Suicide prevention

Although knowledge and stigma about suicide are important factors in suicide prevention, there are no validated instruments available in Hungary. Our goal was to validate the Literacy of Suicide Scale—Short Form (LOSS-SF) and the Stigma of Suicide Scale—Short Form (SOSS-SF) in Hungarian. An anonymous online survey was administered to a self-selected online convenience sample of 954 participants of 38.0 years (SD: 14.8) of age. Our study used a descriptive, correlational, cross-sectional design. Confirmatory factor analysis results indicate a good model fit for a three-factor structure of the SOSS-SF scale. Invariance testing revealed that the scale is valid across gender, age and former suicide ideation. LOSS-SF had an acceptable unidimensional model fit as a two-parameter logistic (2PL) IRT (Item Response Theory) based survey, and results showed good infit–outfit with appropriate item discrimination and difficulty measures. The results show that the two instruments show sound psychometric properties and construct validity within this sample. While the Hungarian versions of the SOSS-SF and the LOSS-SF provide useful tools for assessing suicide stigma and suicide literacy in research settings, further validation on nationally representative samples may be required in case population-level norms are needed to inform national policy-makers.

Introduction: Suicidal behaviors among adolescents are increasing globally, yet the differences between educational levels remain unclear, which hinders the design of specific prevention strategies. Objective: To compare suicidal behaviors (ideation, risk factors, and depression) between middle school and high school students in Pachuca and San Agustín Tlaxiaca, Hidalgo, Mexico. Methodology: A quantitative, cross-sectional, comparative, non-experimental study was conducted with 38 students (20 middle school students, 18 high school students) aged 14 to 18 years. Three instruments were applied: a test to assess the risk level of suicidal ideation and behavior, a risk factor guide, and the PHQ-9 depression questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics and the Mann-Whitney U test. Results: Middle school students had a higher proportion of high risk for suicidal behaviors (30.00%) compared to high school students (5.56%). A high level of depression was found only in high school seniors (11.11%). Both groups showed similar proportions of high risk based on risk factors (25.00% in middle school and 22.22% in high school). A significant positive correlation (ρ = 0.52) was found between suicidal thoughts and risk factors (p < 0.05). The Mann-Whitney U test revealed no significant differences between groups. (U = 145.5; p = 0.312). Conclusions: Although no statistically significant differences were found between educational levels and the groups were confounded by institution, municipality, and age, a trend toward a higher proportion of high risk for suicidal behaviors was observed in middle school students and of high depression in high school students. These findings should be interpreted with caution and support the need for prevention programs tailored to each educational level, to be confirmed in studies with greater statistical power and adjustment for confounders.

With the World Health Organization (WHO) estimating 720,000 deaths from suicide each year, the phenomenon of suicide is a priority in public health policy. International policy frameworks highlight the need to adopt biopsychosocial perspectives in order to understand the phenomenon of suicide; however, in practice, it is noted that social components play a minor role in policy design, with a preference for a biopsychological and clinical approach. This paper seeks to answer the question: Does Spanish public policy on suicide prevention operationalize the biopsychosocial model of suicide in its strategic implementation? To answer this question, a documentary analysis of public policies is carried out using the READ method. Current suicide policies in force in Spain are examined at three levels: transnational framework documents, national policies, and regional public policies. In the 15 policies analyzed, a lexicometric analysis is combined with a thematic qualitative policy analysis. The results show that, as one moves down to policies closer to the population, a gap emerges between the discursive use of the biopsychosocial model and its practical application. It is concluded that at the transnational and national policy levels, the biopsychosocial model predominates in the understanding of suicide, while in Spain’s autonomous communities, the psychobiological approach tends to be prioritized over social causes. This has an impact on the types of measures proposed, which have limited intersectional scope, a narrow view of the community-based approach, and prioritize healthcare resources to address the phenomenon of suicide.

Introduction Although police personnel are exposed to substantial occupational stress and Kerala has one of the highest suicide rates in India, evidence on suicidal ideation and suicidal behavior among police personnel in the state remains limited. This study estimated the prevalence of suicidal ideation and suicidal behavior and identified their associated factors among police personnel in Kerala, India. Methods A cross-sectional study was conducted among 400 police personnel (mean age 37.94 years; 81% men), from Civil Police Officers (CPOs) to Inspectors, recruited from 15 police stations in Ernakulam and Malappuram districts of Kerala using a multistage cluster sampling approach. Data were collected using a self-administered structured questionnaire. Suicidal ideation and suicidal behavior during the past 12 months were assessed using the Columbia-Suicide Severity Rating Scale (C-SSRS), with the reference period adapted to the past 12 months. Survey-weighted generalised linear models with a Poisson distribution and log link were used to estimate adjusted prevalence ratios (aPRs) and 95% confidence intervals (CIs) for factors associated with suicidal ideation and suicidal behavior. Results The survey-weighted prevalence of suicidal ideation was 9.39% ( n = 36; 95% CI: 6.18–14.01%), while 4.11% ( n = 14; 95% CI: 1.68–9.70%) reported suicidal behavior during the past 12 months. Actual suicide attempts were reported by 1.47% ( n = 6; 95% CI: 0.66–3.25%). Among participants with suicidal ideation, 13.56% ( n = 6) reported active suicidal ideation with a specific plan and intent. A higher prevalence of suicidal ideation was observed among participants aged >36 years (aPR: 2.90; 95% CI: 1.31–6.38), CPOs (aPR: 2.31; 95% CI: 1.59–3.37), those working >12 h per day (aPR: 1.67; 95% CI: 1.05–2.65), those with a previous psychiatric illness (aPR: 1.67; 95% CI: 1.19–2.35), and those reporting workplace violence or harassment (aPR: 3.16; 95% CI: 1.11–9.04). A higher prevalence of suicidal behavior was observed among participants with >15 years of service (aPR: 13.82; 95% CI: 5.00–38.19), CPOs (aPR: 12.32; 95% CI: 6.12–24.80), those with a previous psychiatric illness (aPR: 5.94; 95% CI: 2.58–13.66), and those reporting workplace violence or harassment (aPR: 13.81; 95% CI: 2.71–70.34). Conclusion Nearly one in ten police personnel reported suicidal ideation and approximately one in twenty-five reported suicidal behavior during the past 12 months. The findings highlight the need for workplace mental health strategies addressing occupational stressors and improving access to confidential mental health support among police personnel.

مقدمه: اگرچه کارکنان پلیس در معرض استرس شغلی قابل توجهی قرار دارند و ایالت کرالا یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی در هند را داراست، اما شواهد مربوط به افکار خودکشی و رفتار خودکشی در میان کارکنان پلیس این ایالت همچنان محدود است. این مطالعه شیوع افکار خودکشی و رفتار خودکشی را برآورد کرده و عوامل مرتبط با آن‌ها را در میان کارکنان پلیس در کرالا، هند شناسایی نمود. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی در میان ۴۰۰ نفر از کارکنان پلیس (میانگین سنی ۳۷٫۹۴ سال؛ ۸۱٪ مرد) از افسران پلیس مدنی (CPOs) تا بازرس‌ها، که از ۱۵ ایستگاه پلیس در شهرستان‌های ارناکولام و مالاپورام کرالا با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختارمند خودگزارشی جمع‌آوری گردید. افکار خودکشی و رفتار خودکشی در ۱۲ ماه گذشته با استفاده از مقیاس Columbia-Suicide Severity Rating Scale (C-SSRS) و با تطبیق دوره مرجع به ۱۲ ماه گذشته ارزیابی شد. برای برآورد نسبت‌های شیوع تعدیل‌شده (aPRs) و فواصل اطمینان ۹۵٪ (CIs) برای عوامل مرتبط با افکار خودکشی و رفتار خودکشی، از مدل‌های خطی تعمیم‌یافته با توزیع پواسون و لینک لگاریتمی با وزن‌دهی پیمایشی استفاده شد. نتایج: شیوع وزنی افکار خودکشی ۹٫۳۹٪ (n = 36؛ ۹۵٪ CI: ۶٫۱۸–۱۴٫۰۱٪) و رفتار خودکشی ۴٫۱۱٪ (n = 14؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۶۸–۹٫۷۰٪) در ۱۲ ماه گذشته گزارش شد. اقدام به خودکشی واقعی توسط ۱٫۴۷٪ (n = 6؛ ۹۵٪ CI: ۰٫۶۶–۳٫۲۵٪) گزارش گردید. در میان شرکت‌کنندگانی که افکار خودکشی داشتند، ۱۳٫۵۶٪ (n = 6) افکار فعال خودکشی با برنامه و قصد مشخص را گزارش کردند. شیوع بالاتر افکار خودکشی در میان شرکت‌کنندگان بالای ۳۶ سال (aPR: 2.90؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۳۱–۶٫۳۸)، CPOs (aPR: 2.31؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۵۹–۳٫۳۷)، افرادی که بیش از ۱۲ ساعت در روز کار می‌کنند (aPR: 1.67؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۰۵–۲٫۶۵)، افراد با سابقه بیماری روانپزشکی (aPR: 1.67؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۱۹–۲٫۳۵) و افرادی که خشونت یا آزار در محیط کار را گزارش کردند (aPR: 3.16؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۱۱–۹٫۰۴) مشاهده شد. شیوع بالاتر رفتار خودکشی در میان شرکت‌کنندگانی با بیش از ۱۵ سال سابقه خدمت (aPR: 13.82؛ ۹۵٪ CI: ۵٫۰۰–۳۸٫۱۹)، CPOs (aPR: 12.32؛ ۹۵٪ CI: ۶٫۱۲–۲۴٫۸۰)، افراد با سابقه بیماری روانپزشکی (aPR: 5.94؛ ۹۵٪ CI: ۲٫۵۸–۱۳٫۶۶) و افرادی که خشونت یا آزار در محیط کار را گزارش کردند (aPR: 13.81؛ ۹۵٪ CI: ۲٫۷۱–۷۰٫۳۴) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: تقریباً یک نفر از هر ده نفر از کارکنان پلیس افکار خودکشی و حدود یک نفر از هر بیست‌وپنج نفر رفتار خودکشی را در ۱۲ ماه گذشته گزارش کردند. یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای سلامت روان در محیط کار که به عوامل استرس‌زای شغلی پرداخته و دسترسی به حمایت محرمانه سلامت روان را در میان کارکنان پلیس بهبود می‌بخشد، تأکید می‌کند.

Background First responders are categorised as those who are the first to respond to emergency calls and attend the site of an emergency. They include, but are not limited to police, emergency medical technicians, firefighters, and water safety personnel. First responders play a critical role in suicide postvention, supporting those bereaved by suicide and preventing adverse outcomes. However, many responders feel uncertain about how to effectively support those bereaved by suicide and often lack formal postvention training. This study aimed to explore and understand the experiences and training needs of first responders when attending the scene of a suspected suicide. Methods A mixed-method approach was adopted. A national quantitative survey with first responders was conducted. The impact of previous suicide-related training on suicide literacy, attitudes, and postvention knowledge was analysed using multivariate ANOVA, adjusting for sociodemographic factors. Qualitative data were collected through focus groups and analysed using reflexive thematic analysis. Results A total of 1587 first responders completed surveys. Participants demonstrated positive and non-stigmatising attitudes towards suicide prevention and suicidal individuals, though lower scores were achieved for suicide literacy, postvention knowledge, organisation support, and preparedness. Previous suicide-related training was significantly associated with higher literacy, attitudes, and postvention knowledge, although effect-sizes were small. Qualitative findings from 10 focus groups revealed substantial gaps in training and confidence when responding to suspected suicides. Participants also described the considerable emotional toll of attending the scene and emphasised the need for support in the aftermath. Conclusion Attending the scene of a suspected suicide has an impact on first responders. Limited suicide prevention and postvention training creates challenges, particularly in communicating with the bereaved. These findings underscore the need for comprehensive suicide prevention and postvention training and the allocation of adequate support.

