mentoring

Yayasan Cahaya Ilmu is a social and religious institution in Lawang Kuta Hamlet, Lembar Village, West Lombok Regency, that fosters 11 adolescent and young adult beneficiaries aged 13–18 years with orphan, double-orphan, and underprivileged family backgrounds. Prior to this program, the beneficiaries had not received structured mentoring in Al-Islam and Kemuhammadiyahan (AIK), consistent with national data indicating high school dropout rates in West Nusa Tenggara. This community service program aimed to improve participants' understanding of Islamic values, cultivate knowledge of Muhammadiyah's ideology, and build noble character and independence. The method adapted a Participatory Action Research approach, implemented over one month through eight scheduled visits (twice weekly), combined with independent daily worship habituation supervised by the foundation's mentor. Results showed improvement across all indicators: the average AIK comprehension score increased from 50.5 to 80.6 (scale of 100); 91% of participants were able to perform prayer according to fiqh standards; 91% showed improvement in Qur'anic recitation quality using the tahsin method and 100% of participants successfully memorized five short surahs. Outputs produced include a two-volume AIK module, Qur'anic storyboards, daily worship monitoring tables, and the establishment of an independent study circle (halaqah mandiri) as a form of program sustainability.

This study examined the classroom and instructional management practices of new and experienced teachers and their relationship with students’ learning engagement in selected public secondary schools in Cortes District, Division of Bohol, during School Year 2026–2027. Anchored in the Classroom Management Scripts Model, Instructional Clarity Framework, Multidimensional Student Engagement Framework, and Huberman’s Teacher Career Cycle, the study employed a quantitative comparative-correlational research design. Respondents comprised 15 new teachers, 46 experienced teachers, and 278 students, totaling 339 participants. Data were gathered using a researcher-modified, validated, and pilot-tested questionnaire and analyzed through descriptive statistics, Pearson product–moment correlation, and independent-samples t-tests. Results revealed consistently high classroom and instructional management practices among both teacher groups, with no statistically significant differences. Classroom management and instructional management exhibited a strong positive relationship (r = 0.724, p < 0.001), whereas neither classroom management (r = 0.040, p = 0.760) nor instructional management (r = −0.062, p = 0.635) was significantly associated with students’ overall learning engagement. Students taught by new teachers demonstrated significantly higher overall and emotional engagement (p = 0.017), while behavioral and cognitive engagement showed no significant differences. The study concluded that teaching experience alone does not determine management effectiveness and that favorable management practices do not necessarily correspond to higher student engagement. A school-based professional development program emphasizing mentoring, collaborative lesson planning, peer observation, and instructional improvement was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by promoting effective teaching, inclusive learning environments, and continuous professional growth. Its educational and institutional sustainability contribution lies in providing localized evidence to guide sustained professional development and improvements in students’ learning experiences.

This study aimed to analyze the tutor competency improvement strategy in implementing inclusive education at the Al-Ghozali Community Learning Center (PKBM) in Lubuk Banjar Village, Lubuk Raja District, Ogan Komering Ulu Regency. This study used a qualitative approach with descriptive methods. Data were obtained through interviews, observations, and documentation related to the implementation of the tutor competency improvement program and the inclusive learning process. The analysis was conducted descriptively by considering the stages of the competency development strategy and their impact on learning implementation. The results showed that the tutor competency improvement strategy was implemented through training, workshops, coaching, supervision, discussions between tutors, and independent learning. These strategies support the development of four aspects of tutor competency: pedagogical, personality, professional, and social. Improved pedagogical competency is seen in the tutor's ability to adapt learning methods and media to the diverse characteristics of students. Personal competency is reflected in patience, empathy, and responsibility, while professional competency develops through mastery of material and understanding of inclusive education. Social competency is also strengthened through communication and collaboration with students, fellow tutors, and PKBM managers. However, its implementation still faces obstacles such as limited facilities and infrastructure, a lack of specialized training in inclusive education, and differences in student abilities. This study concluded that improving tutor competency requires a systematic and sustainable approach through institutional support, mentoring, and regular evaluation to achieve inclusive, adaptive, and high-quality non-formal education services.

Non-Commissioned Officers (NCOs) provide frontline guidance and support in demanding military environments, where operational workloads can affect personnel well-being and performance. This study described junior enlisted personnel’s assessments of NCO leadership, occupational burnout, and operational performance at the 560th Air Base Group, Brigadier General Benito N. Ebuen Air Base, during 2026, and examined challenges encountered by First Sergeants. A descriptive survey design involved 180 junior enlisted personnel selected from 326 eligible personnel through squadron-stratified sampling, supplemented by qualitative accounts from 11 First Sergeants. Adapted questionnaires measured four leadership dimensions, three burnout dimensions, and four performance dimensions; frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and thematic analysis were used. Leadership ratings ranged from 3.9236 for supervision, mentorship, and welfare support to 4.0361 for task guidance. Emotional exhaustion was moderate (M = 2.7833), whereas depersonalization (M ≈ 2.42) and reduced personal accomplishment (M = 2.1375) were low. Operational performance ratings were favorable (M = 4.0056–4.1667). Interview accounts identified manpower shortages, inadequate resources, strain on personnel welfare, and interpersonal leadership concerns. The findings informed a proposed Leadership Enhancement and Sustainability Framework prioritizing staffing, mentoring, workload management, and leadership integrity. Because the thesis did not report predictive regression or correlation tests, the results support descriptive assessment and an intervention proposal rather than established statistical prediction.

The transition from secondary school to higher education is a critical period that shapes students' academic engagement, social integration, and persistence. Despite increased access to higher education in South Africa, many first-year students enter university with expectations that differ substantially from their subsequent experiences, creating adjustment challenges. Guided by Tinto's Theory of Student Integration and Educational Transition Theory, this study explored first-year students' expectations. It examined how students perceived and experienced mismatches between these expectations and the realities of university life. The study adopted an interpretivist qualitative research paradigm and an exploratory descriptive design. Data were collected through three focus group discussions with 21 purposively selected first-year students at a comprehensive university in KwaZulu-Natal, South Africa. They were analysed using reflexive thematic analysis. The findings revealed an expectation–reality mismatch in three areas: social integration and peer relationships, course selection and academic guidance, and academic workload alongside self-directed learning demands. Participants who identified as first-generation students described experiencing additional transition difficulties, which they associated with limited social and cultural capital, inadequate career guidance, and low digital literacy. Participants also associated persistent socioeconomic inequality with these difficulties. The study concludes that expectation–reality mismatch is a psychologically meaningful mechanism through which structural inequality translates into experiences of uncertainty, diminished belonging, and academic disengagement during the first year. Strengthened orientation, mentoring, academic advising, and digital literacy support are recommended to improve student adjustment, engagement, and retention.

While existing literature recognises mentorship as an important strategy for leadership development, there is limited empirical understanding of how women experience and negotiate mentorship as they advance into school leadership in the South African context. Despite policy efforts to promote gender equity, women remain underrepresented in school leadership, and the role of mentorship in addressing this disparity remains insufficiently understood. This study explores mentorship as a relational mechanism through which women negotiate access, leadership identity, and social capital in their advancement into school leadership. An interpretive qualitative design, underpinned by a narrative phenomenological approach and informed by Social Capital Theory, was used to explore the experiences of six purposively selected women leaders from township schools in a single district in KwaZulu-Natal. Data were generated through semi-structured interviews and were analysed thematically. Participants reported that supportive mentoring relationships provided them with confidence, professional visibility, networking opportunities, leadership guidance, and encouragement to pursue leadership positions. Participants with limited access to mentorship described feelings of isolation, reduced access to leadership guidance, and fewer opportunities for professional development. They also reported seeking mentorship through external professional networks and women-centered spaces when support within their immediate school environments was limited. Some participants described mentoring relationships characterised by unequal power dynamics, limited trust, or inappropriate behaviour. Based on these accounts, the researchers interpret mentorship as an uneven, relational, and context-dependent mechanism through which women negotiate access to professional resources, leadership identity, and social capital. The findings suggest that mentorship can facilitate women's leadership development when relationships are supportive and trusting, but may also constrain agency when mentoring relationships reproduce hierarchical and gendered power relations. The study, therefore, extends understanding of mentorship by shifting attention from the mere availability of mentors to the relational, institutional, and power conditions that shape how mentorship is experienced and mobilised. Although limited by its small, context-specific sample, the study provides contextually grounded insights into mentorship and women's advancement into school leadership. It highlights the need for structured, responsive, and gender-sensitive mentoring opportunities.

This study examines how peer learning, mentoring, and alumni engagement jointly relate to student employability, using bibliometric and thematic analysis of 117 peer-reviewed articles indexed in Scopus (2010–2025). Publications increased markedly after 2019, reflecting growing scholarly interest in this area. Three interdependent thematic clusters emerged: peer learning as a foundation for teaching and learning practice; mentoring and experiential learning as supports for post-graduation career development; and alumni relations as a bridge between universities and workplaces. Based on these patterns, the study proposes a developmental ecosystem model of employability integrating pedagogy, relationships, and experiential learning, and suggests management education is shifting toward experiential, network-based approaches.

Secondary students in Malaysia turn away from STEM partly because the curriculum content is abstract and disconnected from real life. This mixed-methods study evaluated a Student-as-Trendsetter framework in which 10 gifted students codesigned 3D-printed STEM kits and mentored 88 peers. The classroom participants highly rated the peer-led sessions (M = 4.14–4.57), including the trendsetters’ expertise (M = 4.35). The trendsetters’ self-rated technical competency decreased significantly after the project (from 4.30–4.90 to 1.80–3.00; p < .001). Reflective journals showed that this decline was a healthy recalibration: moving from digital design to physical fabrication exposed real engineering constraints and built grounded, resilient confidence. The framework offers a low-cost route to engaging in student-led STEM learning.

Folk Development Colleges (FDCs) are intended to equip young people and adults with practical capabilities for productive work, yet little is known about graduates’ transition from training to self-employment. This study explored how vocational training, entrepreneurship education, and life-skills training were perceived to support graduates’ self-employment in two selected FDCs in Mtwara Region, Tanzania. Guided by Human Capital Theory, it used an interpretivist qualitative multiple-case design. Thirty-six participants were selected purposively: 24 graduates, 10 tutors, and two principals. Data were collected through two focus group discussions and semi-structured interviews, then analysed using reflexive thematic analysis. Participants reported that vocational training developed practical competencies applied in tailoring, agriculture, poultry keeping, welding, food processing and other income-generating activities. Entrepreneurship education strengthened opportunity recognition, business planning, costing, marketing, record-keeping and financial management, while life-skills training supported communication, teamwork, leadership, problem-solving, adaptability and confidence. Experiential learning connected the three training components. However, outdated or insufficient equipment, restricted finance and markets, weak mentorship and industry linkages, limited incubation support and incomplete graduate tracking constrained application. FDC programmes therefore provided complementary preparation for self-employment, but training alone could not ensure enterprise establishment or continuity. Modern resources, sustained practical learning, stronger enterprise-support linkages and systematic graduate tracking are required. As the evidence is context-specific and self-reported, the findings indicate perceived contributions rather than causal effects or verified long-term business sustainability.

ABSTRACT The Merdeka Belajar Kampus Merdeka (MBKM) program provides learning experiences that require students to adapt, learn from experience, and develop innovative ideas. Individual differences in personality may be associated with variations in these abilities, making further investigation of personality dimensions necessary. This study aimed to analyze the role of the five Big Five personality dimensions in predicting learning agility and innovative behavior among MBKM participants. A quantitative approach with a cross-sectional correlational design was employed, involving 303 students who were currently participating in or had previously participated in MBKM activities. Participants were selected using a non-probability sampling technique. Data were collected through self-report questionnaires and analyzed using Confirmatory Factor Analysis (CFA) and multivariate regression with Mplus 8.4. The results indicated that openness to experience was the strongest positive predictor of innovative behavior (β = 0.422; p < 0.001) and learning agility (β = 0.361; p < 0.001). Conscientiousness and extraversion were also positively associated with both outcomes. In contrast, agreeableness was negatively associated with innovative behavior (β = −0.116; p = 0.016) but was not significantly associated with learning agility. Neuroticism showed no significant association with either outcome. These findings highlight the relevance of personality characteristics in understanding variations in student competencies and support the development of adaptive MBKM mentoring programs without using personality profiles as the sole basis for student selection. ABSTRAK Program Merdeka Belajar Kampus Merdeka (MBKM) memberikan pengalaman belajar yang menuntut mahasiswa mampu beradaptasi, memanfaatkan pengalaman, dan mengembangkan gagasan inovatif. Perbedaan karakteristik individu diduga berkaitan dengan variasi kemampuan tersebut, sehingga perlu dikaji melalui dimensi kepribadian. Penelitian ini bertujuan menganalisis peran lima dimensi Big Five personality dalam memprediksi learning agility dan perilaku inovatif mahasiswa peserta MBKM. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain korelasional cross-sectional yang melibatkan 303 mahasiswa yang sedang atau pernah mengikuti kegiatan MBKM. Sampel diperoleh melalui teknik non-probability sampling. Data dikumpulkan menggunakan kuesioner laporan diri dan dianalisis dengan Confirmatory Factor Analysis (CFA) serta regresi multivariat menggunakan Mplus 8.4. Hasil penelitian menunjukkan bahwa openness to experience merupakan prediktor positif terkuat bagi perilaku inovatif (β = 0,422; p < 0,001) dan learning agility (β = 0,361; p < 0,001). Conscientiousness dan extraversion juga berhubungan positif dengan kedua variabel tersebut. Sebaliknya, agreeableness berhubungan negatif dengan perilaku inovatif (β = −0,116; p = 0,016), tetapi tidak signifikan terhadap learning agility. Neuroticism tidak menunjukkan hubungan signifikan dengan kedua variabel. Temuan ini menegaskan relevansi karakteristik kepribadian dalam memahami variasi kompetensi mahasiswa, sekaligus mendukung pengembangan pendampingan MBKM yang adaptif tanpa menjadikan profil kepribadian sebagai dasar tunggal seleksi mahasiswa.

This reflective essay examines the establishment of the Research Guild in King’s Digital, a department at King’s College London specialising in online and blended postgraduate education. The Research Guild is an internally created, mentor-supported community of practice designed to help professional services staff engage more confidently in educational research and scholarship. Using an autoethnographic approach and a systems thinking lens, I explore how the Guild emerged in response to a recurring pattern: teams highly effective at delivery but lacking time, infrastructure and perceived legitimacy to undertake inquiry. The essay describes how mentoring through the ALT ELESIG Scholar Scheme, a training needs analysis survey and three structured development pathways (literature review, conference participation and research projects) combined to make evidence-seeking feel more normal, safe and worthwhile. I highlight key outcomes and persistent tensions around time, equity and sustainability, arguing that staff development is most transformative when treated as a deliberately designed ecosystem of scaffolds, feedback loops and shared identity rather than a series of isolated activities.

This community service activity is motivated by the gap in practical competence among students at SMKS Binong Permai in facing the 2026 Vocational Competency Examination compared to industry standards. The primary objective of this program is to enhance the technical readiness and professionalism of students in Office Automation and Governance (OTKP) as well as Accounting and Institutional Finance (AKL) through the synchronization of academic expertise and practical needs. The activity was conducted on April 25 and 30, 2026, involving all 95 final-year students, consisting of 65 OTKP students and 30 AKL students. The method applied was Vocational Intensive Mentoring, consisting of intensive technical guidance (technical coaching) and independent competency test simulations with service excellence role-play involving lecturers and peer student tutors. Evaluation results demonstrated a significant increase in material comprehension, with average post-test scores exceeding 80. Furthermore, a 100% passing rate was achieved (95 out of 95 students were declared competent), successfully producing systematic executive work agenda drafts and accurate financial reports following junior accounting technician standards. In conclusion, this simulation mentorship not only achieved the 100% passing rate target but also fostered a strategic mindset and digital proficiency relevant to modern workforce requirements.

This study assessed the extent of instructional supervision practices among head teachers in public primary schools in Kibondo District, Tanzania. The study was guided by the positivist research paradigm and employed a mixed-methods approach using a convergent parallel research design. A total of 294 participants were involved in the study, comprising 12 head teachers, 272 primary school teachers, 9 Ward Education Officers (WEOs), and 1 District Education Officer (DEO). Head teachers, WEOs, and the DEO were selected using purposive sampling, while primary school teachers were selected through simple random sampling. Quantitative data were collected using structured questionnaires administered to teachers, while qualitative data were obtained through interviews with head teachers, WEOs, and the DEO. Documentary review was also used to examine supervision schedules, classroom-observation records, lesson-plan monitoring records, and teachers’ feedback records. Quantitative data were analysed using the Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) through descriptive statistics, particularly means and standard deviations, while qualitative data were analysed thematically. The findings revealed that instructional supervision practices were generally implemented at low to moderate levels. Maintaining written supervision records received the highest rating (M = 2.80, SD = 1.40), followed by organising school-based professional development (M = 2.65, SD = 1.40) and encouraging peer observation and mentoring (M = 2.61, SD = 1.44). In contrast, classroom-focused activities recorded relatively lower ratings, including reviewing teachers’ schemes of work (M = 2.26, SD = 1.51), classroom observation (M = 2.27, SD = 1.48), checking lesson plans (M = 2.29, SD = 1.47), and monitoring continuous assessment practices (M = 2.29, SD = 1.53). Qualitative and documentary evidence indicated that competing administrative responsibilities, staffing constraints, and other school-level demands constrained the consistent implementation of classroom-focused supervision. The study concludes that instructional supervision was implemented unevenly, with relatively greater emphasis on administrative documentation and professional development activities than on direct classroom-focused supervision. The study recommends strengthening head teachers’ instructional leadership competencies, reducing competing administrative workloads, addressing staffing constraints, and establishing systematic mechanisms for regular classroom observation, constructive feedback, professional development, and follow-up of instructional practices.

This study examined the alignment between professional development opportunities and instructional practices among public kindergarten teachers at West City Elementary School, Dumaguete City, during school year 2025–2026. Guided by the integrated Gibbs–ERA reflective framework, it employed a descriptive-correlational design and total enumeration of seven kindergarten teachers. Data were collected through an adapted structured questionnaire administered via Google Forms and analyzed using descriptive statistics and Spearman’s rank-order correlation. Respondents rated trainings and seminars (reported composite mean = 3.29), coaching and mentoring (3.48), classroom management (3.88), and teaching strategies (3.89) positively. Teachers particularly endorsed collaborative coaching, effective use of classroom time, supportive student–teacher relationships, differentiation, and adjustment of teaching strategies. Professional development opportunities had a very strong positive association with reported instructional practices (Spearman’s ρ = .860, p = .013, n = 7). These self-reported findings suggest that professional learning and instructional practice are closely aligned in the school, although the single-school, small-sample design cannot establish causality or verify changes in pupil outcomes. The study recommends sustained, school-based training, peer coaching, mentoring, instructional observation, and structured reflection to support transfer of professional learning to everyday teaching.

Students' ability to read the Qur'an and memorize short surahs at MI Muhammadiyah Sidorejo remains low. This condition is reflected in inaccurate hijaiyah letter pronunciation, limited reading fluency, and difficulties in memorizing short surahs accurately. An initial assessment of 32 students showed an average group score of 75. Method: The mentoring program was conducted over two months and involved 32 students and relevant school stakeholders in identifying learning needs, planning activities, implementing interventions, observing progress, and reflecting on the results. The talaqqi method was used through reading demonstrations, imitation, and direct correction, while tikrar was applied through repeated recitation to strengthen memorization. Data were collected through observation, practical assessments, and documentation, then analyzed by comparing average scores before and after the program. Findings: The average group score increased from 75 to 90, representing a 15-point difference or a 20% relative increase from the initial score. Conclusion: Structured mentoring through talaqqi and tikrar can support the development of Qur'anic reading and short-surah memorization skills. Novelty/Originality: This program integrates reading guidance and memorization practice into a single activity and documents its implementation and outcomes through observations and pre- and post-program score comparisons

Effective school leadership is vital to school management, teacher performance, and quality education. This study examined the leadership skills, core behavioral skills, and administrative practices of public secondary school heads in the Schools Division of Cagayan de Oro City during the school year 2025–2026. It assessed key leadership and behavioral competencies and determined their relationships with administrative practices. A descriptive-correlational design was used, with universal sampling of 105 school heads. Data were gathered through a standardized questionnaire anchored on the Results-Based Performance Management System and the Philippine Professional Standards for School Heads. Frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and Pearson correlation were used. Findings showed high levels of leadership skills, core behavioral skills, and administrative practices. People development was the strongest leadership dimension, while teamwork and innovation were the most evident core behavioral competencies. Managing school operations and resources, and focusing on teaching and learning, were among the strongest administrative practices. The study found significant positive relationships between leadership skills and administrative practices, and between core behavioral skills and administrative practices. The study concludes that effective school leadership requires a combination of people leadership, professional behavior, instructional leadership, strategic management, and administrative competence. It recommends needs-based leadership development, mentoring and coaching, stronger results-focused practices, ongoing instructional leadership training, stakeholder engagement, reflective practice, and individualized professional development plans to support the continued growth of school heads.

This study examines the role of the Ittihadul Muballighin Institute (LIM) of Lirboyo Islamic Boarding School in designing ulama cadre education through the Ramadhan Safari program. LIM is an internal da’wah institution of the pesantren that prepares senior students (santri) to become preachers who master Islamic knowledge and are able to apply it contextually in society. Using a descriptive qualitative approach, data were collected through observation, interviews, and documentation involving LIM administrators, field coordinators, trainers, program participants, and community members, and were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman with source and method triangulation. The findings show that LIM plays an active role through participant selection, intensive pre-departure training, field mentoring, and post-activity evaluation; that cadres participate in ritual, socio-religious, educational, and socio-cultural activities; and that LIM plays a passive role by providing facilities, institutional legitimacy, administrative support, and social networks. The program strengthens participants’ da’wah communication competence, resilience, and sincerity, and is consistent with the principles of experiential learning. The study concludes that the Ramadhan Safari is an integrative, contextual, and sustainable ulama cadre education design within the traditional pesantren framework.

