Career development

This study examines career development as a predictor of achievement motivation among public elementary school teachers in Pabelan District, Semarang Regency, Indonesia. The study employed a quantitative approach with a cross-sectional design. The population consisted of public elementary school teachers in Pabelan District, and data were collected from 128 teachers using structured Likert-scale questionnaires measuring career development and achievement motivation. The data were analyzed using descriptive statistics, assumption testing, and simple linear regression to determine the predictive association between career development and teachers’ achievement motivation. The findings indicate that teachers’ achievement motivation was generally high, with a mean score of 148.09, while career development also demonstrated a relatively favorable level, with a mean score of 128.93. Among the dimensions of achievement motivation, the need for affiliation obtained the highest percentage (88.10%), followed by the need for achievement (87.30%) and the need for power (85.40%). Regarding career development, self-development showed the highest percentage (87.50%), followed by experience (86.90%) and work performance (82.90%). Regression analysis indicated a positive and statistically significant predictive association between career development and achievement motivation. The estimated regression model was Ŷ = 52.86 + 0.74X, with an estimated R² of 0.490, indicating that career development statistically accounted for approximately 49.0% of the variance in achievement motivation within the sample. These findings highlight the importance of providing sustainable opportunities for teachers’ professional growth, career development, and self-improvement to support achievement-oriented motivation.

این پژوهش، توسعه شغلی را به‌عنوان پیش‌بینی‌کننده انگیزه دستاورد در میان معلمان مدارس ابتدایی دولتی در منطقه پابلان، شهرستان سمراگ، اندونزی مورد بررسی قرار می‌دهد. این مطالعه از رویکردی کمی با طرح مقطعی استفاده کرد. جامعه آماری شامل معلمان مدارس ابتدایی دولتی منطقه پابلان بود و داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های ساختاریافته لیکرت که توسعه شغلی و انگیزه دستاورد را اندازه‌گیری می‌کردند، از ۱۲۸ معلم جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون فرضیات و رگرسیون خطی ساده برای تعیین رابطه پیش‌بینی‌کننده بین توسعه شغلی و انگیزه دستاورد معلمان تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که انگیزه دستاورد معلمان به‌طور کلی بالا بود، با میانگین نمره ۱۴۸.۰۹، در حالی که توسعه شغلی نیز سطح نسبتاً مطلوبی را نشان داد، با میانگین نمره ۱۲۸.۹۳. در میان ابعاد انگیزه دستاورد، نیاز به تعلق‌گیری بالاترین درصد (۸۸.۱۰٪) را به خود اختصاص داد، پس از آن نیاز به دستاورد (۸۷.۳۰٪) و نیاز به قدرت (۸۵.۴۰٪) قرار داشت. در مورد توسعه شغلی، خودتوسعه بالاترین درصد (۸۷.۵۰٪) را نشان داد، پس از آن تجربه (۸۶.۹۰٪) و عملکرد شغلی (۸۲.۹۰٪). تحلیل رگرسیون نشان داد که رابطه پیش‌بینی‌کننده مثبت و معناداری از نظر آماری بین توسعه شغلی و انگیزه دستاورد وجود دارد. مدل رگرسیون تخمین‌زده‌شده به صورت Ŷ = 52.86 + 0.74X بود، با R² تخمین‌زده‌شده ۰.۴۹۰ که نشان می‌دهد توسعه شغلی به‌طور آماری حدود ۴۹.۰٪ از واریانس انگیزه دستاورد را در نمونه توضیح می‌دهد. این یافته‌ها بر اهمیت فراهم‌سازی فرصت‌های پایدار برای رشد حرفه‌ای، توسعه شغلی و خودبهبودی معلمان برای حمایت از انگیزه مبتنی بر دستاورد تأکید دارند.

This study examines how peer learning, mentoring, and alumni engagement jointly relate to student employability, using bibliometric and thematic analysis of 117 peer-reviewed articles indexed in Scopus (2010–2025). Publications increased markedly after 2019, reflecting growing scholarly interest in this area. Three interdependent thematic clusters emerged: peer learning as a foundation for teaching and learning practice; mentoring and experiential learning as supports for post-graduation career development; and alumni relations as a bridge between universities and workplaces. Based on these patterns, the study proposes a developmental ecosystem model of employability integrating pedagogy, relationships, and experiential learning, and suggests management education is shifting toward experiential, network-based approaches.

Researchers have explained the emigration of Nigerian teachers, popularly termed japa, mainly through low remuneration and insecurity, while giving less attention to access to professional development and career progression. This study examined the professional development and career opportunities available to Nigerian nursery and primary school teachers in Nigeria and abroad, and how these are linked to the decision to migrate. A mixed-methods design was adopted. The study analysed the quantitative responses from 384 teachers in Nigeria and 20 teachers in the diaspora using means, standard deviations, and percentages. The study also thematically analysed semi-structured interviews with eight teachers (four in Nigeria and four in the United Kingdom and Canada). Teachers in Nigeria reported some exposure to professional development, but only 44% agreed that it was sufficient and 39% that it was affordable, although they indicated that most came from private schools and external organisations rather than from government. Teachers abroad reported greater access to professional development, often free and mandatory, and 80% agreed that they did not feel limited in their career advancement. However, only 40% agreed that they had experienced better career growth, and the interviews showed that visa conditions and the absence of Qualified Teacher Status confined some teachers to support roles. Professional development and certifications also functioned as a pathway to migration: the interview revealed that two of the teachers in Nigeria were preparing to leave through courses and certification, and three of the four teachers abroad had migrated in order to study. The findings suggest that limited professional development operates as a push factor and that certifications provide the route out. It was recommended that affordable and sustainable professional development should be provided for teachers in Nigeria.

Background: Fresh graduates face an increasingly difficult school-to-work transition, while artificial intelligence (AI) has become a routine study and job-search companion; yet how the intention to use AI translates into employability, and through which mechanisms, remains unclear. Objective: Grounded in Social Cognitive Theory, this study tests whether behavioral intention to use AI is associated with self-perceived graduate employability directly and indirectly through career adaptability and job search self-efficacy, and whether AI self-efficacy and AI trust moderate these paths. Methods: A cross-sectional online survey of 612 Indonesian fresh graduates who use AI for career preparation was analyzed with partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Results: AI use intention positively predicted career adaptability (β = 0.305) and job search self-efficacy (β = 0.249), and both resources predicted self-perceived employability. The indirect paths through both resources were significant, and a direct effect of AI use intention on employability remained, indicating partial mediation. AI self-efficacy and AI trust showed significant main effects on their resources, while the interaction-related indirect effects were not significant. Conclusion: AI use intention is associated with self-perceived employability through career adaptability and job search self-efficacy. The cross-sectional findings do not establish causality. Educational institutions and career-service units may use these findings to inform structured AI-supported occupational exploration, skills-gap analysis, résumé refinement, and interview rehearsal, while encouraging critical verification of AI outputs.

With the continuous advancement of the construction of a national lifelong learning system and the deepening reform of the modern vocational education system, exploring the internal and external driving factors underlying the high-quality development of higher vocational colleges in border regions can effectively address several prominent challenges faced by northern higher vocational institutions, including insufficient connotative development in relation to construction requirements, inadequate motivation for autonomous learning among teachers and students, and difficulties in adapting lifelong education services to the needs of regional industries. Therefore, this research has significant practical implications.Drawing on self-efficacy theory and lifelong education theory, this study clarifies the transmission mechanisms among variables and constructs a theoretical model centered on lifelong education driving factors, teachers’ and students’ self-efficacy, and the high-quality development of higher vocational colleges. The study conducted a survey among 14 public higher vocational colleges in Heilongjiang Province, collecting 628 valid teacher questionnaires and 864 valid student questionnaires. Empirical analysis was conducted using SPSS 26.0 and the PROCESS macro, including reliability and validity tests, correlation analysis, and Bootstrap tests of mediating effects.The empirical results reveal several key findings. First, four driving factors associated with lifelong education—digital learning resource provision, the implementation of industry–education integration, the cultivation of a lifelong learning-oriented campus environment, and modern institutional governance—can all positively promote the high-quality development of higher vocational colleges. Second, these four types of factors significantly enhance the self-efficacy levels of both teachers and students. Finally, teachers’ and students’ self-efficacy plays a mediating role in this process: various lifelong education-related factors not only directly improve the quality of institutional development but also indirectly facilitate the connotative development of colleges by strengthening teachers’ and students’ confidence in learning and career development.Based on the practical context of higher vocational education in Heilongjiang Province, this study enriches the theoretical framework concerning institutional development from the perspective of lifelong education and provides two practical implications for higher vocational colleges in northern border regions. Higher vocational institutions should not only align their educational practices with local industrial characteristics but also focus on stimulating the subjective initiative of teachers and students, thereby establishing a sustainable and stable model of high-quality development.