زمینه: نیروهای امدادی به عنوان افرادی تعریف می‌شوند که نخستین پاسخ‌دهندگان به تماس‌های اضطراری بوده و در محل حادثه حضور می‌یابند. این افراد شامل، اما محدود به، پلیس، تکنسین‌های فوریت‌های پزشکی، آتش‌نشانان و نیروهای ایمنی آب می‌شوند. نیروهای امدادی نقش حیاتی در پس‌مداخله خودکشی، حمایت از بازماندگان خودکشی و پیشگیری از پیامدهای نامطلوب ایفا می‌کنند. با این حال، بسیاری از امدادگران نسبت به نحوه حمایت مؤثر از بازماندگان خودکشی احساس عدم اطمینان دارند و اغلب فاقد آموزش رسمی پس‌مداخله هستند. هدف این مطالعه بررسی و درک تجربیات و نیازهای آموزشی نیروهای امدادی هنگام حضور در صحنه یک خودکشی مشکوک بود. روش‌ها: رویکرد آمیخته‌روش اتخاذ شد. یک پیمایش ملی کمی با نیروهای امدادی انجام شد. تأثیر آموزش‌های پیشین مرتبط با خودکشی بر سواد خودکشی، نگرش‌ها و دانش پس‌مداخله با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) و با تعدیل عوامل جمعیت‌شناختی تحلیل شد. داده‌های کیفی از طریق گروه‌های متمرکز جمع‌آوری و با تحلیل تماتیک بازتابی بررسی گردید. نتایج: مجموعاً ۱۵۸۷ نفر از نیروهای امدادی پرسشنامه‌ها را تکمیل کردند. شرکت‌کنندگان نگرش‌های مثبت و غیرانگ‌زننده نسبت به پیشگیری از خودکشی و افراد دارای افکار خودکشی نشان دادند، اگرچه نمرات پایین‌تری در سواد خودکشی، دانش پس‌مداخله، حمایت سازمانی و آمادگی کسب شد. آموزش‌های پیشین مرتبط با خودکشی به طور معناداری با سواد، نگرش‌ها و دانش پس‌مداخله بالاتر مرتبط بود، هرچند اندازه اثرات کوچک بود. یافته‌های کیفی حاصل از ۱۰ گروه متمرکز نشان‌دهنده شکاف‌های قابل توجه در آموزش و اعتماد به نفس هنگام پاسخ به خودکشی‌های مشکوک بود. شرکت‌کنندگان همچنین به بار عاطفی قابل توجه حضور در صحنه اشاره کردند و بر نیاز به حمایت پس از آن تأکید نمودند. نتیجه‌گیری: حضور در صحنه یک خودکشی مشکوک بر نیروهای امدادی تأثیرگذار است. محدودیت آموزش‌های پیشگیری و پس‌مداخله خودکشی چالش‌هایی ایجاد می‌کند، به ویژه در برقراری ارتباط با بازماندگان. این یافته‌ها بر ضرورت آموزش جامع پیشگیری و پس‌مداخله خودکشی و تخصیص حمایت کافی تأکید می‌کند.

Background Emergency departments (EDs) play a crucial role in suicide prevention, with evidenced-based safety planning interventions (SPI) playing an important role. Traditional safety plans, which are often paper based, come with challenges (i.e., not easily accessible, or easy to misplace). Digital safety planning tools offer an alternative mode of intervention delivery, but clinical implementation remains limited. Using behavioural change frameworks, we aim to provide insights into the factors influencing app adoption. These insights will be used as a knowledge base to design behavior change strategies to promote the implementation of a SPI app in a psychiatric ED. Methods We used a qualitative descriptive design to conduct semi-structured interviews with clinicians in a psychiatric ED in Toronto, Canada. Participants encompassed all ED staff, irrespective of their SPI app usage. The semi-structured interview guide was developed using the Theoretical Domains Framework (TDF) and the capability (C), opportunity (O), motivation (M) and behavior (B) (COM-B) model. We then used directed content analysis, identifying findings within the TDF and COM-B domains as barriers, facilitators, or both. Findings A total of 29 ED clinicians were interviewed, including nurses, psychiatrists, social workers, program assistants, and a pharmacist. The majority had not used the app. We observed strong motivation among clinicians across all disciplines to use the app, and they considered SPI as a high-priority ED care strategy closely linked to their professional identity and responsibility. Anticipated barriers regarding the app as a new mode of SPI delivery in routine practice included: documentation, communication, care efficiency, and patient access to smartphones. Some barriers were attributable to the lack of interoperability between the app and the electronic health record and documentation infrastructure for the app. Conclusion We identified key behavioral factors influencing the implementation of the SPI app in the psychiatric ED. As such, we found that tailored strategies that can mitigate barriers by targeting capability, motivation, and opportunity are essential, while facilitators that can sustain implementation should be leveraged. Additionally, ongoing monitoring and adaptation of strategies are necessary, as new barriers may arise or facilitators may weaken over time, impacting the sustained use of the app in the ED. We will use these findings to inform the next phase of this work, which involves co-designing targeted and tailored implementation strategies.

زمینه: بخش‌های اورژانس (EDs) نقش حیاتی در پیشگیری از خودکشی ایفا می‌کنند و مداخلات مبتنی بر شواهد برنامه‌ریزی ایمنی (SPI) اهمیت ویژه‌ای دارند. برنامه‌های ایمنی سنتی که اغلب به صورت کاغذی هستند، با چالش‌هایی مانند عدم دسترسی آسان یا احتمال گم شدن مواجه‌اند. ابزارهای دیجیتال برنامه‌ریزی ایمنی، شیوه‌ای جایگزین برای ارائه مداخله فراهم می‌کنند، اما اجرای بالینی آن‌ها همچنان محدود است. با استفاده از چارچوب‌های تغییر رفتار، هدف ما ارائه بینش‌هایی درباره عوامل مؤثر بر پذیرش اپلیکیشن است. این بینش‌ها به عنوان پایگاه دانشی برای طراحی راهبردهای تغییر رفتار به منظور ترویج اجرای اپلیکیشن SPI در بخش اورژانس روان‌پزشکی مورد استفاده قرار خواهد گرفت. روش‌ها: از طراحی توصیفی کیفی برای انجام مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با درمانگران در یک بخش اورژانس روان‌پزشکی در تورنتو، کانادا استفاده شد. شرکت‌کنندگان شامل کلیه کارکنان بخش اورژانس، صرف‌نظر از میزان استفاده آن‌ها از اپلیکیشن SPI بودند. راهنمای مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با استفاده از چارچوب حوزه‌های نظری (TDF) و مدل قابلیت (C)، فرصت (O)، انگیزش (M) و رفتار (B) (COM-B) تدوین شد. سپس از تحلیل محتوای هدایت‌شده استفاده شد و یافته‌ها در حوزه‌های TDF و COM-B به عنوان موانع، تسهیل‌کننده‌ها یا هر دو شناسایی گردید. یافته‌ها: در مجموع با ۲۹ درمانگر بخش اورژانس شامل پرستاران، روان‌پزشکان، مددکاران اجتماعی، دستیاران برنامه و یک داروساز مصاحبه شد. اکثریت شرکت‌کنندگان از اپلیکیشن استفاده نکرده بودند. انگیزش قوی در میان درمانگران تمامی رشته‌ها برای استفاده از اپلیکیشن مشاهده شد و آن‌ها SPI را به عنوان راهبرد مراقبتی با اولویت بالا در بخش اورژانس و مرتبط با هویت و مسئولیت حرفه‌ای خود تلقی می‌کردند. موانع پیش‌بینی‌شده در خصوص اپلیکیشن به عنوان شیوه‌ای جدید برای ارائه SPI در عمل روتین شامل مستندسازی، ارتباطات، کارایی مراقبت و دسترسی بیماران به تلفن هوشمند بود. برخی موانع ناشی از فقدان قابلیت همکاری بین اپلیکیشن و پرونده الکترونیک سلامت و زیرساخت مستندسازی برای اپلیکیشن بود. نتیجه‌گیری: عوامل رفتاری کلیدی مؤثر بر اجرای اپلیکیشن SPI در بخش اورژانس روان‌پزشکی شناسایی شد. بنابراین، راهبردهای متناسب که با هدف قرار دادن قابلیت، انگیزش و فرصت بتوانند موانع را کاهش دهند، ضروری هستند و باید از تسهیل‌کننده‌هایی که می‌توانند اجرای پایدار را تقویت کنند، بهره برد. همچنین، پایش و تطبیق مستمر راهبردها لازم است، زیرا ممکن است موانع جدیدی ایجاد شود یا تسهیل‌کننده‌ها با گذر زمان تضعیف شوند که بر استفاده پایدار از اپلیکیشن در بخش اورژانس تأثیر می‌گذارد. ما از این یافته‌ها برای اطلاع‌رسانی به مرحله بعدی این پژوهش که شامل هم‌طراحی راهبردهای اجرایی هدفمند و متناسب است، استفاده خواهیم کرد.

AIMS AND METHOD: An analysis of coronial inquest data provides contextual information rarely available in routine surveillance systems, including a nuanced understanding of proximal circumstances preceding death of value to mental health services. Inquest records of more than 750 suicides occurring within the South Wales Central Coroner's jurisdiction between 2016 and 2023 were reviewed, including the COVID-19 pandemic years, to assess the effects of lockdown and social isolation. Detailed information was extracted, including medical records, toxicology, police reports, witness statements and suicide notes. RESULTS: Several patterns emerged relating to age, gender, method of death, trigger factors, local authority area, and engagement with mental health services. Hanging was the predominant method, particularly among men. Depression was the most common trigger factor, followed by relationship problems, alcohol/drug misuse, health concerns, psychotic illness and bereavement. CLINICAL IMPLICATIONS: Key structural and psychosocial risk factors identified highlighted the need for tailored, context-specific suicide-prevention strategies, with circumstances preceding suicide integrated into public health planning.

اهداف و روش: تحلیل داده‌های تحقیقات پزشکی قانونی اطلاعات زمینه‌ای را فراهم می‌کند که به ندرت در سامانه‌های پایش معمول در دسترس است و شامل درک دقیق‌تری از شرایط نزدیک به مرگ است که برای خدمات سلامت روان ارزشمند است. سوابق تحقیقات بیش از ۷۵۰ مورد خودکشی که در حوزه قضایی پزشکی قانونی مرکز ولز جنوبی بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۳ رخ داده بود، از جمله سال‌های همه‌گیری COVID-19، به منظور ارزیابی اثرات قرنطینه و انزوای اجتماعی مرور شد. اطلاعات دقیقی از جمله سوابق پزشکی، نتایج سم‌شناسی، گزارش‌های پلیس، اظهارات شاهدان و یادداشت‌های خودکشی استخراج گردید. نتایج: چندین الگو مرتبط با سن، جنسیت، روش مرگ، عوامل محرک، منطقه تحت پوشش شهرداری و میزان ارتباط با خدمات سلامت روان مشاهده شد. حلق‌آویز کردن رایج‌ترین روش بود، به ویژه در میان مردان. افسردگی شایع‌ترین عامل محرک بود و پس از آن مشکلات روابط، سوءمصرف الکل/مواد مخدر، نگرانی‌های سلامت، اختلالات روان‌پریشی و داغدیدگی قرار داشتند. پیامدهای بالینی: عوامل خطر ساختاری و روانی‌اجتماعی کلیدی شناسایی‌شده، بر ضرورت تدوین راهبردهای پیشگیری از خودکشی متناسب با زمینه و شرایط خاص تأکید می‌کند، به گونه‌ای که شرایط پیش از خودکشی در برنامه‌ریزی سلامت عمومی ادغام شود.

