norms

ABSTRACT Character development at the elementary school level plays an important role in shaping students’ attitudes and behaviors in accordance with educational values. This study aims to describe the role of teachers in fostering discipline, responsibility, compliance with norms, and fulfillment of obligations through Pancasila Education among fourth-grade students at UPTD SD Negeri 077272 Lolofaoso Tabaloho. This study employed a qualitative approach with a descriptive design. Data were collected through interviews, observations, and documentation, involving the school principal as the key informant, the fourth-grade teacher as the main informant, and three students selected through purposive sampling as additional informants. Data analysis consisted of data collection, data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The findings indicate that teachers foster character development by integrating character values into classroom instruction and daily school routines. These efforts are implemented through role modeling, guidance, appreciation, motivation, assignments, and the enforcement of school rules to cultivate discipline, responsibility, compliance with norms, and fulfillment of obligations. Thus, Pancasila Education serves as a means of character development through role modeling and habituation, encouraging students to apply these values in their daily lives. ABSTRAK Pembinaan karakter pada jenjang sekolah dasar berperan dalam membentuk sikap dan perilaku siswa sesuai nilai-nilai pendidikan. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan peran guru dalam membina karakter disiplin, tanggung jawab, kepatuhan terhadap norma, dan pelaksanaan kewajiban melalui pembelajaran Pendidikan Pancasila pada siswa kelas IV UPTD SD Negeri 077272 Lolofaoso Tabaloho. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan jenis deskriptif. Data dikumpulkan melalui wawancara, observasi, dan dokumentasi dengan kepala sekolah sebagai informan kunci, guru kelas IV sebagai informan utama, serta tiga siswa yang dipilih melalui purposive sampling sebagai informan tambahan. Analisis data meliputi pengumpulan data, reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa guru membina karakter melalui integrasi nilai-nilai karakter dalam pembelajaran dan pembiasaan di sekolah. Upaya tersebut diwujudkan melalui keteladanan, bimbingan, apresiasi, motivasi, pemberian tugas, serta penerapan tata tertib untuk melatih kedisiplinan, tanggung jawab, kepatuhan terhadap norma, dan pelaksanaan kewajiban. Dengan demikian, pembelajaran Pendidikan Pancasila menjadi sarana pembinaan karakter melalui keteladanan dan pembiasaan yang mendorong siswa menerapkan nilai-nilai tersebut dalam kehidupan sehari-hari.

Character education is an important foundation for preparing preservice teachers. However, the internalization of moral values does not necessarily entail the ability to make ethical decisions in professional practice. This article aims to synthesize the conceptual relationships among character education, moral development, professional identity, and professional ethics among preservice teachers and formulate a framework for strengthening teacher education. The study employed an integrative literature review involving targeted searches for major theoretical works and scholarly articles on character education, moral reasoning, teachers’ professional ethics, and preservice teacher education. The literature was analyzed thematically by comparing theoretical foundations, research contexts, findings, and pedagogical implications. The synthesis indicates that the transition from personal character to professional ethics is a nonlinear process integrating five mechanisms: recognition of values and moral sensitivity, role modeling, reasoning through ethical dilemmas, guided reflection during field placements, and an institutional culture consistent with ethical values. The synthesis also identifies a gap between ethical knowledge and the ability to apply moral concepts explicitly when considering conflicts between values. These findings underscore the need for ethics education that connects an understanding of norms with reasoning practice and reflection on professional experiences. This article proposes a Character–Professional Ethics Transition Model linking value internalization, moral reasoning, professional identity formation, and accountable ethical action. In practical terms, the framework may guide the integration of learning based on ethical dilemmas, reflection on field placements, and the strengthening of institutional culture into preservice teacher education. The proposed model requires empirical testing, particularly through longitudinal research in Indonesian teacher education contexts.

Although knowledge and stigma about suicide are important factors in suicide prevention, there are no validated instruments available in Hungary. Our goal was to validate the Literacy of Suicide Scale—Short Form (LOSS-SF) and the Stigma of Suicide Scale—Short Form (SOSS-SF) in Hungarian. An anonymous online survey was administered to a self-selected online convenience sample of 954 participants of 38.0 years (SD: 14.8) of age. Our study used a descriptive, correlational, cross-sectional design. Confirmatory factor analysis results indicate a good model fit for a three-factor structure of the SOSS-SF scale. Invariance testing revealed that the scale is valid across gender, age and former suicide ideation. LOSS-SF had an acceptable unidimensional model fit as a two-parameter logistic (2PL) IRT (Item Response Theory) based survey, and results showed good infit–outfit with appropriate item discrimination and difficulty measures. The results show that the two instruments show sound psychometric properties and construct validity within this sample. While the Hungarian versions of the SOSS-SF and the LOSS-SF provide useful tools for assessing suicide stigma and suicide literacy in research settings, further validation on nationally representative samples may be required in case population-level norms are needed to inform national policy-makers.

Moral education of the individual is a complex and multifaceted process that includes pedagogical and social phenomena. However, the process of moral education is to some extent autonomous. Moral education is effectively carried out only as a holistic pedagogical process that meets the norms of universal morality, the organization of all life and student life, including modern youth. As well as activities, relationships, communication, taking into account their age and individual characteristics. The result of a holistic process is the formation of a morally whole personality, in the unity of its consciousness, moral feelings, conscience, moral will, skills, habits, socially valuable behavior. Moral education includes: the formation of students’ awareness of their connection with society, dependence on it, the need to coordinate their behavior with the interests of society; familiarization with moral ideals, requirements of society, proof of their legitimacy and reasonableness; transformation of moral knowledge into moral beliefs, creation of a system of these beliefs; formation of stable moral feelings, high culture of behavior as one of the main manifestations of respect for people; formation of moral skills. The content of education is understood as a system of knowledge, beliefs, skills, qualities and personality traits, stable behavioral habits that students should possess in accordance with the set goals and objectives. In today’s rapidly changing world, the ability to be independent and self-sufficient is increasingly recognized as a vital skill for success in various areas of life, including education. This is especially true for first-year university students, as they transition from the structured environment of high school to the more autonomous and demanding world of higher education. Developing independence skills in these students is crucial for their adaptation to the university environment and overall personal and academic growth. The concept of independence encompasses various aspects, including the development of autonomy and the development of skills that enable students to navigate the complexities of university life. Autonomy refers to the ability to make decisions, take initiative, and act independently, while the development of independence skills involves acquiring the necessary competencies to function effectively in the educational environment. The state of knowledge regarding the development of independence skills in first-year students is an area of ongoing research. Understanding the factors that contribute to the development of independence in students is essential for supporting them during this transition and enriching their overall educational experience.

Despite the recognized importance of youth participation in agricultural production for food security, Cash crop production and rural development, its engagement among youth in Tanzania remains remarkably low. In Badugu Ward, Bariadi District, for instance, only about 30% of youth participate in agricultural production despite abundant family land. This study explored the influence of land inheritance systems on youth participation in agricultural production in Badugu Ward, Bariadi District in Simiyu Region, Tanzania. Employing a qualitative research approach, the study focuses on the lived experiences of thirty (30) youth participants selected through purposive sampling. Data were collected through interviews, Focus Group Discussions and observation, analyzed thematically following Braun and Clarke's (2006) six-step framework. Findings reveal that decisions are heavily influenced by elders authority, clan norms and gendered inheritance practices, where the credibility of family elders and the rigidity of cultural norms significantly shape youth access to land. Notably, social pressures, particularly from elders and male family members, discourage youth, especially women, from claiming land. Recommendations emphasize enhancing community engagement through consistent communication, education initiatives, and leveraging peer testimonials to foster trust and mitigate uncertainty about land transfer. Overall, the study highlights the complexity of socio-cultural dynamics in agricultural land access and suggests that effective strategies for promoting youth participation must address these collective influences.

علی‌رغم اهمیت شناخته‌شده مشارکت جوانان در تولید کشاورزی برای امنیت غذایی، تولید محصولات زراعی پول‌ساز و توسعه روستایی، مشارکت جوانان در تانزانیا به‌طور قابل‌توجهی پایین است. برای نمونه، در واد بدوگو، منطقه باریادی، تنها حدود ۳۰٪ از جوانان در تولید کشاورزی مشارکت دارند، با وجود زمین‌های خانوادگی فراوان. این پژوهش تأثیر سیستم‌های ارث‌بری زمین بر مشارکت جوانان در تولید کشاورزی را در واد بدوگو، منطقه باریادی، در منطقه سیمییو، تانزانیا بررسی کرد. این مطالعه با به‌کارگیری رویکرد پژوهش کیفی، بر تجربیات زیسته سی (۳۰) شرکت‌کننده جوان که از طریق نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند، تمرکز دارد. داده‌ها از طریق مصاحبه، بحث‌های گروهی متمرکز و مشاهده جمع‌آوری و با دنبال کردن چارچوب شش‌مرحله‌ای براون و کلارک (۲۰۰۶) به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تصمیم‌گیری‌ها به‌شدت تحت تأثیر اقتدار بزرگان، هنج‌های قومی و شیوه‌های ارث‌بری جنسیت‌محور است، جایی که اعتبار بزرگان خانواده و انعطاف‌ناپذیری هنج‌های فرهنگی به‌طور قابل‌توجهی دسترسی جوانان به زمین را شکل می‌دهند. به‌طور قابل‌توجهی، فشارهای اجتماعی، به‌ویژه از سوی بزرگان و اعضای مرد خانواده، از جوانان، به‌ویژه زنان، برای مطالبه زمین باز می‌دارد. توصیه‌ها بر افزایش مشارکت جامعه از طریق ارتباطات مستمر، ابتکارات آموزشی و بهره‌گیری از گواهی‌های همتایان برای تقویت اعتماد و کاهش عدم قطعیت درباره انتقال زمین تأکید دارند. در مجموع، این مطالعه پیچیدگی پویایی‌های اجتماعی-فرهنگی در دسترسی به زمین‌های کشاورزی را برجسته می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که راهبردهای مؤثر برای ترویج مشارکت جوانان باید این تأثیرات جمعی را مورد توجه قرار دهد.

Academic achievement in higher education is associated not only with individual and instructional factors but also with students' social environment. However, evidence on peer environments among Social Studies Education students in Indonesia remains limited, particularly regarding how peer interactions are experienced in academic contexts. This study examines the relationship between peer environment and academic achievement among pre-service Social Studies teachers at the Social Studies Education Study Program, Faculty of Education and Teacher Training, State Islamic University of Maulana Malik Ibrahim Malang. A sequential explanatory mixed-methods design was used. The quantitative phase involved 220 students from a population of 488 students in the 2023, 2024, and 2025 cohorts and was analyzed using PLS-SEM. The qualitative phase involved semi-structured interviews with 15 students selected purposively from the quantitative phase. The quantitative results indicated a positive and statistically significant association between peer environment and academic achievement (β = 0.145; t = 2.123; p = 0.034), although the effect size was small (f² = 0.014) and the model explained 1.5% of the variance in academic achievement (R² = 0.015). The qualitative findings identified four themes: academic behavior modeling, socio-academic support, group learning norms, and positive competitive drive. Together, the findings suggest that peer environment is a contextual factor associated with academic achievement through students' academic behaviors and interactions, rather than a dominant determinant of GPA. The study extends the application of Peer Influence Theory to pre-service Social Studies teacher education by highlighting the academic orientation and quality of peer interactions.

Shared Reading (SR) is a communal well-being intervention in which a literary text is read aloud and discussed in a group. A form of emotion-centred close reading, SR emerged as a reaction against elitist academic norms and was developed in an attempt to emotionalise and democratise literary study by moving it outside of the confines of the university. This theoretical essay argues that humanities and social science lecturers might benefit from introducing SR praxis into their classes. Each section analyses an aspect of SR through emotionally engaged (hooks, Palmer), relational (Hickey, Riddle, Gravett), and critical (Freire) pedagogical and theoretical lenses, arguing that SR serves many of the aspirations of these pedagogies. I then consider how SR might be implemented in an academic setting and the kind of adaptations that might be necessary. This essay is a thought experiment which I hope will lay the groundwork for a more sustained and applied experiment in SR. Throughout, I argue that infusing SR into university settings has the potential to positively benefit student well-being and academic performance.

Background Warship crews live and work for extended periods in confined spaces, separated from their families and exposed to high operational demands. While psychosocial risks in naval and maritime work are increasingly documented, little is known about how sailors collectively organize, regulate, and adapt their daily activity aboard combat vessels. To our knowledge, no psychological study has documented collective activity in situ aboard a French warship. Objective Document sailors’ professional practices, collective dynamics, and psychosocial aspects in situ during an eight-day embarkation aboard a French multi-mission frigate. Method This is a descriptive and qualitative study, of the experience report type, carried out in March 2026 during an eight-day embarkation aboard a French Navy European Multi-Mission Frigate taking part in a high-intensity exercise in the Atlantic. Data were collected through unstructured participant observation, from an observer-as-participant position. Inductive analysis drew on grounded theory and work psychology literature. Results Three mechanisms emerged. First, rank-based messes provided spaces for peer interaction, informal regulation, and the expression of tensions. Second, sailors used situational leeway to adapt their activity to operational constraints and develop practical solutions. Third, interactions between experienced and less experienced sailors supported the transmission of knowledge, practices, and norms, contributing to collective memory and professional continuity. Conclusion These findings illustrate how professional practices, collective dynamics, and psychosocial aspects are intertwined in sailors’ daily activity aboard a French warship. Informal collective spaces, opportunities to adapt work activity, and the transmission of the professional genre between experienced sailors and newcomers support professional activity.

