Positive relationship

This study examined the classroom and instructional management practices of new and experienced teachers and their relationship with students’ learning engagement in selected public secondary schools in Cortes District, Division of Bohol, during School Year 2026–2027. Anchored in the Classroom Management Scripts Model, Instructional Clarity Framework, Multidimensional Student Engagement Framework, and Huberman’s Teacher Career Cycle, the study employed a quantitative comparative-correlational research design. Respondents comprised 15 new teachers, 46 experienced teachers, and 278 students, totaling 339 participants. Data were gathered using a researcher-modified, validated, and pilot-tested questionnaire and analyzed through descriptive statistics, Pearson product–moment correlation, and independent-samples t-tests. Results revealed consistently high classroom and instructional management practices among both teacher groups, with no statistically significant differences. Classroom management and instructional management exhibited a strong positive relationship (r = 0.724, p < 0.001), whereas neither classroom management (r = 0.040, p = 0.760) nor instructional management (r = −0.062, p = 0.635) was significantly associated with students’ overall learning engagement. Students taught by new teachers demonstrated significantly higher overall and emotional engagement (p = 0.017), while behavioral and cognitive engagement showed no significant differences. The study concluded that teaching experience alone does not determine management effectiveness and that favorable management practices do not necessarily correspond to higher student engagement. A school-based professional development program emphasizing mentoring, collaborative lesson planning, peer observation, and instructional improvement was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by promoting effective teaching, inclusive learning environments, and continuous professional growth. Its educational and institutional sustainability contribution lies in providing localized evidence to guide sustained professional development and improvements in students’ learning experiences.

Early Childhood Care and Development (ECCD) serve as a foundational framework for the holistic growth and lifelong learning of young children. In the Philippines, its implementation is mandated by Republic Act No. 10410 and strengthened by Republic Act No. 12199, which emphasize quality early childhood education delivered by competent Child Development Workers (CDWs) and supported by strong institutional systems; however, implementation continues to face challenges related to limited resources, professional development gaps, administrative constraints, and varying levels of community and parental involvement. This study examined the level of readiness and the challenges encountered by CDWs in implementing the ECCD Curriculum in Barangay Child Development Centers in the Municipality of Mabinay, Negros Oriental. A quantitative descriptive-correlational design was employed, using a validated researcher-made Likert-scale questionnaire administered to ten (10) purposively selected CDWs during School Year 2025–2026. Data were analyzed using frequency, percentage, weighted mean, and Pearson product-moment correlation at the 0.05 level of significance. Findings revealed that the respondents were highly ready in their understanding of the ECCD curriculum (WM = 4.28) and in pedagogical skills and instructional practices (WM = 4.28), but only moderately ready in terms of resources and materials (WM = 3.80) and support, supervision, and professional development (WM = 3.84). Challenges were generally moderate, with insufficient toys and learning materials, varied learning needs of children, and heavy workload and administrative tasks emerging as the most notable concerns. ECCD-related training showed a strong, significant positive relationship with readiness (r = 0.795, p = 0.006), whereas age, educational attainment, and years of experience were not significantly related to readiness, no profile variable was significantly related to the challenges encountered, and readiness was not significantly related to challenges (r = 0.081, p = 0.824). The study concludes that while CDWs are generally prepared to implement the ECCD Curriculum, their effectiveness is constrained by largely systemic and environmental challenges. These findings imply the need for continuous professional development combined with improved resource allocation, reduced administrative workload, strengthened institutional support, and stronger collaboration among local government units, parents, and community stakeholders.

Reading achievement is influenced by a variety of cognitive and affective elements, with reading motivation and metacognitive awareness identified as two of the most important. This study examined (1) the relationship of students' reading motivation and reading achievement, (2) the relationship between metacognitive awareness and reading achievement, and (3) the combined contribution of reading motivation and metacognitive awareness to reading achievement among eleventh-grade students at SMAN 1 Sungai Lilin. Employing a quantitative correlational research design, The population for this research comprised 344 students enrolled in the eleventh grade from ten classes. Cluster random sampling was then applied to obtain a sample of 106 students. Data were gathered through the Motivation for Reading Questionnaire (MRQ), the Survey of Reading Strategies (SORS), and a reading achievement test. The obtained data were processed and analyzed using IBM SPSS Statistics version 25, which included descriptive statistics, Pearson product-moment correlation, partial correlation, and multiple regression. The findings showed that a positive relationship of moderate strength was associated with reading achievement (r = .600, p < .001), whereas metacognitive awareness demonstrated a strong positive relationship with reading achievement (r = .791, p < .001). In addition, the partial correlation analysis revealed a significant but weak positive association between reading motivation and metacognitive awareness after controlling for reading achievement (r = .304, p = .002). Reading motivation and metacognitive awareness explained 64.5% of the variation associated with reading achievement (R² =.645), according to the multiple regression analysis. These findings underscore the important roles of both reading motivation and metacognitive awareness in supporting students' reading achievement and suggest that both factors should be explicitly integrated into reading instruction to enhance students' reading performance

The present study aimed at examining relationship between sociotropy and autonomy with self-esteem and anxiety in adults in Pakistan and to test the moderation effect of perceived social support in the relationships between sociotropy and autonomy with self-esteem and anxiety. Methods: A quantitative correlational design was used. The sample consisted of 500 healthy unmarried individuals aged 18-29 years who were selected from government and private universities across the country, using a purposive sampling technique. The Personal Style Inventory, Multidimensional Scale of Perceived Social Support, Rosenberg Self-Esteem Scale, and the anxiety subscale of the Depression Anxiety Stress Scales-21 were all filled out by the participants. Data were processed in SPSS version 26, descriptive statistics, Pearson product-moment correlation, Hayes' PROCESS Macro Model 1 and internal consistency analysis were used. Results: There was a significant correlation between sociotropy and anxiety (r=.22, p<.01) and with perceived social support (r=.29, p<.01), but not with self-esteem (r=-.05, p=.267). Self-esteem (r=.15, p<.01), anxiety (r=.12, p<.01) and perceived social support (r=.20, p<.01) were positively related to autonomy. Perceived social support was shown to be significantly positively related to self-esteem (r=.14, p<.01) and, surprisingly, not significantly related to anxiety (r≈0, p=.977). Sociotropy × perceived social support interactions were significant for self-esteem (B=.002, p=.026) and anxiety (B=.001, p=.010), but the autonomy × perceived social support interactions were not significant for self-esteem (B≈0, p=.750) or anxiety (B≈0, p=.569). Conclusion: The results suggest that the sociotropic orientation is related to higher anxiety and that perceived social support modifies the relationship between sociotropy and self-esteem and anxiety. A positive relationship was found between autonomy and self-esteem and autonomy and anxiety; and perceived social support did not significantly change these relationships. These findings underline the need for taking both vulnerability and inter-personal resources into account to comprehend anxiety in young adults in Pakistan.

Digital technologies are now at the center of university teaching and learning. They can also cause technostress, a strain that arises when technology demands outpace a person's capacity to cope. This study examined how technostress relates to psychological well-being in undergraduates and how these variables differ across demographic and academic groups. The study used a cross-sectional survey design. Using multi-stage sampling, the study selected 1001 undergraduate students (317 male and 684 female). They were enrolled in the faculties of Education, Arts, and Science at two public and two private universities in Lahore District, Pakistan. The study used a 21-item scale to assess technostress across five creators: overload, complexity, uncertainty, insecurity, and invasion. Well-being was assessed with the 42-item form of the Ryff scales. In a pilot sample of 300 students, internal consistency was .71 for technostress and .880 for well-being. Analyses were run in SPSS version 21 and included correlation, t tests for two groups, and ANOVA for more than two groups. The pilot study aimed to determine the instrument’s Cronbach's alpha reliability (TS = 0.705 and RSPW = 0.840). Experts were consulted to confirm the instrument's validity. The study tested the hypotheses using both descriptive and inferential statistics. The findings revealed a weak positive relationship between technostress and psychological well-being among undergraduate students (r = 0.22), which was statistically significant. There was no significant difference between male and female students in technostress and psychological well-being. However, the mean values indicate that females (M = 68.38) have slightly higher technostress than males (M = 67.16). Therefore, universities should foster a supportive digital environment that helps diminish the negative effects of technostress on students’ psychological well-being.

This study investigated the relationship between Senior High School mathematics teachers’ epistemological knowledge and mathematical discourse practices, examined differences based on selected profile variables, and determined the predictive influence of epistemological knowledge on discourse practices. Employing a descriptive-correlational research design, the study involved 43 Senior High School mathematics teachers from 13 public secondary schools in the Schools Division of Lipa City, selected through total population sampling. Data were gathered using two researcher-developed instruments: the Epistemological Knowledge in Mathematics Questionnaire (EKMQ) and the Mathematical Discourse Practices Questionnaire (MDPQ), both subjected to expert validation and reliability testing. Following ethical research protocols, questionnaires were administered online. Data were analyzed using descriptive statistics, independent samples t-test, one-way analysis of variance (ANOVA), Pearson product-moment correlation, and simple linear regression. Findings revealed that teachers demonstrated a high extent of epistemological knowledge and highly practiced mathematical discourse in classroom instruction. No significant differences in epistemological knowledge were observed based on ancillary roles, while mathematical discourse practices differed significantly according to the number of mathematics-related trainings and seminars attended. Furthermore, a strong positive relationship existed between epistemological knowledge and mathematical discourse practices, with epistemological knowledge significantly predicting discourse practices. These findings emphasized the importance of strengthening teachers’ understanding of mathematical knowledge and promoting meaningful classroom communication. Consequently, the Mathematical Discourse Enhancement Program (MDEP) was developed as a research-based professional development initiative designed to enhance teachers’ epistemological knowledge, improve mathematical discourse practices, and support effective mathematics instruction through targeted professional learning opportunities and continuous instructional improvement.

This study examined sustainability-oriented school leadership, environmental management practices, and climate resilience among selected school heads in Sapa-Sapa I District, Tawi-Tawi, as a basis for developing a Sustainable School Governance Framework. Anchored in the Whole-Institution Approach to Education for Sustainable Development, Sustainable Educational Leadership, and Organizational Climate Resilience, the study employed a descriptive-correlational design using a structured five-point Likert-scale questionnaire. Descriptive statistics and Kendall's tau-b correlation were applied to 12 school-head response profiles. The illustrative results indicated High levels of sustainability-oriented leadership (M = 3.55) and environmental management practices (M = 3.43), while climate resilience was rated Moderate (M = 3.33). Limited financial resources (66.67%), insufficient training (58.33%), inadequate infrastructure (50.00%), and limited technological support (41.67%) emerged as major challenges. A significant positive relationship was observed between leadership and environmental management (τ = 0.467, p = 0.048), while relationships involving climate resilience were not statistically significant. A preliminary Sustainable School Governance Framework was proposed, emphasizing strategic leadership, environmental resource management, disaster preparedness, stakeholder engagement, and continuous improvement. The study recommends strengthening institutional monitoring, resource conservation, capacity-building initiatives, and learning continuity mechanisms, subject to validation using actual survey data. The study aligns with SDG 4 (Quality Education), SDG 12 (Responsible Consumption and Production), and SDG 13 (Climate Action). Its potential sustainability impact involves strengthening environmental responsibility, institutional resilience, collaborative governance, and climate-responsive educational management in island-based school communities.

