mothers

Purpose: The present study aimed to compare the effectiveness of positive parenting training and Choice Theory–based parenting training on the parent–child relationship. Methods and Materials: This study employed a quasi-experimental design with a pretest–posttest control group and a follow-up assessment. The statistical population consisted of all mothers of boys aged 6 to 9 years enrolled in schools within Educational District 6 of the Mashhad Department of Education during the 2025–2026 academic year. Participants were selected using purposive non-probability sampling based on the inclusion and exclusion criteria (Group 1: positive parenting training, n = 15; Group 2: Choice Theory–based parenting training, n = 15; Group 3: control, n = 15). Following selection, participants were randomly assigned by lottery to the positive parenting training and Choice Theory–based parenting training intervention groups. Data were collected using the short form of the Mother–Child Relationship Scale developed by Pianta (1994). Data were analyzed using descriptive statistics (mean and standard deviation) and inferential statistics (repeated-measures analysis of variance). Findings: The findings indicated that both interventions had a positive and statistically significant effect on improving the parent–child relationship. However, Choice Theory–based parenting training was more effective in strengthening the parent–child relationship. These effects remained stable at the follow-up assessment. Conclusion: Both educational approaches demonstrated practical effectiveness in improving the parent–child relationship. However, the Choice Theory approach, with its emphasis on empathic communication and understanding children's psychological needs, was more effective in fostering a deeper emotional bond between mothers and their children. It is recommended that future parent education programs integrate both approaches to maximize intervention effectiveness.

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت و آموزش فرزندپروری مبتنی بر نظریه انتخاب بر رابطه والد–کودک انجام شد. روش‌ها و مواد: این پژوهش از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل و ارزیابی پیگیری بود. جامعه آماری شامل کلیه مادران پسران ۶ تا ۹ ساله مشغول به تحصیل در مدارس ناحیه ۶ آموزش و پرورش مشهد در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ بود. نمونه‌ها با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند غیرتصادفی و بر اساس معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند (گروه ۱: آموزش فرزندپروری مثبت، n = ۱۵؛ گروه ۲: آموزش فرزندپروری مبتنی بر نظریه انتخاب، n = ۱۵؛ گروه ۳: کنترل، n = ۱۵). پس از انتخاب، شرکت‌کنندگان به صورت تصادفی با قرعه‌کشی به گروه‌های مداخله آموزش فرزندپروری مثبت و آموزش فرزندپروری مبتنی بر نظریه انتخاب تخصیص یافتند. داده‌ها با استفاده از فرم کوتاه مقیاس رابطه مادر–کودک Pianta (۱۹۹۴) جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر) تحلیل گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد هر دو مداخله تأثیر مثبت و معناداری بر بهبود رابطه والد–کودک داشتند. با این حال، آموزش فرزندپروری مبتنی بر نظریه انتخاب در تقویت رابطه والد–کودک اثربخش‌تر بود. این اثرات در ارزیابی پیگیری نیز پایدار ماند. نتیجه‌گیری: هر دو رویکرد آموزشی اثربخشی عملی در بهبود رابطه والد–کودک نشان دادند. با این حال، رویکرد نظریه انتخاب با تأکید بر ارتباط همدلانه و درک نیازهای روان‌شناختی کودکان، در ایجاد پیوند عاطفی عمیق‌تر میان مادران و فرزندانشان مؤثرتر بود. پیشنهاد می‌شود برنامه‌های آتی آموزش والدین، هر دو رویکرد را برای حداکثرسازی اثربخشی مداخلات ادغام نمایند.

Background: Father involvement is an important aspect of the caregiving environment that is associated with children’s social-emotional development. Such involvement includes interaction, support, attention, and participation in children’s activities. This study aimed to analyze the association between nine dimensions of father involvement and emotional and behavioral difficulties among children aged 5-9 years. Methods: This study used a quantitative research method with a cross-sectional design. Participants were 130 mothers who had children aged 5-9 years in Jonggol Village. Father involvement was measured using the Inventory of Father Involvement (IFI), consisting of nine dimensions, while children’s emotional and behavioral difficulties were assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ) through the Total Difficulties score. Associations were analyzed using the Spearman Rank correlation test with a significance level of 5%. Results: Three of the nine IFI dimensions showed significant negative associations with SDQ Total Difficulties: Time and Talking (rs = −0.181; p = 0.040), Reading and Homework (rs = −0.227; p = 0.009), and Attention (rs = −0.178; p = 0.043). The other six dimensions were not significantly associated with SDQ Total Difficulties (p > 0.05). Findings are exploratory (p-values unadjusted). Conclusion: Specific aspects of father involvement, particularly time and communication, participation in reading and homework, and attention, were associated with lower emotional and behavioral difficulties among children. These findings highlight the importance of examining father involvement not only as an overall construct but also according to its specific dimensions

Mothers often manage everyday discipline while also carrying the strain and worry that come with raising a child, yet these experiences are rarely studied together in Indian samples. This study examined the relationship between parenting attitude, parental stress, and anxiety in mothers. A quantitative, cross-sectional correlational design was used with 59 mothers selected through convenience sampling. Participants completed a 30-item questionnaire rated on a five-point Likert scale, in which parenting attitude was assessed through three dimensions (laxness, over-reactivity, and verbosity), and parental stress and anxiety were each assessed with ten study-developed items. Data were analysed using descriptive statistics, Cronbach's alpha, and Pearson's correlation, with Spearman's rank correlation as an additional check. Mean scores were 3.30 (SD = 0.54) for parenting attitude, 3.06 (SD = 0.89) for parental stress, and 3.16 (SD = 0.72) for anxiety. Significant positive correlations were found between parenting attitude and parental stress (r = .52, p < .001), parenting attitude and anxiety (r = .44, p < .001), and parental stress and anxiety (r = .51, p < .001), and all three remained significant in a sensitivity analysis. Over-reactivity and verbosity were more strongly related to stress than laxness was. The findings suggest that difficulties in discipline, parenting strain, and worry tend to occur together, and that support for mothers could address emotional strain alongside parenting skills.

Mothers handle everyday discipline while also carrying the strain and worry of the parenting role, yet these experiences are often studied separately. This study examined the relationships between parenting attitude, parental stress, and anxiety among mothers. A quantitative, cross-sectional correlational design was used with a convenience sample of 59 mothers, who completed a 30-item questionnaire rated on a five-point Likert scale. Parenting attitude was assessed through three discipline dimensions based on the Parenting Scale (laxness, over-reactivity, and verbosity), and parental stress and anxiety were each assessed with ten statements developed for the study. Data were analysed using descriptive statistics, Cronbach's alpha, and Pearson and Spearman correlations. Mean scores were 3.30 (SD = 0.54) for parenting attitude, 3.06 (SD = 0.89) for parental stress, and 3.16 (SD = 0.72) for anxiety. Parenting attitude correlated positively with parental stress (r = .52, p < .001) and anxiety (r = .44, p < .001), and parental stress correlated with anxiety (r = .51, p < .001). Over-reactivity and verbosity were more closely related to stress than laxness was. Internal consistency was high for the stress (α = .91) and anxiety (α = .88) scales. The findings suggest that discipline difficulties, stress, and worry tend to occur together in mothers, although the design does not permit causal conclusions. Support programmes for mothers may benefit from addressing stress and worry alongside parenting skills.

The present study aimed to analyze parental grief and coping in response to children’s school failure within high-demand parenting. A qualitative, descriptive approach with a narrative design was used. Case-type sampling was used to select mothers and fathers characterized by exercising parenting centered on high demands and expectations. Information was obtained through interviews and analyzed using Thematic Analysis, allowing the identification of six themes: parental involvement in schoolwork, maternal centrality in parenting and education, idealization of filial success, maternal vicarious success, intolerance of the loss of excellence, and resistance to grief over filial failure. It was concluded that some mothers perceive their children’s performance as their own success or failure and that high expectations were associated with anger, frustration, sadness, and disappointment in response to unexpected results, as well as with difficulties in accepting grief over the loss of the idealized image of the son.

