freedom

Purpose: This study aimed to examine the relationship between ambivalence over emotional expressiveness and suicidal ideation in veterans, with posttraumatic stress disorder (PTSD) symptoms considered as a mediating variable. Methods and Materials: This descriptive-correlational, cross-sectional study included 100 Iran–Iraq War veterans hospitalized at Fajr Hospital who were recruited through convenience sampling. Participants completed the Ambivalence over Emotional Expressiveness Questionnaire, the Beck Scale for Suicide Ideation, and the Mississippi Scale for Combat-Related PTSD. Pearson’s correlation was used to examine relationships among the variables. Structural equation modeling with maximum likelihood estimation was conducted in Mplus version 8 to test the mediation model. Normality was assessed using skewness and kurtosis, and multicollinearity was evaluated through variance inflation factors. Model fit was assessed using the chi-square-to-degrees-of-freedom ratio, comparative fit index, Tucker–Lewis index, and root-mean-square error of approximation. Bootstrapping was used to test the indirect effect. Findings: Suicidal ideation was significantly correlated with ambivalence over emotional expressiveness and PTSD symptoms. Ambivalence over emotional expressiveness significantly predicted suicidal ideation in the model without the mediator. In the mediation model, ambivalence over emotional expressiveness significantly predicted PTSD symptoms, and PTSD symptoms significantly predicted suicidal ideation. However, the direct path from ambivalence over emotional expressiveness to suicidal ideation was not statistically significant after PTSD symptoms were entered into the model. The indirect effect of ambivalence over emotional expressiveness on suicidal ideation through PTSD symptoms was statistically significant. The structural model demonstrated acceptable fit to the data. Conclusion: PTSD symptoms fully mediated the relationship between ambivalence over emotional expressiveness and suicidal ideation, suggesting that interventions targeting emotional-expression conflicts and trauma-related symptoms may help reduce suicidal ideation among veterans.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و افکار خودکشی در جانبازان، با در نظر گرفتن علائم اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) به عنوان متغیر میانجی انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه توصیفی-همبستگی از نوع مقطعی بود و ۱۰۰ نفر از جانبازان جنگ ایران و عراق بستری در بیمارستان فجر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به پرسشنامه دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات، مقیاس بک برای افکار خودکشی و مقیاس می‌سی‌سی‌پی برای اختلال استرس پس از سانحه مرتبط با جنگ پاسخ دادند. برای بررسی روابط بین متغیرها از همبستگی پیرسون استفاده شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری با برآورد حداکثر درست‌نمایی در نرم‌افزار Mplus نسخه ۸ برای آزمون مدل میانجی‌گری به کار رفت. نرمال بودن داده‌ها با استفاده از چولگی و کشیدگی و چندهمخطی بودن با استفاده از شاخص‌های تورم واریانس ارزیابی شد. برازش مدل با استفاده از نسبت کای‌دو به درجه آزادی، شاخص برازش تطبیقی، شاخص تاکر-لوییس و ریشه میانگین مربعات خطای تقریب بررسی شد. برای آزمون اثر غیرمستقیم از بوت‌استرپ استفاده شد. یافته‌ها: افکار خودکشی با دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و علائم اختلال استرس پس از سانحه همبستگی معناداری داشت. دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات در مدل بدون متغیر میانجی، پیش‌بینی‌کننده معنادار افکار خودکشی بود. در مدل میانجی‌گری، دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات پیش‌بینی‌کننده معنادار علائم اختلال استرس پس از سانحه و علائم اختلال استرس پس از سانحه نیز پیش‌بینی‌کننده معنادار افکار خودکشی بود. با این حال، مسیر مستقیم از دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات به افکار خودکشی پس از وارد کردن علائم اختلال استرس پس از سانحه به مدل، از نظر آماری معنادار نبود. اثر غیرمستقیم دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات بر افکار خودکشی از طریق علائم اختلال استرس پس از سانحه از نظر آماری معنادار بود. مدل ساختاری برازش قابل قبولی با داده‌ها نشان داد. نتیجه‌گیری: علائم اختلال استرس پس از سانحه به طور کامل رابطه بین دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و افکار خودکشی را میانجی‌گری کردند و این امر نشان می‌دهد که مداخلات هدفمند بر تعارضات ابراز هیجانی و علائم مرتبط با تروما می‌تواند به کاهش افکار خودکشی در جانبازان کمک کند.

Context and relevance. The study investigates the contributions of Lev Vygotsky's cultural-historical theory to Brazilian special/inclusive education, particularly regarding the constitution of the subject with autism in school contexts. The theoretical framework is grounded in the concepts of drama, freedom and singularity, understanding the schooling process as a privileged pathway of human (trans)formation. Objective. To analyse how pedagogical knowledge impacts the constitution of the child with autism, based on the notion of constitutive singularity. Hypothesis. The schooling process anchored in critical-emancipatory pedagogical knowledge operates as a promoter of the subject's humanisation, in opposition to traditional clinical approaches that reduce the subject to diagnosis and to ableist perspectives that position them in a state of devaluation. Methods and materials. The research, adopting a cultural-historical approach, was configured as intervention-research with an eight-year-old student with autism, enrolled in the second year of primary education. Video recordings, audio recordings, photographs, field diaries and interviews with the teacher, the child and his mother were utilised. Data were analysed through the microgenetic approach. Results. The analysis of two paradigmatic episodes of story retelling through illustration and physical education class evidences that the child, upon inserting personal elements into school tasks, manifests his will and singularises himself, expressing the drama of the social personality as a struggle for existence. Conclusions. Understanding singularity as a dialectical, historical, cultural and dramatic process allows us to overcome pathologising views and to recognise that disability is not a destiny, but a condition that, in relations with others and with culture, can be transformed into potentiality.

This descriptive study examined the reported extent of best teaching practices among private secondary school teachers in the Apostolic Vicariate of Tabuk, Kalinga and Apayao, Philippines. The 2015 investigation involved 70 teachers from 10 private secondary schools and used a five-point survey questionnaire addressing teachers’ professional conduct, subject-matter expertise, student-centered teaching, experiential learning, moral development, critical thinking, and facilitation. Frequencies, percentages, weighted means, and reported analysis-of-variance (ANOVA) comparisons were used. Most respondents were female (74.29%), aged 20–30 years (91.43%), college graduates (65.71%), and had served for 1–10 years (95.71%). The overall reported mean for teaching practices was 4.72, classified as “Very Much Use.” Strongly rated practices included facilitating group dynamics (M = 4.97), demonstrating expertise in the field (M = 4.96), and content knowledge (M = 4.90). The original ANOVA summaries classified differences by civil status (F = 10.1274), educational attainment (F = 8.4656), and years of service (F = 7.1212) as significant, while gender (F = 0.7169) and age (F = 1.602) were not. Because some source calculations, degrees of freedom, and narrative interpretations conflict, inferential decisions require verification from the original data. Overall, teachers reported frequent implementation of professionally grounded, values-oriented, and learner-responsive practices. The findings support continued contextualized faculty development, equitable instructional resources, and careful evaluation of classroom practices.

