مقاله‌های انگلیسی

Evidence suggests that academic staff in Nigerian public universities are under-supported in ways that directly undermine the delivery of Sustainable Development Goal 4. Previous research has established that stakeholder engagement matters for educational quality, but only a few empirical studies have tested the specific institutional mechanisms through which this engagement produces performance outcomes in resource constrained African higher education systems. To date, studies have not examined how training and development programmes function as an institutional bridge between training and development plans and academic staff performance in this context. This study set out to investigate the extent to which stakeholder support drives academic staff performance, specifically highlighting how institutional training and development initiatives serve as the crucial bridge for this impact. Grounded in Stakeholder Theory and Social Exchange Theory, the study tests four hypotheses using a quantitative design. Data were collected from 197 academic staff across three public universities in South-West Nigeria, using stratified random sampling. Partial Least Squares Structural Equation Modelling was conducted using SmartPLS 4. Analysis showed that stakeholder support had a significant direct effect on academic staff performance ( β = 0.423, t = 5.935, p < 0.001). Training and development programmes fully mediated the relationship between training and development plans and performance ( β = 0.210, 95% CI [0.090, 0.353]), the study's hypothesised mediation pathway (H4). The results indicate a persistent gap between institutional planning and programme execution. A further exploratory finding is the fifth hypothesis (H5). A feedback path from programme execution back to stakeholder support (TDProg → KSS, β = 0.511, p < 0.001). This finding extends Freeman’s (1984) instrumental framework. It adds nuance to Mitchell et al.’s (1997) salience theory by suggesting that visible programme quality can reinforce stakeholder commitment, rather than being solely a precondition for programme delivery. This pathway has not previously been documented in the African higher education literature and carries direct implications for institutional governance and SDG 4 policy coordination. The findings of this study carry implications for stakeholder coordination, institutional policy, and the delivery of SDG 4 in resource constrained higher education systems. Policy documents and strategic plans are necessary but insufficient. Decisive progress depends on funded, executed, and monitored training programmes backed by coordinated multi-stakeholder commitment.

شواهد نشان می‌دهد که اعضای هیئت علمی در دانشگاه‌های دولتی نیجریه از حمایت کافی برخوردار نیستند و این امر به طور مستقیم تحقق هدف چهارم توسعه پایدار را تضعیف می‌کند. پژوهش‌های پیشین اهمیت مشارکت ذینفعان را برای کیفیت آموزشی اثبات کرده‌اند، اما تنها تعداد اندکی از مطالعات تجربی، سازوکارهای نهادی مشخصی را که از طریق آن‌ها این مشارکت به پیامدهای عملکردی در نظام‌های آموزش عالی آفریقا با منابع محدود منجر می‌شود، مورد آزمون قرار داده‌اند. تاکنون، مطالعات بررسی نکرده‌اند که چگونه برنامه‌های آموزش و توسعه به عنوان پلی نهادی میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد اعضای هیئت علمی در این زمینه عمل می‌کنند. این پژوهش با هدف بررسی میزان تأثیر حمایت ذینفعان بر عملکرد اعضای هیئت علمی انجام شد و به طور خاص، نقش برنامه‌های آموزش و توسعه نهادی را به عنوان پل اساسی این تأثیر برجسته می‌کند. این مطالعه با تکیه بر نظریه ذینفعان و نظریه تبادل اجتماعی، چهار فرضیه را با رویکرد کمی مورد آزمون قرار داده است. داده‌ها از ۱۹۷ عضو هیئت علمی در سه دانشگاه دولتی جنوب غرب نیجریه با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده گردآوری شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 4 انجام شد. تحلیل‌ها نشان داد که حمایت ذینفعان اثر مستقیم معناداری بر عملکرد اعضای هیئت علمی دارد (β = 0.423، t = 5.935، p < 0.001). برنامه‌های آموزش و توسعه به طور کامل رابطه میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد را میانجی‌گری کردند (β = 0.210، 95% CI [0.090, 0.353]) که مسیر میانجی‌گری فرضیه چهارم پژوهش بود (H4). نتایج نشان‌دهنده شکاف مداوم میان برنامه‌ریزی نهادی و اجرای برنامه‌ها است. یافته اکتشافی دیگر، فرضیه پنجم (H5) است: مسیر بازخورد از اجرای برنامه به حمایت ذینفعان (TDProg → KSS، β = 0.511، p < 0.001). این یافته چارچوب ابزاری Freeman (1984) را گسترش می‌دهد و با افزودن ظرافت به نظریه برجستگی Mitchell و همکاران (1997) نشان می‌دهد که کیفیت مشهود برنامه می‌تواند تعهد ذینفعان را تقویت کند، نه اینکه صرفاً پیش‌شرط اجرای برنامه باشد. این مسیر پیش‌تر در ادبیات آموزش عالی آفریقا مستندسازی نشده و پیامدهای مستقیمی برای حکمرانی نهادی و هماهنگی سیاستی هدف چهارم توسعه پایدار دارد. یافته‌های این پژوهش دارای پیامدهایی برای هماهنگی ذینفعان، سیاست‌گذاری نهادی و تحقق هدف چهارم توسعه پایدار در نظام‌های آموزش عالی با منابع محدود است. اسناد سیاستی و برنامه‌های راهبردی ضروری اما ناکافی هستند؛ پیشرفت قاطعانه مستلزم برنامه‌های آموزشی تأمین مالی‌شده، اجراشده و پایش‌شده با پشتوانه تعهد هماهنگ چندذینفعی است.

Introduction Interventions that dyadically equip families with self-compassion skills represent a promising approach for addressing mental health challenges, particularly during the key transitional period of middle childhood. This study examines changes and candidate processes associated with participation in the Mindfulness and Self-Compassion for Children and Caregivers (MSC-CC) course. Methods Twenty-three caregiver-child dyads (Child, M age =8.78; Caregiver, M age =41.2) participated in MSC-CC, delivered remotely over six weekly group sessions. Pre- and post-intervention assessments included self-report measures of parenting and relational closeness outcomes during a dyadic stressor task (behavior, reflective functioning[RF], and physiology). Analyses investigated pre-post change in primary outcomes and linear mixed-effects models estimated time-related changes and baseline moderators of physiological change. Significance tests identify pre-post increases in parenting and emotion-supportive beliefs. Results and Discussion Physiologically, we detected significant decreases in child physiological arousal. Exploratory moderation analyses suggest, among others, low levels of mindfulness and high RF at baseline predict the largest reductions in child stress physiology. While uncontrolled, the MSC-CC participation was associated with increases in mindful parenting and the caregiver-child relationship and lower child physiological arousal during a dyadic challenge, most prominently in families with lower emotion-supportive beliefs at baseline. Altogether, this highlights candidate processes and moderators of efficacy to be confirmed in a fully powered randomized controlled trial. Trial registration ClinicalTrials.gov , Self-Compassion for Children and Caregivers (SCCC) , NCT05818397, registration and study start on 2023-10-16.

مقدمه: مداخلاتی که به صورت دوتایی خانواده‌ها را به مهارت‌های شفقت به خود مجهز می‌کنند، رویکردی نویدبخش برای مواجهه با چالش‌های سلامت روان، به‌ویژه در دوره‌ی گذار کلیدی کودکی میانی به شمار می‌روند. این پژوهش به بررسی تغییرات و فرایندهای نامزد مرتبط با مشارکت در دوره‌ی ذهن‌آگاهی و شفقت به خود برای کودکان و مراقبان (MSC-CC) می‌پردازد. روش‌ها: بیست‌وسه زوج مراقب-کودک (کودک، میانگین سن = ۸.۷۸؛ مراقب، میانگین سن = ۴۱.۲) در دوره‌ی MSC-CC که به صورت مجازی و طی شش جلسه‌ی گروهی هفتگی برگزار شد، شرکت کردند. ارزیابی‌های پیش و پس از مداخله شامل ابزارهای خودگزارشی درباره‌ی پیامدهای فرزندپروری و نزدیکی رابطه‌ای در حین یک تکلیف استرس‌زای دوتایی (رفتار، عملکرد بازتابی [RF] و فیزیولوژی) بود. تحلیل‌ها تغییرات پیش-پس در پیامدهای اصلی را بررسی کردند و مدل‌های خطی با اثرات مختلط تغییرات مرتبط با زمان و تعدیل‌گران پایه‌ای تغییرات فیزیولوژیک را برآورد نمودند. آزمون‌های معناداری افزایش‌های پیش-پس در باورهای فرزندپروری و حمایت هیجانی را نشان دادند. نتایج و بحث: از نظر فیزیولوژیک، کاهش معناداری در برانگیختگی فیزیولوژیک کودک مشاهده شد. تحلیل‌های اکتشافی تعدیل‌گری نشان می‌دهد، از جمله، سطوح پایین ذهن‌آگاهی و RF بالا در خط پایه بیشترین کاهش در فیزیولوژی استرس کودک را پیش‌بینی می‌کنند. اگرچه مطالعه فاقد گروه کنترل بود، مشارکت در MSC-CC با افزایش فرزندپروری ذهن‌آگاهانه و بهبود رابطه‌ی مراقب-کودک و کاهش برانگیختگی فیزیولوژیک کودک در حین چالش دوتایی همراه بود، به‌ویژه در خانواده‌هایی که در خط پایه باورهای حمایت هیجانی پایین‌تری داشتند. در مجموع، این یافته‌ها فرایندها و تعدیل‌گران اثربخشی را برجسته می‌کند که باید در یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی با توان کافی تأیید شوند. ثبت کارآزمایی: ClinicalTrials.gov، Self-Compassion for Children and Caregivers (SCCC)، NCT05818397، ثبت و آغاز مطالعه در ۲۰۲۳-۱۰-۱۶.