This qualitative descriptive study examined the perspectives of teachers with direct experience implementing the push-in model in general education classrooms in selected schools in Nevada, California, Arizona, and New Mexico, United States. It explored perceived educational value, implementation challenges, collaborative practices, professional roles, and opportunities for growth, and used the findings to formulate the Collaborative Push-In Enhancement Program (C-PEP). Participants were purposively selected from teachers experienced in push-in delivery or collaboration; the methodology described 11 co-participants, although another part of the dissertation reports a different sample count. Semi-structured interview accounts were examined using the six-phase thematic-analysis approach described in the dissertation. Five overarching themes were developed: push-in as inclusive and collaborative support for diverse learners; navigation of instructional, structural, and relational challenges; collaboration as the foundation of effective implementation; evolving instructional roles and complementary push-in/pull-out functions; and professional growth with holistic student development. Participants described greater classroom participation, confidence, access to grade-level teaching, and belonging, while emphasizing constrained planning time, scheduling, resources, and ambiguous teacher roles. The proposed C-PEP integrates differentiated instruction, problem-solving, co-planning, role clarification, mentoring, learner monitoring, and sustainability measures. Findings concern teachers’ reported experiences rather than independently measured student outcomes. The study highlights how inclusive practice depends on both responsive instruction and organizational support.

The purpose of this study is to give an overview of the evolution of digital learning paradigms, its implementation in Indian institutions and the challenges and opportunities which it provides. The review also seeks to identify gaps in the current research that can be used to direct future empirical and theoretical research. The study adopts a systematic literature review methodology to explore the academic literature on the topic of online education and digital learning paradigm in India. Secondary data sources such as peer-reviewed journal articles, conference proceedings, government reports, policy documents and institutional publications were referred for the exhaustive review of literature. The search strings and keywords used were in various combinations such as online education, digital learning, distance education, e-learning, MOOCs, SWAYAM, OER and ICT in education and e-learning in Indian higher education. Only English-language publications that had an Indian focus were considered. To ensure comprehensive coverage, conceptual, empirical and review studies were included. The literature was broken down into themes and the following main categories were identified: distance learning, online education models, digital learning technologies, OER initiatives and national educational platforms. This systematic synthesis enables the structured understanding of the developments, trends and research gaps in the field. It is evident in the literature that low completion rates, lack of multilingual content, digital divide issues as well as a lack of learner engagement and mentoring, are still issues. However, the platforms are crucial for lifelong learning and skill development.

Background Cumulative exposure to adverse childhood experiences (ACEs) is associated with an increased risk of substance use, overdose, and suicide. Rural children are more likely to experience most ACEs. There is limited literature contextualizing rural individuals’ experiences with ACEs. Public Health 3.0 calls for multisector partner engagement to generate collective impact. The purpose of this study was to evaluate rural providers’ perspectives on challenges and recommendations for ACEs mitigation in their community from a cross-sector context. Participants and setting Participants were 74 providers enrolled in an online ACEs training. Participants lived and/or worked in five rural Missouri counties with high drug overdose death rates. Methods This was a conventional content analysis of written responses to structured discussion prompts from three training modules. Analysis included familiarization, inductive identification of major codes, and refinement of codes, followed by independent coding by two authors until consensus, and reporting major patterns. Artificial intelligence supported preliminary code development. An adapted Sequential Intercept Model (SIM) framework organized challenges and recommendations by setting. Results Results included personal stories about how ACEs impacted their communities through overdose, suicide, homelessness, unemployment, and adverse health effects. Settings included schools, government, healthcare, daycares, criminal justice, Extension, fire departments, libraries, and nonprofits. Participants recommended expanding the ACEs definition to include satanic abuse, bullying, incest, war, genocide, military family stressors, and death of a loved one. Intervention recommendations included whole-family interventions, community-wide training, trauma-informed training, expanded access to treatment, classes in prison/jails, and fostering positive childhood experiences. Conclusion Community voice is necessary to contextualize setting-specific insights that inform development of upstream interventions appropriate for and tailored to the community. Participants identified both strategies that could be incorporated into everyday practice—including empathy, listening, providing judgment-free and safe spaces, providing food for children experiencing hunger, encouraging positive childhood experiences, mentoring, and connecting individuals with resources for food, shelter, clothing, and mental health—and broader structural changes that may require policy-level action. The adapted SIM organizes these concepts.

Entry-level managers are usually promoted for their technical skills and are then expected to meet targets, lead teams and resolve conflicts with little preparation for the role. This study examined the relationship between workplace stress, mental health and job satisfaction among entry-level managers in Indian organizations. Using a quantitative correlational design, data were collected through an online questionnaire from 47 managers with up to five years of managerial experience across finance, manufacturing, IT/ITES, healthcare and service operations. Most participants reported moderate workplace stress (61.7%), while nearly half (46.8%) reported high job satisfaction. Workplace stress was positively correlated with mental health difficulty (r = .641) and negatively correlated with job satisfaction (r = -.477), and mental health difficulty was negatively correlated with job satisfaction (r = -.536), all at p < .01. Stress explained 41% of the variance in mental health difficulty, and mental health explained 29% of the variance in job satisfaction. When both were considered together, only mental health remained a significant predictor of satisfaction. The findings suggest that the mental health of new managers is central to their job satisfaction and point to the need for training, mentoring and psychological support early in a managerial career.

This community service program aimed to strengthen research competencies among students and lecturers of the Department of Management, Faculty of Economics and Business, Pattimura University, through Structural Equation Modeling (SEM-PLS) training using SmartPLS 4.0. The program involved 44 participants, consisting of 22 students and 22 lecturers, divided into two training sessions. The training methods included lectures, software demonstrations, hands-on practice, and interactive discussions. The materials covered research model development, measurement model evaluation, structural model assessment, hypothesis testing, and interpretation of statistical results. The program provided participants with practical learning opportunities to understand the application of SEM-PLS in quantitative management research. The training is expected to support undergraduate thesis preparation, lecturer research activities, and scientific manuscript development. Continued mentoring and systematic evaluation are recommended to assess improvements in participants' analytical competencies and support sustainable research capacity development.

This study explored the academic validation experiences of internal migrant college students and their implications for proposed psychosocial support activities. Specifically, it examined forms of academic validation, their influence on psychosocial well-being and academic persistence, and challenges in obtaining institutional support. Using a qualitative research design and Interpretative Phenomenological Analysis, the study examined interview accounts from eight internal migrant college students at Cavite State University–Main Campus during the academic year 2025–2026. Findings revealed that students experienced academic validation through faculty recognition, constructive feedback, peer encouragement, and academic achievements. Such experiences fostered motivation, confidence, belonging, and continued academic engagement. Conversely, limited recognition contributed to discouragement, self-doubt, and emotional distress. Participants also described homesickness, social isolation, language barriers, unfamiliar cultural practices, communication difficulties, and hesitation in seeking academic or emotional assistance. Despite these challenges, personal resilience, supportive classmates, and determination helped students adjust and persist in their studies. Based on the findings, the study proposed the BRIDGE Program, emphasizing peer mentoring, support circles, cultural integration, wellness activities, academic assistance, counseling, and opportunities for emotional expression. The study concluded that academic validation and accessible psychosocial support are important to the adjustment and educational persistence of internal migrant students. It aligns with Sustainable Development Goal 3, Good Health and Well-Being; Goal 4, Quality Education; and Goal 10, Reduced Inequalities. Its potential sustainability contribution lies in guiding inclusive institutional support practices that strengthen student welfare, social belonging, and equitable participation in higher education. These practices may also encourage more responsive and supportive campus communities.

Leadership development is essential for Islamic educational institutions seeking to improve educational quality while preserving their religious and ethical foundations. This study aims to examine leadership development strategies, identify factors influencing their implementation, and explore the integration of Islamic ethical principles into leadership development. A systematic literature review (SLR) is designed using the PRISMA 2020 reporting framework and thematic synthesis. The review focuses on individual leadership competencies, organizational practices, and Islamic ethical orientation. The proposed analytical framework encompasses professional development, mentoring, succession planning, and distributed leadership, alongside organizational support, institutional culture, and opportunities to apply professional learning. It also examines how amanah (trustworthiness), ‘adl (justice), and syura (consultation) can connect leadership competence with ethical responsibility. The study’s intended contribution is an integrated conceptual framework for understanding leadership development in Islamic educational institutions and informing context-sensitive leadership programmes. Its practical implications concern leadership preparation, institutional policy, and professional learning. However, the strength of these conclusions will depend on the completeness and quality of the studies identified and included in the review. The study’s originality lies in bringing professional competencies, organizational conditions, and Islamic ethical principles into a common analytical framework.

توسعه رهبری برای مؤسسات آموزشی اسلامی که به دنبال ارتقای کیفیت آموزشی در عین حفظ مبانی دینی و اخلاقی خود هستند، امری ضروری است. هدف این مطالعه بررسی راهبردهای توسعه رهبری، شناسایی عوامل مؤثر بر اجرای آن‌ها و واکاوی ادغام اصول اخلاقی اسلامی در توسعه رهبری است. یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) با استفاده از چارچوب گزارش‌دهی PRISMA 2020 و سنتز موضوعی طراحی شده است. این مرور بر شایستگی‌های فردی رهبری، رویه‌های سازمانی و جهت‌گیری اخلاقی اسلامی تمرکز دارد. چارچوب تحلیلی پیشنهادی شامل توسعه حرفه‌ای، مربی‌گری، برنامه‌ریزی جانشینی و رهبری توزیعی، در کنار حمایت سازمانی، فرهنگ نهادی و فرصت‌های به‌کارگیری یادگیری حرفه‌ای است. همچنین بررسی می‌کند که چگونه امانت (trustworthiness)، عدل (‘adl) و شورا (syura) می‌توانند شایستگی رهبری را با مسئولیت اخلاقی پیوند دهند. هدف این مطالعه ارائه یک چارچوب مفهومی یکپارچه برای فهم توسعه رهبری در مؤسسات آموزشی اسلامی و اطلاع‌رسانی به برنامه‌های رهبری متناسب با زمینه است. پیامدهای عملی آن به آمادگی رهبری، سیاست‌گذاری نهادی و یادگیری حرفه‌ای مربوط می‌شود. با این حال، قوت این نتایج به جامعیت و کیفیت مطالعات شناسایی و وارد شده در مرور بستگی خواهد داشت. نوآوری این مطالعه در گردآوری شایستگی‌های حرفه‌ای، شرایط سازمانی و اصول اخلاقی اسلامی در یک چارچوب تحلیلی مشترک نهفته است.

This community service activity aimed to support English teachers' professional development through technology-based reflective practice. Conducted in 2025 at Taman Mulia Private High School, Kubu Raya Regency, Indonesia, the activity involved 30 English teachers from junior high, senior high, and vocational high schools. The program addressed the need for accessible professional development opportunities that accommodate teachers' teaching responsibilities and other school-related duties. The workshop was facilitated by lecturers in English Language Education and comprised presentations, focused discussions, and hands-on practice. Participants explored the concept and importance of reflective practice and learned to use digital tools to record, analyze, and evaluate their teaching and learning activities. Practical sessions provided opportunities to integrate technology into reflective processes and consider its application in their school contexts. The activity was evaluated using attendance records, observation checklists, observational notes, and a post-event questionnaire. Success criteria included a minimum attendance rate of 80%, at least 80% positive responses regarding the suitability and usefulness of the materials and overall training, and evidence of active participation and engagement. Evaluation results indicated that the workshop was successfully implemented, with active interaction and positive participant perceptions of the training's relevance and usefulness. Future community service activities should include regular training, intensive mentoring, coaching clinics, and professional sharing sessions to support the sustained implementation of technology-based reflective practice. This initiative highlights the potential of digital technology to facilitate practical and continuous professional development for English teachers.

این فعالیت خدمت‌رسانی به جامعه، با هدف حمایت از توسعه حرفه‌ای معلمان زبان انگلیسی از طریق تمرین بازاندیشی مبتنی بر فناوری انجام شد. این فعالیت در سال ۲۰۲۵ در دبیرستان خصوصی تامان مولیا، شهرستان کوبو رایا، اندونزی، با مشارکت ۳۰ معلم زبان انگلیسی از مدارس راهنمایی، دبیرستان و فنی‌وحرفه‌ای برگزار گردید. این برنامه به نیاز به فرصت‌های توسعه حرفه‌ای دست‌یافتنی که با مسئولیت‌های تدریس معلمان و سایر وظایف مرتبط با مدرسه سازگار باشد، پرداخت. کارگاه توسط اساتید گروه آموزش زبان انگلیسی تسهیل‌گری شد و شامل ارائه‌ها، بحث‌های متمرکز و تمرین‌های عملی بود. شرکت‌کنندگان مفهوم و اهمیت تمرین بازاندیشی را بررسی کردند و نحوه استفاده از ابزارهای دیجیتال برای ثبت، تحلیل و ارزیابی فعالیت‌های تدریس و یادگیری خود را آموختند. جلسات عملی فرصت‌هایی را برای تلفیق فناوری در فرآیندهای بازاندیشی و بررسی کاربرد آن در بافت مدارس آنان فراهم آورد. فعالیت از طریق سوابق حضور، چک‌لیست‌های مشاهده، یادداشت‌های مشاهده‌ای و پرسشنامه پس از رویداد ارزیابی شد. معیارهای موفقیت شامل حداقل نرخ حضور ۸۰ درصد، حداقل ۸۰ درصد پاسخ‌های مثبت درباره تناسب و مفید بودن مواد و کلیت دوره آموزشی، و شواهدی از مشارکت و تعامل فعال بود. نتایج ارزیابی نشان داد که کارگاه با موفقیت اجرا شد و تعامل فعال و ادراک مثبت شرکت‌کنندگان از ارتباط و مفید بودن دوره آموزشی مشهود بود. فعالیت‌های آتی خدمت‌رسانی به جامعه باید شامل آموزش‌های منظم، راهنمایی‌های فشرده، کلینیک‌های مربی‌گری و جلسات اشتراک‌گذاری حرفه‌ای باشد تا اجرای پایدار تمرین بازاندیشی مبتنی بر فناوری حمایت شود. این ابتکار، پتانسیل فناوری دیجیتال را تسهیل‌گر توسعه حرفه‌ای عملی و مستمر برای معلمان زبان انگلیسی برجسته می‌سازد.

Purpose: This study examines the role of individual management educators in implementing Responsible Management Education (RME). It addresses a critical gap in the literature, which has disproportionately focused on institutional adoption and programme-level commitments rather than the agency, practices, and development of academics who translate these principles into reality. Methodology: Following PRISMA guidelines, this systematic literature review identified 42 peer-reviewed articles from Google Scholar (2000–2025). The data were analyzed using the inductive Gioia methodology to capture educators' actions and mapped against the UN’s seven Principles for Responsible Management Education (PRME). Findings: The review synthesizes individual academic action into four interconnected, mutually reinforcing themes: curriculum revisions, enhanced external engagement, embodiment of pedagogical changes, and academic development in teaching, learning, and researching (TLR). Crucially, academic development serves as the foundational connective thread, empowering educators with the research capability, credibility, and peer support required to drive the other three dimensions. Implications: For academics, the study demonstrates that RME is enacted through everyday choices in classroom pedagogy and collaborative research. For business school leadership, it highlights that institutional change requires actively supporting educators through protected time, mentoring, and revised workload and promotion incentives that reward responsible scholarship. Originality: By shifting the unit of analysis from the institution to the individual academic, this paper addresses why top-level PRME commitments often decouple into symbolic rhetoric. It contributes to a dynamic conceptual framework that models the individual educator as the central change agent orchestrating curriculum revision, pedagogical innovation, external collaboration, and scholarship. Limitations and directions for future research: This review primarily draws literature from Google Scholar and provides an interpretive thematic synthesis. Future research should empirically validate the framework through surveys and interviews across diverse geographic and developing-economy contexts, while further exploring the under-researched PRME Practice principle. Keywords: Responsible Management Education; PRME; Business Academics; Business Schools; Higher Education

This community service program aims to strengthen teachers' capacity to integrate Islamic values ​​and noble character into vocational education at SMK Babussalam Teluk Pakedai. Research Gap: While Islamic-based character education has been widely discussed, community service programs that systematically integrate Islamic moral values ​​into skill-based vocational subjects and daily religious practices remain limited, particularly in general (non-religious) vocational schools. Novelty: This program develops an integrative model linking vocational competence with Islamic values—specifically ṣidiq (honesty), amānah (responsibility), ta‘āwun (cooperation), and itqan (professionalism)—supported by the teachers' religious backgrounds and the surrounding community environment. Methods: A participatory approach was employed through seminars, workshops, discussions, and implementation mentoring involving 20 teachers. Data were collected using a 20-item Likert scale questionnaire and analyzed using descriptive statistics, the Shapiro–Wilk normality test, and a paired-samples t-test. Results: The mean score increased from 60.95 to 86.80, representing a gain of 25.85 points; the data were normally distributed (p = 0.551), and the difference between the pre-test and post-test was highly significant (t = −20.36; p < 0.001). Significance: The program demonstrates that integrating Islamic values ​​into vocational instruction can enhance teachers' pedagogical competence, religious character, and professional ethics, while providing a replicable model for developing adaptive, professional, and morally grounded vocational education in the Society 5.0 era..

این برنامه خدمات اجتماعی با هدف تقویت توانمندی معلمان در ادغام ارزش‌های اسلامی و اخلاق نیکو در آموزش فنی‌وحرفه‌ای در دبیرستان فنی‌وحرفه‌ای Babussalam Teluk Pakedai اجرا می‌شود. شکاف پژوهشی: اگرچه آموزش مبتنی بر شخصیت اسلامی به طور گسترده مورد بحث قرار گرفته است، اما برنامه‌های خدمات اجتماعی که به طور نظام‌مند ارزش‌های اخلاقی اسلامی را در دروس مهارتی و حرفه‌ای و همچنین در اعمال دینی روزمره ادغام می‌کنند، به ویژه در مدارس فنی‌وحرفه‌ای عمومی (غیرمذهبی)، همچنان محدود هستند. نوآوری: این برنامه یک مدل تلفیقی توسعه می‌دهد که شایستگی‌های فنی‌وحرفه‌ای را با ارزش‌های اسلامی—به طور خاص صدق (راستگویی)، امانت (مسئولیت‌پذیری)، تعاون (همکاری) و اتقان (حرفه‌ای‌گری)—در پیوند با پیشینه دینی معلمان و محیط اجتماعی پیرامون آن‌ها، مرتبط می‌سازد. روش‌ها: رویکرد مشارکتی از طریق برگزاری سمینارها، کارگاه‌ها، بحث‌ها و راهنمایی در اجرای برنامه با مشارکت ۲۰ معلم به کار گرفته شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ۲۰ ماده‌ای بر اساس مقیاس لیکرت گردآوری و با آمار توصیفی، آزمون نرمالیتی Shapiro–Wilk و آزمون t زوجی تحلیل شدند. نتایج: میانگین نمره از ۶۰٫۹۵ به ۸۶٫۸۰ افزایش یافت که نشان‌دهنده افزایش ۲۵٫۸۵ واحدی است؛ داده‌ها توزیع نرمال داشتند (p = ۰٫۵۵۱) و تفاوت بین پیش‌آزمون و پس‌آزمون بسیار معنادار بود (t = −۲۰٫۳۶؛ p < ۰٫۰۰۱). اهمیت: این برنامه نشان می‌دهد که ادغام ارزش‌های اسلامی در آموزش فنی‌وحرفه‌ای می‌تواند شایستگی آموزشی، منش دینی و اخلاق حرفه‌ای معلمان را ارتقا دهد و در عین حال مدلی قابل تکرار برای توسعه آموزش فنی‌وحرفه‌ای سازگار، حرفه‌ای و مبتنی بر اخلاق در عصر جامعه ۵٫۰ ارائه کند.

Hadith literacy is an essential competency for young people in understanding Islamic teachings critically and contextually. The development of digital technology and social media has facilitated access to various sources of religious information while simultaneously increasing the risk of disseminating unauthentic hadiths, developing textual understandings, and promoting inaccurate religious interpretations. This Community Service (PkM) activity aimed to enhance young people's ability to understand, trace, verify, and interpret hadiths critically and contextually. The activity employed a Participatory Action Learning approach consisting of needs assessment, material delivery, practical hadith tracing, critical discussions, mentoring, and evaluation. The training materials covered the introduction to hadith sources, classification of hadith authenticity, takhrij al-hadith methods, verification of digital sources, contextual understanding of hadith, and ethical practices in disseminating religious information through social media. The results indicated an improvement in participants' understanding of how to identify hadith sources and assess their authenticity, as well as their ability to distinguish between reliable religious information and information requiring further verification. The training also encouraged participants to become more critical, reflective, and responsible in consuming and disseminating hadith-related information in digital spaces. Therefore, hadith literacy training can serve as an educational strategy for strengthening critical, moderate, and credible religious understanding among young people.