The integration of Artificial Intelligence (AI) into psychiatry is progressing rapidly, with promising yet underexplored applications in suicide prevention. While most existing studies have focused on suicide risk prediction, AI could be applied more broadly across the suicide prevention continuum. This review explores AI's potential in improving the detection of suicidal ideation (SI), enhancing clinician training, and expanding patient access to psychotherapeutic support. Studies suggest that AI models may identify SI more sensitively than clinicians by detecting subtle linguistic or semantic cues. Furthermore, AI-based virtual patients have been shown to improve clinicians' confidence and accuracy in suicide risk assessments, particularly when used alongside traditional training methods. On the patient side, CBT-inspired AI tools offer scalable, on-demand support, but most remain unregulated and clinically unvalidated. Despite their perceived empathy and availability, such tools pose ethical and clinical risks. Many patients use AI tools without professional guidance, a trend clinicians often underestimate. This disconnect calls for urgent regulatory oversight and professional engagement. Without clear clinical validation, AI-based tools may evolve outside medical frameworks, exposing vulnerable individuals to preventable harm. Psychiatry must not only adapt but also lead, ensuring that innovation is harnessed responsibly to serve patients with empathy, safety, and scientific rigor.

ادغام هوش مصنوعی (AI) در روان‌پزشکی با سرعت زیادی در حال پیشرفت است و کاربردهای امیدبخشی، اما کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌ای در پیشگیری از خودکشی دارد. در حالی که بیشتر پژوهش‌های موجود بر پیش‌بینی خطر خودکشی متمرکز بوده‌اند، هوش مصنوعی می‌تواند به طور گسترده‌تری در سراسر طیف پیشگیری از خودکشی به کار گرفته شود. این مرور، پتانسیل هوش مصنوعی را در بهبود شناسایی افکار خودکشی (SI)، ارتقای آموزش درمانگران و افزایش دسترسی بیماران به حمایت روان‌درمانی بررسی می‌کند. مطالعات نشان می‌دهند که مدل‌های هوش مصنوعی ممکن است افکار خودکشی را حساس‌تر از درمانگران با شناسایی نشانه‌های زبانی یا معنایی ظریف تشخیص دهند. افزون بر این، بیماران مجازی مبتنی بر هوش مصنوعی باعث افزایش اعتماد به نفس و دقت درمانگران در ارزیابی خطر خودکشی شده‌اند، به ویژه زمانی که در کنار روش‌های سنتی آموزش مورد استفاده قرار گیرند. از سوی دیگر، ابزارهای هوش مصنوعی الهام‌گرفته از درمان شناختی-رفتاری (CBT) برای بیماران، حمایت مقیاس‌پذیر و در دسترسی را ارائه می‌دهند، اما بیشتر آن‌ها بدون نظارت و اعتبارسنجی بالینی باقی مانده‌اند. با وجود همدلی و دسترسی ادراک‌شده این ابزارها، آن‌ها خطرات اخلاقی و بالینی ایجاد می‌کنند. بسیاری از بیماران بدون راهنمایی حرفه‌ای از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، روندی که درمانگران اغلب آن را دست‌کم می‌گیرند. این گسست نیازمند نظارت فوری مقرراتی و مشارکت حرفه‌ای است. بدون اعتبارسنجی بالینی روشن، ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی ممکن است خارج از چارچوب‌های پزشکی تکامل یابند و افراد آسیب‌پذیر را در معرض آسیب‌های قابل پیشگیری قرار دهند. روان‌پزشکی باید نه تنها خود را تطبیق دهد، بلکه رهبری کند تا اطمینان حاصل شود که نوآوری به گونه‌ای مسئولانه برای خدمت به بیماران با همدلی، ایمنی و دقت علمی به کار گرفته می‌شود.

İntihar davranışına yönelik risk faktörleri için yapılan sınıflandırmaların birçoğunda cinsiyet değişkenine de yer verilmektedir. Pozitivist paradigmaya bağlı biyomedikal yaklaşımın öngörülerine dayalı yapılan araştırmalarda cinsiyete ilişkin bulgular intihar davranışının kimlerde, ne sıklıkta hangi yöntem kullanımıyla ve nasıl ortaya çıktığına ilişkin genel bir eğilimi ortaya koyabilmektedir. Ancak bu haliyle söz konusu bulguların erkek ve kadınlar için toplumsal-kültürel zorlayıcı etmenlerin neler olduğunu, niçin vehangi koşullar altında erkek veya kadınlarınintihara yöneldiği, dahası intihar davranışının ne anlama geldiğini açıklayabilmesi oldukça güçtür. İntiharı önleme çalışmalarında söz konusu güçlüğü aşabilmek için yorumsamacı bakış açısıyla toplumsal bağlamını gözardı etmeden araştırmalardan elde edilen bulguların, saha araştırmalarından elde edilen bulgular ile bütünleştirilmesi gerekmektedir. Bu sayede, intihar davranışının cinsiyete göre ne anlam(lar) taşıdığını, önleme çalışmalarında hangi konular üzerinde daha fazla yoğunlaşmamız gerektiğini bilme olanağımız artmış olacaktır.

در بسیاری از طبقه‌بندی‌هایی که برای عوامل خطر مرتبط با رفتار خودکشی انجام شده‌اند، متغیر جنسیت نیز لحاظ می‌شود. یافته‌های مربوط به جنسیت در پژوهش‌هایی که بر اساس پیش‌بینی‌های رویکرد زیست‌پزشکی مبتنی بر پارادایم پوزیتیویستی انجام شده‌اند، می‌تواند گرایش کلی‌ای را درباره اینکه رفتار خودکشی در چه کسانی، با چه فراوانی، با استفاده از چه روشی و چگونه بروز می‌کند، نشان دهد. با این حال، به همین شکل، توضیح اینکه عوامل فشارآور اجتماعی-فرهنگی برای مردان و زنان چیست، چرا و تحت چه شرایطی مردان یا زنان به سوی خودکشی سوق داده می‌شوند و حتی رفتار خودکشی چه معنایی دارد، بسیار دشوار است. برای غلبه بر این دشواری در مطالعات پیشگیری از خودکشی، لازم است یافته‌های به‌دست‌آمده از پژوهش‌ها با رویکرد تفسیرگرایانه و بدون نادیده گرفتن زمینه اجتماعی، با یافته‌های حاصل از پژوهش‌های میدانی تلفیق شوند. بدین ترتیب، امکان آگاهی بیشتر از اینکه رفتار خودکشی بر اساس جنسیت چه معنا(هایی) دارد و در مطالعات پیشگیری باید بر چه موضوعاتی بیشتر تمرکز کنیم، افزایش خواهد یافت.

Background: India has a suicide rate of 18–21 fatalities per 100,000 people (compared to a global rate of 11 per 100,000), constituting around 28% of all suicides worldwide. Conscientious media coverage of suicide is one of the pillars of the World Health Organization's (WHO) life framework for suicide prevention. Media reporting of suicide events has thus far gone without sufficient scrutiny in India. Methods: A scholarly content analysis study was carried out on news articles reporting on suicide attempts and deaths in 6 daily newspapers in India between 1st January 2023, and 31st January 2023. The quality of suicide reporting against the WHO guidelines and the Press Council of India (PCI) 2022 recommendation was assessed. Descriptive statistics were used. Results: A total of 117 articles were analysed. The average number of suicide articles per newspaper per week was 3.9 (range 0.4–13.2). The names, occupation, and method of suicide were mentioned in 93 (79.5%), 58 (49.6%), and 97 (82.9%) of articles, respectively. 58.1% offered a single cause for the suicide event, whereas negative life events were mentioned for 63.2% of the news. All news articles included at least one harmful information according to the WHO media reporting guidelines. 84 (71.8%) news articles violated the recommendation provided in the guideline by not including any helpful information. The reporting of suicide violated the PCI 2022 guidelines in every domain. Conclusion: Media coverage of suicidal behaviour is often suboptimal and fails to meet the standards set by the WHO suicide reporting guidelines and PCI edition 2022 guidelines.

زمینه: نرخ خودکشی در هند ۱۸ تا ۲۱ مورد فوت به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر است (در مقایسه با نرخ جهانی ۱۱ مورد به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر) که حدود ۲۸٪ از کل خودکشی‌های جهان را تشکیل می‌دهد. پوشش مسئولانه رسانه‌ای خودکشی یکی از ارکان چارچوب زندگی سازمان جهانی بهداشت (WHO) برای پیشگیری از خودکشی است. گزارش‌دهی رسانه‌ای رویدادهای خودکشی تاکنون در هند به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. روش‌ها: یک مطالعه تحلیل محتوای علمی بر روی مقالات خبری که به گزارش تلاش‌ها و مرگ‌های ناشی از خودکشی در ۶ روزنامه روزانه هند بین ۱ ژانویه ۲۰۲۳ تا ۳۱ ژانویه ۲۰۲۳ می‌پرداختند، انجام شد. کیفیت گزارش‌دهی خودکشی بر اساس دستورالعمل‌های WHO و توصیه شورای مطبوعات هند (PCI) در سال ۲۰۲۲ ارزیابی شد. از آمار توصیفی استفاده شد. نتایج: در مجموع ۱۱۷ مقاله مورد تحلیل قرار گرفت. میانگین تعداد مقالات مربوط به خودکشی در هر روزنامه در هر هفته ۳٫۹ (دامنه ۰٫۴ تا ۱۳٫۲) بود. نام، شغل و روش خودکشی به ترتیب در ۹۳ (۷۹٫۵٪)، ۵۸ (۴۹٫۶٪) و ۹۷ (۸۲٫۹٪) مقاله ذکر شده بود. ۵۸٫۱٪ از مقالات تنها یک علت برای رویداد خودکشی ارائه داده بودند، در حالی که رویدادهای منفی زندگی در ۶۳٫۲٪ اخبار ذکر شده بود. همه مقالات خبری حداقل یک مورد اطلاعات مضر بر اساس دستورالعمل‌های گزارش‌دهی رسانه‌ای WHO داشتند. ۸۴ (۷۱٫۸٪) مقاله خبری با عدم ارائه هرگونه اطلاعات مفید، توصیه ارائه‌شده در دستورالعمل را نقض کرده بودند. گزارش‌دهی خودکشی در همه حوزه‌ها با دستورالعمل‌های PCI 2022 مغایرت داشت. نتیجه‌گیری: پوشش رسانه‌ای رفتارهای خودکشی اغلب بهینه نیست و استانداردهای تعیین‌شده توسط دستورالعمل‌های گزارش‌دهی خودکشی WHO و نسخه ۲۰۲۲ دستورالعمل‌های PCI را رعایت نمی‌کند.