The increasing participation of women in the workforce has been accompanied by growing professional and personal demands that may affect the psychological well-being of career women. The World Health Organization (WHO) reports that approximately 15% of the working-age population experiences mental health problems, while work-related pressures contribute to approximately 12 billion lost working days annually. These conditions highlight the importance of resilience as a psychological resource that enables career women to adapt, recover, and function effectively when facing workplace challenges. This study aimed to examine the predictive relationships of self-esteem and emotion regulation with resilience among career women. A quantitative cross-sectional survey design was employed involving 200 career women in Semarang City, Indonesia, selected through purposive sampling. Data were collected using questionnaires measuring self-esteem, emotion regulation, and resilience on a five-point Likert scale. The data were analyzed using Structural Equation Modeling–Partial Least Squares (SEM-PLS) with SmartPLS 4 through the evaluation of the measurement model, structural model, and hypothesis testing using a bootstrapping procedure. The findings showed that self-esteem and emotion regulation were positive predictors of resilience among career women. Self-esteem demonstrated a relatively stronger contribution than emotion regulation, while the overall model explained part of the variance in resilience. These findings indicate that career women with more positive self-esteem and better emotion regulation tend to demonstrate greater resilience. The study highlights the importance of self-esteem and emotion regulation as psychological resources that may be considered in organizational programs aimed at supporting women's resilience, psychological well-being, and sustainable career development. ABSTRAK Meningkatnya partisipasi perempuan dalam dunia kerja diikuti dengan semakin kompleksnya tuntutan profesional dan kehidupan personal yang berpotensi memengaruhi kondisi psikologis wanita karier. Organisasi Kesehatan Dunia (WHO) melaporkan bahwa sekitar 15% penduduk usia produktif mengalami gangguan mental, sementara tekanan kerja menyebabkan hilangnya sekitar 12 miliar hari kerja setiap tahun. Kondisi tersebut menunjukkan pentingnya resiliensi agar wanita karier mampu bertahan, beradaptasi, dan bangkit dari berbagai tekanan. Penelitian ini bertujuan menganalisis hubungan prediktif self-esteem dan regulasi emosi dengan resiliensi pada wanita karier. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain cross-sectional melalui metode survei terhadap 200 wanita karier di Kota Semarang yang dipilih menggunakan teknik purposive sampling. Data dikumpulkan menggunakan kuesioner yang mengukur self-esteem, regulasi emosi, dan resiliensi dengan skala Likert lima tingkat. Data dianalisis menggunakan Structural Equation Modeling–Partial Least Squares (SEM-PLS) dengan bantuan SmartPLS 4 melalui evaluasi model pengukuran, model struktural, dan pengujian hipotesis menggunakan prosedur bootstrapping. Hasil penelitian menunjukkan bahwa self-esteem dan regulasi emosi merupakan prediktor positif terhadap resiliensi pada wanita karier. Self-esteem menunjukkan kontribusi yang relatif lebih kuat dibandingkan regulasi emosi, sedangkan model penelitian secara keseluruhan mampu menjelaskan sebagian variasi resiliensi. Temuan ini menunjukkan bahwa wanita karier dengan penghargaan diri yang lebih positif dan kemampuan regulasi emosi yang lebih baik cenderung memiliki resiliensi yang lebih tinggi. Penelitian ini menegaskan pentingnya self-esteem dan regulasi emosi sebagai sumber daya psikologis yang dapat dipertimbangkan dalam pengembangan program organisasi untuk mendukung resiliensi, kesejahteraan psikologis, dan keberlanjutan karier perempuan.

Emotional intelligence (EI) has emerged as a relevant professional competency in nursing, yet its relationship with career growth remains underexplored in Saudi Arabia. This study examined the association between total emotional intelligence and perceived career growth among nurses in the Jazan Health Cluster. A cross-sectional correlational design was employed with 295 registered nurses in the Jazan Health Cluster recruited via convenience sampling. EI was measured using the Schutte Self-Report Emotional Intelligence Test, and career growth was measured using the Career Growth Scale. Pearson correlation and multiple linear regression served as the primary analytical strategies. The sample was predominantly female (78.0%), Saudi (67.1%), and BSN-qualified (74.9%), with a mean age of 36.28 years (SD = 7.94). Mean total EI was 127.98 (SD = 9.96), and mean total career growth was 53.73 (SD = 6.66). EI was positively correlated with career growth ( r = .351, 95% CI [0.246, 0.447], p < .001). Exploratory analysis showed that total EI was most strongly correlated with Career Capacity ( r = .438). Social Skills and Emotion Utilization showed broad positive patterns across the non-salary career-growth domains, whereas total EI was not associated with Salary Increase ( r = − .008, 95% CI [-0.122, 0.106]). The association between the total scores remained after covariate adjustment (B = 0.213, standardized β = 0.319, HC3 p < .001; adjusted R² = 0.220). Total emotional intelligence was positively associated with perceived career growth among nurses in Saudi Arabia after covariate adjustment but was not associated with perceived salary growth. Exploratory findings suggest that emotional competencies may be more relevant to developmental and relational aspects of career growth than to financial advancement. The findings may inform broader professional-development strategies aligned with Saudi Arabia’s Vision 2030 healthcare workforce priorities.

The professionalism of guidance and counseling (BK) teachers plays an important role in services that support students’ personal, social, academic, and career development. However, research on professional challenges, competencies, and development strategies for BK teachers tends to examine these three aspects separately without integrating ethical responsibilities. This article aimed to analyze BK teachers’ professionalism in the digital era, encompassing competencies, challenges and opportunities associated with technology use, and continuing competency development. The study employed a literature review method with a descriptive qualitative approach. Articles and documents published between 2020 and 2025 were retrieved through Google Scholar and Portal Garuda and analyzed thematically. The findings indicate that BK teachers’ professionalism rests on mastery of pedagogical, personal, social, and professional competencies, alongside continuing competency development. However, training and supervision remain limited in terms of duration, evaluation indicators, and monitoring, with a greater focus on professional competence. Digital technologies extend the reach of services but require digital competence and protection of client data confidentiality. The reviewed literature also indicates limited availability of standardized guidelines for online counseling in Indonesia. These findings provide an integrated perspective on BK teachers’ professionalism in the digital era, linking competency mastery, ethical responsibilities, and the ability to use technology. In practical terms, competency development for BK teachers needs to integrate digital competence and online counseling ethics through continuing training, supervision, and evaluation based on measurable indicators. Support from professional associations in developing online counseling guidelines is also needed to strengthen professional and responsible service delivery.

The in-depth penetration of artificial intelligence (AI) technology has reshaped career forms and the structure of the labor market, exerting a profound impact on university students’ cognition and orientation towards career development. Based on the conservation of resources theory and self-determination theory, we conducted three studies—an experimental study and two survey studies—to explore correlational linkages between AI awareness and university students’ boundaryless career. Studies 1 and 3 consistently demonstrated that AI awareness is indirectly associated with boundaryless career through the parallel mediating pathways of intrinsic motivation and future job insecurity. Study 2 provided experimental evidence that heightened AI awareness increases both intrinsic motivation and future job insecurity. This research enriches the application scenarios of boundaryless career theory in the context of technological change, deepens the understanding of the mechanism linking technological perception to youth career psychology, and offers practical implications for career guidance in universities.

This study explored the lived experiences of pre-service teachers during practice teaching using technology-based pedagogy and interactive digital tools. A qualitative phenomenological research design was employed to understand how pre-service teachers experienced, adapted to, and coped with technology integration in real classroom settings. The participants were five selected graduates of Sultan Kudarat State University–Lutayan Campus who completed their practice teaching during the Academic Year 2024–2025. Data were collected using a validated semi-structured interview guide and analyzed through thematic analysis. Findings revealed that pre-service teachers experienced professional growth as they integrated technology into their teaching. The use of interactive digital tools, including Quizizz and Kahoot!, supported more engaging, interactive, and student-centered classroom experiences. However, participants encountered challenges such as limited technological infrastructure, unstable internet connections, equipment malfunctions, and varying levels of student digital literacy. To address these challenges, pre-service teachers relied on mentorship, peer collaboration, online resources, backup plans, and alternative teaching strategies. These experiences strengthened their adaptability, problem-solving skills, resilience, and professional competence. The study concludes that technology-based pedagogy and interactive digital tools offer valuable opportunities for pre-service teachers to develop their instructional practices and professional competence, but effective implementation requires adequate technological resources, institutional support, and ongoing training.

این پژوهش به بررسی تجربه‌های زیسته‌ی دانشجومعلمان در طول تدریس عملی با استفاده از روش‌های تدریس مبتنی بر فناوری و ابزارهای دیجیتال تعاملی می‌پردازد. طرح پژوهش کیفی با رویکرد پدیدارشناسی به‌کار گرفته شد تا درک عمیقی از نحوه‌ی تجربه، سازگاری و مقابله‌ی دانشجومعلمان با ادغام فناوری در محیط‌های واقعی کلاس درس حاصل شود. مشارکت‌کنندگان شامل پنج نفر از فارغ‌التحصیلان منتخب دانشگاه دولتی سلطان کودارات–پردیس لوتایان بودند که دوره‌ی تدریس عملی خود را در سال تحصیلی ۲۰۲۴–۲۰۲۵ به پایان رساندند. داده‌ها با استفاده از راهنمای مصاحبه‌ی نیمه‌ساختاریافته‌ی اعتبارسنجی‌شده گردآوری و از طریق تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که دانشجومعلمان با ادغام فناوری در تدریس خود، رشد حرفه‌ای را تجربه کردند. استفاده از ابزارهای دیجیتال تعاملی از جمله Quizizz و Kahoot! موجب ایجاد تجربه‌های کلاسی جذاب‌تر، تعاملی‌تر و دانش‌آموزمحور شد. با این حال، مشارکت‌کنندگان با چالش‌هایی مانند زیرساخت فناورانه‌ی محدود، اتصال ناپایدار اینترنت، خرابی تجهیزات و سطوح مختلف سواد دیجیتال دانش‌آموزان مواجه شدند. برای مقابله با این چالش‌ها، دانشجومعلمان از راهنمایی اساتید، همکاری با همتایان، منابع آنلاین، برنامه‌های جایگزین و راهبردهای تدریس جایگزین بهره گرفتند. این تجربه‌ها موجب تقویت سازگاری، مهارت‌های حل مسئله، تاب‌آوری و شایستگی حرفه‌ای آنان شد. نتیجه‌گیری پژوهش نشان می‌دهد که روش‌های تدریس مبتنی بر فناوری و ابزارهای دیجیتال تعاملی فرصت‌های ارزشمندی برای توسعه‌ی شیوه‌های آموزشی و شایستگی حرفه‌ای دانشجومعلمان فراهم می‌کند، اما اجرای مؤثر آن مستلزم منابع فناورانه‌ی کافی، حمایت نهادی و آموزش مستمر است.