Parental overprotection, which combines high control with low encouragement of autonomy, has been linked to anxiety in young people, but findings are mixed. This correlational, cross-sectional online survey examined whether adolescents? reports of parental overprotection were related to their anxiety. Participants were 86 school-going adolescents aged 13 to 18 years (M = 15.58, SD = 1.60; 43 girls, 40 boys, 3 who preferred not to say), recruited by convenience (snowball) sampling. They completed the brief current form of the Parental Bonding Instrument (overprotection = control minus autonomy items, averaged across mother and father) and the child version of the Screen for Child Anxiety Related Emotional Disorders (SCARED). Overprotection was not significantly related to anxiety, Spearman ρ(82) = .09, 95% CI [-.13, .30], p = .415, and results were similar for mothers, fathers, and in sensitivity analyses. The study could detect only correlations of about .30 or larger, and the overprotection scores had low reliability, so the result is inconclusive. Anxiety scores were high: 79.1% scored at or above the SCARED cut-off of 25. Larger samples and more reliable measures are needed.

Background: Mothers of young children with neurodevelopmental disorders may experience substantial parenting demands, but their recent positive mental well-being varies. Objective: To examine the association between parenting stress and psychological well-being among mothers of children aged 0?6 years diagnosed with neurodevelopmental disorders. Methods: This quantitative cross-sectional correlational study analyzed 85 mothers using the 18-item Parental Stress Scale (PSS-18) and the WHO-5 Well-Being Index. Descriptive statistics, Pearson correlation, and a Spearman sensitivity analysis were reported. Results: Mean PSS-18 was 67.55 (SD = 4.73), and mean WHO-5 transformed score was 64.85 (SD = 12.92). Parenting stress was negatively correlated with well-being (Pearson r = -0.675, 95% CI [-0.777, -0.540], p < .001). Spearman correlation was also negative (? = -0.634, p < .001). Conclusion: Greater reported parenting stress was associated with lower recent subjective well-being in this sample. The cross-sectional design does not establish causation. These findings underscore the relevance of attending to caregivers? psychological experiences alongside child-focused services.

This study addresses the process of symbolic grief experienced by mothers of children with Autism Spectrum Disorder (ASD), considering psychological vulnerability and resilience in the face of the deconstruction of the image of the idealized child. It is based on the understanding that an ASD diagnosis may disrupt expectations developed throughout pregnancy regarding the child’s development and future, thereby affecting the maternal experience. The general objective is to analyze the process of symbolic grief experienced by mothers of children with ASD, integrating psychological vulnerability, resilience, and support networks. Specifically, the study seeks to identify factors of psychological vulnerability resulting from maternal overload; discuss the impact of symbolic grief on atypical motherhood; and evaluate the role of support networks and public policies in promoting these women’s mental health. This is a narrative literature review of a qualitative, descriptive, and exploratory nature, conducted using the BVS-Psi and SciELO databases. The results indicate that a diagnosis may trigger psychological distress, frustration, guilt, fear, and emotional overload, contributing to social isolation and mental health problems. However, psychological support, family and community assistance as part of a support network, and effective public policies contribute to strengthening resilience and reframing the experience of atypical motherhood. It is concluded that understanding the impact of symbolic grief on these mothers is essential to broadening the perspective of psychology and public policies regarding their socio-emotional needs, promoting comprehensive care and strengthening mental health.

Gender inequality in higher education remains a concern in rural Pakistan, where women’s education opportunities are shaped by social expectations concerning mobility, family responsibilities, and appropriate gender roles. This study examined how social stigmatization associated with staying at home and performing domestic roles is experienced by rural females and how public and self-stigma relate to their participation in higher education. A qualitative descriptive phenomenological design was employed. Data were collected by semi-structured interviews from 30 participants in rural Pakistan, including eight female students and nine female family members, and 13 male family and community members. Thematic analysis identified four interrelated themes: restricted mobility and chaperonage, conditional educational and career aspirations, internalized domestic identity, and protectionist concerns surrounding coeducation. The findings indicate that female education was generally valued, but support was often conditional on family approval, proximity to home, supervision, and conformity with socially accepted roles as daughters, wives, and mothers. Public stigma was reflected in shared expectations that restricted women’s mobility, educational location, and career choices. While self-stigma through self-censorship became apparent when some female students anticipated these judgments and adjusted their educational aspirations accordingly. These findings suggest that educational inequality in the setting examined is associated not only with material and institutional barriers but also with social judgments and their internalization. By applying a stigma perspective, the study provides a context-specific account of how public stigma, self-stigma, and self-censorship may interact with gendered expectations to narrow higher education opportunities for rural females.

Objective The psychological impact of war on families is profound. However, the mechanisms linking war-related stressors to anxiety among mothers and their children remain insufficiently understood, particularly in Middle Eastern contexts. Grounded in an extended transactional model of stress and coping, this study examined the direct and indirect relationships between war-related stressors, cognitive appraisal, coping strategies, and anxiety among Iranian mothers and their children following a recent military conflict. The study also investigated the mediating roles of appraisal and coping processes and the moderating roles of religiosity and social support. Method A cross-sectional design was employed approximately three months after a major military escalation. A stratified proportional sample of 343 Iranian mothers (aged 24 years and older) with at least one child aged 5–10 years living in conflict-affected areas completed validated self-report measures. Data were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Results The extends model explained substantial variance in maternal anxiety ( R ² = .80) and child anxiety ( R ² = .72). War-related stressors were significantly and positively associated with both maternal anxiety and child anxiety. In addition, maternal anxiety was significantly associated with child anxiety. Challenge appraisal, problem-focused coping, and cognitive restructuring mediated the relationship between war-related stressors and maternal anxiety. Emotion-focused coping positively mediated the relationship between war-related stressors and child anxiety. Religiosity and social support were found to buffer the association between war-related stressors and maternal anxiety, such that higher levels of religiosity and social support weakened the positive relationship between war-related stressors and anxiety among mothers. Conclusions This study extends the transactional model of stress and coping by supporting an integrated framework within a conflict-affected Middle Eastern population. The findings indicate distinct pathways linking war-related stressors to maternal and child anxiety and highlight the importance of interventions that address cognitive appraisal, strengthen adaptive coping strategies, and mobilize spiritual and social resources in conflict-affected families.

هدف: تأثیر روان‌شناختی جنگ بر خانواده‌ها عمیق است. با این حال، سازوکارهای پیونددهنده عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب در میان مادران و فرزندان آن‌ها، به ویژه در زمینه‌های خاورمیانه‌ای، به اندازه کافی شناخته نشده‌اند. این مطالعه که مبتنی بر مدل تعاملی توسعه‌یافته استرس و مقابله است، روابط مستقیم و غیرمستقیم بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ، ارزیابی شناختی، راهبردهای مقابله‌ای و اضطراب را در میان مادران ایرانی و فرزندان آن‌ها پس از یک درگیری نظامی اخیر بررسی کرد. همچنین نقش‌های میانجی ارزیابی و فرایندهای مقابله‌ای و نقش‌های تعدیل‌گر مذهبی بودن و حمایت اجتماعی مورد بررسی قرار گرفت. روش: یک طرح مقطعی تقریباً سه ماه پس از تشدید عمده نظامی به کار گرفته شد. نمونه‌گیری طبقه‌بندی‌شده تناسبی از ۳۴۳ مادر ایرانی (۲۴ سال و بالاتر) با حداقل یک فرزند ۵ تا ۱۰ ساله ساکن مناطق درگیر، که پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی معتبر را تکمیل کردند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج: مدل توسعه‌یافته واریانس قابل توجهی از اضطراب مادران (R² = .80) و اضطراب کودکان (R² = .72) را تبیین کرد. عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ به طور معنادار و مثبت با اضطراب مادران و اضطراب کودکان مرتبط بودند. همچنین، اضطراب مادران به طور معنادار با اضطراب کودکان مرتبط بود. ارزیابی چالشی، مقابله متمرکز بر مسئله و بازسازی شناختی، رابطه بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب مادران را میانجی‌گری کردند. مقابله متمرکز بر هیجان به طور مثبت رابطه بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب کودکان را میانجی‌گری کرد. مذهبی بودن و حمایت اجتماعی نقش تعدیل‌گر در ارتباط بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب مادران داشتند، به طوری که سطوح بالاتر مذهبی بودن و حمایت اجتماعی، رابطه مثبت بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب در میان مادران را تضعیف کرد. نتیجه‌گیری: این مطالعه مدل تعاملی استرس و مقابله را با حمایت از یک چارچوب یکپارچه در جمعیت خاورمیانه‌ای درگیر در منازعه گسترش می‌دهد. یافته‌ها مسیرهای متمایزی را که عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ را به اضطراب مادران و کودکان پیوند می‌دهد، نشان می‌دهد و اهمیت مداخلاتی را که به ارزیابی شناختی، تقویت راهبردهای مقابله‌ای سازگار و بسیج منابع معنوی و اجتماعی در خانواده‌های درگیر در منازعه می‌پردازد، برجسته می‌کند.