Background The Distress Brief Intervention (DBI) is a new approach aimed at reducing distress and is embedded in Scotland’s suicide prevention and mental health strategies. People in distress can be referred to DBI by front-line healthcare and emergency service staff. The DBI service promises to make contact within 24 hours and offers people in distress 14 days of compassionate, community-based, and person-centred support. The development of NHS 24, a new specialist National Health Service Mental Health Hub (MHH) embedded in Scotland’s urgent care service created a new national route to access DBI and enabled a natural experiment. Protocol This study is a mixed-method evaluation of the impact of the DBI service on suicidal ideation, suicide attempts and self-harm in the immediate, short and longer term among people presenting in distress. Evaluation participants include adults who access DBI, DBI staff, individuals who have used NHS 24 MHH, and GPs. A combination of analysis of quantitative survey and linked administrative data, including a comparator group analysis, qualitative interview and focus group data will support understanding of whether and how the DBI service can reduce suicidal ideation, suicidal behaviour and self-harm among those presenting to front-line services in distress. A survey of General Practitioners and a review of existing literature will be conducted to model typical care pathways for individuals in distress and at risk of self-harm. Modelled resource use and costs will be explored. All data collected will be triangulated through a summative evidence synthesis to develop evidence-based insights and conclusions to inform policy and practice development. Discussion Understanding whether, how and why the DBI service has helped prevent future suicidal thoughts and behaviour in those with a history of suicidal risk will provide important insights into how the intervention can be further developed and optimised as a suicide prevention intervention.

زمینه: مداخله کوتاه‌مدت کاهش پریشانی (DBI) رویکردی نوین با هدف کاهش پریشانی است که در راهبردهای پیشگیری از خودکشی و سلامت روان اسکاتلند جای گرفته است. افراد دچار پریشانی می‌توانند توسط کارکنان خدمات درمانی و اورژانس خط مقدم به DBI ارجاع داده شوند. خدمت DBI متعهد می‌شود ظرف ۲۴ ساعت با فرد تماس بگیرد و به مدت ۱۴ روز حمایت دلسوزانه، مبتنی بر جامعه و فردمحور ارائه دهد. توسعه NHS 24، مرکز تخصصی جدید خدمات سلامت روان (MHH) در چارچوب خدمات اورژانس اسکاتلند، مسیر ملی جدیدی برای دسترسی به DBI ایجاد کرد و امکان انجام یک آزمایش طبیعی را فراهم ساخت. پروتکل: این مطالعه، ارزیابی با روش ترکیبی از تأثیر خدمت DBI بر افکار خودکشی، اقدام به خودکشی و خودآسیبی در بازه‌های زمانی فوری، کوتاه‌مدت و بلندمدت در میان افرادی است که با پریشانی مراجعه می‌کنند. شرکت‌کنندگان در ارزیابی شامل بزرگسالانی هستند که به DBI دسترسی دارند، کارکنان DBI، افرادی که از NHS 24 MHH استفاده کرده‌اند و پزشکان عمومی. ترکیبی از تحلیل داده‌های کمی پرسشنامه و داده‌های اداری پیوندخورده، از جمله تحلیل گروه مقایسه، داده‌های مصاحبه کیفی و گروه متمرکز، به درک این موضوع کمک خواهد کرد که آیا و چگونه خدمت DBI می‌تواند افکار خودکشی، رفتار خودکشی و خودآسیبی را در میان مراجعه‌کنندگان به خدمات خط مقدم در وضعیت پریشانی کاهش دهد. یک پیمایش از پزشکان عمومی و مرور ادبیات موجود برای مدل‌سازی مسیرهای مراقبتی معمول برای افراد دچار پریشانی و در معرض خطر خودآسیبی انجام خواهد شد. استفاده از منابع مدل‌سازی‌شده و هزینه‌ها بررسی خواهد شد. تمام داده‌های گردآوری‌شده از طریق ترکیب شواهد جمع‌بندی‌شده برای توسعه بینش‌ها و نتیجه‌گیری‌های مبتنی بر شواهد جهت اطلاع‌رسانی به سیاست‌گذاری و توسعه عمل، تلفیق خواهد شد. بحث: درک اینکه آیا، چگونه و چرا خدمت DBI به پیشگیری از افکار و رفتارهای خودکشی آینده در افراد با سابقه خطر خودکشی کمک کرده است، بینش‌های مهمی درباره نحوه توسعه و بهینه‌سازی بیشتر این مداخله به عنوان یک مداخله پیشگیری از خودکشی فراهم خواهد کرد.

Background Adolescent suicide attempt is a major public health concern linked to psychosocial distress, school environment, health-risk behaviors, and physical activity patterns. This study aimed to develop an explainable XGBoost model for adolescent suicide-attempt status and to determine whether physical inactivity and low physical education (PE) participation could serve as informative school-based indicators. Methods Data were obtained from the Global School-based Student Health Survey conducted in Argentina in 2018, Anguilla in 2016, and Jamaica in 2017. The Argentina dataset was used for model training, while Anguilla and Jamaica were combined as an independent validation cohort. The outcome was self-reported suicide attempt during the past 12 months. Candidate predictors included demographic, anthropometric, dietary, psychosocial, violence- and injury-related, tobacco-related, sexual behavior, physical activity, and PE-related variables. An XGBoost model was developed using nested cross-validation, staged hyperparameter tuning, and Bayesian fine-tuning. Model performance was evaluated by the area under the receiver operating characteristic curve (AUC). SHAP and partial dependence plots were used for interpretation. Results A total of 27,710 adolescents were included; 5,165 (18.6%) reported at least one suicide attempt. The final model achieved an independent validation AUC of 0.7928 (95% CI: 0.7790–0.8066). The top 18 SHAP-ranked predictors retained a cumulative 10-fold cross-validated AUC of 0.7865. Loneliness was the most influential predictor, followed by sex, insomnia, early cigarette use, PE days, physical attack, school peer kindness, and physical activity. Physical inactivity and low PE participation showed nonlinear associations with predicted suicide-attempt risk. Conclusions Loneliness and insomnia represented the psychosocial vulnerability profile, while physical inactivity and limited PE participation emerged as potentially informative school-based indicators requiring further longitudinal investigation. These findings support risk-stratified prevention strategies integrating early psychological identification with inclusive, socially supportive physical activity and PE programs.

زمینه و هدف: اقدام به خودکشی در نوجوانان یکی از نگرانی‌های عمده سلامت عمومی است که با پریشانی روانی‌اجتماعی، محیط مدرسه، رفتارهای پرخطر سلامت و الگوهای فعالیت بدنی مرتبط است. هدف این مطالعه، توسعه یک مدل XGBoost توضیح‌پذیر برای وضعیت اقدام به خودکشی در نوجوانان و تعیین این بود که آیا بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در آموزش تربیت بدنی (PE) می‌تواند به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور اطلاعاتی عمل کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش جهانی سلامت دانش‌آموزان مدرسه‌ای که در آرژانتین در سال ۲۰۱۸، آنگویلا در سال ۲۰۱۶ و جامائیکا در سال ۲۰۱۷ انجام شد، به دست آمد. داده‌های آرژانتین برای آموزش مدل استفاده شد و داده‌های آنگویلا و جامائیکا به عنوان گروه اعتبارسنجی مستقل ترکیب شدند. متغیر پیامد، اقدام به خودکشی خوداظهاری‌شده در ۱۲ ماه گذشته بود. پیش‌بین‌های کاندید شامل متغیرهای جمعیت‌شناختی، انسان‌سنجی، تغذیه‌ای، روانی‌اجتماعی، مرتبط با خشونت و آسیب، مرتبط با دخانیات، رفتار جنسی، فعالیت بدنی و متغیرهای مرتبط با PE بود. یک مدل XGBoost با استفاده از اعتبارسنجی متقاطع تو در تو، تنظیم مرحله‌ای ابرپارامترها و تنظیم دقیق بیزی توسعه یافت. عملکرد مدل با مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) ارزیابی شد. برای تفسیر مدل از نمودارهای SHAP و وابستگی جزئی استفاده شد. نتایج: در مجموع ۲۷٬۷۱۰ نوجوان وارد مطالعه شدند؛ ۵٬۱۶۵ نفر (۱۸٫۶٪) حداقل یک بار اقدام به خودکشی را گزارش کردند. مدل نهایی به AUC اعتبارسنجی مستقل ۰٫۷۹۲۸ (۹۵٪ CI: ۰٫۷۷۹۰–۰٫۸۰۶۶) دست یافت. ۱۸ پیش‌بین برتر بر اساس رتبه‌بندی SHAP، AUC اعتبارسنجی متقاطع ۱۰-تایی تجمعی ۰٫۷۸۶۵ را حفظ کردند. احساس تنهایی تأثیرگذارترین پیش‌بین بود و پس از آن جنسیت، بی‌خوابی، مصرف زودهنگام سیگار، روزهای PE، حمله فیزیکی، مهربانی همسالان مدرسه و فعالیت بدنی قرار داشتند. بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در PE ارتباطات غیرخطی با خطر پیش‌بینی‌شده اقدام به خودکشی نشان دادند. نتیجه‌گیری: احساس تنهایی و بی‌خوابی نمایانگر پروفایل آسیب‌پذیری روانی‌اجتماعی بودند، در حالی که بی‌تحرکی بدنی و مشارکت محدود در PE به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور بالقوه اطلاعاتی ظاهر شدند که نیازمند بررسی طولی بیشتر هستند. این یافته‌ها از راهبردهای پیشگیری مبتنی بر طبقه‌بندی خطر که شناسایی روان‌شناختی زودهنگام را با برنامه‌های فعالیت بدنی و تربیت بدنی فراگیر و حمایت‌گر اجتماعی ادغام می‌کنند، حمایت می‌نماید.

Objective The Win Ratio (WR) is a novel approach to analyze composite outcomes that accounts for the relative priority of each outcome. In this study, we evaluated use of the WR for composite outcomes in suicide prevention studies to overcome challenges associated with low base rates of primary outcomes.Method We illustrate the utility of the WR in suicide prevention studies through two re-analyses: 1) data from the Emergency Department Safety Assessment and Follow-up Evaluation (ED-SAFE) trial, and 2) Medicaid claims data comparing youths with concussions to those with orthopedic injuries. Statistical power of the WR is illustrated through simulations.Results In the ED-SAFE trial, with ordered outcomes of suicide death, suicide attempt, interrupted attempt, aborted attempt, and preparatory acts, the active intervention had a WR of 1.26 (95% CI: 1.04–1.53, p = 0.018) compared to treatment as usual. For the Medicaid data, using a matched sample of 42,313 youths we found that youths with orthopedic injuries had a WR of 1.10, 95% CI (1.07, 1.12), p < 0.001 relative to concussed youths for the ordered outcomes of suicide; deliberate self-harm/suicide attempt; psychosis, externalizing, or internalizing disorders; migraines or sleep problems; and post-baseline concussions. Both results are consistent with the originally published findings.Conclusions The Win Ratio preserves the clinical hierarchy of events and offers a robust analytic approach to account for multiple outcomes. By addressing challenges related to low event rates, the WR can enhance study efficiency and interpretability, supporting its broader use in suicide prevention research.