This essay examines how Roberto Benigni’s Life Is Beautiful (1997/1998) uses comedy to represent Holocaust trauma. Taking the proposition that comedy emerges from tragedy through time as its point of departure, it considers the ethics of humor in representing collective catastrophe. Through the film’s Chaplinesque performance, fairy-tale structure, restrained depiction of violence, and Guido’s imaginative protection of his son, the discussion situates Benigni within Italian cinema’s treatment of Fascism and historical memory. The essay revisits debates about historical authenticity and Holocaust representation, arguing that humor can invite ethical reflection as well as controversy. It considers the limits of cinematic representation and humor’s uneasy relationship to historical suffering, survival, and collective memory.

این مقاله بررسی می‌کند که چگونه فیلم «زندگی زیباست» ساخته Roberto Benigni (۱۹۹۷/۱۹۹۸) از طنز برای بازنمایی تروماهای هولوکاست بهره می‌گیرد. با اتخاذ این فرض که کمدی از دل تراژدی و با گذر زمان پدید می‌آید، مقاله به بررسی اخلاقیات طنز در بازنمایی فاجعه‌های جمعی می‌پردازد. از طریق اجرای سبک چاپلینی، ساختار افسانه‌ای، نمایش محدود خشونت و محافظت خیال‌پردازانه Guido از پسرش، بحث جایگاه Benigni را در سینمای ایتالیا و مواجهه آن با فاشیسم و حافظه تاریخی تبیین می‌کند. مقاله به بازخوانی مناقشات پیرامون اصالت تاریخی و بازنمایی هولوکاست می‌پردازد و استدلال می‌کند که طنز می‌تواند هم زمینه‌ای برای تأملات اخلاقی و هم ایجاد بحث و جدل فراهم آورد. همچنین، محدودیت‌های بازنمایی سینمایی و نسبت دشوار طنز با رنج تاریخی، بقا و حافظه جمعی مورد بررسی قرار می‌گیرد.

Introduction This study examined the association between future anxiety and psychological wellbeing, the indirect association through mental toughness, and the joint moderating role of age and family economic status in the relationship between future anxiety and mental toughness among sport management students. Methods A cross-sectional correlational design was used with 367 students enrolled in sport management departments at four public universities in Türkiye. Data were collected using the Future Anxiety Scale for University Students, the Mental Toughness Inventory, and the Psychological Wellbeing Scale. Pearson correlation, observed-variable path analysis, and three-way interaction analysis were conducted. Results Future anxiety was negatively associated with psychological wellbeing ( r = −0.40, p < 0.001) and mental toughness ( r = −0.35, p < 0.001), whereas mental toughness was positively associated with psychological wellbeing ( r = 0.75, p < 0.001). The indirect association between future anxiety and psychological wellbeing through mental toughness was statistically significant ( β = −0.240, 95% BCa bootstrap CI [−0.336, −0.160]), while the direct association remained significant ( β = −0.165, p < 0.001), indicating that mental toughness accounted for part of the association. The three-way interaction among future anxiety, age, and family economic status was statistically significant in predicting mental toughness ( B = 0.550, p = 0.006). Future anxiety was negatively associated with mental toughness across all age and family economic status groups. The largest observed negative slope was found among students aged 22 years or older whose family income was lower than their family expenses ( B = −0.620, p < 0.001), whereas the smallest observed negative slope was found among students aged 18–21 years in the same economic group ( B = −0.180, p = 0.041). Discussion These findings identify mental toughness as an important psychological resource associated with psychological wellbeing and indicate that age and family economic status jointly condition the strength of the relationship between future anxiety and mental toughness. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as statistical associations rather than evidence of causal relationships.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ارتباط بین اضطراب آینده و بهزیستی روان‌شناختی، ارتباط غیرمستقیم از طریق سرسختی روانی، و نقش تعدیل‌کننده مشترک سن و وضعیت اقتصادی خانواده در رابطه بین اضطراب آینده و سرسختی روانی در میان دانشجویان مدیریت ورزشی پرداخت. روش‌ها: طرح پژوهش مقطعی همبستگی با مشارکت ۳۶۷ دانشجو از گروه‌های مدیریت ورزشی چهار دانشگاه دولتی در ترکیه اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس اضطراب آینده برای دانشجویان دانشگاه، فهرست سرسختی روانی و مقیاس بهزیستی روان‌شناختی گردآوری شد. همبستگی پیرسون، تحلیل مسیر متغیر مشاهده‌شده و تحلیل تعامل سه‌گانه انجام گرفت. یافته‌ها: اضطراب آینده با بهزیستی روان‌شناختی (r = −0.40, p < 0.001) و سرسختی روانی (r = −0.35, p < 0.001) رابطه منفی داشت، در حالی که سرسختی روانی با بهزیستی روان‌شناختی رابطه مثبت نشان داد (r = 0.75, p < 0.001). ارتباط غیرمستقیم بین اضطراب آینده و بهزیستی روان‌شناختی از طریق سرسختی روانی از لحاظ آماری معنادار بود (β = −0.240, 95% BCa bootstrap CI [−0.336, −0.160])، در حالی که ارتباط مستقیم نیز معنادار باقی ماند (β = −0.165, p < 0.001)، که نشان می‌دهد سرسختی روانی بخشی از این ارتباط را تبیین می‌کند. تعامل سه‌گانه بین اضطراب آینده، سن و وضعیت اقتصادی خانواده در پیش‌بینی سرسختی روانی از لحاظ آماری معنادار بود (B = 0.550, p = 0.006). اضطراب آینده در تمامی گروه‌های سنی و وضعیت اقتصادی خانواده با سرسختی روانی رابطه منفی داشت. بیشترین شیب منفی مشاهده‌شده در میان دانشجویان ۲۲ سال و بالاتر با درآمد خانوادگی کمتر از هزینه‌های خانواده بود (B = −0.620, p < 0.001)، در حالی که کمترین شیب منفی در میان دانشجویان ۱۸ تا ۲۱ سال در همان گروه اقتصادی مشاهده شد (B = −0.180, p = 0.041). بحث: این یافته‌ها سرسختی روانی را به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم مرتبط با بهزیستی روان‌شناختی معرفی می‌کند و نشان می‌دهد که سن و وضعیت اقتصادی خانواده به طور مشترک شدت رابطه بین اضطراب آینده و سرسختی روانی را مشروط می‌کنند. با توجه به طرح مقطعی پژوهش، یافته‌ها باید به عنوان ارتباطات آماری تفسیر شوند و نه شواهدی برای روابط علّی.

Empathy is an important skill for social bonding, and thus can greatly affect children's daily social lives. Due to various obstructions when entering a predominantly hearing environment, deaf and hard-of-hearing (DHH) children might face restricted opportunities for developing emotional competence, which in turn may affect their empathic skills. The current study examined the extent to which the three main empathy layers that can be observed in young children (i.e., emotion contagion, attention to others' emotions, and prosocial actions) were related to emotional competence (emotion recognition, regulation and vocabulary) in DHH and hearing preschoolers attending mainstream education (kindergarten) in Portugal. A total of 181 preschoolers (32 DHH and 149 hearing) participated. Caregivers rated children's empathy, and three indices for emotional competence (emotion recognition, emotion regulation, emotion vocabulary). Additionally, hearing and language related factors were collected in the DHH group and included as control variables. One-tailed independent samples t -tests showed similar levels of empathy, emotion recognition and emotion regulation for both groups, but DHH children scored lower on emotion vocabulary than their hearing peers. Additionally, hierarchical regression analyses showed that better skills in emotional competence (all three indices) were associated with more empathic behaviors (prosocial actions) toward a person in distress in both groups. Outcomes are discussed in the context of social and emotional learning and the importance of equity in mainstream schools, addressing the special needs of DHH children or other children from marginalized groups.