Guided by Belsky’s parenting process model, this pooled cross-sectional study examined a theory-ordered pattern of statistical associations linking marital satisfaction, mindful parenting, parental involvement, and parent-reported emotional competence. Participants were 5,303 married biological parents of kindergarten children in Hubei Province, China, most of whom were mothers. A latent-variable structural equation model adjusted for data-collection batch and relevant demographic characteristics; classroom-cluster-robust re-estimation was used to evaluate the nested recruitment structure. Marital satisfaction was positively associated with mindful parenting and parental involvement; mindful parenting and parental involvement were each positively associated with parent-reported emotional competence. The theory-ordered statistical indirect association through the serially specified parenting constructs was positive (β = 0.038, cluster-robust 95% CI [0.029, 0.046]), whereas the adjusted direct association between marital satisfaction and parent-reported emotional competence was nonsignificant. Covariance-equivalent directional specifications fit identically, indicating that temporal and causal ordering could not be established. Because all constructs were reported by the same parent at one time point, the findings describe theory-consistent statistical associations and do not show that one parenting process preceded another, transmitted an effect, or would improve the child outcome if changed. Longitudinal and multi-informant research is needed.

این مطالعه مقطعی تجمیعی با راهنمایی مدل فرایند فرزندپروری Belsky، الگوی نظری-ترتیبی ارتباطات آماری میان رضایت زناشویی، فرزندپروری آگاهانه، مشارکت والدین و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین را بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵٬۳۰۳ والد زیستی متأهل کودکان مهدکودک در استان هوبئی چین بودند که اکثر آن‌ها مادر بودند. یک مدل معادلات ساختاری متغیر پنهان با تعدیل برای دسته جمع‌آوری داده‌ها و ویژگی‌های جمعیت‌شناختی مرتبط اجرا شد؛ برآورد مجدد مقاوم به خوشه‌بندی کلاسی برای ارزیابی ساختار نمونه‌گیری تو در تو به‌کار رفت. رضایت زناشویی با فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین رابطه مثبت داشت؛ فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین هرکدام با شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین رابطه مثبت داشتند. ارتباط غیرمستقیم آماری نظری-ترتیبی از طریق سازه‌های فرزندپروری به صورت زنجیره‌ای مثبت بود (β = ۰٫۰۳۸، فاصله اطمینان ۹۵٪ مقاوم به خوشه [۰٫۰۲۹، ۰٫۰۴۶])، در حالی که ارتباط مستقیم تعدیل‌شده میان رضایت زناشویی و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین معنادار نبود. مشخصات جهت‌دار معادل کوواریانس به طور یکسان برازش داشتند که نشان می‌دهد ترتیب زمانی و علیت قابل تعیین نبود. از آنجا که همه سازه‌ها توسط یک والد در یک نقطه زمانی گزارش شده‌اند، یافته‌ها صرفاً ارتباطات آماری منطبق با نظریه را توصیف می‌کنند و نشان نمی‌دهند که یک فرایند فرزندپروری مقدم بر دیگری بوده، اثری را منتقل کرده یا در صورت تغییر، پیامد کودک را بهبود می‌بخشد. پژوهش‌های طولی و چند-اطلاع‌دهنده مورد نیاز است.

For generations of Black Caribbean families in Britain, education has been understood as both personal aspiration and collective resistance. Yet Black Caribbean pupils continue to experience significant disadvantage, including disproportionate exclusion, lower attainment and underrepresentation in higher education. Drawing on narrative data from two generations of Black Caribbean women mothers and their daughters this paper introduces the concept of strategic mothering: the deliberate, purposeful and racially informed practices Black Caribbean mothers employ to secure educational success for their children. Strategic mothering encompasses private tuition, supplementary teaching within the home, school relocation and sustained advocacy. The paper demonstrates that strategic mothering is generationally produced and takes different forms according to mothers’ circumstances and resources. It makes an original contribution by theorising strategic mothering as a racialised and gendered practice of resistance, extending frameworks of parental involvement, emotion work and emotional capital.

برای نسل‌های خانواده‌های سیاه‌پوست کارائیبی در بریتانیا، آموزش همواره به‌عنوان آرمان شخصی و مقاومت جمعی درک شده است. با این حال، دانش‌آموزان سیاه‌پوست کارائیبی همچنان با محرومیت‌های قابل توجهی مواجه هستند، از جمله اخراج نامتناسب، دستاورد تحصیلی پایین‌تر و نمایندگی کمتر در آموزش عالی. این مقاله با بهره‌گیری از داده‌های روایی دو نسل از زنان سیاه‌پوست کارائیبی، یعنی مادران و دختران آن‌ها، مفهوم مادری راهبردی را معرفی می‌کند: شیوه‌های عمدی، هدفمند و مبتنی بر آگاهی نژادی که مادران سیاه‌پوست کارائیبی برای تضمین موفقیت تحصیلی فرزندان خود به کار می‌گیرند. مادری راهبردی شامل تدریس خصوصی، آموزش تکمیلی در منزل، جابه‌جایی مدرسه و حمایت مستمر است. این مقاله نشان می‌دهد که مادری راهبردی به‌صورت نسلی تولید می‌شود و بسته به شرایط و منابع مادران، اشکال متفاوتی به خود می‌گیرد. این پژوهش با نظریه‌پردازی درباره مادری راهبردی به‌عنوان کنشی مقاومتی با ابعاد نژادی و جنسیتی، چارچوب‌های مشارکت والدین، کار عاطفی و سرمایه عاطفی را گسترش می‌دهد.

Background: Adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to various physical and psychological problems in adulthood, with their effects even carrying over into the next generation through disrupted parenting. To better address the impact of ACEs, identifying the key mediating and moderating factors that influence parenting outcomes is crucial.Objective: This study examined the relationships among ACEs, adaptive and maladaptive cognitive emotional regulation (CER), social support and sense of parenting competence within a sample of Korean mothers of infants.Methods: In this descriptive, cross-sectional study, 290 women raising young children completed an online survey using structured questionnaires. Descriptive statistics, univariate analyses, and moderated mediation analyses were conducted using SPSS and PROCESS Macro.Results: The final sample consisted of 290 first-time mothers (M = 33.02 years, SD = 3.08). Moderated mediation analysis showed that adaptive CER mediated the relationship between ACEs and sense of parenting competence, with this indirect effect being significantly moderated by social support (index of moderated mediation: B = 0.01, p < .01). It was found that mothers with higher levels of social support had stronger positive associations between adaptive CER and sense of parenting competence.Conclusions: These findings suggest that strengthening adaptive CER may be particularly effective for mothers with higher levels of social support. For those with lower levels of social support, the first priority should be enhancing social support to lay the groundwork for emotional regulation interventions.