Abstract Importance Bullying is increasingly understood as a social process in which peers influence whether it persists. Anti-bullying policies and programs often encourage bystanders to intervene directly, yet direct defending can carry social costs for defenders, and evidence that it reduces later victimization is mixed. Some interventions already target the peer rewards that sustain bullying, but participant-role classifications tend to absorb deliberate non-reinforcement into outsider behavior or passive bystanding. Objective This paper argues that withdrawing social reinforcement, the deliberate withholding of social rewards that peers confer on bullying, such as attention, approval, amplification, or audience participation, should be conceptualized as a distinct bystander response. Methods This conceptual analysis draws on the social-ecological framework, participant role theory, social cognitive theory, and evidence that the outsider category is internally heterogeneous. Results Withdrawing social reinforcement is functionally positive when it reflects a refusal to endorse bullying and reduces the social rewards available to the student who bullies. It differs from uninvolved passivity in intent and social function, and from indirect defending in primary target, because these responses act on different points in the social process of bullying. When enacted collectively, it may also signal reduced peer endorsement of bullying and shift perceived peer norms. Conclusions Helpful bystander responding should not be defined only by direct intervention. Bystanders can also target the social rewards that sustain bullying, and responses grouped as passive bystanding differ in whether they sustain or withhold those rewards. Future research should test whether withdrawing social reinforcement can be reliably distinguished from uninvolved passivity and indirect defending, and whether it reduces reinforcement for students who bully. Implications for Practice Withdrawing social reinforcement requires less public confrontation than direct defending, offering students who cannot or will not confront the student who bullies another way to respond. Schools can teach this method as an explicit option alongside upstanding.

Background Psychedelic retreats are increasingly used to promote wellbeing outside clinical settings, yet the psychological processes associated with sustained improvements in wellbeing remain poorly understood. From a public mental health perspective, identifying mechanisms that support positive mental health beyond symptom reduction is of growing importance. Methods This naturalistic longitudinal study followed 173 participants attending guided psilocybin retreats conducted within a structured framework of preparation, dosing, and integration. Mental wellbeing was reported before the retreat and across a 12-month follow-up period. Longitudinal changes were examined using linear mixed-effects models. Mediation analyses investigated whether changes in connectedness, neuroticism (anxiety facet), spiritual transcendence, and absorption were associated with changes in wellbeing. Mystical-type experiences were examined as potential predictors of these psychological changes. Results Participants reported substantial and sustained improvements in mental wellbeing over 12 months, moving from levels below Swedish population norms at baseline toward comparable levels at follow-up. Connectedness showed the strongest statistical association with improvements in wellbeing and accounted for the largest proportion of variance in wellbeing change, followed by reductions in the anxiety facet of neuroticism and absorption. Spiritual transcendence was associated with wellbeing improvements when examined separately but did not retain unique effects in the multiple mediation model. More intense mystical-type experiences predicted greater increases in connectedness, spirituality, and absorption, as well as greater reductions in neuroticism (trait anxiety). The association between mystical experiences and wellbeing was substantially attenuated when connectedness was included in the model, suggesting that connectedness may act as a candidate mediator linking mystical-type experiences to longer-term wellbeing, though the observational design precludes causal inference. Conclusions These findings extend prior work on psychedelic-assisted therapy to naturalistic retreat settings, suggesting that connectedness may represent a key psychological process linking psychedelic retreat experiences to sustained improvements in mental wellbeing. From a public mental health perspective, the results highlight the potential importance of social and relational factors in promoting wellbeing beyond the treatment of mental illness. Future controlled studies are needed to clarify the relative contributions of psychedelic, social, and contextual components.

Professional speech culture is an essential component of teacher preparation, yet university courses in this area often emphasize normative linguistic knowledge without sufficiently integrating its application to authentic pedagogical communication. This study aimed to preliminarily adapt and evaluate the Teacher's Speech Culture course for pre-service Kazakh language teachers by strengthening the integration of normative-linguistic, communicative-pragmatic, discursive, and interactive components of professional speech competence. A single-group pre-test–post-test design was used. Initially, 180 students were recruited from two higher education institutions in southern Kazakhstan; 156 completed all stages and were included in the final analysis. The adapted course combined theoretical instruction with professionally oriented communicative situations, independent construction of professional utterances, interactive tasks, and reflective analysis of speech behaviour. Professional speech competence was assessed before and after the course using diagnostic and performance-based measures. The assessment demonstrated satisfactory internal consistency (Cronbach's α = 0.86). Data were examined using pre-test -post-test comparisons and path analysis. Overall professional speech competence increased from M = 7.84 (SD = 1.62) to M = 9.72 (SD = 1.48), t (155) = 11.46, p < 0.001, Cohen's d = 0.92. Significant improvements were also observed across the normative-linguistic, communicative-pragmatic, discursive, and interactive components. Path analysis indicated that the ability to analyse professional communicative situations had the strongest direct association with professional speech competence. Professional speech competence was also positively associated with speech self-control and flexibility of professional speech behaviour. The findings provide preliminary empirical support for a practice-oriented adaptation of the Teacher's Speech Culture course that connects knowledge of language norms with contextual analysis, independent speech production, and regulation of professional communication. Given the absence of a separate control group, the observed changes should be interpreted as pre-test–post-test differences associated with course participation rather than evidence of a causal intervention effect. Further controlled studies involving broader samples are required to evaluate the effectiveness and generalizability of the adapted course.

This study analyzes the role of Islamic Religious Education (IRE) teachers' exemplary behavior in shaping students' discipline and compliance with school rules. Previous studies show that teacher modeling supports discipline, but their findings remain scattered across school levels and research designs, and few explain how exemplary behavior works as a mechanism of observational learning that links discipline and rule compliance. This study uses a qualitative literature study in the form of an integrative review. Thirteen empirical studies published between 2019 and 2026, consisting of journal articles and undergraduate theses on IRE teachers and student discipline in Indonesian schools and madrasahs, were selected through explicit inclusion criteria and analyzed thematically through data condensation, data display, and conclusion drawing. The synthesis identifies four forms of exemplary behavior: punctuality, compliance with rules and neat appearance, religious practice, and courteous interaction. Teachers reinforce these forms through habituation, persuasive advice, educative reinforcement, and collaboration with parents and other school staff. School policy, consistent rule enforcement, and parental involvement support exemplary behavior, while weak supervision, peer influence, and diverse family backgrounds hinder it. Read through Bandura's social learning theory, exemplary behavior operates through direct modeling, value internalization through consistency, and classroom social norms. The study concludes that teacher exemplary behavior is a central but not sole factor in student discipline and works best when the whole school applies rules consistently.

این مطالعه نقش رفتار الگویی معلمان آموزش دینی اسلامی (IRE) را در شکل‌دهی به انضباط و تبعیت دانش‌آموزان از قوانین مدرسه تحلیل می‌کند. پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند که الگوگیری از معلم از انضباط حمایت می‌کند، اما یافته‌های آن‌ها در سطوح مختلف مدرسه و طرح‌های پژوهشی پراکنده است و معدودی توضیح می‌دهند که رفتار الگویی چگونه به عنوان سازوکاری از یادگیری مشاهده‌ای، پیونددهنده انضباط و تبعیت از قوانین عمل می‌کند. این مطالعه با استفاده از روش مطالعه کیفی ادبیات به صورت مرور تلفیقی انجام شده است. سیزده مطالعه تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۶، شامل مقالات علمی و پایان‌نامه‌های کارشناسی درباره معلمان IRE و انضباط دانش‌آموزان در مدارس و مدارس دینی اندونزی، از طریق معیارهای ورود صریح انتخاب و به صورت تماتیک از طریق تلخیص داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. سنتز انجام‌شده چهار شکل از رفتار الگویی را شناسایی می‌کند: وقت‌شناسی، تبعیت از قوانین و ظاهر آراسته، عمل به مناسک دینی و تعامل مودبانه. معلمان این اشکال را از طریق عادت‌دهی، توصیه‌های ترغیبی، تقویت آموزشی و همکاری با والدین و سایر کارکنان مدرسه تقویت می‌کنند. سیاست مدرسه، اجرای منسجم قوانین و مشارکت والدین از رفتار الگویی حمایت می‌کند، در حالی که نظارت ضعیف، تأثیر همسالان و پیشینه‌های خانوادگی متنوع مانع آن می‌شود. با خوانش نظریه یادگیری اجتماعی بندورا، رفتار الگویی از طریق الگوگیری مستقیم، درونی‌سازی ارزش‌ها از طریق تداوم و هنجارهای اجتماعی کلاس عمل می‌کند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که رفتار الگویی معلم عامل مرکزی اما نه یگانه در انضباط دانش‌آموزان است و زمانی بهترین کارکرد را دارد که کل مدرسه قوانین را به طور منسجم اجرا کند.

This case study attempts to examine vulnerable narcissism through an in depth analy-sis of one adult male participant showing narcissistic traits without a formal clinical di-agnosis. Using a blind assessment approach, the participant completed the Self Con-cept Questionnaire, the Adjustment Inventory, and the Maudsley Personality Inventory, alongside semi structured interviews and behavioral observation, allowing indirect as-sessment of self concept, adjustment, and neuroticism without revealing the study's focus on narcissism. Psychodynamic and behaviorist frameworks were used to trace the participant's developmental history, including sibling comparison, high parental crit-icism, restrictive gender norms modeled within the family, and unmet academic aspira-tions within a competitive Indian secondary education system. Findings revealed a con-sistent pattern of reflexive devaluation in response to even minor perceived threats, fre-quently triggered by unprompted comparisons to others' achievements, alongside marked deficits in empathy and pronounced beliefs about entitlement to power and control. Gender based devaluation emerged as a distinct pattern, linked to the partici-pant's family history. These findings are discussed in relation to the broader literature on vulnerable narcissism, which has been comparatively understudied relative to grandiose narcissism, particularly regarding its expression in everyday, low stakes so-cial interactions rather than major relational threats.

این مطالعه‌ی موردی تلاش دارد تا نارسیسیسم آسیب‌پذیر را از طریق تحلیل عمیق یک شرکت‌کننده‌ی مرد بزرگسال که ویژگی‌های نارسیسیستی را بدون تشخیص بالینی رسمی نشان می‌دهد، مورد بررسی قرار دهد. با استفاده از رویکرد ارزیابی کور، شرکت‌کننده پرسشنامه‌ی خودپنداره، فهرست سازگاری و پرسشنامه‌ی شخصیت مودزلی را تکمیل کرد و همچنین مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مشاهده‌ی رفتاری انجام شد که امکان ارزیابی غیرمستقیم خودپنداره، سازگاری و روان‌رنجوری را بدون افشای تمرکز مطالعه بر نارسیسیسم فراهم ساخت. چارچوب‌های روان‌پویشی و رفتارگرایانه برای بررسی تاریخچه‌ی رشد شرکت‌کننده، از جمله مقایسه با خواهر و برادر، انتقاد شدید والدین، هنجارهای جنسیتی محدودکننده در خانواده و آرزوهای تحصیلی برآورده‌نشده در نظام آموزش متوسطه‌ی رقابتی هند به کار گرفته شد. یافته‌ها الگوی ثابتی از بی‌ارزش‌سازی بازتابی در پاسخ به حتی تهدیدهای ادراک‌شده‌ی جزئی را نشان داد که اغلب با مقایسه‌های ناخواسته با دستاوردهای دیگران تحریک می‌شد، همراه با کمبودهای آشکار در همدلی و باورهای برجسته درباره‌ی استحقاق قدرت و کنترل. بی‌ارزش‌سازی مبتنی بر جنسیت به عنوان الگویی متمایز ظاهر شد که با تاریخچه‌ی خانوادگی شرکت‌کننده مرتبط بود. این یافته‌ها در ارتباط با ادبیات گسترده‌تر درباره‌ی نارسیسیسم آسیب‌پذیر که نسبت به نارسیسیسم بزرگ‌منشانه کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است، به ویژه در خصوص بروز آن در تعاملات اجتماعی روزمره و کم‌خطر به جای تهدیدهای عمده‌ی رابطه‌ای، مورد بحث قرار می‌گیرد.

Elementary school students' limited conceptual grasp of norms, rights, and obligations within Pancasila Education has prompted the search for more contextual, culturally grounded instructional strategies. This study examines the extent to which the Value Clarification Technique (VCT), enriched with values drawn from the Malay Tunjuk Ajar tradition, influences conceptual understanding among 33 sixth-grade students of Class VI B, Tahfidz Umar bin Khattab Islamic School, Pekanbaru. A pre-experimental one-group design with pre- and post-treatment measurement was applied, using a 20-item multiple-choice instrument. Data processing involved a Shapiro-Wilk normality test on the difference scores, N-Gain calculation to capture the magnitude of change, and a Paired Sample t-Test to examine mean differences. Findings revealed a mean score increase from 88.79 to 93.64, with t=2.889 at df=32 and a significance level of 0.007 (<0.05), leading to rejection of the null hypothesis. The extent of improvement is reflected in an average N-Gain of 0.443 (moderate category) and an effect size (Cohen's d) of 0.503. These results affirm that embedding Malay Tunjuk Ajar values within the VCT model meaningfully contributes to strengthening elementary students' conceptual understanding of norms, rights, and obligations.