Background: Teacher agency is essential to educational transformation, yet teacher development in Nepal often relies on standardized training approaches that emphasize prescribed methods rather than critical reflection, contextual experimentation, and collaborative learning. Objectives: This study explores how teachers develop and exercise agency through Critical–Creative Pedagogy (CCP) and participatory action research in two Nepali public-school contexts. Methods: Using a participatory action research approach, the study examined two contexts: a cross-school initiative involving 11 teachers from eight public schools in Helambu and a school-based initiative involving 30 teachers at Janata Secondary School in Bardibas. Data were generated over nine months through workshop interactions, teacher reflections, lesson plans, classroom observations, reflective dialogues, and informal conversations with students. The analysis examined how reflection, dialogue, classroom experimentation, and collective professional learning contributed to the development of teacher agency. Results: The findings indicate that teacher agency developed through iterative cycles of reflection, action, observation, dialogue, and re-reflection rather than through standardized training alone. Teachers began questioning textbook-centred and examination-driven practices and experimenting with learning activities grounded in students’ experiences and local contexts. Contextual adaptation and engagement with the wider school community, including school management committees and parents, emerged as important dimensions of pedagogical change. The Bardibas initiative appeared to foster stronger shared reflection, mutual support, and continuity of pedagogical change than the cross-school arrangement in Helambu. Conclusion: Teacher agency is a relational and context-dependent process that develops through critical reflection, pedagogical experimentation, and collaborative learning. Sustaining educational transformation requires professional learning opportunities that connect teachers’ agency with local knowledge, school-level collaboration, and community engagement. Novelty: By examining participatory action research across two distinct school contexts, this study highlights how the institutional setting of teacher collaboration may shape opportunities for collective reflection, mutual support, and sustained pedagogical change. It also foregrounds the importance of connecting teacher learning with school and community contexts in efforts to transform classroom practice.

The *Kurikulum Merdeka* (Emancipated Curriculum) is an educational approach that grants greater autonomy to schools, teachers, and students in designing, managing, and evaluating the learning process. Despite its many advantages—as discussed in a previous article—the implementation of *Kurikulum Merdeka* also faces a number of challenges and shortcomings that warrant consideration. This article employs a library research methodology, drawing data from diverse sources such as books and journal articles relevant to the topic. The study's findings indicate that *Kurikulum Merdeka* is an initiative launched by Indonesia’s Ministry of Education, Culture, Research, and Technology to address the learning crisis exacerbated by the COVID-19 pandemic. The curriculum is designed to provide more flexible and varied learning experiences, enabling students to explore ideas and develop their skills. By granting teachers the freedom to select teaching resources, *Kurikulum Merdeka* aims to tailor education to the interests and learning needs of each student. Introduced in 2019 by the Minister of Education and Culture, Nadiem Makarim, *Kurikulum Merdeka* replaces the 2013 Curriculum and emphasizes student independence in acquiring information from various sources, both formal and informal. It also focuses on developing students' potential and character in alignment with the *Profil Pelajar Pancasila* (Pancasila Student Profile). An education system centered on autonomy aims to foster student awareness and encourage the development of independent, responsible individuals. Furthermore, teachers are encouraged to engage in professional networks to advance their careers. Strategies include grouping students based on ability, adapting content, and employing diverse teaching methods suited to students' learning styles. Assessment within this differentiated learning framework is formative and authentic, moving beyond a reliance on traditional examinations. Therefore, teachers are expected to develop materials suited to students' varying levels of understanding, providing appropriate challenges for more capable students and additional support for those requiring assistance. Through this approach, it is hoped that the goals of religious education can be achieved in a more inclusive and relevant manner.

«کریکولوم مردکا» (Kurikulum Merdeka) رویکردی آموزشی است که اختیار بیشتری به مدارس، معلمان و دانش‌آموزان در طراحی، مدیریت و ارزیابی فرایند یادگیری اعطا می‌کند. علیرغم مزایای فراوان آن ــ که در مقاله‌ای پیشین مورد بحث قرار گرفته است ــ اجرای «کریکولوم مردکا» با چالش‌ها و کاستی‌هایی نیز مواجه است که شایسته توجه می‌باشد. این مقاله با بهره‌گیری از روش پژوهش کتابخانه‌ای و گردآوری داده‌ها از منابع متنوعی همچون کتاب‌ها و مقالات علمی مرتبط با موضوع، به بررسی این رویکرد می‌پردازد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که «کریکولوم مردکا» ابتکاری است که توسط وزارت آموزش، فرهنگ، پژوهش و فناوری اندونزی برای مقابله با بحران یادگیری تشدیدشده در پی همه‌گیری کووید-۱۹ راه‌اندازی شده است. این برنامه درسی با هدف فراهم‌کردن تجارب یادگیری انعطاف‌پذیرتر و متنوع‌تر طراحی شده و به دانش‌آموزان امکان می‌دهد ایده‌ها را کاوش کرده و مهارت‌های خود را توسعه دهند. با اعطای آزادی عمل به معلمان در انتخاب منابع آموزشی، «کریکولوم مردکا» در پی آن است که آموزش را متناسب با علایق و نیازهای یادگیری هر دانش‌آموز تنظیم کند. این برنامه که در سال ۲۰۱۹ توسط وزیر آموزش و فرهنگ، Nadiem Makarim، معرفی شد، جایگزین برنامه درسی ۲۰۱۳ گردیده و بر استقلال دانش‌آموزان در کسب اطلاعات از منابع مختلف رسمی و غیررسمی تأکید دارد. همچنین بر توسعه ظرفیت‌ها و شخصیت دانش‌آموزان در راستای «پروفیل دانش‌آموز پانچاسیلا» (Profil Pelajar Pancasila) تمرکز می‌کند. نظام آموزشی مبتنی بر خودمختاری، با هدف ارتقای آگاهی دانش‌آموزان و تشویق به پرورش افرادی مستقل و مسئولیت‌پذیر طراحی شده است. افزون بر این، معلمان به مشارکت در شبکه‌های حرفه‌ای برای پیشرفت شغلی خود ترغیب می‌شوند. راهبردها شامل گروه‌بندی دانش‌آموزان بر اساس توانایی، تطبیق محتوا و به‌کارگیری روش‌های تدریس متنوع متناسب با سبک‌های یادگیری دانش‌آموزان است. ارزیابی در چارچوب یادگیری تمایزیافته، ماهیتی تکوینی و اصیل دارد و فراتر از اتکای صرف به آزمون‌های سنتی است. بنابراین، انتظار می‌رود معلمان مواد آموزشی متناسب با سطوح مختلف درک دانش‌آموزان تهیه کنند و چالش‌های مناسب برای دانش‌آموزان توانمندتر و حمایت‌های اضافی برای دانش‌آموزان نیازمند ارائه دهند. از رهگذر این رویکرد، امید می‌رود اهداف آموزش دینی به شیوه‌ای فراگیرتر و مرتبط‌تر تحقق یابد.

This research was motivated by the low science learning outcomes of fifth-grade students at SDN 20 Indarung, as indicated by the number of students who had not yet achieved the KKTP. Learning that predominantly used lectures and question-and-answer methods resulted in students being less active and less motivated. This research aimed to determine the effect of the Children Learning in Science (CLIS) learning model on the science learning outcomes of fifth-grade students on the topic of energy conservation efforts. This research used a quantitative approach with a Quasi Experimental Design and a Posttest Only Control Group Design. The population consisted of 51 fifth-grade students, with a saturated sampling technique, comprising 26 students in class VA as the experimental class and 25 students in class VB as the control class. The research instrument was a 25-item multiple-choice test that had undergone tryout and instrument analysis. Data were obtained through a posttest and analyzed using normality, homogeneity, and hypothesis tests with an Independent Samples t-test using SPSS 27. The results showed that the average learning outcome of the experimental class was 86.31, while that of the control class was 64.16. The hypothesis test showed a tcount of 8.025 > a ttable of 1.677 at a significance level of 0.05 with 49 degrees of freedom, indicating that H₀ was rejected and H₁ was accepted. Therefore, the Children Learning in Science (CLIS) learning model had a significant effect on the science learning outcomes of fifth-grade students at SDN 20 Indarung.