Industry-led mentoring is a strategic tool that can bridge the gap between academic knowledge and practical expertise, providing mentees with skills development opportunities that stretch beyond what can be learned via classroom-based educational approaches alone. Mentoring is now commonplace within organisational life, but is less common within UK university business schools. This suggests a knowledge gap in terms of understanding how mentoring can be embedded as a complementary tool to improve student skills development within business schools. The aim of this study was to explore the perceived value of industry mentorship from the perspective of the mentees, to develop a greater understanding of the potential benefits mentoring relationships at a university level can provide. Following the journey of mentees on a Women in Business mentoring programme, this study specifically explored the context of female university students. Mentees on the programme were female undergraduate and postgraduate students studying on courses within Sheffield Business School. Using a longitudinal study design, semi-structured interviews were conducted at three stages of a yearlong mentoring programme: 1. pre-mentoring, 2. during mentoring, and 3. post-mentoring. Interview transcripts were analysed thematically using Braun and Clarke’s six-phase framework. The findings show the value of mentoring from a mentee perspective, most notably the notion of having someone in their corner, an ability to gain personalised guidance, and the opportunity to develop a professional network. The challenges of being mentored at this level were also expressed, drawing attention to the need for pre-mentoring education to support meaningful engagement with the process, and a requirement for a clear scheme structure to guide mentees. Guided by these findings, we offer key practical recommendations to programme designers so they can successfully utilise mentoring as part of their offer to students, thus supporting university business schools to further enhance their career and skills development offerings.

منتورینگ با هدایت صنعت، ابزاری راهبردی است که می‌تواند فاصله میان دانش دانشگاهی و تخصص عملی را پر کند و فرصت‌هایی برای توسعه مهارت‌ها در اختیار منتورگیرندگان قرار دهد که فراتر از آن چیزی است که صرفاً از طریق رویکردهای آموزشی مبتنی بر کلاس درس قابل یادگیری است. منتورینگ اکنون در زندگی سازمانی رایج است، اما در دانشکده‌های مدیریت بازرگانی دانشگاه‌های بریتانیا کمتر متداول است. این امر نشان‌دهنده شکاف دانشی در زمینه درک چگونگی ادغام منتورینگ به عنوان ابزاری مکمل برای بهبود توسعه مهارت‌های دانشجویان در دانشکده‌های مدیریت بازرگانی است. هدف این مطالعه، بررسی ارزش ادراک‌شده منتورینگ صنعتی از دیدگاه منتورگیرندگان به منظور درک بهتر مزایای بالقوه روابط منتورینگ در سطح دانشگاهی بود. این پژوهش با دنبال کردن مسیر منتورگیرندگان در یک برنامه منتورینگ زنان در کسب‌وکار، به طور خاص به زمینه دانشجویان زن دانشگاهی پرداخت. منتورگیرندگان این برنامه، دانشجویان زن مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد بودند که در دوره‌های مختلف دانشکده مدیریت بازرگانی Sheffield تحصیل می‌کردند. با استفاده از طرح مطالعه طولی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته در سه مرحله از یک برنامه منتورینگ یک‌ساله انجام شد: ۱. پیش از منتورینگ، ۲. در حین منتورینگ، و ۳. پس از منتورینگ. رونوشت‌های مصاحبه‌ها با استفاده از چارچوب شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke به صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها ارزش منتورینگ را از دیدگاه منتورگیرندگان نشان می‌دهد، به ویژه مفهوم داشتن فردی حامی، امکان دریافت راهنمایی شخصی‌سازی‌شده و فرصت توسعه شبکه حرفه‌ای. همچنین چالش‌های منتورینگ در این سطح بیان شد که بر نیاز به آموزش پیش از منتورینگ برای حمایت از مشارکت معنادار در این فرایند و لزوم وجود ساختار شفاف برنامه برای راهنمایی منتورگیرندگان تأکید دارد. بر اساس این یافته‌ها، توصیه‌های عملی کلیدی به طراحان برنامه ارائه می‌شود تا بتوانند منتورینگ را به طور موفقیت‌آمیز به عنوان بخشی از پیشنهاد خود به دانشجویان به کار گیرند و بدین ترتیب دانشکده‌های مدیریت بازرگانی دانشگاهی را در ارتقای بیشتر فرصت‌های توسعه شغلی و مهارتی دانشجویان حمایت کنند.

In the Albanian reality, students are still not familiar with the importance of the career office. It is still considered a new concept, which is already finding space to gain more visibility in educational institutions, but not only there. Nowadays, the capacity to clearly communicate what a graduate brings to the table for employers, framed around skills and illustrated with compelling narratives, plays a crucial role in demonstrating potential employability (Blaquière et al., 2019, p. 15). Over the past 10 years, employers have been more outspoken regarding the importance of employability skills. These skills encompass a range of transferable abilities, including higher-order thinking skills and personal attributes essential to workplace success (Dacre Pool, Sewell, 2007; Lowden et al., 2011). In the realm of employability skills, the issue of skills awareness has garnered significant attention over the past 15 years (Knight, Yorke, 2003; Jiang, Alexakis, 2017). This study reviews employability skills among students and the effectiveness and support that the Excellence and Career Development Branch at the Faculty of Economics, University of Tirana, offers for them. The entire analysis aims to present the services the branch offers and how students who participate in them can explore, develop, and improve their employability skills, and to make it easier for them to enter the labor market by having the right information. This aim was achieved with the participation of six students from different years of the Bachelor's program of the Faculty of Economics, University of Tirana. Employers seek graduates who demonstrate resilience and adaptability, along with the essential skills, attitudes, and beliefs needed to secure a job, excel in their positions, and progress to even more rewarding opportunities in the future (Helyer, Lee, 2012; 2014).

در واقعیت آلبانی، دانشجویان هنوز با اهمیت دفتر حرفه‌ای آشنا نیستند. این مفهوم همچنان نو تلقی می‌شود که اکنون در حال یافتن جایگاهی برای کسب دید بیشتر در نهادهای آموزشی و حتی فراتر از آن است. امروزه توانایی انتقال شفاف آنچه یک فارغ‌التحصیل برای کارفرمایان به ارمغان می‌آورد، که حول محور مهارت‌ها و با روایت‌های جذاب تبیین می‌شود، نقش حیاتی در نمایش پتانسیل اشتغال‌پذیری ایفا می‌کند (Blaquière و همکاران، 2019، ص. 15). در ده سال گذشته، کارفرمایان نسبت به اهمیت مهارت‌های اشتغال‌پذیری صریح‌تر شده‌اند. این مهارت‌ها مجموعه‌ای از توانایی‌های انتقال‌پذیر، از جمله مهارت‌های تفکر سطح بالا و ویژگی‌های فردی ضروری برای موفقیت در محیط کار را در بر می‌گیرد (Dacre Pool، Sewell، 2007؛ Lowden و همکاران، 2011). در حوزه مهارت‌های اشتغال‌پذیری، موضوع آگاهی از مهارت‌ها طی ۱۵ سال گذشته توجه قابل توجهی را به خود جلب کرده است (Knight، Yorke، 2003؛ Jiang، Alexakis، 2017). این مطالعه به بررسی مهارت‌های اشتغال‌پذیری در میان دانشجویان و اثربخشی و حمایتی که شاخه تعالی و توسعه حرفه‌ای در دانشکده اقتصاد دانشگاه تیرانا برای آنان فراهم می‌کند، می‌پردازد. کل تحلیل با هدف ارائه خدمات این شاخه و چگونگی امکان کشف، توسعه و بهبود مهارت‌های اشتغال‌پذیری توسط دانشجویان شرکت‌کننده در این خدمات و تسهیل ورود آنان به بازار کار از طریق داشتن اطلاعات صحیح انجام شده است. این هدف با مشارکت شش دانشجو از سال‌های مختلف برنامه کارشناسی دانشکده اقتصاد دانشگاه تیرانا محقق شد. کارفرمایان به دنبال فارغ‌التحصیلانی هستند که تاب‌آوری و سازگاری را همراه با مهارت‌ها، نگرش‌ها و باورهای ضروری برای یافتن شغل، موفقیت در موقعیت شغلی و پیشرفت به فرصت‌های پاداش‌دهنده‌تر در آینده نشان دهند (Helyer، Lee، 2012؛ 2014).

Community Outreach and Engagement (COE) is a mandated component of National Cancer Institute (NCI)- designated comprehensive cancer centers. Community partnerships are necessary to address cancer disparities, yet few examples of training programs exist to guide career development focused on community-engaged cancer prevention. We designed and assessed a COE internship to enhance workforce development through experiential learning in cancer prevention and control. We implemented a six-week, part-time COE internship that paired didactic training with hands-on experience in patient navigation, community outreach and engagement, health education, and clinical research. Undergraduate, graduate, and post-baccalaureate students engaged in staff-led learning and participated in outreach at the community-level. Intern experiences and self-perceived competency development were assessed using post-program surveys. 35 interns successfully completed the COE internship between inception and Spring 2026. Twenty-eight interns responded to the program evaluation survey. 92% of interns rated their overall experience as either excellent (64%) or very good (28%). The majority of interns reported significant competency development in communication, health education, and knowledge dissemination skills (46%). Awareness of community health disparities (36%), professional skills and interpersonal relations (29%), patient navigation and administration (29%), and research and analytical skills (25%) were also noted. Themes identified through qualitative responses included appreciation for interdisciplinary mentorship and hands-on experience. Our COE internship provided students an opportunity to gain experience in community-engaged cancer prevention. Integration of COE components will continue to develop the necessary workforce skills for those pursuing careers in public health and cancer research.