سواد حدیث یکی از شایستگی‌های اساسی برای جوانان در فهم انتقادی و زمینه‌ای آموزه‌های اسلامی است. توسعه فناوری دیجیتال و رسانه‌های اجتماعی، دسترسی به منابع مختلف اطلاعات دینی را تسهیل کرده و در عین حال خطر انتشار احادیث غیرمعتبر، شکل‌گیری برداشت‌های متنی و ترویج تفسیرهای نادرست دینی را افزایش داده است. این فعالیت خدمت‌رسانی به جامعه (PkM) با هدف ارتقای توانایی جوانان در فهم، پیگیری، راستی‌آزمایی و تفسیر انتقادی و زمینه‌ای احادیث انجام شد. این فعالیت با رویکرد یادگیری کنش مشارکتی شامل نیازسنجی، ارائه مطالب، تمرین عملی پیگیری حدیث، بحث‌های انتقادی، مشاوره و ارزیابی اجرا گردید. محتوای آموزشی شامل معرفی منابع حدیث، طبقه‌بندی اعتبار احادیث، روش‌های تخریج حدیث، راستی‌آزمایی منابع دیجیتال، فهم زمینه‌ای حدیث و رعایت اخلاق در انتشار اطلاعات دینی از طریق رسانه‌های اجتماعی بود. نتایج نشان داد که درک شرکت‌کنندگان از نحوه شناسایی منابع حدیث و ارزیابی اعتبار آن‌ها، همچنین توانایی تمایز بین اطلاعات دینی معتبر و اطلاعات نیازمند راستی‌آزمایی بیشتر، بهبود یافته است. این آموزش همچنین شرکت‌کنندگان را به مصرف و انتشار انتقادی، تأملی و مسئولانه اطلاعات مرتبط با حدیث در فضاهای دیجیتال ترغیب کرد. بنابراین، آموزش سواد حدیث می‌تواند به عنوان راهبردی آموزشی برای تقویت فهم دینی انتقادی، میانه‌رو و معتبر در میان جوانان مورد استفاده قرار گیرد.

This community service study examines the role of communication psychology in fostering children's self-confidence through the “Lomba Islami Anak Ceria” (Cheerful Islamic Children's Competition) held at At-Taqwa Mosque, Gaden Village, Trucuk District, Klaten Regency. The program was initiated following observations that many early childhood and elementary school children attending local Quranic learning centers lacked self-confidence, felt shy, and hesitated to perform publicly. The study employed a participatory approach integrating communication psychology principles, supported by evaluation through direct observation and qualitative reflection. The program consisted of three stages: preparation through TPA mentoring, implementation of competitions, and evaluation. Activities included adhan recitation, Islamic quizzes, calligraphy coloring, short surah recitation, and interactive quizzes. Approximately 100 children from TPAs across Gaden Village participated, supported by 21 student volunteers. The results showed that friendly, empathetic, and supportive communication strategies, combined with equal appreciation for all participants, created a safe and comfortable social environment. Children demonstrated greater enthusiasm, more active participation, and increased courage in interacting and expressing themselves publicly. These findings highlight the importance of positive communication in supporting children's psychological development. This study concludes that a supportive environment grounded in communication psychology can effectively foster self-confidence in early childhood, particularly through engaging, inclusive, and enjoyable Islamic educational activities.

این مطالعه خدمت‌رسانی به جامعه به بررسی نقش روان‌شناسی ارتباطات در پرورش اعتماد به نفس کودکان از طریق «مسابقه اسلامی کودکان شاد» که در مسجد التقوی روستای گادن، بخش تروچوک، شهرستان کلَتن برگزار شد، می‌پردازد. این برنامه پس از مشاهده این موضوع که بسیاری از کودکان پیش‌دبستانی و دبستانی که در مراکز آموزش قرآن محلی شرکت می‌کنند، فاقد اعتماد به نفس بوده، احساس خجالت می‌کنند و در اجرای عمومی تردید دارند، آغاز شد. این پژوهش با رویکرد مشارکتی و با ادغام اصول روان‌شناسی ارتباطات انجام شد و ارزیابی آن از طریق مشاهده مستقیم و بازتاب کیفی صورت گرفت. برنامه شامل سه مرحله بود: آمادگی از طریق مشاوره TPA، اجرای مسابقات و ارزیابی. فعالیت‌ها شامل اذان‌گویی، مسابقه‌های اسلامی، رنگ‌آمیزی خوشنویسی، قرائت سوره‌های کوتاه و مسابقه‌های تعاملی بود. حدود ۱۰۰ کودک از مراکز TPA سراسر روستای گادن با حمایت ۲۱ داوطلب دانشجویی در این برنامه شرکت کردند. نتایج نشان داد که راهبردهای ارتباطی دوستانه، همدلانه و حمایتی همراه با قدردانی برابر از همه شرکت‌کنندگان، محیط اجتماعی امن و راحتی ایجاد کرد. کودکان اشتیاق بیشتری نشان دادند، مشارکت فعال‌تری داشتند و جسارت بیشتری در تعامل و ابراز وجود در جمع پیدا کردند. این یافته‌ها اهمیت ارتباط مثبت را در حمایت از رشد روان‌شناختی کودکان برجسته می‌کند. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که محیط حمایتی مبتنی بر روان‌شناسی ارتباطات می‌تواند به طور مؤثری اعتماد به نفس را در کودکان خردسال، به ویژه از طریق فعالیت‌های آموزشی اسلامی جذاب، فراگیر و لذت‌بخش، پرورش دهد.

ABSTRACT Muhammadiyah schools face challenges in strengthening institutional competitiveness, improving school governance, and developing strategic plans that can guide sustainable school development. Many schools have not yet developed systematic Strategic Plans (Renstra) and school excellence roadmaps, resulting in short-term and less focused development efforts. This community service program aimed to enhance the capacity of principals and teachers in effective school leadership, strategic planning, and the development of school excellence roadmaps in Muhammadiyah schools in Boyolali Regency. The program employed a Participatory Action and Empowerment Model involving 17 Muhammadiyah elementary and junior secondary schools. The activities consisted of training, workshops, mentoring, and evaluation. The results demonstrated improved participants’ understanding of school leadership, institutional governance, strategic planning, and the implementation of strategic and operational plans. In addition, the program produced draft Strategic Plans (Renstra) and school excellence roadmaps that can serve as sustainable development guidelines for participating schools. The program also strengthened collaboration among the university, the Muhammadiyah Regional Board of Boyolali, the Primary and Secondary Education Council, and Muhammadiyah schools in improving educational quality and institutional competitiveness. The findings indicate that mentoring in strategic planning and school excellence roadmap development is an effective strategy for strengthening leadership capacity, governance, and the competitiveness of Muhammadiyah schools. Keywords: Muhammadiyah schools; strategic plan; school excellence roadmap; school leadership; school competitiveness ABSTRAK Sekolah Muhammadiyah menghadapi tantangan dalam meningkatkan daya saing lembaga, memperkuat tata kelola sekolah, serta menyusun perencanaan strategis yang mampu menjadi pedoman pengembangan sekolah secara berkelanjutan. Sebagian sekolah belum memiliki dokumen Rencana Strategis (Renstra) dan roadmap keunggulan yang tersusun secara sistematis sehingga pengembangan sekolah cenderung bersifat jangka pendek dan kurang terarah. Kegiatan pengabdian kepada masyarakat ini bertujuan meningkatkan kapasitas kepala sekolah dan guru dalam kepemimpinan sekolah efektif, penyusunan Renstra, serta pengembangan roadmap keunggulan sekolah Muhammadiyah di Kabupaten Boyolali. Kegiatan dilaksanakan menggunakan pendekatan Participatory Action and Empowerment Model yang melibatkan 17 sekolah Muhammadiyah jenjang SD/MI dan SMP/MTs. Metode yang digunakan meliputi pelatihan, workshop, pendampingan, dan evaluasi. Hasil kegiatan menunjukkan adanya peningkatan pemahaman peserta mengenai kepemimpinan sekolah, tata kelola lembaga, perencanaan strategis, serta implementasi Renstra dan Renop. Selain itu, kegiatan menghasilkan draft Renstra dan roadmap keunggulan sekolah yang dapat digunakan sebagai pedoman pengembangan sekolah secara berkelanjutan. Program ini juga memperkuat sinergi antara perguruan tinggi, PDM Boyolali, Majelis Dikdasmen, dan sekolah Muhammadiyah dalam upaya meningkatkan mutu dan daya saing lembaga pendidikan. Kegiatan pendampingan Renstra dan roadmap keunggulan terbukti menjadi strategi yang efektif untuk memperkuat kapasitas kepemimpinan, tata kelola, dan daya saing sekolah Muhammadiyah. Kata kunci: sekolah Muhammadiyah; Renstra; roadmap keunggulan; kepemimpinan sekolah; daya saing sekolah

چکیده: مدارس محمدیه با چالش‌هایی در زمینه تقویت رقابت‌پذیری نهادی، بهبود حکمرانی مدرسه و توسعه برنامه‌های راهبردی مواجه هستند که می‌تواند راهنمای توسعه پایدار مدرسه باشد. بسیاری از مدارس هنوز برنامه راهبردی (Renstra) و نقشه‌راه برتری مدرسه را به‌صورت نظام‌مند تدوین نکرده‌اند و این امر منجر به تلاش‌های توسعه‌ای کوتاه‌مدت و کم‌تمرکز می‌شود. هدف این برنامه خدمت‌رسانی به جامعه، ارتقاء ظرفیت مدیران و معلمان در رهبری مؤثر مدرسه، برنامه‌ریزی راهبردی و توسعه نقشه‌راه برتری مدرسه در مدارس محمدیه شهرستان بویولالی بود. این برنامه با استفاده از مدل مشارکتی اقدام و توانمندسازی و با مشارکت ۱۷ مدرسه ابتدایی و متوسطه محمدیه اجرا شد. فعالیت‌ها شامل آموزش، کارگاه، مشاوره و ارزیابی بود. نتایج نشان داد که درک شرکت‌کنندگان از رهبری مدرسه، حکمرانی نهادی، برنامه‌ریزی راهبردی و اجرای برنامه‌های راهبردی و عملیاتی بهبود یافته است. علاوه بر این، برنامه منجر به تهیه پیش‌نویس برنامه راهبردی (Renstra) و نقشه‌راه برتری مدرسه شد که می‌تواند به‌عنوان راهنمای توسعه پایدار برای مدارس مشارکت‌کننده مورد استفاده قرار گیرد. این برنامه همچنین همکاری میان دانشگاه، هیئت منطقه‌ای محمدیه بویولالی، شورای آموزش ابتدایی و متوسطه و مدارس محمدیه را در جهت ارتقاء کیفیت آموزشی و رقابت‌پذیری نهادی تقویت کرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که همراهی در برنامه‌ریزی راهبردی و توسعه نقشه‌راه برتری مدرسه، راهبردی مؤثر برای تقویت ظرفیت رهبری، حکمرانی و رقابت‌پذیری مدارس محمدیه است.

This phenomenological study explored the lived experiences of school heads leading Indigenous Peoples (IP) Community Schools in San Agustin and Lianga Districts, Division of Surigao del Sur, during School Year 2025–2026. Seven school heads were purposively selected and interviewed using a semi-structured guide, with data analyzed through thematic analysis. Findings showed that their experiences were shaped by cultural immersion and adaptive leadership, community trust and shared leadership, remote and resource-limited conditions, and fulfillment from learner and community transformation. To address challenges, school heads relied on resourcefulness, stakeholder partnerships, consultation with Indigenous leaders, flexible and participatory governance, and continuous professional learning. The participants also emphasized the need for community-centered governance, culturally responsive and inclusive instructional leadership, sustained Indigenous Peoples Education (IPEd) training and mentoring, adequate resources, and stronger inter-agency support. The study concludes that effective leadership in IP Community Schools is adaptive, relational, culturally responsive, and grounded in sustained collaboration with Indigenous communities and stakeholders.

این پژوهش پدیدارشناختی به بررسی تجربه‌های زیسته مدیران مدارس جامعه اقوام بومی (IP) در مناطق سن آگوستین و لیانگا، حوزه سوریگائو دل سور، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. هفت مدیر مدرسه به‌صورت هدفمند انتخاب و با استفاده از راهنمای نیمه‌ساختاریافته مورد مصاحبه قرار گرفتند و داده‌ها از طریق تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافته‌ها نشان داد که تجربه‌های آنان تحت تأثیر غوطه‌وری فرهنگی و رهبری تطبیقی، اعتماد جامعه و رهبری مشارکتی، شرایط دورافتاده و کمبود منابع، و احساس رضایت از تحول یادگیرندگان و جامعه شکل گرفته است. برای مواجهه با چالش‌ها، مدیران مدارس بر خلاقیت، همکاری با ذی‌نفعان، مشاوره با رهبران بومی، حکمرانی انعطاف‌پذیر و مشارکتی و یادگیری حرفه‌ای مستمر تکیه داشتند. شرکت‌کنندگان همچنین بر ضرورت حکمرانی مبتنی بر جامعه، رهبری آموزشی پاسخگو و فراگیر نسبت به فرهنگ، تداوم آموزش و هدایت IPEd، منابع کافی و حمایت قوی‌تر بین‌سازمانی تأکید کردند. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد که رهبری اثربخش در مدارس جامعه اقوام بومی تطبیقی، رابطه‌محور، پاسخگو به فرهنگ و مبتنی بر همکاری پایدار با جوامع بومی و ذی‌نفعان است.

The transformation of higher education, marked by curriculum changes, digitalization of learning, and demands for quality improvement, places lecturers as strategic actors in realizing superior higher education institutions. However, the development of lecturer competencies still faces various challenges, such as high administrative burdens, a low research culture, limited ongoing training, suboptimal digital literacy, and the lack of internalization of Islamic Religious Education values ​​in the development of lecturer professionalism. This study aims to analyze the actual condition of lecturer competencies, formulate a conceptual model for optimizing lecturer competencies based on Islamic Religious Education, and identify strategies that can support the improvement of higher education quality. The study used a library research method with a descriptive qualitative approach. Data were collected through documentation of various relevant literature, including scientific journals, books, proceedings, regulations, and previous research results, then analyzed using content analysis and thematic analysis. The results show that pedagogical, professional, social, personality competencies, as well as research and community service competencies have a significant influence on the quality of learning, student academic achievement, research productivity, and the quality of higher education institutions. Optimization of lecturer competency can be done through continuous training, mentoring systems, quality-based performance evaluation, utilization of digital technology, and internalization of Islamic Religious Education values ​​such as tauhid, amanah, ihsan, istiqamah, and adab. This research produces a conceptual model that integrates the development of academic competency with the strengthening of Islamic character as a strategy to improve the quality of higher education.

تحول آموزش عالی که با تغییرات برنامه درسی، دیجیتالی‌شدن فرایند یادگیری و الزامات ارتقای کیفیت همراه است، اعضای هیئت علمی را به عنوان بازیگران راهبردی در تحقق دانشگاه‌های برتر مطرح می‌کند. با این حال، توسعه شایستگی‌های اعضای هیئت علمی همچنان با چالش‌هایی نظیر بار بالای امور اداری، ضعف فرهنگ پژوهش، محدودیت آموزش‌های مستمر، سواد دیجیتال کمتر از حد مطلوب و فقدان درونی‌سازی ارزش‌های آموزش معارف اسلامی در توسعه حرفه‌ای اعضای هیئت علمی مواجه است. هدف این پژوهش تحلیل وضعیت واقعی شایستگی‌های اعضای هیئت علمی، تدوین مدل مفهومی بهینه‌سازی شایستگی‌های اعضای هیئت علمی مبتنی بر آموزش معارف اسلامی و شناسایی راهبردهایی است که می‌تواند به ارتقای کیفیت آموزش عالی کمک کند. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای و رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مستندسازی منابع مختلف مرتبط، از جمله مجلات علمی، کتاب‌ها، مجموعه مقالات، مقررات و نتایج پژوهش‌های پیشین گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوا و تحلیل تماتیک بررسی شدند. نتایج نشان می‌دهد که شایستگی‌های آموزشی، حرفه‌ای، اجتماعی، شخصیتی و همچنین شایستگی‌های پژوهشی و خدمات اجتماعی تأثیر معناداری بر کیفیت یادگیری، موفقیت تحصیلی دانشجویان، بهره‌وری پژوهشی و کیفیت دانشگاه‌ها دارند. بهینه‌سازی شایستگی اعضای هیئت علمی می‌تواند از طریق آموزش‌های مستمر، نظام‌های مشاوره‌ای، ارزیابی عملکرد مبتنی بر کیفیت، بهره‌گیری از فناوری دیجیتال و درونی‌سازی ارزش‌های آموزش معارف اسلامی مانند توحید، امانت، احسان، استقامت و ادب صورت گیرد. این پژوهش مدل مفهومی‌ای ارائه می‌دهد که توسعه شایستگی‌های علمی را با تقویت منش اسلامی به عنوان راهبردی برای ارتقای کیفیت آموزش عالی تلفیق می‌کند.

for undergraduate science students. The study tested three hypotheses: (i) Do students benefit academically from a formalized study buddy peer learning program? (ii) Do mentors and protégés benefit equally from participation in the study buddy program? (iii) Does heterogeneity in group members' initial academic performance have an effect on benefits from participation in the study buddy program? To test these hypotheses, we implemented a cohort-based study buddy program in which high-scoring students (mentors) and lower-scoring peers (protégés), following their first assessment scores in a given course, were invited to form study groups. We compared the performance of participants versus non-participants on subsequent assessments, while examining separately the effects for mentors and protégés. Results showed (i) significant grade benefits for participants over non-participants, (ii) similar participation benefits for students in mentor and protégé roles, and (iii) no interaction of competence-based heterogeneity on these effects. Although this study design was unable to assess the nature of the study buddy interactions, the grade performance data highlight the program as a cost-effective and scalable approach to enhance students' educational experiences. The data also emphasize the value of reducing barriers to collaborative learning in higher education.

برای دانشجویان علوم در مقطع کارشناسی، این پژوهش سه فرضیه را مورد آزمون قرار داد: (۱) آیا دانشجویان از برنامه یادگیری همیار تحصیلی به صورت رسمی به لحاظ تحصیلی بهره‌مند می‌شوند؟ (۲) آیا راهنماها (mentors) و شاگردان (protégés) به طور یکسان از مشارکت در برنامه همیار تحصیلی سود می‌برند؟ (۳) آیا ناهمگنی در عملکرد تحصیلی اولیه اعضای گروه بر میزان بهره‌مندی از مشارکت در برنامه همیار تحصیلی تأثیر دارد؟ برای آزمون این فرضیه‌ها، یک برنامه همیار تحصیلی مبتنی بر گروه‌های هم‌دوره‌ای اجرا شد که در آن دانشجویان با نمرات بالا (mentors) و همتایان با نمرات پایین‌تر (protégés)، پس از کسب نمرات اولین ارزیابی در یک درس معین، به تشکیل گروه‌های مطالعاتی دعوت شدند. عملکرد شرکت‌کنندگان با غیرشرکت‌کنندگان در ارزیابی‌های بعدی مقایسه شد و اثرات برای راهنماها و شاگردان به طور جداگانه بررسی گردید. نتایج نشان داد: (۱) مزایای معنادار نمره‌ای برای شرکت‌کنندگان نسبت به غیرشرکت‌کنندگان، (۲) مزایای مشابه مشارکت برای دانشجویان در نقش‌های راهنما و شاگرد، و (۳) عدم وجود تعامل معنادار ناهمگنی مبتنی بر شایستگی بر این اثرات. اگرچه طراحی این مطالعه امکان ارزیابی ماهیت تعاملات همیار تحصیلی را فراهم نکرد، داده‌های عملکرد نمره‌ای، این برنامه را به عنوان رویکردی مقرون‌به‌صرفه و مقیاس‌پذیر برای ارتقای تجربه آموزشی دانشجویان برجسته می‌کند. همچنین داده‌ها بر اهمیت کاهش موانع یادگیری مشارکتی در آموزش عالی تأکید دارند.

Industry-led mentoring is a strategic tool that can bridge the gap between academic knowledge and practical expertise, providing mentees with skills development opportunities that stretch beyond what can be learned via classroom-based educational approaches alone. Mentoring is now commonplace within organisational life, but is less common within UK university business schools. This suggests a knowledge gap in terms of understanding how mentoring can be embedded as a complementary tool to improve student skills development within business schools. The aim of this study was to explore the perceived value of industry mentorship from the perspective of the mentees, to develop a greater understanding of the potential benefits mentoring relationships at a university level can provide. Following the journey of mentees on a Women in Business mentoring programme, this study specifically explored the context of female university students. Mentees on the programme were female undergraduate and postgraduate students studying on courses within Sheffield Business School. Using a longitudinal study design, semi-structured interviews were conducted at three stages of a yearlong mentoring programme: 1. pre-mentoring, 2. during mentoring, and 3. post-mentoring. Interview transcripts were analysed thematically using Braun and Clarke’s six-phase framework. The findings show the value of mentoring from a mentee perspective, most notably the notion of having someone in their corner, an ability to gain personalised guidance, and the opportunity to develop a professional network. The challenges of being mentored at this level were also expressed, drawing attention to the need for pre-mentoring education to support meaningful engagement with the process, and a requirement for a clear scheme structure to guide mentees. Guided by these findings, we offer key practical recommendations to programme designers so they can successfully utilise mentoring as part of their offer to students, thus supporting university business schools to further enhance their career and skills development offerings.

منتورینگ با هدایت صنعت، ابزاری راهبردی است که می‌تواند فاصله میان دانش دانشگاهی و تخصص عملی را پر کند و فرصت‌هایی برای توسعه مهارت‌ها در اختیار منتورگیرندگان قرار دهد که فراتر از آن چیزی است که صرفاً از طریق رویکردهای آموزشی مبتنی بر کلاس درس قابل یادگیری است. منتورینگ اکنون در زندگی سازمانی رایج است، اما در دانشکده‌های مدیریت بازرگانی دانشگاه‌های بریتانیا کمتر متداول است. این امر نشان‌دهنده شکاف دانشی در زمینه درک چگونگی ادغام منتورینگ به عنوان ابزاری مکمل برای بهبود توسعه مهارت‌های دانشجویان در دانشکده‌های مدیریت بازرگانی است. هدف این مطالعه، بررسی ارزش ادراک‌شده منتورینگ صنعتی از دیدگاه منتورگیرندگان به منظور درک بهتر مزایای بالقوه روابط منتورینگ در سطح دانشگاهی بود. این پژوهش با دنبال کردن مسیر منتورگیرندگان در یک برنامه منتورینگ زنان در کسب‌وکار، به طور خاص به زمینه دانشجویان زن دانشگاهی پرداخت. منتورگیرندگان این برنامه، دانشجویان زن مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد بودند که در دوره‌های مختلف دانشکده مدیریت بازرگانی Sheffield تحصیل می‌کردند. با استفاده از طرح مطالعه طولی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته در سه مرحله از یک برنامه منتورینگ یک‌ساله انجام شد: ۱. پیش از منتورینگ، ۲. در حین منتورینگ، و ۳. پس از منتورینگ. رونوشت‌های مصاحبه‌ها با استفاده از چارچوب شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke به صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها ارزش منتورینگ را از دیدگاه منتورگیرندگان نشان می‌دهد، به ویژه مفهوم داشتن فردی حامی، امکان دریافت راهنمایی شخصی‌سازی‌شده و فرصت توسعه شبکه حرفه‌ای. همچنین چالش‌های منتورینگ در این سطح بیان شد که بر نیاز به آموزش پیش از منتورینگ برای حمایت از مشارکت معنادار در این فرایند و لزوم وجود ساختار شفاف برنامه برای راهنمایی منتورگیرندگان تأکید دارد. بر اساس این یافته‌ها، توصیه‌های عملی کلیدی به طراحان برنامه ارائه می‌شود تا بتوانند منتورینگ را به طور موفقیت‌آمیز به عنوان بخشی از پیشنهاد خود به دانشجویان به کار گیرند و بدین ترتیب دانشکده‌های مدیریت بازرگانی دانشگاهی را در ارتقای بیشتر فرصت‌های توسعه شغلی و مهارتی دانشجویان حمایت کنند.