این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری علوم دانش‌آموزان پایه پنجم در دبستان دولتی شماره ۲۰ ایندارونگ انجام شد، چنان‌که تعداد زیادی از دانش‌آموزان هنوز به KKTP دست نیافته‌اند. آموزش غالباً مبتنی بر روش سخنرانی و پرسش‌وپاسخ بود که منجر به کاهش فعالیت و انگیزه دانش‌آموزان می‌شد. هدف این پژوهش تعیین تأثیر مدل یادگیری Children Learning in Science (CLIS) بر نتایج یادگیری علوم دانش‌آموزان پایه پنجم در موضوع تلاش‌های صرفه‌جویی در مصرف انرژی بود. این پژوهش با رویکرد کمی و طرح شبه‌آزمایشی (Quasi Experimental Design) و طرح گروه کنترل فقط پس‌آزمون (Posttest Only Control Group Design) انجام شد. جامعه آماری شامل ۵۱ دانش‌آموز پایه پنجم بود که با روش نمونه‌گیری اشباع انتخاب شدند و شامل ۲۶ دانش‌آموز کلاس VA به عنوان گروه آزمایش و ۲۵ دانش‌آموز کلاس VB به عنوان گروه کنترل بودند. ابزار پژوهش یک آزمون چندگزینه‌ای ۲۵ سؤالی بود که مورد آزمون اولیه و تحلیل ابزار قرار گرفته بود. داده‌ها از طریق پس‌آزمون جمع‌آوری و با استفاده از آزمون‌های نرمالیتی، همگنی و آزمون فرضیه با آزمون t مستقل (Independent Samples t-test) در نرم‌افزار SPSS 27 تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین نتایج یادگیری گروه آزمایش ۸۶٫۳۱ و گروه کنترل ۶۴٫۱۶ بود. آزمون فرضیه نشان داد مقدار t محاسبه‌شده ۸٫۰۲۵ بزرگ‌تر از t جدول ۱٫۶۷۷ در سطح معناداری ۰٫۰۵ با ۴۹ درجه آزادی است که نشان‌دهنده رد H₀ و پذیرش H₁ می‌باشد. بنابراین، مدل یادگیری Children Learning in Science (CLIS) تأثیر معناداری بر نتایج یادگیری علوم دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان دولتی شماره ۲۰ ایندارونگ داشت.

Significant investment into school building across the Eurocentric world in the 21st century attests to the assumed transformative potential of school architecture. A new generation of school buildings intends to support emerging pedagogies by shifting from teacher-led school environments to student-centred learning environments. The flexible and adaptable architecture aims to foster student agency, self-directed learning and freedom of movement by providing spaces beyond constant conventional surveillance. However, existing research suggests that transforming school buildings doesn’t eliminate the element of control within schools but merely changes its forms. This article offers additional insight into various mechanisms of control emerging within institutionally structured environments. In an ethnographically grounded approach in Finland, we explore how the new school architecture, the conventional school institution, and the children at school shape and transform one another (with)in practices of control. We argue that these three elements become both actors and sites of control though a complex dynamic of producing each other relationally. We propose that the new school spaces – intended to move away from traditional forms of direct control – intersect with the sedimented structures of institutional authority. These dynamics manifest within children’s bodies, which in turn become sites where control is enacted and maintained.

سرمایه‌گذاری قابل توجه در ساخت مدارس در سراسر جهان اروپامحور در قرن بیست‌ویکم، گویای فرضیه ظرفیت تحول‌آفرین معماری مدرسه است. نسل جدیدی از ساختمان‌های مدارس با هدف حمایت از پداگوژی‌های نوظهور، در پی گذار از محیط‌های مدرسه‌محور معلم به محیط‌های یادگیری دانش‌آموزمحور است. معماری انعطاف‌پذیر و قابل تطبیق، با فراهم آوردن فضاهایی فراتر از نظارت دائمی و متعارف، در پی تقویت عاملیت دانش‌آموز، یادگیری خودراهبر و آزادی حرکت است. با این حال، پژوهش‌های موجود نشان می‌دهد که دگرگونی ساختمان‌های مدارس، عنصر کنترل را در مدارس حذف نمی‌کند، بلکه صرفاً اشکال آن را تغییر می‌دهد. این مقاله، بینش بیشتری درباره سازوکارهای مختلف کنترل که در محیط‌های ساختاریافته نهادی پدید می‌آیند، ارائه می‌دهد. با رویکردی مبتنی بر قوم‌نگاری در فنلاند، بررسی می‌کنیم که چگونه معماری جدید مدرسه، نهاد مدرسه متعارف و کودکان در مدرسه، یکدیگر را در بستر کنش‌های کنترل شکل می‌دهند و دگرگون می‌کنند. استدلال می‌کنیم که این سه عنصر، از طریق پویایی پیچیده تولید رابطه‌ای یکدیگر، هم کنشگر و هم بستر کنترل می‌شوند. پیشنهاد می‌کنیم که فضاهای جدید مدرسه – که با هدف فاصله گرفتن از اشکال سنتی کنترل مستقیم طراحی شده‌اند – با ساختارهای رسوب‌یافته اقتدار نهادی تلاقی می‌کنند. این پویایی‌ها در بدن کودکان متجلی می‌شود، که خود به بسترهایی برای اِعمال و حفظ کنترل بدل می‌گردد.

Kwame Nkrumah recognised academic freedom as an enabler of knowledge production in Africa. At the same time, he sought to sidestep academic freedom to safeguard the “national interest” of the ex-colony he governed. His approach brought him into direct conflict with the hegemonic forces of “universal knowledge” both locally and internationally. His critics often argue that Nkrumah’s pursuit of decolonisation and Africanisation in Ghana’s higher education is necessarily antithetical to academic freedom. But is decolonisation a threat to academic freedom and, by extension, a drawback to knowledge production in Africa? To address this problem, I unpack the structural layers and negotiate what I call “Kwame Nkrumah’s dilemma”. I do this by deploying the hermeneutic-narrative method, a key approach to doing African philosophy. This methodological orientation undergirds my contextual examination of excerpts from three speeches delivered by Nkrumah and an editorial piece from his party’s newspapers between 1959 and 1964. In line with the hermeneutic approach, I utilise a historical literature review, drawing on secondary sources to examine the evolution of theories/concepts and past events, to demonstrate that Nkrumah’s formidable dilemma persists, as evidenced by the trajectory of African Studies after his departure and the enduring influence of his thought and actions on the discipline. I follow Nkrumah to argue that academic freedom in postcolonial Africa ought to go hand in hand with academic sovereignty and what Sabelo Ndlovu-Gatsheni would call epistemic freedom.