This study examined teachers’ readiness and perceived effectiveness in implementing Makabansa and Araling Panlipunan under the revised K to 10 (MATATAG) Framework across 33 public schools in the Schools Division of Parañaque City during School Year 2025–2026. Specifically, it sought to determine whether teacher readiness significantly predicted perceived effectiveness and to identify which readiness domains most strongly influenced outcomes. Employing a quantitative-correlational design, the study utilized stratified random sampling to ensure proportional representation across grade levels and supervisory contexts. The study involved 271 public school respondents, composed of 227 teachers handling learners in Key Stages 1–3 and 44 immediate coordinators, namely head teachers and master teachers. Data were collected through validated researcher-made survey instruments measuring readiness and perceived effectiveness and were analyzed using descriptive statistics, correlation, and regression techniques. Findings revealed that both teachers and coordinators demonstrated very high levels of readiness and effectiveness. Correlation analysis confirmed a significant positive relationship between readiness and effectiveness, while regression analysis demonstrated that readiness significantly predicted effectiveness. Teacher readiness explained 22.4% of the variance in perceived effectiveness (R² = .224, β = .473, p < .001), while coordinator readiness explained 53.9% (R² = .539, β = .734, p < .001). As a practical output, the study developed a Teacher Readiness Toolkit for Makabansa and Araling Panlipunan.

This study examined the reported levels of reading skills, writing skills, academic success, and challenges in literacy development among Grade 5 and Grade 6 learners. The study was conducted in selected public elementary schools in Lutayan, Sultan Kudarat during the School Year 2025–2026. A quantitative descriptive-correlational research design was employed. The respondents were 56 learners selected through proportionate sampling. Data were collected using a researcher-developed 40-item questionnaire covering reading skills (comprehension, vocabulary, and fluency); writing skills (syntax, grammar, and morphology); academic success; and challenges in reading and writing. The instrument obtained a mean validity score of 4.36 and a Cronbach’s alpha of 0.762, indicating acceptable internal consistency. Mean, standard deviation, and Pearson Product-Moment Correlation Coefficient were used to analyze the data. The findings showed that learners reported a very high level of reading skills (M = 4.40) and writing skills (M = 4.51). Academic success was reported as Very Satisfactory (M = 4.50), while challenges in developing literacy skills were reported as Challenged (M = 3.71). The correlation analysis showed a negligible positive relationship between reading skills and academic success (r = 0.119) and a negligible negative relationship between writing skills and academic success (r = -0.097). Neither relationship was statistically significant at the 0.05 level. The findings suggest that although learners reported high levels of reading and writing skills, these skills alone were not significantly related to their reported academic success. Other factors may also contribute to learners’ academic development.

This study determined the administrative strategies employed by school leaders in implementing enhanced digital-based literacy instruction in selected public elementary schools in the City of Naga, Cebu (Region VII), and Calubian, Leyte (Region VIII), during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ demographic and professional profiles; the level of implementation of digital-based literacy instruction in terms of curriculum integration, technological infrastructure and resources, and teacher pedagogical competence; the administrative strategies employed in resource allocation and maintenance, capacity building and professional development, and instructional supervision and monitoring; and the issues and concerns encountered. The study employed a quantitative descriptive-correlational and descriptive-comparative research design. The respondents comprised 110 school heads and teachers from six public elementary schools, consisting of six school heads (5.45%) and 104 teachers (94.55%). Data were gathered using a researcher-made structured questionnaire anchored on the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework and the Philippine Professional Standards for School Heads (PPSSH). Frequency, percentage, weighted mean, and standard deviation were used for descriptive analysis, while an independent-samples t-test or analysis of variance (ANOVA) and Pearson’s correlation coefficient were proposed for examining differences and relationships. The findings revealed that digital-based literacy instruction was implemented to a great extent (overall weighted mean = 3.45, SD = 0.42), while administrative strategies were employed to a great extent (overall weighted mean = 3.51, SD = 0.39). Instructional supervision and monitoring were revealed to be the most frequently implemented administrative strategy, whereas technological infrastructure and resources were revealed to be the area requiring the greatest improvement. A significant positive relationship was revealed between administrative strategies and the level of implementation (r = 0.62, p < 0.001). Limited internet connectivity, insufficient digital equipment, and the need for continuous teacher training were revealed to be the major implementation concerns. These findings suggest the value of an enhanced digital-based literacy instruction framework emphasizing strategic resource allocation, sustained professional development, reliable technological infrastructure, and consistent instructional supervision.

The development of digital-based work systems has increased job demands and technology use, which may lead to burnout among workers, particularly in the telecommunications sector. This study aimed to determine the relationship between job demands and technostress with burnout levels among employees of PT Telkom Infrastruktur Indonesia in Medan. This study employed a quantitative cross-sectional design. The population consisted of 55 employees, and all members of the population were selected as samples using a total sampling technique. Data were collected using the Job Demands-Resources Questionnaire (JD-RQ), Technostress Creators Scale, and Oldenburg Burnout Inventory (OLBI). Data analysis was conducted using the Spearman Rank Correlation test with a significance level of 0.05. The results showed a significant and strong positive relationship between job demands and burnout, with a p-value = 0.001 and a correlation coefficient of r = 0.750. In addition, a significant and strong positive relationship was also found between technostress and burnout, with a p-value = 0.001 and a correlation coefficient of r = 0.687. High job demands and technostress were associated with increased burnout. The company is advised to strengthen burnout prevention efforts by optimizing workload evaluations that take actual working conditions into account, providing regular training on the use of digital systems, and enhancing employee recovery initiatives through the optimal utilization of annual leave and better management of work-related communication outside working hours.

This study examined the relationships among study habits, learning-style preferences, and academic performance in Music, Arts, Physical Education, and Health (MAPEH) among Grade 10 learners of Solano High School, Nueva Vizcaya, Philippines, during School Year 2025–2026. Anchored in Kolb's Experiential Learning Theory and Biggs' Presage–Process–Product Model, the study employed a quantitative descriptive-correlational research design involving 300 learners selected through stratified random sampling. Data were collected using an expert-validated, researcher-made questionnaire and official first-quarter MAPEH grades, with descriptive statistics and Pearson's product-moment correlation used for analysis. Findings revealed high levels of study habits (M = 3.01) and learning-style preferences (M = 3.06), with concentration and interest emerging as the strongest study-habit dimension and tactile learning as the most preferred modality. Academic performance yielded a mean grade of 86.58, with most respondents attaining outstanding or very satisfactory ratings. A significant moderate positive relationship was established between study habits and learning styles (r = 0.635, p < 0.001). However, study habits (r = 0.277, p < 0.001) and learning styles (r = 0.135, p = 0.019) demonstrated statistically significant but negligible positive relationships with academic performance. Visual and auditory preferences showed significant positive correlations with academic achievement, whereas tactile and kinesthetic preferences showed no significant relationships. The study concludes that study habits and learning preferences have limited associations with MAPEH performance, highlighting the need for improved study routines, diverse instructional strategies, and further investigation of other contributing factors. The research supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) and indirectly contributes to SDG 3 (Good Health and Well-Being). Its potential sustainability impact lies in strengthening educational practices, supporting evidence-based instructional improvement, and promoting long-term educational and institutional development.

Teacher wellbeing has become an increasingly important concern in sustainable education systems because teachers’ professional experiences influence instructional quality, organizational resilience, and the long-term capacity of schools to maintain supportive learning environments. Contemporary perspectives on educational sustainability emphasize that schools are sustainable not only through academic effectiveness but also through their ability to foster participation, professional recognition, supportive relationships, and psychological resources among teachers. Within this perspective, shared instructional leadership can be considered an organizational resource, while teacher job satisfaction represents an important psychological resource contributing to the human foundations of socially sustainable schools. This study examined the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction among secondary school teachers in Northern Cyprus. A quantitative correlational research design was employed with 300 teachers working in public secondary schools during the 2024–2025 academic year. Data were collected using the Shared Instructional Leadership Scale and the Teacher Job Satisfaction Scale. Descriptive statistics, Pearson correlation analysis, and simple linear regression analysis were conducted to examine the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction. The findings revealed a significant positive relationship between shared instructional leadership and overall teacher job satisfaction ( r = 0.580, p < 0.001). Within this perspective, shared instructional leadership is conceptualized as an organizational resource, while teacher job satisfaction represents a psychological indicator of teachers’ positive professional experiences. ( β = 0.580, p < 0.001), explaining 33.4% of the variance in teacher job satisfaction ( R 2 = 0.334). Significant positive relationships were also found between shared instructional leadership and several dimensions of job satisfaction, including management, achievement–respect–recognition, interpersonal relationships, and the nature of teaching work. The findings suggest that shared instructional leadership may contribute to socially sustainable schooling by strengthening teachers’ professional recognition, relational experiences, and psychological resources. Although social sustainability was not directly measured in this study, the findings highlight leadership practices and teacher satisfaction as important organizational and psychological conditions supporting sustainable educational environments. This study contributes to educational sustainability and leadership literature by emphasizing the human dimension of sustainable schools within the underrepresented context of Northern Cyprus.

رفاه معلمان به عنوان یکی از دغدغه‌های فزاینده در نظام‌های آموزشی پایدار مطرح شده است، زیرا تجارب حرفه‌ای معلمان بر کیفیت آموزش، تاب‌آوری سازمانی و ظرفیت بلندمدت مدارس برای حفظ محیط‌های یادگیری حمایتی تأثیرگذار است. دیدگاه‌های معاصر درباره پایداری آموزشی تأکید می‌کنند که مدارس نه تنها از طریق اثربخشی تحصیلی، بلکه از طریق توانایی خود در تقویت مشارکت، شناسایی حرفه‌ای، روابط حمایتی و منابع روان‌شناختی در میان معلمان پایدار می‌شوند. در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم که به بنیان‌های انسانی مدارس اجتماعی پایدار کمک می‌کند، در نظر گرفته می‌شود. این پژوهش به بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان در میان معلمان دبیرستان‌های قبرس شمالی پرداخت. طرح پژوهش همبستگی کمی با مشارکت ۳۰۰ معلم شاغل در مدارس متوسطه دولتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۴ اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس رهبری آموزشی مشارکتی و مقیاس رضایت شغلی معلمان گردآوری شد. برای بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان از آمار توصیفی، تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی کلی معلمان رابطه مثبت معناداری وجود دارد (r = 0.580, p < 0.001). در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان شاخص روان‌شناختی تجارب حرفه‌ای مثبت معلمان مفهوم‌سازی می‌شود (β = 0.580, p < 0.001) و ۳۳/۴ درصد از واریانس رضایت شغلی معلمان را تبیین می‌کند (R2 = 0.334). همچنین بین رهبری آموزشی مشارکتی و چندین بعد رضایت شغلی از جمله مدیریت، دستاورد–احترام–شناسایی، روابط بین‌فردی و ماهیت کار تدریس، روابط مثبت معناداری مشاهده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مشارکتی می‌تواند با تقویت شناسایی حرفه‌ای، تجارب ارتباطی و منابع روان‌شناختی معلمان به پایداری اجتماعی مدارس کمک کند. اگرچه پایداری اجتماعی به طور مستقیم در این پژوهش سنجیده نشد، اما یافته‌ها بر اهمیت شیوه‌های رهبری و رضایت معلمان به عنوان شرایط سازمانی و روان‌شناختی مؤثر بر محیط‌های آموزشی پایدار تأکید می‌کند. این پژوهش با تأکید بر بعد انسانی مدارس پایدار در زمینه کمتر بررسی‌شده قبرس شمالی، به ادبیات پایداری آموزشی و رهبری کمک می‌کند.