زمینه: تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با مشکلات مختلف جسمی و روان‌شناختی در بزرگسالی مرتبط بوده‌اند و آثار آن‌ها حتی از طریق اختلال در والدگری به نسل بعدی منتقل می‌شود. برای مقابله بهتر با پیامدهای ACEs، شناسایی عوامل کلیدی میانجی‌گری و تعدیل‌کننده که بر پیامدهای والدگری تأثیر می‌گذارند، ضروری است. هدف: این مطالعه روابط میان ACEs، تنظیم شناختی هیجان سازگار و ناسازگار، حمایت اجتماعی و احساس شایستگی والدگری را در نمونه‌ای از مادران کره‌ای دارای نوزاد بررسی کرد. روش‌ها: در این مطالعه توصیفی-مقطعی، ۲۹۰ زن دارای فرزند خردسال با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته به صورت آنلاین شرکت کردند. آمار توصیفی، تحلیل‌های یک‌متغیره و تحلیل‌های میانجی‌گری تعدیل‌شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS و ماکروی PROCESS انجام شد. یافته‌ها: نمونه نهایی شامل ۲۹۰ مادر نخست‌زا (میانگین سنی = ۳۳/۰۲ سال، انحراف معیار = ۳/۰۸) بود. تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده نشان داد که تنظیم شناختی هیجان سازگار رابطه بین ACEs و احساس شایستگی والدگری را میانجی‌گری می‌کند و این اثر غیرمستقیم به طور معناداری توسط حمایت اجتماعی تعدیل می‌شود (شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده: B = ۰/۰۱، p < ۰/۰۱). مشخص شد مادرانی که سطح بالاتری از حمایت اجتماعی دارند، ارتباط مثبت قوی‌تری میان تنظیم شناختی هیجان سازگار و احساس شایستگی والدگری نشان می‌دهند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت تنظیم شناختی هیجان سازگار ممکن است به ویژه برای مادرانی با سطح بالاتر حمایت اجتماعی مؤثر باشد. برای افرادی با حمایت اجتماعی پایین‌تر، اولویت نخست باید ارتقای حمایت اجتماعی به منظور فراهم‌سازی زمینه برای مداخلات تنظیم هیجان باشد.

Introduction Perinatal bereavement can significantly affect a woman’s psychological wellbeing and shape subsequent experiences of pregnancy and motherhood. However, no studies to date have qualitatively explored the impact of different types of perinatal bereavement experiences on bonding with a subsequent baby. Thus, the present study aimed to a) explore the psychological impact a previous perinatal bereavement had on maternal bonding with their subsequent baby (throughout pregnancy and post-birth) and b) identify the psychological and psychosocial support that helped in facilitating this bond. Methods In this qualitative study, women who had experienced a perinatal bereavement and had a subsequent child (up to the age of five) were recruited and interviewed. Data were analysed using Reflexive Thematic Analysis. Results Seventeen women took part. Two main themes, with five subthemes, were developed from their interview data. Theme 1, Bracing for loss , represented how participants’ experiences of subsequent pregnancies were accompanied by a persistent worry of another loss occurring. Theme 1 also explored how participants coped with high levels of worry and how it shaped early experiences of mother-infant bonding. Theme 2, Navigating motherhood after perinatal bereavement with a subsequent baby , captured participants’ experiences of reconstructing their family narrative following the birth of a live baby. Bonding with their subsequent baby was considered in conjunction to the lost baby. This theme also focused on social influences that shaped bonding, such as access to support networks and therapy. Discussion This study was the first to explore mother-infant bonding following different types of previous perinatal bereavement. Mother-infant bonding following perinatal bereavement appeared to be a dynamic and non-linear process, shaped by worries of a potential future loss, self-preservation strategies, and mothers’ efforts to integrate their identities as a mother to both their lost and living baby. Continuing bonds with their lost baby appeared to support grief integration and increase emotional capacity for bonding with their subsequent baby. The findings from the current study emphasise the need for trauma-informed and relational approaches within perinatal services that support both maternal wellbeing and the development of the mother-infant bond.

مقدمه: سوگ پری‌ناتال می‌تواند به طور قابل توجهی بر سلامت روانی زنان تأثیر بگذارد و تجربه‌های بعدی بارداری و مادری را شکل دهد. با این حال، تاکنون هیچ پژوهشی به طور کیفی تأثیر انواع مختلف تجربه‌های سوگ پری‌ناتال بر پیوند با نوزاد بعدی را بررسی نکرده است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر عبارت بود از: الف) بررسی تأثیر روان‌شناختی سوگ پری‌ناتال قبلی بر پیوند مادرانه با نوزاد بعدی (در طول بارداری و پس از تولد) و ب) شناسایی حمایت‌های روان‌شناختی و روان‌اجتماعی که به تسهیل این پیوند کمک کرده‌اند. روش‌ها: در این مطالعه کیفی، زنانی که تجربه سوگ پری‌ناتال داشته و صاحب فرزند بعدی (تا سن پنج سالگی) شده بودند، جذب و مصاحبه شدند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: هفده زن در پژوهش شرکت کردند. از داده‌های مصاحبه دو تم اصلی با پنج زیرتم استخراج شد. تم اول، «آمادگی برای فقدان»، نمایانگر آن بود که تجربه‌های بارداری بعدی شرکت‌کنندگان با نگرانی مداوم از وقوع فقدان مجدد همراه بود. این تم همچنین به بررسی راهبردهای مقابله‌ای شرکت‌کنندگان با سطوح بالای نگرانی و تأثیر آن بر تجربه‌های اولیه پیوند مادر-نوزاد پرداخت. تم دوم، «پیمایش مادری پس از سوگ پری‌ناتال با فرزند بعدی»، تجربه‌های شرکت‌کنندگان در بازسازی روایت خانوادگی پس از تولد نوزاد زنده را منعکس کرد. پیوند با نوزاد بعدی در کنار نوزاد از دست رفته مورد توجه قرار گرفت. این تم همچنین بر تأثیرات اجتماعی شکل‌دهنده پیوند، مانند دسترسی به شبکه‌های حمایتی و درمان، تمرکز داشت. بحث: این پژوهش نخستین مطالعه‌ای است که پیوند مادر-نوزاد پس از انواع مختلف سوگ پری‌ناتال قبلی را بررسی می‌کند. پیوند مادر-نوزاد پس از سوگ پری‌ناتال فرایندی پویا و غیرخطی به نظر می‌رسد که تحت تأثیر نگرانی از فقدان احتمالی آینده، راهبردهای حفظ خود و تلاش مادران برای ادغام هویت خود به عنوان مادر هر دو نوزاد از دست رفته و زنده قرار دارد. تداوم پیوند با نوزاد از دست رفته به نظر می‌رسد به یکپارچگی سوگ و افزایش ظرفیت هیجانی برای پیوند با نوزاد بعدی کمک می‌کند. یافته‌های این مطالعه بر ضرورت رویکردهای مبتنی بر تروما و رابطه‌محور در خدمات پری‌ناتال که از سلامت روانی مادر و رشد پیوند مادر-نوزاد حمایت می‌کنند، تأکید دارد.