درک مفهومی محدود دانش‌آموزان دبستانی از هنجارها، حقوق و وظایف در چارچوب آموزش پانچاسیلا، جست‌وجوی راهبردهای آموزشی زمینه‌مند و مبتنی بر فرهنگ را ضروری ساخته است. این پژوهش به بررسی میزان تأثیر تکنیک تبیین ارزش‌ها (Value Clarification Technique یا VCT) که با ارزش‌های برگرفته از سنت مالایی Tunjuk Ajar غنی شده است، بر درک مفهومی ۳۳ دانش‌آموز پایه ششم کلاس VI B مدرسه اسلامی Tahfidz Umar bin Khattab در Pekanbaru می‌پردازد. طرح پژوهش از نوع پیش‌آزمایشی تک‌گروهی با اندازه‌گیری پیش و پس از مداخله بود و از یک ابزار چندگزینه‌ای ۲۰ سؤالی استفاده شد. پردازش داده‌ها شامل آزمون نرمالیتی Shapiro-Wilk بر تفاوت نمرات، محاسبه N-Gain برای سنجش میزان تغییر و آزمون t زوجی برای بررسی تفاوت میانگین‌ها بود. یافته‌ها نشان داد میانگین نمرات از ۸۸.۷۹ به ۹۳.۶۴ افزایش یافته است و مقدار t=2.889 با df=32 و سطح معناداری ۰.۰۰۷ (<۰.۰۵) به دست آمد که منجر به رد فرض صفر شد. میزان بهبود در N-Gain متوسط برابر با ۰.۴۴۳ و اندازه‌ی اثر (Cohen's d) برابر با ۰.۵۰۳ منعکس شده است. این نتایج تأیید می‌کند که ادغام ارزش‌های Tunjuk Ajar مالایی در مدل VCT به طور معناداری به تقویت درک مفهومی دانش‌آموزان دبستانی از هنجارها، حقوق و وظایف کمک می‌کند.

Athletes experience mental health difficulties at rates comparable to or exceeding those of the general population, yet disclosure and help-seeking are often constrained by stigma and performance-oriented norms. This study evaluated a brief, retired-athlete–led, team-embedded mental health literacy (MHL) session and examined changes in MHL, perceived psychological safety, and help-seeking intention among athletes from two Japanese competitive sport teams in the women’s category. Thirty-four athletes (badminton, volleyball) attended a 90-min session integrating psychoeducation and facilitated team dialogue delivered by retired athletes who had completed facilitator training in mental health literacy. Using a single-group pre–post–2-month follow-up design, outcomes were assessed at baseline, immediately post-session, and follow-up. Mixed-effects models estimated change over time, with exploratory stratification by baseline psychological strain measured with the Athlete Psychological Strain Questionnaire (APSQ). MHL improved from baseline to post-session and remained higher at follow-up (standardised mean changes of 0.72 and 0.65, respectively). Perceived psychological safety also increased and was maintained (0.65 and 0.59). Exploratory subgroup estimates varied by baseline strain, although time × strain-group interactions were not statistically significant. The proportion endorsing likely/very likely help-seeking increased descriptively (41%, 53%, 50%) but showed no clear time effects. These preliminary findings support further controlled and implementation-oriented evaluation of retired-athlete–led delivery and downstream help-seeking behaviour.

ورزشکاران با نرخ‌هایی مشابه یا حتی بالاتر از جمعیت عمومی با مشکلات سلامت روان مواجه می‌شوند، اما افشاگری و جستجوی کمک اغلب به دلیل انگ و هنجارهای عملکردمحور محدود می‌شود. این مطالعه یک جلسه کوتاه سواد سلامت روان (MHL) با هدایت ورزشکار بازنشسته و تیم‌محور را ارزیابی کرده و تغییرات در MHL، ایمنی روان‌شناختی ادراک‌شده و قصد جستجوی کمک را در میان ورزشکاران دو تیم ورزشی رقابتی زنانه ژاپنی بررسی کرد. سی‌وچهار ورزشکار (بدمینتون، والیبال) در یک جلسه ۹۰ دقیقه‌ای شرکت کردند که آموزش روانی و گفت‌وگوی تسهیل‌شده تیمی را با هدایت ورزشکاران بازنشسته‌ای که آموزش تسهیل‌گری در سواد سلامت روان را گذرانده بودند، ادغام می‌کرد. با استفاده از طرح تک‌گروهی پیش‌آزمون–پس‌آزمون–پیگیری دوماهه، پیامدها در خط پایه، بلافاصله پس از جلسه و در پیگیری ارزیابی شدند. مدل‌های اثرات مختلط تغییرات در طول زمان را برآورد کردند و طبقه‌بندی اکتشافی بر اساس فشار روانی اولیه با استفاده از پرسشنامه فشار روانی ورزشکار (APSQ) انجام شد. MHL از خط پایه تا پس از جلسه بهبود یافت و در پیگیری نیز بالاتر باقی ماند (تغییرات میانگین استانداردشده به ترتیب ۰٫۷۲ و ۰٫۶۵). ایمنی روان‌شناختی ادراک‌شده نیز افزایش یافت و حفظ شد (۰٫۶۵ و ۰٫۵۹). برآوردهای اکتشافی زیرگروه‌ها بر اساس فشار اولیه متفاوت بود، اگرچه تعاملات زمان × گروه فشار از نظر آماری معنادار نبودند. نسبت افرادی که جستجوی کمک را محتمل/بسیار محتمل اعلام کردند به طور توصیفی افزایش یافت (۴۱٪، ۵۳٪، ۵۰٪) اما اثر زمانی مشخصی نشان نداد. این یافته‌های مقدماتی از ارزیابی‌های کنترل‌شده‌تر و با رویکرد پیاده‌سازی برای ارائه با هدایت ورزشکار بازنشسته و رفتار جستجوی کمک در آینده حمایت می‌کند.

This study aims to analyze the personality competence of Islamic Religious Education (PAI) teachers in fostering students’ noble character at State Junior High School 1 Tebo. The study employed a qualitative descriptive approach. Data were collected through observation, interviews, and documentation involving the principal, PAI teachers, students, and relevant school documents. Data analysis was conducted through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while data validity was strengthened through source and technique triangulation. The findings indicate that the moral character of students at State Junior High School 1 Tebo is generally good and reflects religious values and norms. Nevertheless, several students still demonstrate behaviors that require further guidance, such as skipping classes, leaving lessons, speaking impolitely, arriving late, and not participating in school ceremonies. The personality competence of PAI teachers is generally well implemented, as demonstrated by faith and piety, noble character, wisdom, openness, authority, and the ability to provide positive influence and become role models for students. Character development is supported by positive school habits, students’ internal awareness, cooperation among school members, character-oriented curriculum, professional teachers, and adequate facilities. The inhibiting factors include differences in students’ backgrounds, family conditions, limited parental attention, peer and community environments, external information influences, and individual student conditions. The school addresses these challenges through guidance, habituation, supervision, discussion, and religious activities.

این پژوهش با هدف تحلیل شایستگی شخصیتی معلمان آموزش دینی اسلامی (PAI) در پرورش اخلاق کریمه دانش‌آموزان در دبیرستان دولتی شماره ۱ تبو انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی کیفی صورت گرفته است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد، با مشارکت مدیر مدرسه، معلمان PAI، دانش‌آموزان و اسناد مرتبط مدرسه گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری انجام شده و روایی داده‌ها با استفاده از مثلث‌سازی منبع و روش تقویت گردیده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اخلاق دانش‌آموزان در دبیرستان دولتی شماره ۱ تبو عموماً خوب بوده و بازتاب‌دهنده ارزش‌ها و هنجارهای دینی است. با این حال، برخی دانش‌آموزان رفتارهایی از خود نشان می‌دهند که نیازمند راهنمایی بیشتر است، مانند غیبت از کلاس، ترک درس، صحبت بی‌ادبانه، دیر رسیدن و شرکت نکردن در مراسم مدرسه. شایستگی شخصیتی معلمان PAI عموماً به خوبی اجرا می‌شود و با ایمان و تقوا، اخلاق نیکو، خردمندی، گشودگی، اقتدار و توانایی تأثیرگذاری مثبت و الگو بودن برای دانش‌آموزان نمود می‌یابد. پرورش اخلاق با عادات مثبت مدرسه، آگاهی درونی دانش‌آموزان، همکاری اعضای مدرسه، برنامه درسی مبتنی بر شخصیت، معلمان حرفه‌ای و امکانات کافی حمایت می‌شود. عوامل بازدارنده شامل تفاوت‌های زمینه‌ای دانش‌آموزان، شرایط خانوادگی، توجه محدود والدین، محیط همسالان و جامعه، تأثیر اطلاعات بیرونی و شرایط فردی دانش‌آموزان است. مدرسه این چالش‌ها را از طریق راهنمایی، عادت‌دهی، نظارت، بحث و فعالیت‌های دینی مدیریت می‌کند.

This classroom action research describes the implementation of Numbered Heads Together (NHT) supported by KARSA (Social Analysis and Action Cards) to improve Pancasila Education learning outcomes in a fifth-grade class scenario involving 28 pupils at SDN Pakis V Surabaya. The study focuses on norms, rights, and responsibilities and consists of two cycles comprising planning, action, observation, and reflection. Synthetic data from 20-item individual tests were analyzed using mean scores, classical mastery percentages, and indicator-level response accuracy. Individual mastery was set at ≥75, with a classical mastery target of ≥85%. The mean score increased from 65.18 in the pre-cycle to 77.50 in cycle I and 87.86 in cycle II. Classical mastery increased from 25.00% to 64.29% and reached 89.29% in cycle II, thereby meeting the predetermined target. Improvements in cycle II included structured guiding questions, rotating group roles, and individual understanding checks. Three pupils remained below the mastery criterion and required remedial learning.

این پژوهش اقدام پژوهی کلاسی به توصیف اجرای مدل Numbered Heads Together (NHT) با پشتیبانی رسانه KARSA (کارت تحلیل اجتماعی و اقدام) به منظور بهبود نتایج یادگیری درس آموزش پاندچاسیلا در سناریوی کلاس پنجم با حضور ۲۸ دانش‌آموز در دبستان SDN Pakis V سورابایا می‌پردازد. تمرکز پژوهش بر هنجارها، حقوق و مسئولیت‌ها بوده و شامل دو چرخه متشکل از برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل است. داده‌های ترکیبی حاصل از آزمون‌های فردی ۲۰ سؤالی با استفاده از میانگین نمرات، درصد تسلط کلاسیک و دقت پاسخ‌دهی در سطح شاخص‌ها تحلیل شدند. معیار تسلط فردی برابر یا بیشتر از ۷۵ و هدف تسلط کلاسیک برابر یا بیشتر از ۸۵٪ تعیین شد. میانگین نمرات از ۶۵٫۱۸ در پیش‌آزمون به ۷۷٫۵۰ در چرخه اول و ۸۷٫۸۶ در چرخه دوم افزایش یافت. تسلط کلاسیک از ۲۵٫۰۰٪ به ۶۴٫۲۹٪ و در چرخه دوم به ۸۹٫۲۹٪ رسید و بدین ترتیب هدف تعیین‌شده محقق شد. بهبودهای چرخه دوم شامل پرسش‌های راهنمای ساختاریافته، چرخش نقش‌های گروهی و بررسی درک فردی بود. سه دانش‌آموز همچنان زیر معیار تسلط باقی ماندند و به آموزش جبرانی نیاز داشتند.

Background Chronic physical health conditions (CPHCs) increase the risk of mental health problems. The present meta-analysis integrates research of studies that compared DSM-oriented scores from the Achenbach System of Empirically Based Assessment (ASEBA) in young people with CPHCs and a control condition. Methods A systematic search in electronic databases (PsycInfo, Medline, Google Scholar, and PSYNDEX) identified 115 studies involving 12,958 children and adolescents with CPHCs and 24,638 control group members which were included in a hierarchical meta-analysis. Results Elevated scores were found on all DSM-oriented scales, with the highest effect sizes observed for Somatic Problems ( g = 0.66 standard deviation units, confidence interval [CI] 0.56 to 0.75) and Affective Problems ( g = 0.61, CI 0.53 to 0.69). Between 8.6% (Attention Deficit/Hyperactivity Problems) and 14.3% (Affective Problems) of the young people with CPHCs scored in the clinical range. Effect sizes were larger if parent ratings rather than adolescent or teacher ratings were used, in the case of direct neurological involvement and of shorter duration of the CPHCs, in older samples, and when test norms rather than healthy comparison groups were used. Conclusion We conclude that the ASEBA is a recommended screening tool for children with CPHCs but more direct comparisons of results from the DSM-based scales and the empirically derived ASEBA scales are needed to inform the choice of the scales. Systematic review registration https://osf.io/nfvdj .

زمینه: بیماری‌های مزمن جسمی (CPHCs) خطر ابتلا به مشکلات سلامت روان را افزایش می‌دهند. فراتحلیل حاضر پژوهش‌هایی را که نمرات مبتنی بر DSM از نظام ارزیابی مبتنی بر شواهد آشنباخ (ASEBA) را در کودکان و نوجوانان دارای CPHCs با یک گروه کنترل مقایسه کرده‌اند، ادغام می‌کند. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های داده الکترونیکی (PsycInfo، Medline، Google Scholar و PSYNDEX) تعداد ۱۱۵ مطالعه شامل ۱۲٬۹۵۸ کودک و نوجوان دارای CPHCs و ۲۴٬۶۳۸ عضو گروه کنترل را شناسایی کرد که در یک فراتحلیل سلسله‌مراتبی وارد شدند. یافته‌ها: نمرات بالاتری در تمام مقیاس‌های مبتنی بر DSM مشاهده شد، به‌طوری که بیشترین اندازه اثر برای مشکلات جسمانی (g = 0.66 واحد انحراف معیار، فاصله اطمینان [CI] 0.56 تا 0.75) و مشکلات عاطفی (g = 0.61، CI 0.53 تا 0.69) به دست آمد. بین ۸.۶٪ (مشکلات نقص توجه/بیش‌فعالی) تا ۱۴.۳٪ (مشکلات عاطفی) از کودکان و نوجوانان دارای CPHCs در دامنه بالینی قرار گرفتند. اندازه اثرها زمانی که ارزیابی والدین به جای ارزیابی نوجوان یا معلم استفاده شد، در موارد درگیری مستقیم عصبی و مدت زمان کوتاه‌تر CPHCs، در نمونه‌های مسن‌تر و زمانی که هنجارهای آزمون به جای گروه‌های مقایسه سالم استفاده شد، بزرگ‌تر بود. نتیجه‌گیری: نتیجه می‌گیریم که ASEBA ابزار غربالگری توصیه‌شده‌ای برای کودکان دارای CPHCs است، اما مقایسه‌های مستقیم بیشتری میان نتایج مقیاس‌های مبتنی بر DSM و مقیاس‌های مبتنی بر شواهد ASEBA برای اطلاع‌رسانی در انتخاب مقیاس‌ها مورد نیاز است. ثبت مرور نظام‌مند: https://osf.io/nfvdj .