هدف: نسبت برد (WR) رویکردی نوین برای تحلیل پیامدهای مرکب است که اولویت نسبی هر پیامد را در نظر می‌گیرد. در این مطالعه، کاربرد WR برای پیامدهای مرکب در پژوهش‌های پیشگیری از خودکشی به منظور غلبه بر چالش‌های مرتبط با نرخ پایین پیامدهای اولیه ارزیابی شد. روش: کارآمدی WR در پژوهش‌های پیشگیری از خودکشی از طریق دو بازتحلیل نشان داده می‌شود: ۱) داده‌های کارآزمایی Emergency Department Safety Assessment and Follow-up Evaluation (ED-SAFE)، و ۲) داده‌های ادعاهای Medicaid که در آن جوانان با ضربه مغزی با جوانان دارای آسیب‌های ارتوپدی مقایسه شدند. توان آماری WR از طریق شبیه‌سازی‌ها نشان داده شد. یافته‌ها: در کارآزمایی ED-SAFE، با پیامدهای مرتب‌شده شامل مرگ ناشی از خودکشی، اقدام به خودکشی، اقدام متوقف‌شده، اقدام منصرف‌شده و اعمال آمادگی، مداخله فعال نسبت برد ۱٫۲۶ (۹۵٪ CI: ۱٫۰۴–۱٫۵۳، p = ۰٫۰۱۸) را در مقایسه با درمان معمول نشان داد. برای داده‌های Medicaid، با استفاده از نمونه همسان‌شده شامل ۴۲٬۳۱۳ جوان، مشخص شد که جوانان با آسیب ارتوپدی نسبت برد ۱٫۱۰، ۹۵٪ CI (۱٫۰۷، ۱٫۱۲)، p < ۰٫۰۰۱ را نسبت به جوانان با ضربه مغزی برای پیامدهای مرتب‌شده شامل خودکشی؛ خودآسیبی عمدی/اقدام به خودکشی؛ روان‌پریشی، اختلالات برونی‌سازی یا درونی‌سازی؛ میگرن یا مشکلات خواب؛ و ضربه مغزی پس از خط پایه داشتند. هر دو نتیجه با یافته‌های منتشرشده اولیه سازگار است. نتیجه‌گیری: نسبت برد سلسله‌مراتب بالینی رویدادها را حفظ می‌کند و رویکرد تحلیلی قدرتمندی برای لحاظ کردن پیامدهای متعدد ارائه می‌دهد. با پرداختن به چالش‌های مرتبط با نرخ پایین رویدادها، WR می‌تواند کارآمدی و تفسیرپذیری مطالعه را افزایش داده و از کاربرد گسترده‌تر آن در پژوهش‌های پیشگیری از خودکشی حمایت کند.

Background Responsible media reporting of suicide is a population-level suicide prevention intervention, yet there is no experimental evidence from low-income settings. Aims We assessed the effects of exposure to educative suicide prevention content and stories of surviving a suicide crisis in the print media on reducing suicidality in India. Method A three-arm randomised controlled trial (Clinical Trials Registry of India, ref: CTRI/2022/09/045439) was conducted in Chennai, India, between August 2023 and March 2024. Participants were young adults (18–29 years), recruited through social media advertisements, randomised 1:1:1 to a control group and two intervention groups. Data were analysed during June–September 2024. All three groups were exposed to three 600-word purpose-designed Tamil-language print media articles on digital tablets. Intervention group 1 was exposed to three print media articles containing educative suicide prevention content. The same articles given to intervention group 2 were modified to contain brief accounts of young adults who had coped with experiences of suicidal ideation. The control group was exposed to three print media articles on diabetes. Suicidal ideation was measured using the 23-item Survival and Coping Beliefs subscale of the Reasons for Living Scale at baseline, post-test and 14-day follow-up. Results Of 375 participants, randomisation resulted in 125 being assigned to the control group and 124 and 126 to intervention groups 1 and 2, respectively; 16 were lost to follow-up. At post-test, participants randomised to intervention group 1 demonstrated small improvements in suicidal ideation at post-test (standardised mean difference (SMD) = 0.15, p = 0.019) and follow-up (SMD = 0.17, p = 0.038). Larger effects were observed among participants with greater vulnerability (post-test, SMD = 0.25, p = 0.039; follow-up, SMD = 0.32, p = 0.023). There were no improvements in suicidal ideation in intervention group 2 at post-test, yet a marginal (SMD = 0.16, p = 0.053) effect was observed at follow-up. Conclusions Exposure to educative print media articles can result in small improvements in suicidal ideation that would represent a substantial population-level impact.

زمینه: گزارش‌دهی مسئولانه رسانه‌ها درباره خودکشی یک مداخله پیشگیرانه از خودکشی در سطح جمعیت است، اما هیچ شواهد تجربی از محیط‌های کم‌درآمد وجود ندارد. اهداف: ما تأثیرات مواجهه با محتوای آموزشی پیشگیری از خودکشی و روایت‌هایی از نجات‌یافتگان بحران خودکشی در رسانه‌های چاپی را بر کاهش افکار خودکشی در هند ارزیابی کردیم. روش: یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده سه‌گروهی (ثبت‌شده در Clinical Trials Registry of India، شماره: CTRI/2022/09/045439) بین اوت ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۴ در چنای، هند انجام شد. شرکت‌کنندگان بزرگسالان جوان (۱۸ تا ۲۹ سال) بودند که از طریق تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی جذب و به‌صورت تصادفی ۱:۱:۱ به گروه کنترل و دو گروه مداخله تقسیم شدند. داده‌ها در بازه ژوئن تا سپتامبر ۲۰۲۴ تحلیل شد. هر سه گروه با سه مقاله ۶۰۰ کلمه‌ای طراحی‌شده به زبان تامیلی در تبلت‌های دیجیتال مواجه شدند. گروه مداخله ۱ با سه مقاله رسانه‌ای چاپی حاوی محتوای آموزشی پیشگیری از خودکشی مواجه شد. همان مقالات برای گروه مداخله ۲ به گونه‌ای اصلاح شد که شامل روایت‌های کوتاه از بزرگسالان جوانی باشد که با تجارب افکار خودکشی مقابله کرده بودند. گروه کنترل با سه مقاله رسانه‌ای چاپی درباره دیابت مواجه شد. افکار خودکشی با استفاده از زیرمقیاس ۲۳ ماده‌ای Survival and Coping Beliefs از Reasons for Living Scale در آغاز، پس‌آزمون و پیگیری ۱۴ روزه سنجیده شد. نتایج: از میان ۳۷۵ شرکت‌کننده، تصادفی‌سازی منجر به تخصیص ۱۲۵ نفر به گروه کنترل و ۱۲۴ و ۱۲۶ نفر به گروه‌های مداخله ۱ و ۲ شد؛ ۱۶ نفر در پیگیری از دست رفتند. در پس‌آزمون، شرکت‌کنندگانی که به گروه مداخله ۱ تصادفی شده بودند، بهبود اندکی در افکار خودکشی در پس‌آزمون (تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) = ۰٫۱۵، ۰٫۰۱۹ = p) و پیگیری (SMD = ۰٫۱۷، ۰٫۰۳۸ = p) نشان دادند. اثرات بزرگ‌تری در میان شرکت‌کنندگانی با آسیب‌پذیری بیشتر مشاهده شد (پس‌آزمون، SMD = ۰٫۲۵، ۰٫۰۳۹ = p؛ پیگیری، SMD = ۰٫۳۲، ۰٫۰۲۳ = p). در گروه مداخله ۲ در پس‌آزمون بهبودی در افکار خودکشی مشاهده نشد، اما در پیگیری اثر حاشیه‌ای (SMD = ۰٫۱۶، ۰٫۰۵۳ = p) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: مواجهه با مقالات آموزشی رسانه‌های چاپی می‌تواند منجر به بهبود اندک در افکار خودکشی شود که می‌تواند تأثیر قابل توجهی در سطح جمعیت داشته باشد.

Rates of suicide are 2–3 times higher among youth detained in the legal system (YD) compared to non-detained youth. A prior study found that 40% of YD endorsing a suicide attempt denied suicide ideation. These youth were characterized clinically by high rates of anger and low rates of depression, somatic complaints, and neglect. The present study seeks to replicate these findings in a substantially enlarged sample of YD. N = 1,250 YD endorsing a lifetime suicide attempt were administered an interview to assess mental health history. 45% of YD endorsing a lifetime suicide attempt denied suicide ideation. Youth denying suicide ideation endorsed a significantly higher rate of anger/irritability. This enlarged YD sample replicates results that a significant number of YD who attempted suicide denied ideation and that these youth were characterized by high anger/irritability. Implications for case identification and theory advancement for a comprehensive are discussed.

نرخ‌های خودکشی در میان جوانان بازداشت‌شده در نظام قضایی (YD) دو تا سه برابر بیشتر از جوانان غیر بازداشت‌شده است. یک مطالعه پیشین نشان داد که ۴۰٪ از YDهایی که اقدام به خودکشی را گزارش کردند، افکار خودکشی را انکار کردند. این جوانان از نظر بالینی با نرخ بالای خشم و نرخ پایین افسردگی، شکایات جسمانی و غفلت مشخص می‌شوند. مطالعه حاضر با هدف تکرار این یافته‌ها در نمونه‌ای به‌طور قابل توجهی بزرگ‌تر از YD انجام شده است. به N = 1,250 نفر از YDهایی که اقدام به خودکشی در طول عمر را گزارش کردند، مصاحبه‌ای برای ارزیابی سابقه سلامت روان انجام شد. ۴۵٪ از YDهایی که اقدام به خودکشی در طول عمر را گزارش کردند، افکار خودکشی را انکار کردند. جوانانی که افکار خودکشی را انکار کردند، نرخ به‌طور معناداری بالاتری از خشم/تحریک‌پذیری را گزارش کردند. این نمونه بزرگ‌تر از YD نتایج را تکرار می‌کند که تعداد قابل توجهی از YDهایی که اقدام به خودکشی کرده‌اند، افکار خودکشی را انکار کرده‌اند و این جوانان با خشم/تحریک‌پذیری بالا مشخص می‌شوند. پیامدهای این یافته‌ها برای شناسایی موارد و پیشبرد نظریه به‌صورت جامع مورد بحث قرار گرفته است.

Experiences of minority stress likely contribute to elevated levels of depression and suicidal ideation among LGBT individuals. We examined whether the self-reported frequency of exposure to hate speech targeting gay men and lesbians was associated with these outcomes and whether family acceptance of one’s sexual orientation attenuated these associations. We used data from a national survey of the Polish LGBTQiA community ( N = 3827 gay men and lesbians). Participants reported the severity of eight symptoms of depression, as well as the frequency of suicidal ideation. They also indicated how often they had encountered homophobic hate speech, and which categories of close family members accepted their sexual orientation. A higher self-reported frequency of exposure to homophobic hate speech was associated with greater severity of depressive symptoms and more frequent suicidal ideation. These associations were moderated by family acceptance, such that they were weaker among participants with higher family acceptance scores. Our findings provide evidence that family acceptance may buffer negative mental health outcomes of hate speech exposure among gay men and lesbians.

تجارب استرس اقلیت احتمالاً به سطوح بالاتر افسردگی و افکار خودکشی در میان افراد LGBT منجر می‌شود. ما بررسی کردیم که آیا فراوانی گزارش‌شده مواجهه با سخنان نفرت‌آمیز که مردان و زنان همجنس‌گرا را هدف قرار می‌دهد، با این پیامدها مرتبط است و آیا پذیرش خانواده از گرایش جنسی فرد این ارتباطات را تضعیف می‌کند یا خیر. ما از داده‌های یک پیمایش ملی جامعه LGBTQiA لهستان (N = 3827 مرد و زن همجنس‌گرا) استفاده کردیم. شرکت‌کنندگان شدت هشت نشانه افسردگی و همچنین فراوانی افکار خودکشی را گزارش کردند. آن‌ها همچنین بیان کردند که چند وقت یک‌بار با سخنان نفرت‌آمیز همجنس‌گراستیزانه مواجه شده‌اند و کدام دسته از اعضای نزدیک خانواده گرایش جنسی آن‌ها را پذیرفته‌اند. فراوانی بالاتر مواجهه گزارش‌شده با سخنان نفرت‌آمیز همجنس‌گراستیزانه با شدت بیشتر نشانه‌های افسردگی و فراوانی بیشتر افکار خودکشی مرتبط بود. این ارتباطات توسط پذیرش خانواده تعدیل شد، به‌گونه‌ای که در میان شرکت‌کنندگانی که نمرات پذیرش خانواده بالاتری داشتند، این ارتباطات ضعیف‌تر بود. یافته‌های ما شواهدی ارائه می‌دهد که پذیرش خانواده می‌تواند پیامدهای منفی سلامت روان ناشی از مواجهه با سخنان نفرت‌آمیز را در میان مردان و زنان همجنس‌گرا کاهش دهد.