Kwame Nkrumah آزادی دانشگاهی را به‌عنوان عامل تسهیل‌کننده تولید دانش در آفریقا به رسمیت می‌شناخت. در عین حال، او تلاش می‌کرد آزادی دانشگاهی را برای حفظ «منافع ملی» مستعمره سابقی که اداره می‌کرد، دور بزند. رویکرد او باعث شد که مستقیماً با نیروهای هژمونیک «دانش جهانی» هم در سطح محلی و هم بین‌المللی وارد تعارض شود. منتقدان او اغلب استدلال می‌کنند که پیگیری استعمارزدایی و آفریقایی‌سازی در آموزش عالی غنا توسط Nkrumah ذاتاً در تضاد با آزادی دانشگاهی است. اما آیا استعمارزدایی تهدیدی برای آزادی دانشگاهی و در نتیجه مانعی برای تولید دانش در آفریقا است؟ برای پرداختن به این مسئله، لایه‌های ساختاری را باز می‌کنم و آنچه را که «معضل Kwame Nkrumah» می‌نامم، مورد مذاکره قرار می‌دهم. این کار را با به‌کارگیری روش هرمنوتیک-روایت‌محور، که رویکردی کلیدی در فلسفه آفریقایی است، انجام می‌دهم. این جهت‌گیری روش‌شناختی، بررسی زمینه‌ای من از گزیده‌هایی از سه سخنرانی Nkrumah و یک سرمقاله از روزنامه‌های حزبی او بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ را پشتیبانی می‌کند. مطابق با رویکرد هرمنوتیکی، از مرور ادبیات تاریخی بهره می‌برم و با استفاده از منابع ثانویه، تحول نظریه‌ها/مفاهیم و رویدادهای گذشته را بررسی می‌کنم تا نشان دهم معضل بزرگ Nkrumah همچنان پابرجاست؛ همان‌طور که مسیر مطالعات آفریقایی پس از دوران او و تأثیر ماندگار اندیشه و اقداماتش بر این رشته گواهی می‌دهد. با پیروی از Nkrumah استدلال می‌کنم که آزادی دانشگاهی در آفریقای پسااستعماری باید همگام با حاکمیت دانشگاهی و آنچه Sabelo Ndlovu-Gatsheni آزادی معرفتی می‌نامد، پیش برود.

Statelessness affects an estimated 4.3 to 10 million people worldwide, denying them access to fundamental rights including education, employment, healthcare, and freedom from arbitrary detention. While stateless individuals are recognised as a marginalised group at elevated risk of human rights violations, discrimination, and trauma, the psychological impact of statelessness remains under-researched. This study aimed to explore how adults with lived experience of statelessness in the UK make sense of its impact on their mental health, and how they access support for any psychological difficulties. A qualitative design using Interpretative Phenomenological Analysis was used. Seven adults affected by statelessness were recruited through non-governmental organisations using purposive sampling. Participants varied in the reasons why they had been affected by statelessness, country of origin, and current immigration status in the UK. Four group experiential themes were generated. Trapped in a Kafkaesque System captured participants’ experience of draconian, discriminatory, and self-perpetuating bureaucratic structures that stripped autonomy, security, and time. Erosion of Self and Belonging described feeling administratively reduced to a non-person, dual legal and relational abandonment, and severed connections. Psychological and Embodied Harm located anxiety, depression, suicidality, post-traumatic stress disorder (PTSD), and somatic symptoms unambiguously within structural conditions, with two participants reporting that UK procedures damaged their mental health more than prior experiences of incarceration; intergenerational effects of the impacts of statelessness were also identified. Survival Strategies and Systemic Limits captured the protective role of community, faith, activism, and equipped services, while emphasising that resilience was bounded and could not substitute for rights. The findings articulate a pathway in which Kafkaesque systems produce entrapment, erode the person’s sense of identity, belonging and connection to others, and generate psychological and embodied harm only partially mediated by coping. Implications include the need for policy reform (reduced waits, restored and adequate Legal Aid funding, the right to work and healthcare access during protracted legal processes), clinician training, and services that recognise statelessness-related distress as legitimate clinical territory rather than deflecting responsibility to immigration authorities.

بدون تابعیت بودن حدوداً بین ۴٫۳ تا ۱۰ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد و آن‌ها را از دسترسی به حقوق اساسی از جمله آموزش، اشتغال، مراقبت‌های بهداشتی و آزادی از بازداشت خودسرانه محروم می‌کند. اگرچه افراد بدون تابعیت به عنوان گروهی به حاشیه رانده‌شده با خطر بالاتر نقض حقوق بشر، تبعیض و تروما شناخته می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی بدون تابعیت بودن همچنان کمتر مورد پژوهش قرار گرفته است. هدف این مطالعه بررسی نحوه درک بزرگسالان دارای تجربه زیسته بدون تابعیت بودن در بریتانیا از تأثیر آن بر سلامت روان و نحوه دسترسی آن‌ها به حمایت برای مشکلات روان‌شناختی بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شد. هفت بزرگسال تحت تأثیر بدون تابعیت بودن از طریق سازمان‌های غیردولتی و با نمونه‌گیری هدفمند جذب شدند. شرکت‌کنندگان از نظر دلایل بدون تابعیت بودن، کشور مبدأ و وضعیت مهاجرتی فعلی در بریتانیا متفاوت بودند. چهار مضمون تجربی گروهی استخراج شد. «گیر افتادن در یک سیستم کافکایی» تجربه شرکت‌کنندگان از ساختارهای بوروکراتیک سختگیرانه، تبعیض‌آمیز و خودتداوم‌بخش را که خودمختاری، امنیت و زمان را از آن‌ها سلب می‌کرد، توصیف می‌کند. «فرسایش خود و تعلق» به احساس تقلیل اداری به یک غیرشخص، رهاشدگی دوگانه حقوقی و ارتباطی، و قطع پیوندها اشاره دارد. «آسیب روان‌شناختی و جسمانی» اضطراب، افسردگی، تمایلات خودکشی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و علائم جسمانی را به طور آشکار در شرایط ساختاری جای می‌دهد؛ دو شرکت‌کننده گزارش دادند که رویه‌های بریتانیا سلامت روان آن‌ها را بیش از تجربیات قبلی زندان آسیب زده است؛ همچنین آثار بین‌نسلی بدون تابعیت بودن شناسایی شد. «راهبردهای بقا و محدودیت‌های نظام‌مند» نقش حمایتی جامعه، ایمان، کنشگری و خدمات مجهز را نشان داد، در حالی که تأکید شد تاب‌آوری محدود بوده و جایگزین حقوق نمی‌شود. یافته‌ها مسیر تولید گرفتاری توسط سیستم‌های کافکایی، فرسایش هویت، تعلق و ارتباط با دیگران، و ایجاد آسیب روان‌شناختی و جسمانی را که تنها تا حدی با مقابله تعدیل می‌شود، تبیین می‌کند. پیامدها شامل نیاز به اصلاح سیاست (کاهش زمان انتظار، بازگرداندن و تأمین کافی بودجه کمک حقوقی، حق کار و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی در طول فرایندهای حقوقی طولانی)، آموزش بالینی و خدماتی است که پریشانی مرتبط با بدون تابعیت بودن را به عنوان حوزه بالینی مشروع به رسمیت بشناسند و مسئولیت را به مقامات مهاجرتی واگذار نکنند.