Background Hybrid learning requires students to sustain attention, regulate emotions, and use technology purposefully across physical and virtual spaces. Digital mindfulness has mainly been studied as a means of reducing psychological distress; its role as a pedagogical strategy for engagement has not been systematically synthesised. We aimed to identify the forms of digital mindfulness reported in relation to student engagement, how interventions are designed and implemented, the mechanisms through which they support engagement, and the direction of reported effects. Methods A systematic review following the PRISMA 2020 statement was conducted across Scopus, Web of Science, and ERIC for records published between January 2021 and July 2026. Eligible studies were English-language research articles in Scopus-indexed journals reporting quantitative or mixed-methods evidence. Screening was performed independently by two reviewers (Cohen’s kappa = 0.81), methodological quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and the evidence was analysed through thematic and narrative synthesis. The review followed PRISMA 2020 and was registered retrospectively on the Open Science Framework (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). Results From 412 initial records, 14 articles met the inclusion criteria. Three forms of digital mindfulness were identified: psychological or dispositional capacity (36%), structured digital interventions (36%), and mindful agency in technology use (28%), operationalised through learning management systems, mobile applications, and guided practices supported by monitoring and mentoring. Digital mindfulness supported engagement by strengthening attention regulation, emotional management, motivation, self-efficacy, autonomy, participation, and persistence, with 79% of studies reporting positive effects, 14% limited effects, and 7% no significant relationship. Conclusions The study proposes an integrative conceptual model linking digital mindfulness to the behavioural, cognitive, and emotional dimensions of engagement, with practical implications for hybrid learning design. The evidence is limited by heterogeneous engagement measures and the dominance of online-learning and Asian research contexts.

زمینه: یادگیری ترکیبی مستلزم آن است که دانشجویان بتوانند توجه خود را حفظ کنند، هیجانات خود را تنظیم نمایند و از فناوری به‌صورت هدفمند در فضاهای فیزیکی و مجازی بهره ببرند. ذهن‌آگاهی دیجیتال عمدتاً به‌عنوان ابزاری برای کاهش پریشانی روان‌شناختی مورد مطالعه قرار گرفته است؛ نقش آن به‌عنوان راهبردی آموزشی برای مشارکت دانشجویان به‌طور نظام‌مند جمع‌بندی نشده است. هدف ما شناسایی انواع ذهن‌آگاهی دیجیتال گزارش‌شده در ارتباط با مشارکت دانشجویان، نحوه طراحی و اجرای مداخلات، سازوکارهای حمایت‌کننده از مشارکت و جهت‌گیری اثرات گزارش‌شده بود. روش‌ها: مرور نظام‌مند مطابق با بیانیه PRISMA 2020 در پایگاه‌های Scopus، Web of Science و ERIC برای مدارک منتشرشده بین ژانویه 2021 تا ژوئیه 2026 انجام شد. مطالعات واجد شرایط، مقالات پژوهشی به زبان انگلیسی در مجلات نمایه‌شده در Scopus بودند که شواهد کمی یا آمیخته ارائه داده بودند. غربالگری به‌طور مستقل توسط دو ارزیاب (کاپای کوهن = 0.81) انجام شد، کیفیت روش‌شناختی با ابزار Mixed Methods Appraisal Tool ارزیابی گردید و شواهد از طریق سنتز روایتی و موضوعی تحلیل شد. این مرور مطابق با PRISMA 2020 انجام و به‌صورت بازنگرانه در Open Science Framework ثبت شد (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). یافته‌ها: از میان 412 مدرک اولیه، 14 مقاله معیارهای ورود را داشتند. سه نوع ذهن‌آگاهی دیجیتال شناسایی شد: ظرفیت روان‌شناختی یا صفتی (36٪)، مداخلات دیجیتال ساختاریافته (36٪) و عاملیت ذهن‌آگاهانه در استفاده از فناوری (28٪) که از طریق سامانه‌های مدیریت یادگیری، برنامه‌های تلفن همراه و تمرینات هدایت‌شده با پشتیبانی پایش و مشاوره عملیاتی شدند. ذهن‌آگاهی دیجیتال با تقویت تنظیم توجه، مدیریت هیجان، انگیزش، خودکارآمدی، خودمختاری، مشارکت و پایداری، از مشارکت حمایت کرد؛ به‌طوری که 79٪ مطالعات اثرات مثبت، 14٪ اثرات محدود و 7٪ هیچ رابطه معناداری را گزارش کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه یک مدل مفهومی تلفیقی ارائه می‌دهد که ذهن‌آگاهی دیجیتال را به ابعاد رفتاری، شناختی و هیجانی مشارکت پیوند می‌دهد و پیامدهای عملی برای طراحی یادگیری ترکیبی دارد. شواهد با ناهمگونی ابزارهای سنجش مشارکت و غلبه زمینه‌های پژوهشی آموزش آنلاین و آسیایی محدود می‌شود.

Given the shortage of specialized teachers, Initial Teacher Education requires alternative teacher preparation routes, such as Alternative Teaching Certification Programs, that allow the incorporation of professionals who already possess prior work experience into the educational system. However, this situation raises new challenges regarding the design and implementation of the teacher preparation model within these programs. Consequently, this study aims to map and synthesize the existing evidence on the characteristics of practice-based teacher education (PBTE) programs, understood as an approach in which professional learning is constructed through authentic, situated teaching experiences rather than primarily theoretical instruction, designed for individuals who already hold technical, bachelor’s, or professional degrees. The review will be conducted following the JBI (Joanna Briggs Institute) methodology for scoping reviews, and will be reported in accordance with PRISMA-ScR guidelines. Data extraction and synthesis will be structured around the JBI Participants, Concept, and Context (PCC) analytical framework. Database searches will be conducted in Web of Science (WoS) and Scopus, including studies published between 2009 and 2025 in English, Spanish, and Portuguese. The review will specifically examine program duration, mentoring structures, practicum design, institutional type, teaching strategies, and reported outcomes. This protocol has been registered in the Open Science Framework (OSF) and will be publicly available once approved.

با توجه به کمبود معلمان متخصص، آموزش اولیه معلمان نیازمند مسیرهای جایگزین برای آماده‌سازی معلمان، نظیر برنامه‌های جایگزین گواهی تدریس است که امکان ورود حرفه‌ای‌هایی با تجربه کاری پیشین به نظام آموزشی را فراهم می‌کند. با این حال، این وضعیت چالش‌های جدیدی را در خصوص طراحی و اجرای مدل آماده‌سازی معلم در این برنامه‌ها ایجاد می‌کند. بر این اساس، هدف این مطالعه ترسیم و تلفیق شواهد موجود درباره ویژگی‌های برنامه‌های آموزش معلمان مبتنی بر عمل (PBTE) است؛ رویکردی که در آن یادگیری حرفه‌ای از طریق تجارب تدریس اصیل و موقعیتی و نه صرفاً آموزش نظری، برای افرادی که دارای مدارک فنی، کارشناسی یا حرفه‌ای هستند، شکل می‌گیرد. این مرور بر اساس روش‌شناسی JBI (Joanna Briggs Institute) برای مرورهای گستره انجام می‌شود و گزارش‌دهی آن مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA-ScR خواهد بود. استخراج و تلفیق داده‌ها بر مبنای چارچوب تحلیلی شرکت‌کنندگان، مفهوم و زمینه (PCC) JBI ساختار می‌یابد. جست‌وجوی پایگاه‌های داده در Web of Science (WoS) و Scopus انجام خواهد شد و شامل مطالعات منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۵ به زبان‌های انگلیسی، اسپانیایی و پرتغالی است. این مرور به طور خاص به مدت زمان برنامه، ساختارهای راهنمایی، طراحی کارورزی، نوع مؤسسه، راهبردهای تدریس و پیامدهای گزارش‌شده خواهد پرداخت. این پروتکل در Open Science Framework (OSF) ثبت شده و پس از تأیید به صورت عمومی در دسترس خواهد بود.

This study analyzes the implementation of the Nisaiyah Program at Pondok Pesantren An-Nur Darunnajah 8 Cidokom, Indonesia, a character education initiative specifically designed for female students (santri). It aims to evaluate the enabling factors, barriers, and overall effectiveness of the program in achieving its holistic character education objectives. Employing a qualitative case study design, data were collected through in-depth interviews, participatory observation, and document analysis. Thematic analysis was applied, with data validity ensured via source triangulation. The findings reveal that while the Nisaiyah Program is underpinned by a sound conceptual design and strong leadership commitment, its effectiveness is significantly constrained by systemic challenges. Key impediments include inconsistent curriculum delivery, inadequate physical resources, a lack of a structured mentoring system, and managerial inefficiencies such as a saturated schedule and diffuse management ownership. Analysis through the lenses of the Consolidated Framework for Implementation Research (CFIR) and Total Quality Management (TQM) principles demonstrates how the interplay of barriers within the inner setting and implementation process curtails the program's potential. The study concludes that the success of educational innovations within Islamic boarding schools necessitates a synergistic alignment of vision, robust operational systems, and dedicated resource allocation. The implications call for systemic improvements in curriculum fidelity, mentoring frameworks, and infrastructure. Future research should pursue longitudinal studies on the program's long-term impact, comparative case studies across pesantren, and investigations into strategies for cultivating positive peer cultures that reinforce program objectives

این مطالعه به تحلیل اجرای برنامه نسائیه در پوندک پسنترن ان‌نور دارالنجاح ۸ سیدوکوم، اندونزی، که یک ابتکار آموزش شخصیت به طور خاص برای دانش‌آموزان دختر (سانتری) است، می‌پردازد. هدف این پژوهش ارزیابی عوامل تسهیل‌کننده، موانع و اثربخشی کلی برنامه در دستیابی به اهداف جامع آموزش شخصیت می‌باشد. با بهره‌گیری از طرح مطالعه موردی کیفی، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد گردآوری شدند. تحلیل تماتیک به کار گرفته شد و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منابع تضمین گردید. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه برنامه نسائیه بر پایه طراحی مفهومی قوی و تعهد رهبری مستحکم استوار است، اثربخشی آن به طور قابل توجهی توسط چالش‌های نظام‌مند محدود می‌شود. موانع کلیدی شامل اجرای نامنسجم برنامه درسی، منابع فیزیکی ناکافی، فقدان نظام منتورینگ ساختارمند و ناکارآمدی‌های مدیریتی نظیر برنامه زمانی اشباع و مالکیت پراکنده مدیریت می‌باشد. تحلیل از منظر چارچوب تلفیقی پژوهش اجرای مداخله (CFIR) و اصول مدیریت کیفیت جامع (TQM) نشان می‌دهد که تعامل موانع در محیط داخلی و فرایند اجرا، ظرفیت بالقوه برنامه را محدود می‌سازد. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که موفقیت نوآوری‌های آموزشی در مدارس شبانه‌روزی اسلامی مستلزم هم‌راستایی هم‌افزا میان چشم‌انداز، نظام‌های عملیاتی قوی و تخصیص منابع متعهدانه است. پیامدهای پژوهش بر لزوم بهبود نظام‌مند در وفاداری به برنامه درسی، چارچوب‌های منتورینگ و زیرساخت‌ها تأکید دارد. پژوهش‌های آتی باید به مطالعات طولی درباره تأثیر بلندمدت برنامه، مطالعات موردی مقایسه‌ای در میان پسنترن‌ها و بررسی راهبردهای پرورش فرهنگ همسالان مثبت که اهداف برنامه را تقویت می‌کند، بپردازند.

This study was motivated by the need for effective management of teachers' professional competence to improve the quality of education at the elementary school level, particularly at SD Negeri 2 Rantau Pauh and SD Negeri Kampung Durian in Rantau Subdistrict, Aceh Tamiang Regency. The management of teachers' professional competence is considered crucial due to the existing variations in teachers' abilities in lesson planning, classroom instruction, and the use of evaluation results as a basis for instructional improvement. Therefore, this study focuses on the planning, implementation, evaluation, and follow-up of professional competence management in improving the quality of education. This research employed a qualitative approach with a descriptive research design. Data were collected through interviews, observations, and documentation. The research subjects included principals, teachers, and school committee members. Data analysis was conducted through data reduction, data display, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results of the study indicate that: (1) the planning of teachers' professional competence management was based on the results of classroom supervision, student learning outcomes, and the school quality report, although it was implemented gradually due to limited resources; (2) the implementation of professional competence development was carried out adaptively through internal school strengthening strategies, such as direct mentoring, peer learning, reflective discussions, and the utilization of the Teacher Working Group (KKG), even though external training had not been evenly attended by all teachers; (3) the evaluation of teachers' professional competence emphasized reflection on teaching practices and professional responsibility, rather than being solely oriented toward fulfilling instructional administrative requirements; and (4) follow-up actions were implemented through continuous guidance and mentoring using a humanistic coaching approach, although they were not yet fully supported by systematic written follow-up plans. These findings indicate that the contextual, adaptive, and sustainable management of teachers' professional competence can support the improvement of educational quality at the elementary school level.

این پژوهش با انگیزهٔ نیاز به مدیریت مؤثر شایستگی حرفه‌ای معلمان به منظور بهبود کیفیت آموزش در سطح مدارس ابتدایی، به ویژه در دبستان دولتی شماره ۲ رانتائو پائوه و دبستان دولتی کامپونگ دوریان در بخش رانتائو شهرستان آچه تامیانگ انجام شده است. مدیریت شایستگی حرفه‌ای معلمان به دلیل وجود تفاوت‌هایی در توانایی معلمان در برنامه‌ریزی درسی، تدریس در کلاس و استفاده از نتایج ارزشیابی به عنوان مبنایی برای بهبود آموزش، امری حیاتی تلقی می‌شود. بنابراین، این پژوهش بر برنامه‌ریزی، اجرا، ارزشیابی و پیگیری مدیریت شایستگی حرفه‌ای در ارتقای کیفیت آموزش تمرکز دارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد جمع‌آوری گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیران مدارس، معلمان و اعضای انجمن اولیا و مربیان بودند. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شد و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردید. نتایج پژوهش نشان می‌دهد: (۱) برنامه‌ریزی مدیریت شایستگی حرفه‌ای معلمان بر اساس نتایج نظارت کلاسی، نتایج یادگیری دانش‌آموزان و گزارش کیفیت مدرسه انجام شده است، هرچند به دلیل محدودیت منابع به‌تدریج اجرا شده است؛ (۲) اجرای توسعه شایستگی حرفه‌ای به صورت تطبیقی از طریق راهبردهای تقویت داخلی مدرسه مانند راهنمایی مستقیم، یادگیری همتا، بحث‌های بازتابی و بهره‌گیری از گروه کاری معلمان (KKG) انجام شده است، هرچند همه معلمان به طور یکنواخت در آموزش‌های بیرونی شرکت نکرده‌اند؛ (۳) ارزشیابی شایستگی حرفه‌ای معلمان بر بازتاب در شیوه‌های تدریس و مسئولیت حرفه‌ای تأکید داشته است و صرفاً معطوف به انجام الزامات اداری آموزشی نبوده است؛ و (۴) اقدامات پیگیری از طریق راهنمایی و مشاوره مستمر با رویکرد مربیگری انسانی انجام شده است، هرچند هنوز به طور کامل توسط برنامه‌های پیگیری مکتوب و نظام‌مند پشتیبانی نمی‌شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت زمینه‌مند، تطبیقی و پایدار شایستگی حرفه‌ای معلمان می‌تواند از ارتقای کیفیت آموزش در سطح ابتدایی حمایت کند.

This study examines how Islamic madrasah curricula are often administratively replicated without embedding Islamic values or local wisdom. Using an explanatory sequential mixed-methods design, we surveyed 64 teachers and curriculum coordinators, then conducted 12 in-depth interviews. Quantitative analyses (descriptive statistics, Pearson correlation, simple regression) revealed that 78% of documents received only superficial identity changes and only 27% of teachers participated actively. Teacher engagement correlated strongly with document originality (r = 0.62; p < 0.01), while supervisory effectiveness explained 28% of quality variation. Qualitative themes highlight teachers' technical unpreparedness, viewing curriculum as an administrative burden, and a need for on-site case-based coaching. We propose a participatory mentoring model combining on-site training and document review to boost teachers' technical capacity and foster authentic, reflective, context-relevant curricula. Recommendations focus on sustained supervisory policy and co-design of curricula by teachers and supervisors.

این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه برنامه‌های درسی مدارس اسلامی (مدارس دینی) اغلب به‌صورت اداری تکرار می‌شوند، بدون آنکه ارزش‌های اسلامی یا خرد بومی در آن‌ها نهادینه شود. با استفاده از طرح پژوهش آمیختهٔ تبیینی متوالی، ابتدا از ۶۴ معلم و هماهنگ‌کنندهٔ برنامهٔ درسی نظرسنجی شد و سپس ۱۲ مصاحبهٔ عمیق انجام گرفت. تحلیل‌های کمی (آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون ساده) نشان داد که ۷۸٪ اسناد تنها تغییرات ظاهری در هویت دریافت کرده‌اند و تنها ۲۷٪ معلمان به‌طور فعال مشارکت داشته‌اند. مشارکت معلمان با اصالت اسناد همبستگی قوی داشت (r = 0.62؛ p < 0.01)، در حالی که اثربخشی نظارت ۲۸٪ از تغییرات کیفیت را تبیین کرد. مضامین کیفی به ناآمادگی فنی معلمان، تلقی برنامهٔ درسی به‌عنوان یک بار اداری و نیاز به آموزش موردی در محل اشاره دارند. ما یک الگوی راهنمایی مشارکتی را پیشنهاد می‌کنیم که آموزش حضوری و بازبینی اسناد را ترکیب می‌کند تا ظرفیت فنی معلمان افزایش یافته و برنامه‌های درسی اصیل، تأملی و متناسب با زمینه ایجاد شود. توصیه‌ها بر سیاست نظارتی پایدار و طراحی مشترک برنامهٔ درسی توسط معلمان و ناظران تأکید دارد.

The objectives of this research are as follows: (1) To identify and analyze the influence of school supervisor mentoring on teachers' commitment to implementing the Merdeka Curriculum in public elementary schools in Aceh Tamiang Regency. (2) To identify and analyze the influence of principal supervision on teachers' commitment to implementing the Merdeka Curriculum in public elementary schools in Aceh Tamiang Regency.(3) To identify and analyze the influence of school culture on teachers' commitment to implementing the Merdeka Curriculum in public elementary schools in Aceh Tamiang Regency. (4) To identify and analyze the combined influence of school supervisor mentoring, principal supervision, and school culture on teachers' commitment to implementing the Merdeka Curriculum in public elementary schools in Aceh Tamiang Regency. This research uses a quantitative method with an ex post facto approach. The population consists of 278 individuals, with a sample of 164 individuals selected via purposive sampling using Slovin's formula at a 5% error level. Data collection employs a Likert scale questionnaire, and data processing uses path analysis. Partial research findings show direct influences as follows: (1) School supervisor mentoring on teachers' commitment: 0.122, (2) Principal supervision on teachers' commitment: 0.212, (3) School culture on teachers' commitment: 0.627 (4) Simultaneous influence of supervisor mentoring, principal supervision, and school culture on teachers' commitment: 0.726

اهداف این پژوهش به شرح زیر است: (۱) شناسایی و تحلیل تأثیر همراهی ناظر مدرسه بر تعهد معلمان نسبت به اجرای برنامه درسی Merdeka در مدارس ابتدایی دولتی شهرستان Aceh Tamiang. (۲) شناسایی و تحلیل تأثیر نظارت مدیر مدرسه بر تعهد معلمان نسبت به اجرای برنامه درسی Merdeka در مدارس ابتدایی دولتی شهرستان Aceh Tamiang. (۳) شناسایی و تحلیل تأثیر فرهنگ مدرسه بر تعهد معلمان نسبت به اجرای برنامه درسی Merdeka در مدارس ابتدایی دولتی شهرستان Aceh Tamiang. (۴) شناسایی و تحلیل تأثیر ترکیبی همراهی ناظر مدرسه، نظارت مدیر مدرسه و فرهنگ مدرسه بر تعهد معلمان نسبت به اجرای برنامه درسی Merdeka در مدارس ابتدایی دولتی شهرستان Aceh Tamiang. این پژوهش از روش کمی با رویکرد پس‌نگر (ex post facto) استفاده می‌کند. جامعه آماری شامل ۲۷۸ نفر است و نمونه‌ای متشکل از ۱۶۴ نفر با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند و فرمول اسلووین (Slovin) با سطح خطای ۵٪ انتخاب شده است. گردآوری داده‌ها با پرسشنامه مبتنی بر مقیاس لیکرت انجام شده و پردازش داده‌ها با تحلیل مسیر صورت گرفته است. یافته‌های جزئی پژوهش نشان می‌دهد که تأثیرات مستقیم به شرح زیر است: (۱) همراهی ناظر مدرسه بر تعهد معلمان: ۰.۱۲۲، (۲) نظارت مدیر مدرسه بر تعهد معلمان: ۰.۲۱۲، (۳) فرهنگ مدرسه بر تعهد معلمان: ۰.۶۲۷، (۴) تأثیر همزمان همراهی ناظر مدرسه، نظارت مدیر مدرسه و فرهنگ مدرسه بر تعهد معلمان: ۰.۷۲۶.