ارتباط و مشارکت با جامعه (COE) یکی از اجزای الزامی مراکز جامع سرطان مورد تأیید مؤسسه ملی سرطان (NCI) است. مشارکت‌های اجتماعی برای رفع نابرابری‌های سرطان ضروری هستند، اما نمونه‌های اندکی از برنامه‌های آموزشی برای هدایت توسعه حرفه‌ای با تمرکز بر پیشگیری مشارکتی از سرطان وجود دارد. ما یک برنامه کارآموزی COE را طراحی و ارزیابی کردیم تا توسعه نیروی کار را از طریق یادگیری تجربی در زمینه پیشگیری و کنترل سرطان ارتقا دهیم. این کارآموزی COE به مدت شش هفته و به صورت پاره‌وقت اجرا شد و آموزش نظری را با تجربه عملی در ناوبری بیماران، ارتباط و مشارکت با جامعه، آموزش سلامت و پژوهش بالینی ترکیب کرد. دانشجویان مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و فارغ‌التحصیلان دوره کارشناسی در یادگیری هدایت‌شده توسط کارکنان مشارکت کردند و در فعالیت‌های ارتباطی در سطح جامعه حضور یافتند. تجربیات کارآموزان و رشد شایستگی‌های ادراک‌شده توسط خود آن‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های پس از برنامه ارزیابی شد. ۳۵ کارآموز از ابتدای برنامه تا بهار ۲۰۲۶ با موفقیت این کارآموزی COE را به پایان رساندند. ۲۸ نفر از کارآموزان به پرسشنامه ارزیابی برنامه پاسخ دادند. ۹۲٪ از کارآموزان تجربه کلی خود را عالی (۶۴٪) یا بسیار خوب (۲۸٪) ارزیابی کردند. اکثریت کارآموزان رشد قابل توجهی در شایستگی‌های ارتباطی، آموزش سلامت و مهارت‌های انتقال دانش (۴۶٪) گزارش کردند. همچنین افزایش آگاهی نسبت به نابرابری‌های سلامت جامعه (۳۶٪)، مهارت‌های حرفه‌ای و روابط بین‌فردی (۲۹٪)، ناوبری بیماران و امور اداری (۲۹٪) و مهارت‌های پژوهشی و تحلیلی (۲۵٪) مشاهده شد. مضامین استخراج‌شده از پاسخ‌های کیفی شامل قدردانی از راهنمایی میان‌رشته‌ای و تجربه عملی بود. کارآموزی COE ما فرصتی را برای دانشجویان فراهم کرد تا تجربه‌ای در پیشگیری مشارکتی از سرطان کسب کنند. ادغام اجزای COE به توسعه مهارت‌های لازم برای افرادی که به دنبال حرفه‌ای در سلامت عمومی و پژوهش سرطان هستند، ادامه خواهد داد.

Self-directed and self-determined learning are student-centred teaching and learning approaches whereby learners are actively involved in what is learned and how learning occurs. Given that tertiary institutions are increasingly recognising the value of engaging students as active participants in their learning, it is imperative to enable educators to effectively facilitate a balance of guidance versus autonomy within these frameworks. Integrating career development learning (CDL) principles can support professional skill development and cultivate the capabilities required for self‑directed and self‑determined learning. In this study, a narrative literature review, including over 130 peer-reviewed journal articles, was initially conducted to synthesise current understandings of self-directed and self-determined learning theory and draw conclusions on possible implications for tertiary education practice in the context of career development. Findings emphasised the interplay between student motivation, professional identity and work-integrated learning (WIL), demonstrating how these elements collectively support the development of employability among tertiary students. Furthermore, embedding self-directed and self-determined learning principles in WIL can provide individualised, meaningful ways to build professional identity and employability skills, supporting students’ capacity to make connections, work independently and self-reflect in the context of their target profession. As students work to establish their professional identities and practice their employability skills, underpinned by CDL, they often experience enhanced motivation and deeper connections to academic coursework, which both facilitates and is facilitated by WIL. This paper clarifies current understandings and relationships between these themes and offers practical recommendations to support self-directed learners in work-integrated learning contexts to enhance employability.

یادگیری خودراهبر و یادگیری خودتعیین‌شده رویکردهای آموزش و یادگیری مبتنی بر دانشجو هستند که در آن‌ها یادگیرندگان به طور فعال در آنچه آموخته می‌شود و چگونگی رخ دادن یادگیری مشارکت دارند. با توجه به اینکه مؤسسات آموزش عالی به طور فزاینده‌ای به ارزش مشارکت فعال دانشجویان در فرآیند یادگیری واقف شده‌اند، ضروری است که امکان تسهیل مؤثر تعادل میان هدایت و خودمختاری توسط آموزش‌دهندگان در این چارچوب‌ها فراهم شود. ادغام اصول یادگیری توسعه شغلی (CDL) می‌تواند از توسعه مهارت‌های حرفه‌ای حمایت کند و قابلیت‌های مورد نیاز برای یادگیری خودراهبر و خودتعیین‌شده را پرورش دهد. در این مطالعه، یک مرور روایی بر ادبیات، شامل بیش از ۱۳۰ مقاله داوری‌شده، به منظور تلفیق درک‌های کنونی از نظریه یادگیری خودراهبر و خودتعیین‌شده و استخراج نتایج درباره پیامدهای احتمالی برای عمل آموزشی در آموزش عالی در زمینه توسعه شغلی انجام شد. یافته‌ها بر تعامل میان انگیزش دانشجویان، هویت حرفه‌ای و یادگیری تلفیق‌شده با کار (WIL) تأکید داشت و نشان داد که این عناصر چگونه به طور جمعی از توسعه قابلیت اشتغال در میان دانشجویان آموزش عالی حمایت می‌کنند. افزون بر این، ادغام اصول یادگیری خودراهبر و خودتعیین‌شده در WIL می‌تواند راهکارهای فردی و معناداری برای ساخت هویت حرفه‌ای و مهارت‌های اشتغال‌پذیری فراهم آورد و ظرفیت دانشجویان را برای ایجاد ارتباط، کار مستقل و خودبازتابی در زمینه حرفه هدف خود تقویت کند. هنگامی که دانشجویان در راستای تثبیت هویت حرفه‌ای خود و تمرین مهارت‌های اشتغال‌پذیری، مبتنی بر CDL، تلاش می‌کنند، اغلب انگیزش بیشتری را تجربه می‌کنند و ارتباط عمیق‌تری با محتوای درسی برقرار می‌نمایند که این امر هم تسهیل‌کننده و هم متأثر از WIL است. این مقاله درک‌ها و روابط کنونی میان این موضوعات را روشن می‌سازد و توصیه‌های عملی برای حمایت از یادگیرندگان خودراهبر در زمینه‌های یادگیری تلفیق‌شده با کار به منظور ارتقای قابلیت اشتغال ارائه می‌دهد.

This qualitative study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA) as its research design and centered on eight mathematics educators from the Negros Island Region in the Philippines. These educators were officially enrolled in master's or doctoral programs at Higher Education Institutions (HEIs) during the academic year 2024-2025. The researcher employed purposive-convenience sampling, selecting readily accessible mathematics educators who also met specific criteria: they had conducted at least one research study, had presented a study, and had taught in a public high school for at least two years. The study sought to understand their lived experiences related to research engagement, using in-depth interviews to capture their motivations, challenges, coping mechanisms, perceived benefits, and insights. The mathematics educators' primary motivator stemmed from a genuine desire to improve their learners' lives, focusing on strategies to enhance comprehension, reduce anxiety, and promote equity. However, these educators faced considerable challenges, including time constraints due to heavy workloads and limited resources, particularly in public schools and part-time positions. To overcome these obstacles, they demonstrated resourcefulness and relied on collaboration, sharing ideas and leveraging networks for support. Despite the hardships, research engagement brought significant rewards, most notably witnessing learners' "lightbulb moments" and experiencing professional growth. Ultimately, the study highlighted the dedication and resilience of these educators, emphasizing the urgent need for institutional support to foster a research culture that empowers them to advance mathematics education in the Philippines.

این مطالعه کیفی با به‌کارگیری طرح پژوهشی تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) انجام شده و بر هشت آموزگار ریاضی از منطقه جزیره نِگروس در فیلیپین متمرکز است. این آموزگاران به طور رسمی در برنامه‌های کارشناسی ارشد یا دکتری در مؤسسات آموزش عالی (HEIs) در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ ثبت‌نام کرده بودند. پژوهشگر از نمونه‌گیری هدفمند-سهولت‌محور استفاده کرد و آموزگاران ریاضی را که به آسانی در دسترس بودند و همچنین معیارهای خاصی را دارا بودند انتخاب نمود: انجام حداقل یک مطالعه پژوهشی، ارائه یک پژوهش و داشتن سابقه تدریس در دبیرستان دولتی به مدت حداقل دو سال. هدف این مطالعه، فهم تجارب زیسته آنان در ارتباط با مشارکت پژوهشی بود و برای ثبت انگیزه‌ها، چالش‌ها، سازوکارهای مقابله‌ای، فواید ادراک‌شده و بینش‌های آنان از مصاحبه‌های عمیق بهره گرفته شد. انگیزه اصلی آموزگاران ریاضی، تمایل واقعی برای بهبود زندگی یادگیرندگان‌شان بود که بر راهبردهایی برای ارتقای درک، کاهش اضطراب و ترویج عدالت تمرکز داشت. با این حال، این آموزگاران با چالش‌های قابل توجهی از جمله محدودیت زمانی ناشی از حجم بالای کار و کمبود منابع، به ویژه در مدارس دولتی و موقعیت‌های پاره‌وقت، مواجه بودند. برای غلبه بر این موانع، آنان با ابتکار عمل و تکیه بر همکاری، به اشتراک‌گذاری ایده‌ها و بهره‌گیری از شبکه‌های حمایتی پرداختند. علی‌رغم دشواری‌ها، مشارکت پژوهشی پاداش‌های قابل توجهی به همراه داشت که مهم‌ترین آن مشاهده «لحظات روشن‌شدن ذهن» یادگیرندگان و تجربه رشد حرفه‌ای بود. در نهایت، این مطالعه بر تعهد و تاب‌آوری این آموزگاران تأکید کرده و نیاز فوری به حمایت نهادی برای تقویت فرهنگ پژوهش به منظور توانمندسازی آنان در پیشبرد آموزش ریاضی در فیلیپین را برجسته می‌کند.