Background and Objectives: Spinal stenosis is a significant issue that frequently occurs in adults and older adults worldwide. Self-management assessment is crucial for achieving self-management goals. However, there is currently no specific research tool for evaluating self-management related to spinal stenosis in adults and older adults. Therefore, this study aimed to develop and evaluate the psychological properties of a self-management assessment for spinal stenosis. Methods: The research design involved the development and evaluation of psychological properties in a spinal stenosis self-Management scale (SS-SMS), applying the self-management theory of Lorig and Holman (2003) along with a literature review, and following the development and evaluation of the psychological properties of this type of research instrument based on the concepts of DeVellis and Thorpe (2022). The processes were: 1) Development of the research instrument, which included (1.1) identifying what to measure by defining terms and specifying components in each domain, (1.2) creating the initial set of 50 questions for assessment, and (1.3) determining the measurement format; and 2) Evaluation of the psychological properties of the research instrument, which included (2.1) content validity validated by 7 experts, (2.2) cognitive interviews with 6 adults and older adult individuals regarding the initial set of questions, and reliability testing with 30 individuals, (2.3) reviewing the quality of the questions, (2.4) determining the sample size for structural validity testing, which involved 300 adults and older adult individuals with spinal stenosis sampled using simple random sampling without replacement, (2.5) evaluating the questions by checking structural validity and testing the reliability of the new assessment, and (2.6) considering the length of the assessment. The data analysis included descriptive statistics, exploratory factor analysis, confirmatory factor analysis, and Cronbach's alpha coefficient. Results: The research findings revealed that the spinal stenosis self-Management scale (SS-SMS) in adults and older adults, with a total of 36 items, was measured using a 6-point Likert scale. The content validity index for each item ranged from .860 to 1.000, and the overall content validity index was .971. The structural validity, as determined by exploratory factor analysis, revealed 7 components: 1) Role management, 2) Emotional management, 3) Medical management, 4) Symptom management, 5) Communication, 6) Posture and exercise management, and 7) Nutrition. The component weights ranged from .446 to .841, which were statistically significant (p < .001). All components together explain 66.085 % of the cumulative variance. Confirmatory factor analysis also identified 7 components, and the model fits the empirical data well, with a chi-square statistic of 1514, 573 degrees of freedom (p= .001), a relative chi-square of 2.642, a comparative fit index of .950, a Tucker-Lewis index of .955, a standard mean square error of .0665, a root mean square error of approximation of .0740, and a 90% confidence interval for the root mean square error of approximation ranging from .0695 to .0785. There were a total of 36 questions, with standard component weights ranging from .544 to .895, which were statistically significant (p < .001). The reliability analysis showed a Cronbach's alpha coefficient of .940 for the entire assessment. Conclusions and Recommendations: The SS-SMS has good quality and psychological properties, including content validity, construct validity, and excellent overall reliability. Therefore, nurses and healthcare personnel can use this assessment to assess self-management in adults and older adult individuals with spinal stenosis.

زمینه و اهداف: تنگی کانال نخاعی یکی از مشکلات مهمی است که به طور مکرر در بزرگسالان و سالمندان در سراسر جهان رخ می‌دهد. ارزیابی مدیریت خود برای دستیابی به اهداف مدیریت خود اهمیت اساسی دارد. با این حال، در حال حاضر ابزار پژوهشی خاصی برای ارزیابی مدیریت خود مرتبط با تنگی کانال نخاعی در بزرگسالان و سالمندان وجود ندارد. بنابراین، این مطالعه با هدف توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی یک ابزار ارزیابی مدیریت خود برای تنگی کانال نخاعی انجام شد. روش‌ها: طرح پژوهش شامل توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس مدیریت خود در تنگی کانال نخاعی (SS-SMS) با استفاده از نظریه مدیریت خود Lorig و Holman (2003) و مرور متون، و پیروی از فرآیند توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی ابزارهای پژوهشی بر اساس مفاهیم DeVellis و Thorpe (2022) بود. مراحل شامل: ۱) توسعه ابزار پژوهش که شامل (۱.۱) تعیین آنچه باید سنجیده شود از طریق تعریف اصطلاحات و تعیین مؤلفه‌ها در هر حوزه، (۱.۲) ایجاد مجموعه اولیه ۵۰ سؤال برای ارزیابی، و (۱.۳) تعیین قالب سنجش؛ و ۲) ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی ابزار پژوهش که شامل (۲.۱) روایی محتوایی توسط ۷ نفر از خبرگان، (۲.۲) مصاحبه‌های شناختی با ۶ نفر از بزرگسالان و سالمندان درباره مجموعه اولیه سؤالات و آزمون پایایی با ۳۰ نفر، (۲.۳) بازبینی کیفیت سؤالات، (۲.۴) تعیین حجم نمونه برای آزمون روایی ساختاری که شامل ۳۰۰ نفر از بزرگسالان و سالمندان مبتلا به تنگی کانال نخاعی با نمونه‌گیری تصادفی ساده بدون جایگزینی بود، (۲.۵) ارزیابی سؤالات از طریق بررسی روایی ساختاری و آزمون پایایی ابزار جدید، و (۲.۶) بررسی طول ابزار ارزیابی بود. تحلیل داده‌ها شامل آمار توصیفی، تحلیل عاملی اکتشافی، تحلیل عاملی تأییدی و ضریب آلفای کرونباخ بود. نتایج: یافته‌های پژوهش نشان داد که مقیاس مدیریت خود در تنگی کانال نخاعی (SS-SMS) در بزرگسالان و سالمندان شامل ۳۶ گویه و با استفاده از مقیاس لیکرت ۶ درجه‌ای سنجیده شد. شاخص روایی محتوایی برای هر گویه بین ۰.۸۶۰ تا ۱.۰۰۰ و شاخص کلی روایی محتوایی ۰.۹۷۱ بود. روایی ساختاری با تحلیل عاملی اکتشافی، ۷ مؤلفه را نشان داد: ۱) مدیریت نقش، ۲) مدیریت هیجانی، ۳) مدیریت پزشکی، ۴) مدیریت علائم، ۵) ارتباط، ۶) مدیریت وضعیت بدن و ورزش، و ۷) تغذیه. وزن مؤلفه‌ها بین ۰.۴۴۶ تا ۰.۸۴۱ بود که از نظر آماری معنادار بود (p < ۰.۰۰۱). مجموع مؤلفه‌ها ۶۶.۰۸۵ درصد از واریانس تجمعی را تبیین کردند. تحلیل عاملی تأییدی نیز ۷ مؤلفه را شناسایی کرد و مدل برازش مناسبی با داده‌های تجربی داشت: آماره کای‌دو ۱۵۱۴، ۵۷۳ درجه آزادی (p= ۰.۰۰۱)، کای‌دو نسبی ۲.۶۴۲، شاخص برازش تطبیقی ۰.۹۵۰، شاخص Tucker-Lewis برابر با ۰.۹۵۵، خطای استاندارد میانگین مربعات ۰.۰۶۶۵، ریشه میانگین مربعات خطای تقریب ۰.۰۷۴۰ و فاصله اطمینان ۹۰٪ برای ریشه میانگین مربعات خطای تقریب بین ۰.۰۶۹۵ تا ۰.۰۷۸۵ بود. در مجموع ۳۶ سؤال با وزن استاندارد مؤلفه‌ها بین ۰.۵۴۴ تا ۰.۸۹۵ وجود داشت که از نظر آماری معنادار بود (p < ۰.۰۰۱). تحلیل پایایی نشان داد که ضریب آلفای کرونباخ برای کل ابزار ۰.۹۴۰ بود. نتیجه‌گیری و پیشنهادها: SS-SMS از کیفیت و ویژگی‌های روان‌سنجی مطلوبی از جمله روایی محتوایی، روایی ساختاری و پایایی کلی عالی برخوردار است. بنابراین، پرستاران و کارکنان مراقبت‌های بهداشتی می‌توانند از این ابزار برای ارزیابی مدیریت خود در بزرگسالان و سالمندان مبتلا به تنگی کانال نخاعی استفاده کنند.