Abstract Educational inequality remains a pervasive and deeply entrenched global issue, with youth from vulnerable and marginalised backgrounds disproportionately affected. Despite the significant challenges that hinder the academic progress of many young people, often reinforcing cycles of social exclusion and economic vulnerability, some students demonstrate the capacity to excel academically, effectively defying the odds. This study seeks to examine the key structural and interpersonal factors that enable such students to achieve positive educational trajectories. Adopting a qualitative narrative research design, the research draws on two sets of semi‐structured interviews with both young people from vulnerable backgrounds and adults who played a role in their educational success ( n = 16). Findings identify four broad categories of factors shaping student success: (1) personal attributes such as resilience, intrinsic motivation, clear goals and a strong sense of purpose; (2) parental expectations and support; (3) teachers' emotional support, involvement and constructive feedback and (4) peer support. Of these, two factors emerged as consistently significant across all cases. First, parental expectations, underpinned by trust in their child's abilities and a high valuation of education, proved essential. Second, the depth and longevity of student–teacher relationships were crucial, with teachers' emotional investment, trust and sustained support providing enduring sources of motivation and encouragement. These insights have important implications for schools, teacher education and policy development. Schools should foster inclusive, high‐expectations cultures with long‐term mentoring and structured peer integration promoting cross‐cultural interaction. Teacher education, in initial and continuing training, should include socio‐emotional learning and pedagogical strategies for non‐native language learners. Context and implications Rationale for the study: Previous research has typically examined either the perspectives of disadvantaged young people or those of professionals supporting them, often focusing on barriers and deficits. This study brings together both viewpoints to identify the key factors, relationships and supports that enable successful outcomes for young people in contexts where early school leaving is prevalent. Why the new findings matter: Our findings suggest that educational success among disadvantaged young people is shaped by interconnected support systems rather than individual effort alone. Strong parental belief in education and meaningful teacher–student relationships are central to resilience, reinforced by academic, social and community supports that enabled positive educational outcomes. Implications for practitioners and policymakers: Schools need to prioritise mentoring, inclusive cultures and structured cross‐cultural peer activities to strengthen belonging and aspiration. Teacher education and professional development should embed socio‐emotional learning, strategies for supporting multilingual learners and approaches that sustain high expectations in disadvantaged contexts. Policymakers should sustain and strengthen financial supports that enable disadvantaged students to access higher education, ensuring they keep pace with rising participation costs. Increased investment in schools serving disadvantaged communities is also needed to support meaningful family engagement and strengthen home–school relationships that foster resilience and educational success.

چکیده نابرابری آموزشی همچنان یک مسئلهٔ فراگیر و عمیقاً ریشه‌دار جهانی است که جوانان با پیشینه‌های آسیب‌پذیر و به حاشیه رانده‌شده به طور نامتناسبی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند. علی‌رغم چالش‌های قابل توجهی که پیشرفت تحصیلی بسیاری از جوانان را مختل می‌کند و اغلب چرخه‌های طرد اجتماعی و آسیب‌پذیری اقتصادی را تقویت می‌نماید، برخی دانش‌آموزان توانایی درخشش تحصیلی را نشان می‌دهند و عملاً بر خلاف انتظارات عمل می‌کنند. این مطالعه به بررسی عوامل کلیدی ساختاری و بین‌فردی می‌پردازد که به چنین دانش‌آموزانی امکان می‌دهد مسیرهای آموزشی مثبتی را طی کنند. با اتخاذ رویکرد پژوهش روایتی کیفی، این پژوهش بر دو مجموعه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با جوانان دارای پیشینه آسیب‌پذیر و بزرگسالانی که در موفقیت تحصیلی آنان نقش داشته‌اند (n = 16) تکیه دارد. یافته‌ها چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر موفقیت دانش‌آموزان را شناسایی می‌کند: (1) ویژگی‌های فردی مانند تاب‌آوری، انگیزش درونی، اهداف روشن و حس قوی هدفمندی؛ (2) انتظارات و حمایت والدین؛ (3) حمایت عاطفی، مشارکت و بازخورد سازنده معلمان و (4) حمایت همسالان. از میان این عوامل، دو عامل در تمامی موارد به طور مداوم معنادار بودند. نخست، انتظارات والدین که مبتنی بر اعتماد به توانایی‌های فرزند و ارزش‌گذاری بالای آموزش بود، اساسی تلقی شد. دوم، عمق و پایداری روابط دانش‌آموز–معلم حیاتی بود، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاری عاطفی، اعتماد و حمایت مستمر معلمان، منابع پایداری از انگیزه و تشویق فراهم می‌کرد. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای مدارس، آموزش معلمان و توسعه سیاست‌ها دارند. مدارس باید فرهنگ‌های فراگیر با انتظارات بالا، همراه با نظام‌های مشاوره بلندمدت و ادغام ساختاریافته همسالان برای ترویج تعامل میان‌فرهنگی را تقویت کنند. آموزش معلمان، چه در دوره‌های اولیه و چه ضمن خدمت، باید شامل یادگیری اجتماعی–عاطفی و راهبردهای آموزشی برای زبان‌آموزان غیر بومی باشد. زمینه و پیامدها توجیه مطالعه: پژوهش‌های پیشین معمولاً یا دیدگاه جوانان محروم یا دیدگاه حرفه‌ای‌هایی که از آنان حمایت می‌کنند را بررسی کرده‌اند و اغلب بر موانع و کمبودها تمرکز داشته‌اند. این مطالعه هر دو دیدگاه را گرد هم می‌آورد تا عوامل کلیدی، روابط و حمایت‌هایی را که موفقیت جوانان را در زمینه‌هایی که ترک تحصیل زودهنگام رایج است، امکان‌پذیر می‌سازد، شناسایی کند. اهمیت یافته‌های جدید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که موفقیت تحصیلی جوانان محروم توسط نظام‌های حمایتی به هم پیوسته شکل می‌گیرد و نه صرفاً تلاش فردی. باور قوی والدین به آموزش و روابط معنادار معلم–دانش‌آموز در مرکز تاب‌آوری قرار دارند و توسط حمایت‌های تحصیلی، اجتماعی و اجتماعی–محلی که نتایج مثبت آموزشی را ممکن می‌سازند، تقویت می‌شوند. پیامدها برای متخصصان و سیاست‌گذاران: مدارس باید مشاوره، فرهنگ‌های فراگیر و فعالیت‌های ساختاریافته همسالان میان‌فرهنگی را برای تقویت حس تعلق و آرمان‌گرایی در اولویت قرار دهند. آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای باید یادگیری اجتماعی–عاطفی، راهبردهای حمایت از زبان‌آموزان چندزبانه و رویکردهایی که انتظارات بالا را در زمینه‌های محروم حفظ می‌کنند، دربرگیرد. سیاست‌گذاران باید حمایت‌های مالی را که امکان دسترسی دانش‌آموزان محروم به آموزش عالی را فراهم می‌کند، حفظ و تقویت نمایند تا با افزایش هزینه‌های مشارکت همگام باشد. همچنین افزایش سرمایه‌گذاری در مدارسی که به جوامع محروم خدمت می‌کنند، برای حمایت از مشارکت معنادار خانواده و تقویت روابط خانه–مدرسه که تاب‌آوری و موفقیت تحصیلی را پرورش می‌دهد، ضروری است.

This study explores the professional identity development of pre-service English teachers through Possible Selves Theory (PST). It examines how they envision their ideal and feared selves while they are reflecting on their current selves during their practicum experience. Despite growing interest in PST in teacher education, previous research has largely relied on cross-sectional designs and has paid limited attention to how pre-service EFL teachers’ current, ideal, and feared selves evolve during the practicum, a critical period of professional identity formation. Using a phenomenological qualitative design, the researchers followed six final-year students of an English language and literature program during a twelve-week compulsory practicum. Because practicum is an important initial stage for preservice teachers to reflect on their professional identity, exploring how they express their current and future selves offers useful insights for teachers’ professional development. Data were gathered through observation tasks, reflection papers, and focus group interviews and analyzed thematically. The two overarching themes identified were fragile instructional self-efficacy and ambivalent professional identity. These themes indicate that ideal selves were associated with aspirations for pedagogical competence, student engagement, and professional recognition, whereas feared selves reflected concerns over classroom management, ineffective teaching, and professional stagnation. These future-oriented self-conceptions functioned both as motivational drivers and preventive safeguards, influencing teaching behaviors and identity formation. These future-oriented self-conceptions served as reference points that should influence teaching behaviors and identity formation. By tracing the dynamic interplay between current, ideal, and feared selves through longitudinal, practicum-embedded qualitative inquiry in a Turkish EFL context, the study provides a process-oriented account of professional identity development that is often overlooked in cross-sectional PST research. The findings suggest that structured reflection and mentor-supported practicum experiences may foster more intentional and adaptive identity construction, offering practical implications for teacher education programs seeking to integrate identity-oriented reflective practices into professional preparation.

این پژوهش به بررسی تحول هویت حرفه‌ای معلمان زبان انگلیسی پیش‌خدمت از طریق نظریه خودهای ممکن (PST) می‌پردازد. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه این معلمان در حین تأمل بر خود کنونی‌شان در طول تجربه کارورزی، خود آرمانی و خود مورد هراس خود را تصور می‌کنند. علی‌رغم افزایش علاقه به نظریه خودهای ممکن در آموزش معلمان، پژوهش‌های پیشین عمدتاً بر طرح‌های مقطعی تکیه داشته و توجه محدودی به چگونگی تحول خود کنونی، آرمانی و مورد هراس معلمان زبان انگلیسی پیش‌خدمت در طول دوره کارورزی، که دوره‌ای حیاتی برای شکل‌گیری هویت حرفه‌ای است، داشته‌اند. با استفاده از طرح کیفی پدیدارشناختی، پژوهشگران شش دانشجوی سال آخر رشته زبان و ادبیات انگلیسی را در طول یک دوره کارورزی اجباری دوازده هفته‌ای دنبال کردند. از آنجا که کارورزی مرحله اولیه مهمی برای تأمل معلمان پیش‌خدمت بر هویت حرفه‌ای‌شان است، بررسی نحوه بیان خود کنونی و آینده آن‌ها، بینش‌های مفیدی برای توسعه حرفه‌ای معلمان ارائه می‌دهد. داده‌ها از طریق تکالیف مشاهده‌ای، مقالات تأملی و مصاحبه‌های گروهی متمرکز گردآوری و به صورت تماتیک تحلیل شدند. دو مضمون کلی شناسایی‌شده عبارت بودند از خودکارآمدی آموزشی شکننده و هویت حرفه‌ای دوگانه. این مضامین نشان دادند که خودهای آرمانی با آرمان‌هایی برای شایستگی آموزشی، درگیرسازی دانش‌آموزان و شناسایی حرفه‌ای مرتبط بودند، در حالی که خودهای مورد هراس نگرانی‌هایی درباره مدیریت کلاس، تدریس غیرموثر و رکود حرفه‌ای را منعکس می‌کردند. این تصورات خودی آینده‌محور هم به عنوان محرک‌های انگیزشی و هم به عنوان سازوکارهای پیشگیرانه عمل کرده و بر رفتارهای تدریس و شکل‌گیری هویت تأثیر می‌گذاشتند. این تصورات خودی آینده‌محور به عنوان نقاط مرجع عمل می‌کردند که باید بر رفتارهای تدریس و شکل‌گیری هویت تأثیرگذار باشند. با ردیابی تعامل پویا میان خود کنونی، آرمانی و مورد هراس از طریق پژوهش کیفی طولی مبتنی بر کارورزی در زمینه آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در ترکیه، این مطالعه روایتی فرایندی از تحول هویت حرفه‌ای ارائه می‌دهد که اغلب در پژوهش‌های مقطعی مبتنی بر نظریه خودهای ممکن نادیده گرفته می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که تأمل ساختاریافته و تجارب کارورزی با حمایت مربی می‌تواند به ساخت هویت هدفمندتر و سازگارتر کمک کند و دلالت‌های عملی برای برنامه‌های آموزش معلم که به دنبال ادغام رویکردهای تأملی مبتنی بر هویت در آماده‌سازی حرفه‌ای هستند، ارائه می‌دهد.

This study aims to: (1) describe the form of leadership transformation of the Principal of SDN 1 Rempek; (2) describe the strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in building synergy among school members; and (3) describe the innovation strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in improving teacher performance. This study employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews with the principal and three teachers, observations, and documentation studies. Data were analyzed using Miles and Huberman's interactive model. The results showed that: (1) the principal had implemented all four dimensions of transformational leadership including idealized influence through discipline modeling, inspirational motivation through teacher involvement in curriculum development, intellectual stimulation through training facilitation, and individualized consideration through personal mentoring; (2) synergy was built through regular evaluation meetings, internal teacher working groups, and informal interactions with the principal acting as facilitator and mediator; and (3) innovation focused on strengthening literacy and numeracy through collaborative learning, reading corners, and project-based learning. Keywords: Transformational Leadership, Synergy, Innovation, Teacher Performance, Primary School Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk: (1) mendeskripsikan bentuk transformasi kepemimpinan Kepala SDN 1 Rempek; (2) mendeskripsikan strategi Kepala SDN 1 Rempek dalam membangun sinergi warga sekolah; dan (3) mendeskripsikan strategi inovasi Kepala SDN 1 Rempek dalam meningkatkan kinerja guru. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan rancangan studi kasus. Pengumpulan data dilakukan melalui wawancara mendalam dengan kepala sekolah dan tiga guru, observasi, serta studi dokumentasi. Data dianalisis menggunakan model interaktif Miles dan Huberman. Hasil penelitian menunjukkan bahwa: (1) kepala sekolah telah menerapkan keempat dimensi kepemimpinan transformasional yang meliputi pengaruh ideal melalui keteladanan disiplin, motivasi inspirasional melalui pelibatan guru dalam penyusunan kurikulum, stimulasi intelektual melalui fasilitasi pelatihan, dan pertimbangan individual melalui pendampingan personal; (2) sinergi dibangun melalui rapat evaluasi rutin, MGMP internal, dan interaksi informal dengan kepala sekolah berperan sebagai fasilitator dan mediator; serta (3) inovasi difokuskan pada penguatan literasi dan numerasi melalui pembelajaran kolaboratif, pojok baca, dan pembelajaran berbasis proyek. Kata Kunci: Sekolah Ramah Anak, Iklim Sekolah, Implementasi Program, Sekolah Menengah Pertama

این پژوهش با اهداف زیر انجام شده‌است: (۱) توصیف شکل تحول رهبری مدیر مدرسه SDN 1 Rempek؛ (۲) توصیف راهبردهای مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در ایجاد هم‌افزایی میان اعضای مدرسه؛ و (۳) توصیف راهبردهای نوآورانه مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در بهبود عملکرد معلمان. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده‌است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه و سه معلم، مشاهده و مطالعات اسنادی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman صورت گرفت. نتایج نشان داد: (۱) مدیر مدرسه هر چهار بُعد رهبری تحول‌آفرین را اجرا کرده‌است که شامل نفوذ آرمانی از طریق الگوسازی انضباط، انگیزش الهام‌بخش از طریق مشارکت معلمان در توسعه برنامه درسی، تحریک فکری از طریق تسهیل آموزش‌ها و توجه فردی از طریق مشاوره شخصی می‌باشد؛ (۲) هم‌افزایی از طریق جلسات ارزیابی منظم، گروه‌های کاری داخلی معلمان و تعاملات غیررسمی با نقش مدیر به عنوان تسهیل‌گر و میانجی ایجاد شده‌است؛ و (۳) نوآوری بر تقویت سواد خواندن و ریاضی از طریق یادگیری مشارکتی، گوشه‌های مطالعه و یادگیری مبتنی بر پروژه متمرکز بوده‌است.

This study assessed the instructional skills of Master Teachers, organizational commitment, and school performance in public junior high schools in the Division of Bacoor City and used the findings as the basis for a capability-building program. A descriptive-comparative-correlational design was employed using a validated researcher-made survey questionnaire and documentary analysis of school performance records. The study involved 878 respondents comprising 11 Education Program Supervisors, 21 school administrators, 50 Master Teachers, and 796 teachers. Percentage, weighted mean, one-way analysis of variance, Tukey-Kramer post-hoc test, Pearson correlation, and regression analysis were used. Master Teachers’ instructional skills were rated highly evident overall (grand mean = 4.50), with classroom management receiving the highest composite mean (4.67) and innovation and research the lowest (4.15). Organizational commitment was rated very committed (grand mean = 4.46), led by affective commitment (4.57). Significant differences were found among respondent groups across all seven instructional-skill domains. School performance showed varying enrollment, school-leaver, retention, and promotion patterns across schools over three school years. Instructional skills were significantly related to organizational commitment (R = .935, F = 9.234, p = .049), but instructional skills and organizational commitment did not significantly predict school performance. Challenges in instructional skills and organizational commitment were moderately encountered, with composite means of 2.65 and 2.40, respectively. The proposed capability-building program was rated highly suitable, highly acceptable, and highly feasible, each with an overall mean of 4.61. The findings support sustained professional development focused on research, innovation, mentoring, instructional leadership, and organizational engagement.

این پژوهش به ارزیابی مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما، تعهد سازمانی و عملکرد مدرسه در دبیرستان‌های دولتی دوره اول متوسطه در منطقه Bacoor City پرداخته و یافته‌ها را به عنوان مبنایی برای برنامه توانمندسازی مورد استفاده قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی-مقایسه‌ای-همبستگی با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته معتبر و تحلیل اسنادی سوابق عملکرد مدارس به کار گرفته شد. جامعه پژوهش شامل ۸۷۸ نفر از جمله ۱۱ ناظر برنامه آموزشی، ۲۱ مدیر مدرسه، ۵۰ معلم راهنما و ۷۹۶ معلم بود. از درصد، میانگین وزنی، تحلیل واریانس یک‌طرفه، آزمون پس از hoc توکی-کرامر، همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما در مجموع بسیار مشهود ارزیابی شد (میانگین کل = ۴٫۵۰)، که مدیریت کلاس بالاترین میانگین ترکیبی (۴٫۶۷) و نوآوری و پژوهش پایین‌ترین (۴٫۱۵) را داشتند. تعهد سازمانی در سطح بسیار متعهد (میانگین کل = ۴٫۴۶) ارزیابی شد و تعهد عاطفی (۴٫۵۷) در صدر قرار داشت. تفاوت معناداری میان گروه‌های پاسخ‌دهنده در تمامی هفت حوزه مهارت آموزشی مشاهده شد. عملکرد مدرسه در سه سال تحصیلی مختلف، الگوهای متفاوتی از ثبت‌نام، ترک تحصیل، ماندگاری و ارتقاء را نشان داد. مهارت‌های آموزشی با تعهد سازمانی رابطه معناداری داشتند (R = .935, F = 9.234, p = .049)، اما مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی پیش‌بینی‌کننده معناداری برای عملکرد مدرسه نبودند. چالش‌های مربوط به مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی در حد متوسط تجربه شدند، با میانگین ترکیبی به ترتیب ۲٫۶۵ و ۲٫۴۰. برنامه پیشنهادی توانمندسازی از نظر تناسب، پذیرش و امکان‌پذیری، هر یک با میانگین کل ۴٫۶۱، بسیار مطلوب ارزیابی شد. یافته‌ها بر توسعه حرفه‌ای مستمر با تمرکز بر پژوهش، نوآوری، مشاوره، رهبری آموزشی و مشارکت سازمانی تأکید دارند.

Curriculum policy transitions demand teacher adaptation in managing learning resources and implementing comprehensive evaluations. However, preliminary observations at SMAN 2 Siak Hulu reveal that [specify percentage, e.g., 70%] of teachers still experience disorientation in designing authentic assessment instruments and aligning learning modules with student needs. This community service activity aims to reconstruct teachers' understanding and skills in curriculum management and learning evaluation through a Problem-Based Training (PBT) approach. The program was implemented using a Participatory Action Research (PAR) method integrated into three cyclical stages: (1) identification of pedagogical problems, (2) problem-solving workshops and instrument development, and (3) mentoring and peer-review evaluation. This activity involved [specify number, e.g., 45] teachers across various subjects. Program effectiveness was measured using pre-test and post-test instruments, as well as portfolio analysis of learning products. The results showed a significant increase in participants' pedagogical understanding by [e.g., 82%], as evidenced by the teachers' successful creation of [e.g., 45 validated teaching modules and formative-summative evaluation rubrics]. Furthermore, the PBT approach proved effective in collaboratively eliminating administrative constraints while shifting teachers' paradigms from a clerical orientation toward reflective habits for continuous learning quality improvement.