Achieving equality in music education for people with disability calls for transformative changes to attitudes, structures and norms. Segregation and streaming remains prevalent in instrumental music education, gatekeeping access and opportunity to mainstream education opportunities. The United Nations’ Convention on the Rights of Persons with Disabilities (CRPD, Article 24) ascribes access to inclusive education for people with disability on an equal basis, with the aim of fully developing human potential. Despite this, academic theorising about inclusive education still limits how this may be practically and philosophically applied in music education. Inclusion in instrumental music education is further limited by a culture of performance excellence rather than equity and enrichment of all, and a focus on music performance outcomes rather than a deep and holistic education experience gleaned from music making and participation. Significant EDI initiatives that aim to foster inclusive environments and practices are considered and drawn to music education contexts, in particular instrumental music education in Australia, where access for students with disability at the secondary level is severely limited. Our critique extends to praxial and philosophical considerations concerning the role of education in instrumental music in schools, accessibility, and social justice considerations educators should consider in devising of inclusive curricula, pedagogies and engagement.

دستیابی به برابری در آموزش موسیقی برای افراد دارای معلولیت مستلزم تغییرات تحول‌آفرین در نگرش‌ها، ساختارها و هنجارها است. جداسازی و تقسیم‌بندی همچنان در آموزش موسیقی سازی رایج است و دسترسی و فرصت به آموزش جریان اصلی را محدود می‌کند. کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت سازمان ملل متحد (CRPD، ماده ۲۴) دسترسی به آموزش فراگیر را برای افراد دارای معلولیت بر مبنای برابری مقرر می‌دارد، با هدف توسعه کامل ظرفیت انسانی. با وجود این، نظریه‌پردازی‌های دانشگاهی درباره آموزش فراگیر همچنان نحوه کاربرد عملی و فلسفی آن را در آموزش موسیقی محدود می‌کند. شمول در آموزش موسیقی سازی همچنین به دلیل فرهنگ برتری عملکردی به جای عدالت و غنای همگانی، و تمرکز بر نتایج اجرایی موسیقی به جای تجربه آموزشی عمیق و کل‌نگر حاصل از ساختن و مشارکت موسیقی، بیشتر محدود می‌شود. ابتکارات مهم EDI که با هدف پرورش محیط‌ها و شیوه‌های فراگیر طراحی شده‌اند، مورد بررسی قرار گرفته و به زمینه‌های آموزش موسیقی، به ویژه آموزش موسیقی سازی در استرالیا، که دسترسی دانش‌آموزان دارای معلولیت در سطح متوسطه به شدت محدود است، تعمیم یافته‌اند. نقد ما به ملاحظات پراکسیال و فلسفی درباره نقش آموزش در موسیقی سازی مدارس، دسترس‌پذیری و ملاحظات عدالت اجتماعی که معلمان باید در طراحی برنامه‌های درسی، روش‌های تدریس و مشارکت فراگیر مد نظر قرار دهند، گسترش می‌یابد.

Inquiry-based Science Education (IBSE) is frequently framed as a participatory and therefore inclusive approach to science learning. This paper argues that this claim rests on an under-theorized understanding of participation. Dominant classroom enactments of IBSE embed normative assumptions about epistemic competence, communicative form, and learner autonomy—assumptions that function as selective recognition conditions, shaping who is seen as capable of participating in scientific inquiry, and in what ways. Drawing on Disability Studies in Education (DSE) and its norm-critical tradition, the paper analyzes how these assumptions produce epistemic exclusion. This exclusion arises not through the intentions of individual teachers or the commitments of IBSE as a framework, but through the unexamined norms by which classroom inquiry is organized, paced, and recognized as legitimate scientific practice. The construct of the Implied Learner is introduced to name the idealized participant these norms presuppose—articulate, agentic, collaborative, and epistemically competent—whose profile is not a neutral baseline but a historically specific normative construct. On this basis, the paper proposes Inclusive Inquiry in Science Education, a DSE-informed reframing of IBSE that translates the Implied Learner's five dimensions into concrete design questions for examining and transforming the enactment conditions of classroom inquiry. The aim is not to dissolve the epistemic commitments of science, but to open the means by which all learners may legitimately engage with them. The reframing supplies what UDL's design vocabulary cannot: norm critique and a reconceived model of participation. Through these, both the design of inclusive inquiry environments and the preparation of science teachers can be grounded in a coherent understanding of how classroom inquiry norms produce exclusion.

آموزش علوم مبتنی بر پژوهش (IBSE) اغلب به عنوان رویکردی مشارکتی و در نتیجه فراگیر برای یادگیری علوم مطرح می‌شود. این مقاله استدلال می‌کند که این ادعا بر پایه درکی کم‌نظریه‌پردازی‌شده از مشارکت استوار است. اجراهای غالب IBSE در کلاس درس، فرضیات هنجاری درباره شایستگی معرفتی، شکل ارتباطی و خودمختاری یادگیرنده را در خود جای داده‌اند؛ فرضیاتی که به عنوان شرایط شناسایی گزینشی عمل می‌کنند و تعیین می‌کنند چه کسی به عنوان فردی توانمند در مشارکت در پژوهش علمی دیده می‌شود و به چه شیوه‌هایی. با بهره‌گیری از مطالعات ناتوانی در آموزش (DSE) و سنت انتقادی هنجار آن، مقاله تحلیل می‌کند که چگونه این فرضیات به طرد معرفتی منجر می‌شوند. این طرد نه از طریق نیت‌های معلمان منفرد یا تعهدات IBSE به عنوان یک چارچوب، بلکه از طریق هنجارهای بررسی‌نشده‌ای که پژوهش کلاسی بر اساس آن‌ها سازمان‌دهی، زمان‌بندی و به عنوان عمل علمی مشروع شناخته می‌شود، پدید می‌آید. مفهوم «یادگیرنده ضمنی» برای نام‌گذاری مشارکت‌کننده ایده‌آلی معرفی می‌شود که این هنجارها پیش‌فرض می‌گیرند—فردی گویا، عامل، مشارکتی و دارای شایستگی معرفتی—که نمایه او نه یک مبنای خنثی بلکه ساختاری هنجاری و تاریخی خاص است. بر این اساس، مقاله «پژوهش فراگیر در آموزش علوم» را به عنوان بازنگری مبتنی بر DSE از IBSE پیشنهاد می‌کند که پنج بُعد یادگیرنده ضمنی را به پرسش‌های طراحی عینی برای بررسی و تحول شرایط اجرای پژوهش کلاسی ترجمه می‌کند. هدف، انحلال تعهدات معرفتی علم نیست، بلکه گشودن راه‌هایی است که همه یادگیرندگان بتوانند به طور مشروع با آن‌ها درگیر شوند. این بازنگری چیزی را فراهم می‌کند که واژگان طراحی UDL نمی‌تواند: نقد هنجار و مدلی بازاندیشی‌شده از مشارکت. از این طریق، هم طراحی محیط‌های پژوهش فراگیر و هم آماده‌سازی معلمان علوم می‌تواند بر پایه درکی منسجم از چگونگی تولید طرد توسط هنجارهای پژوهش کلاسی استوار شود.

Abstract This article examines the 2025 controversy over Gallaudet University’s invention of a new American Sign Language (ASL) sign for Coca-Cola as a case study of resistance to the commodification of sign language in late capitalism. Drawing on discourse analysis of deaf social media reactions and satirical videos, this study explores how institutional authority and corporate branding collide with perceived deaf community norms of linguistic innovation. Situating the case within debates on language commodification (Heller 2010), symbolic capital (Bourdieu 1977), and sign language ideologies (Kusters, Green, Moriarty, & Snoddon 2020), this article argues that ASL is both a cultural emblem and an economic resource, and as such, a flashpoint for conflict. The backlash to the ‘new Coke sign’ reveals deaf resistance to top-down language planning and the creative reassertion of ownership through humor, critique, and digital activism. (Authenticity, commodification, minoritized languages, neologisms)

چکیده: این مقاله به بررسی جنجال سال ۲۰۲۵ پیرامون ابداع نشانه‌ای جدید در زبان اشاره آمریکایی (ASL) توسط دانشگاه Gallaudet برای برند Coca-Cola می‌پردازد و آن را به‌عنوان مطالعه موردی مقاومت در برابر کالایی‌سازی زبان اشاره در سرمایه‌داری متأخر تحلیل می‌کند. با تکیه بر تحلیل گفتمان واکنش‌های کاربران ناشنوا در شبکه‌های اجتماعی و ویدئوهای طنزآمیز، این پژوهش به بررسی چگونگی تقابل اقتدار نهادی و برندسازی شرکتی با هنجارهای ادراک‌شده جامعه ناشنوایان در زمینه نوآوری زبانی می‌پردازد. با قرار دادن این مورد در چارچوب مباحث کالایی‌سازی زبان (Heller 2010)، سرمایه نمادین (Bourdieu 1977) و ایدئولوژی‌های زبان اشاره (Kusters, Green, Moriarty, & Snoddon 2020)، این مقاله استدلال می‌کند که ASL هم‌زمان نماد فرهنگی و منبع اقتصادی است و به همین دلیل، نقطه‌ای بحرانی برای بروز تعارض محسوب می‌شود. واکنش منفی به «نشانه جدید کوکاکولا» نشان‌دهنده مقاومت ناشنوایان در برابر برنامه‌ریزی زبانی از بالا به پایین و بازتملک خلاقانه زبان از طریق طنز، نقد و کنشگری دیجیتال است. (اصالت، کالایی‌سازی، زبان‌های اقلیت، نوساخت‌ها)

This study aims to explore the principal's efforts in fostering organizational culture at MTs Darunnajah Jakarta, particularly in creating an educational climate that supports character development, discipline, and quality of learning. This study uses a qualitative approach with a case study type. Data were collected through in-depth interviews with the principal, teachers, administrative staff, and students, participant observation of madrasah activities, and documentation analysis. The data obtained were analyzed using the Miles and Huberman model which includes data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results show that organizational culture at MTs Darunnajah Jakarta is characterized by the existence of behavioral rules, norms, and dominant values that emphasize respect, politeness, discipline, and kinship. The principal plays a central role in fostering this culture through structural strategies, such as religious programs and routine activities, as well as non-structural strategies such as role models, moral development, and democratic communication. Supporting factors for fostering organizational culture include parental involvement, teacher loyalty, and the existence of character-building programs, while inhibiting factors include limited resources and the inactivity of some teachers and students. These findings emphasize the importance of visionary, transformational, and participatory leadership in building a productive and competitive organizational culture in madrasas.

هدف این پژوهش بررسی تلاش‌های مدیر مدرسه در تقویت فرهنگ سازمانی در مدرسه MTs Darunnajah جاکارتا، به‌ویژه در ایجاد فضای آموزشی که از پرورش شخصیت، انضباط و کیفیت یادگیری حمایت می‌کند، می‌باشد. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه، معلمان، کارکنان اداری و دانش‌آموزان، مشاهده مشارکتی فعالیت‌های مدرسه و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. داده‌های به‌دست‌آمده با استفاده از مدل Miles و Huberman شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که فرهنگ سازمانی در مدرسه MTs Darunnajah جاکارتا با وجود قواعد رفتاری، هنجارها و ارزش‌های غالب که بر احترام، ادب، انضباط و خویشاوندی تأکید دارند، مشخص می‌شود. مدیر مدرسه نقش محوری در تقویت این فرهنگ از طریق راهبردهای ساختاری مانند برنامه‌های مذهبی و فعالیت‌های روتین و همچنین راهبردهای غیرساختاری مانند الگو بودن، پرورش اخلاقی و ارتباط دموکراتیک ایفا می‌کند. عوامل حمایت‌کننده در تقویت فرهنگ سازمانی شامل مشارکت والدین، وفاداری معلمان و وجود برنامه‌های پرورش شخصیت است و عوامل بازدارنده شامل محدودیت منابع و غیرفعال بودن برخی معلمان و دانش‌آموزان می‌باشد. این یافته‌ها بر اهمیت رهبری آینده‌نگر، تحول‌آفرین و مشارکتی در ساخت فرهنگ سازمانی مولد و رقابتی در مدارس تأکید می‌کند.

This article examines the paradigm of muamalah from a Qur’anic perspective by moving beyond a descriptive inventory of individual principles toward an integrated normative framework for commercial and social relations in Islam. The study is situated within Islamic Studies, particularly Qur’anic studies and fiqh muamalah. It employs qualitative library research using a thematic-interpretive approach. The primary sources comprise the Qur’an and selected classical and contemporary tafsir, while secondary sources include fiqh muamalah literature and recent peer-reviewed studies on Islamic economic ethics and contemporary transactions. The literature was selected purposively according to relevance to the Qur’anic verses and principles under examination, scholarly authority, and its usefulness for connecting textual interpretation with contemporary economic realities. The analysis identifies six interconnected principles: permissibility (ibahah), halal, justice (‘adl/qist), maslahah, mutual assistance (ta‘awun), and documentation (kitabah). The principal contribution of the study lies in its conceptual synthesis: these principles should not be understood as isolated rules. Rather, they constitute an integrated architecture of Qur’anic muamalah governance in which ibahah opens room for innovation, halal establishes substantive boundaries, justice regulates the distribution of rights and contractual conduct, maslahah provides ethical direction, ta‘awun supplies a social dimension, and documentation strengthens procedural accountability. The study further clarifies how thematic interpretation can connect Qur’anic norms with fiqh reasoning and contemporary transactional challenges, including digital commerce, fintech, and technology-mediated contracts. Accordingly, the article contributes to Islamic Studies by offering an integrated conceptual framework rather than merely restating separate legal principles.