همدلی یک مهارت مهم برای پیوندهای اجتماعی است و بنابراین می‌تواند تأثیر زیادی بر زندگی اجتماعی روزمره کودکان داشته باشد. به دلیل موانع مختلف هنگام ورود به محیطی عمدتاً شنوا، کودکان ناشنوا و کم‌شنوا (DHH) ممکن است با فرصت‌های محدودی برای توسعه شایستگی هیجانی مواجه شوند که این امر به نوبه خود می‌تواند بر مهارت‌های همدلی آن‌ها تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر میزان ارتباط سه لایه اصلی همدلی که در کودکان خردسال قابل مشاهده است (یعنی سرایت هیجانی، توجه به هیجان‌های دیگران و رفتارهای طرفدارانه اجتماعی) را با شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان و واژگان هیجانی) در کودکان پیش‌دبستانی ناشنوا و کم‌شنوا و شنوا که در آموزش فراگیر (مهدکودک) در پرتغال شرکت داشتند، بررسی کرد. در مجموع ۱۸۱ کودک پیش‌دبستانی (۳۲ کودک DHH و ۱۴۹ کودک شنوا) شرکت کردند. مراقبان، همدلی کودکان و سه شاخص شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان، واژگان هیجانی) را ارزیابی کردند. علاوه بر این، عوامل مرتبط با شنوایی و زبان در گروه DHH جمع‌آوری و به عنوان متغیرهای کنترل لحاظ شد. آزمون t مستقل یک‌سویه نشان داد که سطوح همدلی، تشخیص هیجان و تنظیم هیجان در هر دو گروه مشابه بود، اما کودکان DHH در مقایسه با همسالان شنوا، نمرات پایین‌تری در واژگان هیجانی کسب کردند. همچنین، تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که مهارت‌های بهتر در شایستگی هیجانی (هر سه شاخص) با رفتارهای همدلانه بیشتر (اقدامات طرفدارانه اجتماعی) نسبت به فردی در شرایط دشوار در هر دو گروه مرتبط بود. نتایج در زمینه یادگیری اجتماعی و هیجانی و اهمیت عدالت در مدارس فراگیر، با توجه به نیازهای ویژه کودکان DHH یا سایر کودکان از گروه‌های به حاشیه رانده شده، مورد بحث قرار گرفته است.

Background Predictive-processing accounts of BPD, including the hierarchical-prior-imbalance account proposed by Herzog, offer a framework for interpreting affective instability and impulsivity. The present task-fMRI study evaluates whether discriminative task-evoked patterns are consistent with this framework; because it does not directly estimate prediction errors, precision weighting, or hierarchical belief updating, it is not a mechanistic test of predictive processing. Methods To evaluate this question, this study developed a leakage-controlled multimodal machine learning framework for individualized classification of adolescents with BPD and healthy controls based on emotional Go/No-Go task-fMRI activity. Three feature domains were constructed: functional connectivity (FC), task-evoked general linear model (GLM)-derived temporal features, and clinical variables. Seven feature settings, including single-modality, dual-modality, and full multimodal combinations, were evaluated using multiple conventional machine learning classifiers, including logistic regression, support vector machine, k-nearest neighbors, Gaussian naive Bayes, multilayer perceptron, random forest, and XGBoost or gradient boosting. Results The results showed that task-evoked GLM-derived features provided the strongest single-modality discriminative information (AUC of 0.881 ± 0.055). SHAP analysis confirmed the predominance of GLM-derived features, accounting for 83.1% of total model attribution, compared to 9.5 and 7.5% for functional connectivity and clinical variables, respectively. At the neural level, discriminative features were distributed across visual/perceptual regions (calcarine, cuneus, occipital cortex), temporoparietal/default-mode hubs (angular and supramarginal gyri), frontal control regions (inferior frontal gyrus), and subcortical structures (putamen). This distributed pattern aligns with a hierarchical organization spanning perceptual input, contextual/self-referential processing, and top-down inhibitory control systems, consistent with the proposed model of hierarchical affective predictive imbalance. Conclusion Task-evoked GLM-derived features were the primary source of discriminative information for adolescent BPD, with functional connectivity and clinical variables providing modest additional value. The resulting classification pattern is consistent with hierarchical predictive-processing accounts but does not establish a specific predictive-processing mechanism. The same regional pattern may also reflect visual attention, salience processing, and executive inhibitory control.

زمینه: رویکردهای پردازش پیش‌بینانه در اختلال شخصیت مرزی، از جمله مدل عدم تعادل پیش‌فرض سلسله‌مراتبی ارائه‌شده توسط Herzog، چارچوبی برای تفسیر بی‌ثباتی عاطفی و تکانشگری فراهم می‌کنند. مطالعه حاضر با استفاده از fMRI برانگیخته‌شده توسط تکلیف، ارزیابی می‌کند که آیا الگوهای تمایزبخش برانگیخته‌شده توسط تکلیف با این چارچوب همخوانی دارند یا خیر؛ چرا که این مطالعه به طور مستقیم خطاهای پیش‌بینی، وزن‌دهی دقت یا به‌روزرسانی باور سلسله‌مراتبی را برآورد نمی‌کند و بنابراین آزمون مکانیکی پردازش پیش‌بینانه محسوب نمی‌شود. روش‌ها: برای ارزیابی این سؤال، این مطالعه یک چارچوب یادگیری ماشین چندوجهی با کنترل نشت برای طبقه‌بندی فردی نوجوانان مبتلا به اختلال شخصیت مرزی و افراد سالم بر اساس فعالیت fMRI تکلیف Go/No-Go عاطفی توسعه داد. سه حوزه ویژگی ساخته شد: اتصال عملکردی (FC)، ویژگی‌های زمانی مشتق‌شده از مدل خطی عمومی (GLM) برانگیخته‌شده توسط تکلیف، و متغیرهای بالینی. هفت تنظیم ویژگی، شامل ترکیب‌های تک‌وجهی، دووجهی و چندوجهی کامل، با استفاده از چندین طبقه‌بند متداول یادگیری ماشین از جمله رگرسیون لجستیک، ماشین بردار پشتیبان، نزدیک‌ترین همسایه، گوسی نایو بیز، پرسپترون چندلایه، جنگل تصادفی و XGBoost یا گرادیان بوستینگ ارزیابی شد. نتایج: نتایج نشان داد که ویژگی‌های مشتق‌شده از GLM برانگیخته‌شده توسط تکلیف قوی‌ترین اطلاعات تمایزبخش تک‌وجهی را فراهم کردند (AUC برابر با 0.881 ± 0.055). تحلیل SHAP برتری ویژگی‌های مشتق‌شده از GLM را تأیید کرد، به طوری که این ویژگی‌ها 83.1٪ از کل نسبت‌دهی مدل را به خود اختصاص دادند، در حالی که اتصال عملکردی و متغیرهای بالینی به ترتیب 9.5 و 7.5٪ را تشکیل دادند. در سطح عصبی، ویژگی‌های تمایزبخش در سراسر نواحی بینایی/ادراکی (کالکارین، کونئوس، قشر اکسیپیتال)، مراکز تمپورپاریتال/حالت پیش‌فرض (ژیروس زاویه‌ای و فوق‌حاشیه‌ای)، نواحی کنترل پیش‌فرونتال (ژیروس فرونتال تحتانی) و ساختارهای زیرقشری (پوتامن) توزیع شده بودند. این الگوی توزیعی با سازماندهی سلسله‌مراتبی که ورودی ادراکی، پردازش زمینه‌ای/خودارجاعی و سیستم‌های کنترل مهاری بالا به پایین را در بر می‌گیرد، همسو است و با مدل پیشنهادی عدم تعادل پیش‌بینی‌کننده عاطفی سلسله‌مراتبی مطابقت دارد. نتیجه‌گیری: ویژگی‌های مشتق‌شده از GLM برانگیخته‌شده توسط تکلیف، منبع اصلی اطلاعات تمایزبخش برای اختلال شخصیت مرزی نوجوانان بودند و اتصال عملکردی و متغیرهای بالینی ارزش افزوده متوسطی را ارائه دادند. الگوی طبقه‌بندی حاصل با رویکردهای پردازش پیش‌بینانه سلسله‌مراتبی سازگار است اما سازوکار خاصی از پردازش پیش‌بینانه را اثبات نمی‌کند. همین الگوی ناحیه‌ای ممکن است بازتاب‌دهنده توجه بینایی، پردازش برجستگی و کنترل مهاری اجرایی نیز باشد.