Motherhood is inherently demanding, and some of these demands may be amplified for women with borderline personality disorder (BPD). The exacerbation of BPD symptoms from parenting-related stressors can have adverse impacts on mother-infant relationships and infant development. This qualitative study explores Australian mothers' views of the impacts of mother-infant dialectical therapy plus (MI-DBT+). MI-DBT+ is an innovative therapeutic intervention which integrates mother-infant dialectical behavior Therapy (MI-DBT), a known effective intervention for the mental health of mothers with BPD, with attachment and biobehavioral catch-up (ABC) therapy. Specifically, eight mothers completed semi-structured interviews about their experiences of intervention following completion of the MI-DBT+ program. A thematic analysis of this interview data found that mothers appreciated learning more skills to enhance their understanding of their infants' needs, behaviors and emotions. Mothers also reported improved reflective functioning and better control of their emotional responses. These skills assisted in managing emotional distress at both the individual and dyadic level. The study was limited due to available demographic data, with only maternal and child age available. Discussion also focuses on the fit between DBT and ABC, longer term developmental concerns and sustainability.

مادری ذاتاً پرچالش است و برخی از این چالش‌ها ممکن است برای زنان دارای اختلال شخصیت مرزی (BPD) تشدید شود. تشدید علائم اختلال شخصیت مرزی ناشی از عوامل استرس‌زای مرتبط با والدگری می‌تواند تأثیرات منفی بر روابط مادر و نوزاد و رشد نوزاد داشته باشد. این مطالعه کیفی دیدگاه‌های مادران استرالیایی را درباره تأثیرات درمان دیالکتیکی مادر و نوزاد پلاس (MI-DBT+) بررسی می‌کند. MI-DBT+ یک مداخله درمانی نوآورانه است که درمان دیالکتیکی رفتار مادر و نوزاد (MI-DBT)، که یک مداخله مؤثر شناخته‌شده برای سلامت روان مادران دارای اختلال شخصیت مرزی است، را با درمان دلبستگی و جبران زیستی-رفتاری (ABC) ادغام می‌کند. به طور مشخص، هشت مادر پس از اتمام برنامه MI-DBT+ در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته درباره تجربیات خود از این مداخله شرکت کردند. تحلیل تماتیک داده‌های این مصاحبه‌ها نشان داد که مادران از یادگیری مهارت‌های بیشتر برای افزایش درک نیازها، رفتارها و هیجانات نوزادان خود قدردانی کردند. همچنین مادران بهبود عملکرد تأملی و کنترل بهتر واکنش‌های هیجانی خود را گزارش کردند. این مهارت‌ها در مدیریت پریشانی هیجانی در سطح فردی و دوتایی کمک‌کننده بود. مطالعه به دلیل محدودیت داده‌های جمعیت‌شناختی، تنها با در دسترس بودن سن مادر و کودک، محدود بود. بحث همچنین بر تناسب بین DBT و ABC، نگرانی‌های رشدی بلندمدت و پایداری تمرکز دارد.

Adverse childhood experiences (ACEs) shape the lifecourse psychosocial well-being, yet evidence linking ACEs to pre-pregnancy stressful life events (pre-PSLEs) across generations remains limited. This study examined the associations between ACEs and pre-PSLEs across two generations of women and explored pathways of intergenerational stress transmission. A total of 2,235 mother-offspring pairs were obtained from the Grandmothers, Mothers, and Their Children’s Health study. Maternal and offspring ACEs were assessed using the Childhood Trauma Screener. Offspring pre-PSLEs included conflict with partners, conflict with family members, physical/sexual/emotional abuse, deaths of friends or relatives, and financial stress. We used multivariable logistic regression to examine associations between ACEs and pre-PSLEs, and structural equation modeling to explore mediation by offspring ACEs. Overall, 18.17% of mothers and 14.27% of offspring report ACEs; 29.49% of offspring report pre-PSLEs. Both maternal (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) and offspring ACEs (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) significantly increase the odds of offspring pre-PSLEs, showing dose–response relationships. These patterns persist across all ACE subtypes. Offspring ACEs mediate 79.64% of the association between maternal ACEs and offspring pre-PSLEs. ACEs are associated with pre-PSLEs both within and across generations, suggesting a pathway of stress transmission from early life into adulthood. These findings highlight the importance of early identification and intervention for ACEs within pre-pregnancy health management. Difficult childhood experiences, such as abuse or neglect, can affect health and wellbeing throughout life. We investigated whether these experiences, known as adverse childhood experiences (ACEs), are associated with stressful life events (SLEs) before pregnancy and whether a mother’s childhood adversity is linked to her daughter’s stress before pregnancy. We studied 2,235 mother–daughter pairs in China. Mothers and daughters reported their childhood experiences, and daughters also reported SLEs during the year before pregnancy. We found that both maternal and offspring ACEs were associated with greater pre-pregnancy stress. Most of the association between maternal ACEs and daughters’ pre-pregnancy stress was explained by daughters’ own ACEs. These findings highlight the importance of identifying and supporting women with childhood adversity before pregnancy to improve maternal and child health.

تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) بهزیستی روانی-اجتماعی در طول زندگی را شکل می‌دهند، اما شواهد مربوط به ارتباط ACEs با رویدادهای پراسترس زندگی پیش از بارداری (pre-PSLEs) در نسل‌های مختلف هنوز محدود است. این مطالعه ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs را در دو نسل از زنان بررسی کرده و مسیرهای انتقال استرس بین‌نسلی را مورد کاوش قرار داده است. در مجموع، ۲٬۲۳۵ جفت مادر-فرزند از مطالعه سلامت مادربزرگ‌ها، مادران و فرزندان آن‌ها انتخاب شدند. ACEs مادران و فرزندان با استفاده از Childhood Trauma Screener ارزیابی شد. pre-PSLEs فرزندان شامل تعارض با شریک زندگی، تعارض با اعضای خانواده، سوءاستفاده جسمی/جنسی/عاطفی، مرگ دوستان یا بستگان و استرس مالی بود. برای بررسی ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs از رگرسیون لجستیک چندمتغیره و برای بررسی میانجی‌گری توسط ACEs فرزندان از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. به طور کلی، ۱۸/۱۷٪ از مادران و ۱۴/۲۷٪ از فرزندان گزارش‌دهنده ACEs بودند؛ ۲۹/۴۹٪ از فرزندان pre-PSLEs را گزارش کردند. هم ACEs مادران (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) و هم ACEs فرزندان (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) به طور معناداری احتمال pre-PSLEs فرزندان را افزایش می‌دهند و رابطه دوز-پاسخ را نشان می‌دهند. این الگوها در تمام زیرگروه‌های ACEs پایدار باقی می‌ماند. ACEs فرزندان ۷۹/۶۴٪ از ارتباط بین ACEs مادران و pre-PSLEs فرزندان را میانجی‌گری می‌کند. ACEs هم درون‌نسلی و هم بین‌نسلی با pre-PSLEs مرتبط است و نشان‌دهنده مسیر انتقال استرس از اوایل زندگی به بزرگسالی است. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و مداخله زودهنگام برای ACEs در مدیریت سلامت پیش از بارداری را برجسته می‌کند. تجارب دشوار دوران کودکی، مانند سوءاستفاده یا غفلت، می‌تواند بر سلامت و بهزیستی در سراسر زندگی تأثیر بگذارد. ما بررسی کردیم که آیا این تجارب، که به عنوان تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) شناخته می‌شوند، با رویدادهای پراسترس زندگی (SLEs) پیش از بارداری مرتبط هستند و آیا ناملایمات دوران کودکی مادر با استرس دخترش پیش از بارداری ارتباط دارد یا خیر. ما ۲٬۲۳۵ جفت مادر-دختر را در چین مورد مطالعه قرار دادیم. مادران و دختران تجارب دوران کودکی خود را گزارش کردند و دختران همچنین SLEs را در سال پیش از بارداری گزارش دادند. دریافتیم که هم ACEs مادر و هم فرزند با استرس بیشتر پیش از بارداری مرتبط است. بیشتر ارتباط بین ACEs مادر و استرس پیش از بارداری دختر توسط ACEs خود دختر توضیح داده می‌شود. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و حمایت از زنانی با ناملایمات دوران کودکی پیش از بارداری را برای بهبود سلامت مادر و کودک برجسته می‌کند.