Demonstrations are a form of public participation in expressing aspirations and opinions in a democratic country. However, demonstrations must be conducted by considering citizens' rights and obligations, as well as applicable laws and regulations. This article aims to examine demonstrations as a form of democratic participation from the perspective of Pancasila and Civic Education, particularly in relation to freedom of expression, human rights, and citizens' responsibilities. This study employs a descriptive qualitative method using a literature review approach. Data were collected through an examination of relevant literature, scientific articles, and legislation. The findings indicate that demonstrations serve as a means for the public to express their aspirations and participate in democratic life. Freedom of expression during demonstrations must be exercised responsibly by respecting the rights of others and complying with applicable laws. In the context of Civic Education, demonstrations can serve as a means of learning about democracy and fostering citizens' awareness of their rights, obligations, and social responsibilities. Furthermore, the development of digital technology influences the dissemination of information and public participation in expressing aspirations. Therefore, understanding democracy, digital literacy, and legal awareness is essential to developing critical, responsible, and democratic citizens.

تظاهرات شکلی از مشارکت عمومی در بیان خواسته‌ها و نظرات در یک کشور دموکراتیک است. با این حال، تظاهرات باید با در نظر گرفتن حقوق و وظایف شهروندان و همچنین قوانین و مقررات جاری انجام شود. هدف این مقاله بررسی تظاهرات به عنوان شکلی از مشارکت دموکراتیک از منظر پانچاسیلا و آموزش شهروندی، به ویژه در ارتباط با آزادی بیان، حقوق بشر و مسئولیت‌های شهروندان است. این پژوهش با استفاده از روش کیفی توصیفی و رویکرد مرور ادبیات انجام شده است. داده‌ها از طریق بررسی منابع مرتبط، مقالات علمی و قوانین جمع‌آوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تظاهرات به عنوان ابزاری برای بیان خواسته‌ها و مشارکت در زندگی دموکراتیک جامعه عمل می‌کند. آزادی بیان در جریان تظاهرات باید به صورت مسئولانه و با احترام به حقوق دیگران و رعایت قوانین جاری اعمال شود. در زمینه آموزش شهروندی، تظاهرات می‌تواند به عنوان ابزاری برای یادگیری دموکراسی و تقویت آگاهی شهروندان نسبت به حقوق، وظایف و مسئولیت‌های اجتماعی آنان عمل کند. علاوه بر این، توسعه فناوری دیجیتال بر انتشار اطلاعات و مشارکت عمومی در بیان خواسته‌ها تأثیر می‌گذارد. بنابراین، درک دموکراسی، سواد دیجیتال و آگاهی حقوقی برای پرورش شهروندانی منتقد، مسئول و دموکراتیک ضروری است.

This qualitative phenomenological study explored the motivations and challenges of Filipino science teachers in selected schools in the Central Region of Thailand. It sought to understand the factors driving their decision to teach abroad and the obstacles encountered in their professional journey. Using Colaizzi’s descriptive phenomenological method and MAXQDA24 for data analysis, interviews with eight participants revealed five key themes: (1) Personal Motivation and Commitment, including financial stability, professional growth, and cultural pride; (2) Teaching Environment and Support, emphasizing resources, training, and teacher-student relationships; (3) Cultural and Language Adaptation, focusing on linguistic barriers and cultural immersion; (4) Working Environment and Support Systems, including recognition and collaboration; and (5) Teaching and Cultural Challenges, such as limited academic freedom and classroom management. Despite these challenges, participants showed resilience, using creative strategies to succeed in a foreign educational system. The findings highlight the importance of institutional support and cultural adaptation in cross-cultural teaching, providing insights for policymakers and administrators to enhance teacher retention and professional development. This study contributes to understanding the dynamics of international teaching and offers actionable recommendations to support Filipino science teachers in Thailand and similar contexts.

این مطالعه کیفی پدیدارشناختی به بررسی انگیزه‌ها و چالش‌های معلمان علوم فیلیپینی در مدارس منتخب منطقه مرکزی تایلند پرداخت. هدف پژوهش، درک عوامل مؤثر بر تصمیم آنان برای تدریس در خارج از کشور و موانعی بود که در مسیر حرفه‌ای خود با آن مواجه شده‌اند. با بهره‌گیری از روش پدیدارشناسی توصیفی Colaizzi و نرم‌افزار MAXQDA24 برای تحلیل داده‌ها، مصاحبه با هشت شرکت‌کننده پنج مضمون کلیدی را آشکار ساخت: (۱) انگیزه و تعهد شخصی، شامل ثبات مالی، رشد حرفه‌ای و افتخار فرهنگی؛ (۲) محیط تدریس و حمایت، با تأکید بر منابع، آموزش و روابط معلم-دانش‌آموز؛ (۳) سازگاری فرهنگی و زبانی، با تمرکز بر موانع زبانی و غوطه‌وری فرهنگی؛ (۴) محیط کاری و نظام‌های حمایتی، شامل شناسایی و همکاری؛ و (۵) چالش‌های تدریس و فرهنگی، مانند آزادی علمی محدود و مدیریت کلاس. با وجود این چالش‌ها، شرکت‌کنندگان تاب‌آوری نشان دادند و با بهره‌گیری از راهبردهای خلاقانه در نظام آموزشی بیگانه موفق شدند. یافته‌ها بر اهمیت حمایت نهادی و سازگاری فرهنگی در تدریس بین‌فرهنگی تأکید می‌کند و بینش‌هایی برای سیاست‌گذاران و مدیران به منظور ارتقای ماندگاری معلمان و توسعه حرفه‌ای ارائه می‌دهد. این پژوهش به فهم پویایی‌های تدریس بین‌المللی کمک می‌کند و توصیه‌های عملی برای حمایت از معلمان علوم فیلیپینی در تایلند و زمینه‌های مشابه ارائه می‌دهد.

This study aims to analyze the dynamics of the theorization of the Quranic human rights discourse in the work of "Achmad Abubakar", "Indonesian Islamic studies academic", particularly regarding the theoretical basis, conceptual framework, and its relevance to the development of contemporary Islamic human rights studies. This study uses a qualitative method with a library research approach through a descriptive-critical analysis of the works of Achmad Abubakar and supporting literature related to human rights, interpretation, and maqasid al-syari’ah. The results of the study indicate that the theorization of Quranic human rights in Achmad Abubakar’s thoughts is built on three main foundations, namely maqasid al-syari’ah, humanistic interpretation, and the universal principles of humanity in the Quran. His conceptual framework emphasizes the principles of karimah al-insan, justice, freedom, and equality as the normative basis for human rights protection in Islam. This thinking demonstrates an integrative effort to reconcile the universality of modern human rights with Qur’anic values through a contextual and multidisciplinary approach. Furthermore, this study finds that Achmad Abubakar’s approach has made a significant contribution to expanding the socio-humanistic interpretation paradigm in Indonesia.

