرار گرفته است.

Foundational literacy and numeracy (FLN) skills are the cornerstone of educational development, yet in Nigeria, the pathways to achieving them at the basic education level are fraught with challenges. This study explored teacher variables in relation to addressing gaps in foundational literacy and numeracy (FLN) among pupils in basic schools in Kano State, Nigeria. The study adopts exploratory sequential mixed-methods research design which combines qualitative and quantitative investigation. The qualitative phase involved interview of 18 FLN teachers which generated themes around the issues of teachers’ qualifications, teachers’ perception of their roles, teachers’ instructional practices, professional training, continuous professional development, and challenges affecting effective FLN instruction. The quantitative phase was a survey which explored the perspectives of 360 basic school teachers in Kano state on the themes generated during the qualitative phase. Findings revealed that some teachers lacked the required educational background for teaching literacy and numeracy, with only 58% having studied English Language or Mathematics in college. The teachers demonstrated strong commitment to supporting struggling learners and expressed positive perceptions of learner-centred approaches. The findings also indicated a gap between teachers’ pedagogical knowledge and their actual classroom practices, particularly in the limited use of interactive instructional methods. The study further revealed that institutional challenges were perceived as major constraints, while opportunities for workshops and seminars that focused on FLN remained inadequate. The study concludes that improving FLN requires more practical initial teacher preparation, sustained professional development, learner-centred pedagogy, and stronger institutional support for teachers.

مهارت‌های سواد و حساب پایه (FLN) سنگ‌بنای توسعه آموزشی هستند، با این حال در نیجریه، مسیرهای دستیابی به این مهارت‌ها در سطح آموزش پایه با چالش‌های متعددی مواجه است. این پژوهش متغیرهای معلمان را در ارتباط با رفع شکاف‌های سواد و حساب پایه (FLN) در میان دانش‌آموزان مدارس ابتدایی ایالت کانو، نیجریه مورد بررسی قرار داده است. این مطالعه از طرح پژوهش آمیخته اکتشافی متوالی بهره گرفته است که ترکیبی از روش‌های کیفی و کمی است. مرحله کیفی شامل مصاحبه با ۱۸ معلم FLN بود که مضامینی پیرامون موضوعاتی چون صلاحیت‌های معلمان، ادراک معلمان از نقش خود، شیوه‌های تدریس معلمان، آموزش حرفه‌ای، توسعه حرفه‌ای مستمر و چالش‌های مؤثر بر تدریس مؤثر FLN را ایجاد کرد. مرحله کمی یک پیمایش بود که دیدگاه‌های ۳۶۰ معلم مدارس ابتدایی در ایالت کانو را درباره مضامین استخراج‌شده در مرحله کیفی بررسی کرد. یافته‌ها نشان داد که برخی معلمان فاقد پیشینه آموزشی لازم برای تدریس سواد و حساب هستند و تنها ۵۸٪ آن‌ها زبان انگلیسی یا ریاضیات را در دانشگاه گذرانده‌اند. معلمان تعهد قوی به حمایت از دانش‌آموزان ضعیف از خود نشان دادند و نگرش مثبتی نسبت به رویکردهای یادگیرنده‌محور ابراز کردند. همچنین یافته‌ها نشان داد که بین دانش پداگوژیک معلمان و عملکرد واقعی آن‌ها در کلاس، به‌ویژه در استفاده محدود از روش‌های تدریس تعاملی، شکاف وجود دارد. پژوهش همچنین نشان داد که چالش‌های نهادی به‌عنوان محدودیت‌های اصلی تلقی می‌شوند، در حالی که فرصت‌های کارگاه و سمینارهای متمرکز بر FLN ناکافی باقی مانده است. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که بهبود FLN مستلزم آمادگی عملی‌تر اولیه معلمان، توسعه حرفه‌ای مستمر، پداگوژی یادگیرنده‌محور و حمایت نهادی قوی‌تر از معلمان است.

Many education systems aim to support teachers in moving toward conceptually oriented mathematics instruction. The 2023 California Mathematics Framework provides one example of this effort by organizing standards around big ideas and emphasizing mathematical connections. In this study, we report on an early investigation of teachers’ learning about, and efforts to enact, the framework’s big ideas approach. We followed a cohort of elementary teachers who participated in a year-long professional learning fellowship. Drawing on multiple qualitative data sources, we examine the affordances and constraints teachers experienced as they learned to teach mathematics conceptually through big ideas, as well as the ways that the framework's conceptual structure supported their instructional decision-making. Teachers reported meaningful shifts in their teaching, which they attributed to increased student engagement, a sense of instructional freedom, and growing confidence in themselves as mathematical thinkers. Classroom observations corroborated these reported shifts by documenting teachers' enactment of key features of conceptual mathematics instruction. At the same time, teachers identified important constraints, particularly tensions between conceptual teaching and procedural district assessment systems. Across teachers, the big ideas approach provided a shared conceptual structure for organizing instruction around connected mathematical ideas while supporting teachers’ professional judgment in how those ideas were enacted in classrooms. To illustrate variation in teachers’ experiences, we present four cases representing different trajectories of learning and enactment. We conclude with implications for the design of professional learning and the use of coherent conceptual frameworks to support teachers' learning and instructional decision-making.