Vocal contingency between caregivers and infants is a fundamental building block for socio-communicative development. This paper investigates vocal contingency in home settings and how it varies as a function of the physical distance between infants and their caregivers. We recorded 61 mother–infant dyads when infants were 5–14 months old during long-form home recording sessions ( M = 7.2 h; SD = 2.3; Range = 1–13), using wearable audio and proximity sensors. In total, 737 h of indoor audio data were processed with machine learning–based pipelines to extract and classify vocalisations automatically. When we considered all ages and proximities, we observed that mothers vocalised contingently to their infants, but that infants did not. Unexpectedly, above-chance contingency did not increase with age for either partner. However, contingency varied with proximity in a quadratic fashion: it strengthened when dyads were closer, peaking at approximately 0.4 m, and decreasing thereafter. This profile remained stable across ages. Importantly, above-chance contingency was also observed in infants (in addition to mothers) at proximities that fell between 0.3–0.5 m. The selective emergence of infant vocal contingency at these proximities suggests that being within arm’s reach may potentiate vocal contingency in infancy.

هم‌زمانی صوتی بین مراقبان و نوزادان یکی از ارکان اساسی رشد اجتماعی-ارتباطی است. این مقاله به بررسی هم‌زمانی صوتی در محیط خانه و چگونگی تغییر آن به عنوان تابعی از فاصله فیزیکی بین نوزادان و مراقبان آن‌ها می‌پردازد. در این پژوهش، ۶۱ زوج مادر-نوزاد زمانی که نوزادان در بازه سنی ۵ تا ۱۴ ماه بودند، طی جلسات ضبط طولانی‌مدت در خانه (میانگین = ۷.۲ ساعت؛ انحراف معیار = ۲.۳؛ دامنه = ۱ تا ۱۳) با استفاده از حسگرهای صوتی و مجاورت پوشیدنی مورد بررسی قرار گرفتند. در مجموع، ۷۳۷ ساعت داده صوتی داخلی با استفاده از فرآیندهای مبتنی بر یادگیری ماشین به منظور استخراج و طبقه‌بندی خودکار آواها پردازش شد. با در نظر گرفتن تمامی سنین و فواصل، مشاهده شد که مادران به طور هم‌زمانی به نوزادان خود واکنش صوتی نشان می‌دهند، اما نوزادان چنین واکنشی نداشتند. برخلاف انتظار، هم‌زمانی بالاتر از شانس با افزایش سن در هیچ‌یک از طرفین افزایش نیافت. با این حال، هم‌زمانی با فاصله به صورت درجه‌دوم تغییر کرد: زمانی که زوج‌ها به هم نزدیک‌تر بودند، هم‌زمانی تقویت شد و در حدود ۰.۴ متر به اوج رسید و سپس کاهش یافت. این الگو در طول سنین مختلف پایدار باقی ماند. نکته مهم این است که هم‌زمانی بالاتر از شانس در نوزادان (علاوه بر مادران) نیز در فواصل بین ۰.۳ تا ۰.۵ متر مشاهده شد. ظهور انتخابی هم‌زمانی صوتی نوزاد در این فواصل نشان می‌دهد که قرار گرفتن در محدوده دسترسی می‌تواند هم‌زمانی صوتی را در دوران نوزادی تقویت کند.

ABSTRACT Objective This study aimed to broaden the understanding of how parental exhaustion evolves during war, and how war exposure and social support are associated with these changes within individuals and between partners. Background Wars exert strain on parents. The Balance Between Risks and Resources Model posits that without sufficient resources, parents may experience parental exhaustion. The Conservation of Resources theory further suggests that fluctuations in stress and resources can trigger changes to one's own and one's partner's parental exhaustion. Method A longitudinal study followed 106 Israeli parent pairs, starting two and a half weeks after the onset of the Israel‐Hamas war. Self‐report measures were collected five times across 10 weeks and analyzed via a longitudinal actor‐partner interdependence model. Results The parental exhaustion of both parents declined during the war. Temporal increases in mothers' war exposure were associated with both parents' concurrent increase in parental exhaustion. Overall and temporal perceived social support were associated with lower parental exhaustion in mothers. Moreover, temporal increases in social support perceived by either parent were associated with reduced concurrent parental exhaustion in the other parent. Conclusion Parental exhaustion during war is a dynamic and relational process, associated with fluctuating stress and social support within and between partners. Implications The findings emphasize the need for systemic interventions designed to strengthen sustained social support, with particular attention to mothers' needs during war.

چکیده هدف: این مطالعه با هدف گسترش درک چگونگی تحول فرسودگی والدینی در طول جنگ و بررسی ارتباط مواجهه با جنگ و حمایت اجتماعی با این تغییرات درون افراد و بین زوجین انجام شده است. پیش‌زمینه: جنگ‌ها فشار زیادی بر والدین وارد می‌کنند. مدل تعادل بین خطرات و منابع بیان می‌کند که در صورت نبود منابع کافی، والدین ممکن است دچار فرسودگی والدینی شوند. نظریه حفظ منابع نیز پیشنهاد می‌کند که نوسانات استرس و منابع می‌تواند موجب تغییر در فرسودگی والدینی فرد و شریک او شود. روش: یک مطالعه طولی ۱۰۶ زوج والد اسرائیلی را از دو هفته و نیم پس از آغاز جنگ اسرائیل و حماس دنبال کرد. داده‌های خودگزارشی در پنج نوبت طی ۱۰ هفته جمع‌آوری و با استفاده از مدل طولی وابستگی بازیگر-شریک تحلیل شد. نتایج: فرسودگی والدینی هر دو والد در طول جنگ کاهش یافت. افزایش مواجهه مادران با جنگ به طور همزمان با افزایش فرسودگی والدینی هر دو والد همراه بود. حمایت اجتماعی ادراک‌شده کلی و مقطعی با فرسودگی والدینی کمتر در مادران مرتبط بود. همچنین، افزایش مقطعی حمایت اجتماعی ادراک‌شده توسط هر یک از والدین با کاهش همزمان فرسودگی والدینی در والد دیگر همراه بود. نتیجه‌گیری: فرسودگی والدینی در طول جنگ فرایندی پویا و رابطه‌ای است که با نوسانات استرس و حمایت اجتماعی درون و بین زوجین مرتبط است. پیامدها: یافته‌ها بر ضرورت مداخلات نظام‌مند برای تقویت حمایت اجتماعی پایدار، با توجه ویژه به نیازهای مادران در دوران جنگ تأکید می‌کند.

Introduction Parent-child physiological synchrony may reflect coordinated regulatory processes, but its meaning appears to vary across developmental and interactional contexts. Greater synchrony has been associated with more and less adaptive functioning, suggesting that synchrony should not be interpreted as inherently beneficial. The current study examined whether mother-youth trend-level physiological synchrony during a dyadic stressor was associated with multiple indicators of wellbeing in preadolescence. Method One hundred seventy-three mother-child dyads (Mothers: M age = 41.60 years; Youth: M age = 9.54 years, range = 8–12; 53% female) completed the Performance Challenge Task, during which youth attempted unsolvable puzzles while mothers observed. Respiration rate, root mean square of successive differences (RMSSD), and respiratory sinus arrhythmia (RSA) were assessed simultaneously in mothers and youth. Youth reported positive and negative affect, depressive symptoms, anxiety, and aggression; mothers reported youth internalizing and externalizing symptoms. Growth models estimated each participant's physiological trajectory across the task, and mother and youth trajectories were covaried to estimate trend-level synchrony. Results Greater RSA synchrony was associated with higher post-stressor positive affect after accounting for pre-stressor positive affect, higher mother-reported internalizing symptoms, and lower mother-reported externalizing symptoms. RMSSD synchrony showed a nonsignificant trend toward higher youth-reported anxiety ( p = 0.08), and respiration-rate synchrony showed a nonsignificant trend toward lower mother-reported externalizing symptoms ( p = 0.06). Most other associations were nonsignificant. Discussion Findings did not support a uniformly adaptive interpretation of physiological synchrony. Instead, associations varied across outcomes and physiological indices, underscoring the importance of considering what form of synchrony is measured and the context in which it occurs.