This study determined public school teachers’ level of awareness of the Expanded Career Progression (ECP) System and examined its relationship with job satisfaction in Bislig 1-B District, Division of Bislig City. A quantitative descriptive-correlational design was employed among 78 public school teachers selected from nine schools in the district using purposive eligibility criteria and complete coverage of the identified teacher population. An adapted and contextualized survey questionnaire measured ECP awareness across promotion pathways, professional development opportunities, competency-based evaluation, and compensation, incentives, and benefits, and measured job satisfaction across work environment, salary and benefits, career advancement opportunities, and administrative and institutional support. Data were analyzed using frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, independent-samples t-test, one-way ANOVA, and Pearson product-moment correlation. Teachers were generally aware of the ECP system (WM = 3.93), with the highest awareness in professional development opportunities (WM = 4.14) and compensation, incentives, and benefits (WM = 4.13). They were generally satisfied with their jobs (WM = 3.80), with administrative and institutional support receiving the highest rating (WM = 3.99). Significant differences in both ECP awareness and job satisfaction were found according to age, educational attainment, and job position/rank, but not according to sex or teaching assignment. ECP awareness was moderately and positively related to job satisfaction (r = .482, p = .001). The findings indicate that clearer communication of promotion and evaluation mechanisms, accessible professional development, manageable workloads, transparent career opportunities, and continuing institutional support may strengthen teacher satisfaction and engagement.

این پژوهش سطح آگاهی معلمان مدارس دولتی از نظام توسعه‌یافته‌ی پیشرفت شغلی (ECP) را تعیین کرده و رابطه‌ی آن را با رضایت شغلی در ناحیه Bislig 1-B، اداره آموزش و پرورش شهر Bislig مورد بررسی قرار داده است. طرح پژوهش کمی از نوع توصیفی-همبستگی بر روی ۷۸ معلم مدارس دولتی که از میان نه مدرسه‌ی این ناحیه با استفاده از معیارهای هدفمند و پوشش کامل جمعیت معلمان شناسایی‌شده انتخاب شدند، اجرا شد. پرسشنامه‌ای اقتباس‌شده و بومی‌سازی‌شده، آگاهی از ECP را در محورهای مسیرهای ارتقاء، فرصت‌های توسعه حرفه‌ای، ارزیابی مبتنی بر شایستگی و جبران خدمات، مشوق‌ها و مزایا و همچنین رضایت شغلی را در محورهای محیط کار، حقوق و مزایا، فرصت‌های پیشرفت شغلی و حمایت اداری و نهادی اندازه‌گیری کرد. داده‌ها با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) و همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون تحلیل شدند. معلمان به طور کلی از نظام ECP آگاهی داشتند (WM = 3.93)، که بیشترین آگاهی مربوط به فرصت‌های توسعه حرفه‌ای (WM = 4.14) و جبران خدمات، مشوق‌ها و مزایا (WM = 4.13) بود. آن‌ها به طور کلی از شغل خود رضایت داشتند (WM = 3.80)، که بالاترین امتیاز مربوط به حمایت اداری و نهادی (WM = 3.99) بود. تفاوت معناداری در هر دو متغیر آگاهی از ECP و رضایت شغلی بر اساس سن، سطح تحصیلات و موقعیت/رتبه شغلی مشاهده شد، اما بر اساس جنسیت یا نوع تدریس تفاوت معناداری وجود نداشت. آگاهی از ECP با رضایت شغلی رابطه‌ای مثبت و متوسط داشت (r = .482, p = .001). یافته‌ها نشان می‌دهد که شفافیت بیشتر در ارتباط با سازوکارهای ارتقاء و ارزیابی، دسترسی به توسعه حرفه‌ای، حجم کار قابل مدیریت، فرصت‌های شغلی شفاف و حمایت نهادی مستمر می‌تواند رضایت و مشارکت معلمان را تقویت کند.

This institutional alumni tracer study examined employability, work transition, competency preparation, and institutional contribution among graduates of a participating local college in the Philippines. A descriptive, cross-sectional design was used. Available responses were consolidated, deduplicated, and analyzed as a single institutional tracer dataset comprising 1,264 unique alumni records from eligible cohorts prior to 2026. Participation was voluntary, and valid responses varied across analytical modules. Of 1,258 respondents with classifiable work status, 538 were employed, 81 were self-employed or business owners, and 21 reported both, yielding a combined share of working or enterprise status of 50.9%. This figure should not be interpreted as a conventional employment or unemployment rate. Employment outcomes varied across programs and graduation cohorts, but these differences cannot be attributed to elapsed time since graduation because the design was cross-sectional. Among employed respondents with valid job-relatedness data, 72.9% reported work directly or somewhat related to their degree, while 73.7% of graduates with applicable first-job timing data obtained employment before graduation or within six months afterward. Internship or on-the-job training emerged as the leading reported job source and the highest-rated college component. Common barriers included lack of experience, transportation or location constraints, limited vacancies, low offered pay, skills mismatch, and licensing or certification requirements. A paired analysis of 16 competency items among 300 respondents identified small Holm-adjusted differences in digital literacy and responsible technology or AI use, discipline-specific and licensure readiness, and critical thinking. Findings support strengthening integrated career-development and alumni-monitoring systems and triangulating competency results with employer and course-level evidence for future institutional planning.

این مطالعه ردیابی فارغ‌التحصیلان نهادی به بررسی اشتغال‌پذیری، گذار شغلی، آمادگی شایستگی و نقش مؤسسه در میان فارغ‌التحصیلان یک کالج محلی شرکت‌کننده در فیلیپین پرداخت. طرح پژوهش توصیفی و مقطعی بود. پاسخ‌های در دسترس تجمیع، حذف موارد تکراری و به‌صورت یک مجموعه داده ردیابی نهادی شامل ۱٬۲۶۴ رکورد منحصر به فرد فارغ‌التحصیلان از گروه‌های واجد شرایط پیش از سال ۲۰۲۶ تحلیل شد. مشارکت داوطلبانه بود و پاسخ‌های معتبر در ماژول‌های تحلیلی مختلف متفاوت بود. از میان ۱٬۲۵۸ پاسخ‌دهنده با وضعیت شغلی قابل طبقه‌بندی، ۵۳۸ نفر شاغل، ۸۱ نفر خوداشتغال یا صاحب کسب‌وکار و ۲۱ نفر هر دو را گزارش کردند که سهم ترکیبی وضعیت شغلی یا کارآفرینی را به ۵۰٫۹٪ رساند. این رقم نباید به‌عنوان نرخ متعارف اشتغال یا بیکاری تفسیر شود. پیامدهای اشتغال در میان برنامه‌ها و گروه‌های فارغ‌التحصیلی متفاوت بود، اما این تفاوت‌ها را نمی‌توان به مدت زمان سپری‌شده از زمان فارغ‌التحصیلی نسبت داد، زیرا طرح پژوهش مقطعی بود. در میان پاسخ‌دهندگان شاغل با داده‌های معتبر مرتبط بودن شغل، ۷۲٫۹٪ شغلی مستقیم یا تا حدی مرتبط با مدرک خود گزارش کردند و ۷۳٫۷٪ از فارغ‌التحصیلان با داده‌های زمان اولین شغل، پیش از فارغ‌التحصیلی یا ظرف شش ماه پس از آن شاغل شدند. کارآموزی یا آموزش حین کار به‌عنوان منبع اصلی شغل و بالاترین مؤلفه ارزیابی‌شده کالج مطرح شد. موانع رایج شامل کمبود تجربه، محدودیت‌های حمل‌ونقل یا مکانی، کمبود فرصت‌های شغلی، پایین بودن دستمزد پیشنهادی، عدم تطابق مهارت‌ها و الزامات مجوز یا گواهینامه بود. تحلیل زوجی ۱۶ مؤلفه شایستگی در میان ۳۰۰ پاسخ‌دهنده تفاوت‌های کوچک تعدیل‌شده با روش Holm را در سواد دیجیتال و استفاده مسئولانه از فناوری یا هوش مصنوعی، آمادگی تخصصی و اخذ مجوز و تفکر انتقادی نشان داد. یافته‌ها بر تقویت نظام‌های یکپارچه توسعه شغلی و پایش فارغ‌التحصیلان و مثلث‌بندی نتایج شایستگی با شواهد کارفرمایان و سطح درسی برای برنامه‌ریزی نهادی آینده تأکید می‌کند.

Background The transition of retired elite athletes into high-performance or professional coaching has received considerable scholarly attention, whereas their transition into school coaching remains underexplored. In 2023, China established the position of school coach under the policy agenda of integrating sports and education, marking the emergence of a new occupation within the education system. This study explores the occupational adaptation process of retired elite athletes transitioning into school coaching positions, with the aim of promoting the career development and well-being of school coaches and providing new insights into the emergence and practice of new occupational roles within contexts of institutional transformation. Methods This qualitative study, grounded in constructivist epistemology, conducted semi-structured interviews with 30 school coaches with elite athletic backgrounds from multiple regions in China (Anhui, Zhejiang, and Guangdong provinces). Purposive and maximum variation sampling were employed to capture diversity in participants’ demographic characteristics and professional backgrounds, including age, gender, athletic level, sport type, school level, geographic region. Interview data collected between March and December 2025 were analyzed using reflexive thematic analysis, with researcher reflexivity and continuous analytical discussions employed to enhance trustworthiness. Results The occupational adaptation of retired athletes transitioning into school coaching positions unfolds through three stages: role pre-adaptation, role negotiation, and role orientation. During pre-adaptation, individuals formed preliminary understandings of the role through training and internships, though their perceptions remained influenced by competitive sport logic. After entering schools, they experienced reality shock and ongoing role negotiation as tensions emerged between competitive sport experiences and educational contexts. Over time, adaptation outcomes diverged into three forms: role integration, role assimilation, and role alienation. Conclusions The occupational adaptation of school coaches is a dynamic process of occupational identity construction shaped by state logic, school logic, and professional logic, while also influenced by individual agency. The findings provide new insights into the literature on elite athletes’ career transition and occupational adaptation. Future efforts should further improve the working mechanisms and evaluation systems for school coaches in order to promote the institutionalization and professionalization of this occupation.