تحولات سیاست‌های برنامهٔ درسی، مستلزم سازگاری معلمان در مدیریت منابع یادگیری و اجرای ارزیابی‌های جامع است. با این حال، مشاهدات اولیه در دبیرستان SMAN 2 Siak Hulu نشان می‌دهد که [درصد مشخص، مانند ۷۰٪] از معلمان همچنان در طراحی ابزارهای ارزیابی اصیل و همسویی ماژول‌های یادگیری با نیازهای دانش‌آموزان دچار سردرگمی هستند. هدف این فعالیت خدمات‌رسانی به جامعه، بازسازی درک و مهارت‌های معلمان در مدیریت برنامهٔ درسی و ارزیابی یادگیری از طریق رویکرد آموزش مبتنی بر مسئله (PBT) است. این برنامه با استفاده از روش پژوهش مشارکتی عملی (PAR) و در سه مرحلهٔ چرخه‌ای اجرا شد: (۱) شناسایی مسائل آموزشی، (۲) کارگاه‌های حل مسئله و توسعهٔ ابزارها، و (۳) مشاوره و ارزیابی همتایان. در این فعالیت، [تعداد مشخص، مانند ۴۵] معلم از رشته‌های مختلف شرکت داشتند. اثربخشی برنامه با استفاده از ابزارهای پیش‌آزمون و پس‌آزمون و همچنین تحلیل پرتفوی محصولات یادگیری سنجیده شد. نتایج نشان داد که درک آموزشی شرکت‌کنندگان به طور معناداری به میزان [مثلاً ۸۲٪] افزایش یافته است، چنانکه معلمان موفق به تولید [مثلاً ۴۵ ماژول آموزشی معتبر و روبریک‌های ارزیابی تکوینی-جمع‌بندی] شدند. افزون بر این، رویکرد PBT در حذف محدودیت‌های اداری به صورت مشارکتی مؤثر بود و همچنین الگوی ذهنی معلمان را از رویکرد دفتری به سوی عادات بازتابی برای بهبود مستمر کیفیت یادگیری تغییر داد.

This study aims to determine the formation of student leadership at Junior High School of 2 Sorong Regency, teacher strategies in improving leadership through OSIS, and supporting and inhibiting factors in the process. The method used is a descriptive qualitative approach with Miles and Huberman model data analysis techniques. The results of the study indicate that the formation of leadership is carried out through real practices in the OSIS organization, such as the selection of administrators through internal elections, the provision of operational responsibilities, and character building through social activities. Supporting factors for the success of this program include participatory principal leadership, progressive OSIS mentors, a functional organizational structure, parental involvement, and the diversity of OSIS activities. The inhibiting factors are the absence of structural training such as LDKS, the high workload of mentoring teachers, and the lack of student understanding of the concept of leadership. Therefore, the development of student leadership requires a structured, consistent strategy and support from various parties.

هدف این پژوهش، شناسایی فرآیند شکل‌گیری رهبری دانش‌آموزان در دبیرستان دوره اول ناحیه ۲ سورونگ، راهبردهای معلمان در ارتقای رهبری از طریق سازمان دانش‌آموزی درون‌مدرسه‌ای (OSIS) و عوامل حمایتی و بازدارنده در این فرآیند است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد تحلیل داده‌ها بر اساس مدل Miles و Huberman می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که شکل‌گیری رهبری از طریق تمرین‌های عملی در سازمان OSIS صورت می‌گیرد؛ از جمله انتخاب اعضای هیئت‌رئیسه از طریق انتخابات داخلی، واگذاری مسئولیت‌های اجرایی و تقویت شخصیت از طریق فعالیت‌های اجتماعی. عوامل حمایتی موفقیت این برنامه شامل رهبری مشارکتی مدیر مدرسه، مربیان پیشرو OSIS، ساختار سازمانی کارآمد، مشارکت والدین و تنوع فعالیت‌های OSIS است. عوامل بازدارنده نیز عبارت‌اند از فقدان آموزش‌های ساختاری مانند LDKS، حجم بالای کار معلمان راهنما و فقدان درک کافی دانش‌آموزان از مفهوم رهبری. بنابراین، توسعه رهبری دانش‌آموزان نیازمند راهبردی ساختاریافته و مستمر و حمایت از سوی بخش‌های مختلف است.

This research paper analyzes the theoretical and practical aspects of implementing mentoring and coaching approaches in the modern youth work system. Against the backdrop of the insufficiency of traditional directional and command-based pedagogical approaches in today's digital and rapidly changing society, the role of coaching and mentoring in personal development, professional orientation, and the formation of leadership skills is highlighted. During the study, experimental work was conducted with the participation of 120 respondents aged 18-25. The results showed that in groups using coaching and mentoring approaches, participants' personal responsibility, goal-setting skills, and motivation increased significantly.

این مقاله پژوهشی به تحلیل جنبه‌های نظری و عملی اجرای رویکردهای منتورینگ و کوچینگ در نظام معاصر کار با جوانان می‌پردازد. در بستر ناکافی بودن رویکردهای سنتی جهت‌دهنده و دستوری در آموزش و پرورش در جامعه دیجیتال و به‌سرعت در حال تغییر امروزی، نقش کوچینگ و منتورینگ در رشد فردی، جهت‌گیری حرفه‌ای و شکل‌گیری مهارت‌های رهبری برجسته می‌شود. در جریان این مطالعه، کار آزمایشی با مشارکت ۱۲۰ نفر از پاسخ‌دهندگان در بازه سنی ۱۸ تا ۲۵ سال انجام شد. نتایج نشان داد که در گروه‌هایی که از رویکردهای کوچینگ و منتورینگ استفاده شد، مسئولیت‌پذیری فردی، مهارت‌های هدف‌گذاری و انگیزش شرکت‌کنندگان به طور معناداری افزایش یافت.

Interactions with peer mentors can support the success of undergraduate STEM students; therefore, the training of near-peer teachers is key to ensure fruitful interactions. A Peer Teacher Inclusive Teaching Workshop was provided to graduate teaching assistants, undergraduate learning assistants, and undergraduate tutors. A pre- and post-assessment focused on participants’ knowledge of and motivation to use inclusive teaching practices as well as the likelihood of asking for assistance with their use. A final assessment was given three to six months later to investigate the implementation of inclusive teaching practices. Results indicated that the workshop helped increase knowledge and motivation immediately following the workshop, but the effect was lost as time passed. Some, but not all, participants reported using inclusive teaching strategies.

تعامل با همیاران معلم می‌تواند موفقیت دانشجویان مقطع کارشناسی در رشته‌های STEM را حمایت کند؛ بنابراین، آموزش معلمان هم‌رده برای تضمین تعاملات ثمربخش، کلیدی است. یک کارگاه تدریس فراگیر برای همیاران معلم به دستیاران آموزشی تحصیلات تکمیلی، دستیاران یادگیری کارشناسی و مدرسین کارشناسی ارائه شد. ارزیابی پیش‌آزمون و پس‌آزمون بر دانش و انگیزه شرکت‌کنندگان برای استفاده از شیوه‌های تدریس فراگیر و همچنین احتمال درخواست کمک در استفاده از این شیوه‌ها متمرکز بود. ارزیابی نهایی سه تا شش ماه بعد برای بررسی اجرای شیوه‌های تدریس فراگیر انجام شد. نتایج نشان داد که کارگاه بلافاصله پس از برگزاری به افزایش دانش و انگیزه کمک کرد، اما این اثر با گذشت زمان از بین رفت. برخی از شرکت‌کنندگان، اما نه همه، گزارش دادند که از راهبردهای تدریس فراگیر استفاده کرده‌اند.

Abstract : This study explored the experiences of multigrade teachers in managing classrooms in a rural elementary school as the basis for the development of Project ELEVATE-MG (Enhancing Learner Engagement and Versatile Approaches in Teaching for Effective Multigrade Education). This study employed an action research design to describe the classroom management experiences and needs of multigrade teachers and develop a context-responsive intervention. Data was gathered from three multigrade teachers and one school head through interviews and a post-intervention Google Form survey. Thematic analysis was used to analyze the experiences of the participants, while descriptive-narrative analysis describes participants’ feedback on the intervention. Findings revealed challenges involving instructional complexity, learner behavior, low engagement and participation, and curriculum implementation. Teachers employed strategies such as jump-jump, differentiated instruction, peer teaching, and individualized instruction to address learners’ varied needs. They also utilized flexible classroom management styles and utilized available resources and technology. The findings further indicated that teachers identified continuing needs for strategies, instructional resources, and professional support in managing the classroom. These identified needs informed the development of Project ELEVATE-MG through a LAC session focusing on learner engagement strategies and classroom management practices. Participants described the intervention as practical, relevant, and applicable to their teaching context, reporting increased confidence, enhanced classroom management, and instructional practices. The study recommends sustained professional development, mentoring, and LAC sessions to support multigrade teachers in addressing the classroom management and instructional challenges.

چکیده: این پژوهش به بررسی تجربیات معلمان کلاس‌های چندپایه در مدیریت کلاس‌های درس در یک مدرسه ابتدایی روستایی به‌عنوان مبنایی برای توسعه پروژه ELEVATE-MG (افزایش مشارکت یادگیرندگان و رویکردهای متنوع در آموزش برای آموزش مؤثر چندپایه) می‌پردازد. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی به توصیف تجربیات و نیازهای معلمان چندپایه در مدیریت کلاس و توسعه یک مداخله متناسب با زمینه پرداخت. داده‌ها از طریق مصاحبه با سه معلم چندپایه و یک مدیر مدرسه و همچنین پرسشنامه Google Form پس از مداخله گردآوری شد. برای تحلیل تجربیات شرکت‌کنندگان از تحلیل تماتیک و برای توصیف بازخورد شرکت‌کنندگان نسبت به مداخله از تحلیل توصیفی-روایی استفاده شد. یافته‌ها چالش‌هایی از جمله پیچیدگی آموزشی، رفتار یادگیرندگان، مشارکت و درگیری پایین و اجرای برنامه درسی را نشان داد. معلمان برای پاسخ به نیازهای متنوع یادگیرندگان از راهبردهایی مانند jump-jump، آموزش تفکیکی، آموزش همسالان و آموزش فردی استفاده کردند. همچنین از سبک‌های مدیریت کلاس انعطاف‌پذیر و منابع و فناوری‌های موجود بهره بردند. یافته‌ها همچنین نشان داد که معلمان نیازهای مستمری برای راهبردها، منابع آموزشی و حمایت حرفه‌ای در مدیریت کلاس شناسایی کردند. این نیازها توسعه پروژه ELEVATE-MG را از طریق یک جلسه LAC با تمرکز بر راهبردهای افزایش مشارکت یادگیرندگان و شیوه‌های مدیریت کلاس هدایت کرد. شرکت‌کنندگان مداخله را عملی، مرتبط و قابل اجرا در زمینه تدریس خود توصیف کردند و افزایش اعتماد به نفس، بهبود مدیریت کلاس و شیوه‌های آموزشی را گزارش دادند. مطالعه توصیه می‌کند که توسعه حرفه‌ای مستمر، مشاوره و جلسات LAC برای حمایت از معلمان چندپایه در مواجهه با چالش‌های مدیریت کلاس و آموزش ادامه یابد.

This study explores the teacher–student relationship and students’ sense of school belonging help prevent school dropout in Moroccan secondary schools. School dropout remains an issue with academic and social consequences. The study involved 480 students from educational settings. Data were collected through validated questionnaires. The results show that positive relationships with teachers strengthen students’ sense of belonging to their school. This stronger attachment reduces the risk of leaving school early. Mediation analysis confirms that school belonging explains part of the positive effect of teacher support on dropout prevention. However, the teacher–student relationship also has a direct influence. This suggests that other factors, such as motivation, self-confidence, and classroom engagement, play an important role. The findings emphasize the need to create supportive and inclusive school environments. They also encourage teacher training in relational skills, mentoring, and personalized guidance to improve student engagement and reduce dropout in Moroccan secondary education.

این پژوهش به بررسی نقش رابطه معلم–دانش‌آموز و احساس تعلق دانش‌آموزان به مدرسه در پیشگیری از ترک تحصیل در مدارس متوسطه مراکش می‌پردازد. ترک تحصیل همچنان مسئله‌ای با پیامدهای تحصیلی و اجتماعی است. نمونه پژوهش شامل ۴۸۰ دانش‌آموز از محیط‌های آموزشی بود. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اعتبارسنجی‌شده گردآوری شد. نتایج نشان می‌دهد که روابط مثبت با معلمان، احساس تعلق دانش‌آموزان به مدرسه را تقویت می‌کند. این دلبستگی قوی‌تر، خطر ترک زودهنگام مدرسه را کاهش می‌دهد. تحلیل میانجی‌گری تأیید می‌کند که احساس تعلق به مدرسه بخشی از اثر مثبت حمایت معلم بر پیشگیری از ترک تحصیل را تبیین می‌کند. با این حال، رابطه معلم–دانش‌آموز نیز تأثیر مستقیمی دارد. این امر نشان می‌دهد که عوامل دیگری مانند انگیزش، اعتماد به نفس و مشارکت در کلاس نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند. یافته‌ها بر ضرورت ایجاد محیط‌های مدرسه حمایتی و فراگیر تأکید دارند و همچنین آموزش مهارت‌های ارتباطی، راهنمایی و هدایت فردی معلمان را برای بهبود مشارکت دانش‌آموزان و کاهش ترک تحصیل در آموزش متوسطه مراکش توصیه می‌کنند.

This study examines the management of the Teacher Competency Improvement Program at UPT SMA Negeri 10 Jeneponto, describing the processes of planning, organizing, implementing, and supervising/evaluating, as well as identifying the supporting and inhibiting factors in its implementation. This study employed a qualitative approach with a descriptive research design. The research informants consisted of the principal and teachers. Data were collected through observation, interviews, and documentation. Data analysis techniques included data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results showed that the management of the Teacher Competency Improvement Program at UPT SMA Negeri 10 Jeneponto was carried out through the four management functions proposed by George R. Terry, namely planning, organizing, implementing, and supervising/evaluating. Planning was conducted by identifying teachers' competency needs based on learning conditions, supervision results, and professional development needs, adjusted to the school's programs and available resources. Organizing was carried out through assigning teachers according to their areas of expertise, coordination, teacher involvement, and facilitation of participation in professional development programs. Implementation was conducted through the Teacher Professional Education Program (PPG), Subject Teachers' Working Groups (MGMP), training, workshops, and the utilization of digital technology, which resulted in positive changes in teaching practices, such as the use of more varied teaching methods and media and improved classroom management. Supervision/evaluation was conducted through academic supervision, Teacher Performance Assessment (PKG), classroom observation, and evaluation of teachers' competency development as a basis for mentoring and further program development. Supporting factors included support from the school and the Education Office, teacher participation, and the involvement of MGMP, while inhibiting factors included limited budgets and inadequate facilities and infrastructure, particularly technological devices, internet access, and training facilities. To address these challenges, the school implemented priority-setting and optimized the available resources. Thus, the management of the program has been implemented systematically and continuously, although it has not yet been fully optimal due to resource limitations.

این پژوهش به بررسی مدیریت برنامه ارتقاء شایستگی معلمان در UPT SMA Negeri 10 Jeneponto می‌پردازد و فرآیندهای برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت/ارزشیابی را توصیف می‌کند و همچنین عوامل حمایتی و بازدارنده در اجرای آن را شناسایی می‌نماید. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیر مدرسه و معلمان بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شدند. تکنیک‌های تحلیل داده شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری بود و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین شد. نتایج نشان داد که مدیریت برنامه ارتقاء شایستگی معلمان در UPT SMA Negeri 10 Jeneponto از طریق چهار وظیفه مدیریتی پیشنهادی George R. Terry، یعنی برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت/ارزشیابی انجام می‌شود. برنامه‌ریزی با شناسایی نیازهای شایستگی معلمان بر اساس شرایط یادگیری، نتایج نظارت و نیازهای توسعه حرفه‌ای، متناسب با برنامه‌های مدرسه و منابع موجود صورت گرفت. سازماندهی از طریق تخصیص معلمان بر اساس حوزه تخصصی، هماهنگی، مشارکت معلمان و تسهیل حضور در برنامه‌های توسعه حرفه‌ای انجام شد. اجرا از طریق برنامه آموزش حرفه‌ای معلمان (PPG)، گروه‌های کاری معلمان موضوعی (MGMP)، آموزش، کارگاه‌ها و بهره‌گیری از فناوری دیجیتال انجام شد که منجر به تغییرات مثبت در شیوه‌های تدریس، مانند استفاده از روش‌ها و رسانه‌های متنوع‌تر و بهبود مدیریت کلاس گردید. نظارت/ارزشیابی از طریق نظارت آموزشی، ارزیابی عملکرد معلمان (PKG)، مشاهده کلاس و ارزیابی توسعه شایستگی معلمان به عنوان مبنایی برای مشاوره و توسعه بیشتر برنامه انجام شد. عوامل حمایتی شامل حمایت مدرسه و اداره آموزش، مشارکت معلمان و مشارکت MGMP بود، در حالی که عوامل بازدارنده شامل محدودیت بودجه و ناکافی بودن امکانات و زیرساخت‌ها، به ویژه تجهیزات فناوری، دسترسی به اینترنت و امکانات آموزشی بود. برای مقابله با این چالش‌ها، مدرسه اولویت‌بندی و بهینه‌سازی منابع موجود را اجرا کرد. بنابراین، مدیریت برنامه به صورت نظام‌مند و مستمر اجرا شده است، هرچند به دلیل محدودیت منابع هنوز به طور کامل بهینه نشده است.

Public speaking is a skill that develops individuals, impacts the surrounding world, and promotes one's career. Now, public speaking is practiced in various societies, regardless of the individual's position. For the millennial generation, whose lives are highly intertwined with technology in every aspect, such as learning, shopping, communication, and booking transportation, face-to-face interaction with the general public is limited. However, through mastering public speaking skills, millennials can enhance their social communication and boost their self-confidence. This training activity was conducted for millennials using the lecture, discussion, practical (role-playing), and mentoring methods. Lectures and discussions helped expand knowledge, while practical exercises (role-playing) trained and motivated the participants, enabling them to gain the courage and familiarity to address an audience. The training results showed that most of the presented material was understood by the participants. Most of the participants' questions served to reinforce or clarify the concepts discussed. Practical sessions ran smoothly; although the participants initially felt fearful or lacked confidence to stand before the group, this nervousness dissipated after subsequent opportunities to practice. Moreover, participants successfully explored their own potential, demonstrating organized and focused speech, clearer vocal delivery, and even the use of humor and engaging body language. All participants appeared more at ease but serious in demeanor. They expressed a hope for continued public speaking training, realizing that it was significantly beneficial for millennials, especially the university students, who are expected not only to excel in academics but also to possess excellent public speaking skills.

سخنرانی عمومی مهارتی است که فرد را توسعه می‌دهد، بر جهان پیرامون تأثیر می‌گذارد و مسیر شغلی او را ارتقا می‌بخشد. امروزه سخنرانی عمومی در جوامع مختلف، بدون توجه به جایگاه فرد، تمرین می‌شود. برای نسل هزاره که زندگی آن‌ها در هر جنبه‌ای، مانند یادگیری، خرید، ارتباط و رزرو حمل‌ونقل، به شدت با فناوری درهم‌تنیده است، تعامل رو‌در‌رو با عموم مردم محدود است. با این حال، از طریق تسلط بر مهارت‌های سخنرانی عمومی، نسل هزاره می‌تواند ارتباطات اجتماعی خود را بهبود بخشد و اعتماد به نفس خود را افزایش دهد. این فعالیت آموزشی برای نسل هزاره با استفاده از روش‌های سخنرانی، بحث، تمرین عملی (نقش‌آفرینی) و مشاوره برگزار شد. سخنرانی‌ها و بحث‌ها به گسترش دانش کمک کردند، در حالی که تمرین‌های عملی (نقش‌آفرینی) شرکت‌کنندگان را آموزش داده و انگیزه بخشید و به آن‌ها جسارت و آشنایی لازم برای سخن گفتن در برابر جمع را بخشید. نتایج آموزش نشان داد که بیشتر مطالب ارائه‌شده توسط شرکت‌کنندگان درک شد. اکثر پرسش‌های شرکت‌کنندگان به منظور تقویت یا روشن‌سازی مفاهیم مطرح‌شده بود. جلسات عملی به خوبی پیش رفت؛ اگرچه شرکت‌کنندگان در ابتدا احساس ترس یا کمبود اعتماد به نفس برای ایستادن در برابر گروه داشتند، اما این اضطراب پس از فرصت‌های بعدی برای تمرین از بین رفت. علاوه بر این، شرکت‌کنندگان توانستند به طور موفقیت‌آمیز پتانسیل‌های خود را کشف کنند و سخنرانی‌هایی منظم و متمرکز، بیان صوتی واضح‌تر و حتی استفاده از طنز و زبان بدن جذاب را به نمایش بگذارند. همه شرکت‌کنندگان آرام‌تر اما جدی‌تر به نظر می‌رسیدند. آن‌ها امید خود را برای تداوم آموزش سخنرانی عمومی ابراز کردند و دریافتند که این آموزش برای نسل هزاره، به ویژه دانشجویان دانشگاه، که انتظار می‌رود نه تنها در زمینه علمی بلکه در مهارت‌های سخنرانی عمومی نیز ممتاز باشند، بسیار سودمند است.

In the increasingly advanced digital era, the problem of low reading and writing skills of Arabic-Hijaiyah scripts among some students of Madrasah Ibtidaiyah and the less than optimal use of technology in religious learning is still encountered today. The learning process is still dominated by conventional methods, causing students to easily feel bored and less motivated in learning. In addition, learning approaches that integrate Islamic values and environmental awareness have not been widely implemented in madrasah environments. This Community Service Program aims to improve students' reading and writing skills of Arabic-Hijaiyah scripts through digital-ecotheological-based mentoring. The implementation method is carried out through several stages, namely observing partner needs, preparing digital learning media, implementing mentoring, and evaluating activities. The learning media used are interactive videos, educational games, reading and writing exercises of Hijaiyah scripts, and the delivery of ecotheological values linked to Islamic teachings and environmental awareness. The implementation of the activity involved the Community Service team, teachers, and students of Madrasah Ibtidaiyah as the main partners. The results of the activity showed an increase in students' abilities to recognize, read, and write Arabic-Hijaiyah scripts better. Students also demonstrated greater enthusiasm and motivation to learn during the mentoring process. Furthermore, teachers gained more innovative and interactive alternative learning media for use in teaching and learning activities. Thus, the digital-ecotheological Arabic-Hijaiyah literacy mentoring program can be an effective, engaging, and relevant learning solution to technological developments and the needs of Islamic education in Islamic elementary schools.