This study aims to examine the role of managers in organizing student activities at the Darul Mustofa Islamic Boarding School, including the assignment of tasks, coordination, providing guidance, supervision, and decision-making when facing obstacles. This study employs a descriptive qualitative approach using field research. Data were collected through observation, interviews, and documentation conducted within the Darul Mustofa Islamic Boarding School. The results indicate that managers play a role in organizing and coordinating boarding school activities by assigning tasks to administrators according to their respective responsibilities, coordinating before activities take place, providing guidance on uncompleted tasks, and supervising and evaluating activities. In exercising their leadership, managers give administrators the opportunity to carry out their responsibilities but continue to monitor and provide guidance when problems arise. The study also identified several challenges in managing Islamic boarding schools, namely limited human resources, financial management issues, insufficient facilities and infrastructure, and varying levels of staff proficiency in utilizing technology. Therefore, the manager’s role is essential to maintain the orderliness of activities through coordination, the delegation of responsibilities, guidance, supervision, and problem-solving so that the boarding school’s activities can run smoothly.

این پژوهش با هدف بررسی نقش مدیران در سازماندهی فعالیت‌های دانش‌آموزان در مدرسه علمیه دارالمصطفی، از جمله واگذاری وظایف، هماهنگی، ارائه راهنمایی، نظارت و تصمیم‌گیری در مواجهه با موانع انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از پژوهش میدانی صورت گرفته است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی که در مدرسه علمیه دارالمصطفی انجام شده، گردآوری گردیده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که مدیران در سازماندهی و هماهنگی فعالیت‌های مدرسه علمیه از طریق واگذاری وظایف به مسئولان بر اساس مسئولیت‌های مربوطه، هماهنگی پیش از برگزاری فعالیت‌ها، ارائه راهنمایی در خصوص وظایف انجام‌نشده و همچنین نظارت و ارزیابی فعالیت‌ها نقش دارند. در اعمال رهبری خود، مدیران به مسئولان فرصت انجام مسئولیت‌هایشان را می‌دهند اما همچنان به نظارت و ارائه راهنمایی در صورت بروز مشکلات ادامه می‌دهند. همچنین، پژوهش به چندین چالش در مدیریت مدارس علمیه اشاره می‌کند، از جمله محدودیت منابع انسانی، مشکلات مدیریت مالی، کمبود امکانات و زیرساخت‌ها و سطوح متفاوت مهارت کارکنان در استفاده از فناوری. بنابراین، نقش مدیر برای حفظ نظم فعالیت‌ها از طریق هماهنگی، تفویض مسئولیت، راهنمایی، نظارت و حل مسئله ضروری است تا فعالیت‌های مدرسه علمیه به‌طور روان انجام شود.

This study aims to analyze learning planning based on the Merdeka Curriculum in fostering early childhood independence at RA Nurul Azmi, Batu Bara Regency. The study employed a descriptive qualitative approach with a case study design. The research subjects consisted of the head of the RA, three Group B teachers, and 20 young children. Data were collected through participatory observation, semi-structured interviews, and documentation, then analyzed using the Miles and Huberman interactive model, which includes data reduction, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that flexible, participatory, and contextual learning planning was implemented through fruit juice-making projects, role-playing activities, and daily routines. Observational results showed that 90% of the children were able to choose activities according to their interests, 85% were able to eat independently, and 75% demonstrated initiative in completing tasks. These findings indicate that learning activities that provide children with opportunities to choose, explore, and complete tasks according to their abilities are associated with observable independent behaviors. This study highlights the importance of adaptive learning planning and teacher guidance tailored to children's developmental needs. However, the findings do not establish a causal relationship between the implementation of the Merdeka Curriculum and improvements in children's independence.

هدف این پژوهش، تحلیل برنامه‌ریزی یادگیری مبتنی بر برنامه‌درسی Merdeka در پرورش استقلال کودکان پیش‌دبستانی در RA Nurul Azmi، شهرستان Batu Bara است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده است. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل رئیس RA، سه معلم گروه B و ۲۰ کودک خردسال بودند. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman شامل کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و تأیید تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که برنامه‌ریزی یادگیری انعطاف‌پذیر، مشارکتی و زمینه‌محور از طریق پروژه‌های تهیه آب‌میوه، فعالیت‌های نقش‌آفرینی و روال‌های روزانه اجرا شده است. نتایج مشاهده‌ای نشان داد که ۹۰٪ از کودکان قادر به انتخاب فعالیت‌ها بر اساس علایق خود بودند، ۸۵٪ توانایی خوردن مستقل را داشتند و ۷۵٪ ابتکار عمل در انجام وظایف از خود نشان دادند. این یافته‌ها بیانگر آن است که فعالیت‌های یادگیری که فرصت انتخاب، کاوش و انجام وظایف متناسب با توانایی‌ها را برای کودکان فراهم می‌کند، با رفتارهای مستقل قابل مشاهده در ارتباط است. این مطالعه بر اهمیت برنامه‌ریزی یادگیری سازگار و راهنمایی معلمان متناسب با نیازهای رشدی کودکان تأکید می‌کند. با این حال، یافته‌ها رابطه علّی میان اجرای برنامه‌درسی Merdeka و بهبود استقلال کودکان را اثبات نمی‌کند.

Teacher student relationships are fundamental to education because they determine how authority, responsibility, participation, and decision-making are distributed within learning processes. Contemporary educational paradigms indicate a shift from teacher-dominated relationships toward more dialogic, participatory, and agency-oriented pedagogical relationships. This article aims to analyze the transformation of teacher–student relationships from the perspective of contemporary educational theories by examining teacher authority, student agency, autonomy support, student-centred learning, and shared pedagogical responsibility. This study employs a literature review method by analyzing relevant international journal articles, systematic reviews, and meta-analyses. The findings indicate that the shift toward student-centred learning does not require the elimination of teacher authority. Instead, teacher authority is transformed from control into pedagogical guidance through structure, direction, support, scaffolding, and feedback. Existing literature also indicates positive relationships between teacher autonomy support and motivation, engagement, self-regulated learning, and other learning outcomes. Meanwhile, research on student-centred learning shows that educational practices still emphasize student activation and engagement more strongly than student agency and autonomy. The main finding suggests that shared pedagogical responsibility can serve as a conceptual framework for bridging teacher authority and student agency. Teachers remain professionally responsible for the direction and quality of learning, while students gradually assume greater responsibility for making choices, managing learning, reflecting on processes, and evaluating learning outcomes.

روابط معلم و دانش‌آموز از ارکان اساسی آموزش هستند، زیرا نحوهٔ توزیع اقتدار، مسئولیت، مشارکت و تصمیم‌گیری را در فرایندهای یادگیری تعیین می‌کنند. پارادایم‌های معاصر تعلیم و تربیت نشان‌دهندهٔ گذار از روابط مبتنی بر سلطهٔ معلم به سوی روابط آموزشی گفت‌وگومحور، مشارکتی و مبتنی بر عاملیت هستند. هدف این مقاله تحلیل تحول روابط معلم–دانش‌آموز از منظر نظریه‌های معاصر تعلیم و تربیت از طریق بررسی اقتدار معلم، عاملیت دانش‌آموز، حمایت از خودمختاری، یادگیری دانش‌آموزمحور و مسئولیت مشترک آموزشی است. این مطالعه با روش مرور ادبیات و تحلیل مقالات مجلات بین‌المللی معتبر، مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که گذار به سوی یادگیری دانش‌آموزمحور مستلزم حذف اقتدار معلم نیست، بلکه اقتدار معلم از کنترل به راهنمایی آموزشی از طریق ساختاردهی، هدایت، حمایت، چینه‌بندی و بازخورد تبدیل می‌شود. همچنین، ادبیات موجود حاکی از روابط مثبت بین حمایت معلم از خودمختاری و انگیزش، مشارکت، یادگیری خودتنظیم‌شده و سایر پیامدهای یادگیری است. در عین حال، پژوهش‌ها دربارهٔ یادگیری دانش‌آموزمحور نشان می‌دهد که در عمل، فعال‌سازی و مشارکت دانش‌آموزان بیش از عاملیت و خودمختاری آنان مورد تأکید قرار می‌گیرد. یافتهٔ اصلی پژوهش حاکی از آن است که مسئولیت مشترک آموزشی می‌تواند به عنوان چارچوب مفهومی برای پیوند اقتدار معلم و عاملیت دانش‌آموز عمل کند. معلمان همچنان مسئولیت حرفه‌ای جهت‌دهی و کیفیت یادگیری را بر عهده دارند، در حالی که دانش‌آموزان به تدریج مسئولیت بیشتری در انتخاب، مدیریت یادگیری، تأمل بر فرایندها و ارزیابی پیامدهای یادگیری بر عهده می‌گیرند.