زمینه: گذار ورزشکاران نخبه بازنشسته به مربیگری حرفه‌ای یا با عملکرد بالا مورد توجه قابل‌توجه پژوهشگران قرار گرفته است، در حالی که گذار آنان به مربیگری مدارس کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۲۳، چین با هدف ادغام ورزش و آموزش، جایگاه مربی مدرسه را در دستور کار سیاستی خود قرار داد که نشان‌دهنده ظهور یک شغل جدید در نظام آموزشی است. این مطالعه به بررسی فرایند سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه بازنشسته که به سمت‌های مربیگری مدارس منتقل می‌شوند می‌پردازد، با هدف ارتقای توسعه شغلی و بهزیستی مربیان مدارس و ارائه بینش‌های جدید درباره ظهور و اجرای نقش‌های شغلی نوین در بسترهای تحول نهادی. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد معرفت‌شناسی سازه‌گرایانه، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته‌ای با ۳۰ مربی مدرسه با پیشینه ورزشی نخبه از مناطق مختلف چین (استان‌های آنهویی، ژجیانگ و گوانگ‌دونگ) انجام داد. نمونه‌گیری هدفمند و حداکثر تنوع برای پوشش تنوع ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و پیشینه حرفه‌ای شرکت‌کنندگان از جمله سن، جنسیت، سطح ورزشی، نوع ورزش، سطح مدرسه و منطقه جغرافیایی به کار گرفته شد. داده‌های مصاحبه که بین مارس تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شدند، با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و بازاندیشی پژوهشگر و بحث‌های تحلیلی مستمر برای افزایش اعتبار یافته‌ها به کار گرفته شد. یافته‌ها: سازگاری شغلی ورزشکاران بازنشسته در گذار به مربیگری مدارس در سه مرحله رخ می‌دهد: پیش‌سازگاری نقش، مذاکره نقش و جهت‌گیری نقش. در مرحله پیش‌سازگاری، افراد از طریق آموزش و کارآموزی به درک اولیه‌ای از نقش دست می‌یابند، هرچند ادراک آنان همچنان تحت تأثیر منطق ورزش رقابتی باقی می‌ماند. پس از ورود به مدارس، آنان با شوک واقعیت و مذاکره مستمر نقش مواجه می‌شوند، زیرا تنش‌هایی میان تجربیات ورزش رقابتی و بستر آموزشی پدیدار می‌گردد. در گذر زمان، پیامدهای سازگاری به سه شکل واگرا می‌شود: ادغام نقش، همانندسازی نقش و بیگانگی نقش. نتیجه‌گیری: سازگاری شغلی مربیان مدارس فرایندی پویا از ساخت هویت شغلی است که تحت تأثیر منطق دولت، منطق مدرسه و منطق حرفه‌ای و همچنین عاملیت فردی قرار دارد. یافته‌ها بینش‌های جدیدی به ادبیات گذار شغلی و سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه ارائه می‌دهد. تلاش‌های آینده باید سازوکارهای کاری و نظام‌های ارزیابی مربیان مدارس را به منظور ارتقای نهادینه‌سازی و حرفه‌ای‌سازی این شغل بهبود بخشد.

This qualitative case study examined how selected coaches, parents, adolescent athletes, and local sport-organization representatives described restrictions on concurrent participation in football and futsal in Blitar City. The core sample comprised two coaches, four parents, and four athletes aged 14–15 years; the archived manuscript did not retain the exact number of federation representatives, so the total sample requires verification. Data sources included semi-structured interviews, observations, and selected organizational documents collected mainly from late February to April 2026. A Miles–Huberman–Saldaña data-management cycle supported thematic comparison of purposively selected contrasting cases. Participants described two broad orientations: restriction justified by perceived injury, workload, schedule, and technical concerns; and conditional support based on coordinated schedules and perceived complementary practice. Restricted athletes described reduced autonomy, secrecy, anxiety, exhaustion, and diminished accomplishment, whereas permitted athletes described more open communication and perceived technical benefits. These are participant-reported experiences, not clinical burnout diagnoses or objective evidence of skill transfer. Calendar overlap was identified as a perceived institutional pressure, but the underlying event-level schedule evidence was not retained in the manuscript. The contrasting-case sampling may have amplified the two-orientation pattern. Ethics approval, parental permission, adolescent assent, and the number of organizational informants must be confirmed from original records before publication.

این مطالعه موردی کیفی به بررسی توصیفات مربیان منتخب، والدین، ورزشکاران نوجوان و نمایندگان سازمان‌های ورزشی محلی درباره محدودیت‌های مشارکت همزمان در فوتبال و فوتسال در شهر بلیتر پرداخت. نمونه اصلی شامل دو مربی، چهار والد و چهار ورزشکار ۱۴ تا ۱۵ ساله بود؛ نسخه بایگانی‌شده مقاله تعداد دقیق نمایندگان فدراسیون را حفظ نکرده است، بنابراین مجموع نمونه نیازمند تأیید است. منابع داده شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهدات و اسناد منتخب سازمانی بود که عمدتاً از اواخر فوریه تا آوریل ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. چرخه مدیریت داده Miles–Huberman–Saldaña برای مقایسه موضوعی موارد متضاد انتخاب‌شده به صورت هدفمند به کار رفت. مشارکت‌کنندگان دو رویکرد کلی را توصیف کردند: محدودیت با توجیه نگرانی‌های ادراک‌شده درباره آسیب، بارکاری، برنامه زمانی و مسائل فنی؛ و حمایت مشروط بر اساس هماهنگی برنامه‌ها و تمرین مکمل ادراک‌شده. ورزشکاران محدودشده کاهش خودمختاری، پنهان‌کاری، اضطراب، خستگی و کاهش احساس موفقیت را گزارش کردند، در حالی که ورزشکاران مجاز به مشارکت، ارتباط بازتر و منافع فنی ادراک‌شده را بیان نمودند. این‌ها تجارب گزارش‌شده توسط مشارکت‌کنندگان هستند و نه تشخیص بالینی فرسودگی شغلی یا شواهد عینی انتقال مهارت. همپوشانی تقویمی به عنوان فشار نهادی ادراک‌شده شناسایی شد، اما شواهد برنامه‌ریزی رویدادها در سطح زیرین در مقاله حفظ نشده است. نمونه‌گیری موارد متضاد ممکن است الگوی دو رویکرد را تقویت کرده باشد. تأییدیه اخلاقی، اجازه والدین، رضایت نوجوانان و تعداد مطلعان سازمانی باید پیش از انتشار از سوابق اصلی تأیید شود.

Young people are growing up in a complex and constantly changing world. Its continuous transformations pose significant challenges for the entire population but are particularly impactful for young adults. During the transition from tertiary education to the labor market, they often struggle to envision their future and to imagine their professional careers, so reducing their personal well-being. However, actively reflecting on the future enables individuals to explore multiple possibilities, define their goals, and anticipate as well as better manage upcoming challenges. For these reasons, a group of Social Psychologists of the University of Milano Bicocca and Designers of the Polytechnic University of Milano developed a university course entitled Life Design that was launched in the 2018/2019 academic year within the Integrated Product Design program at the School of Design of the Polytechnic of Milano. The present paper describes the Life Design course, outlining for each topic the corresponding theoretical framework, the specifically designed activities, and the expected outcomes in terms of awareness and skills development. The course is grounded in the most recent and well-established theoretical models in vocational guidance psychology, with particular reference to the literature of the Life Design Research Group. Its main purpose is to prepare future graduates to navigate contemporary complexity and ontological uncertainty. The course aims to equip students with both psycho-social theoretical frameworks and related practical tools based on the development of smart skills, enabling them to better understand the socio-economic context, analyze its dynamic characteristics, and effectively respond to its consequences.

جوانان در جهانی پیچیده و همواره در حال تغییر رشد می‌کنند. این دگرگونی‌های مداوم چالش‌های قابل توجهی را برای کل جمعیت ایجاد می‌کند، اما به‌ویژه برای بزرگسالان جوان تأثیرگذار است. در دوره گذار از آموزش عالی به بازار کار، آن‌ها اغلب در تصور آینده خود و تجسم مسیرهای حرفه‌ای‌شان با دشواری مواجه می‌شوند که این امر به کاهش بهزیستی فردی آن‌ها منجر می‌شود. با این حال، تأمل فعالانه درباره آینده به افراد امکان می‌دهد تا امکانات متعددی را کاوش کنند، اهداف خود را تعریف نمایند و چالش‌های پیش‌رو را پیش‌بینی و بهتر مدیریت کنند. به همین دلایل، گروهی از روان‌شناسان اجتماعی دانشگاه Milano Bicocca و طراحان دانشگاه پلی‌تکنیک Milano دوره‌ای دانشگاهی با عنوان طراحی زندگی (Life Design) تدوین کردند که در سال تحصیلی ۲۰۱۸/۲۰۱۹ در قالب برنامه طراحی محصول یکپارچه در دانشکده طراحی پلی‌تکنیک Milano ارائه شد. مقاله حاضر به توصیف دوره طراحی زندگی می‌پردازد و برای هر موضوع، چارچوب نظری مربوطه، فعالیت‌های طراحی‌شده ویژه و پیامدهای مورد انتظار در زمینه آگاهی و توسعه مهارت‌ها را تشریح می‌کند. این دوره مبتنی بر جدیدترین و معتبرترین مدل‌های نظری در روان‌شناسی راهنمایی شغلی است و به‌ویژه به ادبیات گروه پژوهشی Life Design ارجاع دارد. هدف اصلی آن آماده‌سازی فارغ‌التحصیلان آینده برای پیمایش در پیچیدگی معاصر و عدم قطعیت هستی‌شناختی است. این دوره در پی تجهیز دانشجویان به چارچوب‌های نظری روانی-اجتماعی و ابزارهای عملی مرتبط مبتنی بر توسعه مهارت‌های هوشمند است تا آن‌ها بتوانند زمینه اجتماعی-اقتصادی را بهتر درک کنند، ویژگی‌های پویای آن را تحلیل نمایند و به طور مؤثر به پیامدهای آن پاسخ دهند.