This systematic literature review synthesizes empirical evidence on the relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy and identifies the key mechanisms that mediate this relationship across diverse educational contexts. Following the PRISMA guidelines, a systematic search was conducted in the Scopus, ScienceDirect, and Google Scholar databases for empirical studies published between 2015 and 2025, using quantitative, qualitative, or mixed-methods designs and focusing on school-level instructional leadership and teacher self-efficacy. A total of 21 primary empirical studies met the inclusion criteria and were selected for qualitative synthesis. The review revealed a consistent positive relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy. This relationship is supported by interconnected organizational, professional, and psychological mechanisms, including professional learning opportunities, teacher collaboration, supportive school environments, and trust in leadership. The findings indicate that effective instructional leadership is associated with stronger teacher confidence in their professional capabilities by fostering conducive conditions for learning and growth. Based on the synthesized evidence, this study proposes a Multi-Pathway Model that conceptualizes instructional leadership as a multi-level capacity-building process associated with stronger teacher self-efficacy. The review contributes to the educational leadership literature by providing an integrative explanation of the relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy. It also offers practical implications for policymakers and school leaders to promote collaboration, continuous professional learning, and a positive school climate to enhance teacher capacity and sustain school improvement. Keywords: educational leadership, instructional leadership, teacher self-efficacy, professional learning, systematic literature review.

این مرور نظام‌مند ادبیات پژوهشی، شواهد تجربی مربوط به رابطه رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان را تلفیق کرده و سازوکارهای کلیدی میانجی این رابطه را در زمینه‌های آموزشی متنوع شناسایی می‌کند. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA، جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های Scopus، ScienceDirect و Google Scholar برای مطالعات تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ انجام شد که از طرح‌های کمی، کیفی یا آمیخته استفاده کرده و بر رهبری آموزشی در سطح مدرسه و خودکارآمدی معلمان تمرکز داشتند. در مجموع، ۲۱ مطالعه تجربی اولیه که معیارهای ورود را داشتند، برای سنتز کیفی انتخاب شدند. مرور انجام‌شده، رابطه مثبت و ثابتی میان رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان نشان داد. این رابطه توسط سازوکارهای سازمانی، حرفه‌ای و روان‌شناختی به‌هم‌پیوسته، از جمله فرصت‌های یادگیری حرفه‌ای، همکاری معلمان، محیط‌های حمایتی مدرسه و اعتماد به رهبری پشتیبانی می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مؤثر با تقویت شرایط مناسب برای یادگیری و رشد، با اعتماد بیشتر معلمان به توانمندی‌های حرفه‌ای خود همراه است. بر اساس شواهد تلفیق‌شده، این مطالعه مدل چندمسیره‌ای را پیشنهاد می‌کند که رهبری آموزشی را به‌عنوان یک فرایند ظرفیت‌سازی چندسطحی مرتبط با خودکارآمدی قوی‌تر معلمان مفهوم‌سازی می‌کند. این مرور با ارائه تبیینی تلفیقی از رابطه رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان، به ادبیات رهبری آموزشی کمک می‌کند. همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و رهبران مدارس جهت ارتقای همکاری، یادگیری حرفه‌ای مستمر و اقلیم مثبت مدرسه به‌منظور افزایش ظرفیت معلمان و تداوم بهبود مدرسه ارائه می‌دهد.

Pancasila is often debated as either an ideology or a philosophical system of thought, while a gap between its values and everyday practice persists. This study aims to quantitatively synthesize the strength of the relationship between understanding and practicing Pancasila values and citizen behavior, such as tolerance and radical attitudes. It uses Koento Wibisono's dimensions of ideology (belief, myth, loyalty) and the three philosophical principles (ontology, epistemology, axiology) as its framework, with the way values are delivered treated as a moderator. The study was designed as a meta-analysis using a random-effects model and Fisher's z transformation. A search of the Garuda and Google Scholar databases for publications from 1996 to 2026 yielded twenty articles as an initial corpus. All were conceptual, normative, or qualitative, so effect sizes could not yet be pooled and the three hypotheses could not be tested statistically. A thematic synthesis shows that ideology and philosophy are understood as a unity, that Pancasila values are hierarchical, and that their practice remains suboptimal, while rote-based education leaves little lasting impression. The corpus only hints at a positive relationship between internalizing Pancasila and tolerance. This study contributes a coding scheme for future research and recommends strengthening programs that emphasize role modeling, character education, and value delivery suited to technological developments.

Learning responsibility is an essential character that needs to be instilled in students from elementary school. However, based on preliminary observations at SD Negeri Sawahlega, students were still found to lack discipline in completing assignments, not optimally utilize study time, and not consistently demonstrate learning responsibility. This study aims to analyze the influence of reflective-based smartboard media on the formation of students' learning responsibility character in Islamic Religious Education subjects. This research uses a quantitative approach with a correlational method. The research population was 34 fifth-grade students, with the sampling technique using total sampling. Data collection techniques were carried out through questionnaires, observation, and documentation. Data analysis used descriptive statistics and Spearman's Rank Correlation. The results showed that the use of reflective-based smartboard media was in the high category (67.6%), while students' learning responsibility character was in the moderate to high category (64.7% moderate, 32.4% high). The Spearman correlation test results showed a correlation coefficient of 0.312 with a significance value of 0.073 (> 0.05), indicating a low positive relationship but not statistically significant. The conclusion of this study indicates that although there is a positive relationship between the use of reflective-based smartboard media and students' learning responsibility character, this relationship is not statistically significant. The implication of this research is that the use of reflective-based smartboard media has not been proven to provide a significant influence on the formation of students' learning responsibility character, so other factors such as habituation, teacher example, and family support also need to be considered in strengthening student character.

مسئولیت‌پذیری در یادگیری یکی از ویژگی‌های اساسی است که باید از دوره ابتدایی در دانش‌آموزان نهادینه شود. با این حال، بر اساس مشاهدات اولیه در دبستان دولتی Sawahlega، مشاهده شد که دانش‌آموزان هنوز در انجام تکالیف خود نظم کافی ندارند، از زمان مطالعه به طور بهینه استفاده نمی‌کنند و به طور مستمر مسئولیت‌پذیری در یادگیری را نشان نمی‌دهند. هدف این پژوهش تحلیل تأثیر رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب بر شکل‌گیری ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در درس آموزش دینی اسلامی است. این پژوهش با رویکرد کمی و روش همبستگی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۳۴ دانش‌آموز پایه پنجم بوده و روش نمونه‌گیری به صورت سرشماری کل انجام شده است. داده‌ها از طریق پرسشنامه، مشاهده و مستندسازی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن انجام شد. نتایج نشان داد که میزان استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب در سطح بالا (۶۷/۶٪) قرار دارد، در حالی که ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در یادگیری در سطح متوسط تا بالا (۶۴/۷٪ متوسط، ۳۲/۴٪ بالا) قرار داشت. نتایج آزمون همبستگی اسپیرمن ضریب همبستگی ۰/۳۱۲ با مقدار معناداری ۰/۰۷۳ (> ۰/۰۵) را نشان داد که بیانگر رابطه مثبت ضعیف اما از نظر آماری غیرمعنادار است. نتیجه این پژوهش نشان می‌دهد که اگرچه بین استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب و ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در یادگیری رابطه مثبت وجود دارد، اما این رابطه از نظر آماری معنادار نیست. دلالت این پژوهش آن است که استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب تأثیر معناداری بر شکل‌گیری ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در یادگیری نداشته و بنابراین عوامل دیگری همچون عادت‌دهی، الگو بودن معلم و حمایت خانواده نیز باید در تقویت ویژگی‌های شخصیتی دانش‌آموزان مورد توجه قرار گیرند.

As artificial intelligence (AI) and digital technologies continue to transform online communication and social interactions, cyberbullying and cyber-violence have emerged as growing concerns that require a deeper understanding of the individual and contextual factors underlying these behaviors. This study aims to provide a comprehensive understanding of the factors influencing cyberbullying and cyber-violence in Jordan. Specifically, it examines the effects of individual characteristics and contextual factors, including the legal and policy environment and aggressive social environment, on both cyberbullying and cyber-violence. A total of 472 participants from different demographic groups were included in the study sample. The data were analyzed using Smart PLS software. The results indicate that individual factors such as age, gender, and educational level have varying effects on cyberbullying and cyber-violence. Both age and gender have a significant negative and positive relationship, respectively, with both cyberbullying and cyber-violence. There is no significant relationship between these outcomes and educational level. Contextual factors, on the other hand, have differential effects. The aggressive social environment is positively associated with cyberbullying and cyber-violence, while the legal and policy environment is negatively associated with cyber-violence but not with cyberbullying. This study examines both contextual and individual factors, contributing to a better understanding of factors influencing cyberbullying and cyber-violence. It provides evidence on the impact of age, gender, social context, and legal and regulatory influences, and offers insights that can guide policy, education, and community engagement and inform best prevention practices.

با تداوم تحول ارتباطات آنلاین و تعاملات اجتماعی توسط هوش مصنوعی (AI) و فناوری‌های دیجیتال، قلدری سایبری و خشونت سایبری به عنوان نگرانی‌های فزاینده‌ای مطرح شده‌اند که نیازمند درک عمیق‌تری از عوامل فردی و زمینه‌ای زیربنای این رفتارها هستند. هدف این پژوهش، ارائه درک جامعی از عوامل مؤثر بر قلدری سایبری و خشونت سایبری در اردن است. به طور خاص، این مطالعه به بررسی تأثیر ویژگی‌های فردی و عوامل زمینه‌ای، از جمله محیط حقوقی و سیاست‌گذاری و محیط اجتماعی پرخاشگرانه، بر هر دو پدیده قلدری سایبری و خشونت سایبری می‌پردازد. در مجموع ۴۷۲ نفر از گروه‌های جمعیتی مختلف در نمونه پژوهش شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Smart PLS تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که عوامل فردی مانند سن، جنسیت و سطح تحصیلات تأثیرات متفاوتی بر قلدری سایبری و خشونت سایبری دارند. سن و جنسیت به ترتیب دارای رابطه منفی و مثبت معنادار با هر دو متغیر قلدری سایبری و خشونت سایبری هستند. بین این پیامدها و سطح تحصیلات رابطه معناداری مشاهده نشد. از سوی دیگر، عوامل زمینه‌ای تأثیرات متفاوتی دارند. محیط اجتماعی پرخاشگرانه با قلدری سایبری و خشونت سایبری رابطه مثبت دارد، در حالی که محیط حقوقی و سیاست‌گذاری با خشونت سایبری رابطه منفی و معنادار و با قلدری سایبری رابطه معناداری ندارد. این پژوهش با بررسی همزمان عوامل زمینه‌ای و فردی، به درک بهتر عوامل مؤثر بر قلدری سایبری و خشونت سایبری کمک می‌کند. همچنین شواهدی درباره تأثیر سن، جنسیت، زمینه اجتماعی و تأثیرات حقوقی و مقرراتی ارائه می‌دهد و بینش‌هایی را برای هدایت سیاست‌گذاری، آموزش، مشارکت اجتماعی و اطلاع‌رسانی درباره بهترین شیوه‌های پیشگیری فراهم می‌آورد.