The high rate of Quran memorization loss among tahfidz students is one of the challenges in maintaining memorization over the long term. Therefore, this study aims to analyze the effect of metacognitive learning on memorization retention among students in the Tahfidz program at Muhammadiyah 7 High School in Surabaya. This study employs a quantitative approach using an associative research design through simple linear regression. The sample consisted of 47 students from the 10th-grade Class X-1 and 11th-grade Class XI-1 of the Tahfidz program, selected through purposive sampling. Data were collected using a Likert-scale questionnaire and analyzed using IBM SPSS Statistics Version 25. The results indicate that Metacognitive Learning has a positive and significant effect on students’ memorization retention, with a significance value of 0.000 and a coefficient of determination (R²) of 0.330. This means that Metacognitive Learning contributes 33% to memorization retention, while 67% is influenced by other factors. These findings can serve as a reference for teachers and administrators of the Tahfidz program in integrating the planning, monitoring, and evaluation of memorization into murojaah activities to help students retain what they have memorized.

نرخ بالای فراموشی حفظ قرآن در میان دانش‌آموزان حفظ یکی از چالش‌های مهم در نگهداری بلندمدت حفظیات است. بنابراین، هدف این پژوهش تحلیل تأثیر یادگیری فراشناختی بر پایداری حفظیات در میان دانش‌آموزان برنامه حفظ در دبیرستان Muhammadiyah 7 سورابایا است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از طرح پژوهش همبستگی از طریق رگرسیون خطی ساده انجام شده است. نمونه شامل ۴۷ نفر از دانش‌آموزان پایه دهم کلاس X-1 و پایه یازدهم کلاس XI-1 برنامه حفظ بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مبتنی بر مقیاس لیکرت جمع‌آوری و با نرم‌افزار IBM SPSS Statistics نسخه ۲۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که یادگیری فراشناختی تأثیر مثبت و معناداری بر پایداری حفظیات دانش‌آموزان دارد، به‌طوری‌که مقدار معناداری ۰.۰۰۰ و ضریب تعیین (R²) برابر با ۰.۳۳۰ به‌دست آمد. این بدان معناست که یادگیری فراشناختی ۳۳٪ از پایداری حفظیات را تبیین می‌کند و ۶۷٪ دیگر تحت تأثیر عوامل دیگر است. این یافته‌ها می‌تواند به‌عنوان مرجعی برای معلمان و مدیران برنامه حفظ در ادغام برنامه‌ریزی، پایش و ارزیابی حفظیات در فعالیت‌های مرور (مراجعه) جهت کمک به دانش‌آموزان برای نگهداری محفوظات خود مورد استفاده قرار گیرد.

Contemporary Islamic education faces various challenges, including the dichotomy of knowledge, the tension between faith and science, religious exclusivism, and the crisis of rationality and critical thinking in the digital era. This study aims to analyze the relevance of Al-Kindi's thought in understanding and responding to these problems through a study of the work of F? al-Falsafah al-?l?. This study uses a qualitative approach with literature study methods and content analysis techniques. Primary data is in the form of Al-Kindi's works translated by Adamson and Pormann, while secondary data is obtained from relevant academic literature. Analysis is carried out through tracing arguments in primary texts, comparisons with secondary sources, and critical interpretations of their relevance to contemporary Islamic education. The results of the study show that Al-Kindi's thought can be reconstructed through four main aspects, namely the alignment of the goals of revelation and reason, openness to the truth without limiting its origins, the connectedness of knowledge culminating in the recognition of God, and criticism of the rejection of philosophy based on certain interests. These four aspects provide a conceptual foundation for the development of Islamic education that is integrative, dialogical, open to the development of science, and oriented towards strengthening critical reason. This study contributes to the development of a conceptual framework of Islamic education that connects classical philosophical thought with the challenges of contemporary education in a critical manner.

آموزش اسلامی معاصر با چالش‌های متعددی از جمله دوگانگی دانش، تنش میان ایمان و علم، انحصارگرایی دینی و بحران عقلانیت و تفکر انتقادی در عصر دیجیتال مواجه است. هدف این پژوهش تحلیل اهمیت اندیشه‌های الکندی در فهم و پاسخ‌گویی به این مسائل از طریق مطالعه اثر فِی الفلسفه العلیا است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مطالعه اسنادی و تکنیک تحلیل محتوا انجام شده است. داده‌های اولیه شامل آثار الکندی ترجمه‌شده توسط Adamson و Pormann بوده و داده‌های ثانویه از متون علمی مرتبط به‌دست آمده است. تحلیل از طریق پیگیری استدلال‌ها در متون اولیه، مقایسه با منابع ثانویه و تفسیر انتقادی از میزان ارتباط آن‌ها با آموزش اسلامی معاصر صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اندیشه‌های الکندی را می‌توان در چهار محور اصلی بازسازی کرد: همسویی اهداف وحی و عقل، گشودگی نسبت به حقیقت بدون محدودیت منشأ آن، پیوستگی دانش که به شناسایی خداوند منتهی می‌شود و نقد رد فلسفه بر اساس منافع خاص. این چهار محور، بنیانی مفهومی برای توسعه آموزش اسلامی فراهم می‌کند که یکپارچه، گفت‌وگومحور، باز نسبت به پیشرفت علم و معطوف به تقویت عقل انتقادی است. این پژوهش به توسعه چارچوب مفهومی آموزش اسلامی که اندیشه فلسفی کلاسیک را به چالش‌های آموزش معاصر به‌صورت انتقادی پیوند می‌دهد، کمک می‌کند.

Background: Refugee students newly enrolled in U.S. schools encounter academic, socialization, and mental health challenges because of trauma, language barriers, and cultural differences. Many have had limited or interrupted access to formal education in their home country. This study aimed to gain the perspectives of refugee students on their lived experiences and explore the impact of an occupational therapy intervention guided by the Kawa model on the well-being of this student population. Methods: The researchers employed a convergent mixed-methods design. Refugee students (n = 8) created Kawa models, which provided rich, qualitative data. Participants completed pre and posttest surveys. Quantitative data gathered from surveys were used to measure students' understanding of their supports and barriers. Results: All participants demonstrated a 49% positive change in their perceived knowledge of their strengths, challenges, and supports. Qualitative analysis of participants’ Kawa creations revealed multiple collective themes throughout the migration stages of refugee students. Conclusion: This study's findings support existing evidence that culturally sensitive, person-centered interventions, such as one guided by the Kawa model, result in positive outcomes for refugee students. As school districts examine equitable practices for refugee children, occupational therapy support guided by the Kawa model may be a valuable contribution.

زمینه: دانش‌آموزان پناهنده‌ای که به‌تازگی در مدارس ایالات متحده ثبت‌نام کرده‌اند، به دلیل تجربه تروما، موانع زبانی و تفاوت‌های فرهنگی با چالش‌های تحصیلی، اجتماعی و سلامت روان مواجه می‌شوند. بسیاری از این دانش‌آموزان در کشور مبدأ خود دسترسی محدود یا منقطع به آموزش رسمی داشته‌اند. هدف این مطالعه، کسب دیدگاه‌های دانش‌آموزان پناهنده درباره تجارب زیسته آنان و بررسی تأثیر مداخله کاردرمانی مبتنی بر مدل کاوا بر بهزیستی این گروه از دانش‌آموزان بود. روش‌ها: پژوهشگران از طرح آمیخته همگرا استفاده کردند. دانش‌آموزان پناهنده (n = 8) مدل‌های کاوا را ایجاد کردند که داده‌های کیفی غنی فراهم نمود. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون را تکمیل کردند. داده‌های کمی گردآوری‌شده از پرسشنامه‌ها برای سنجش درک دانش‌آموزان از حمایت‌ها و موانع‌شان به کار رفت. یافته‌ها: همه شرکت‌کنندگان ۴۹٪ تغییر مثبت در دانش ادراک‌شده خود نسبت به نقاط قوت، چالش‌ها و حمایت‌هایشان نشان دادند. تحلیل کیفی مدل‌های کاوای شرکت‌کنندگان، مضامین جمعی متعددی را در مراحل مختلف مهاجرت دانش‌آموزان پناهنده آشکار ساخت. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه شواهد موجود را تأیید می‌کند که مداخلات حساس به فرهنگ و فردمحور، مانند مداخله مبتنی بر مدل کاوا، منجر به پیامدهای مثبت برای دانش‌آموزان پناهنده می‌شود. با توجه به بررسی شیوه‌های عادلانه برای کودکان پناهنده در مناطق آموزشی، حمایت کاردرمانی مبتنی بر مدل کاوا می‌تواند سهم ارزشمندی باشد.