بسیاری از نظام‌های آموزشی در پی حمایت از معلمان برای حرکت به سوی آموزش ریاضیات مبتنی بر مفاهیم هستند. چارچوب ریاضیات کالیفرنیا ۲۰۲۳ نمونه‌ای از این تلاش است که استانداردها را حول ایده‌های بزرگ سازمان‌دهی کرده و بر ارتباطات ریاضی تأکید می‌کند. در این مطالعه، گزارشی از یک بررسی اولیه درباره یادگیری معلمان و تلاش‌های آن‌ها برای اجرای رویکرد ایده‌های بزرگ این چارچوب ارائه می‌شود. ما یک گروه از معلمان ابتدایی را که در یک دوره یک‌ساله یادگیری حرفه‌ای شرکت کردند، دنبال کردیم. با استفاده از منابع مختلف داده‌های کیفی، به بررسی فرصت‌ها و محدودیت‌هایی که معلمان در فرآیند یادگیری آموزش مفهومی ریاضیات از طریق ایده‌های بزرگ تجربه کردند، و همچنین نحوه حمایت ساختار مفهومی چارچوب از تصمیم‌گیری‌های آموزشی آن‌ها پرداختیم. معلمان تغییرات معناداری را در شیوه تدریس خود گزارش کردند که آن را به افزایش مشارکت دانش‌آموزان، احساس آزادی آموزشی و افزایش اعتماد به نفس خود به عنوان اندیشمندان ریاضی نسبت دادند. مشاهدات کلاسی این تغییرات گزارش‌شده را با مستندسازی اجرای ویژگی‌های کلیدی آموزش مفهومی ریاضیات توسط معلمان تأیید کرد. همزمان، معلمان محدودیت‌های مهمی را شناسایی کردند، به‌ویژه تنش میان آموزش مفهومی و نظام‌های ارزیابی رویه‌ای منطقه‌ای. در میان معلمان، رویکرد ایده‌های بزرگ ساختار مفهومی مشترکی برای سازمان‌دهی آموزش حول ایده‌های مرتبط ریاضی فراهم کرد و در عین حال از قضاوت حرفه‌ای معلمان در نحوه اجرای این ایده‌ها در کلاس حمایت نمود. برای نشان دادن تنوع تجربیات معلمان، چهار مطالعه موردی ارائه می‌شود که مسیرهای متفاوت یادگیری و اجرا را نمایان می‌کند. در پایان، پیامدهایی برای طراحی یادگیری حرفه‌ای و استفاده از چارچوب‌های مفهومی منسجم جهت حمایت از یادگیری معلمان و تصمیم‌گیری‌های آموزشی آن‌ها ارائه می‌شود.

The present study aimed to develop and validate the learning-oriented assessment teacher perception scale (LOATPS) to assess language teachers’ perceptions of LOA. Thus, a tentative 53-item scale was piloted with 408 novice and experienced Iranian EFL teachers across a range of institutional contexts. Using exploratory and confirmatory factor analysis (EFA, CFA), the results of the analyses led to the removal of 13 items, leaving the instrument with 40 items on a five-point Likert scale. Moreover, the results revealed that the construct of LOATPS comprises five components, including “teachers’ LOA knowledge”, “teachers’ LOA beliefs”, “teachers’ practices of feedback and interaction”, “teachers’ practices of using a variety of assessments”, and “teachers’ practices of sharing with others”. Furthermore, the psychometric properties were confirmed, with composite reliability (CR) values ranging from 0.76 to 0.92, average variance extracted (AVE) reaching acceptable values (around 40 to 50% explained by components), and maximum shared variance (MSV) and the Fornell-Larcker criterion acknowledging discriminant validity. The LOATPS serves as a practical tool for teacher educators to design effective teacher education programs, and for EFL teachers and assessment scholars by raising their awareness of implementing LOA and its underlying components across diverse instructional settings.

پژوهش حاضر با هدف توسعه و اعتبارسنجی مقیاس ادراک معلمان از ارزیابی یادگیری‌محور (LOATPS) جهت سنجش ادراک معلمان زبان نسبت به ارزیابی یادگیری‌محور انجام شد. بدین منظور، یک مقیاس اولیه ۵۳ ماده‌ای بر روی ۴۰۸ معلم زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL) ایرانی، اعم از مبتدی و باتجربه، در طیف متنوعی از محیط‌های آموزشی اجرا شد. با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی (EFA، CFA)، نتایج تحلیل‌ها منجر به حذف ۱۳ ماده گردید و ابزار نهایی شامل ۴۰ ماده بر اساس مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای باقی ماند. افزون بر این، نتایج نشان داد که سازه LOATPS شامل پنج مؤلفه است: «دانش معلمان درباره LOA»، «باورهای معلمان درباره LOA»، «عملکرد معلمان در بازخورد و تعامل»، «عملکرد معلمان در استفاده از انواع ارزیابی‌ها» و «عملکرد معلمان در به‌اشتراک‌گذاری با دیگران». همچنین، ویژگی‌های روان‌سنجی ابزار تأیید شد؛ به‌طوری‌که مقادیر پایایی ترکیبی (CR) بین ۰.۷۶ تا ۰.۹۲، میانگین واریانس استخراج‌شده (AVE) در مقادیر قابل قبول (حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد تبیین‌شده توسط مؤلفه‌ها) و بیشینه واریانس مشترک (MSV) و معیار فورنل-لارکر، روایی واگرای ابزار را تأیید کردند. ابزار LOATPS به‌عنوان ابزاری کاربردی برای مدرسان معلمان جهت طراحی برنامه‌های آموزش معلم مؤثر و نیز برای معلمان EFL و پژوهشگران حوزه ارزیابی، با افزایش آگاهی آن‌ها نسبت به اجرای LOA و مؤلفه‌های زیربنایی آن در محیط‌های آموزشی متنوع، قابل استفاده است.

The concept of core practices has gained increasing prominence in teacher education, yet important conceptual questions remain unresolved. In particular, there is little agreement on what constitutes a core practice, what it means for core practices to be research-based, and how to embed them within broader teacher education curricula. This paper proposes a theoretical framework to answer these questions. Building on the defining features proposed in foundational work on core practices (e.g., Grossman et al., 2009 ), we argue that core practices are instructional activities enacted in social interaction, occupying a medium level of granularity between broad domains of practice and specific teaching behaviors. Elaborating on this conception, we argue that core practices may function psychologically as basic-level categories ( Rosch, 1978 ) which novice teachers developed during their long-time apprenticeship of observation at school. Core practices thus provide ideal anchor points around which teacher education can be organized. Using the core practices of explaining and modeling, we demonstrate how core practices can be grounded in evidence-based instructional principles derived from research on learning and instruction, exemplifying what it means for core practices to be research-based. To address how such research-based core practices can be situated within a broader vision of teacher education, we propose a three-part framework in which (a) core practices serve as anchors for introducing novices to evidence-based principles from research on learning and instruction; (b) core practices are situated within middle-range theories of learning and instruction, enabling novices to decide when and why to enact them and to orchestrate different core practices in ways that promote student learning; and (c) core practices are related to the most fundamental goals of teaching, such as, for example, supporting students’ individual knowledge construction, supporting students’ participation in disciplinary discourse, or supporting students’ identity development, enabling novice teachers to deeply understand the purposes of teaching and reflect on and develop their teaching accordingly. Taken together, conceptualizing core practices as basic-level categories, grounding them in research on learning and instruction, and using them as anchors within broader teacher education curricula provides a foundation for a research-based signature pedagogy for teacher education.