This descriptive-correlational study examined the relationship between teacher–pupils’ interaction and the academic performance of Grade VI pupils in Edukasyon sa Pagpapakatao (EsP) at Bislig City SPED Center during School Year 2025–2026. The study involved 63 Grade VI pupils selected through complete enumeration. Teacher–pupils’ interaction was assessed in terms of emotional support, classroom management, and instructional support using the adapted Classroom Assessment Scoring System–Student Report (CLASS-SR), while academic performance was measured through official quarterly grades. Findings showed that teacher–pupils’ interaction was generally high, with emotional support consistently demonstrated and classroom management and instructional support often demonstrated. Pupils likewise exhibited generally very satisfactory academic performance. Correlation analysis revealed a statistically significant moderate positive relationship between teacher–pupils’ interaction and academic performance (r = 0.452, p < 0.05), indicating that stronger classroom interactions were associated with better academic outcomes. Based on the findings, interventions emphasizing emotional support, effective classroom management, instructional support, and learner engagement in values-based activities were proposed to further strengthen pupils’ performance in EsP.

این پژوهش توصیفی-همبستگی به بررسی رابطه بین تعامل معلم و دانش‌آموزان و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم در درس آموزش ارزش‌های انسانی (Edukasyon sa Pagpapakatao یا EsP) در مرکز آموزش ویژه بیسلیگ سیتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. جامعه پژوهش شامل ۶۳ دانش‌آموز پایه ششم بود که به روش سرشماری کامل انتخاب شدند. تعامل معلم و دانش‌آموزان از نظر حمایت عاطفی، مدیریت کلاس و حمایت آموزشی با استفاده از نسخه اقتباس‌شده ابزار Classroom Assessment Scoring System–Student Report (CLASS-SR) ارزیابی شد و عملکرد تحصیلی از طریق نمرات رسمی فصلی سنجیده شد. یافته‌ها نشان داد که تعامل معلم و دانش‌آموزان به طور کلی در سطح بالایی قرار دارد، به طوری که حمایت عاطفی به طور مستمر و مدیریت کلاس و حمایت آموزشی اغلب نشان داده می‌شود. همچنین، دانش‌آموزان به طور کلی عملکرد تحصیلی بسیار رضایت‌بخشی از خود نشان دادند. تحلیل همبستگی نشان داد که بین تعامل معلم و دانش‌آموزان و عملکرد تحصیلی رابطه مثبت متوسط و معناداری وجود دارد (r = 0.452, p < 0.05)، که بیانگر آن است که تعاملات قوی‌تر در کلاس با پیامدهای تحصیلی بهتر همراه است. بر اساس یافته‌ها، مداخلاتی با تأکید بر حمایت عاطفی، مدیریت مؤثر کلاس، حمایت آموزشی و مشارکت دانش‌آموزان در فعالیت‌های مبتنی بر ارزش‌ها برای تقویت بیشتر عملکرد دانش‌آموزان در EsP پیشنهاد شد.

Background Strategic learning is especially relevant in high school, a stage marked by increasing academic demands and a presupposed but still-developing cognitive autonomy. Research on learning strategies has relied mainly on variable-centered analyses; this study adds a person-centered analysis whose core is the identification of strategic profiles through latent profile analysis Methods Participants were 154 Ecuadorian students (55.8% female) from the three high-school grades, selected through stratified probability sampling. The ACRA Learning Strategies Scales were administered and grade-point average was collected. A latent profile analysis compared one- to six-class solutions; registered sex and grade level were entered as control variables to assess the independence and robustness of the solution. Results Three profiles ordered by strategic-repertoire intensity were identified: low (18.2%), moderate (47.4%), and comprehensive (34.4%), differing in level rather than shape, with Retrieval and Support as the most discriminating dimensions. Profile membership was independent of registered sex and grade level, a central finding supporting the robustness of the classification. The comprehensive profile outperformed the low profile, and this difference held when accounting for the control variables. Conclusions With the caution required by a cross-sectional design, findings support a positive relationship between the breadth of the strategic repertoire and academic achievement and point toward universal, curriculum-embedded strategy instruction.

زمینه: یادگیری راهبردی به‌ویژه در دوره دبیرستان که با افزایش تقاضاهای تحصیلی و خودمختاری شناختی فرض‌شده اما هنوز در حال توسعه همراه است، اهمیت ویژه‌ای دارد. پژوهش‌های مربوط به راهبردهای یادگیری عمدتاً بر تحلیل‌های مبتنی بر متغیر تکیه داشته‌اند؛ این مطالعه با افزودن یک تحلیل مبتنی بر فرد، هسته اصلی خود را شناسایی نیمرخ‌های راهبردی از طریق تحلیل نیمرخ پنهان قرار داده است. روش‌ها: شرکت‌کنندگان ۱۵۴ دانش‌آموز اکوادوری (۵۵/۸٪ دختر) از سه پایه دبیرستان بودند که با نمونه‌گیری احتمالی طبقه‌بندی‌شده انتخاب شدند. مقیاس‌های راهبردهای یادگیری ACRA اجرا شد و معدل جمع‌آوری گردید. تحلیل نیمرخ پنهان، راه‌حل‌های یک تا شش کلاسه را مقایسه کرد؛ جنسیت ثبت‌شده و پایه تحصیلی به عنوان متغیرهای کنترل وارد شدند تا استقلال و استحکام راه‌حل ارزیابی شود. یافته‌ها: سه نیمرخ بر اساس شدت گستره راهبردی شناسایی شد: پایین (۱۸/۲٪)، متوسط (۴۷/۴٪) و جامع (۳۴/۴٪) که از نظر سطح و نه شکل با یکدیگر تفاوت داشتند و ابعاد بازیابی و حمایت بیشترین قدرت تمایز را داشتند. عضویت در نیمرخ‌ها مستقل از جنسیت ثبت‌شده و پایه تحصیلی بود که این یافته مرکزی، استحکام طبقه‌بندی را تأیید می‌کند. نیمرخ جامع عملکرد بهتری نسبت به نیمرخ پایین داشت و این تفاوت با در نظر گرفتن متغیرهای کنترل نیز حفظ شد. نتیجه‌گیری: با رعایت احتیاط لازم به دلیل طرح مقطعی، یافته‌ها از رابطه مثبت بین گستره راهبردی و پیشرفت تحصیلی حمایت می‌کند و بر آموزش راهبردی فراگیر و درون‌برنامه‌ای تأکید دارد.

Objective The psychological impact of war on families is profound. However, the mechanisms linking war-related stressors to anxiety among mothers and their children remain insufficiently understood, particularly in Middle Eastern contexts. Grounded in an extended transactional model of stress and coping, this study examined the direct and indirect relationships between war-related stressors, cognitive appraisal, coping strategies, and anxiety among Iranian mothers and their children following a recent military conflict. The study also investigated the mediating roles of appraisal and coping processes and the moderating roles of religiosity and social support. Method A cross-sectional design was employed approximately three months after a major military escalation. A stratified proportional sample of 343 Iranian mothers (aged 24 years and older) with at least one child aged 5–10 years living in conflict-affected areas completed validated self-report measures. Data were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Results The extends model explained substantial variance in maternal anxiety ( R ² = .80) and child anxiety ( R ² = .72). War-related stressors were significantly and positively associated with both maternal anxiety and child anxiety. In addition, maternal anxiety was significantly associated with child anxiety. Challenge appraisal, problem-focused coping, and cognitive restructuring mediated the relationship between war-related stressors and maternal anxiety. Emotion-focused coping positively mediated the relationship between war-related stressors and child anxiety. Religiosity and social support were found to buffer the association between war-related stressors and maternal anxiety, such that higher levels of religiosity and social support weakened the positive relationship between war-related stressors and anxiety among mothers. Conclusions This study extends the transactional model of stress and coping by supporting an integrated framework within a conflict-affected Middle Eastern population. The findings indicate distinct pathways linking war-related stressors to maternal and child anxiety and highlight the importance of interventions that address cognitive appraisal, strengthen adaptive coping strategies, and mobilize spiritual and social resources in conflict-affected families.

هدف: تأثیر روان‌شناختی جنگ بر خانواده‌ها عمیق است. با این حال، سازوکارهای پیونددهنده عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب در میان مادران و فرزندان آن‌ها، به ویژه در زمینه‌های خاورمیانه‌ای، به اندازه کافی شناخته نشده‌اند. این مطالعه که مبتنی بر مدل تعاملی توسعه‌یافته استرس و مقابله است، روابط مستقیم و غیرمستقیم بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ، ارزیابی شناختی، راهبردهای مقابله‌ای و اضطراب را در میان مادران ایرانی و فرزندان آن‌ها پس از یک درگیری نظامی اخیر بررسی کرد. همچنین نقش‌های میانجی ارزیابی و فرایندهای مقابله‌ای و نقش‌های تعدیل‌گر مذهبی بودن و حمایت اجتماعی مورد بررسی قرار گرفت. روش: یک طرح مقطعی تقریباً سه ماه پس از تشدید عمده نظامی به کار گرفته شد. نمونه‌گیری طبقه‌بندی‌شده تناسبی از ۳۴۳ مادر ایرانی (۲۴ سال و بالاتر) با حداقل یک فرزند ۵ تا ۱۰ ساله ساکن مناطق درگیر، که پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی معتبر را تکمیل کردند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج: مدل توسعه‌یافته واریانس قابل توجهی از اضطراب مادران (R² = .80) و اضطراب کودکان (R² = .72) را تبیین کرد. عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ به طور معنادار و مثبت با اضطراب مادران و اضطراب کودکان مرتبط بودند. همچنین، اضطراب مادران به طور معنادار با اضطراب کودکان مرتبط بود. ارزیابی چالشی، مقابله متمرکز بر مسئله و بازسازی شناختی، رابطه بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب مادران را میانجی‌گری کردند. مقابله متمرکز بر هیجان به طور مثبت رابطه بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب کودکان را میانجی‌گری کرد. مذهبی بودن و حمایت اجتماعی نقش تعدیل‌گر در ارتباط بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب مادران داشتند، به طوری که سطوح بالاتر مذهبی بودن و حمایت اجتماعی، رابطه مثبت بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب در میان مادران را تضعیف کرد. نتیجه‌گیری: این مطالعه مدل تعاملی استرس و مقابله را با حمایت از یک چارچوب یکپارچه در جمعیت خاورمیانه‌ای درگیر در منازعه گسترش می‌دهد. یافته‌ها مسیرهای متمایزی را که عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ را به اضطراب مادران و کودکان پیوند می‌دهد، نشان می‌دهد و اهمیت مداخلاتی را که به ارزیابی شناختی، تقویت راهبردهای مقابله‌ای سازگار و بسیج منابع معنوی و اجتماعی در خانواده‌های درگیر در منازعه می‌پردازد، برجسته می‌کند.