مقدمه: همزمانی فیزیولوژیک والد-فرزند ممکن است بازتاب فرآیندهای تنظیمی هماهنگ باشد، اما معنای آن بسته به زمینه‌های رشدی و تعاملی متفاوت به نظر می‌رسد. همزمانی بیشتر با عملکردهای سازگارانه‌تر و کمتر نیز مرتبط بوده است که نشان می‌دهد همزمانی نباید ذاتاً سودمند تفسیر شود. مطالعه حاضر بررسی کرد که آیا همزمانی فیزیولوژیک در سطح روند بین مادر و نوجوان در طول یک موقعیت استرس‌زای دوتایی با چندین شاخص بهزیستی در پیش‌نوجوانی مرتبط است یا خیر. روش: صد و هفتاد و سه زوج مادر-فرزند (مادران: میانگین سن = 41.60 سال؛ نوجوانان: میانگین سن = 9.54 سال، دامنه = 8 تا 12؛ 53٪ دختر) تکلیف چالش عملکرد را انجام دادند که طی آن نوجوانان پازل‌های غیرقابل حل را تلاش کردند در حالی که مادران مشاهده می‌کردند. نرخ تنفس، ریشه میانگین مربعات تفاوت‌های متوالی (RMSSD) و آریتمی سینوسی تنفسی (RSA) به طور همزمان در مادران و نوجوانان ارزیابی شد. نوجوانان عاطفه مثبت و منفی، نشانه‌های افسردگی، اضطراب و پرخاشگری را گزارش کردند؛ مادران نشانه‌های درونی‌سازی و برونی‌سازی نوجوانان را گزارش کردند. مدل‌های رشد، مسیر فیزیولوژیک هر شرکت‌کننده را در طول تکلیف برآورد کردند و مسیرهای مادر و نوجوان برای برآورد همزمانی در سطح روند همپوشانی داده شدند. نتایج: همزمانی بیشتر RSA با عاطفه مثبت بالاتر پس از استرسور (پس از کنترل عاطفه مثبت پیش از استرسور)، نشانه‌های درونی‌سازی بیشتر گزارش‌شده توسط مادر و نشانه‌های برونی‌سازی کمتر گزارش‌شده توسط مادر مرتبط بود. همزمانی RMSSD روند غیرمعناداری به سوی اضطراب بیشتر گزارش‌شده توسط نوجوانان نشان داد (p = 0.08) و همزمانی نرخ تنفس روند غیرمعناداری به سوی نشانه‌های برونی‌سازی کمتر گزارش‌شده توسط مادر داشت (p = 0.06). بیشتر سایر ارتباطات معنادار نبودند. بحث: یافته‌ها از تفسیر یکنواخت و سازگارانه همزمانی فیزیولوژیک حمایت نکردند. در عوض، ارتباطات بسته به پیامدها و شاخص‌های فیزیولوژیک متفاوت بود و اهمیت توجه به نوع همزمانی اندازه‌گیری‌شده و زمینه وقوع آن را برجسته می‌کند.

Objectives Childbirth is a universally intense physiological and psychological event. For primigravida women, the lack of prior experience often leads to heightened anxiety and lower pain tolerance during the first stage of labour. This study evaluates the efficacy of a specialized instrumental sound therapy as a non-pharmacological nursing intervention to manage these outcomes. Material and Methods A quasi-experimental pre-test/post-test control group design was utilized at a tertiary care hospital in Mangaluru. Sixty-eight primigravida women were recruited via purposive sampling and divided into intervention ( n = 34) and control ( n = 34) groups. The intervention consisted of two 30-min sessions of traditional Indian instrumental music administered via headphones during the latent phase (2-4 cm dilatation) with a 30-min rest interval. Pain was assessed using the Numerical Pain Rating Scale (NPRS), and anxiety was measured via the Visual Analogue Scale for Anxiety (VASA). Results The study of 68 primigravida mothers found that following the music intervention, the experimental group showed highly significant reductions in mean pain score (6.44–5.00) and anxiety (4.50–3.59) score, whereas scores in the control group naturally increased as labour progressed. Post-test comparisons confirmed that traditional Indian instrumental music significantly lowered pain and anxiety levels compared to standard care, establishing it as an effective non-pharmacological labour aid. Conclusion Specialized instrumental music is a highly effective, low-cost tool for improving maternal comfort and psychological stability during labour. These findings support the integration of structured music therapy into standard obstetric care protocols to enhance the birthing experience in modern, home-like labour environments.

اهداف: زایمان یک رویداد فیزیولوژیک و روان‌شناختی بسیار شدید و جهانی است. برای زنان نخست‌زا، فقدان تجربه قبلی اغلب منجر به افزایش اضطراب و تحمل پایین‌تر درد در مرحله اول زایمان می‌شود. این مطالعه اثربخشی یک درمان صوتی تخصصی با سازهای بدون کلام را به عنوان یک مداخله پرستاری غیر دارویی برای مدیریت این پیامدها ارزیابی می‌کند. مواد و روش‌ها: یک طرح شبه‌آزمایشی با گروه کنترل و پیش‌آزمون/پس‌آزمون در یک بیمارستان مراقبت‌های سطح سوم در مانگالورو اجرا شد. شصت‌وهشت زن نخست‌زا با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به دو گروه مداخله (n = 34) و کنترل (n = 34) تقسیم شدند. مداخله شامل دو جلسه ۳۰ دقیقه‌ای موسیقی سنتی هندی بدون کلام از طریق هدفون در فاز نهفته (اتساع ۲ تا ۴ سانتی‌متر) با فاصله استراحت ۳۰ دقیقه‌ای بود. درد با استفاده از مقیاس عددی سنجش درد (NPRS) و اضطراب با مقیاس بصری سنجش اضطراب (VASA) ارزیابی شد. نتایج: مطالعه بر روی ۶۸ مادر نخست‌زا نشان داد که پس از مداخله موسیقی، گروه آزمایش کاهش بسیار معناداری در میانگین نمره درد (۶٫۴۴ تا ۵٫۰۰) و اضطراب (۴٫۵۰ تا ۳٫۵۹) داشت، در حالی که نمرات گروه کنترل به طور طبیعی با پیشرفت زایمان افزایش یافت. مقایسه‌های پس‌آزمون تأیید کرد که موسیقی سنتی هندی بدون کلام به طور معناداری سطوح درد و اضطراب را نسبت به مراقبت استاندارد کاهش می‌دهد و آن را به عنوان یک ابزار غیر دارویی مؤثر در زایمان معرفی می‌کند. نتیجه‌گیری: موسیقی تخصصی بدون کلام ابزاری بسیار مؤثر و کم‌هزینه برای بهبود راحتی مادر و ثبات روان‌شناختی در طول زایمان است. این یافته‌ها از ادغام موسیقی‌درمانی ساختارمند در پروتکل‌های مراقبت مامایی استاندارد برای ارتقای تجربه زایمان در محیط‌های مدرن و شبیه به خانه حمایت می‌کند.

In all the manifestations of culture across the globe, there exist practices which celebrate life circle transitions especially from birth until the termination of human life. One of such practices is the rite of passage. One of such rites of passage is the 'ibe-ugwu' (circumcision) among the Ukawu people of Ebonyi State, Southeast Nigeria. 'Ibe-ugwu' witness the preparation and equipping of females adolescents to assume the roles of wives, mothers, and women in the society. It is the contention of this work, that the continued neglect of such cultural heritage is one of the major reasons for seeming African Igbo loss of identity, moral decadence and social vices amongst her youths today. The work advocates for a revival of such African Igbo cultural heritage. It further provides more exposition of an African Igbo culture to the wider audience and additional literature on culture, religion and law in Igboland. This research makes use of documental and interview methods of data gathering while deploying the sociological (structural functionalist) approach in its data analysis.