Algorithmic control (AC) embedded in food-delivery platforms is conceptualized as a persistent, digitally mediated job demand associated with greater algorithmic stress (AS) and psychological detachment failure (PDF), thereby contributing to work-life conflict (WLC) among food-delivery workers. The study employed a two-wave time-lagged longitudinal design involving 315 employees from prominent Indian cities. It examined the relationships among AC, AS, PDF and WLC. Confirmatory factor analysis and structural equation modeling were used to assess the measurement model and the proposed structural relationships among the constructs. The findings indicate that AC is positively associated with heightened stress and reduced ability to disengage from work during non-work hours. The specific sequential indirect effect of AC on WLC through AS and PDF was significant, while the direct association between AC and WLC remained significant, indicating partial sequential mediation. The findings highlight the importance of reducing uncertainty surrounding algorithmic evaluations, ratings and incentives that can keep work-related concerns active after working hours and hinder psychological detachment.

کنترل الگوریتمی (AC) که در پلتفرم‌های تحویل غذا تعبیه شده است، به عنوان یک تقاضای شغلی مداوم و میانجی‌گری‌شده دیجیتالی مفهوم‌سازی می‌شود که با استرس الگوریتمی (AS) بیشتر و شکست در جداشدگی روانی (PDF) همراه است و در نتیجه به تعارض کار-زندگی (WLC) در میان کارکنان تحویل غذا منجر می‌شود. این پژوهش با استفاده از یک طرح طولی دو مرحله‌ای با تأخیر زمانی و با مشارکت ۳۱۵ کارمند از شهرهای برجسته هند انجام شد. روابط میان AC، AS، PDF و WLC مورد بررسی قرار گرفت. برای ارزیابی مدل اندازه‌گیری و روابط ساختاری پیشنهادی میان سازه‌ها، از تحلیل عاملی تأییدی و مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که AC با افزایش استرس و کاهش توانایی جداشدگی از کار در ساعات غیرکاری ارتباط مثبت دارد. اثر غیرمستقیم متوالی خاص AC بر WLC از طریق AS و PDF معنادار بود، در حالی که ارتباط مستقیم بین AC و WLC همچنان معنادار باقی ماند که نشان‌دهنده میانجی‌گری متوالی جزئی است. یافته‌ها بر اهمیت کاهش عدم قطعیت پیرامون ارزیابی‌های الگوریتمی، امتیازدهی‌ها و مشوق‌هایی که می‌توانند نگرانی‌های مرتبط با کار را پس از ساعات کاری فعال نگه دارند و مانع جداشدگی روانی شوند، تأکید می‌کند.

In this study, the association between conformity to masculine norms and emotional expressivity, help-seeking behaviour and psychological distress among men in India were explored as well as the potential mediating role of family relationships. A total of 200 men aged 21-50 were sampled using purposive sampling for the study, which was conducted using an online survey. The participants filled out the Conformity to Masculine Norms Inventory-22 (CMNI-22), Emotional Expressivity Scale (EES), General Help-Seeking Questionnaire (GHSQ), and Brief Family Relationship Scale (BFRS). The Pearson correlations and mediation analyses were run in SPSS using Hayes' PROCESS Macro (Model 4). Emotional expressivity (r = -0.311, p < .01) and help-seeking behaviour (r = -0.218, p < .01) were significantly negatively associated with conformity to masculine norms, while psychological distress was not significantly associated with conformity to masculine norms (r = 0.084). Family relationships were also negatively and significantly correlated with conformity to masculine norms (r = -0.161, p < .05). The associations between masculine norm conformity and emotional expressivity and help-seeking behaviour were not significantly mediated by family relationships. By contrast, a large indirect association between masculine norm conformity and psychological distress was mediated by family relationships (B = 0.0366, 95% CI [0.0015, 0.0718]). The results of this study suggest an outcome-specific pattern of involvement of family relationships. Family relationships were not significantly associated with the behavioural associations between masculine norm conformity and emotional expressivity or help-seeking but they were significantly indirectly associated with psychological distress. The results underscore the significance of taking into account the family relationship in conjunction with the constraining masculine norms when studying men's psychological wellbeing in the Indian context. The conclusions drawn should be viewed as associations and not as causal pathways as per the cross-sectional design. Future studies with different samples and different methods of measurement are required for longitudinal research on the temporal relationships between masculine norms, family relationships and psychological outcomes.

در این پژوهش، ارتباط بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی، رفتار جستجوی کمک و پریشانی روان‌شناختی در میان مردان هندی و همچنین نقش میانجی‌گری بالقوه روابط خانوادگی مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه که با نمونه‌گیری هدفمند و از طریق پرسشنامه آنلاین انجام شد، تعداد ۲۰۰ مرد در بازه سنی ۲۱ تا ۵۰ سال شرکت کردند. شرکت‌کنندگان پرسشنامه همسویی با هنجارهای مردانگی (CMNI-22)، مقیاس ابراز هیجانی (EES)، پرسشنامه عمومی جستجوی کمک (GHSQ) و مقیاس مختصر روابط خانوادگی (BFRS) را تکمیل کردند. همبستگی پیرسون و تحلیل‌های میانجی‌گری با استفاده از نرم‌افزار SPSS و ماکروی PROCESS هایز (مدل ۴) اجرا شد. ابراز هیجانی (r = -0.311, p < .01) و رفتار جستجوی کمک (r = -0.218, p < .01) با همسویی با هنجارهای مردانگی به طور معناداری منفی بودند، در حالی که پریشانی روان‌شناختی با همسویی با هنجارهای مردانگی ارتباط معناداری نداشت (r = 0.084). روابط خانوادگی نیز با همسویی با هنجارهای مردانگی به طور منفی و معنادار همبسته بود (r = -0.161, p < .05). روابط خانوادگی میانجی‌گری معناداری در ارتباط بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی یا رفتار جستجوی کمک نداشت. در مقابل، یک ارتباط غیرمستقیم قوی بین همسویی با هنجارهای مردانگی و پریشانی روان‌شناختی از طریق میانجی‌گری روابط خانوادگی مشاهده شد (B = 0.0366, 95% CI [0.0015, 0.0718]). نتایج این پژوهش الگوی خاص پیامد محور در نقش روابط خانوادگی را نشان می‌دهد. روابط خانوادگی با ارتباطات رفتاری بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی یا جستجوی کمک ارتباط معناداری نداشت اما با پریشانی روان‌شناختی به طور غیرمستقیم و معنادار مرتبط بود. این نتایج بر اهمیت توجه به روابط خانوادگی در کنار هنجارهای محدودکننده مردانگی در مطالعه سلامت روان مردان در زمینه هندوستان تأکید دارد. نتیجه‌گیری‌ها باید صرفاً به عنوان ارتباط و نه مسیرهای علی در نظر گرفته شود، مطابق با طرح مقطعی پژوهش. مطالعات آینده با نمونه‌ها و روش‌های سنجش متفاوت برای پژوهش‌های طولی درباره روابط زمانی بین هنجارهای مردانگی، روابط خانوادگی و پیامدهای روان‌شناختی مورد نیاز است.

Objectives This study examined whether school belonging moderates associations between childhood trauma and internalising and externalising mental health symptoms among Australian adolescents. Methods Data came from baseline of a school-based prevention program trial in 9 Australian schools. Participants were 750 students (Mage = 13.8 years; 60.4% male; 36.9% female; 91.3% Australian-born). In 2023, students completed self-report measures of lifetime trauma, school belonging, anxiety and depressive symptoms, conduct problems, and hyperactivity. Linear mixed-effects models tested interactions between trauma and school belonging, adjusting for school clustering, age, and gender. Results Trauma exposure and greater number of traumatic events were associated with lower school belonging and higher symptoms across all domains. School belonging moderated associations between trauma and depression and anxiety, and between number of traumatic events and depression, anxiety, and conduct problems, but not hyperactivity. Conclusion Higher school belonging buffered symptoms of depression, anxiety, and conduct problems, underscoring the importance of school environments.

اهداف: این مطالعه بررسی کرد که آیا احساس تعلق به مدرسه ارتباط بین تروماهای دوران کودکی و علائم سلامت روان درونی‌سازی‌شده و برونی‌سازی‌شده را در میان نوجوانان استرالیایی تعدیل می‌کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از مرحله پایه یک کارآزمایی برنامه پیشگیری مبتنی بر مدرسه در ۹ مدرسه استرالیا جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان شامل ۷۵۰ دانش‌آموز (میانگین سنی = ۱۳٫۸ سال؛ ۶۰٫۴٪ پسر؛ ۳۶٫۹٪ دختر؛ ۹۱٫۳٪ متولد استرالیا) بودند. در سال ۲۰۲۳، دانش‌آموزان پرسشنامه‌های خودگزارشی مربوط به تروماهای طول عمر، احساس تعلق به مدرسه، علائم اضطراب و افسردگی، مشکلات رفتاری و بیش‌فعالی را تکمیل کردند. مدل‌های خطی با اثرات مختلط برای آزمون تعامل بین تروما و احساس تعلق به مدرسه، با کنترل خوشه‌بندی مدرسه، سن و جنسیت اجرا شد. نتایج: تجربه تروما و تعداد بیشتر رویدادهای تروماتیک با احساس تعلق کمتر به مدرسه و علائم بالاتر در تمامی حوزه‌ها مرتبط بود. احساس تعلق به مدرسه ارتباط بین تروما و افسردگی و اضطراب، و همچنین بین تعداد رویدادهای تروماتیک و افسردگی، اضطراب و مشکلات رفتاری را تعدیل کرد، اما در مورد بیش‌فعالی چنین نبود. نتیجه‌گیری: احساس تعلق بالاتر به مدرسه علائم افسردگی، اضطراب و مشکلات رفتاری را کاهش داد و اهمیت محیط مدرسه را برجسته می‌کند.

This study examined the associations between emotion regulation and marital expectations among unmarried young adults and whether these associations included statistically significant indirect associations through phubbing. Utilizing a cross-sectional correlational design, data were collected from 627 unmarried young adults aged 18-35 using the Marital Expectations Scale, Cognitive Emotion Regulation Questionnaire, and Generic Scale of Phubbing. Pearson correlation and bootstrap-based mediation analyses were conducted. Results indicated that marital expectations correlated positively with positive emotion regulation and negatively with phubbing, while negative emotion regulation was positively associated with phubbing. Bootstrap analyses identified statistically significant indirect associations through phubbing for both positive and negative emotion regulation. The negative emotion regulation model showed an inconsistent mediation pattern, with the direct and indirect associations operating in opposite directions. Supplementary analyses indicated that these indirect patterns remained when age and gender were controlled. These cross-sectional findings describe statistical associations and do not establish temporal or causal mediation. Overall, young adults' marital expectations are linked to both emotional processes and digital interpersonal attention patterns, highlighting the need to consider contemporary digital behaviors alongside developmental and sociodemographic influences in future relational research.