مفهوم عملکردهای هسته‌ای در آموزش معلمان به‌طور فزاینده‌ای مورد توجه قرار گرفته است، اما پرسش‌های مفهومی مهمی همچنان بی‌پاسخ مانده‌اند. به‌ویژه، توافق اندکی درباره اینکه چه چیزی یک عملکرد هسته‌ای را تشکیل می‌دهد، عملکردهای هسته‌ای مبتنی بر پژوهش به چه معناست و چگونه می‌توان آن‌ها را در برنامه‌های جامع‌تر آموزش معلمان جای داد، وجود دارد. این مقاله چارچوبی نظری برای پاسخ به این پرسش‌ها پیشنهاد می‌کند. با تکیه بر ویژگی‌های تعیین‌کننده‌ای که در آثار بنیادی درباره عملکردهای هسته‌ای (مانند Grossman و همکاران، 2009) مطرح شده‌اند، استدلال می‌کنیم که عملکردهای هسته‌ای فعالیت‌های آموزشی هستند که در تعامل اجتماعی اجرا می‌شوند و سطحی میانی از جزئیات را میان حوزه‌های گسترده عمل و رفتارهای خاص تدریس اشغال می‌کنند. با بسط این مفهوم، استدلال می‌کنیم که عملکردهای هسته‌ای ممکن است از نظر روان‌شناختی به‌عنوان دسته‌های سطح پایه (Rosch، 1978) عمل کنند که معلمان نوآموز طی دوره طولانی کارآموزی مشاهده‌ای خود در مدرسه آن‌ها را توسعه داده‌اند. بنابراین، عملکردهای هسته‌ای نقاط لنگری ایده‌آلی را فراهم می‌کنند که آموزش معلمان می‌تواند حول آن‌ها سازمان یابد. با استفاده از عملکردهای هسته‌ای توضیح و مدل‌سازی، نشان می‌دهیم که چگونه عملکردهای هسته‌ای می‌توانند بر اصول آموزشی مبتنی بر شواهد برگرفته از پژوهش‌های یادگیری و آموزش استوار شوند و نمونه‌ای از معنای مبتنی بر پژوهش بودن عملکردهای هسته‌ای ارائه می‌دهیم. برای پاسخ به این پرسش که چگونه چنین عملکردهای هسته‌ای مبتنی بر پژوهش می‌توانند در چشم‌انداز گسترده‌تر آموزش معلمان جای گیرند، چارچوبی سه‌جزئی پیشنهاد می‌کنیم که در آن (الف) عملکردهای هسته‌ای به‌عنوان لنگرهایی برای معرفی نوآموزان به اصول مبتنی بر شواهد از پژوهش‌های یادگیری و آموزش عمل می‌کنند؛ (ب) عملکردهای هسته‌ای در نظریه‌های میان‌برد یادگیری و آموزش جای می‌گیرند و به نوآموزان امکان می‌دهند تصمیم بگیرند چه زمانی و چرا آن‌ها را اجرا کنند و چگونه عملکردهای هسته‌ای مختلف را به‌گونه‌ای سازمان دهند که یادگیری دانش‌آموزان را ارتقا دهد؛ و (ج) عملکردهای هسته‌ای به اساسی‌ترین اهداف تدریس، مانند حمایت از ساخت دانش فردی دانش‌آموزان، حمایت از مشارکت دانش‌آموزان در گفتمان تخصصی یا حمایت از رشد هویتی دانش‌آموزان مرتبط می‌شوند و به معلمان نوآموز امکان می‌دهند اهداف تدریس را عمیقاً درک کنند و بر اساس آن در تدریس خود تأمل و توسعه ایجاد کنند. در مجموع، مفهوم‌سازی عملکردهای هسته‌ای به‌عنوان دسته‌های سطح پایه، استوارسازی آن‌ها بر پژوهش‌های یادگیری و آموزش و استفاده از آن‌ها به‌عنوان لنگرهایی در برنامه‌های جامع‌تر آموزش معلمان، بنیانی برای یک پداگوژی امضادار مبتنی بر پژوهش در آموزش معلمان فراهم می‌کند.

Introduction Universal Design for Learning (UDL) has been widely promoted as a framework for supporting inclusive education by addressing learner diversity through flexible curriculum design, instructional practices, and assessment approaches. In 2015, Ghana adopted UDL in its policy on inclusive education to address the diverse educational needs of all children. Despite this policy focus, most research has centered on classroom teachers' implementation of UDL, with limited attention to how teacher educators understand UDL and perceive their preparedness to implement it. Method To address these gaps in the literature, this study investigated teacher educators' perceptions and experiences of UDL, differences across demographic and professional characteristics, relationships among UDL understanding, preparedness, and institutional support, and the predictors of preparedness. A quantitative cross-sectional survey was conducted with 156 teacher educators from three public colleges of education. Colleges were selected via convenience sampling across three regions in Ghana. The data were analyzed using descriptive statistics, one-way multivariate analysis of variance, Pearson product -moment correlation, and hierarchical multiple regression. Results The participants demonstrated moderately positive levels of UDL understanding, preparedness, and perceived institutional support. Significant differences were identified across selected demographic and professional characteristics, including age, subject specialization, department, teaching level, teaching experience, and prior introduction to UDL. Understanding, preparedness, and institutional support were positively associated. Importantly, both general understanding and perceived institutional support significantly predicted preparedness, with institutional support emerging as the stronger predictor. Conclusion The findings suggest that strengthening UDL implementation requires attention to both teacher educators' individual capacity and the institutional conditions that enable practice. Sustained, practice-oriented professional learning, leadership support, collaborative opportunities, and explicit integration of UDL into institutional teaching and learning practices are therefore recommended to strengthen inclusive teacher preparation in Ghana.