This study examined the transformational leadership styles of secondary school administrators and their relationship with teachers’ self-efficacy in Balamban District I during School Year 2025–2026 as a basis for developing a Leadership Enhancement Program. Employing a descriptive-correlational research design, the study involved 65 secondary school teachers selected as respondents. Data were collected using standardized instruments, namely the Multifactor Leadership Questionnaire (MLQ Form 5X) and the Teachers’ Sense of Efficacy Scale (TSES Long Form). Statistical analyses included frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and Pearson correlation. Findings revealed that most respondents were female, married, experienced teachers handling English and Mathematics, and had pursued graduate education. School administrators demonstrated high levels of transformational leadership, particularly in idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, contingent reward, effectiveness, satisfaction, and extra effort. Conversely, laissez-faire leadership and passive management practices received low ratings. Teachers exhibited high self-efficacy in student engagement, instructional strategies, and classroom management. Correlation analysis revealed a low but statistically significant positive relationship between transformational leadership and teachers’ self-efficacy (ρ = 0.293, p = 0.018). Specifically, idealized influence, intellectual stimulation, and contingent reward demonstrated significant associations with teachers’ self-efficacy. The findings suggest that effective transformational leadership practices are associated with greater teacher confidence in fulfilling instructional responsibilities and managing classroom environments. Consequently, a Leadership Enhancement Program was proposed to strengthen administrators’ leadership competencies, promote supportive educational environments, and further enhance teachers’ professional effectiveness and self-efficacy across secondary schools within Balamban District I.

این پژوهش به بررسی سبک‌های رهبری تحول‌آفرین مدیران مدارس متوسطه و رابطه آن با خودکارآمدی معلمان در ناحیه اول بالامبان طی سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ به‌عنوان مبنایی برای تدوین برنامه ارتقای رهبری پرداخت. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی و با مشارکت ۶۵ معلم مدارس متوسطه که به‌عنوان پاسخ‌دهنده انتخاب شدند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از ابزارهای استاندارد، شامل پرسشنامه چندعاملی رهبری (MLQ Form 5X) و مقیاس احساس خودکارآمدی معلمان (TSES Long Form) گردآوری شد. تحلیل‌های آماری شامل فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار و همبستگی پیرسون بود. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان زن، متأهل، معلمان با تجربه در تدریس زبان انگلیسی و ریاضیات و دارای تحصیلات تکمیلی بودند. مدیران مدارس سطوح بالایی از رهبری تحول‌آفرین، به‌ویژه در نفوذ آرمانی، انگیزش الهام‌بخش، تحریک فکری، پاداش مشروط، اثربخشی، رضایت و تلاش مضاعف از خود نشان دادند. در مقابل، رهبری عدم مداخله و شیوه‌های مدیریت منفعل امتیاز پایینی کسب کردند. معلمان در ابعاد مشارکت دانش‌آموزان، راهبردهای آموزشی و مدیریت کلاس، خودکارآمدی بالایی از خود نشان دادند. تحلیل همبستگی نشان داد که بین رهبری تحول‌آفرین و خودکارآمدی معلمان رابطه مثبت اما ضعیف و معناداری وجود دارد (ρ = 0.293, p = 0.018). به طور خاص، نفوذ آرمانی، تحریک فکری و پاداش مشروط با خودکارآمدی معلمان ارتباط معناداری داشتند. یافته‌ها حاکی از آن است که شیوه‌های مؤثر رهبری تحول‌آفرین با افزایش اعتماد به نفس معلمان در انجام مسئولیت‌های آموزشی و مدیریت محیط کلاس مرتبط است. بر این اساس، برنامه ارتقای رهبری به منظور تقویت شایستگی‌های رهبری مدیران، ارتقای محیط‌های آموزشی حمایتی و افزایش اثربخشی حرفه‌ای و خودکارآمدی معلمان در مدارس متوسطه ناحیه اول بالامبان پیشنهاد شد.

This study investigated the impact of TPACK-aligned digital materials on student engagement and learning performance among Grade 5 pupils in Lutayan District II. Specifically, it determined the level of teachers’ utilization of digital tools, assessed students’ engagement in terms of behavioral, emotional, and cognitive dimensions, and examined the significant relationship between these variables. The study focused on the use of Microsoft PowerPoint/Google Slides, Canva for Education, and online games as instructional materials. A quantitative descriptive research design was employed, utilizing survey questionnaires administered to 114 Grade 5 pupils and their teachers. The instruments included a Teacher TPACK Integration Checklist and a Student Engagement Survey. Findings revealed that teachers demonstrated a high level of utilization of TPACK-aligned digital materials, particularly presentation and design tools, while the use of online games was observed at a moderate level, indicating an area for improvement. Moreover, students exhibited a high level of engagement across behavioral, emotional, and cognitive domains, suggesting that digital integration enhances participation, motivation, and critical thinking. Statistical analysis showed a significant positive relationship (r = 0.72, p = < .001) between teachers’ use of TPACK-aligned digital materials and student engagement. The study concludes that effective integration of technology aligned with pedagogy and content knowledge significantly improves student engagement and supports better learning outcomes. It is recommended that teachers further develop their digital competencies and incorporate diverse interactive tools to enrich classroom instruction.

این پژوهش تأثیر مواد دیجیتال همسو با TPACK را بر میزان درگیری و عملکرد یادگیری دانش‌آموزان پایه پنجم در ناحیه دوم لوتایان مورد بررسی قرار داد. به طور خاص، سطح استفاده معلمان از ابزارهای دیجیتال تعیین شد، میزان درگیری دانش‌آموزان از لحاظ ابعاد رفتاری، هیجانی و شناختی ارزیابی گردید و رابطه معنادار میان این متغیرها بررسی شد. تمرکز پژوهش بر استفاده از Microsoft PowerPoint/Google Slides، Canva for Education و بازی‌های آنلاین به عنوان مواد آموزشی بود. طرح پژوهش توصیفی کمی به کار گرفته شد و پرسشنامه‌های نظرسنجی در میان ۱۱۴ دانش‌آموز پایه پنجم و معلمان آن‌ها توزیع گردید. ابزارهای مورد استفاده شامل فهرست بررسی ادغام TPACK معلمان و پرسشنامه درگیری دانش‌آموزان بود. یافته‌ها نشان داد که معلمان سطح بالایی از استفاده از مواد دیجیتال همسو با TPACK، به ویژه ابزارهای ارائه و طراحی، را از خود نشان دادند، در حالی که استفاده از بازی‌های آنلاین در سطح متوسط مشاهده شد که نشان‌دهنده زمینه‌ای برای بهبود است. همچنین، دانش‌آموزان در سطوح رفتاری، هیجانی و شناختی، میزان بالایی از درگیری را نشان دادند که حاکی از آن است که ادغام دیجیتال موجب افزایش مشارکت، انگیزش و تفکر انتقادی می‌شود. تحلیل آماری رابطه مثبت معناداری (r = 0.72, p = < .001) میان استفاده معلمان از مواد دیجیتال همسو با TPACK و درگیری دانش‌آموزان نشان داد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که ادغام مؤثر فناوری همسو با دانش محتوا و آموزش به طور معناداری موجب بهبود درگیری دانش‌آموزان و حمایت از نتایج بهتر یادگیری می‌شود. توصیه می‌شود معلمان شایستگی‌های دیجیتال خود را بیش‌تر توسعه دهند و ابزارهای تعاملی متنوعی را برای غنی‌سازی آموزش در کلاس درس به کار گیرند.

This study examined the impact of work-life balance on teacher performance and student outcomes among private school teachers in Surat City. The main aim was to understand how teachers manage their professional and personal life and how this balance affects their teaching effectiveness. A descriptive research design was used and primary data was collected from 300 teachers through a structured questionnaire. The study included demographic analysis, multiple choice questions and Likert scale statements. The findings showed that most teachers experienced moderate levels of work-life balance due to workload and time pressure. Many teachers reported taking work home, which affected their personal life. Statistical analysis revealed that work-life balance had a strong positive relationship with teacher performance (r = 0.62) and student outcomes (r = 0.58). The regression results further confirmed that better balance improved teaching effectiveness. Normality and reliability tests confirmed that the data was suitable and consistent for analysis. The study concluded that work-life balance plays an important role in improving teacher productivity and student learning. Teachers who maintained a healthy balance were more focused, motivated and effective in the classroom. The study also highlighted the need for supportive school policies and stress management practices. Overall, improving work-life balance can lead to better educational outcomes and a more positive teaching environment.

این پژوهش به بررسی تأثیر تعادل کار و زندگی بر عملکرد معلمان و نتایج دانش‌آموزان در میان معلمان مدارس غیرانتفاعی شهر سورت پرداخته است. هدف اصلی، درک نحوه مدیریت زندگی حرفه‌ای و شخصی توسط معلمان و تأثیر این تعادل بر اثربخشی تدریس آن‌ها بود. طرح پژوهش توصیفی به کار گرفته شد و داده‌های اولیه از ۳۰۰ معلم از طریق پرسشنامه ساختاریافته جمع‌آوری گردید. پژوهش شامل تحلیل‌های جمعیت‌شناختی، سؤالات چندگزینه‌ای و عبارات مقیاس لیکرت بود. یافته‌ها نشان داد که اکثر معلمان به دلیل حجم کار و فشار زمانی، سطوح متوسطی از تعادل کار و زندگی را تجربه می‌کنند. بسیاری از معلمان گزارش کردند که کار را به خانه می‌برند که این امر بر زندگی شخصی آن‌ها تأثیر گذاشته است. تحلیل آماری نشان داد که تعادل کار و زندگی با عملکرد معلمان (r = 0.62) و نتایج دانش‌آموزان (r = 0.58) رابطه مثبت قوی دارد. نتایج رگرسیون نیز تأیید کرد که تعادل بهتر، اثربخشی تدریس را افزایش می‌دهد. آزمون‌های نرمالیتی و پایایی نشان داد که داده‌ها برای تحلیل مناسب و سازگار هستند. پژوهش نتیجه‌گیری کرد که تعادل کار و زندگی نقش مهمی در بهبود بهره‌وری معلمان و یادگیری دانش‌آموزان ایفا می‌کند. معلمانی که تعادل سالمی را حفظ می‌کنند، در کلاس درس متمرکزتر، باانگیزه‌تر و اثربخش‌تر هستند. این پژوهش همچنین بر ضرورت سیاست‌های حمایتی مدرسه و شیوه‌های مدیریت استرس تأکید کرد. به طور کلی، بهبود تعادل کار و زندگی می‌تواند به نتایج آموزشی بهتر و محیط تدریس مثبت‌تر منجر شود.