این مطالعه به بررسی ارتباط بین تنظیم هیجان و انتظارات زناشویی در میان بزرگسالان جوان مجرد و این‌که آیا این ارتباط‌ها شامل ارتباط‌های غیرمستقیم معنادار آماری از طریق فابینگ می‌شود یا خیر، پرداخت. با استفاده از یک طرح همبستگی مقطعی، داده‌ها از ۶۲۷ بزرگسال جوان مجرد در بازه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال با استفاده از مقیاس انتظارات زناشویی، پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان و مقیاس عمومی فابینگ جمع‌آوری شد. تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل‌های میانجی‌گری مبتنی بر بوت‌استرپ انجام شد. نتایج نشان داد که انتظارات زناشویی با تنظیم هیجان مثبت رابطه مثبت و با فابینگ رابطه منفی دارد، در حالی که تنظیم هیجان منفی با فابینگ رابطه مثبت نشان داد. تحلیل‌های بوت‌استرپ وجود ارتباط‌های غیرمستقیم معنادار آماری از طریق فابینگ را برای هر دو نوع تنظیم هیجان مثبت و منفی شناسایی کرد. مدل تنظیم هیجان منفی الگوی میانجی‌گری ناسازگار را نشان داد، به‌طوری که ارتباط‌های مستقیم و غیرمستقیم در جهت‌های مخالف عمل می‌کردند. تحلیل‌های تکمیلی نشان داد که این الگوهای غیرمستقیم هنگام کنترل سن و جنسیت نیز باقی می‌مانند. این یافته‌های مقطعی صرفاً به توصیف ارتباط‌های آماری می‌پردازند و میانجی‌گری زمانی یا علّی را اثبات نمی‌کنند. به طور کلی، انتظارات زناشویی بزرگسالان جوان با فرآیندهای هیجانی و الگوهای توجه بین‌فردی دیجیتال مرتبط است و بر لزوم توجه به رفتارهای دیجیتال معاصر در کنار عوامل رشدی و جمعیت‌شناختی در پژوهش‌های آینده روابط تأکید دارد.

The assessment of the capacity to consent to treatment for mental disorders remains a complex and contentious area of medico-legal practice in psychiatry around the world. In Canada, the definitive jurisprudential authority on the topic is the Supreme Court of Canada's landmark 6-3 ruling in Starson v. Swayze (Starson). Starson involved the case of an individual with psychosis, and the Court's interpretation of the 'appreciation' branch of the treatment capacity standard set out in the province of Ontario's Health Care Consent Act. While the majority opinion and its dissent shared a view on the relevance of lack of insight in dislodging the treatment capacity assumed under law, their application of this standard to the facts laid out in Starson differed significantly. Here, we revisit Starson as a case study to highlight the relevance of phenomenology to the treatment capacity test. Specifically, we posit that delusions introduce a logical tension in the law, considering the functional test for capacity as outlined in the HCCA and interpreted in Starson. Delusions may be seen to render capacity for their treatment under the current law logically incoherent. This work is thought to be of interest to those practicing in the fields of mental health and law, and to policymakers and other stakeholders involved in crafting capacity threshold tests in Canada and abroad.

ارزیابی ظرفیت رضایت به درمان اختلالات روانی همچنان حوزه‌ای پیچیده و بحث‌برانگیز در عمل پزشکی‌ـ‌حقوقی روان‌پزشکی در سراسر جهان است. در کانادا، مرجع نهایی حقوقی در این زمینه، رأی تاریخی ۶-۳ دیوان عالی کانادا در پرونده Starson v. Swayze (استارسون) است. پرونده استارسون به فردی مبتلا به روان‌پریشی مربوط می‌شود و تفسیر دادگاه از شاخه «درک» استاندارد ظرفیت درمان که در قانون رضایت به مراقبت‌های بهداشتی استان انتاریو مقرر شده است. اگرچه نظر اکثریت و اقلیت دادگاه در مورد اهمیت فقدان بینش در تضعیف ظرفیت درمان مفروض در قانون دیدگاه مشترکی داشتند، اما کاربرد این استاندارد در حقایق مطرح‌شده در پرونده استارسون به‌طور قابل‌توجهی متفاوت بود. در اینجا، پرونده استارسون را به‌عنوان مطالعه موردی بازنگری می‌کنیم تا اهمیت پدیدارشناسی را در آزمون ظرفیت درمان برجسته کنیم. به‌طور خاص، ما فرض می‌کنیم که هذیان‌ها تنش منطقی در قانون ایجاد می‌کنند، با توجه به آزمون کارکردی ظرفیت که در HCCA تبیین و در استارسون تفسیر شده است. هذیان‌ها ممکن است ظرفیت درمان خود را طبق قانون فعلی از لحاظ منطقی ناسازگار جلوه دهند. این پژوهش برای فعالان حوزه سلامت روان و حقوق، همچنین سیاست‌گذاران و سایر ذی‌نفعان در تدوین آزمون‌های آستانه ظرفیت در کانادا و سایر کشورها حائز اهمیت تلقی می‌شود.

While psychedelic experiences are often reported as positive, adverse psychological reactions can occur. We present the case of a 19-year-old Caucasian male who presented to the ER with suicidal thoughts after taking lysergic acid diethylamide (LSD) alone. He was diagnosed with anxious state associated with panic attacks, and suicidal thoughts without ideation or behaviors. He was admitted to the psychiatric ward and treated with trazodone, a serotonin antagonist and reuptake inhibitor antidepressant, and brexpiprazole, an atypical antipsychotic. He responded well and was discharged after 12 days with recommendations to continue therapy with brexpiprazole and attend follow-up at the territorial mental health services. Five days later, he engaged in alcohol consumption with a roommate met during the psychiatric admission, and suicidal thoughts re-emerged. He presented again to the ER but was not admitted to the inpatient unit, since he improved with supportive conversation and medication. One month later, he returned to the ER a third time due to pervasive doubt and confusion that distressed him to the point of triggering unstructured suicidal thoughts. After one week of hospitalization, he was discharged and citalopram (a selective serotonin reuptake inhibitor [SSRI]) was added to the therapy. Following the third admission, the clinical suspicion strengthened that he may have an underlying obsessive functioning pattern that became clinically apparent following LSD use, although the contribution of other vulnerability factors could not be excluded. This case highlights the importance of set and setting, underscores the relevance of harm reduction strategies for both recreational and clinical users, and highlights a potentially negative interaction between serotonergic psychedelics and alcohol.

اگرچه تجربه‌های روان‌گردان اغلب به‌عنوان تجربه‌هایی مثبت گزارش می‌شوند، واکنش‌های روان‌شناختی نامطلوب نیز می‌توانند رخ دهند. در این مقاله، مورد یک مرد قفقازی ۱۹ ساله ارائه می‌شود که پس از مصرف لیسرجیک اسید دی‌اتیل‌آمید (LSD) به‌تنهایی، با افکار خودکشی به بخش اورژانس مراجعه کرد. او با وضعیت اضطرابی همراه با حملات پانیک و افکار خودکشی بدون تمایل یا رفتار تشخیصی شد. وی در بخش روان‌پزشکی بستری و با ترازودون، یک داروی ضدافسردگی آنتاگونیست سروتونین و مهارکننده بازجذب، و برکسپیپرازول، یک داروی ضدروان‌پریشی غیرمعمول، درمان شد. او به درمان پاسخ مناسبی داد و پس از ۱۲ روز با توصیه ادامه درمان با برکسپیپرازول و پیگیری در خدمات سلامت روان منطقه‌ای ترخیص شد. پنج روز بعد، او با هم‌اتاقی‌ای که در مدت بستری با او آشنا شده بود، الکل مصرف کرد و افکار خودکشی مجدداً ظاهر شد. او بار دیگر به اورژانس مراجعه کرد اما به دلیل بهبود با گفت‌وگوی حمایتی و دارو بستری نشد. یک ماه بعد، برای بار سوم به دلیل شک و تردید فراگیر و سردرگمی که او را تا حد بروز افکار خودکشی بدون ساختار آزار می‌داد، به اورژانس مراجعه کرد. پس از یک هفته بستری، ترخیص شد و سیتالوپرام (یک مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین [SSRI]) به درمان او افزوده شد. پس از سومین بستری، ظن بالینی تقویت شد که ممکن است او الگوی عملکرد وسواسی زمینه‌ای داشته باشد که پس از مصرف LSD به‌صورت بالینی آشکار شده است، اگرچه نقش سایر عوامل آسیب‌پذیری نیز قابل رد نیست. این مورد اهمیت شرایط ذهنی و محیطی، لزوم راهبردهای کاهش آسیب برای مصرف‌کنندگان تفریحی و بالینی، و همچنین احتمال تعامل منفی بین روان‌گردان‌های سروتونرژیک و الکل را برجسته می‌کند.

Bullying is widespread and negatively impacts youth mental health. However, differences between in-person bullying, cyberbullying, and their combination are understudied. To compare the prevalence, clinical presentations, and impairment associated with in-person bullying, cyberbullying, and their combination among depressed youth. Participants were N = 1,281 depressed and/or suicidal youth in Texas aged 8-17 years. Chi-square tests compared bullying prevalence across age, sociodemographic, and identity groups. Multivariate analysis of variance and post-hoc tests compared clinical presentations across forms of bullying experienced. Bullying prevalence differed by age group. Youth who experienced cyberbullying or combined bullying reported greater depression, anxiety, and impairment than non-bullied youth. Prevention and intervention strategies should address the combined effects of in-person and cyberbullying.

قلدری پدیده‌ای گسترده است که تأثیر منفی بر سلامت روان نوجوانان دارد. با این حال، تفاوت‌های میان قلدری حضوری، قلدری سایبری و ترکیب این دو کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. هدف این پژوهش مقایسه شیوع، تظاهرات بالینی و میزان ناتوانی مرتبط با قلدری حضوری، قلدری سایبری و ترکیب آن‌ها در میان نوجوانان مبتلا به افسردگی بود. شرکت‌کنندگان شامل N = 1,281 نوجوان مبتلا به افسردگی و/یا افکار خودکشی در تگزاس با دامنه سنی ۸ تا ۱۷ سال بودند. آزمون خی‌دو برای مقایسه شیوع قلدری در گروه‌های سنی، جمعیت‌شناختی و هویتی به کار رفت. تحلیل واریانس چندمتغیره و آزمون‌های پس از آن برای مقایسه تظاهرات بالینی در انواع مختلف تجربه قلدری انجام شد. شیوع قلدری بر اساس گروه سنی متفاوت بود. نوجوانانی که قلدری سایبری یا قلدری ترکیبی را تجربه کرده بودند، افسردگی، اضطراب و ناتوانی بیشتری نسبت به نوجوانان بدون تجربه قلدری گزارش کردند. راهبردهای پیشگیری و مداخله باید به اثرات ترکیبی قلدری حضوری و سایبری توجه داشته باشند.

Adolescent suicide and self-harm have become pressing global public health crises.At the 2026 Asian Society of Child and Adolescent Psychiatry and Allied Professions Grand Forum on Suicide and Self-Harming Behavior in Adolescents Worldwide, researchers, clinicians, and policymakers from multiple countries presented current evidence and field experiences.This study synthesizes the forum's major presentations and discussions in the thematic areas.The forum emphasizes that South Korea continues to report one of the highest adolescent suicide rates among Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) countries and that suicide-related behaviors and non-suicidal self-injury have reached concerning levels across Asia.The cross-national evidence presented at the forum indicated a marked post-pandemic increase in adolescent suicide attempts and self-harm, with a disproportionate burden on adolescents and young women.The speakers further emphasized that aggregate national statistics could obscure the heightened risk faced by the most vulnerable subgroups.Major risk factors included psychiatric comorbidities, diminished sense of belonging, social media use, algorithm-driven content exposure, and socioeconomic disparities in healthcare access.The forum emphasized that for many adolescents, self-harm reflected not a wish to die but an attempt to escape overwhelming psychological pain.Proposed solutions centered on a paradigm shift toward primary prevention, integrated school-government-professional systems incorporating AI-based early warning, the "Safety by Design" principle for social media, community-based safe spaces, and strengthening families and communities.Adolescent suicide prevention is not solely a medical issue but a collective societal responsibility that requires international collaboration.

خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان به بحران‌های فوری بهداشت عمومی در سطح جهان تبدیل شده‌اند. در مجمع بزرگ ۲۰۲۶ انجمن آسیایی روان‌پزشکی کودک و نوجوان و حرفه‌های وابسته درباره خودکشی و رفتارهای خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان سراسر جهان، پژوهشگران، درمانگران و سیاست‌گذاران از کشورهای متعدد، شواهد روزآمد و تجارب میدانی خود را ارائه کردند. این مطالعه، ارائه‌ها و مباحث اصلی مجمع را در حوزه‌های موضوعی مختلف تلفیق می‌کند. مجمع تأکید می‌کند که کره جنوبی همچنان یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی نوجوانان را در میان کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) گزارش می‌کند و رفتارهای مرتبط با خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در سراسر آسیا به سطوح نگران‌کننده‌ای رسیده است. شواهد فراملی ارائه‌شده در مجمع نشان داد که پس از همه‌گیری، افزایش چشمگیری در تلاش به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی نوجوانان رخ داده است و این بار به طور نامتناسبی بر دوش نوجوانان و زنان جوان قرار دارد. سخنرانان همچنین تأکید کردند که آمارهای ملی تجمیعی می‌تواند خطر فزاینده‌ای را که زیرگروه‌های آسیب‌پذیرتر با آن مواجه‌اند، پنهان کند. عوامل خطر اصلی شامل همبودی‌های روان‌پزشکی، کاهش احساس تعلق، استفاده از رسانه‌های اجتماعی، مواجهه با محتوای الگوریتم‌محور و نابرابری‌های اجتماعی-اقتصادی در دسترسی به مراقبت‌های سلامت بود. مجمع تأکید کرد که برای بسیاری از نوجوانان، خودآسیبی غیرخودکشی نه بیانگر تمایل به مرگ، بلکه تلاشی برای گریز از درد روانی طاقت‌فرسا است. راه‌حل‌های پیشنهادی بر تغییر پارادایم به سوی پیشگیری اولیه، نظام‌های یکپارچه مدرسه-دولت-حرفه‌ای با بهره‌گیری از هشدار زودهنگام مبتنی بر هوش مصنوعی، اصل «ایمنی در طراحی» برای رسانه‌های اجتماعی، فضاهای امن مبتنی بر جامعه و تقویت خانواده‌ها و جوامع متمرکز بود. پیشگیری از خودکشی نوجوانان صرفاً یک مسئله پزشکی نیست، بلکه مسئولیتی جمعی و اجتماعی است که نیازمند همکاری بین‌المللی می‌باشد.

BACKGROUND: Financial difficulties and mental ill health are closely associated. Evidence on specialist financial and welfare-related advice and support services for people engaging with mental health services in the UK is limited. This study reports findings from the qualitative component of a mixed-methods evaluation of the Money and Mental Health (MAMH) service. AIMS: To examine how the MAMH service supports referred clients, and the factors that influence its impact. METHODS: Semi-structured interviews with fourteen MAMH clients and two focus groups with nine MAMH caseworkers thematically analysed. RESULTS: Engagement with the service was associated with reported improvements in client mental health, including suicide prevention, and reduced psychological distress and anxiety particularly when these were linked to financial matters. Central to its impact was the service's delivery model of intensive, relational casework which included a single dedicated caseworker; flexible, "wraparound" practical advice and support; an open-ended timeframe of support; supporting client engagement and action-taking; and attunement to clients' emotional needs. CONCLUSIONS: The MAMH service provided effective support to people using mental health services by addressing social determinants of mental health. The service's delivery model offers one blueprint for adapting advice and support services so that they effectively complement mental health services.

زمینه: مشکلات مالی و اختلالات روانی ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند. شواهد مربوط به خدمات تخصصی مشاوره و حمایت مالی و رفاهی برای افرادی که از خدمات سلامت روان در بریتانیا استفاده می‌کنند، محدود است. این مطالعه یافته‌های بخش کیفی یک ارزیابی با روش‌های ترکیبی از خدمات پول و سلامت روان (MAMH) را گزارش می‌کند. اهداف: بررسی نحوه حمایت خدمات MAMH از مراجعان ارجاع‌شده و عوامل مؤثر بر تأثیر آن. روش‌ها: مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با چهارده نفر از مراجعان MAMH و دو گروه متمرکز با نه نفر از مددکاران MAMH به‌صورت تحلیل تماتیک بررسی شد. نتایج: مشارکت در این خدمت با بهبود گزارش‌شده در سلامت روان مراجعان، از جمله پیشگیری از خودکشی، و کاهش پریشانی روان‌شناختی و اضطراب به‌ویژه زمانی که این موارد با مسائل مالی مرتبط بودند، همراه بود. مدل ارائه خدمت مبتنی بر مددکاری فشرده و رابطه‌محور، شامل یک مددکار اختصاصی، مشاوره و حمایت عملی انعطاف‌پذیر و «جامع»، بازه زمانی باز برای حمایت، حمایت از مشارکت و اقدام مراجع و توجه به نیازهای عاطفی مراجعان، در مرکز تأثیرگذاری این خدمت قرار داشت. نتیجه‌گیری: خدمات MAMH با پرداختن به تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت روان، حمایت مؤثری از افراد استفاده‌کننده از خدمات سلامت روان ارائه داد. مدل ارائه این خدمت می‌تواند الگویی برای تطبیق خدمات مشاوره و حمایت باشد تا به‌طور مؤثر مکمل خدمات سلامت روان قرار گیرد.

Background Globally, suicide is the fourth highest cause of adolescent mortality ( Suicide : https://www.who.int/news‐room/fact‐sheets/detail/suicide ). The effects of post‐primary school‐based suicide prevention (PSSP) on adolescent suicidal thoughts and behaviours (STBs) have not been comprehensively synthesised. We aim to estimate the population effect for PSSP interventions on adolescent STBs and explore how intervention effects vary based on intervention and contextual moderators. Methods Searches of PsycINFO, Medline, Education Source, ERIC, Web of Science, and the Cochrane Central Register of Controlled Trials identified cluster randomised trials examining the effectiveness of PSSP on adolescent STBs. The Cochrane Risk of Bias tool assessed bias. Crude and adjusted back‐transformed odds ratios (ORs) were calculated. Multilevel random‐effects models accounted for dependencies of effects. Univariate meta‐regression explored variability of intervention and contextual moderators on pooled effects. Results There were 19 and 12 effects for suicidal ideation (SI) and suicide attempts (SA). Compared with controls, interventions were associated with 13% (OR = 0.87, 95%CI [0.78, 0.96]) and 34% (OR = 0.66, 95%CI [0.47, 0.91]) lower crude odds reductions for SI and SA, respectively. Effects were similar for adjusted SI (OR = 0.85, 95%CI [0.75, 0.95]) and SA (OR = 0.72, 95%CI [0.59, 0.87]) models. Within‐study (0.20–9.10%) and between‐study (0–51.20%) heterogeneity ranged for crude and adjusted SA models and SI heterogeneity was 0%. Moderator analyses did not vary SA effects ( p s > .05). Conclusions This meta‐analysis contributes to the PSSP evidence‐base by demonstrating that PSSP targeting STBs as both primary intervention outcomes and with other health and well‐being outcomes reduced SI and SA among 33,155 adolescents attending 329 schools, compared to controls. The number needed to treat estimates suggests the potential of reducing the incidence of SA and SI in one adolescent by implementing PSSP in 1–2 classrooms, supporting PSSP as a clinically relevant suicide prevention strategy. Although moderator analyses were nonsignificant and contained a small number of trials, larger SA effect sizes support particular effectiveness for interventions of a duration of ≤1 week, involving multiple stakeholders and with a 12‐month follow‐up.

زمینه: خودکشی در سطح جهانی چهارمین علت مرگ‌ومیر نوجوانان است (خودکشی: https://www.who.int/news‐room/fact‐sheets/detail/suicide). آثار پیشگیری از خودکشی مبتنی بر مدرسه پس از دوره ابتدایی (PSSP) بر افکار و رفتارهای خودکشی نوجوانان (STBs) به طور جامع تلفیق نشده است. هدف ما برآورد اثر جمعیتی مداخلات PSSP بر STBs نوجوانان و بررسی چگونگی تغییر آثار مداخله بر اساس عوامل مداخله‌ای و زمینه‌ای است. روش‌ها: جستجو در پایگاه‌های PsycINFO، Medline، Education Source، ERIC، Web of Science و Cochrane Central Register of Controlled Trials، کارآزمایی‌های تصادفی خوشه‌ای را که اثربخشی PSSP بر STBs نوجوانان را بررسی کرده‌اند، شناسایی کرد. ابزار Cochrane Risk of Bias برای ارزیابی سوگیری به کار رفت. نسبت شانس خام و تعدیل‌شده (OR) پس‌گردانده محاسبه شد. مدل‌های تصادفی چندسطحی برای وابستگی آثار در نظر گرفته شد. فرارگرسیون تک‌متغیره برای بررسی تغییرپذیری عوامل مداخله‌ای و زمینه‌ای بر آثار تجمیعی به کار رفت. یافته‌ها: ۱۹ و ۱۲ اثر برای افکار خودکشی (SI) و اقدام به خودکشی (SA) وجود داشت. در مقایسه با گروه کنترل، مداخلات با کاهش ۱۳٪ (OR = 0.87, 95%CI [0.78, 0.96]) و ۳۴٪ (OR = 0.66, 95%CI [0.47, 0.91]) در نسبت شانس خام برای SI و SA همراه بود. آثار برای مدل‌های تعدیل‌شده SI (OR = 0.85, 95%CI [0.75, 0.95]) و SA (OR = 0.72, 95%CI [0.59, 0.87]) مشابه بود. ناهمگنی درون‌مطالعه‌ای (۰.۲۰–۹.۱۰٪) و بین‌مطالعه‌ای (۰–۵۱.۲۰٪) برای مدل‌های خام و تعدیل‌شده SA متغیر بود و ناهمگنی SI برابر با ۰٪ بود. تحلیل عوامل مداخله‌ای تفاوتی در آثار SA نشان نداد (ps > .05). نتیجه‌گیری: این فراتحلیل با نشان دادن اینکه PSSP که STBs را به عنوان پیامد اولیه مداخله و همراه با سایر پیامدهای سلامت و رفاه هدف قرار می‌دهد، SI و SA را در میان ۳۳٬۱۵۵ نوجوان حاضر در ۳۲۹ مدرسه نسبت به گروه کنترل کاهش داده است، به شواهد PSSP می‌افزاید. برآوردهای تعداد مورد نیاز برای درمان نشان می‌دهد که اجرای PSSP در ۱ تا ۲ کلاس می‌تواند بروز SA و SI را در یک نوجوان کاهش دهد و از PSSP به عنوان یک راهبرد پیشگیری از خودکشی با اهمیت بالینی حمایت می‌کند. اگرچه تحلیل عوامل مداخله‌ای معنادار نبود و شامل تعداد کمی کارآزمایی بود، اندازه اثر بزرگ‌تر SA از اثربخشی ویژه مداخلاتی با مدت ≤۱ هفته، با مشارکت ذینفعان متعدد و پیگیری ۱۲ ماهه حمایت می‌کند.