در عصر دیجیتال که به‌طور فزاینده‌ای پیشرفته است، همچنان مسئله پایین بودن مهارت‌های خواندن و نوشتن خط عربی-حجاییه در میان برخی دانش‌آموزان مدارس ابتدایی اسلامی و استفاده کمتر از حد مطلوب فناوری در آموزش دینی مشاهده می‌شود. فرایند یادگیری همچنان تحت سلطه روش‌های سنتی است که باعث می‌شود دانش‌آموزان به‌راحتی احساس خستگی و کاهش انگیزه در یادگیری کنند. علاوه بر این، رویکردهای آموزشی که ارزش‌های اسلامی و آگاهی زیست‌محیطی را ادغام می‌کنند، هنوز به‌طور گسترده‌ای در محیط مدارس اسلامی اجرا نشده‌اند. هدف این برنامه خدمت‌رسانی به جامعه، ارتقای مهارت‌های خواندن و نوشتن خط عربی-حجاییه دانش‌آموزان از طریق همراهی مبتنی بر رویکرد دیجیتال-اکوتئولوژیک است. روش اجرای برنامه از طریق چندین مرحله انجام می‌شود، از جمله مشاهده نیازهای شرکای آموزشی، تهیه رسانه‌های یادگیری دیجیتال، اجرای همراهی و ارزیابی فعالیت‌ها. رسانه‌های یادگیری مورد استفاده شامل ویدئوهای تعاملی، بازی‌های آموزشی، تمرین‌های خواندن و نوشتن خط حجاییه و انتقال ارزش‌های اکوتئولوژیک مرتبط با آموزه‌های اسلامی و آگاهی زیست‌محیطی است. اجرای این فعالیت با مشارکت تیم خدمت‌رسانی به جامعه، معلمان و دانش‌آموزان مدارس ابتدایی اسلامی به‌عنوان شرکای اصلی صورت گرفت. نتایج فعالیت نشان داد که توانایی دانش‌آموزان در شناسایی، خواندن و نوشتن خط عربی-حجاییه بهبود یافته است. همچنین دانش‌آموزان شور و انگیزه بیشتری برای یادگیری در طول فرایند همراهی از خود نشان دادند. افزون بر این، معلمان به رسانه‌های یادگیری جایگزین نوآورانه و تعاملی بیشتری برای استفاده در فعالیت‌های آموزشی دست یافتند. بنابراین، برنامه همراهی سوادآموزی عربی-حجاییه مبتنی بر رویکرد دیجیتال-اکوتئولوژیک می‌تواند راه‌حلی مؤثر، جذاب و مرتبط با تحولات فناوری و نیازهای آموزش اسلامی در مدارس ابتدایی اسلامی باشد.

Introduction Reflection constitutes a central component of the knowledge base of the teaching profession; however, in practice it may become routinized and have limited significance for professional learning. Within teacher education, supervision increasingly takes place in digital contexts, raising questions about the conditions required for such supervision to support reflection. In this study, we examine which conditions student teachers describe as significant for reflective processes in digital supervision. Methods The study is based on six focus group interviews with a total of 36 student teachers. The data were analyzed using reflexive thematic analysis. The design gives access to how student teachers perceive these conditions, not to reflection as it unfolded in individual supervision sessions. The theoretical framework draws on e-mentoring as an analytical perspective for understanding how relational, communicative, and technological conditions interact in technology-mediated supervision. Results Our analysis identified three main themes: structured and technology-supported reflection; relationships, dialogue, and perceived presence; and structural conditions, competence, and enactment. Student teachers described digital supervision as supporting reflection when it is clearly structured, grounded in concrete experiences, and supported by tools that make students' thinking visible and elaborated over time. The possibility of storing and revisiting feedback was experienced as particularly important for sustained reflective development. Relational conditions were also described as consequential, as accessibility, responsiveness, and personalized feedback may strengthen trust and participation, while limited access to non-verbal cues and disrupted conversational flow may constrain reflective processes. Technological and organizational conditions were described as further shaping supervision, with flexibility and accessibility perceived as beneficial, whereas technical challenges, unclear expectations, and varying levels of digital competence may reduce the potential for reflection. Discussion Drawing on student teachers' reported experiences, we argue that the conditions for reflection in digital supervision emerge through the interplay of pedagogical, relational, technological, and organizational factors, and depend on more than technological access alone.

مقدمه: تأمل یکی از اجزای مرکزی بنیان دانشی حرفه معلمی به‌شمار می‌رود؛ با این حال، در عمل ممکن است به امری عادی و کم‌اهمیت برای یادگیری حرفه‌ای تبدیل شود. در آموزش معلمان، نظارت به‌طور فزاینده‌ای در بسترهای دیجیتال صورت می‌گیرد که این امر پرسش‌هایی را درباره شرایط لازم برای حمایت از تأمل در چنین نظارتی مطرح می‌کند. در این پژوهش، شرایطی که دانشجومعلمان به‌عنوان عوامل مهم برای فرایندهای تأملی در نظارت دیجیتال توصیف می‌کنند، مورد بررسی قرار گرفته است. روش‌ها: این مطالعه مبتنی بر شش مصاحبه گروهی متمرکز با مجموعاً ۳۶ دانشجومعلم است. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. این طراحی امکان دسترسی به ادراک دانشجومعلمان از این شرایط را فراهم می‌کند، نه خود فرایند تأمل همان‌گونه که در جلسات نظارت فردی رخ داده است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای e-mentoring به‌عنوان یک دیدگاه تحلیلی برای فهم چگونگی تعامل شرایط ارتباطی، تعاملی و فناورانه در نظارت مبتنی بر فناوری استوار است. یافته‌ها: تحلیل ما سه تم اصلی را شناسایی کرد: تأمل ساختاریافته و پشتیبانی‌شده با فناوری؛ روابط، گفت‌وگو و حضور ادراک‌شده؛ و شرایط ساختاری، شایستگی و اجرا. دانشجومعلمان نظارت دیجیتال را زمانی پشتیبان تأمل می‌دانستند که ساختاریافته، مبتنی بر تجارب عینی و با ابزارهایی همراه باشد که تفکر دانشجویان را قابل مشاهده و در طول زمان بسط دهد. امکان ذخیره و بازبینی بازخورد به‌عنوان عاملی بسیار مهم برای توسعه تأملی پایدار تجربه شد. شرایط ارتباطی نیز تعیین‌کننده توصیف شد، به‌گونه‌ای که دسترسی‌پذیری، پاسخگویی و بازخورد شخصی می‌تواند اعتماد و مشارکت را تقویت کند، در حالی که دسترسی محدود به نشانه‌های غیرکلامی و اختلال در جریان گفت‌وگو ممکن است فرایندهای تأملی را محدود سازد. شرایط فناورانه و سازمانی نیز به‌عنوان عوامل شکل‌دهنده نظارت توصیف شدند، به‌طوری که انعطاف‌پذیری و دسترسی‌پذیری سودمند تلقی شد، اما چالش‌های فنی، انتظارات نامشخص و سطوح متفاوت شایستگی دیجیتال می‌تواند پتانسیل تأمل را کاهش دهد. بحث: با استناد به تجارب گزارش‌شده دانشجومعلمان، استدلال می‌شود که شرایط تأمل در نظارت دیجیتال از طریق تعامل عوامل آموزشی، ارتباطی، فناورانه و سازمانی پدید می‌آید و صرفاً به دسترسی فناورانه محدود نمی‌شود.

Purpose of Study: This study examined the influence of efficiency on the leadership development of Sunday school teachers in Anglican Church of Kenya (ACK) churches in Nairobi Diocese. It sought to establish whether teachers’ effective use of time, lesson preparation, reliability, and commitment contribute to leadership growth and identify areas requiring institutional support. Methodology: The study adopted a descriptive survey research design targeting approximately 616 Sunday school teachers across 77 parishes in nine archdeaconries. Stratified random sampling selected 268 teachers, of whom 179 completed structured questionnaires, yielding a 68% response rate. Data were analysed using descriptive statistics and regression analysis in SPSS. Findings: Teachers rated their efficiency positively (mean = 3.79, SD = 1.09), particularly their reliability and recognition for teaching effectiveness (mean = 4.37). However, lesson preparation and children’s spiritual progress received lower ratings. Leadership development was also rated positively (mean = 3.57, SD = 0.89), although opportunities for formal leadership roles and participation in strategic planning remained limited. Regression analysis established a positive and statistically significant relationship between efficiency and leadership development (B = 0.180, β = 0.193, t = 2.625, p = .009). Efficiency explained 3.7% of the variation in leadership development (R² = 0.037), indicating that additional factors also influence leadership growth. Conclusion: Efficiency contributes significantly to leadership development among Sunday school teachers in ACK churches in Nairobi Diocese, although its explanatory influence is modest. Churches should recognise efficient teachers, provide regular training and mentoring, improve teaching resources, and create opportunities for participation in leadership, planning, and decision-making to strengthen leadership development.

هدف مطالعه: این پژوهش به بررسی تأثیر کارآمدی بر توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای کلیسای آنگلیکان کنیا (ACK) در حوزه اسقفی نایروبی پرداخت. هدف آن تعیین این بود که آیا استفاده مؤثر معلمان از زمان، آمادگی برای درس، پایایی و تعهد، به رشد رهبری کمک می‌کند و همچنین شناسایی حوزه‌هایی که نیازمند حمایت نهادی هستند. روش‌شناسی: این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره گرفت و جامعه هدف آن تقریباً ۶۱۶ معلم مدرسه یکشنبه در ۷۷ پاریش در نه ناحیه اسقف‌نشین بود. با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای، ۲۶۸ معلم انتخاب شدند که از این میان ۱۷۹ نفر پرسشنامه‌های ساختاریافته را تکمیل کردند (نرخ پاسخ‌دهی ۶۸٪). داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. یافته‌ها: معلمان، کارآمدی خود را مثبت ارزیابی کردند (میانگین = ۳.۷۹، انحراف معیار = ۱.۰۹)، به ویژه پایایی و شناخته شدن برای اثربخشی تدریس (میانگین = ۴.۳۷). با این حال، آمادگی برای درس و پیشرفت معنوی کودکان نمرات پایین‌تری دریافت کردند. توسعه رهبری نیز به طور مثبت ارزیابی شد (میانگین = ۳.۵۷، انحراف معیار = ۰.۸۹)، هرچند فرصت‌ها برای نقش‌های رسمی رهبری و مشارکت در برنامه‌ریزی راهبردی محدود باقی ماند. تحلیل رگرسیون رابطه مثبت و معناداری بین کارآمدی و توسعه رهبری نشان داد (B = 0.180، β = 0.193، t = 2.625، p = .009). کارآمدی ۳.۷٪ از واریانس توسعه رهبری را تبیین کرد (R² = 0.037)، که نشان می‌دهد عوامل دیگری نیز بر رشد رهبری تأثیرگذارند. نتیجه‌گیری: کارآمدی نقش معناداری در توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای ACK حوزه اسقفی نایروبی ایفا می‌کند، هرچند میزان تبیین‌کنندگی آن محدود است. کلیساها باید معلمان کارآمد را شناسایی کنند، آموزش و مشاوره منظم ارائه دهند، منابع آموزشی را بهبود بخشند و فرصت‌هایی برای مشارکت در رهبری، برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری جهت تقویت توسعه رهبری فراهم آورند.

Purpose of Study: This study examined the influence of efficiency on the leadership development of Sunday school teachers in Anglican Church of Kenya (ACK) churches in Nairobi Diocese. It sought to establish whether teachers’ effective use of time, lesson preparation, reliability, and commitment contribute to leadership growth and identify areas requiring institutional support. Methodology: The study adopted a descriptive survey research design targeting approximately 616 Sunday school teachers across 77 parishes in nine archdeaconries. Stratified random sampling selected 268 teachers, of whom 179 completed structured questionnaires, yielding a 68% response rate. Data were analysed using descriptive statistics and regression analysis in SPSS. Findings: Teachers rated their efficiency positively (mean = 3.79, SD = 1.09), particularly their reliability and recognition for teaching effectiveness (mean = 4.37). However, lesson preparation and children’s spiritual progress received lower ratings. Leadership development was also rated positively (mean = 3.57, SD = 0.89), although opportunities for formal leadership roles and participation in strategic planning remained limited. Regression analysis established a positive and statistically significant relationship between efficiency and leadership development (B = 0.180, β = 0.193, t = 2.625, p = .009). Efficiency explained 3.7% of the variation in leadership development (R² = 0.037), indicating that additional factors also influence leadership growth. Conclusion: Efficiency contributes significantly to leadership development among Sunday school teachers in ACK churches in Nairobi Diocese, although its explanatory influence is modest. Churches should recognise efficient teachers, provide regular training and mentoring, improve teaching resources, and create opportunities for participation in leadership, planning, and decision-making to strengthen leadership development.

هدف مطالعه: این پژوهش به بررسی تأثیر کارآمدی بر توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای کلیسای آنگلیکان کنیا (ACK) در حوزه اسقفی نایروبی پرداخت. هدف آن تعیین این بود که آیا استفاده مؤثر معلمان از زمان، آمادگی برای درس، پایایی و تعهد، به رشد رهبری کمک می‌کند و همچنین شناسایی حوزه‌هایی که نیازمند حمایت نهادی هستند. روش‌شناسی: این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره گرفت و جامعه هدف آن تقریباً ۶۱۶ معلم مدرسه یکشنبه در ۷۷ پاریش در نه ناحیه اسقف‌نشین بود. با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای، ۲۶۸ معلم انتخاب شدند که از این میان ۱۷۹ نفر پرسشنامه‌های ساختاریافته را تکمیل کردند (نرخ پاسخ‌دهی ۶۸٪). داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. یافته‌ها: معلمان، کارآمدی خود را مثبت ارزیابی کردند (میانگین = ۳.۷۹، انحراف معیار = ۱.۰۹)، به ویژه پایایی و شناخته شدن برای اثربخشی تدریس (میانگین = ۴.۳۷). با این حال، آمادگی برای درس و پیشرفت معنوی کودکان نمرات پایین‌تری دریافت کردند. توسعه رهبری نیز به طور مثبت ارزیابی شد (میانگین = ۳.۵۷، انحراف معیار = ۰.۸۹)، هرچند فرصت‌ها برای نقش‌های رسمی رهبری و مشارکت در برنامه‌ریزی راهبردی محدود باقی ماند. تحلیل رگرسیون رابطه مثبت و معناداری بین کارآمدی و توسعه رهبری نشان داد (B = 0.180، β = 0.193، t = 2.625، p = .009). کارآمدی ۳.۷٪ از واریانس توسعه رهبری را تبیین کرد (R² = 0.037)، که نشان می‌دهد عوامل دیگری نیز بر رشد رهبری تأثیرگذارند. نتیجه‌گیری: کارآمدی نقش معناداری در توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای ACK حوزه اسقفی نایروبی ایفا می‌کند، هرچند میزان تبیین‌کنندگی آن محدود است. کلیساها باید معلمان کارآمد را شناسایی کنند، آموزش و مشاوره منظم ارائه دهند، منابع آموزشی را بهبود بخشند و فرصت‌هایی برای مشارکت در رهبری، برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری جهت تقویت توسعه رهبری فراهم آورند.

The implementation of the Love-Based Curriculum (Kurikulum Berbasis Cinta/KBC) in Islamic elementary schools requires teachers to integrate love-based values into instructional materials and lesson plans. The needs analysis indicated that teachers required more practical training because previous activities were predominantly focused on theoretical content delivery. This community service program aimed to facilitate teachers in developing KBC-based instructional materials through a workshop using a learning by doing strategy. The activity employed a Participatory Action approach combined with training and mentoring. The participants were 58 Islamic elementary school teachers from KKG 0008 Rayon 3, Siak Regency, consisting of classroom teachers, subject teachers, and tahfiz teachers. The activity consisted of needs analysis, material delivery, instructional material development practice, mentoring, presentation of participants' work, and evaluation. The results showed that all 58 participants participated in the workshop and produced drafts of KBC-based instructional materials according to the subjects and grades they taught. The products were subsequently reviewed through mentoring and presentation sessions to obtain feedback for further improvement. These findings indicate that a practice-oriented workshop can facilitate teachers in translating KBC concepts into instructional materials in a more applicable manner

اجرای برنامهٔ درسی مبتنی بر عشق (Kurikulum Berbasis Cinta/KBC) در مدارس ابتدایی اسلامی مستلزم آن است که معلمان ارزش‌های مبتنی بر عشق را در مواد آموزشی و طرح درس‌ها ادغام کنند. تحلیل نیازسنجی نشان داد که معلمان به آموزش عملی بیشتری نیاز دارند، زیرا فعالیت‌های قبلی عمدتاً بر انتقال محتوای نظری متمرکز بوده‌اند. هدف این برنامهٔ خدمات‌رسانی به جامعه، تسهیل توسعهٔ مواد آموزشی مبتنی بر KBC توسط معلمان از طریق کارگاهی با راهبرد یادگیری از طریق عمل بود. این فعالیت با رویکرد اقدام مشارکتی همراه با آموزش و مشاوره انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۸ معلم مدرسه ابتدایی اسلامی از KKG 0008 رایون ۳ شهرستان سیاک بودند که شامل معلمان کلاس، معلمان موضوعی و معلمان حفظ قرآن (تحفیظ) می‌شدند. فعالیت شامل نیازسنجی، ارائهٔ مطالب، تمرین توسعهٔ مواد آموزشی، مشاوره، ارائهٔ آثار شرکت‌کنندگان و ارزیابی بود. نتایج نشان داد که هر ۵۸ شرکت‌کننده در کارگاه حضور یافتند و پیش‌نویس‌هایی از مواد آموزشی مبتنی بر KBC متناسب با موضوعات و پایه‌های تدریس خود تهیه کردند. این محصولات در ادامه از طریق جلسات مشاوره و ارائه مورد بازبینی قرار گرفت تا بازخورد لازم برای بهبود بیشتر دریافت شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کارگاه‌های مبتنی بر عمل می‌تواند به معلمان در ترجمهٔ مفاهیم KBC به مواد آموزشی به شیوه‌ای کاربردی‌تر کمک کند.

Abstract The Tahfidz program at Madrasah Al-Barokah faced challenges related to Qur’anic recitation quality, particularly the accuracy of makharijul huruf and tajwid application, as well as limited structured mentoring. This community service program employed a Service Learning approach for 13 days, from 21 February to 5 March 2026. Attendance in madrasah learning sessions ranged from 18 to 35 children, while broader community activities involved up to 100 participants depending on the activity. The program included needs observation, halaqah grouping, tahfidz and tahsin mentoring through talaqqi, recitation submission and repetition, memorization evaluation, and student reflection. Observations during implementation indicated improvements in pronunciation accuracy and memorization fluency, accompanied by greater student engagement. University students also gained practical teaching and community-interaction experience through the reflective Service Learning process. The program demonstrates the value of structured mentoring, although complete individual achievement data and long-term memorization retention measurements were not available.

برنامه حفظ در مدرسه البرکه با چالش‌هایی در زمینه کیفیت قرائت قرآن، به‌ویژه دقت در مخارج الحروف و اجرای قواعد تجوید، همچنین محدودیت در راهنمایی ساختاریافته مواجه بود. این برنامه خدمت‌رسانی به جامعه با رویکرد یادگیری خدمت‌محور به مدت ۱۳ روز، از ۲۱ فوریه تا ۵ مارس ۲۰۲۶ اجرا شد. حضور دانش‌آموزان در جلسات آموزشی مدرسه بین ۱۸ تا ۳۵ کودک متغیر بود و فعالیت‌های گسترده‌تر اجتماعی بسته به نوع فعالیت تا ۱۰۰ شرکت‌کننده را دربر می‌گرفت. برنامه شامل مشاهده نیازها، گروه‌بندی حلقه‌ها، راهنمایی در حفظ و بهبود قرائت از طریق تلقی، ارائه و تکرار قرائت، ارزیابی حفظ و بازتاب دانش‌آموزان بود. مشاهدات حین اجرا نشان‌دهنده بهبود در دقت تلفظ و روانی حفظ، همراه با افزایش مشارکت دانش‌آموزان بود. دانشجویان دانشگاه نیز از طریق فرایند بازتابی یادگیری خدمت‌محور، تجربه عملی تدریس و تعامل با جامعه را کسب کردند. این برنامه ارزش راهنمایی ساختاریافته را نشان می‌دهد، هرچند داده‌های کامل مربوط به دستاوردهای فردی و سنجش ماندگاری بلندمدت حفظ در دسترس نبود.

The study employed a Research and Development (R&D) approach, with the operational implementation of the model evaluated using a one-group pretest-posttest design. The KP-Jamupedes model integrates collaborative learning, peer learning, experience sharing, mentoring, and stakeholder involvement at the village level. The implementation was conducted in rural ECE settings in South Sulawesi, Indonesia. Data were collected using competency assessment instruments administered before and after the implementation and analyzed using descriptive statistics, a paired-samples t-test, and N-Gain analysis. The results showed an increase in the mean competency score from 53.33 in the pretest to 79.33 in the posttest. The paired-samples t-test indicated a statistically significant difference between the two measurements, t(9) = −10.778, p < .001. N-Gain analysis showed that all participants experienced improvement, with 20% categorized as high gain and 80% as medium gain. These findings provide preliminary empirical evidence of improved PTK competence following the implementation of KP-Jamupedes and indicate the potential of a village-based collaborative learning mechanism to support ECE quality assurance in resource-constrained rural settings. However, the findings should be interpreted within the limitations of the one-group pretest-posttest design without a comparison group.