This study explores the influence of Quranic memorization on the academic achievement of twelfth-grade students at Madrasah Aliyah Swasta Hidayatul Qur’an, Puding Besar. Using an associative quantitative approach with simple linear regression analysis, data were collected through questionnaires, observations, and documentation of semester grades. The findings indicate a significant positive relationship between the intensity of Quranic memorization and students’ academic performance, with a contribution rate of 40%. Statistical analysis shows that the calculated t-value (4.758) exceeds the critical value (2.034), supporting the acceptance of the alternative hypothesis. These results suggest that Quranic memorization is a key factor in enhancing academic achievement. The study offers practical recommendations for Islamic educational institutions to strengthen tahfidz programs as an integral part of the formal curriculum.

این پژوهش به بررسی تأثیر حفظ قرآن بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان پایه دوازدهم مدرسه متوسطه اسلامی خصوصی هدایت‌القرآن پودینگ بسار می‌پردازد. با استفاده از رویکرد کمی ارتباطی و تحلیل رگرسیون خطی ساده، داده‌ها از طریق پرسشنامه، مشاهده و مستندسازی نمرات نیم‌سال جمع‌آوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که بین شدت حفظ قرآن و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان رابطه مثبت معناداری وجود دارد و نرخ مشارکت آن ۴۰٪ است. تحلیل آماری نشان می‌دهد که مقدار t محاسبه‌شده (۴.۷۵۸) از مقدار بحرانی (۲.۰۳۴) بیشتر است که پذیرش فرضیه جایگزین را تأیید می‌کند. این نتایج حاکی از آن است که حفظ قرآن یکی از عوامل کلیدی در ارتقای پیشرفت تحصیلی است. پژوهش حاضر توصیه‌های عملی برای مؤسسات آموزشی اسلامی جهت تقویت برنامه‌های حفظ (تَحفِیظ) به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از برنامه درسی رسمی ارائه می‌دهد.

In Tanzania, the persistent challenge of low academic achievement in secondary schools has been linked to underperforming teachers, prompting a need to investigate the organisational factors that predict educator effectiveness. This study examines whether leadership support from heads of schools, particularly decision-making involvement, recognition, role modelling, and managerial support, predicts teachers' work performance. Using an explanatory research design and quantitative approach, data were collected from 380 teachers in Iringa and Njombe regions, with 378 valid responses analysed. Regression analysis using SPSS version 27 assessed the strength and significance of relationships between leadership support and teacher performance. Findings revealed a statistically significant positive relationship between overall leadership support and teacher performance. Among the individual leadership dimensions, involvement in decision-making was the strongest predictor, enhancing teachers' sense of ownership and commitment. Although recognition and role modelling showed positive contributions, they were not individually statistically significant. The study concludes that supportive school leadership is significantly associated with improved teacher performance. It recommends a holistic leadership-support framework, prioritising participatory decision-making, to strengthen teacher effectiveness, classroom productivity, educational outcomes, and overall school effectiveness.

در تانزانیا، چالش مداوم دستاورد تحصیلی پایین در مدارس متوسطه به معلمان کم‌کارایی نسبت داده شده است و این امر نیاز به بررسی عوامل سازمانی پیش‌بینی‌کننده اثربخشی معلمان را ایجاد کرده است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا حمایت رهبری از سوی مدیران مدارس، به‌ویژه مشارکت در تصمیم‌گیری، شناسایی، الگو بودن و حمایت مدیریتی، عملکرد شغلی معلمان را پیش‌بینی می‌کند یا خیر. با استفاده از طرح پژوهش تبیینی و رویکرد کمی، داده‌ها از ۳۸۰ معلم در مناطق Iringa و Njombe گردآوری شد و ۳۷۸ پاسخ معتبر مورد تحلیل قرار گرفت. تحلیل رگرسیون با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ برای ارزیابی قدرت و معناداری روابط بین حمایت رهبری و عملکرد معلمان به‌کار رفت. یافته‌ها نشان داد که بین حمایت کلی رهبری و عملکرد معلمان رابطه مثبت معنادار آماری وجود دارد. در میان ابعاد فردی رهبری، مشارکت در تصمیم‌گیری قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده بود و حس مالکیت و تعهد معلمان را افزایش داد. اگرچه شناسایی و الگو بودن نیز سهم مثبتی داشتند، اما به‌طور فردی از لحاظ آماری معنادار نبودند. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که رهبری حمایتی مدرسه به‌طور معناداری با بهبود عملکرد معلمان مرتبط است. چارچوبی جامع برای حمایت رهبری با اولویت دادن به تصمیم‌گیری مشارکتی توصیه می‌شود تا اثربخشی معلمان، بهره‌وری کلاس درس، نتایج آموزشی و اثربخشی کلی مدرسه تقویت شود.

This study examined the impact of work-life balance on teacher performance and student outcomes among private school teachers in Surat City. The main aim was to understand how teachers manage their professional and personal life and how this balance affects their teaching effectiveness. A descriptive research design was used and primary data was collected from 300 teachers through a structured questionnaire. The study included demographic analysis, multiple choice questions and Likert scale statements. The findings showed that most teachers experienced moderate levels of work-life balance due to workload and time pressure. Many teachers reported taking work home, which affected their personal life. Statistical analysis revealed that work-life balance had a strong positive relationship with teacher performance (r = 0.62) and student outcomes (r = 0.58). The regression results further confirmed that better balance improved teaching effectiveness. Normality and reliability tests confirmed that the data was suitable and consistent for analysis. The study concluded that work-life balance plays an important role in improving teacher productivity and student learning. Teachers who maintained a healthy balance were more focused, motivated and effective in the classroom. The study also highlighted the need for supportive school policies and stress management practices. Overall, improving work-life balance can lead to better educational outcomes and a more positive teaching environment.

این پژوهش به بررسی تأثیر تعادل کار و زندگی بر عملکرد معلمان و نتایج دانش‌آموزان در میان معلمان مدارس غیرانتفاعی شهر سورت پرداخته است. هدف اصلی، درک نحوه مدیریت زندگی حرفه‌ای و شخصی توسط معلمان و تأثیر این تعادل بر اثربخشی تدریس آن‌ها بود. طرح پژوهش توصیفی به کار گرفته شد و داده‌های اولیه از ۳۰۰ معلم از طریق پرسشنامه ساختاریافته جمع‌آوری گردید. پژوهش شامل تحلیل‌های جمعیت‌شناختی، سؤالات چندگزینه‌ای و عبارات مقیاس لیکرت بود. یافته‌ها نشان داد که اکثر معلمان به دلیل حجم کار و فشار زمانی، سطوح متوسطی از تعادل کار و زندگی را تجربه می‌کنند. بسیاری از معلمان گزارش کردند که کار را به خانه می‌برند که این امر بر زندگی شخصی آن‌ها تأثیر گذاشته است. تحلیل آماری نشان داد که تعادل کار و زندگی با عملکرد معلمان (r = 0.62) و نتایج دانش‌آموزان (r = 0.58) رابطه مثبت قوی دارد. نتایج رگرسیون نیز تأیید کرد که تعادل بهتر، اثربخشی تدریس را افزایش می‌دهد. آزمون‌های نرمالیتی و پایایی نشان داد که داده‌ها برای تحلیل مناسب و سازگار هستند. پژوهش نتیجه‌گیری کرد که تعادل کار و زندگی نقش مهمی در بهبود بهره‌وری معلمان و یادگیری دانش‌آموزان ایفا می‌کند. معلمانی که تعادل سالمی را حفظ می‌کنند، در کلاس درس متمرکزتر، باانگیزه‌تر و اثربخش‌تر هستند. این پژوهش همچنین بر ضرورت سیاست‌های حمایتی مدرسه و شیوه‌های مدیریت استرس تأکید کرد. به طور کلی، بهبود تعادل کار و زندگی می‌تواند به نتایج آموزشی بهتر و محیط تدریس مثبت‌تر منجر شود.

Background: Reading habits are important to literacy development, yet Grade 5 learners may not consistently engage in reading inside and outside school.Objective: This study examined learners’ reading habits and engagement, identified factors associated with poor reading habits, examined the relationship between reading habits and reading comprehension skills, and proposed a Reading Habits Improvement Program.Methods: The thesis reports Grade 5 learners in Nampicuan District as respondents. Data were gathered through validated questionnaires and reading comprehension assessments and analyzed using weighted mean, standard deviation, ranking, and Pearson Product-Moment Correlation.Results: Reading habits had a composite mean of 3.38 (SD = 0.94), interpreted as Sometimes. Engagement in reading activities had a composite mean of 3.95 (SD = 0.78), interpreted as Agree. The most prominent reported barriers were excessive gadget use (M = 4.22, SD = 0.71), preference for games or television (M = 4.01, SD = 0.76), and limited access to books (M = 3.64, SD = 0.88). Reading habits and comprehension skills showed a strong positive relationship (r = 0.732, p = 0.000).Conclusion: The findings support structured literacy interventions emphasizing daily reading routines, access to materials, parental involvement, reading motivation, comprehension enhancement, and monitoring and evaluation.t and resilience against manipulative digital strategies to safeguard democratic processes.

زمینه: عادات مطالعه برای توسعه سواد اهمیت دارند، اما دانش‌آموزان پایه پنجم ممکن است به طور مستمر در داخل و خارج از مدرسه به مطالعه نپردازند. هدف: این پژوهش به بررسی عادات و میزان مشارکت دانش‌آموزان در مطالعه، شناسایی عوامل مرتبط با عادات ضعیف مطالعه، بررسی رابطه بین عادات مطالعه و مهارت‌های درک مطلب، و ارائه برنامه‌ای برای بهبود عادات مطالعه پرداخته است. روش‌ها: در این پایان‌نامه، دانش‌آموزان پایه پنجم منطقه نامپیکوان به عنوان پاسخ‌دهندگان انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اعتبارسنجی‌شده و آزمون‌های درک مطلب گردآوری و با استفاده از میانگین وزنی، انحراف معیار، رتبه‌بندی و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج: عادات مطالعه دارای میانگین ترکیبی 3.38 (SD = 0.94) و به صورت «گاهی» تفسیر شد. مشارکت در فعالیت‌های مطالعه دارای میانگین ترکیبی 3.95 (SD = 0.78) و به صورت «موافقم» تفسیر شد. برجسته‌ترین موانع گزارش‌شده شامل استفاده بیش از حد از ابزارهای دیجیتال (M = 4.22, SD = 0.71)، ترجیح بازی یا تلویزیون (M = 4.01, SD = 0.76) و دسترسی محدود به کتاب‌ها (M = 3.64, SD = 0.88) بود. بین عادات مطالعه و مهارت‌های درک مطلب رابطه مثبت قوی مشاهده شد (r = 0.732, p = 0.000). نتیجه‌گیری: یافته‌ها از مداخلات ساختاریافته سوادآموزی با تأکید بر روال‌های روزانه مطالعه، دسترسی به منابع، مشارکت والدین، انگیزش مطالعه، ارتقای درک مطلب و پایش و ارزیابی حمایت می‌کنند.