Balancing employability skills development with core content is challenging for content‑heavy degrees like Physics but can be supported through adapted teaching methods and structured employability activities such as careers fairs, societies, and industrial placements. This study draws on quantitative and open‑text analysis of survey responses from 185 physics students across five UK universities to evaluate the collaborative initiative called the White Rose Industrial Physics Academy (WRIPA). Many students believed a Physics degree would enhance their career prospects and could clearly identify skills gained, particularly in problem‑solving, programming, and data analysis. Those completing industrial placements or internships reported fewer concerns about their preparedness for employment, suggesting both academic progression and work experience strengthen confidence in future careers. Nonetheless, students continued to face barriers when engaging with employers, frequently citing limited time, lack of feedback, and frustration during job applications.

تلفیق توسعه مهارت‌های اشتغال‌پذیری با محتوای اصلی در رشته‌هایی با محتوای سنگین مانند فیزیک چالش‌برانگیز است، اما می‌تواند از طریق روش‌های تدریس سازگارشده و فعالیت‌های ساختارمند اشتغال‌پذیری مانند نمایشگاه‌های شغلی، انجمن‌ها و دوره‌های کارآموزی صنعتی حمایت شود. این مطالعه با بهره‌گیری از تحلیل کمی و تحلیل متن باز پاسخ‌های پرسشنامه از ۱۸۵ دانشجوی فیزیک در پنج دانشگاه بریتانیا، ابتکار مشترک موسوم به White Rose Industrial Physics Academy (WRIPA) را ارزیابی می‌کند. بسیاری از دانشجویان معتقد بودند که مدرک فیزیک چشم‌انداز شغلی آن‌ها را بهبود می‌بخشد و می‌توانستند مهارت‌های کسب‌شده، به‌ویژه در حل مسئله، برنامه‌نویسی و تحلیل داده را به‌وضوح شناسایی کنند. افرادی که دوره‌های کارآموزی صنعتی یا کارورزی را گذرانده بودند، نگرانی کمتری درباره آمادگی برای اشتغال داشتند که نشان می‌دهد پیشرفت تحصیلی و تجربه کاری هر دو موجب تقویت اعتماد به نفس در مسیر شغلی آینده می‌شوند. با این حال، دانشجویان همچنان هنگام تعامل با کارفرمایان با موانعی مواجه بودند و اغلب به کمبود زمان، نبود بازخورد و احساس ناامیدی در فرآیند درخواست شغل اشاره می‌کردند.

Background University students often report notable career decision-making difficulties in competitive employment environments. Research has established a positive link between an individual’s future work self and their career development, while learned helplessness and social loafing relate to greater career decision-making difficulties. This study examines the associations among future work self, learned helplessness, social loafing, and career decision-making difficulties, focusing on the mediating role of learned helplessness and the moderating role of social loafing. Methods 611 university students responded to the Future Work Self Scale, Learned Helplessness Scale, Social Loafing Tendency Questionnaire, and Career Decision-Making Difficulties Scale. The analysis used SmartPLS 4.0 with partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Results Future work self was negatively associated with career decision-making difficulties ( β = −0.571). Learned helplessness partially mediated this relationship ( β = −0.055), and social loafing significantly moderated the association between future work self and learned helplessness ( β = 0.290). The model explained 45.3% of the variance in career decision-making difficulties and 48.7% of the variance in learned helplessness. Conclusion The findings indicate that future work self relates to lower levels of learned helplessness and career decision-making difficulties, while higher social loafing corresponds to a weaker association between them.

زمینه: دانشجویان دانشگاه اغلب در محیط‌های رقابتی اشتغال، دشواری‌های قابل توجهی در تصمیم‌گیری شغلی گزارش می‌کنند. پژوهش‌ها ارتباط مثبتی بین آینده شغلی مورد انتظار فرد و رشد شغلی او نشان داده‌اند، در حالی که درماندگی آموخته‌شده و تن‌آسایی اجتماعی با دشواری‌های بیشتر در تصمیم‌گیری شغلی مرتبط هستند. این مطالعه به بررسی ارتباط بین آینده شغلی مورد انتظار، درماندگی آموخته‌شده، تن‌آسایی اجتماعی و دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی می‌پردازد و بر نقش میانجی درماندگی آموخته‌شده و نقش تعدیل‌گر تن‌آسایی اجتماعی تمرکز دارد. روش‌ها: ۶۱۱ دانشجوی دانشگاه به مقیاس آینده شغلی مورد انتظار، مقیاس درماندگی آموخته‌شده، پرسشنامه گرایش به تن‌آسایی اجتماعی و مقیاس دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی پاسخ دادند. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 4.0 و مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) انجام شد. یافته‌ها: آینده شغلی مورد انتظار با دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی رابطه منفی داشت (β = −۰.۵۷۱). درماندگی آموخته‌شده این رابطه را به طور جزئی میانجی‌گری کرد (β = −۰.۰۵۵) و تن‌آسایی اجتماعی به طور معناداری رابطه بین آینده شغلی مورد انتظار و درماندگی آموخته‌شده را تعدیل کرد (β = ۰.۲۹۰). مدل پژوهش ۴۵.۳٪ از واریانس دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی و ۴۸.۷٪ از واریانس درماندگی آموخته‌شده را تبیین کرد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد آینده شغلی مورد انتظار با سطوح پایین‌تر درماندگی آموخته‌شده و دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی مرتبط است، در حالی که تن‌آسایی اجتماعی بالاتر با تضعیف این ارتباط همراه است.

Mentoring is increasingly recognized as a critical determinant of academic achievement, professional identity formation, career advancement, and well-being in health professions education. Conventional mentor-mentee models, typically centered on a single assigned faculty mentor, may be inadequate to address the diverse and evolving needs of contemporary dental learners and early-career faculty. The transition towards competency-based dental education (CBDE) under emerging National Dental Commission (NDC) reforms further underscores the need to enhance mentoring approaches that support competency attainment, reflective practice, research engagement, and career development. Recent mentoring literature advocates the development of mentoring networks and individualized mentoring pathways that extend beyond conventional dyadic relationships. Concurrently, advances in artificial intelligence (AI), machine learning, and learning analytics offer new opportunities to deliver personalized educational support at scale. This perspective explores the potential of AI-enabled mentoring networks as a strategy to strengthen mentoring and competency development in Indian dental education. Drawing on established mentoring theories, health professions education literature, and emerging educational technologies, we propose a conceptual framework integrating learner profiling, faculty profiling, intelligent mentor matching, dynamic mentoring road-maps, and longitudinal competency tracking. AI-enabled mentoring systems have the potential to enhance CBDE implementation and support the improvement of competent, adaptable, and future-ready oral health professionals. Future work should focus on ethical implementation, faculty preparedness, and evaluation of educational outcomes associated with technology-enhanced mentoring ecosystems.

مشاوره به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از عوامل تعیین‌کننده مهم در موفقیت تحصیلی، شکل‌گیری هویت حرفه‌ای، پیشرفت شغلی و بهزیستی در آموزش حرفه‌های سلامت شناخته می‌شود. مدل‌های سنتی مشاور-دانشجو که معمولاً بر یک عضو هیئت علمی اختصاص‌یافته متمرکز هستند، ممکن است برای پاسخگویی به نیازهای متنوع و در حال تحول دانشجویان دندانپزشکی معاصر و اعضای هیئت علمی در ابتدای مسیر شغلی کافی نباشند. گذار به سمت آموزش دندانپزشکی مبتنی بر شایستگی (CBDE) در چارچوب اصلاحات نوظهور کمیسیون ملی دندانپزشکی (NDC) بیش از پیش بر ضرورت ارتقای رویکردهای مشاوره‌ای که از کسب شایستگی، تمرین تأملی، مشارکت پژوهشی و توسعه شغلی حمایت می‌کنند، تأکید دارد. ادبیات اخیر مشاوره توسعه شبکه‌های مشاوره‌ای و مسیرهای مشاوره فردی‌شده را که فراتر از روابط دوتایی سنتی هستند، توصیه می‌کند. همزمان، پیشرفت‌های هوش مصنوعی (AI)، یادگیری ماشین و تحلیل‌های یادگیری فرصت‌های جدیدی را برای ارائه حمایت آموزشی شخصی‌سازی‌شده در مقیاس وسیع فراهم می‌آورد. این مقاله دیدگاهی را درباره ظرفیت شبکه‌های مشاوره مبتنی بر هوش مصنوعی به عنوان راهبردی برای تقویت مشاوره و توسعه شایستگی در آموزش دندانپزشکی هند ارائه می‌دهد. با بهره‌گیری از نظریه‌های مشاوره‌ای تثبیت‌شده، ادبیات آموزش حرفه‌های سلامت و فناوری‌های آموزشی نوظهور، چارچوب مفهومی‌ای را پیشنهاد می‌کنیم که شامل نمایه‌سازی دانشجو، نمایه‌سازی اعضای هیئت علمی، تطبیق هوشمند مشاور، نقشه‌راه‌های پویا برای مشاوره و پیگیری طولی شایستگی است. سامانه‌های مشاوره مبتنی بر هوش مصنوعی این پتانسیل را دارند که اجرای CBDE را ارتقا دهند و از تربیت متخصصان سلامت دهان توانمند، سازگار و آماده برای آینده حمایت کنند. پژوهش‌های آینده باید بر اجرای اخلاقی، آمادگی اعضای هیئت علمی و ارزیابی پیامدهای آموزشی مرتبط با اکوسیستم‌های مشاوره‌ای مبتنی بر فناوری تمرکز کنند.

Women comprise the majority of students and early-career scholars in psychology, yet they are less likely to remain active in research over time. This pattern raises a central question: At what stages of academic careers do women disproportionately leave academia, and what factors drive their attrition? Using large-scale bibliometric data tracking 78,216 psychologists who began publishing between 2000 and 2014, we examine gender differences in research career attrition operationalized through publishing activity across the full trajectory from entry onward. Although women accounted for more than 60\% of new entrants, they experienced higher attrition rates than men, with the gender gap peaking approximately five years after first publication. Early-career performance, particularly first-authored publications, was the strongest predictor of subsequent retention, whereas last-authored publications were most closely associated with continued activity at later career stages. Collaboration patterns and institutional context also shaped career persistence, though less strongly than publication indicators. Notably, gender differences in research attrition persisted even after accounting for these career determinants, especially during early career stages. These findings suggest that gender inequality in psychology is driven less by recruitment than by differential retention over time. Addressing early-career vulnerability may therefore be essential to achieving equitable representation in senior academic leadership within the discipline.