این مقاله به بررسی الگوی معاملات از منظر قرآنی می‌پردازد و از فهرست توصیفی اصول منفرد فراتر رفته و به سوی چارچوبی هنجاری و یکپارچه برای روابط تجاری و اجتماعی در اسلام حرکت می‌کند. این پژوهش در حوزه مطالعات اسلامی، به‌ویژه مطالعات قرآنی و فقه معاملات جای می‌گیرد. روش پژوهش، کیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای با رویکرد تفسیری-موضوعی است. منابع اصلی شامل قرآن کریم و تفاسیر کلاسیک و معاصر منتخب است و منابع ثانویه نیز ادبیات فقه معاملات و مطالعات داوری‌شده اخیر درباره اخلاق اقتصادی اسلامی و معاملات معاصر را در بر می‌گیرد. انتخاب منابع به صورت هدفمند و بر اساس ارتباط با آیات و اصول قرآنی مورد بررسی، اعتبار علمی و میزان کارآمدی آن‌ها در پیوند تفسیر متنی با واقعیت‌های اقتصادی معاصر صورت گرفته است. تحلیل انجام‌شده، شش اصل به‌هم‌پیوسته را شناسایی می‌کند: اباحه، حلال، عدالت (عدل/قسط)، مصلحت، تعاون و مکتوب‌سازی (کتابه). مهم‌ترین دستاورد پژوهش، تلفیق مفهومی این اصول است: این اصول نباید به عنوان قواعدی منفرد تلقی شوند، بلکه معماری یکپارچه‌ای از حاکمیت معاملات قرآنی را شکل می‌دهند که در آن اباحه فضای نوآوری را فراهم می‌کند، حلال حدود ماهوی را تعیین می‌کند، عدالت توزیع حقوق و رفتار قراردادی را تنظیم می‌کند، مصلحت جهت‌گیری اخلاقی را ارائه می‌دهد، تعاون بُعد اجتماعی را تأمین می‌کند و مکتوب‌سازی پاسخگویی رویه‌ای را تقویت می‌کند. این پژوهش همچنین روشن می‌سازد که چگونه تفسیر موضوعی می‌تواند هنجارهای قرآنی را با استدلال فقهی و چالش‌های معاملاتی معاصر، از جمله تجارت دیجیتال، فناوری مالی (fintech) و قراردادهای مبتنی بر فناوری پیوند دهد. بر این اساس، مقاله با ارائه چارچوب مفهومی یکپارچه، به مطالعات اسلامی کمک می‌کند و صرفاً به بازگویی اصول منفرد حقوقی بسنده نمی‌کند.

This paper examines why individuals conceal information from others. Drawing on a recent theory about the origins of concealment, we argue that concealment stems from two primary sources: the desire for autonomy and norms of concealment. Using a nationally representative probability survey, we find that a desire for autonomy in two different domains—intimate relationships and work—is associated with concealment from romantic partners and coworkers/clients in those contexts. We also find that concealment is correlated with a descriptive and moral norm of concealment, with the moral norm having a weaker effect at work than in intimate relationships. We discuss the implications of these findings for research on concealment and its consequences for individuals, groups, and societies.

این مقاله به بررسی دلایل پنهان‌کاری افراد از دیگران می‌پردازد. با تکیه بر نظریه‌ای جدید درباره منشأ پنهان‌کاری، استدلال می‌کنیم که پنهان‌کاری از دو منبع اصلی ناشی می‌شود: تمایل به خودمختاری و هنجارهای پنهان‌کاری. با استفاده از یک پیمایش احتمالی با نمونه‌گیری نماینده ملی، دریافتیم که تمایل به خودمختاری در دو حوزه متفاوت—روابط صمیمانه و محیط کار—با پنهان‌کاری از شریک عاطفی و همکاران/مشتریان در آن زمینه‌ها مرتبط است. همچنین دریافتیم که پنهان‌کاری با هنجار توصیفی و هنجار اخلاقی پنهان‌کاری همبسته است، به‌طوری‌که اثر هنجار اخلاقی در محیط کار ضعیف‌تر از روابط صمیمانه است. پیامدهای این یافته‌ها برای پژوهش‌های مربوط به پنهان‌کاری و پیامدهای آن برای افراد، گروه‌ها و جوامع مورد بحث قرار گرفته است.

This article examines how the right to lifestance-based exemption appears in reported Norwegian school practice. Based on a digital survey of 555 teachers and school leaders, it maps where exemption requests arise, how they are handled, and what kinds of uncertainty shape implementation. The findings show that exemption is not confined to religious education or school religious services. Requests are reported across subjects and school activities, especially in relation to food practices, bodily participation, religiously marked traditions, and contested curriculum content. Most reported requests are granted, but accommodation varies considerably. School religious services remain the clearest site of majority-Christian bias, while requests in Food and Health and Physical Education illustrate how formally common activities may create disproportionate burdens for some pupils. Read through Laborde’s concept of integrity-protecting commitments, the findings suggest that exemption functions as a practical mechanism for negotiating the relationship between shared schooling and individual conviction. At the same time, the Norwegian scheme’s legal distinction between exemption from activities and continued obligation to meet competence aims makes exemption a matter of educational redesign rather than withdrawal. The article therefore shows exemption as a legal safeguard, an integrity-protecting measure, a pedagogical challenge, and a lens on majority norms.

این مقاله بررسی می‌کند که حق معافیت مبتنی بر جهان‌بینی چگونه در عمل گزارش‌شده مدارس نروژ ظاهر می‌شود. بر اساس یک پیمایش دیجیتال از ۵۵۵ معلم و مدیر مدرسه، این پژوهش محل بروز درخواست‌های معافیت، نحوه رسیدگی به آن‌ها و انواع عدم قطعیتی که اجرای آن را شکل می‌دهد، را ترسیم می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهند که معافیت محدود به آموزش دینی یا مراسم مذهبی مدرسه نیست. درخواست‌ها در سراسر دروس و فعالیت‌های مدرسه، به‌ویژه در ارتباط با شیوه‌های غذایی، مشارکت بدنی، سنت‌های دارای نشانه‌های مذهبی و محتوای درسی مورد مناقشه گزارش شده‌اند. بیشتر درخواست‌های گزارش‌شده پذیرفته می‌شوند، اما میزان سازگاری به طور قابل توجهی متفاوت است. مراسم مذهبی مدرسه همچنان آشکارترین محل سوگیری به نفع اکثریت مسیحی است، در حالی که درخواست‌ها در درس‌های «غذا و سلامت» و «تربیت بدنی» نشان می‌دهد که چگونه فعالیت‌های ظاهراً مشترک می‌توانند بار نامتناسبی برای برخی دانش‌آموزان ایجاد کنند. با استفاده از مفهوم «تعهدات محافظت‌کننده از تمامیت» Laborde، یافته‌ها حاکی از آن است که معافیت به عنوان سازوکاری عملی برای مذاکره درباره رابطه بین آموزش مشترک و باور فردی عمل می‌کند. در عین حال، تمایز حقوقی نظام نروژی میان معافیت از فعالیت‌ها و تداوم الزام به تحقق اهداف شایستگی، معافیت را به موضوعی در بازطراحی آموزشی تبدیل می‌کند، نه صرفاً کناره‌گیری. بنابراین، مقاله معافیت را به عنوان یک تضمین حقوقی، تدبیری برای حفاظت از تمامیت فردی، چالشی آموزشی و ابزاری برای بررسی هنجارهای اکثریت نشان می‌دهد.

Understanding how individuals evaluate social content in affective scenes is crucial for research in emotion, social cognition, and decision-making. However, standardized image databases often lack fine-grained ratings of social dimensions beyond basic emotional content. We present a normative dataset of 296 affective scenes rated by 424 adult participants across six social-affective dimensions: social relevance, emotion sharing, action sharing, interpersonal equality, scene pleasantness, and participatory arousal. Each image was independently coded for objective features such as number of people, face visibility, and gaze direction. All rating dimensions showed excellent interrater reliability. Pleasantness ratings demonstrated strong convergent validity with established valence norms from the International Affective Picture System (IAPS), while arousal ratings differentiated between experienced and participatory arousal, suggesting that the latter captures a distinct affective component. Correlation analyses revealed that social relevance was strongly associated with scene pleasantness and a composite “engagement” factor combining emotion sharing, action sharing, and equality. Notably, the association between pleasantness and social relevance was especially pronounced in scenes depicting single individuals. Linear mixed models further indicated that extraversion showed a tentative positive association with the engagement–social relevance relationship, which did not survive correction for multiple comparisons and requires replication. Other personality traits and empathy did not significantly moderate these relationships. This open-access dataset provides a reliable, multidimensional tool for selecting affective scenes based on both emotional and social-interpersonal features. It supports improved stimulus control and design in a wide range of behavioral and neurocognitive research. By systematically mapping social meaning in static affective scenes, our study advances existing methodological resources and offers empirical insight into the structure of social-affective appraisals. All image codes, mean ratings, and analysis scripts are publicly available via the Open Science Framework.

درک نحوه ارزیابی افراد از محتوای اجتماعی در صحنه‌های عاطفی برای پژوهش در حوزه هیجان، شناخت اجتماعی و تصمیم‌گیری اهمیت اساسی دارد. با این حال، پایگاه‌های داده تصویری استاندارد اغلب فاقد ارزیابی‌های دقیق ابعاد اجتماعی فراتر از محتوای عاطفی پایه هستند. در این پژوهش، مجموعه داده هنجاری شامل ۲۹۶ صحنه عاطفی ارائه می‌شود که توسط ۴۲۴ شرکت‌کننده بزرگسال در شش بعد اجتماعی-عاطفی ارزیابی شده‌اند: ارتباط اجتماعی، اشتراک هیجان، اشتراک عمل، برابری بین‌فردی، خوشایندی صحنه و برانگیختگی مشارکتی. هر تصویر به طور مستقل از نظر ویژگی‌های عینی مانند تعداد افراد، قابلیت مشاهده چهره و جهت نگاه کدگذاری شده است. تمامی ابعاد ارزیابی، پایایی بین ارزیاب بسیار عالی نشان دادند. ارزیابی‌های خوشایندی، روایی همگرا قوی با هنجارهای ارزش‌گذاری تثبیت‌شده از سامانه بین‌المللی تصاویر عاطفی (IAPS) داشتند، در حالی که ارزیابی‌های برانگیختگی بین برانگیختگی تجربه‌شده و مشارکتی تمایز قائل شدند که نشان می‌دهد برانگیختگی مشارکتی مؤلفه عاطفی متمایزی را منعکس می‌کند. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که ارتباط اجتماعی با خوشایندی صحنه و عامل ترکیبی «درگیری» (شامل اشتراک هیجان، اشتراک عمل و برابری) ارتباط قوی دارد. به طور قابل توجهی، این ارتباط میان خوشایندی و ارتباط اجتماعی در صحنه‌هایی که تنها یک فرد را نشان می‌دهند، برجسته‌تر بود. مدل‌های خطی آمیخته همچنین نشان دادند که برون‌گرایی ارتباط مثبت و اولیه‌ای با رابطه درگیری–ارتباط اجتماعی دارد که پس از اصلاح برای مقایسه‌های متعدد معنادار باقی نماند و نیازمند تکرار است. سایر صفات شخصیتی و همدلی به طور معناداری این روابط را تعدیل نکردند. این مجموعه داده دسترسی آزاد، ابزاری پایا و چندبعدی برای انتخاب صحنه‌های عاطفی بر اساس ویژگی‌های هیجانی و اجتماعی-بین‌فردی فراهم می‌کند. این مجموعه از کنترل و طراحی بهتر محرک‌ها در طیف وسیعی از پژوهش‌های رفتاری و عصب‌شناختی حمایت می‌کند. با ترسیم نظام‌مند معنای اجتماعی در صحنه‌های عاطفی ایستا، مطالعه حاضر منابع روش‌شناختی موجود را ارتقا داده و بینش تجربی درباره ساختار ارزیابی‌های اجتماعی-عاطفی ارائه می‌دهد. تمامی کدهای تصاویر، میانگین ارزیابی‌ها و اسکریپت‌های تحلیل از طریق Open Science Framework به صورت عمومی در دسترس است.

This study aims to analyze the role of Islamic Religious Education (IRE) teachers in forming students’ morality at SDN Bahalayung, Bakumpai, Barito Kuala, and to identify the internal and external factors that hinder this process. The study employed a descriptive qualitative approach involving the principal, IRE teacher, and students of Grades IV, V, and VI as research subjects. Data were collected through observation, interviews, and documentation and analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The findings indicate that the IRE teacher performs four interconnected roles: role model, guide, motivator, and supervisor. These roles are implemented through exemplary behavior, advice, direct guidance, encouragement, habituation, behavioral monitoring, and educational sanctions. The main obstacles are students’ low moral awareness, differences in student characteristics, limited instructional time, insufficient parental support, and the influence of gadgets, social media, and unfavorable peer environments. The novelty of this study lies in its integrated analysis of the four teacher roles within a rural public elementary school context and its identification of digital exposure and family-school discontinuity as interconnected challenges to moral formation

این پژوهش با هدف تحلیل نقش معلمان آموزش دینی اسلامی (IRE) در شکل‌گیری اخلاق دانش‌آموزان دبستان دولتی بحالایونگ، باکومپای، باریتو کوالا و شناسایی عوامل درونی و بیرونی بازدارنده این فرایند انجام شده‌است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی و با مشارکت مدیر مدرسه، معلم آموزش دینی اسلامی و دانش‌آموزان پایه‌های چهارم، پنجم و ششم به عنوان افراد مورد پژوهش صورت گرفت. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد گردآوری و با استفاده از کاهش داده‌ها، ارائه داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلم آموزش دینی اسلامی چهار نقش به‌هم‌پیوسته ایفا می‌کند: الگو، راهنما، انگیزه‌بخش و ناظر. این نقش‌ها از طریق رفتار الگویی، ارائه نصیحت، راهنمایی مستقیم، تشویق، عادت‌دهی، نظارت بر رفتار و اعمال تنبیهات تربیتی اجرا می‌شوند. مهم‌ترین موانع عبارت‌اند از: آگاهی اخلاقی پایین دانش‌آموزان، تفاوت ویژگی‌های فردی دانش‌آموزان، محدودیت زمان آموزشی، حمایت ناکافی والدین و تأثیر ابزارهای دیجیتال، شبکه‌های اجتماعی و محیط نامطلوب همسالان. نوآوری این پژوهش در تحلیل یکپارچه چهار نقش معلم در بستر مدرسه ابتدایی دولتی روستایی و شناسایی مواجهه دیجیتال و گسست خانواده‌ـ‌مدرسه به عنوان چالش‌های به‌هم‌پیوسته در شکل‌گیری اخلاق است.