مقدمه: طراحی جهانی برای یادگیری (UDL) به طور گسترده‌ای به عنوان چارچوبی برای حمایت از آموزش فراگیر از طریق پرداختن به تنوع یادگیرندگان با طراحی منعطف برنامه درسی، شیوه‌های آموزشی و رویکردهای ارزشیابی ترویج شده است. در سال ۲۰۱۵، غنا UDL را در سیاست آموزش فراگیر خود به منظور پاسخگویی به نیازهای آموزشی متنوع همه کودکان اتخاذ کرد. با وجود این تمرکز سیاستی، بیشتر پژوهش‌ها بر اجرای UDL توسط معلمان کلاس درس متمرکز بوده و توجه محدودی به نحوه درک مربیان معلم از UDL و ادراک آن‌ها از آمادگی برای اجرای آن شده است. روش: به منظور رفع این خلأها در ادبیات، این مطالعه به بررسی ادراک‌ها و تجارب مربیان معلم نسبت به UDL، تفاوت‌ها بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و حرفه‌ای، روابط میان فهم UDL، آمادگی و حمایت نهادی، و پیش‌بینی‌کننده‌های آمادگی پرداخت. یک پیمایش کمی مقطعی با ۱۵۶ مربی معلم از سه کالج دولتی آموزش معلم انجام شد. کالج‌ها از طریق نمونه‌گیری در دسترس در سه منطقه غنا انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، تحلیل واریانس چندمتغیره یک‌طرفه، همبستگی حاصل‌ضرب-گشتاوری پیرسون و رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی تحلیل شدند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان سطوح نسبتاً مثبتی از فهم UDL، آمادگی و حمایت نهادی ادراک‌شده را نشان دادند. تفاوت‌های معناداری بر اساس برخی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و حرفه‌ای از جمله سن، تخصص موضوعی، دپارتمان، سطح تدریس، سابقه تدریس و معرفی قبلی به UDL شناسایی شد. فهم، آمادگی و حمایت نهادی با یکدیگر ارتباط مثبت داشتند. به طور مهم، هم فهم کلی و هم حمایت نهادی ادراک‌شده به طور معناداری آمادگی را پیش‌بینی کردند که در این میان حمایت نهادی به عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی‌تر ظاهر شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت اجرای UDL نیازمند توجه به هر دو ظرفیت فردی مربیان معلم و شرایط نهادی تسهیل‌کننده عمل است. بنابراین، یادگیری حرفه‌ای مستمر و مبتنی بر عمل، حمایت رهبری، فرصت‌های همکاری و ادغام صریح UDL در شیوه‌های تدریس و یادگیری نهادی برای تقویت آمادگی معلمان فراگیر در غنا توصیه می‌شود.

Teacher Professional Identity is critical for rural teacher recruitment and retention, but effective pathways for its construction remain limited. This study examines whether and how a holistically designed English pedagogy course, integrating theoretical learning and micro-teaching practices with guided reflective discourses, shapes the professional identities of rural pre-service teachers. A longitudinal study spanning one academic year was conducted with three rural pre-service teachers enrolled in the Excellent Teacher Program at a normal university in western China. Data were collected through semi-structured interviews and reflective journals. Drawing on Varghese et al.'s identity-in-practice and identity-in-discourse as a conceptual lens, and Wenger's three modes of belonging as explanatory tools, our dual-layered framework reveals two key transformations. First, the course significantly transformed participants' initially underdeveloped Teacher Professional Identity (self-doubt, narrow grammar and vocabulary focus) into a broader, more confident and committed identity. Two patterns of change were identified: broadening of pedagogical vision from discrete skills to holistic design, and affective repositioning from fear and doubt to confidence and clarity. Second, the course functioned as a discourse-rich community of practice wherein three mechanisms operated to facilitate identity (re)formation: engagement through micro-teaching and peer collaboration, imagination through exposure to contemporary theories, and alignment through guided reflections linking practice to professional standards. The study demonstrates that a campus-based, holistically designed pedagogy course can serve as an effective pathway for the professional identity construction of rural pre-service teachers, particularly in contexts where quality field placements are not feasible. It also highlights the need to integrate such on-campus training with authentic rural experiences (e.g., short-term placements) to translate identity gains into sustained commitment to rural teaching. These findings offer insights for teacher education policy and practice, with implications for addressing global challenges in rural teacher retention.

هویت حرفه‌ای معلم برای جذب و نگهداشت معلمان روستایی اهمیت حیاتی دارد، اما مسیرهای مؤثر برای ساخت آن همچنان محدود است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا و چگونه یک دوره آموزش زبان انگلیسی با طراحی کل‌نگر، که یادگیری نظری و تمرین‌های تدریس خرد را با گفتمان‌های بازتابی هدایت‌شده ادغام می‌کند، هویت حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت روستایی را شکل می‌دهد. یک مطالعه طولی به مدت یک سال تحصیلی با سه معلم پیش‌خدمت روستایی که در برنامه معلم ممتاز در یک دانشگاه تربیت معلم در غرب چین ثبت‌نام کرده بودند، انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و ژورنال‌های بازتابی گردآوری شد. با بهره‌گیری از چارچوب مفهومی هویت در عمل و هویت در گفتمان Varghese و همچنین سه شیوه تعلق Wenger به عنوان ابزارهای تبیینی، چارچوب دو‌لایه ما دو تحول کلیدی را آشکار می‌کند. نخست، این دوره هویت حرفه‌ای معلمی اولیه و کمتر توسعه‌یافته شرکت‌کنندگان (شک به خود، تمرکز محدود بر دستور زبان و واژگان) را به هویتی گسترده‌تر، با اعتماد به نفس و تعهد بیشتر تبدیل کرد. دو الگوی تغییر شناسایی شد: گسترش چشم‌انداز آموزشی از مهارت‌های مجزا به طراحی کل‌نگر و بازموضع‌یابی عاطفی از ترس و تردید به اعتماد به نفس و شفافیت. دوم، این دوره به عنوان یک جامعه عمل غنی از گفتمان عمل کرد که در آن سه سازوکار برای تسهیل (باز)شکل‌گیری هویت فعال بود: درگیری از طریق تدریس خرد و همکاری با همتایان، تخیل از طریق مواجهه با نظریه‌های معاصر و همسویی از طریق بازتاب‌های هدایت‌شده که عمل را به استانداردهای حرفه‌ای پیوند می‌داد. این مطالعه نشان می‌دهد که یک دوره آموزش معلمی مبتنی بر دانشگاه با طراحی کل‌نگر می‌تواند به عنوان مسیری مؤثر برای ساخت هویت حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت روستایی عمل کند، به ویژه در زمینه‌هایی که امکان کارورزی میدانی با کیفیت وجود ندارد. همچنین بر ضرورت ادغام چنین آموزش‌های دانشگاهی با تجارب اصیل روستایی (مانند کارورزی‌های کوتاه‌مدت) برای تبدیل دستاوردهای هویتی به تعهد پایدار به تدریس در مناطق روستایی تأکید می‌کند. این یافته‌ها بینش‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل در آموزش معلم ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای مواجهه با چالش‌های جهانی در نگهداشت معلمان روستایی دارد.