در تمامی جلوه‌های فرهنگ در سراسر جهان، آیین‌هایی وجود دارد که گذارهای چرخه زندگی، به‌ویژه از تولد تا پایان عمر انسان را جشن می‌گیرند. یکی از این آیین‌ها، آیین گذار است. یکی از این آیین‌های گذار، «ایبه-اوگو» (ختنه) در میان مردم اوکاوو در ایالت ابونی، جنوب‌شرقی نیجریه است. «ایبه-اوگو» شاهد آماده‌سازی و تجهیز نوجوانان دختر برای پذیرش نقش‌های همسری، مادری و زنانگی در جامعه است. این پژوهش بر این باور است که تداوم بی‌توجهی به چنین میراث فرهنگی، یکی از دلایل اصلی از دست رفتن هویت، افول اخلاقی و بروز آسیب‌های اجتماعی در میان جوانان ایگبو در عصر حاضر است. این اثر خواستار احیای چنین میراث فرهنگی ایگبو آفریقایی است. همچنین، این پژوهش به معرفی بیشتر فرهنگ ایگبو آفریقایی به مخاطبان گسترده‌تر و افزودن به ادبیات موجود در زمینه فرهنگ، دین و حقوق در سرزمین ایگبو می‌پردازد. این تحقیق از روش‌های اسنادی و مصاحبه برای گردآوری داده‌ها بهره گرفته و در تحلیل داده‌ها رویکرد جامعه‌شناختی (کارکردگرایی ساختاری) را به‌کار برده است.

Cerebral palsy is the most common motor disability in childhood and imposes a substantial burden on mothers and families. This study assessed caregiving burden among mothers of children with cerebral palsy in the West Bank, Palestine, and examined associated factors. A cross-sectional study was conducted at pediatric rehabilitation centers across the West Bank. Data were collected using a sociodemographic and clinical characteristics questionnaire, the short version of the Burden Scale for Family Caregivers, and the World Health Organization Quality of Life-BREF. Descriptive statistics, bivariate analyses, and hierarchical multivariable linear regression were performed (p < 0.05). A total of 262 mothers participated. Most reported a high caregiving burden (85.5%), with psychological burden having the highest median score. Overall burden was significantly associated with residence, monthly income, and the child’s functional status. Social quality of life had a mean score of 58.01 (SD = 20.50) and was significantly negatively correlated with overall burden and all burden domains. In hierarchical regression, social quality of life was the strongest predictor of overall burden, followed by monthly income and the child’s functional status. Mothers experienced high caregiving burden, highlighting the need for targeted support strategies to improve maternal well-being and care for children with cerebral palsy.

فلج مغزی شایع‌ترین ناتوانی حرکتی در دوران کودکی است و بار قابل توجهی را بر مادران و خانواده‌ها تحمیل می‌کند. این مطالعه به ارزیابی بار مراقبت در میان مادران کودکان مبتلا به فلج مغزی در کرانه باختری، فلسطین، و بررسی عوامل مرتبط پرداخت. یک مطالعه مقطعی در مراکز توانبخشی کودکان سراسر کرانه باختری انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و بالینی، نسخه کوتاه مقیاس بار مراقبین خانوادگی، و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت-BREF جمع‌آوری گردید. آمار توصیفی، تحلیل‌های دو متغیره و رگرسیون خطی چندمتغیره سلسله‌مراتبی انجام شد (p < 0.05). در مجموع ۲۶۲ مادر شرکت کردند. اکثر آن‌ها بار مراقبت بالایی را گزارش کردند (۸۵.۵٪)، به‌طوری که بار روان‌شناختی بالاترین نمره میانه را داشت. بار کلی به طور معناداری با محل سکونت، درآمد ماهانه و وضعیت عملکردی کودک مرتبط بود. میانگین نمره کیفیت اجتماعی زندگی ۵۸.۰۱ (انحراف معیار = ۲۰.۵۰) بود و با بار کلی و تمامی حوزه‌های بار، همبستگی منفی معناداری داشت. در رگرسیون سلسله‌مراتبی، کیفیت اجتماعی زندگی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده بار کلی بود و پس از آن درآمد ماهانه و وضعیت عملکردی کودک قرار گرفتند. مادران بار مراقبت بالایی را تجربه کردند که بر ضرورت راهبردهای حمایتی هدفمند برای ارتقای بهزیستی مادران و مراقبت از کودکان مبتلا به فلج مغزی تأکید دارد.

Abstract Theory and research highlight the role of maternal emotion socialization in the development of emotion dysregulation and associated psychopathology in offspring. This study described and quantified emotion socialization dynamics (i.e., mutual negativity and positivity) between mothers and their preschool-aged children, testing associations between dyadic dynamics and maternal emotion dysregulation and examining the predictive power of dyadic dynamics for symptoms of child psychopathology. Participants were 76 mother–child dyads (mothers: 22–46 years old, M = 33.17 (4.83); children 36–47 months old, M = 42.40 (3.78), 55.6% female, 47% racial/ethnic minoritized status) who completed frustration-eliciting and naturalistic play tasks. Child emotions and mothers’ emotion socialization behaviors were coded. Mutual negativity during play was positively associated with mother-rated child aggression ( β = 0.25, p = .017), whereas mutual positivity during play was negatively associated with teacher-rated attention ( β = 0.35, p = .001) and internalizing problems ( β = −0.25, p = .011). Findings suggest that mother–child dynamics during play may have unique associations with child mental health symptoms and highlight the utility of examining emotion socialization as a dyadic process.

چکیده نظریه و پژوهش‌ها بر نقش جامعه‌پذیری هیجانی مادرانه در رشد نابهنجاری تنظیم هیجان و آسیب‌شناسی روانی مرتبط در فرزندان تأکید دارند. این مطالعه پویایی‌های جامعه‌پذیری هیجانی (یعنی منفی‌گرایی و مثبت‌گرایی متقابل) بین مادران و کودکان پیش‌دبستانی آن‌ها را توصیف و کمی‌سازی کرده، ارتباط بین پویایی‌های دوتایی و نابهنجاری تنظیم هیجانی مادر را آزموده و قدرت پیش‌بینی‌کنندگی پویایی‌های دوتایی برای نشانه‌های آسیب‌شناسی روانی کودک را بررسی می‌کند. شرکت‌کنندگان شامل ۷۶ زوج مادر-کودک (مادران: ۲۲ تا ۴۶ ساله، میانگین = ۳۳٫۱۷ (۴٫۸۳)؛ کودکان ۳۶ تا ۴۷ ماهه، میانگین = ۴۲٫۴۰ (۳٫۷۸)، ۵۵٫۶٪ دختر، ۴۷٪ دارای وضعیت اقلیت نژادی/قومیتی) بودند که در تکالیف ایجادکننده ناکامی و بازی طبیعی شرکت کردند. هیجان‌های کودک و رفتارهای جامعه‌پذیری هیجانی مادران کدگذاری شد. منفی‌گرایی متقابل در طول بازی با پرخاشگری کودک بر اساس ارزیابی مادر (β = ۰٫۲۵، p = ۰٫۰۱۷) رابطه مثبت داشت، در حالی که مثبت‌گرایی متقابل در طول بازی با مشکلات توجه بر اساس ارزیابی معلم (β = ۰٫۳۵، p = ۰٫۰۰۱) و مشکلات درونی‌سازی (β = ۰٫۲۵-، p = ۰٫۰۱۱) رابطه منفی داشت. یافته‌ها نشان می‌دهد که پویایی‌های مادر-کودک در طول بازی ممکن است ارتباطات منحصربه‌فردی با نشانه‌های سلامت روان کودک داشته باشد و بر اهمیت بررسی جامعه‌پذیری هیجانی به عنوان یک فرایند دوتایی تأکید می‌کند.