Economics learning at the junior high school level plays a strategic role in building students' economic literacy, yet national and international assessment data indicate a declining trend in the literacy and engagement of Indonesian students. This study aims to describe the actual conditions of economics learning in junior high schools in Jakarta, covering teachers' instructional backgrounds, the characteristics of circulating teaching modules, and student engagement patterns, as an empirical foundation for model development. A descriptive qualitative design was applied. Data were collected through semi-structured interviews with social studies teachers and students, classroom observation, and document analysis of circulating economics teaching modules, then analysed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldana with source and technique triangulation. The findings show that most social studies teachers do not hold an economics education background, that most modules neither scaffold mastery experience gradually nor address the physiological-emotional dimension of learning, and that behavioural, emotional, cognitive, and agentic engagement indicators appear only sporadically. These conditions provide the rational basis for six characteristics of the Student Engagement Project-Based Learning model, namely contextual economic problems, project activity, collaboration, student autonomy, graduated scaffolding, and structured reflection.

یادگیری اقتصاد در سطح مدارس متوسطه اول نقش راهبردی در ارتقای سواد اقتصادی دانش‌آموزان ایفا می‌کند، با این حال داده‌های ارزیابی‌های ملی و بین‌المللی نشان‌دهنده روند کاهشی در سواد و درگیری دانش‌آموزان اندونزیایی است. هدف این پژوهش توصیف شرایط واقعی یادگیری اقتصاد در مدارس متوسطه اول شهر جاکارتا، شامل پیشینه آموزشی معلمان، ویژگی‌های ماژول‌های آموزشی رایج و الگوهای درگیری دانش‌آموزان، به‌عنوان بنیان تجربی برای توسعه مدل است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با معلمان مطالعات اجتماعی و دانش‌آموزان، مشاهده کلاسی و تحلیل اسناد ماژول‌های آموزش اقتصاد جمع‌آوری و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldana و از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اکثر معلمان مطالعات اجتماعی دارای پیشینه تحصیلی در آموزش اقتصاد نیستند، اغلب ماژول‌ها تجربه تسلط تدریجی را پشتیبانی نمی‌کنند و به بعد فیزیولوژیک-هیجانی یادگیری نمی‌پردازند و شاخص‌های درگیری رفتاری، هیجانی، شناختی و عاملیت دانش‌آموزان تنها به‌صورت پراکنده مشاهده می‌شود. این شرایط مبنای منطقی برای شش ویژگی مدل یادگیری مبتنی بر پروژه با محوریت درگیری دانش‌آموز را فراهم می‌کند که عبارت‌اند از: مسائل اقتصادی زمینه‌ای، فعالیت پروژه‌ای، همکاری، خودمختاری دانش‌آموز، پله‌پله بودن حمایت آموزشی و بازتاب ساختاریافته.

Teacher wellbeing is a growing focus in many schools within the UK. Many strategies have been put forward to improve teacher wellbeing, but very little research has been directed toward support staff in schools. The research presented here aims to increase the value of support staff and encourage the implementation of strategies to improve their wellbeing. Using thematic analysis to interpret discussions held with in-service Learning Support Assistants (LSAs), it was found that there is a lack of clarity in the roles held, wellbeing is mostly affected by the additional needs of the students they work with, and that most LSAs feel undervalued by other staff in their place of work. Several recommendations have been made to improve the wellbeing of these support roles. Explicit information should be given to teachers to optimise support in their lessons and in turn improve the learning environment for all students regardless of need. In addition to this, LSAs would feel further valued if provided more time to complete other responsibilities.

رفاه معلمان به طور فزاینده‌ای در بسیاری از مدارس بریتانیا مورد توجه قرار گرفته است. راهبردهای متعددی برای بهبود رفاه معلمان ارائه شده است، اما پژوهش‌های اندکی به کارکنان پشتیبانی در مدارس اختصاص یافته‌اند. پژوهش حاضر با هدف افزایش ارزش کارکنان پشتیبانی و تشویق به اجرای راهبردهایی برای بهبود رفاه آن‌ها انجام شده است. با استفاده از تحلیل تماتیک برای تفسیر بحث‌های انجام‌شده با دستیاران یادگیری شاغل (LSAs)، مشخص شد که ابهام در نقش‌های محوله وجود دارد، رفاه عمدتاً تحت تأثیر نیازهای اضافی دانش‌آموزانی است که با آن‌ها کار می‌کنند و اکثر LSAs احساس می‌کنند که توسط سایر کارکنان محل کار خود کم‌ارزش تلقی می‌شوند. چندین توصیه برای بهبود رفاه این نقش‌های پشتیبانی ارائه شده است. اطلاعات صریح باید به معلمان داده شود تا پشتیبانی در کلاس‌هایشان بهینه شده و در نتیجه محیط یادگیری برای همه دانش‌آموزان صرف‌نظر از نیاز آن‌ها بهبود یابد. علاوه بر این، LSAs در صورتی که زمان بیشتری برای انجام سایر مسئولیت‌های خود دریافت کنند، احساس ارزشمندی بیشتری خواهند داشت.

This paper examines the relationship between pupils’ peer relationships and subsequent school mobility. Using large-scale longitudinal data from The Engagement Platform (TEP), the study follows 48,146 pupils in Years 3 to 10 across 109 schools in England. We estimate logistic regression models with school fixed effects and rich controls for pupil demographics, attitudes to education, relationships with teachers, school climate and attendance. The results reveal a strong and robust association between poorer peer relationships and an increased likelihood of changing school. Pupils reporting poor peer relationships are around twice as likely to move school as those with very good peer relationships. This association is consistent across gender and across primary and secondary phases. The relationship appears broadly linear, although having exceptional rather than very good peer relationships offer little additional reduction in mobility risk. These findings are replicated using a smaller, independent sample from the United Arab Emirates. Overall, the study highlights peer relationships as a key predictor of school mobility, with important implications for early identification of peer difficulties, pastoral support and interventions aimed at improving peer dynamics.

این مقاله به بررسی رابطه بین روابط همسالان دانش‌آموزان و جابه‌جایی بعدی مدرسه می‌پردازد. با استفاده از داده‌های طولی در مقیاس وسیع از پلتفرم The Engagement Platform (TEP)، این مطالعه ۴۸٬۱۴۶ دانش‌آموز پایه‌های سوم تا دهم را در ۱۰۹ مدرسه در انگلستان دنبال می‌کند. ما مدل‌های رگرسیون لجستیک با اثرات ثابت مدرسه و کنترل‌های گسترده برای ویژگی‌های جمعیت‌شناختی دانش‌آموزان، نگرش به آموزش، روابط با معلمان، اقلیم مدرسه و حضور در مدرسه را برآورد می‌کنیم. نتایج نشان می‌دهد که بین روابط ضعیف‌تر همسالان و افزایش احتمال جابه‌جایی مدرسه، ارتباط قوی و پایداری وجود دارد. دانش‌آموزانی که روابط ضعیف با همسالان گزارش می‌کنند، تقریباً دو برابر بیشتر از کسانی که روابط بسیار خوبی دارند، احتمال جابه‌جایی مدرسه دارند. این ارتباط در میان جنسیت‌های مختلف و در مقاطع ابتدایی و متوسطه یکسان است. این رابطه عمدتاً خطی به نظر می‌رسد، اگرچه داشتن روابط استثنایی نسبت به روابط بسیار خوب، کاهش قابل توجهی در ریسک جابه‌جایی ایجاد نمی‌کند. این یافته‌ها با استفاده از نمونه‌ای کوچک‌تر و مستقل از امارات متحده عربی نیز تکرار شده‌اند. در مجموع، این مطالعه روابط همسالان را به عنوان یک پیش‌بینی‌کننده کلیدی جابه‌جایی مدرسه برجسته می‌کند و پیامدهای مهمی برای شناسایی زودهنگام مشکلات همسالان، حمایت‌های پرورشی و مداخلات با هدف بهبود پویایی همسالان دارد.