Although the effect of authentic leadership on perceived school effectiveness is recognized, how this relationship changes depending on teachers’ professional collaboration has been insufficiently examined. This study aims to determine the moderating role of teacher professional collaboration in the relationship between authentic leadership and perceived school effectiveness. The research was conducted with 385 teachers working in high schools in Siirt, Türkiye, using a cross-sectional design and convenience sampling. Correlation analysis revealed positive and significant relationships among authentic leadership, professional collaboration, and perceived school effectiveness. Moderation analysis showed that teacher professional collaboration appears to strengthen the relationship between authentic leadership and perceived school effectiveness. Specifically, when professional collaboration among teachers is at moderate and high levels, the positive association between authentic leadership and perceived school effectiveness becomes stronger. These findings suggest that supporting teacher collaboration may be associated with enhanced teachers’ perceptions of school effectiveness.

اگرچه تأثیر رهبری اصیل بر اثربخشی ادراک‌شده مدرسه مورد تأیید قرار گرفته است، اما چگونگی تغییر این رابطه بسته به همکاری حرفه‌ای معلمان به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف این پژوهش تعیین نقش تعدیل‌گری همکاری حرفه‌ای معلمان در رابطه بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه است. این پژوهش با مشارکت ۳۸۵ معلم شاغل در دبیرستان‌های شهر سییرت ترکیه و با استفاده از طرح مقطعی و نمونه‌گیری در دسترس انجام شد. تحلیل همبستگی روابط مثبت و معناداری میان رهبری اصیل، همکاری حرفه‌ای و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه نشان داد. تحلیل تعدیل‌گری نشان داد که همکاری حرفه‌ای معلمان به نظر می‌رسد رابطه بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه را تقویت می‌کند. به طور خاص، زمانی که همکاری حرفه‌ای میان معلمان در سطح متوسط و بالا قرار دارد، ارتباط مثبت بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه قوی‌تر می‌شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که حمایت از همکاری معلمان ممکن است با افزایش ادراک معلمان از اثربخشی مدرسه مرتبط باشد.

This study explored how the quality of teacher feedback affects students' academic success in public secondary schools across Imo State, Nigeria. It was structured around five research questions and four null hypotheses, all tested at a significance level of 0.05. A correlational survey research design was employed, focusing on a population of 22,155 SS2 students and 5,576 teachers from 308 public secondary schools in the region. Using a multistage sampling technique, a sample of 1,200 SS2 students and 300 teachers was selected. For data collection, three instruments were utilized: the Teacher Feedback Quality Questionnaire, the Students’ Academic Achievement Record Sheet, and the Challenges to Feedback Provision Scale. These tools were validated by experts and demonstrated Cronbach’s alpha reliability coefficients of 0.84 and 0.79. The data analysis involved mean, standard deviation, Pearson Product Moment Correlation, and Independent Samples t-test, all conducted with SPSS Version 27. The results indicated that teachers provided feedback to a high degree in terms of specificity (M = 3.12) and clarity (M = 3.05), but were less timely (M = 2.41). Key challenges to delivering quality feedback included large class sizes (M = 3.45), heavy workloads (M = 3.38), and insufficient training (M = 3.21). A significant moderate positive relationship was found between the timeliness (r(1198) = 0.42, p <0.001), specificity (r(1198) = 0.56, p <0.001), and clarity (r(1198) = 0.51, p <0.001) of feedback and students’ academic performance. Additionally, students who received high-quality feedback (M = 64.82, SD = 11.34) outperformed those who received low-quality feedback (M = 57.19, SD = 12.01), t(1198) = 6.87, p <0.001, d = 0.65. The study concluded that the quality of teacher feedback-specifically its timeliness, specificity, and clarity-plays a significant role in influencing students’ academic achievement in English and Mathematics. It was recommended that the Imo State Ministry of Education organize regular in-service training sessions for teachers focused on assessment and feedback literacy, school administrators should reduce class size and workload, and teachers should ensure timely, specific, and clear feedback.

این پژوهش به بررسی تأثیر کیفیت بازخورد معلم بر موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان در دبیرستان‌های دولتی سراسر ایالت ایمو، نیجریه پرداخت. ساختار پژوهش بر اساس پنج سؤال پژوهشی و چهار فرضیه صفر بود که همگی در سطح معناداری ۰٫۰۵ آزمون شدند. طرح پژوهش از نوع همبستگی بود و جامعه آماری شامل ۲۲٬۱۵۵ دانش‌آموز پایه SS2 و ۵٬۵۷۶ معلم از ۳۰۸ دبیرستان دولتی منطقه بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای، نمونه‌ای متشکل از ۱٬۲۰۰ دانش‌آموز SS2 و ۳۰۰ معلم انتخاب شد. برای گردآوری داده‌ها، از سه ابزار استفاده گردید: پرسشنامه کیفیت بازخورد معلم، برگه ثبت پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان و مقیاس چالش‌های ارائه بازخورد. این ابزارها توسط متخصصان اعتبارسنجی شدند و ضرایب پایایی آلفای کرونباخ به ترتیب ۰٫۸۴ و ۰٫۷۹ را نشان دادند. تحلیل داده‌ها با استفاده از میانگین، انحراف معیار، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و آزمون t مستقل، همگی با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد. نتایج نشان داد معلمان از نظر ویژگی‌های خاص بودن (M = 3.12) و وضوح (M = 3.05) بازخورد را در سطح بالایی ارائه می‌دهند، اما از نظر به‌موقع بودن (M = 2.41) کمتر عمل می‌کنند. چالش‌های اصلی در ارائه بازخورد با کیفیت شامل تعداد زیاد دانش‌آموزان در کلاس (M = 3.45)، حجم بالای کار (M = 3.38) و آموزش ناکافی (M = 3.21) بود. رابطه مثبت و معنادار متوسطی بین به‌موقع بودن (r(1198) = 0.42, p <0.001)، خاص بودن (r(1198) = 0.56, p <0.001) و وضوح (r(1198) = 0.51, p <0.001) بازخورد با عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان مشاهده شد. همچنین، دانش‌آموزانی که بازخورد با کیفیت بالا دریافت کردند (M = 64.82, SD = 11.34)، عملکرد بهتری نسبت به دانش‌آموزانی که بازخورد با کیفیت پایین دریافت کردند (M = 57.19, SD = 12.01)، t(1198) = 6.87, p <0.001, d = 0.65 داشتند. نتیجه‌گیری پژوهش نشان داد کیفیت بازخورد معلم، به ویژه از نظر به‌موقع بودن، خاص بودن و وضوح، نقش معناداری در پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در درس‌های زبان انگلیسی و ریاضیات ایفا می‌کند. پیشنهاد شد که وزارت آموزش و پرورش ایالت ایمو دوره‌های آموزش ضمن خدمت منظم برای معلمان با تمرکز بر ارزیابی و سواد بازخورد برگزار کند، مدیران مدارس اندازه کلاس و حجم کار معلمان را کاهش دهند و معلمان بازخورد به‌موقع، خاص و واضح ارائه دهند.

The rapid emergence of Artificial Intelligence (AI), is reshaping higher education through real-time tutoring, personalised learning, and advanced knowledge synthesis. In Uganda, the adoption of Competence-Based Education (CBE) emphasises learner-centered pedagogy, critical thinking, and practical skill development. While AI presents opportunities to strengthen CBE, its unstructured use may undermine independent inquiry, critical thinking, and authentic competency development. The study investigated how institutional readiness, stakeholder perceptions, and AI use patterns relate to learner achievement within a competence-based curriculum in an AI-powered environment. It further identified strategies for integrating AI to support competency attainment, academic performance, assessment outcomes, and learning outcomes while preserving the principles of CBE in Ugandan higher education institutions. A cross-sectional quantitative design was employed, involving academic staff ( n = 52) and students ( n = 513) from public and private universities in Uganda. Participants were recruited through convenience sampling using online platforms. Data were collected using structured questionnaires measuring institutional readiness, stakeholder perceptions, AI usage patterns, learner achievement, and pedagogical strategies for AI integration. Both descriptive and inferential statistics were analysed using the JASP statistical tool and Python-based data analysis tools. The findings revealed moderate institutional readiness for AI adoption, with technology recording the highest readiness (M = 3.2), followed by pedagogy (M = 2.9), while policy and governance readiness remained low (M = 2.4). Stakeholders perceived AI as supporting competency achievement (M = 4.1, 85%) and self-directed learning (M = 4.0, 80%), although concerns were raised regarding independent problem-solving (M = 3.6, 65%) and assessment authenticity (M = 3.8, 70%). Students reported frequent use of AI tools, particularly ChatGPT (81.1%), Gemini (56.8%), and Copilot (38.8%), primarily for concept clarification (89.2%), research (81.1%), and idea generation (70.3%). Correlation analysis revealed a moderate positive relationship between AI use frequency and academic performance ( r = 0.544), while chi-square analysis confirmed a significant association between AI use and academic performance (χ 2 = 241.898, p < 0.001). The study concludes that effective AI integration in CBE requires AI literacy training, lecturer capacity building, institutional policy frameworks, and competency-oriented assessment approaches to enhance learner achievement while preserving the integrity of competency development.

ظهور سریع هوش مصنوعی (AI)، آموزش عالی را از طریق آموزش در لحظه، یادگیری شخصی‌سازی‌شده و ترکیب پیشرفته دانش دگرگون می‌کند. در اوگاندا، پذیرش آموزش مبتنی بر شایستگی (CBE) بر آموزش یادگیرنده‌محور، تفکر انتقادی و توسعه مهارت‌های عملی تأکید دارد. در حالی که هوش مصنوعی فرصت‌هایی برای تقویت CBE فراهم می‌کند، استفاده بدون ساختار از آن ممکن است پژوهش مستقل، تفکر انتقادی و توسعه واقعی شایستگی را تضعیف کند. این مطالعه بررسی کرد که آمادگی نهادی، ادراک ذینفعان و الگوهای استفاده از هوش مصنوعی چگونه با پیشرفت یادگیرندگان در چارچوب برنامه درسی مبتنی بر شایستگی در محیطی مبتنی بر هوش مصنوعی مرتبط است. همچنین راهبردهایی را برای ادغام هوش مصنوعی به منظور حمایت از دستیابی به شایستگی، عملکرد تحصیلی، نتایج ارزیابی و نتایج یادگیری، در عین حفظ اصول CBE در مؤسسات آموزش عالی اوگاندا شناسایی کرد. یک طرح کمی مقطعی به کار گرفته شد که شامل اعضای هیئت علمی (n = 52) و دانشجویان (n = 513) از دانشگاه‌های دولتی و خصوصی اوگاندا بود. شرکت‌کنندگان از طریق نمونه‌گیری در دسترس با استفاده از بسترهای آنلاین جذب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته که آمادگی نهادی، ادراک ذینفعان، الگوهای استفاده از هوش مصنوعی، پیشرفت یادگیرندگان و راهبردهای آموزشی برای ادغام هوش مصنوعی را اندازه‌گیری می‌کرد، جمع‌آوری شد. هر دو آمار توصیفی و استنباطی با استفاده از ابزار آماری JASP و ابزارهای تحلیل داده مبتنی بر Python تحلیل شدند. یافته‌ها آمادگی متوسط نهادی برای پذیرش هوش مصنوعی را نشان داد، به طوری که فناوری بالاترین آمادگی (M = 3.2) و پس از آن آموزش (M = 2.9) را داشت، در حالی که آمادگی سیاست و حکمرانی پایین باقی ماند (M = 2.4). ذینفعان هوش مصنوعی را در حمایت از دستیابی به شایستگی (M = 4.1، ۸۵٪) و یادگیری خودراهبر (M = 4.0، ۸۰٪) مؤثر دانستند، اگرچه نگرانی‌هایی در مورد حل مسئله مستقل (M = 3.6، ۶۵٪) و اصالت ارزیابی (M = 3.8، ۷۰٪) مطرح شد. دانشجویان استفاده مکرر از ابزارهای هوش مصنوعی، به ویژه ChatGPT (۸۱.۱٪)، Gemini (۵۶.۸٪) و Copilot (۳۸.۸٪) را عمدتاً برای شفاف‌سازی مفاهیم (۸۹.۲٪)، پژوهش (۸۱.۱٪) و تولید ایده (۷۰.۳٪) گزارش کردند. تحلیل همبستگی رابطه مثبت متوسطی بین فراوانی استفاده از هوش مصنوعی و عملکرد تحصیلی (r = 0.544) نشان داد، در حالی که تحلیل کای-دو ارتباط معناداری بین استفاده از هوش مصنوعی و عملکرد تحصیلی (χ2 = 241.898، p < 0.001) را تأیید کرد. مطالعه نتیجه می‌گیرد که ادغام مؤثر هوش مصنوعی در CBE مستلزم آموزش سواد هوش مصنوعی، توانمندسازی اعضای هیئت علمی، چارچوب‌های سیاست نهادی و رویکردهای ارزیابی مبتنی بر شایستگی است تا پیشرفت یادگیرندگان را در عین حفظ یکپارچگی توسعه شایستگی ارتقا دهد.