This study investigated the relationship between celebrity worship and body dysmorphic symptoms among 1,081 adolescent female K-pop fans. We examined body image disturbance and self-objectification as mediators. Participants completed the Body Dysmorphic Disorder Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale-Self report, the Celebrity Attitude Scale-23, the Self-Objectification Questionnaire, and the Multidimensional Body-Self Relations Questionnaire-AS. The structural equation model demonstrated significant direct and indirect pathways among the study variables, confirming the mediating roles of both variables and the overall adequacy of model fit. This suggests that intense identification with celebrities is associated with heightened vulnerability to body dysmorphic symptoms among adolescents, reflecting the internalisation of unrealistic beauty ideals and appearance-focused cognitive and emotional processes, particularly in cultures that emphasise feminine beauty. Interventions that enhance media literacy and critical thinking about beauty norms are essential, especially as societal structures intensify appearance-related pressures.

این پژوهش به بررسی رابطه بین پرستش افراد مشهور و نشانه‌های اختلال بدریخت‌انگاری بدنی در میان ۱۰۸۱ نوجوان دختر طرفدار کی‌پاپ پرداخت. در این مطالعه، اختلال تصویر بدنی و خودشیءانگاری به عنوان متغیرهای میانجی مورد بررسی قرار گرفتند. شرکت‌کنندگان مقیاس وسواس فکری-عملی اختلال بدریخت‌انگاری بدنی ییل-براون (خودگزارش‌دهی)، مقیاس نگرش نسبت به افراد مشهور-۲۳، پرسشنامه خودشیءانگاری و پرسشنامه چندبعدی روابط بدن-خود (AS) را تکمیل کردند. مدل معادلات ساختاری، مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم معناداری را میان متغیرهای پژوهش نشان داد و نقش میانجی هر دو متغیر و کفایت کلی برازش مدل را تأیید کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که همانندسازی شدید با افراد مشهور با آسیب‌پذیری بیشتر نسبت به نشانه‌های اختلال بدریخت‌انگاری بدنی در نوجوانان همراه است و بازتابی از درونی‌سازی آرمان‌های زیبایی غیرواقعی و فرایندهای شناختی و هیجانی متمرکز بر ظاهر، به‌ویژه در فرهنگ‌هایی است که بر زیبایی زنانه تأکید دارند. مداخلاتی که سواد رسانه‌ای و تفکر انتقادی درباره هنجارهای زیبایی را تقویت می‌کنند، به‌ویژه با توجه به تشدید فشارهای مرتبط با ظاهر توسط ساختارهای اجتماعی، ضروری است.

Globalisation's pervasive influence has significantly transformed societal norms, particularly affecting students who are vulnerable to value erosion. Quality civic education that integrates religious values is imperative in Islamic boarding school (pesantren) contexts to preserve positive character development. This qualitative case study examines the integration of Islamic values in Civic Education at MTs Azzainiyah, Sukabumi, Indonesia, and proposes a five-dimensional conceptual framework that moves beyond descriptive accounts to reveal operational mechanisms of integration. Through six-month fieldwork involving semi-structured interviews with 24 participants, 24 classroom observations, and analysis of 42 documents, the study identifies five synergistic dimensions: (1) curriculum alignment embedding values in lesson plans and syllabi, (2) pedagogical enactment through differentiated and cooperative learning strategies, (3) textual linking connecting Pancasila principles with Qur'anic verses and hadith, (4) school culture habituation via daily Islamic-civic rituals, and (5) civic virtue projects enabling practical value application through community service. Findings show that systematic integration strengthens students' civic understanding and fosters Islamic character, with 80% of students reporting frequent, conscious connections between faith and citizenship responsibilities. However, significant challenges persist: gaps in teacher professional development, limited infrastructure and resources, variability in student knowledge, curriculum time pressures, and assessment difficulties. The study contributes an empirically derived, mechanism-based model addressing the knowledge gap in understanding how religious and civic education synthesis operates in practice. Implications include targeted teacher training programmes, integrated curriculum resource development, and policy frameworks supporting values-based education in pluralistic societies.

نفوذ گسترده جهانی‌شدن به طور قابل توجهی هنجارهای اجتماعی را دگرگون ساخته است و به ویژه دانش‌آموزانی را که در معرض فرسایش ارزشی قرار دارند، تحت تأثیر قرار داده است. آموزش تعلیمات مدنی با کیفیت که ارزش‌های دینی را در بستر مدارس شبانه‌روزی اسلامی (پسانترن) ادغام می‌کند، برای حفظ پرورش شخصیت مثبت ضروری است. این مطالعه کیفی موردی به بررسی ادغام ارزش‌های اسلامی در آموزش تعلیمات مدنی در مدرسه MTs Azzainiyah، سوکابومی، اندونزی می‌پردازد و چارچوب مفهومی پنج‌بعدی‌ای را ارائه می‌دهد که فراتر از توصیف صرف، سازوکارهای عملیاتی ادغام را آشکار می‌سازد. از طریق شش ماه کار میدانی شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۴ مشارکت‌کننده، ۲۴ مشاهده کلاسی و تحلیل ۴۲ سند، پژوهش پنج بعد هم‌افزا را شناسایی می‌کند: (۱) همسویی برنامه درسی با گنجاندن ارزش‌ها در طرح درس و سرفصل‌ها، (۲) اجرای آموزشی از طریق راهبردهای یادگیری تمایزیافته و تعاونی، (۳) پیوند متنی با اتصال اصول پنج‌گانه پانچاسیلا به آیات قرآن و احادیث، (۴) عادت‌سازی فرهنگی مدرسه از طریق مناسک روزانه اسلامی-مدنی، و (۵) پروژه‌های فضیلت مدنی که امکان کاربرد عملی ارزش‌ها را از طریق خدمت به جامعه فراهم می‌سازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام نظام‌مند، درک مدنی دانش‌آموزان را تقویت کرده و منش اسلامی را پرورش می‌دهد، به طوری که ۸۰٪ دانش‌آموزان گزارش داده‌اند که به طور مکرر و آگاهانه بین ایمان و مسئولیت‌های شهروندی ارتباط برقرار می‌کنند. با این حال، چالش‌های قابل توجهی همچنان باقی است: شکاف در توسعه حرفه‌ای معلمان، محدودیت زیرساخت و منابع، تفاوت در دانش دانش‌آموزان، فشار زمانی برنامه درسی و دشواری‌های ارزیابی. این مطالعه مدلی مبتنی بر سازوکار و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهد که به شکاف دانشی در فهم نحوه عملکرد تلفیق آموزش دینی و مدنی در عمل پاسخ می‌دهد. پیامدها شامل برنامه‌های هدفمند آموزش معلمان، توسعه منابع برنامه درسی یکپارچه و چارچوب‌های سیاستی حمایت‌کننده از آموزش مبتنی بر ارزش‌ها در جوامع کثرت‌گرا است.

Guided by the dual-shaping theory of institutions and culture, this comparative study examines the construction of professional identity among early childhood teachers in China and New Zealand, serving children aged 3–6 years in China and birth to school entry age in New Zealand, revealing how societal structures and cultural tradition’s mediate identity formation. Findings demonstrate divergent trajectories: Chinese teachers exhibit a “society-oriented” identity, emphasizing moral responsibility and collective values under Confucian cultural norms and centralized governance, which fosters an “implementer” orientation. In contrast, New Zealand teachers embody “professional autonomy,” rooted in individualistic cultural values and decentralized institutional systems that reinforce reflective practitioner roles. These differences underscore teacher identity as an outcome of institutional regulations and cultural values in interplay: China’s collectivism shapes an externally derived identity, while New Zealand’s autonomy-supportive structures and child-centered culture cultivate an internally driven identity. The study suggests that China’s early childhood teacher development could balance cultural heritage with institutional empowerment to expand professional agency, facilitating identity transformation. This cross-contextual comparison advances theoretical perspectives on the cultural adaptability of teacher professionalism.

این مطالعه تطبیقی که با هدایت نظریه شکل‌دهی دوگانه نهادها و فرهنگ انجام شده است، به بررسی ساخت هویت حرفه‌ای در میان معلمان دوره کودکی در چین و نیوزیلند می‌پردازد؛ معلمانی که در چین به کودکان ۳ تا ۶ سال و در نیوزیلند به کودکان از بدو تولد تا سن ورود به مدرسه خدمت می‌کنند. پژوهش حاضر نشان می‌دهد که چگونه ساختارهای اجتماعی و سنت‌های فرهنگی در شکل‌گیری هویت معلمی نقش میانجی ایفا می‌کنند. یافته‌ها نشان‌دهنده مسیرهای متفاوتی هستند: معلمان چینی دارای هویتی «جامعه‌محور» هستند که بر مسئولیت اخلاقی و ارزش‌های جمع‌گرایانه تحت هنجارهای فرهنگی کنفوسیوسی و حاکمیت متمرکز تأکید دارد و رویکردی «اجراکننده» را تقویت می‌کند. در مقابل، معلمان نیوزیلندی «خودمختاری حرفه‌ای» را تجسم می‌بخشند که ریشه در ارزش‌های فرهنگی فردگرایانه و نظام‌های نهادی غیرمتمرکز دارد و نقش‌های معلم بازتابی را تقویت می‌کند. این تفاوت‌ها نشان می‌دهد که هویت معلمی حاصل تعامل مقررات نهادی و ارزش‌های فرهنگی است: جمع‌گرایی چین هویتی برون‌زا را شکل می‌دهد، در حالی که ساختارهای حمایت‌کننده از خودمختاری و فرهنگ کودک‌محور نیوزیلند به پرورش هویتی درون‌زا می‌انجامد. مطالعه حاضر پیشنهاد می‌کند که توسعه حرفه‌ای معلمان دوره کودکی در چین می‌تواند با ایجاد توازن میان میراث فرهنگی و توانمندسازی نهادی، عاملیت حرفه‌ای را گسترش داده و تحول هویتی را تسهیل کند. این مقایسه بین‌زمینه‌ای، دیدگاه‌های نظری درباره سازگاری فرهنگی حرفه‌مندی معلمان را گسترش می‌دهد.

As women's participation in higher education is increasing, their representation in leadership positions is still limited, especially in Indonesia. This study examines how educational design, including classroom pedagogy, co-curricular engagement, and experiential learning, can shape female students' leadership aspirations. This qualitative study is based on Social Cognitive Career Theory and Transformational Learning Theory. The analysis applied a systematic thematic coding procedure, supported by code-frequency mapping, theme co-occurrence analysis, and researcher triangulation, in order to strengthen the transparency and rigor of the analysis. The findings show that gender-inclusive learning climates, active learning methods such as discussions and presentations, and micro-leadership roles within group assignments can improve leadership self-efficacy and identity formation. Co-curricular and experiential learning opportunities can serve as mastery experiences, which can strengthen confidence and relational leadership skills. However, cultural expectations and family norms still influence how women translate their educational experiences into leadership ambitions. This study highlights the role of higher education and also digital and interactive learning environments as spaces that can support inclusive leadership development in non-Western contexts.

با وجود افزایش مشارکت زنان در آموزش عالی، نمایندگی آنان در موقعیت‌های رهبری همچنان محدود است، به‌ویژه در اندونزی. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه طراحی آموزشی، از جمله روش‌های تدریس در کلاس، مشارکت‌های فوق‌برنامه و یادگیری تجربی، می‌تواند آرمان‌های رهبری دانشجویان زن را شکل دهد. این مطالعه کیفی مبتنی بر نظریه شناختی-اجتماعی مسیر شغلی و نظریه یادگیری تحول‌آفرین است. تحلیل داده‌ها با استفاده از رویه کدگذاری نظام‌مند تماتیک، نقشه‌برداری فراوانی کدها، تحلیل هم‌رخدادی تم‌ها و مثلث‌سازی پژوهشگران انجام شده است تا شفافیت و دقت تحلیل تقویت شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که فضای یادگیری جنسیت‌پذیر، روش‌های یادگیری فعال مانند بحث و ارائه، و نقش‌های خردرهبری در تکالیف گروهی می‌تواند خودکارآمدی رهبری و شکل‌گیری هویت را بهبود بخشد. فرصت‌های یادگیری فوق‌برنامه و تجربی می‌تواند به‌عنوان تجارب تسلط‌یابنده عمل کند که اعتمادبه‌نفس و مهارت‌های رهبری ارتباطی را تقویت می‌کند. با این حال، انتظارات فرهنگی و هنجارهای خانوادگی همچنان بر نحوه ترجمه تجارب آموزشی زنان به آرمان‌های رهبری تأثیرگذار است. این پژوهش نقش آموزش عالی و همچنین محیط‌های یادگیری دیجیتال و تعاملی را به‌عنوان فضاهایی که می‌توانند از توسعه رهبری فراگیر در زمینه‌های غیرغربی حمایت کنند، برجسته می‌کند.