This study assessed the management of educational resources in four Mathematics, Science, and Technology Academy (MSTA) sub-hub schools in Mpumalanga, as well as their use in teaching and learning. While these schools are well-resourced, it is unclear how these resources are managed and used. It is critical to provide answers to this issue, considering that MSTA is a specialised project that seeks to support teaching and learning. The focus in this study was on science. Four MSTA-designated schools participated in the study, represented by one principal and one departmental head per school, as well as four teachers from School A, two from School B, three from School C, and two from School D, giving a total of 19 participants who were conveniently available to participate in focus group interviews (FGIs) in 2022 and 2023. One teacher teaching science to eleventh and twelfth graders was also observed in both years through non-participant observation. Inductive analysis was conducted, resulting in two emergent themes: resource availability and its use for teaching and learning, and the management and maintenance of resources. The findings showed that the schools were reasonably well-resourced. However, the management, use, and maintenance of these resources varied across the schools, showing effectiveness as well as some flaws.

این مطالعه به ارزیابی مدیریت منابع آموزشی در چهار مدرسه زیرمجموعه آکادمی ریاضیات، علوم و فناوری (MSTA) در امپومالانگا و همچنین نحوه استفاده از این منابع در آموزش و یادگیری پرداخت. اگرچه این مدارس از نظر منابع وضعیت مناسبی دارند، اما نحوه مدیریت و استفاده از این منابع مشخص نیست. پاسخ به این مسئله با توجه به اینکه MSTA یک پروژه تخصصی با هدف حمایت از آموزش و یادگیری است، اهمیت دارد. تمرکز این پژوهش بر حوزه علوم بوده است. چهار مدرسه تعیین‌شده توسط MSTA در این مطالعه شرکت کردند که هر یک توسط یک مدیر و یک رئیس بخش و همچنین چهار معلم از مدرسه A، دو معلم از مدرسه B، سه معلم از مدرسه C و دو معلم از مدرسه D نمایندگی می‌شدند؛ در مجموع ۱۹ نفر که به صورت در دسترس در مصاحبه‌های گروهی متمرکز (FGIs) در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ شرکت کردند. همچنین یک معلم که به دانش‌آموزان پایه یازدهم و دوازدهم علوم تدریس می‌کرد، در هر دو سال از طریق مشاهده غیرمشارکتی مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل استقرایی انجام شد که منجر به ظهور دو مضمون اصلی گردید: دسترسی به منابع و استفاده از آن‌ها در آموزش و یادگیری، و مدیریت و نگهداری منابع. یافته‌ها نشان داد که مدارس از نظر منابع وضعیت نسبتاً مناسبی دارند، اما مدیریت، استفاده و نگهداری این منابع در مدارس مختلف متفاوت بوده و هم اثربخشی و هم برخی کاستی‌ها را نشان می‌دهد.

ABSTRACT Adult educators work in a complex ethical environment. The very act of contributing to the learning of another is fraught with moral overtones. In this paper we consider the ethical dimensions of adult educator practice by distinguishing the ethical features of the context or ‘background’ of practice from the ethical capabilities and decision making of individual educators in the foreground. We draw on the framework developed by Bagnall and Hodge to argue that contemporary educational practice exhibits tensions of an ethical nature due to the variety of purposes and traditions that can be mixed together in the settings of adult education. We distinguish the ethical background of adult education from the lived experience of educators’ decision making. We then set out three principles that can inform adult educators’ ethical reflection, illustrate them and identify the professional learning and organizational supports through which the capability we call ethical resilience might be developed.

چکیده: مربیان بزرگسال در محیطی پیچیده و اخلاقی فعالیت می‌کنند. خودِ عمل کمک به یادگیری دیگری، با دلالت‌های اخلاقی همراه است. در این مقاله، ابعاد اخلاقی عمل مربیان بزرگسال را با تمایز میان ویژگی‌های اخلاقی زمینه یا «پس‌زمینه» عمل و قابلیت‌ها و تصمیم‌گیری‌های اخلاقی فردی مربیان در پیش‌زمینه بررسی می‌کنیم. با بهره‌گیری از چارچوب ارائه‌شده توسط Bagnall و Hodge استدلال می‌کنیم که عمل آموزشی معاصر به دلیل تنوع اهداف و سنت‌هایی که می‌توانند در محیط‌های آموزش بزرگسالان با یکدیگر ترکیب شوند، تنش‌هایی با ماهیت اخلاقی را نشان می‌دهد. ما پس‌زمینه اخلاقی آموزش بزرگسالان را از تجربه زیسته تصمیم‌گیری مربیان متمایز می‌کنیم. سپس سه اصل را که می‌تواند تأمل اخلاقی مربیان بزرگسال را راهنمایی کند، بیان، آن‌ها را تبیین و حمایت‌های یادگیری حرفه‌ای و سازمانی را که از طریق آن‌ها قابلیتی که تاب‌آوری اخلاقی می‌نامیم می‌تواند توسعه یابد، شناسایی می‌کنیم.

This study aims to determine the informative text writing skills and reading comprehension achievement of third-year pre-service primary school teachers. For this purpose, a one-group pre-test-post-test design, a quasi-experimental model based on the quantitative method, was implemented. The study involved 58 third-year students in the Department of Primary Education who took the Life Sciences Teaching course during the 2025-2026 academic year. A convenience sampling method was used to select the participants of the study. Data were collected using the “Reading Comprehension Achievement Test” developed by Karabay (2012) and the “Informative Text Writing Performance Rating Scale” developed by Dölek and Hamzadayı (2022). The results of the analyses indicated that the teacher candidates exhibited “moderate” levels of informative text writing skills in the Life Sciences Teaching course. In addition, it was concluded that the informative text writing skills differed by gender, with female teacher candidates showing greater improvement than their male counterparts. Furthermore, the teacher candidates demonstrated “moderate” levels of reading comprehension skills. The results obtained regarding whether there was a difference between the pre-test and post-test scores of the reading comprehension achievement of the teacher candidates suggest that their reading comprehension skills improved following the instructional and practice-based process.

هدف این پژوهش تعیین مهارت‌های نگارش متون اطلاعاتی و موفقیت درک مطلب دانشجویان سال سوم رشته آموزش ابتدایی است. بدین منظور، از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی، به‌عنوان یک مدل شبه‌آزمایشی مبتنی بر روش کمی، استفاده شد. جامعه پژوهش شامل ۵۸ دانشجوی سال سوم گروه آموزش ابتدایی بود که در سال تحصیلی ۲۰۲۵-۲۰۲۶ درس آموزش علوم تجربی را اخذ کرده بودند. روش نمونه‌گیری در دسترس برای انتخاب شرکت‌کنندگان به‌کار رفت. داده‌ها با استفاده از «آزمون موفقیت درک مطلب» که توسط Karabay (2012) تدوین شده و «مقیاس ارزیابی عملکرد نگارش متون اطلاعاتی» که توسط Dölek و Hamzadayı (2022) توسعه یافته است، جمع‌آوری شد. نتایج تحلیل‌ها نشان داد که داوطلبان معلم در درس آموزش علوم تجربی از سطح «متوسط» مهارت‌های نگارش متون اطلاعاتی برخوردار بودند. همچنین، مشخص شد که مهارت‌های نگارش متون اطلاعاتی بر حسب جنسیت متفاوت است و داوطلبان معلم زن نسبت به مردان پیشرفت بیشتری داشتند. افزون بر این، داوطلبان معلم از سطح «متوسط» مهارت‌های درک مطلب برخوردار بودند. نتایج به‌دست‌آمده در خصوص تفاوت بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون موفقیت درک مطلب داوطلبان معلم حاکی از آن است که مهارت‌های درک مطلب آنان پس از فرایند آموزشی و مبتنی بر تمرین بهبود یافته است.

This study develops and analyzes a learning design supporting students’ understanding of quadratic functions as patterns of change through representational transitions, using design research with qualitative retrospective analysis at two public senior high schools in Riau Province, Indonesia, within the Kurikulum Merdeka curriculum. Preliminary data came from 80 tenth-grade students through observations, an initial representation test, and interviews with 12 selected students. A separate teaching experiment with 80 tenth-grade students was implemented across two cycles, integrating a walking activity, the PhET Moving Man simulation, and GeoGebra, with worksheets classified using a three-level representational coding scheme. Students’ initial understanding was predominantly symbolic and procedural, with combined achievement across three representation indicators of only 34.53%. The learning sequence supported movement from contextual situations to numerical patterns, symbolic generalization, and graphical interpretation, though recognizing second differences and generalizing them symbolically remained the central bottleneck. Cycle revisions, notably a structured walking procedure and an added generalization row, were associated with more groups reaching representational coordination (4 of 10 to 7 of 10) and higher quiz scores (63.13% to 84.13%), though this is not a controlled comparison, since cycles occurred at different schools. This study offers a literature-grounded design moving students from procedural recognition toward conceptual understanding of nonlinear change, and identifies second differences as a representational bridge between numerical and symbolic forms. Three design principles are proposed: beginning with contrastive situations, using second differences as a bridge, and formalizing the general form after students recognize the structure of change.