When students provide unintended responses to cognitively demanding questions, science teachers may face a challenge of how to sustain the cognitive trajectory of the interaction without reverting to an authoritative stance. In this qualitative single case study, we examined the discursive moves employed by three experienced Life Sciences secondary school teachers in South Africa when students provided unintended responses to questions pitched at higher levels of the revised Bloom’s taxonomy. Drawing on video recordings of eight lessons, 12 interaction episodes were identified and analysed using an integrated framework comprising the Initiation–Response–Feedback pattern, the revised Bloom’s taxonomy and Hardman’s student talk move categories. Three categories of teacher discursive moves were inductively derived: pressing moves, escalating moves and interaction-regulating moves. One move, elaborating, was categorised as ‘other’. These moves were used by the teachers to sustain the interaction. However, we also found a recurring pattern where the teachers bypassed student-generated questions in favour of the teacher’s original line of inquiry. Interaction-regulating moves played an important role in opening, sustaining and closing interaction episodes. The findings highlight the need for teacher education to support teachers not only in maintaining cognitive demand during classroom interaction, but also in creating opportunities for deeper conceptual exploration through student contributions.

زمانی که دانش‌آموزان به پرسش‌های با تقاضای شناختی بالا پاسخ‌های ناخواسته ارائه می‌دهند، معلمان علوم ممکن است با چالشی مواجه شوند که چگونه مسیر شناختی تعامل را بدون بازگشت به موضع اقتدارگرایانه حفظ کنند. در این مطالعه کیفی موردی منفرد، حرکات گفتمانی به‌کاررفته توسط سه معلم باتجربه علوم زیستی در مدارس متوسطه آفریقای جنوبی زمانی که دانش‌آموزان به پرسش‌هایی در سطوح بالاتر طبقه‌بندی بازنگری‌شده بلوم پاسخ‌های ناخواسته ارائه دادند، مورد بررسی قرار گرفت. با استفاده از ضبط ویدئویی هشت جلسه درس، ۱۲ اپیزود تعاملی شناسایی و با بهره‌گیری از چارچوبی تلفیقی شامل الگوی آغاز–پاسخ–بازخورد، طبقه‌بندی بازنگری‌شده بلوم و دسته‌بندی حرکات گفتاری دانش‌آموزان هاردمن تحلیل شدند. سه دسته از حرکات گفتمانی معلمان به‌صورت استقرایی استخراج شد: حرکات فشارآور، حرکات تصاعدی و حرکات تنظیم‌کننده تعامل. یک حرکت، یعنی بسط‌دهی، در دسته «سایر» قرار گرفت. این حرکات توسط معلمان برای حفظ تعامل به‌کار گرفته شد. با این حال، الگوی تکرارشونده‌ای نیز مشاهده شد که در آن معلمان از پرسش‌های تولیدشده توسط دانش‌آموزان عبور کرده و خط سیر اصلی پرسشگری معلم را دنبال کردند. حرکات تنظیم‌کننده تعامل نقش مهمی در آغاز، حفظ و پایان‌بخشی به اپیزودهای تعاملی ایفا کردند. یافته‌ها بر ضرورت آموزش معلمان برای حمایت از آنان نه‌تنها در حفظ تقاضای شناختی در تعاملات کلاسی، بلکه در ایجاد فرصت‌هایی برای کاوش مفهومی عمیق‌تر از طریق مشارکت دانش‌آموزان تأکید می‌کند.

Professional observation ability is a foundational skill for preschool teachers, yet its cultivation has long faced the challenge of bridging theory and practice. Virtual simulation and authentic video offer new technological pathways to address this gap, but research on their sequential integration remains limited. This study adopted a design-based research-informed intervention approach, conducting four sequential workshops over six weeks with one natural class of 46 preschool teacher candidates. A mixed-methods design was employed, integrating group observation assignment scores (32 valid samples), questionnaires (34 students), and semi-structured interviews (9 students). In the initial skill acquisition phase, virtual simulation and authentic video demonstrated functional complementarity: virtual simulation was more conducive to stimulating active thinking (purposefulness dimension, p = 0.006), while authentic video showed an advantage in honing detail-capturing abilities (acuity dimension, p = 0.048) and higher-order cognitive skills (analysis and support dimensions, p < 0.05). During sequential exposure to authentic videos, analytical ability showed a "leap-plateau" pattern, supportive ability displayed continuous growth, while basic observation ability remained stable. Learners' experiences followed a trajectory from cognitive conflict to support seeking and then to metacognitive growth. This study provides preliminary support for the sequential integration model in enhancing preschool teacher candidates' observational skills, offering empirical insights for technology-enhanced teacher education. The findings suggest that teacher training programs should consider the complementary roles of different technological media across skill development stages.