این پژوهش با هدف تحلیل پویایی‌های نظریه‌پردازی گفتمان حقوق بشر قرآنی در آثار «Achmad Abubakar»، «پژوهشگر مطالعات اسلامی اندونزیایی»، به‌ویژه در خصوص مبانی نظری، چارچوب مفهومی و ارتباط آن با توسعه مطالعات معاصر حقوق بشر اسلامی انجام شده‌است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد کتابخانه‌ای از طریق تحلیل توصیفی‌ـ‌انتقادی آثار Achmad Abubakar و منابع مرتبط با حقوق بشر، تفسیر و مقاصد الشریعه صورت گرفته‌است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که نظریه‌پردازی حقوق بشر قرآنی در اندیشه Achmad Abubakar بر سه بنیاد اصلی یعنی مقاصد الشریعه، تفسیر انسان‌گرایانه و اصول عام انسانی در قرآن استوار است. چارچوب مفهومی وی بر اصول کرامت انسان، عدالت، آزادی و برابری به‌عنوان مبنای هنجاری حمایت از حقوق بشر در اسلام تأکید دارد. این اندیشه تلاشی تلفیقی برای آشتی‌بخشی میان جهان‌شمولی حقوق بشر مدرن و ارزش‌های قرآنی از طریق رویکردی زمینه‌مند و میان‌رشته‌ای را نشان می‌دهد. افزون بر این، این پژوهش نشان می‌دهد که رویکرد Achmad Abubakar سهم قابل توجهی در گسترش پارادایم تفسیر اجتماعی‌ـ‌انسان‌گرایانه در اندونزی داشته‌است.

Abstract In this article, I argue that Black Consciousness philosophy, as articulated by Steve Biko in I Write What I Like (2004), becomes philosophically universalizable only when it is reworked through a Black women's praxis, already enacted by Blackwomen political prisoners under Apartheid. I show that Blackwomen's praxis , exemplified by Caesarina Kona Makhoere in her autobiography, No Child's Play: In Prison Under Apartheid (1988), realizes the existential and political promises of Black Consciousness more fully than Biko's articulation, which often prioritized race. It should be noted that the goal of the essay is not to offer a corrective add‐on to Black Consciousness; rather, the objective is to build a philosophical reconstruction of its conditions of possibility and freedom in ways that are intersectional, analytical, and in praxis .

در این مقاله استدلال می‌کنم که فلسفه آگاهی سیاه، همان‌گونه که توسط Steve Biko در اثر I Write What I Like (2004) بیان شده است، تنها زمانی قابلیت تعمیم فلسفی می‌یابد که از رهگذر پراتیک زنان سیاه‌پوست، که پیش‌تر توسط زندانیان سیاسی زن سیاه‌پوست در دوران آپارتاید به اجرا درآمده است، بازنگری شود. نشان می‌دهم که پراتیک زنان سیاه‌پوست، که نمونه بارز آن را می‌توان در زندگی‌نامه Caesarina Kona Makhoere با عنوان No Child's Play: In Prison Under Apartheid (1988) مشاهده کرد، وعده‌های اگزیستانسیال و سیاسی آگاهی سیاه را به‌مراتب کامل‌تر از بیان Biko، که اغلب بر نژاد اولویت می‌داد، محقق می‌سازد. شایان ذکر است که هدف این مقاله ارائه افزوده‌ای اصلاحی به آگاهی سیاه نیست؛ بلکه هدف، بازسازی فلسفی شرایط امکان و آزادی آن به شیوه‌هایی التقاطی، تحلیلی و مبتنی بر پراتیک است.

This study examines how language teacher creativity emerges and interacts with emotions in university–school collaborative lesson study (LS) projects in China. Drawing on sociocultural theory, it conceptualizes creativity as a socially mediated and emotionally infused learning process. Using a qualitative design, it collected multiple sources of data from LS cycles through interviews, reflections, collective discussions, teaching documents, and classroom observations. The thematic analysis revealed four interconnected manifestations of language teacher creativity and a fifth theme illustrating the dual role of emotions in enabling and constraining creative practice. Findings show that creativity is negotiated between structure and freedom, emotionally regulated through both integral and context-contingent emotions, and mediated by language content as a key resource for pedagogical innovation. The study reconceptualizes emotions beyond a positive–negative dichotomy and highlights the pedagogical role of language content. It suggests that teacher educators (TEs) balance structure and autonomy, attend to power dynamics, and harness emotions constructively to foster teacher creativity.

این پژوهش به بررسی چگونگی ظهور خلاقیت معلمان زبان و تعامل آن با هیجانات در پروژه‌های مطالعه درس (LS) مبتنی بر همکاری دانشگاه و مدرسه در چین می‌پردازد. با بهره‌گیری از نظریه جامعه‌فرهنگی، خلاقیت به‌عنوان فرایندی یادگیری که به‌صورت اجتماعی میانجی‌گری شده و آمیخته با هیجان است، مفهوم‌پردازی می‌شود. این پژوهش با رویکرد کیفی، داده‌های متعددی را از چرخه‌های مطالعه درس از طریق مصاحبه‌ها، تأملات، بحث‌های جمعی، اسناد آموزشی و مشاهده‌های کلاسی گردآوری کرده است. تحلیل تماتیک چهار تجلی درهم‌تنیده از خلاقیت معلمان زبان و یک تم پنجم را که نقش دوگانه هیجانات در تسهیل و محدودسازی عمل خلاقانه را نشان می‌دهد، آشکار ساخت. یافته‌ها نشان می‌دهد که خلاقیت در بین ساختار و آزادی مورد مذاکره قرار می‌گیرد، از طریق هیجانات اساسی و وابسته به زمینه به‌صورت هیجانی تنظیم می‌شود و محتوای زبانی به‌عنوان منبعی کلیدی برای نوآوری آموزشی نقش میانجی دارد. این مطالعه هیجانات را فراتر از دوگانگی مثبت-منفی بازتعریف می‌کند و نقش آموزشی محتوای زبان را برجسته می‌سازد. همچنین پیشنهاد می‌کند که مربیان معلمان (TEs) میان ساختار و خودمختاری تعادل برقرار کنند، به پویایی‌های قدرت توجه داشته باشند و هیجانات را به‌صورت سازنده برای پرورش خلاقیت معلمان به‌کار گیرند.

This study aims to analyze the bibliographic metadata characteristics of research on cancel culture in the context of Social Studies using a bibliometric approach. The research subjects include scholarly articles indexed in the Scopus database that discuss cancel culture relevant to Social Studies. The research method employed is bibliometric analysis using VOSviewer software to identify publication trends based on the aspects of Documents by Year, Documents by Subject Area, Documents by Country or Territory, and Documents by Funding Sponsor. The theories underlying this article encompass three main approaches: the theory of social construction and communication, the theory of power, and the theory of digital ethics. The findings indicate that publications on cancel culture in the context of Social Studies have increased significantly since 2020, peaking in 2024. The Social Sciences field is the most dominant discipline researching this topic, followed by Psychology as well as Business, Management, and Accounting. Geographically, research is dominated by the United States, Australia, Canada, and the Philippines. Meanwhile, research funding primarily comes from social sciences and humanities institutions, highlighting a greater focus on social and communication aspects rather than direct educational implications. This study recommends further exploration of the impact of cancel culture on Social Studies curricula, academic freedom, and digital ethics in education. Additionally, empirical research is needed to understand how students and educators respond to this phenomenon and to develop educational strategies based on digital literacy.