This research explores perceptions of online gambling expressed in comments on the “BET” documentary on YouTube. It examines how these perceptions relate to social decay, identifies potential risks, and proposes solutions. This qualitative study analyses user comments posted on YouTube following the release of the “BET” documentary. A total of 4,120 comments were collected using MAXQDA, of which 2,873 were included in the analysis. An inductive coding process was used to identify themes emerging from the comments, and intercoder agreement was calculated at 81.5%. The findings indicate that commenters associate online gambling with social decay through interconnected themes of erosion of trust, the gambling cycle, institutional and normative gaps, digital cultural hybridisation, identity fragmentation and digital self, and situational and instrumental morality. The findings also reflect concerns regarding financial losses, loss of social status, changes in social norms, and potential risks to younger generations. The study recommends strengthening preventive and regulatory measures, including digital financial monitoring, safeguards and transaction limits for high-risk gambling-related activities, digital media literacy, and the incorporating future risks associated with online gambling into the strategic documents of public institutions and organisations.

این پژوهش به بررسی ادراکات مرتبط با قمار آنلاین که در نظرات کاربران درباره مستند «BET» در یوتیوب بیان شده‌اند، می‌پردازد. این مطالعه نحوه ارتباط این ادراکات با فروپاشی اجتماعی را بررسی کرده، خطرات بالقوه را شناسایی نموده و راهکارهایی را پیشنهاد می‌دهد. این مطالعه کیفی، نظرات کاربران منتشرشده در یوتیوب پس از انتشار مستند «BET» را تحلیل می‌کند. در مجموع ۴٬۱۲۰ نظر با استفاده از نرم‌افزار MAXQDA گردآوری شد که از این میان ۲٬۸۷۳ نظر در تحلیل وارد شدند. فرایند کدگذاری استقرایی برای شناسایی مضامین برآمده از نظرات به کار گرفته شد و میزان توافق میان کدگذاران ۸۱٫۵٪ محاسبه گردید. یافته‌ها نشان می‌دهند که کاربران، قمار آنلاین را از طریق مضامین به‌هم‌پیوسته‌ای چون فرسایش اعتماد، چرخه قمار، خلأهای نهادی و هنجاری، ترکیب فرهنگی دیجیتال، گسست هویتی و خود دیجیتال، و اخلاق موقعیتی و ابزاری با فروپاشی اجتماعی مرتبط می‌دانند. همچنین یافته‌ها نگرانی‌هایی درباره زیان‌های مالی، از دست دادن جایگاه اجتماعی، تغییر هنجارهای اجتماعی و خطرات بالقوه برای نسل‌های جوان‌تر را منعکس می‌کنند. مطالعه حاضر تقویت اقدامات پیشگیرانه و نظارتی از جمله پایش مالی دیجیتال، تدابیر حفاظتی و تعیین سقف تراکنش برای فعالیت‌های پرخطر مرتبط با قمار، سواد رسانه‌ای دیجیتال و گنجاندن خطرات آینده قمار آنلاین در اسناد راهبردی نهادها و سازمان‌های عمومی را توصیه می‌کند.

Abstract Although the discrete emotion perspective has gained increasing attention in affective and psycholinguistic research, large-scale normative datasets in a second language (L2) remain limited. To address this gap, the present study introduces a comprehensive database of discrete emotion norms for L2 English. The dataset comprises 1,122 words evaluated by 525 Chinese-English bilinguals across five discrete emotion categories: happiness, anger, fear, disgust and sadness. Participants rated subsets of these words using a 5-point Likert scale. The results demonstrate high inter-rater reliability and reveal systematic relationships between discrete emotion ratings and affective dimensions. Furthermore, these categorical ratings correlate with emotion prototypicality and key psycholinguistic variables, including age of acquisition, word frequency, concreteness and semantic diversity. Distributional analyses highlight a pronounced asymmetry: happiness dominates the semantic space. This database provides detailed discrete emotion ratings for each word and offers a fine-grained tool for selecting controlled stimuli for research on L2 emotion.

چکیده: اگرچه دیدگاه هیجان‌های گسسته در پژوهش‌های عاطفی و روان‌زبان‌شناسی توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده است، اما مجموعه داده‌های هنجاری در مقیاس وسیع برای زبان دوم (L2) همچنان محدود است. برای رفع این خلأ، مطالعه حاضر یک پایگاه داده جامع از هنجارهای هیجان‌های گسسته برای زبان انگلیسی به عنوان زبان دوم ارائه می‌دهد. این مجموعه داده شامل ۱٬۱۲۲ واژه است که توسط ۵۲۵ فرد دوزبانه چینی-انگلیسی در پنج مقوله هیجان گسسته (شادی، خشم، ترس، انزجار و غم) ارزیابی شده‌اند. شرکت‌کنندگان زیرمجموعه‌هایی از این واژه‌ها را با استفاده از مقیاس لیکرت ۵ درجه‌ای ارزیابی کردند. نتایج نشان‌دهنده پایایی بالای ارزیابان و روابط نظام‌مند میان ارزیابی‌های هیجان‌های گسسته و ابعاد عاطفی است. همچنین، این ارزیابی‌های مقوله‌ای با نمونه‌وارگی هیجان و متغیرهای کلیدی روان‌زبان‌شناختی از جمله سن اکتساب، بسامد واژه، عینیت و تنوع معنایی همبستگی دارند. تحلیل‌های توزیعی، عدم تقارن بارزی را نشان می‌دهد: شادی بر فضای معنایی غالب است. این پایگاه داده، ارزیابی‌های دقیق هیجان‌های گسسته را برای هر واژه فراهم می‌کند و ابزاری دقیق برای انتخاب محرک‌های کنترل‌شده در پژوهش‌های هیجان در زبان دوم ارائه می‌دهد.

Abstract Maintaining minoritized expressions in the face of persecution has long been a subject of scholarship. In the Basque Country, dancers whose lives were deeply marked by the Franco dictatorship and its aftermath regularly attend plaza dances. Drawing on extensive ethnographic research in Donostia-San Sebastián, I argue that (through strict adherence to norms) these events become “breathing spaces” for participants: spaces in which language, music, and dance are vehicles for social life. Breathing spaces allow people to temporarily create the world in which they want to live, one in which the Basque language, music, and dance are predominant and secure.

حفظ بیان‌های اقلیت‌زده در مواجهه با سرکوب، مدت‌هاست که موضوع پژوهش‌های علمی بوده است. در سرزمین باسک، رقصندگانی که زندگی‌شان به‌شدت تحت تأثیر دیکتاتوری فرانکو و پیامدهای آن قرار گرفته است، به طور منظم در رقص‌های میدان شرکت می‌کنند. با تکیه بر پژوهش قوم‌نگارانه گسترده در Donostia-San Sebastián، استدلال می‌کنم که این رویدادها (از طریق پایبندی دقیق به هنجارها) به «فضاهای تنفس» برای شرکت‌کنندگان تبدیل می‌شوند: فضاهایی که در آن زبان، موسیقی و رقص به عنوان ابزارهایی برای زندگی اجتماعی عمل می‌کنند. فضاهای تنفس به افراد این امکان را می‌دهند که به طور موقت جهانی را که می‌خواهند در آن زندگی کنند خلق کنند؛ جهانی که در آن زبان، موسیقی و رقص باسکی غالب و ایمن است.

Sexual and gender diverse (SGD) populations have historically faced restricted rights and systematic discrimination for deviating from the established hetero-cis-normative norms. This long-standing marginalization has a profound negative impact on health outcomes, including a heightened risk of developing mental health issues, such as depression. Understanding the health-disease process among SGD populations requires recognizing that discriminatory experiences, such as homophobia and transphobia, are not unidimensional, but operate synergistically with layered forms of discrimination, such as racism. We assessed depressive symptoms using the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) among SGD persons in Brazil using race as a stratification variable. We also evaluated the role of discrimination and internalized homonegativity on depressive symptoms, while adjusting for covariates. This was a cross-sectional online survey recruiting SGD persons aged 18 years or older, living in Brazil, through dating apps and social media. Overall, 6220 participants were included, 3749 (60.3%) White, 1685 (27.1%) Pardo and 786 (12.6%) Black. Mean scores of depressive symptoms was 8.8 (SD7.1), higher among Black (9.6; SD 7.5) and Pardo (9.3; SD 7.2) than White (8.4; SD7.0) (p < 0.0001). Considering a PHQ-9 cut-off of ≥10 points, more Black and Pardo participants reported depressive symptoms than White participants (38.5%, 38.1%; 32.3%, respectively). In multivariable linear regression models, higher discrimination score and younger age were associated with higher scores of depressive symptoms for all races. Additionally, internalized homonegativity and lower income were associated with higher depressive symptoms scores for Pardo and White, but not for Black participants. To effectively address vulnerability to depression among SGD populations, it is essential to establish approaches that consider the intersections between different forms of oppression. This includes policies that tackle racism, homophobia, and transphobia, as well as investment in accessible mental health services.

جمعیت‌های دارای تنوع جنسی و جنسیتی (SGD) به طور تاریخی با محدودیت حقوق و تبعیض نظام‌مند به دلیل انحراف از هنجارهای هترو-سیس-نرمال مواجه بوده‌اند. این به‌حاشیه‌راندگی دیرینه تأثیر منفی عمیقی بر پیامدهای سلامت، از جمله افزایش خطر ابتلا به مشکلات سلامت روان مانند افسردگی دارد. درک فرایند سلامت-بیماری در میان جمعیت‌های SGD مستلزم آن است که تجربه‌های تبعیض‌آمیز، مانند هوموفوبیا و ترنسفوبیا، یک‌بعدی نبوده و به صورت هم‌افزا با اشکال لایه‌لایه تبعیض، مانند نژادپرستی، عمل می‌کنند. ما نشانه‌های افسردگی را با استفاده از پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) در میان افراد SGD در برزیل و با استفاده از نژاد به عنوان متغیر طبقه‌بندی ارزیابی کردیم. همچنین نقش تبعیض و هومونگاتیویته درونی‌شده را بر نشانه‌های افسردگی، با کنترل متغیرهای هم‌سو، مورد بررسی قرار دادیم. این پژوهش یک مطالعه مقطعی به صورت نظرسنجی آنلاین بود که افراد SGD بالای ۱۸ سال ساکن برزیل را از طریق اپلیکیشن‌های دوست‌یابی و شبکه‌های اجتماعی جذب کرد. در مجموع، ۶۲۲۰ شرکت‌کننده وارد مطالعه شدند که ۳۷۴۹ نفر (۶۰/۳٪) سفیدپوست، ۱۶۸۵ نفر (۲۷/۱٪) پاردو و ۷۸۶ نفر (۱۲/۶٪) سیاه‌پوست بودند. میانگین نمره نشانه‌های افسردگی ۸/۸ (انحراف معیار ۷/۱) بود که در میان سیاه‌پوستان (۹/۶؛ انحراف معیار ۷/۵) و پاردوها (۹/۳؛ انحراف معیار ۷/۲) بالاتر از سفیدپوستان (۸/۴؛ انحراف معیار ۷/۰) بود (p < 0.0001). با در نظر گرفتن نقطه برش PHQ-9 برابر یا بیشتر از ۱۰، تعداد بیشتری از شرکت‌کنندگان سیاه‌پوست و پاردو نسبت به سفیدپوستان نشانه‌های افسردگی را گزارش کردند (۳۸/۵٪، ۳۸/۱٪؛ ۳۲/۳٪ به ترتیب). در مدل‌های رگرسیون خطی چندمتغیره، نمره بالاتر تبعیض و سن پایین‌تر با نمره بالاتر نشانه‌های افسردگی در همه نژادها ارتباط داشت. علاوه بر این، هومونگاتیویته درونی‌شده و درآمد پایین‌تر با نمره بالاتر نشانه‌های افسردگی در پاردوها و سفیدپوستان، اما نه در سیاه‌پوستان، ارتباط داشت. برای مقابله مؤثر با آسیب‌پذیری نسبت به افسردگی در میان جمعیت‌های SGD، ضروری است رویکردهایی اتخاذ شود که به تقاطع اشکال مختلف ستم توجه کنند. این امر شامل سیاست‌هایی برای مقابله با نژادپرستی، هوموفوبیا و ترنسفوبیا و همچنین سرمایه‌گذاری در خدمات سلامت روان قابل دسترس است.

In this study, the association between conformity to masculine norms and emotional expressivity, help-seeking behaviour and psychological distress among men in India were explored as well as the potential mediating role of family relationships. A total of 200 men aged 21-50 were sampled using purposive sampling for the study, which was conducted using an online survey. The participants filled out the Conformity to Masculine Norms Inventory-22 (CMNI-22), Emotional Expressivity Scale (EES), General Help-Seeking Questionnaire (GHSQ), and Brief Family Relationship Scale (BFRS). The Pearson correlations and mediation analyses were run in SPSS using Hayes' PROCESS Macro (Model 4). Emotional expressivity (r = -0.311, p < .01) and help-seeking behaviour (r = -0.218, p < .01) were significantly negatively associated with conformity to masculine norms, while psychological distress was not significantly associated with conformity to masculine norms (r = 0.084). Family relationships were also negatively and significantly correlated with conformity to masculine norms (r = -0.161, p < .05). The associations between masculine norm conformity and emotional expressivity and help-seeking behaviour were not significantly mediated by family relationships. By contrast, a large indirect association between masculine norm conformity and psychological distress was mediated by family relationships (B = 0.0366, 95% CI [0.0015, 0.0718]). The results of this study suggest an outcome-specific pattern of involvement of family relationships. Family relationships were not significantly associated with the behavioural associations between masculine norm conformity and emotional expressivity or help-seeking but they were significantly indirectly associated with psychological distress. The results underscore the significance of taking into account the family relationship in conjunction with the constraining masculine norms when studying men's psychological wellbeing in the Indian context. The conclusions drawn should be viewed as associations and not as causal pathways as per the cross-sectional design. Future studies with different samples and different methods of measurement are required for longitudinal research on the temporal relationships between masculine norms, family relationships and psychological outcomes.