این مطالعه به توسعه و تحلیل یک طراحی یادگیری می‌پردازد که از درک دانش‌آموزان نسبت به توابع درجه دوم به عنوان الگوهای تغییر از طریق گذارهای بازنمایی حمایت می‌کند. پژوهش با استفاده از رویکرد تحقیق طراحی و تحلیل کیفی گذشته‌نگر در دو دبیرستان دولتی استان ریائو اندونزی و در چارچوب برنامه درسی Kurikulum Merdeka انجام شده است. داده‌های اولیه از ۸۰ دانش‌آموز پایه دهم از طریق مشاهده، آزمون بازنمایی اولیه و مصاحبه با ۱۲ دانش‌آموز منتخب جمع‌آوری شد. یک آزمایش آموزشی جداگانه با ۸۰ دانش‌آموز پایه دهم در دو چرخه اجرا گردید که در آن فعالیت پیاده‌روی، شبیه‌ساز PhET Moving Man و نرم‌افزار GeoGebra ادغام شدند و برگه‌های کار با استفاده از یک طرح کدگذاری سه‌سطحی بازنمایی طبقه‌بندی شدند. درک اولیه دانش‌آموزان عمدتاً نمادین و رویه‌ای بود و مجموع عملکرد در سه شاخص بازنمایی تنها ۳۴٫۵۳٪ بود. توالی یادگیری، حرکت از موقعیت‌های زمینه‌ای به الگوهای عددی، تعمیم نمادین و تفسیر نموداری را تسهیل کرد، اگرچه تشخیص تفاوت‌های مرتبه دوم و تعمیم نمادین آن‌ها همچنان گلوگاه اصلی باقی ماند. بازنگری‌های چرخه‌ای، به ویژه رویه ساختاریافته پیاده‌روی و افزودن سطر تعمیم، با افزایش تعداد گروه‌هایی که به هماهنگی بازنمایی رسیدند (از ۴ گروه از ۱۰ به ۷ گروه از ۱۰) و افزایش نمرات آزمون (از ۶۳٫۱۳٪ به ۸۴٫۱۳٪) همراه بود، هرچند این مقایسه کنترل‌شده نیست زیرا چرخه‌ها در مدارس مختلف اجرا شدند. این مطالعه طراحی مبتنی بر ادبیات را ارائه می‌دهد که دانش‌آموزان را از شناسایی رویه‌ای به سوی درک مفهومی تغییرات غیرخطی هدایت می‌کند و تفاوت‌های مرتبه دوم را به عنوان پلی بازنمایی بین صورت‌های عددی و نمادین شناسایی می‌کند. سه اصل طراحی پیشنهاد می‌شود: آغاز با موقعیت‌های متضاد، استفاده از تفاوت‌های مرتبه دوم به عنوان پل و رسمی‌سازی فرم کلی پس از شناسایی ساختار تغییر توسط دانش‌آموزان.

Men’s sexual health is an important aspect of public health that requires focused attention and thorough analysis. A comprehensive evaluation must consider various health issues from multiple perspectives. Clinical registries are vital for tracking male sexual health and follow-up data; however, the absence of a standardized data collection tool hinders the systematic documentation of male sexual health from an information management standpoint. As a result, the data collected often lacks comparability, which limits the generalizability of the findings. This study aims to develop a minimum data set (MDS) as an initial step toward creating a male sexual health registry. This study was conducted from January 8, 2024, to March 20, 2025, using a multi-phased approach. We began by compiling a list of potential data items through a search of scientific databases, a review of grey literature, and an examination of existing information systems, forms, and websites related to male sexual health. Next, we applied a modified Delphi technique, which involved a two-round survey with a panel of 27 experts in clinical practice and research focused on male sexual health. These experts rated the importance of each candidate data item for inclusion in the MDS using afour-point Likert scale. Items that received an agreement level of 80% or higher were accepted for inclusion in the final MDS. Finally, we evaluated the content validity of the developed MDS using the content validity ratio (CVR) and the content validity index (CVI) criteria. The finalized MDS for male sexual health assessment comprises 105 items, organized into six distinct categories, including sociodemographic factors, relationship status, sexual behaviors and functions, awareness of sexual self-examination, sexual protective behaviors, and clinical history. This MDS is developed to assist registry designers and administrators in selecting the necessary data items for a male sexual health assessment registry system. Its purpose is to facilitate the design and implementation of a standardized registry and support the systematic collection of high-quality data. The MDS may also provide a useful foundation for improving the availability and consistency of information relevant to male sexual health care. However, further research is needed to evaluate its implementation, feasibility, and potential impact on clinical decision-making and quality of care.

سلامت جنسی مردان یکی از جنبه‌های مهم سلامت عمومی است که نیازمند توجه ویژه و تحلیل جامع می‌باشد. ارزیابی جامع باید مسائل مختلف سلامت را از دیدگاه‌های گوناگون مدنظر قرار دهد. سامانه‌های ثبت بالینی برای پیگیری سلامت جنسی مردان و داده‌های پیگیری اهمیت دارند؛ با این حال، فقدان ابزار استاندارد جمع‌آوری داده‌ها، مستندسازی نظام‌مند سلامت جنسی مردان را از منظر مدیریت اطلاعات با مشکل مواجه می‌کند. در نتیجه، داده‌های جمع‌آوری‌شده اغلب فاقد قابلیت مقایسه بوده و این امر تعمیم‌پذیری یافته‌ها را محدود می‌کند. هدف این مطالعه، تدوین مجموعه داده‌های حداقلی (MDS) به عنوان گام اولیه در ایجاد سامانه ثبت سلامت جنسی مردان است. این پژوهش از ۸ ژانویه ۲۰۲۴ تا ۲۰ مارس ۲۰۲۵ با رویکرد چندمرحله‌ای انجام شد. ابتدا فهرستی از داده‌های بالقوه از طریق جستجوی پایگاه‌های علمی، مرور منابع خاکستری و بررسی سامانه‌ها، فرم‌ها و وب‌سایت‌های مرتبط با سلامت جنسی مردان گردآوری شد. سپس از تکنیک دلفی تعدیل‌شده استفاده گردید که شامل دو دور نظرسنجی با پانلی متشکل از ۲۷ نفر از خبرگان بالینی و پژوهشی حوزه سلامت جنسی مردان بود. این خبرگان اهمیت هر داده پیشنهادی برای ورود به MDS را با مقیاس لیکرت چهاردرجه‌ای ارزیابی کردند. داده‌هایی که سطح توافق ۸۰٪ یا بیشتر را کسب کردند، برای ورود به MDS نهایی پذیرفته شدند. در نهایت، روایی محتوایی MDS تدوین‌شده با استفاده از نسبت روایی محتوا (CVR) و شاخص روایی محتوا (CVI) ارزیابی شد. MDS نهایی برای ارزیابی سلامت جنسی مردان شامل ۱۰۵ داده در شش دسته مجزا است که شامل عوامل جمعیت‌شناختی، وضعیت رابطه، رفتارها و عملکردهای جنسی، آگاهی از خودآزمایی جنسی، رفتارهای محافظتی جنسی و سابقه بالینی می‌باشد. این MDS به منظور یاری‌رسانی به طراحان و مدیران سامانه‌های ثبت در انتخاب داده‌های ضروری برای سامانه ثبت ارزیابی سلامت جنسی مردان تدوین شده است. هدف آن تسهیل طراحی و پیاده‌سازی سامانه ثبت استاندارد و پشتیبانی از جمع‌آوری نظام‌مند داده‌های باکیفیت است. همچنین این MDS می‌تواند مبنای مناسبی برای بهبود دسترسی و انسجام اطلاعات مرتبط با مراقبت سلامت جنسی مردان فراهم آورد. با این حال، پژوهش‌های بیشتری برای ارزیابی اجرا، امکان‌سنجی و تأثیر بالقوه آن بر تصمیم‌گیری بالینی و کیفیت مراقبت مورد نیاز است.