این پژوهش با رویکرد تحقیق و توسعه (R&D) انجام شد و اجرای عملیاتی مدل با استفاده از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی ارزیابی گردید. مدل KP-Jamupedes یادگیری مشارکتی، یادگیری همتایان، به‌اشتراک‌گذاری تجربیات، مشاوره و مشارکت ذینفعان در سطح روستا را ادغام می‌کند. اجرای این مدل در محیط‌های آموزش اوان کودکی روستایی در سولاوسی جنوبی اندونزی صورت گرفت. داده‌ها با استفاده از ابزارهای ارزیابی شایستگی که پیش و پس از اجرای مدل اجرا شدند، جمع‌آوری و با بهره‌گیری از آمار توصیفی، آزمون t زوجی و تحلیل N-Gain تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین نمره شایستگی از 53.33 در پیش‌آزمون به 79.33 در پس‌آزمون افزایش یافته است. آزمون t زوجی تفاوت معنادار آماری بین دو اندازه‌گیری را نشان داد (t(9) = −10.778, p < .001). تحلیل N-Gain نشان داد که تمامی شرکت‌کنندگان بهبود را تجربه کردند، به‌طوری‌که 20٪ در دسته بهبود بالا و 80٪ در دسته بهبود متوسط قرار گرفتند. این یافته‌ها شواهد تجربی مقدماتی از بهبود شایستگی PTK پس از اجرای KP-Jamupedes ارائه می‌دهد و نشان‌دهنده پتانسیل سازوکار یادگیری مشارکتی مبتنی بر روستا برای حمایت از تضمین کیفیت آموزش اوان کودکی در محیط‌های روستایی با منابع محدود است. با این حال، یافته‌ها باید در چارچوب محدودیت‌های طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی و بدون گروه مقایسه تفسیر شوند.

Over the past decades, school leadership has become a central element in educational reform, school improvement, and organizational effectiveness across education systems worldwide. Nevertheless, European education systems continue to reflect diverse governance arrangements shaped by national trajectories and institutional legacies. Although school leadership is widely recognized as a key determinant of educational effectiveness, comparatively limited research has examined how mentoring for school leaders is configured within distinct governance contexts. Addressing this gap, this study undertakes an analysis of six leadership trajectories from four European countries selected for their contrasting governance orientations: Portugal and Spain as cases reflecting traditions that tend to be more centralized, and Belgium and the Netherlands as cases characterized by a tendency toward greater decentralization and stronger school-level autonomy. Drawing on a critical examination of legislative and regulatory frameworks, complemented by in-depth interviews with school leaders, the research analyses how institutional configurations shape both access to leadership positions and the design, enactment, and perceived value of mentoring practices. Across the six leadership trajectories analyzed, participants consistently highlighted the importance of structured mentoring as a mechanism for reducing professional isolation, supporting leadership learning, and facilitating sustainable transitions into leadership roles. By integrating governance analysis with leadership development processes, the study advances a governance-sensitive conceptualization of mentoring as a structurally embedded mechanism for professional learning, contributing theoretically and empirically to contemporary debates on educational leadership in Europe.

در دهه‌های گذشته، رهبری مدرسه به عنوان عنصری مرکزی در اصلاحات آموزشی، بهبود مدرسه و اثربخشی سازمانی در سراسر نظام‌های آموزشی جهان مطرح شده است. با این حال، نظام‌های آموزشی اروپایی همچنان بازتاب‌دهنده ترتیبات حکمرانی متنوعی هستند که توسط مسیرهای ملی و میراث‌های نهادی شکل گرفته‌اند. اگرچه رهبری مدرسه به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از عوامل کلیدی اثربخشی آموزشی شناخته می‌شود، پژوهش‌های نسبتاً محدودی به بررسی نحوه پیکربندی راهنمایی برای رهبران مدارس در زمینه‌های حکمرانی متفاوت پرداخته‌اند. این مطالعه با هدف پر کردن این خلأ، به تحلیل شش مسیر رهبری از چهار کشور اروپایی منتخب با گرایش‌های حکمرانی متضاد می‌پردازد: پرتغال و اسپانیا به عنوان نمونه‌هایی با سنت‌های متمایل به تمرکزگرایی بیشتر، و بلژیک و هلند به عنوان نمونه‌هایی با گرایش به تمرکززدایی بیشتر و خودمختاری قوی‌تر در سطح مدرسه. با تکیه بر بررسی انتقادی چارچوب‌های قانونی و مقرراتی، و تکمیل آن با مصاحبه‌های عمیق با رهبران مدارس، این پژوهش تحلیل می‌کند که چگونه پیکربندی‌های نهادی هم دسترسی به موقعیت‌های رهبری و هم طراحی، اجرا و ارزش ادراک‌شده راهنمایی را شکل می‌دهند. در میان شش مسیر رهبری مورد تحلیل، شرکت‌کنندگان به طور مکرر بر اهمیت راهنمایی ساختاریافته به عنوان سازوکاری برای کاهش انزوای حرفه‌ای، حمایت از یادگیری رهبری و تسهیل گذار پایدار به نقش‌های رهبری تأکید کردند. این مطالعه با ادغام تحلیل حکمرانی و فرایندهای توسعه رهبری، مفهوم‌پردازی حساس به حکمرانی از راهنمایی را به عنوان سازوکاری ساختاریافته برای یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد و به طور نظری و تجربی به مباحث معاصر رهبری آموزشی در اروپا کمک می‌کند.

Mentoring is increasingly recognized as a critical determinant of academic achievement, professional identity formation, career advancement, and well-being in health professions education. Conventional mentor-mentee models, typically centered on a single assigned faculty mentor, may be inadequate to address the diverse and evolving needs of contemporary dental learners and early-career faculty. The transition towards competency-based dental education (CBDE) under emerging National Dental Commission (NDC) reforms further underscores the need to enhance mentoring approaches that support competency attainment, reflective practice, research engagement, and career development. Recent mentoring literature advocates the development of mentoring networks and individualized mentoring pathways that extend beyond conventional dyadic relationships. Concurrently, advances in artificial intelligence (AI), machine learning, and learning analytics offer new opportunities to deliver personalized educational support at scale. This perspective explores the potential of AI-enabled mentoring networks as a strategy to strengthen mentoring and competency development in Indian dental education. Drawing on established mentoring theories, health professions education literature, and emerging educational technologies, we propose a conceptual framework integrating learner profiling, faculty profiling, intelligent mentor matching, dynamic mentoring road-maps, and longitudinal competency tracking. AI-enabled mentoring systems have the potential to enhance CBDE implementation and support the improvement of competent, adaptable, and future-ready oral health professionals. Future work should focus on ethical implementation, faculty preparedness, and evaluation of educational outcomes associated with technology-enhanced mentoring ecosystems.

مشاوره به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از عوامل تعیین‌کننده مهم در موفقیت تحصیلی، شکل‌گیری هویت حرفه‌ای، پیشرفت شغلی و بهزیستی در آموزش حرفه‌های سلامت شناخته می‌شود. مدل‌های سنتی مشاور-دانشجو که معمولاً بر یک عضو هیئت علمی اختصاص‌یافته متمرکز هستند، ممکن است برای پاسخگویی به نیازهای متنوع و در حال تحول دانشجویان دندانپزشکی معاصر و اعضای هیئت علمی در ابتدای مسیر شغلی کافی نباشند. گذار به سمت آموزش دندانپزشکی مبتنی بر شایستگی (CBDE) در چارچوب اصلاحات نوظهور کمیسیون ملی دندانپزشکی (NDC) بیش از پیش بر ضرورت ارتقای رویکردهای مشاوره‌ای که از کسب شایستگی، تمرین تأملی، مشارکت پژوهشی و توسعه شغلی حمایت می‌کنند، تأکید دارد. ادبیات اخیر مشاوره توسعه شبکه‌های مشاوره‌ای و مسیرهای مشاوره فردی‌شده را که فراتر از روابط دوتایی سنتی هستند، توصیه می‌کند. همزمان، پیشرفت‌های هوش مصنوعی (AI)، یادگیری ماشین و تحلیل‌های یادگیری فرصت‌های جدیدی را برای ارائه حمایت آموزشی شخصی‌سازی‌شده در مقیاس وسیع فراهم می‌آورد. این مقاله دیدگاهی را درباره ظرفیت شبکه‌های مشاوره مبتنی بر هوش مصنوعی به عنوان راهبردی برای تقویت مشاوره و توسعه شایستگی در آموزش دندانپزشکی هند ارائه می‌دهد. با بهره‌گیری از نظریه‌های مشاوره‌ای تثبیت‌شده، ادبیات آموزش حرفه‌های سلامت و فناوری‌های آموزشی نوظهور، چارچوب مفهومی‌ای را پیشنهاد می‌کنیم که شامل نمایه‌سازی دانشجو، نمایه‌سازی اعضای هیئت علمی، تطبیق هوشمند مشاور، نقشه‌راه‌های پویا برای مشاوره و پیگیری طولی شایستگی است. سامانه‌های مشاوره مبتنی بر هوش مصنوعی این پتانسیل را دارند که اجرای CBDE را ارتقا دهند و از تربیت متخصصان سلامت دهان توانمند، سازگار و آماده برای آینده حمایت کنند. پژوهش‌های آینده باید بر اجرای اخلاقی، آمادگی اعضای هیئت علمی و ارزیابی پیامدهای آموزشی مرتبط با اکوسیستم‌های مشاوره‌ای مبتنی بر فناوری تمرکز کنند.

INTRODUCTION: Psychosis is a significant cause of reduced social and occupational function in those aged 18-35 years. This study investigates the feasibility of enhancing currently available Early Intervention for Psychosis (EIP) care using a moderated online intervention comprising therapist-supported online therapeutic interventions and peer-to-peer social mentoring and networking. METHODS: The trial explores data relevant to establishing the feasibility of delivering MOST to patients enrolled in EIP services and estimation of effect sizes for pre-post measures administered to inform power calculations for a full trial. RESULTS: A total of 35 patients with early psychosis were recruited during the study period, with 17 (48.6%) retained in the study at 6 months. In the intervention arm, 65.4% of participants engaged with MOST for 5 weeks or more but only 15.4% continued to engage at six months. At six months, calculation of effect sizes for pre-post changes indicated small to moderate improvements in social and occupational function, small changes in clinical symptom severity and no changes in cognitive performance. DISCUSSION: Findings partially supported the feasibility of conducting a trial of MOST in Irish EIP services. Recruitment and study procedures were successfully completed, while retention and sustained engagement suggested that intervention duration, delivery, and positioning within the care pathway may require consideration for further study of this promising intervention in the Irish context.

مقدمه: روان‌پریشی یکی از علل مهم کاهش عملکرد اجتماعی و شغلی در افراد ۱۸ تا ۳۵ سال است. این مطالعه امکان‌سنجی ارتقای مراقبت‌های موجود مداخله زودهنگام برای روان‌پریشی (EIP) را با استفاده از یک مداخله آنلاین با نظارت، شامل مداخلات درمانی آنلاین با حمایت درمانگر و راهنمایی و شبکه‌سازی اجتماعی همتایان، مورد بررسی قرار می‌دهد. روش‌ها: این کارآزمایی داده‌های مرتبط با امکان‌سنجی ارائه MOST به بیماران ثبت‌نام‌شده در خدمات EIP و برآورد اندازه اثر برای سنجش‌های پیش و پس از مداخله را به منظور اطلاع‌رسانی محاسبات توان برای یک کارآزمایی کامل بررسی می‌کند. نتایج: در مجموع ۳۵ بیمار با روان‌پریشی زودهنگام در دوره مطالعه جذب شدند که ۱۷ نفر (۴۸/۶٪) در شش ماه در مطالعه باقی ماندند. در گروه مداخله، ۶۵/۴٪ از شرکت‌کنندگان به مدت ۵ هفته یا بیشتر با MOST درگیر بودند، اما تنها ۱۵/۴٪ در شش ماهگی همچنان مشارکت داشتند. در شش ماهگی، محاسبه اندازه اثر برای تغییرات پیش و پس از مداخله نشان‌دهنده بهبودهای کوچک تا متوسط در عملکرد اجتماعی و شغلی، تغییرات اندک در شدت علائم بالینی و عدم تغییر در عملکرد شناختی بود. بحث: یافته‌ها تا حدی امکان‌سنجی انجام کارآزمایی MOST در خدمات EIP ایرلند را تأیید کردند. جذب و رویه‌های مطالعه با موفقیت انجام شد، در حالی که حفظ و تداوم مشارکت نشان داد که مدت، نحوه ارائه و جایگاه مداخله در مسیر مراقبت ممکن است برای مطالعه بیشتر این مداخله امیدبخش در زمینه ایرلند نیازمند بررسی باشد.

We conduct a large-scale, randomized controlled trial of a six-month intervention combining intensive mentoring and group cognitive behavioral therapy (CBT) for youth in Chicago, following study participants for up to five years. The program was designed to engage young people at higher risk of involvement with the criminal justice system, and successfully did so with a take-up rate of 62%. Participants averaged 177 hours with mentors and nine hours of group CBT. After 24 months, youth offered the program experienced a 19% reduction in the probability of being arrested. Notably, this impact persists into adulthood, as effects remain stable through five years post-randomization. A reduction in arrests for violent offenses is driving this overall arrest reduction, with a 23% reduction in the probability of a violent-crime arrest after 24 months. The program does not impact school enrollment persistence (graduation or being enrolled), but shows suggestive improvements in school behavior and school mobility. We conclude that programs that combine mentoring and CBT can serve as a model for engaging a harder-to-reach population of youth, and can be effective in reducing criminal justice contact in the longer run.

ما یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده در مقیاس وسیع از یک مداخله شش‌ماهه که ترکیبی از مشاوره‌ی فشرده و درمان شناختی-رفتاری (CBT) گروهی برای نوجوانان در شیکاگو است، انجام دادیم و شرکت‌کنندگان مطالعه را تا پنج سال پیگیری کردیم. این برنامه با هدف جذب جوانانی که در معرض خطر بالاتر درگیر شدن با نظام عدالت کیفری هستند طراحی شد و با نرخ مشارکت ۶۲٪ به طور موفقیت‌آمیزی این هدف را محقق ساخت. شرکت‌کنندگان به طور میانگین ۱۷۷ ساعت با مشاوران و ۹ ساعت در جلسات گروهی درمان شناختی-رفتاری حضور داشتند. پس از ۲۴ ماه، احتمال دستگیری نوجوانانی که برنامه به آن‌ها ارائه شد، ۱۹٪ کاهش یافت. قابل توجه است که این تأثیر تا بزرگسالی پایدار می‌ماند، به طوری که اثرات تا پنج سال پس از تصادفی‌سازی ثابت باقی می‌ماند. کاهش دستگیری به دلیل جرایم خشونت‌آمیز عامل اصلی این کاهش کلی دستگیری است، به طوری که پس از ۲۴ ماه احتمال دستگیری به دلیل جرم خشونت‌آمیز ۲۳٪ کاهش یافته است. این برنامه تأثیری بر تداوم ثبت‌نام در مدرسه (فارغ‌التحصیلی یا ثبت‌نام بودن) ندارد، اما بهبودهای پیشنهادی در رفتار مدرسه‌ای و جابه‌جایی مدرسه‌ای نشان می‌دهد. نتیجه می‌گیریم که برنامه‌هایی که مشاوره و درمان شناختی-رفتاری را ترکیب می‌کنند می‌توانند به عنوان الگویی برای جذب جمعیت نوجوانان سخت‌دسترس‌تر عمل کنند و در کاهش تماس با نظام عدالت کیفری در بلندمدت مؤثر باشند.

INTRODUCTION: This study investigated the perceptions and preferences of medical students at Abubakar Tafawa Balewa University (ATBU) regarding various teaching methods, including lectures, problem-based learning (PBL), team-based learning (TBL), practical demonstrations, and digital learning tools. METHODS: A cross-sectional survey of 171 medical students was conducted, using a semi-structured questionnaire. Students were selected using stratified random sampling techniques. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics (frequencies, percentages) and inferential statistics (Chi-square test) and qualitative data were analysed using thematic content analysis. The thematic content analysis was based on 171 responses. RESULTS: Practical demonstrations (32.2%) and small group activities (24.0%) were the preferred teaching methods. Key challenges identified include difficulty retaining information (48.0%) and inadequate preparation for clinical practice (15.8%). The students demanded practical, clinically relevant learning, and lecturers who are well-grounded in their subjects and had good teaching skills. Specifically, they preferred lecturers who are medical consultants and could also mentor them. CONCLUSION: The teaching curriculum in the school should incorporate more clinically relevant, practical demonstrations with adequate clinical exposure, more group-based learning, and improved digital infrastructure. Retention techniques should be routinely taught to improve learning retention. Finally, more doctors should be employed for training and mentoring the students. Lecturers should be trained in positive teaching and mentoring skills and to avoid student intimidation.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ادراکات و ترجیحات دانشجویان پزشکی دانشگاه Abubakar Tafawa Balewa (ATBU) در خصوص روش‌های مختلف تدریس از جمله سخنرانی، یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL)، یادگیری مبتنی بر تیم (TBL)، نمایش‌های عملی و ابزارهای یادگیری دیجیتال پرداخت. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی بر روی ۱۷۱ دانشجوی پزشکی با استفاده از پرسشنامه نیمه‌ساختاریافته انجام شد. دانشجویان با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده انتخاب شدند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی‌ها، درصدها) و آمار استنباطی (آزمون کای دو) تحلیل شد و داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل محتوای تماتیک بر اساس ۱۷۱ پاسخ انجام شد. یافته‌ها: نمایش‌های عملی (۳۲٫۲٪) و فعالیت‌های گروهی کوچک (۲۴٫۰٪) به عنوان روش‌های تدریس ترجیحی شناخته شدند. چالش‌های کلیدی شناسایی‌شده شامل دشواری در حفظ اطلاعات (۴۸٫۰٪) و آمادگی ناکافی برای عمل بالینی (۱۵٫۸٪) بود. دانشجویان خواستار یادگیری عملی و مرتبط با بالین و اساتیدی بودند که در حوزه خود تسلط کافی داشته و مهارت‌های تدریس خوبی داشته باشند. به طور خاص، آن‌ها اساتیدی را ترجیح می‌دادند که پزشک متخصص بوده و بتوانند نقش راهنما را نیز ایفا کنند. نتیجه‌گیری: برنامه درسی تدریس در این دانشکده باید شامل نمایش‌های عملی بیشتر با ارتباط بالینی کافی، یادگیری مبتنی بر گروه بیشتر و بهبود زیرساخت دیجیتال باشد. تکنیک‌های حفظ مطالب باید به طور منظم آموزش داده شود تا یادگیری پایدار بهبود یابد. در نهایت، پزشکان بیشتری باید برای آموزش و راهنمایی دانشجویان استخدام شوند. اساتید باید در مهارت‌های تدریس مثبت و راهنمایی آموزش ببینند و از ایجاد ترس در دانشجویان خودداری کنند.

Career planning may be relevant not only to students' future career development but also to their current engagement in university learning. Using cross-sectional questionnaire data from 2100 students at one university in Shandong Province, China, this study examined the associations between career planning and learning engagement using multiple linear regression and a parallel intermediary-variable model with bootstrap estimation of indirect associations. Higher career-planning scores were positively associated with overall learning engagement and with cognitive, behavioral, and practical engagement. Among the three career-planning dimensions, planning execution showed the largest estimated coefficient for overall learning engagement. Professional identity and academic self-efficacy accounted for significant statistical indirect associations between career planning and learning engagement, and the estimated indirect association through academic self-efficacy was numerically larger. The interaction between career planning and undergraduate type was not statistically significant, providing no evidence of moderation in this sample. These findings extend research on career development by linking students' career-planning activities with their current learning engagement in vocational and applied undergraduate education. They also identify structured career-planning modules, goal-monitoring activities, individualized feedback, mentoring, and support for academic confidence as potential approaches warranting future evaluation in student-support programs. The cross-sectional, single-institution design precludes causal conclusions and limits generalization beyond the study context.

برنامه‌ریزی شغلی ممکن است نه تنها با توسعه شغلی آینده دانشجویان، بلکه با میزان مشارکت فعلی آن‌ها در یادگیری دانشگاهی مرتبط باشد. با استفاده از داده‌های پرسشنامه‌ای مقطعی از ۲۱۰۰ دانشجو در یک دانشگاه در استان شاندونگ چین، این مطالعه ارتباط بین برنامه‌ریزی شغلی و مشارکت در یادگیری را با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه و مدل متغیر میانجی موازی با برآورد بوت‌استرپ برای ارتباطات غیرمستقیم بررسی کرد. امتیازهای بالاتر برنامه‌ریزی شغلی با مشارکت کلی در یادگیری و همچنین با مشارکت شناختی، رفتاری و عملی رابطه مثبت داشت. در میان سه بعد برنامه‌ریزی شغلی، اجرای برنامه‌ریزی بیشترین ضریب برآوردشده را برای مشارکت کلی در یادگیری نشان داد. هویت حرفه‌ای و خودکارآمدی تحصیلی سهم معناداری در ارتباطات غیرمستقیم آماری بین برنامه‌ریزی شغلی و مشارکت در یادگیری داشتند و ارتباط غیرمستقیم برآوردشده از طریق خودکارآمدی تحصیلی از نظر عددی بزرگ‌تر بود. تعامل بین برنامه‌ریزی شغلی و نوع مقطع کارشناسی از نظر آماری معنادار نبود و شواهدی از تعدیل‌گری در این نمونه ارائه نشد. این یافته‌ها پژوهش‌های مربوط به توسعه شغلی را با پیوند دادن فعالیت‌های برنامه‌ریزی شغلی دانشجویان به مشارکت فعلی آن‌ها در یادگیری در آموزش کارشناسی فنی و کاربردی گسترش می‌دهد. همچنین، ماژول‌های ساختاریافته برنامه‌ریزی شغلی، فعالیت‌های پایش هدف، بازخورد فردی، مشاوره و حمایت از اعتماد به نفس تحصیلی را به عنوان رویکردهای بالقوه‌ای که نیازمند ارزیابی آینده در برنامه‌های حمایت از دانشجو هستند، شناسایی می‌کند. طراحی مقطعی و تک‌دانشگاهی مطالعه، نتیجه‌گیری علی را منتفی و تعمیم‌پذیری فراتر از بستر پژوهش را محدود می‌کند.