توانایی مشاهده حرفه‌ای یکی از مهارت‌های بنیادی برای معلمان پیش‌دبستانی است، اما پرورش این مهارت همواره با چالش پیوند دادن نظریه و عمل مواجه بوده است. شبیه‌سازی مجازی و ویدیوی اصیل مسیرهای فناورانه جدیدی برای رفع این شکاف فراهم می‌کنند، اما پژوهش‌ها درباره ادغام متوالی آن‌ها همچنان محدود است. این مطالعه با اتخاذ رویکرد مداخله‌ای مبتنی بر پژوهش طراحی‌محور، چهار کارگاه متوالی طی شش هفته با یک کلاس طبیعی متشکل از ۴۶ داوطلب معلمی پیش‌دبستانی برگزار کرد. طرح پژوهش آمیخته به کار گرفته شد و نمرات تکالیف گروهی مشاهده (۳۲ نمونه معتبر)، پرسشنامه‌ها (۳۴ دانشجو) و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (۹ دانشجو) را ادغام نمود. در مرحله اولیه کسب مهارت، شبیه‌سازی مجازی و ویدیوی اصیل مکمل عملکردی یکدیگر بودند: شبیه‌سازی مجازی بیشتر موجب تحریک تفکر فعال (بُعد هدفمندی، p = ۰٫۰۰۶) شد، در حالی که ویدیوی اصیل در تقویت توانایی ثبت جزئیات (بُعد دقت، p = ۰٫۰۴۸) و مهارت‌های شناختی عالی‌تر (ابعاد تحلیل و حمایت، p < ۰٫۰۵) برتری نشان داد. طی مواجهه متوالی با ویدیوهای اصیل، توانایی تحلیلی الگوی «جهش-سکون» را نشان داد، توانایی حمایتی رشد پیوسته داشت و توانایی مشاهده پایه پایدار باقی ماند. تجارب یادگیرندگان از تعارض شناختی به جستجوی حمایت و سپس به رشد فراشناختی سیر کرد. این مطالعه شواهد مقدماتی برای مدل ادغام متوالی در ارتقای مهارت‌های مشاهده‌ای داوطلبان معلمی پیش‌دبستانی فراهم می‌کند و بینش‌های تجربی برای آموزش معلم مبتنی بر فناوری ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های آموزش معلم باید نقش‌های مکمل رسانه‌های فناورانه مختلف را در مراحل توسعه مهارت مدنظر قرار دهند.

Background Inclusive education is a global policy priority. Such education requires teacher education programs to provide pre-service teachers with the skills, attitudes, and knowledge required to support diverse students in inclusive classrooms. In Ghana, recent reforms have transformed the initial teacher education requirement for basic schoolteachers from a three-year diploma into a four-year bachelor of education, with inclusive education positioned as an important component of teacher preparation. However, questions remain regarding how effectively the reformed curriculum prepares pre-service teachers to implement inclusive practices in classroom settings. Methods This study explores teacher educators' perspectives on Ghana's reformed initial teacher education curriculum and its role in preparing pre-service teachers to offer inclusive education. Following a qualitative research design, data were collected through focus group discussions with 10 teacher educators: eight from colleges of education who are directly involved in training pre-service teachers, and two working in affiliated universities. The data were analyzed using reflective thematic analysis. Results The focus groups revealed that, while the reform has increased the visibility of inclusive education, significant gaps remain in the depth, duration, organization, and practical orientation of the curriculum. Participants reported that inclusive education content is too narrowly focused on disability identification—particularly visible disability categories—with limited attention to broader student diversity, inclusive pedagogy, and classroom-based strategies. The findings also highlight curriculum overload, limited opportunities for experiential learning, and a disconnect between reform aspirations and curriculum implementation. Conclusion The findings suggest that strengthening inclusive teacher preparation in Ghana requires more coherent curriculum design, institutional support, and expanded opportunities for practice-based learning.

زمینه: آموزش فراگیر یک اولویت سیاستی جهانی است. چنین آموزشی مستلزم آن است که برنامه‌های تربیت معلم، مهارت‌ها، نگرش‌ها و دانش لازم را برای حمایت از دانش‌آموزان متنوع در کلاس‌های فراگیر به معلمان پیش‌خدمت ارائه دهند. در غنا، اصلاحات اخیر، الزام اولیه تربیت معلم برای معلمان مدارس ابتدایی را از یک دیپلم سه‌ساله به یک لیسانس چهار‌ساله آموزش تبدیل کرده است و آموزش فراگیر به عنوان یکی از اجزای مهم آمادگی معلمان جایگاه یافته است. با این حال، همچنان پرسش‌هایی دربارهٔ میزان اثربخشی برنامهٔ درسی اصلاح‌شده در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای اجرای شیوه‌های فراگیر در محیط‌های کلاسی باقی است. روش‌ها: این مطالعه دیدگاه‌های مدرسان معلمان دربارهٔ برنامهٔ درسی اصلاح‌شده تربیت معلم اولیه در غنا و نقش آن در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای ارائه آموزش فراگیر را بررسی می‌کند. با پیروی از طرح پژوهش کیفی، داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز با ۱۰ مدرس معلم جمع‌آوری شد: هشت نفر از دانشکده‌های تربیت معلم که مستقیماً در آموزش معلمان پیش‌خدمت مشارکت دارند و دو نفر در دانشگاه‌های وابسته فعالیت می‌کنند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: گروه‌های متمرکز نشان دادند که اگرچه اصلاحات موجب افزایش دیده‌شدن آموزش فراگیر شده است، اما شکاف‌های قابل توجهی در عمق، مدت، سازماندهی و جهت‌گیری عملی برنامهٔ درسی باقی مانده است. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که محتوای آموزش فراگیر بیش از حد بر شناسایی ناتوانی—به ویژه دسته‌های قابل مشاهده ناتوانی—متمرکز است و به تنوع گسترده‌تر دانش‌آموزان، پداگوژی فراگیر و راهبردهای مبتنی بر کلاس توجه محدودی دارد. یافته‌ها همچنین به بارگذاری بیش از حد برنامهٔ درسی، فرصت‌های محدود برای یادگیری تجربی و گسست میان آرمان‌های اصلاحات و اجرای برنامهٔ درسی اشاره دارند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت آمادگی معلمان فراگیر در غنا مستلزم طراحی منسجم‌تر برنامهٔ درسی، حمایت نهادی و گسترش فرصت‌های یادگیری مبتنی بر عمل است.