زنان اکثریت دانشجویان و پژوهشگران اوایل دوران حرفه‌ای در روان‌شناسی را تشکیل می‌دهند، با این حال احتمال ماندگاری آن‌ها در فعالیت‌های پژوهشی در طول زمان کمتر است. این الگو پرسشی اساسی را مطرح می‌کند: در کدام مراحل از مسیر شغلی دانشگاهی، زنان به طور نامتناسبی دانشگاه را ترک می‌کنند و چه عواملی موجب ترک تحصیل آن‌ها می‌شود؟ با استفاده از داده‌های کتاب‌سنجی در مقیاس وسیع که ۷۸٬۲۱۶ روان‌شناس را که بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۴ شروع به انتشار کردند، ردیابی می‌کند، تفاوت‌های جنسیتی در ترک مسیر پژوهشی را که از طریق فعالیت انتشاراتی در سراسر مسیر حرفه‌ای از ورود به بعد عملیاتی شده است، بررسی می‌کنیم. اگرچه زنان بیش از ۶۰٪ از تازه‌واردان را تشکیل می‌دادند، اما نرخ ترک تحصیل بالاتری نسبت به مردان تجربه کردند و شکاف جنسیتی تقریباً پنج سال پس از نخستین انتشار به اوج خود رسید. عملکرد اوایل دوران حرفه‌ای، به ویژه انتشارات با نویسنده اول، قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده ماندگاری بعدی بود، در حالی که انتشارات با نویسنده آخر بیشترین ارتباط را با تداوم فعالیت در مراحل بعدی حرفه‌ای داشت. الگوهای همکاری و زمینه نهادی نیز بر پایداری حرفه‌ای تأثیرگذار بودند، اگرچه این تأثیر کمتر از شاخص‌های انتشاراتی بود. شایان توجه است که تفاوت‌های جنسیتی در ترک پژوهش حتی پس از در نظر گرفتن این تعیین‌کننده‌های حرفه‌ای، به ویژه در مراحل اولیه حرفه‌ای، همچنان باقی ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نابرابری جنسیتی در روان‌شناسی بیشتر ناشی از جذب نیست، بلکه ناشی از ماندگاری متفاوت در طول زمان است. بنابراین پرداختن به آسیب‌پذیری اوایل دوران حرفه‌ای ممکن است برای دستیابی به نمایندگی عادلانه در رهبری دانشگاهی ارشد در این رشته ضروری باشد.

Work-integrated learning (WIL) is increasingly conceptualised as a curriculum-embedded process that may include non-placement activities designed to make professional practice visible early in a degree. This study evaluates a first-year, community-engaged WIL model embedded within a sport development degree. The curriculum integrated practitioner interaction, site visits, applied learning tasks, and structured reflection to support students’ early engagement with professional and community contexts. Using a convergent mixed-methods design (n = 89), the study examined whether participation in this curriculum was associated with students’ vocational identity and sense of belonging during transition to university. Health-related degrees, in which professional exposure is typically deferred, were used as a contextual comparison. Students who experienced the first-year WIL curriculum reported stronger vocational identity, particularly in relation to professional belonging and identification with a future profession. Qualitative findings indicated that practitioner interaction, authentic tasks, and guided reflection helped students visualise professional roles and develop clearer understandings of career pathways, whereas students without structured early exposure described a more exploratory first-year experience centred on disciplinary learning and peer connection. The study contributes to WIL scholarship by positioning first-year, non-placement, community-engaged WIL as an identity-forming process rather than solely a late-stage employability intervention. It proposes a scalable curriculum model for supporting transition, belonging, and career development through practice-visible learning.

یادگیری تلفیقی با کار (WIL) به طور فزاینده‌ای به عنوان فرایندی درون‌برنامه‌ای مفهوم‌سازی می‌شود که می‌تواند شامل فعالیت‌های بدون کارورزی باشد و هدف آن آشکار ساختن عمل حرفه‌ای در ابتدای دوره تحصیلی است. این پژوهش یک مدل WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی را که در سال اول یک دوره توسعه ورزش جای‌گذاری شده است، ارزیابی می‌کند. برنامه درسی مذکور، تعامل با متخصصان، بازدید از محل، تکالیف یادگیری کاربردی و بازتاب ساختاریافته را برای حمایت از مشارکت زودهنگام دانشجویان با زمینه‌های حرفه‌ای و اجتماعی ادغام نمود. با استفاده از طرح آمیخته همگرا (n = 89)، این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در این برنامه درسی با هویت حرفه‌ای و احساس تعلق دانشجویان در دوره گذار به دانشگاه ارتباط دارد یا خیر. رشته‌های مرتبط با سلامت که در آن‌ها مواجهه حرفه‌ای معمولاً به تعویق می‌افتد، به عنوان مقایسه زمینه‌ای مورد استفاده قرار گرفتند. دانشجویانی که برنامه درسی WIL سال اول را تجربه کردند، هویت حرفه‌ای قوی‌تری به ویژه در ارتباط با احساس تعلق حرفه‌ای و شناسایی با حرفه آینده گزارش دادند. یافته‌های کیفی نشان داد که تعامل با متخصصان، تکالیف اصیل و بازتاب هدایت‌شده به دانشجویان کمک کرد تا نقش‌های حرفه‌ای را تجسم کرده و درک روشن‌تری از مسیرهای شغلی پیدا کنند، در حالی که دانشجویان فاقد مواجهه ساختاریافته زودهنگام، تجربه‌ای اکتشافی‌تر در سال اول داشتند که بر یادگیری رشته‌ای و ارتباط با همسالان متمرکز بود. این پژوهش با قرار دادن WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی بدون کارورزی در سال اول به عنوان فرایندی هویت‌ساز، نه صرفاً مداخله‌ای برای اشتغال‌پذیری در مراحل پایانی، به ادبیات WIL کمک می‌کند. همچنین یک مدل برنامه درسی مقیاس‌پذیر برای حمایت از گذار، احساس تعلق و توسعه شغلی از طریق یادگیری مبتنی بر مشاهده عمل حرفه‌ای پیشنهاد می‌کند.

Career planning may be relevant not only to students' future career development but also to their current engagement in university learning. Using cross-sectional questionnaire data from 2100 students at one university in Shandong Province, China, this study examined the associations between career planning and learning engagement using multiple linear regression and a parallel intermediary-variable model with bootstrap estimation of indirect associations. Higher career-planning scores were positively associated with overall learning engagement and with cognitive, behavioral, and practical engagement. Among the three career-planning dimensions, planning execution showed the largest estimated coefficient for overall learning engagement. Professional identity and academic self-efficacy accounted for significant statistical indirect associations between career planning and learning engagement, and the estimated indirect association through academic self-efficacy was numerically larger. The interaction between career planning and undergraduate type was not statistically significant, providing no evidence of moderation in this sample. These findings extend research on career development by linking students' career-planning activities with their current learning engagement in vocational and applied undergraduate education. They also identify structured career-planning modules, goal-monitoring activities, individualized feedback, mentoring, and support for academic confidence as potential approaches warranting future evaluation in student-support programs. The cross-sectional, single-institution design precludes causal conclusions and limits generalization beyond the study context.

برنامه‌ریزی شغلی ممکن است نه تنها با توسعه شغلی آینده دانشجویان، بلکه با میزان مشارکت فعلی آن‌ها در یادگیری دانشگاهی مرتبط باشد. با استفاده از داده‌های پرسشنامه‌ای مقطعی از ۲۱۰۰ دانشجو در یک دانشگاه در استان شاندونگ چین، این مطالعه ارتباط بین برنامه‌ریزی شغلی و مشارکت در یادگیری را با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه و مدل متغیر میانجی موازی با برآورد بوت‌استرپ برای ارتباطات غیرمستقیم بررسی کرد. امتیازهای بالاتر برنامه‌ریزی شغلی با مشارکت کلی در یادگیری و همچنین با مشارکت شناختی، رفتاری و عملی رابطه مثبت داشت. در میان سه بعد برنامه‌ریزی شغلی، اجرای برنامه‌ریزی بیشترین ضریب برآوردشده را برای مشارکت کلی در یادگیری نشان داد. هویت حرفه‌ای و خودکارآمدی تحصیلی سهم معناداری در ارتباطات غیرمستقیم آماری بین برنامه‌ریزی شغلی و مشارکت در یادگیری داشتند و ارتباط غیرمستقیم برآوردشده از طریق خودکارآمدی تحصیلی از نظر عددی بزرگ‌تر بود. تعامل بین برنامه‌ریزی شغلی و نوع مقطع کارشناسی از نظر آماری معنادار نبود و شواهدی از تعدیل‌گری در این نمونه ارائه نشد. این یافته‌ها پژوهش‌های مربوط به توسعه شغلی را با پیوند دادن فعالیت‌های برنامه‌ریزی شغلی دانشجویان به مشارکت فعلی آن‌ها در یادگیری در آموزش کارشناسی فنی و کاربردی گسترش می‌دهد. همچنین، ماژول‌های ساختاریافته برنامه‌ریزی شغلی، فعالیت‌های پایش هدف، بازخورد فردی، مشاوره و حمایت از اعتماد به نفس تحصیلی را به عنوان رویکردهای بالقوه‌ای که نیازمند ارزیابی آینده در برنامه‌های حمایت از دانشجو هستند، شناسایی می‌کند. طراحی مقطعی و تک‌دانشگاهی مطالعه، نتیجه‌گیری علی را منتفی و تعمیم‌پذیری فراتر از بستر پژوهش را محدود می‌کند.