در این پژوهش، ارتباط بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی، رفتار جستجوی کمک و پریشانی روان‌شناختی در میان مردان هندی و همچنین نقش میانجی‌گری بالقوه روابط خانوادگی مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه که با نمونه‌گیری هدفمند و از طریق پرسشنامه آنلاین انجام شد، تعداد ۲۰۰ مرد در بازه سنی ۲۱ تا ۵۰ سال شرکت کردند. شرکت‌کنندگان پرسشنامه همسویی با هنجارهای مردانگی (CMNI-22)، مقیاس ابراز هیجانی (EES)، پرسشنامه عمومی جستجوی کمک (GHSQ) و مقیاس مختصر روابط خانوادگی (BFRS) را تکمیل کردند. همبستگی پیرسون و تحلیل‌های میانجی‌گری با استفاده از نرم‌افزار SPSS و ماکروی PROCESS هایز (مدل ۴) اجرا شد. ابراز هیجانی (r = -0.311, p < .01) و رفتار جستجوی کمک (r = -0.218, p < .01) با همسویی با هنجارهای مردانگی به طور معناداری منفی بودند، در حالی که پریشانی روان‌شناختی با همسویی با هنجارهای مردانگی ارتباط معناداری نداشت (r = 0.084). روابط خانوادگی نیز با همسویی با هنجارهای مردانگی به طور منفی و معنادار همبسته بود (r = -0.161, p < .05). روابط خانوادگی میانجی‌گری معناداری در ارتباط بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی یا رفتار جستجوی کمک نداشت. در مقابل، یک ارتباط غیرمستقیم قوی بین همسویی با هنجارهای مردانگی و پریشانی روان‌شناختی از طریق میانجی‌گری روابط خانوادگی مشاهده شد (B = 0.0366, 95% CI [0.0015, 0.0718]). نتایج این پژوهش الگوی خاص پیامد محور در نقش روابط خانوادگی را نشان می‌دهد. روابط خانوادگی با ارتباطات رفتاری بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی یا جستجوی کمک ارتباط معناداری نداشت اما با پریشانی روان‌شناختی به طور غیرمستقیم و معنادار مرتبط بود. این نتایج بر اهمیت توجه به روابط خانوادگی در کنار هنجارهای محدودکننده مردانگی در مطالعه سلامت روان مردان در زمینه هندوستان تأکید دارد. نتیجه‌گیری‌ها باید صرفاً به عنوان ارتباط و نه مسیرهای علی در نظر گرفته شود، مطابق با طرح مقطعی پژوهش. مطالعات آینده با نمونه‌ها و روش‌های سنجش متفاوت برای پژوهش‌های طولی درباره روابط زمانی بین هنجارهای مردانگی، روابط خانوادگی و پیامدهای روان‌شناختی مورد نیاز است.

This narrative review examines cross-cultural similarities and differences in the interrogation process of criminal suspects, with a focus on how cultural norms, legal frameworks, and communication styles influence investigative interviewing techniques and methods. The practice of interrogation has evolved from a confession-driven strategy and the use of coercive methods to a more evidence-based and ethical approach, as represented by the Méndez Principles of Effective Interviewing and the PEACE model in the United Kingdom. Cross-cultural evaluations demonstrate that planning, cognitive interviewing, and rapport-building are increasingly being recognized as globally accepted best practices; however, their application remains inconsistent due to variances in professionalization, training, and institutional support across jurisdictions. Communication styles are heavily shaped by cultural norms, and perceptions of questioning tactics vary considerably among cultures. The review draws a distinction between interrogation, suspect interviewing, investigative interviewing, and information-gathering interviewing, as these terms carry different legal and ethical implications across jurisdictions. The review highlights the difficulties in protecting vulnerable groups (including juveniles, persons with mental health conditions or cognitive impairments, non-native speakers, and culturally marginalized suspects) in incorporating human rights safeguards and in customizing training to fit local cultural environments. A methodological note is provided to clarify the narrative scope of the review, its search parameters, and its thematic organization.

این مرور روایتی به بررسی شباهت‌ها و تفاوت‌های فراملی در فرایند بازجویی از مظنونان کیفری می‌پردازد و تمرکز آن بر چگونگی تأثیر هنجارهای فرهنگی، چارچوب‌های حقوقی و سبک‌های ارتباطی بر فنون و روش‌های مصاحبه تحقیقی است. رویه بازجویی از یک راهبرد مبتنی بر اعتراف‌گیری و استفاده از روش‌های اجباری به رویکردی مبتنی بر شواهد و اخلاقی تحول یافته است که اصول Méndez برای مصاحبه مؤثر و مدل PEACE در بریتانیا نمونه‌هایی از آن هستند. ارزیابی‌های فراملی نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی، مصاحبه شناختی و ایجاد رابطه به طور فزاینده‌ای به عنوان بهترین رویه‌های پذیرفته‌شده جهانی شناخته می‌شوند؛ با این حال، کاربرد آن‌ها به دلیل تفاوت در حرفه‌ای‌سازی، آموزش و حمایت نهادی در حوزه‌های قضایی مختلف، همچنان ناسازگار باقی مانده است. سبک‌های ارتباطی به شدت تحت تأثیر هنجارهای فرهنگی قرار دارند و برداشت‌ها از تاکتیک‌های پرسشگری میان فرهنگ‌ها به طور قابل توجهی متفاوت است. این مرور میان مفاهیم بازجویی، مصاحبه با مظنون، مصاحبه تحقیقی و مصاحبه مبتنی بر جمع‌آوری اطلاعات تمایز قائل می‌شود، چرا که این اصطلاحات در حوزه‌های قضایی مختلف دارای دلالت‌های حقوقی و اخلاقی متفاوتی هستند. این مرور به دشواری‌های حفاظت از گروه‌های آسیب‌پذیر (از جمله نوجوانان، افراد دارای شرایط سلامت روان یا ناتوانی شناختی، افراد غیر بومی و مظنونان حاشیه‌ای از نظر فرهنگی) در گنجاندن تضمین‌های حقوق بشری و بومی‌سازی آموزش متناسب با محیط‌های فرهنگی محلی اشاره می‌کند. یادداشتی روشی برای تبیین دامنه روایتی این مرور، پارامترهای جستجو و سازماندهی موضوعی آن ارائه شده است.

The South African Open Science Policy 2026, published by the Department of Science, Technology, and Innovation, is formally committed to the democratisation of knowledge and epistemic equity. Yet a critical reading reveals that the Policy reproduces, through its own discursive architecture, the epistemological hierarchy it claims to dismantle. This article analyses the Policy as a discursive text, drawing on Laclau and Mouffe’s discourse theory and Foucault’s concept of the regime of truth to explain how a policy committed to democratisation can simultaneously enact epistemic exclusion. The primary argument is threefold. First, the Policy constructs “Open Science” as a nodal point around which a chain of equivalences is built from STEM-derived norms, including reproducibility, FAIR data principles, journal metrics, and natural science models of citizen science. Second, we argue that this hegemonic articulation reconstitutes a hidden antagonism between positivist and interpretivist epistemological traditions, reawakening a binary opposition that the paradigm wars of the twentieth century had ostensibly resolved. Third, the incommensurability between these traditions means that applying STEM-derived criteria universally to all research constitutes not evaluation but category error institutionalised as governance. Six dimensions of epistemological closure are examined: the reproducibility criterion, the FAIR data mandate, the marginalisation of CARE principles, the protective rather than epistemic treatment of indigenous knowledge, the structural absence of humanistic output forms, and the natural-science-centred design of the citizen science framework and its consequences for participatory research traditions. Five policy interventions are proposed through which the Policy’s stated commitment to epistemic equity could be made operational across the full disciplinary spectrum.

سیاست علم باز آفریقای جنوبی ۲۰۲۶ که توسط وزارت علوم، فناوری و نوآوری منتشر شده است، به طور رسمی متعهد به دموکراتیزه‌کردن دانش و برابری معرفتی است. با این حال، خوانشی انتقادی نشان می‌دهد که این سیاست از طریق معماری گفتمانی خود، همان سلسله‌مراتب معرفتی را بازتولید می‌کند که مدعی برچیدن آن است. این مقاله سیاست مذکور را به عنوان یک متن گفتمانی تحلیل می‌کند و با بهره‌گیری از نظریه گفتمان Laclau و Mouffe و مفهوم رژیم حقیقت نزد Foucault، توضیح می‌دهد که چگونه یک سیاست متعهد به دموکراتیزاسیون می‌تواند همزمان به طرد معرفتی منجر شود. استدلال اصلی مقاله سه‌وجهی است: نخست، سیاست «علم باز» را به عنوان نقطه گره‌ای می‌سازد که زنجیره‌ای از هم‌ارزی‌ها حول هنجارهای برگرفته از STEM، از جمله معیار بازتولیدپذیری، اصول داده FAIR، شاخص‌های نشریات و مدل‌های علوم طبیعی از علم شهروندی ایجاد می‌کند. دوم، ما استدلال می‌کنیم که این مفصل‌بندی هژمونیک، خصومت پنهانی میان سنت‌های معرفتی پوزیتیویستی و تفسیرگرایانه را بازسازی می‌کند و دوگانگی‌ای را احیا می‌کند که به ظاهر جنگ‌های پارادایمی قرن بیستم آن را حل کرده بودند. سوم، نامقیاسی میان این سنت‌ها به این معناست که تعمیم معیارهای برگرفته از STEM به همه پژوهش‌ها، نه ارزیابی بلکه خطای مقوله‌ای است که به صورت حکمرانی نهادینه می‌شود. شش بُعد انسداد معرفتی بررسی می‌شود: معیار بازتولیدپذیری، الزام داده FAIR، به حاشیه‌راندن اصول CARE، برخورد حفاظتی به جای معرفتی با دانش بومی، فقدان ساختاری اشکال تولیدات علوم انسانی و طراحی چارچوب علم شهروندی با محوریت علوم طبیعی و پیامدهای آن برای سنت‌های پژوهش مشارکتی. پنج مداخله سیاستی پیشنهاد می‌شود که از طریق آن‌ها تعهد اعلام‌شده سیاست به برابری معرفتی می‌تواند در سراسر طیف رشته‌ای عملیاتی شود.

With the spread of digital culture, parenting has become a discursive field in which expert knowledge circulates rapidly and motherhood and fatherhood are redefined. This study critically examines how digital parenting narratives are constructed through therapeutic culture and the norms, responsibilities, and forms of authority that produce desirable parenting. Accordingly, the Bir Aile Meselesi YouTube channel was designated as the case for a qualitative case study, and the spoken narratives of three parenting-focused episodes were analyzed thematically. The findings reveal a powerful narrative that constructs the child as a unique subject to be understood and the parent as responsible for interpreting the emotional needs underlying the behavior and regulating the relational climate. While compassion, connection, healthy communication, and self-reflexivity offer transformative alternatives to punitive approaches, they also transform parenting into an ongoing project of self-improvement. Although structural problems surrounding parenting are often reduced to matters of individual awareness and inner balance, clinical experience, personal narrative, vulnerability, and discursive appeals to audience participation are mobilized as resources through which speakers claim legitimacy for the channel’s therapeutic authority. Ultimately, through a call to abandon perfection, parenting is reframed around a new normative ideal: the “therapeutically competent parent.”

با گسترش فرهنگ دیجیتال، فرزندپروری به میدانی گفتمانی تبدیل شده است که در آن دانش تخصصی به سرعت گردش می‌کند و مادری و پدری بازتعریف می‌شوند. این پژوهش به‌طور انتقادی بررسی می‌کند که چگونه روایت‌های فرزندپروری دیجیتال از طریق فرهنگ درمانی و هنجارها، مسئولیت‌ها و اشکال اقتداری که فرزندپروری مطلوب را تولید می‌کنند، ساخته می‌شوند. بر این اساس، کانال YouTube با عنوان Bir Aile Meselesi به عنوان مورد مطالعه کیفی انتخاب شد و روایت‌های شفاهی سه قسمت با تمرکز بر فرزندپروری به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که روایتی قدرتمند کودک را به عنوان سوژه‌ای منحصربه‌فرد که باید فهمیده شود، و والد را مسئول تفسیر نیازهای عاطفی زیرین رفتار و تنظیم فضای رابطه‌ای معرفی می‌کند. در حالی که شفقت، ارتباط، ارتباط سالم و خودبازاندیشی جایگزین‌های تحول‌آفرینی برای رویکردهای تنبیهی ارائه می‌دهند، این ویژگی‌ها همچنین فرزندپروری را به پروژه‌ای مستمر برای خودبهبودبخشی تبدیل می‌کنند. اگرچه مشکلات ساختاری پیرامون فرزندپروری اغلب به مسائل آگاهی فردی و تعادل درونی تقلیل می‌یابند، تجربه بالینی، روایت شخصی، آسیب‌پذیری و ارجاعات گفتمانی به مشارکت مخاطب به عنوان منابعی به کار گرفته می‌شوند که سخن‌گویان از طریق آن‌ها برای اقتدار درمانی کانال مشروعیت ادعا می‌کنند. در نهایت، از طریق دعوت به رها کردن کمال‌گرایی، فرزندپروری حول یک ایده‌آل هنجاری جدید بازتعریف می‌شود: «والد درمان‌مندانه شایسته».