This study sought to examine the essence of quality teacher training in implementing inclusive education at a higher education institution in South Africa.Inclusive education in the South African education context is a reformatory tool to welcome diversity amongst learners in one classroom.Drawing on a multi-method South African policy discourse and teacher education for inclusion, the study interrogates how pre-service and in-service training prepare teachers to teach diverse students in higher education contexts.Inclusive education policy, as stated in Education White Paper 6, establishes teachers as the primary implementers of inclusion.Yet, systematic evidence points to gaps between policy ideals and actual teacher preparation, practice, and support within higher education settings.Qualitative data for this study was drawn from student teachers and lecturers from a selected university.All participants in the study were members of the faculty of education.Data was collected through semi-structured interviews.In this study, semi-structured interviews served as a well-established qualitative data collection method suited to exploring complex stakeholder perspectives.Semi-structured interviews offered the flexibility to elicit in-depth insights from diverse participants while preserving comparability across interviews.The purposive sampling technique was selected because it enables the identification and selection of participants who are particularly knowledgeable and experienced with the phenomenon of interest.Thematic analysis was used to analyse data.The findings of this study revealed that student teachers are not being prepared to meet the needs of diverse learners that they will teach at school.Respondents frequently reported gaps in knowledge, practical competencies, and confidence to implement inclusive strategies in diverse classrooms.The study concludes that both the theory and the practical implementation of inclusive education for student teachers are paramount to transforming the educational landscape in South Africa.This points to the need for strengthened teacher education for inclusion within South Africa's higher education programs.

این پژوهش با هدف بررسی ماهیت کیفیت آموزش معلمان در اجرای آموزش فراگیر در یک مؤسسه آموزش عالی در آفریقای جنوبی انجام شده است. آموزش فراگیر در زمینه آموزش و پرورش آفریقای جنوبی ابزاری اصلاح‌گرانه برای استقبال از تنوع در میان دانش‌آموزان در یک کلاس درس به‌شمار می‌رود. با بهره‌گیری از رویکرد چندروشی در تحلیل گفتمان سیاست‌های آفریقای جنوبی و آموزش معلمان برای فراگیری، این پژوهش به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه آموزش‌های پیش‌خدمت و ضمن خدمت معلمان را برای تدریس به دانشجویان متنوع در بستر آموزش عالی آماده می‌کند. سیاست آموزش فراگیر، همان‌گونه که در سند «کتاب سفید آموزش ۶» بیان شده است، معلمان را به‌عنوان مجریان اصلی فراگیری معرفی می‌کند. با این حال، شواهد نظام‌مند به وجود شکاف‌هایی میان آرمان‌های سیاستی و آمادگی، عمل و حمایت واقعی از معلمان در محیط‌های آموزش عالی اشاره دارد. داده‌های کیفی این پژوهش از دانشجومعلمان و اعضای هیئت علمی یک دانشگاه منتخب گردآوری شده است. تمامی شرکت‌کنندگان عضو دانشکده آموزش و پرورش بودند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری شد. در این پژوهش، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته به‌عنوان روشی کیفی و معتبر برای گردآوری داده‌ها جهت بررسی دیدگاه‌های پیچیده ذینفعان به کار گرفته شد. این مصاحبه‌ها انعطاف‌پذیری لازم برای استخراج بینش‌های عمیق از شرکت‌کنندگان متنوع را در عین حفظ قابلیت مقایسه میان مصاحبه‌ها فراهم آورد. روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شد زیرا امکان شناسایی و انتخاب شرکت‌کنندگانی را فراهم می‌کند که دانش و تجربه ویژه‌ای نسبت به پدیده مورد نظر دارند. تحلیل تماتیک برای تجزیه و تحلیل داده‌ها به کار رفت. یافته‌های این پژوهش نشان داد که دانشجومعلمان برای پاسخ‌گویی به نیازهای یادگیرندگان متنوعی که قرار است در مدارس تدریس کنند، آماده نمی‌شوند. پاسخ‌دهندگان به‌طور مکرر به وجود شکاف‌هایی در دانش، شایستگی‌های عملی و اعتمادبه‌نفس برای اجرای راهبردهای فراگیر در کلاس‌های متنوع اشاره کردند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که هر دو جنبه نظری و عملی اجرای آموزش فراگیر برای دانشجومعلمان، برای تحول چشم‌انداز آموزشی در آفریقای جنوبی اهمیت اساسی دارد. این امر بر ضرورت تقویت آموزش معلمان برای فراگیری در برنامه‌های آموزش عالی آفریقای جنوبی تأکید می‌کند.

Critical thinking is widely recognized as a foundational skill for effective participation in the workforce and responsible citizenship. It involves analyzing, evaluating, and interpreting information to draw well-reasoned, defensible conclusions. The introduction of the Competency-Based Curriculum in Kenya, under the Competency-Based Education holistic approach, has included critical thinking as one of its core competencies. The study sought to determine how teachers are scaffolding critical thinking during the preparation and presentation of Integrated Science instruction in public junior schools in Nairobi County, Kenya. The study adopted a mixed-methods descriptive research design. The target population was 8,259 respondents: 7,598 learners, 643 teachers, and 18 Curriculum Support Officers (CSOs). The sample consisted of 382 respondents: 46 teachers, 328 learners, and 8 CSOs. Representative samples were selected through proportionate and systematic sampling. Data were collected using questionnaires and interviews. Quantitative data were analyzed descriptively using the Statistical Package for the Social Sciences (SPSS, Version 30.0), while qualitative data were analyzed thematically. The findings indicated that although teachers adopted learner-centered approaches, they faced significant challenges in planning and implementing critical-thinking strategies, mainly conceptual links, inquiry, evidence-based reasoning, reflection, and real-world application of scientific concepts. The study also identified curriculum interpretation as a barrier to implementing critical-thinking instruction, resulting in a gap between teachers' perceived skills and actual classroom practices. The findings inform educators on the status of implementing critical thinking under Competency-Based Education and highlight challenges experienced by teachers. The study concludes that teachers encounter difficulties in developing Integrated Science instruction that scaffolds critical thinking and recommends the development of a structured instructional design model to help them design such instruction.