Against the backdrop of the continuous advancement of inclusive education, kindergarten teachers have become crucial to determining whether the quality of preschool inclusive education can be effectively realized. However, existing studies have tended to examine teachers' attitudes, knowledge, or skills separately, with limited structural explanation of how deep-seated qualities, intrinsic motivation, and explicit practices jointly constitute teacher competency in preschool inclusive settings. This study integrated the Iceberg Model and the Onion Model to construct a five-dimensional framework of kindergarten teachers' inclusive education competency, including inclusive literacy, inclusive knowledge, inclusive motivation, teaching adjustment, and collaborative influence. A two-stage quantitative design was adopted. A self-developed 39-item questionnaire was finalized based on a pretest with 239 kindergarten teachers, and a formal survey was then conducted among 298 kindergarten teachers in Chongqing, China. The results showed that teachers' overall inclusive education competency was above the midpoint, but the five dimensions developed unevenly. Inclusive literacy and teaching adjustment were relatively higher, inclusive knowledge and inclusive motivation were close to the overall average, and collaborative influence was the weakest dimension. Further analyses indicated that backbone teachers and teachers who had received relevant training showed higher levels of competency. Teachers who had contact with children with special needs had higher mean scores across dimensions, but the differences were not statistically robust. Meanwhile, cumulative training duration did not show the expected positive relationship with overall competency, suggesting that training participation and training duration reflect different aspects of professional growth and that accumulated training hours cannot be equated with training quality. The findings indicate that kindergarten teachers' inclusive education competency is not a single reserve of knowledge or skills, but a composite structure comprising deepseated qualities, a knowledge base, intrinsic motivation, and practical abilities. This study provides empirical evidence from western China and offers implications for localized assessment, teacher support systems, and training improvement.

در بستر پیشرفت مستمر آموزش فراگیر، معلمان مهدکودک نقش کلیدی در تعیین تحقق مؤثر کیفیت آموزش فراگیر پیش‌دبستانی ایفا می‌کنند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً نگرش‌ها، دانش یا مهارت‌های معلمان را به طور جداگانه بررسی کرده‌اند و توضیح ساختاری محدودی درباره این‌که چگونه ویژگی‌های عمیق، انگیزش درونی و عملکردهای آشکار به طور مشترک شایستگی معلمان در محیط‌های فراگیر پیش‌دبستانی را شکل می‌دهند، ارائه داده‌اند. این مطالعه با ادغام مدل کوه یخ و مدل پیازی، چارچوبی پنج‌بعدی از شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر شامل سواد فراگیر، دانش فراگیر، انگیزش فراگیر، تعدیل تدریس و تأثیر همکاری را تدوین کرد. طرح پژوهش کمی دو مرحله‌ای اتخاذ شد. پرسشنامه‌ای ۳۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران تدوین شده بود، بر اساس پیش‌آزمون با ۲۳۹ معلم مهدکودک نهایی شد و سپس پیمایش اصلی در میان ۲۹۸ معلم مهدکودک در چونگ‌کینگ، چین انجام گرفت. نتایج نشان داد که شایستگی کلی معلمان در آموزش فراگیر بالاتر از نقطه میانی بود، اما پنج بعد توسعه‌یافته به طور یکنواخت رشد نکرده بودند. سواد فراگیر و تعدیل تدریس نسبتاً بالاتر بودند، دانش فراگیر و انگیزش فراگیر نزدیک به میانگین کلی بودند و تأثیر همکاری ضعیف‌ترین بعد بود. تحلیل‌های بیشتر نشان داد که معلمان کلیدی و معلمانی که آموزش مرتبط دریافت کرده بودند، سطوح بالاتری از شایستگی را نشان دادند. معلمانی که با کودکان دارای نیازهای ویژه تماس داشتند، میانگین نمرات بالاتری در ابعاد مختلف داشتند، اما تفاوت‌ها از لحاظ آماری معنادار نبود. همچنین، مدت تجمعی آموزش رابطه مثبت مورد انتظار با شایستگی کلی را نشان نداد که این امر نشان می‌دهد مشارکت در آموزش و مدت آموزش جنبه‌های متفاوتی از رشد حرفه‌ای را منعکس می‌کند و ساعات تجمعی آموزش را نمی‌توان معادل کیفیت آموزش دانست. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر صرفاً ذخیره‌ای از دانش یا مهارت نیست، بلکه ساختاری مرکب متشکل از ویژگی‌های عمیق، بنیان دانشی، انگیزش درونی و توانایی‌های عملی است. این مطالعه شواهد تجربی از غرب چین ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای ارزیابی بومی، نظام‌های حمایت از معلمان و بهبود آموزش دارد.

Objectives Students’ well-being is a critical indicator of their academic performance, pro-social behavior, and future development. Students’ perceived relationships with parents, teachers, and peers, along with their sense of school belonging, are significantly associated with their well-being. This study aimed to examine whether students’ sense of school belonging mediates the relationship between perceived parent–teacher–student relationship and well-being. The study also explored whether there were differences between primary and secondary school students on the main dimensions. Methods Data were obtained from the Organisation for Economic Co-operation and Development Survey on Social and Emotional Skills, which included responses from 6,742 students in Suzhou, China (3,508 Grade 4 and 3,234 Grade 10 students). A t -test was used to determine whether any differences existed in the five dimensions between students in Grades 4 and 10. Correlation and regression analyses were used to analyze the relationship between different variables. Structural equation modeling with a bootstrap resampling procedure was employed to test the mediation model. Results The findings showed that primary school students reported positive relationships with parents and peers, greater overall well-being, and a stronger sense of school belonging than secondary school students. However, they reported less positive relationships with their teachers. After controlling for other variables, the findings indicated that students’ perceived parent–teacher–student relationships and sense of school belonging were positively and significantly related with students’ well-being. These four dimensions collectively explain 44.8% of the variation in the differences in students’ sense of well-being. The results of the bootstrap mediation analysis showed that students’ sense of school belonging significantly partially mediated the relationship between perceived parent-teacher-student relationships and well-being. Conclusion Well-being serves as an important indicator that is positively associated with students’ current learning and development and may be relevant to their future success. This study provides empirical evidence that a sense of school belonging serves as a key mediating mechanism through which perceived parent-teacher-student relationships translate into students’ well-being, extending the application of belongingness theory and self-determination theory within the Chinese educational context. It is imperative for school authorities, teachers, and parents to create a learning environment that promotes students’ aspirations, well-being, and academic development.

اهداف: بهزیستی دانش‌آموزان شاخصی حیاتی برای عملکرد تحصیلی، رفتارهای اجتماعی مثبت و رشد آینده آن‌ها است. روابط ادراک‌شده دانش‌آموزان با والدین، معلمان و همسالان، همراه با احساس تعلق به مدرسه، به طور معناداری با بهزیستی آن‌ها مرتبط است. هدف این مطالعه بررسی این بود که آیا احساس تعلق به مدرسه نقش میانجی‌گری در رابطه بین روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و بهزیستی ایفا می‌کند یا خیر. همچنین، تفاوت‌های بین دانش‌آموزان ابتدایی و متوسطه در ابعاد اصلی مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش مهارت‌های اجتماعی و هیجانی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) به دست آمد که شامل پاسخ‌های ۶٬۷۴۲ دانش‌آموز در سوژو، چین (۳٬۵۰۸ دانش‌آموز پایه چهارم و ۳٬۲۳۴ دانش‌آموز پایه دهم) بود. برای تعیین وجود تفاوت در پنج بعد بین دانش‌آموزان پایه چهارم و دهم، از آزمون t استفاده شد. برای تحلیل رابطه بین متغیرهای مختلف، از تحلیل همبستگی و رگرسیون استفاده گردید. مدل‌یابی معادلات ساختاری با روش بوت‌استرپ برای آزمون مدل میانجی‌گری به کار رفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که دانش‌آموزان ابتدایی روابط مثبت‌تری با والدین و همسالان، بهزیستی کلی بالاتر و احساس تعلق به مدرسه قوی‌تری نسبت به دانش‌آموزان متوسطه گزارش کردند. با این حال، آن‌ها روابط مثبت کمتری با معلمان خود گزارش نمودند. پس از کنترل سایر متغیرها، یافته‌ها نشان داد که روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و احساس تعلق به مدرسه به طور مثبت و معناداری با بهزیستی دانش‌آموزان مرتبط است. این چهار بعد به طور جمعی ۴۴٫۸٪ از واریانس تفاوت‌های احساس بهزیستی دانش‌آموزان را تبیین می‌کنند. نتایج تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ نشان داد که احساس تعلق به مدرسه به طور معناداری به صورت جزئی نقش میانجی‌گری در رابطه بین روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و بهزیستی ایفا می‌کند. نتیجه‌گیری: بهزیستی به عنوان شاخصی مهم مطرح است که با یادگیری و رشد فعلی دانش‌آموزان ارتباط مثبت دارد و ممکن است برای موفقیت آینده آن‌ها نیز حائز اهمیت باشد. این مطالعه شواهد تجربی ارائه می‌دهد که احساس تعلق به مدرسه به عنوان سازوکار میانجی‌گری کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز به بهزیستی دانش‌آموزان منتهی می‌شود و کاربرد نظریه تعلق و نظریه خودتعیین‌گری را در بستر آموزشی چین گسترش می‌دهد. ضروری است که مسئولان مدرسه، معلمان و والدین محیط یادگیری‌ای فراهم کنند که موجب ارتقای انگیزه، بهزیستی و رشد تحصیلی دانش‌آموزان شود.