تفکر انتقادی به طور گسترده‌ای به عنوان مهارتی بنیادی برای مشارکت مؤثر در نیروی کار و شهروندی مسئولانه شناخته می‌شود. این مهارت شامل تحلیل، ارزیابی و تفسیر اطلاعات به منظور دستیابی به نتایج مستدل و قابل دفاع است. ورود برنامهٔ درسی مبتنی بر شایستگی در کنیا، تحت رویکرد کل‌نگر آموزش مبتنی بر شایستگی، تفکر انتقادی را به عنوان یکی از شایستگی‌های اصلی خود گنجانده است. این پژوهش با هدف تعیین نحوهٔ پشتیبانی معلمان از تفکر انتقادی در جریان آماده‌سازی و ارائهٔ آموزش علوم تلفیقی در مدارس متوسطهٔ دولتی شهرستان نایروبی، کنیا انجام شد. این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی با روش‌های ترکیبی بهره برد. جامعهٔ هدف شامل ۸٬۲۵۹ نفر بود: ۷٬۵۹۸ دانش‌آموز، ۶۴۳ معلم و ۱۸ افسر پشتیبانی برنامهٔ درسی (CSOs). نمونه شامل ۳۸۲ نفر بود: ۴۶ معلم، ۳۲۸ دانش‌آموز و ۸ افسر پشتیبانی برنامهٔ درسی. نمونه‌های نماینده از طریق نمونه‌گیری نسبتی و نظام‌مند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه گردآوری شد. داده‌های کمی به صورت توصیفی با استفاده از نرم‌افزار بستهٔ آماری علوم اجتماعی (SPSS، نسخهٔ ۳۰.۰) تحلیل شد و داده‌های کیفی به صورت موضوعی مورد تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که اگرچه معلمان رویکردهای یادگیرنده‌محور را اتخاذ کردند، اما در برنامه‌ریزی و اجرای راهبردهای تفکر انتقادی، به ویژه در پیوندهای مفهومی، پرسشگری، استدلال مبتنی بر شواهد، تأمل و کاربرد مفاهیم علمی در دنیای واقعی با چالش‌های قابل توجهی مواجه بودند. همچنین تفسیر برنامهٔ درسی به عنوان مانعی برای اجرای آموزش تفکر انتقادی شناسایی شد که منجر به شکاف میان مهارت‌های ادراک‌شدهٔ معلمان و عملکرد واقعی آن‌ها در کلاس درس گردید. یافته‌ها وضعیت اجرای تفکر انتقادی در چارچوب آموزش مبتنی بر شایستگی را برای دست‌اندرکاران آموزشی روشن ساخته و چالش‌های پیش روی معلمان را برجسته می‌سازد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که معلمان در توسعهٔ آموزش علوم تلفیقی که از تفکر انتقادی پشتیبانی کند با دشواری‌هایی روبه‌رو هستند و توسعهٔ یک مدل طراحی آموزشی ساختاریافته برای یاری‌رسانی به آن‌ها در طراحی چنین آموزشی توصیه می‌شود.

This study conducts a systematic literature review (SLR) spanning 2000 to 2025 to critically investigate the integration of Information and Communication Technologies (ICT) in pre-service teacher education. Anchored in the Unified Theory of Acceptance and Use of Technology 2 (UTAUT2), the review explores how factors such as performance expectancy, effort expectancy, social influence, facilitating conditions, hedonic motivation, price value, and habit shape the adoption and use of ICT for teaching and learning among pre-service teachers. The review synthesises international evidence and interprets findings through the lens of South Africa's rural higher education context. Using PRISMA guidelines, 68 peer-reviewed journal articles, reports, and policy documents were reviewed and thematically analysed. Findings reveal that while ICT tools hold significant potential to enhance teaching quality, learner engagement, and curriculum relevance, structural constraints such as digital infrastructure deficits, inadequate professional development, and limited institutional support continue to undermine sustainable adoption. Moreover, cultural factors and contextual realities often hinder the effective operationalisation of ICT-based curriculum reforms. The study concludes with strategic recommendations to enhance digital inclusion and curriculum innovation in teacher education for sustainable development, particularly at rural South African universities.

این مطالعه با انجام یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵، به بررسی انتقادی ادغام فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICT) در آموزش معلمان پیش‌خدمت می‌پردازد. این مرور که مبتنی بر نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری ۲ (UTAUT2) است، بررسی می‌کند که چگونه عواملی مانند انتظار عملکرد، انتظار تلاش، تأثیر اجتماعی، شرایط تسهیل‌کننده، انگیزش لذت‌جویانه، ارزش قیمت و عادت، شکل‌گیری پذیرش و استفاده از ICT برای آموزش و یادگیری در میان معلمان پیش‌خدمت را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مرور شواهد بین‌المللی را تلفیق کرده و یافته‌ها را از منظر آموزش عالی مناطق روستایی آفریقای جنوبی تفسیر می‌کند. با استفاده از دستورالعمل‌های PRISMA، تعداد ۶۸ مقاله داوری‌شده، گزارش و سند سیاستی مرور و به‌صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه ابزارهای ICT پتانسیل قابل‌توجهی برای ارتقای کیفیت تدریس، مشارکت یادگیرندگان و ارتباط برنامه درسی دارند، اما محدودیت‌های ساختاری مانند کمبود زیرساخت دیجیتال، توسعه حرفه‌ای ناکافی و حمایت نهادی محدود، همچنان پذیرش پایدار را تضعیف می‌کنند. افزون بر این، عوامل فرهنگی و واقعیت‌های زمینه‌ای اغلب مانع عملیاتی‌سازی مؤثر اصلاحات برنامه درسی مبتنی بر ICT می‌شوند. مطالعه با ارائه توصیه‌های راهبردی برای ارتقای شمول دیجیتال و نوآوری برنامه درسی در آموزش معلمان به منظور توسعه پایدار، به‌ویژه در دانشگاه‌های روستایی آفریقای جنوبی، پایان می‌یابد.