هدف این پژوهش، تحلیل ویژگی‌های فراداده‌های کتاب‌شناختی پژوهش‌ها درباره فرهنگ حذف در زمینه مطالعات اجتماعی با رویکرد بیبلیومتریک است. جامعه پژوهش شامل مقالات علمی نمایه‌شده در پایگاه داده Scopus است که به بحث درباره فرهنگ حذف مرتبط با مطالعات اجتماعی می‌پردازند. روش پژوهش، تحلیل بیبلیومتریک با استفاده از نرم‌افزار VOSviewer به منظور شناسایی روندهای انتشار بر اساس اسناد بر حسب سال، اسناد بر حسب حوزه موضوعی، اسناد بر حسب کشور یا قلمرو و اسناد بر حسب حامی مالی است. نظریه‌های زیربنایی این مقاله سه رویکرد اصلی را در بر می‌گیرد: نظریه ساخت اجتماعی و ارتباطات، نظریه قدرت و نظریه اخلاق دیجیتال. یافته‌ها نشان می‌دهد که انتشارات درباره فرهنگ حذف در زمینه مطالعات اجتماعی از سال ۲۰۲۰ به طور قابل توجهی افزایش یافته و در سال ۲۰۲۴ به اوج خود رسیده است. حوزه علوم اجتماعی غالب‌ترین رشته در پژوهش این موضوع است و پس از آن روان‌شناسی و همچنین مدیریت، کسب‌وکار و حسابداری قرار دارند. از نظر جغرافیایی، پژوهش‌ها عمدتاً توسط ایالات متحده آمریکا، استرالیا، کانادا و فیلیپین انجام شده است. همچنین، تأمین مالی پژوهش عمدتاً از سوی نهادهای علوم اجتماعی و علوم انسانی صورت می‌گیرد که نشان‌دهنده تمرکز بیشتر بر جنبه‌های اجتماعی و ارتباطی به جای پیامدهای مستقیم آموزشی است. این پژوهش پیشنهاد می‌کند تأثیر فرهنگ حذف بر برنامه‌های درسی مطالعات اجتماعی، آزادی علمی و اخلاق دیجیتال در آموزش بیشتر مورد بررسی قرار گیرد. همچنین، انجام پژوهش‌های تجربی برای درک واکنش دانشجویان و مدرسان به این پدیده و توسعه راهبردهای آموزشی مبتنی بر سواد دیجیتال ضروری است.

Purpose: This study examines the historical development of Qur'anic exegesis (Tafsir), the formation of scholarly and ethical qualifications for the mufassir, and women's contributions to Qur'anic interpretation. It addresses a gap in studies that commonly treat the historical evolution of Tafsir, exegetical qualifications, and women's contributions as separate themes. Design/methodology/approach: The study employs a qualitative design combining historical and descriptive-analytical approaches. Primary sources include classical works of Qur'anic sciences and Tafsir, particularly al-Itqān by al-Suyuti and al-Burhān by al-Zarkashi, complemented by contemporary academic literature. Data were collected through library research and literature review and analyzed using content analysis and critical comparison. Findings: The analysis identifies five broad stages in the development of Tafsir, showing a transition from transmitted explanations in the Prophetic and early generations to more systematic analysis, codification, and diverse exegetical approaches. This development contributed to the formulation of scientific and ethical qualifications for mufassirs, including mastery of Arabic and related Islamic sciences, methodological competence, sound belief, intellectual rigor, and freedom from personal bias. The study also identifies sustained contributions by women exegetes across historical periods, demonstrating women's participation in the development of Tafsir. Research implications/limitations: The findings provide a reference for Qur'anic studies curricula and methodological discussions concerning responsible interpretation. The study is limited to a general historical overview and selected representative sources rather than an exhaustive comparison of all exegetical schools. Originality/value: The study offers an integrated analytical perspective linking Tafsir's historical evolution, mufassir qualifications, and women's contributions within a single methodological framework.

هدف: این پژوهش به بررسی سیر تاریخی تفسیر قرآن، شکل‌گیری شرایط علمی و اخلاقی مفسر و نقش زنان در تفسیر قرآن می‌پردازد. این مطالعه به خلأیی پاسخ می‌دهد که در آن معمولاً تحول تاریخی تفسیر، شرایط مفسر و نقش زنان به عنوان موضوعاتی مجزا بررسی می‌شوند. روش/رویکرد پژوهش: این پژوهش با رویکرد کیفی و با ترکیب روش‌های تاریخی و توصیفی-تحلیلی انجام شده است. منابع اصلی شامل آثار کلاسیک علوم قرآنی و تفسیری، به ویژه الاتقان اثر سیوطی و البرهان اثر زرکشی، و همچنین ادبیات دانشگاهی معاصر است. داده‌ها از طریق پژوهش کتابخانه‌ای و مرور متون گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوا و مقایسه انتقادی تحلیل شده‌اند. یافته‌ها: تحلیل انجام‌شده پنج مرحله کلی در تحول تفسیر را شناسایی می‌کند که گذار از تبیین‌های نقلی در عصر پیامبر و نسل‌های نخستین به تحلیل نظام‌مندتر، تدوین و رویکردهای تفسیری متنوع را نشان می‌دهد. این تحول به تدوین شرایط علمی و اخلاقی مفسر، از جمله تسلط بر زبان عربی و علوم اسلامی مرتبط، توانمندی روشی، اعتقاد صحیح، دقت فکری و رهایی از تعصب شخصی انجامیده است. همچنین پژوهش به نقش مستمر زنان مفسر در دوره‌های تاریخی مختلف اشاره دارد و مشارکت زنان در تحول تفسیر را نشان می‌دهد. پیامدها/محدودیت‌های پژوهش: یافته‌ها می‌تواند به عنوان مرجع برای برنامه‌های درسی مطالعات قرآنی و مباحث روشی درباره تفسیر مسئولانه مورد استفاده قرار گیرد. این پژوهش به مرور تاریخی کلی و منابع منتخب نماینده محدود است و مقایسه جامع همه مکاتب تفسیری را دربرنمی‌گیرد. اصالت/ارزش: این پژوهش با ارائه دیدگاهی تحلیلی و یکپارچه، تحول تاریخی تفسیر، شرایط مفسر و نقش زنان را در یک چارچوب روشی واحد پیوند می‌دهد.

In this paper, the novel The Remains of the Day is used as a framing device to explore government policy for initial teacher education in England. Referring to the lack of freedom to ‘act in and with the world’, we draw on Biesta’s work on subjectification and Heidegger’s concept of Being to argue that teacher educators’ freedom to use their professional judgement and expertise is being stifled by an overly technicist policy framework, making teacher educators themselves the ‘missing subject’ in teacher education. In the empirical section of this philosophically driven piece, we present comments from 13 teacher educators who were interviewed to investigate the extent to which they believe the current policy framework provides a sufficient basis for teacher education. The paper offers original insights into the cost of policy constraints at an ontological level, which lead to the detriment of pre-service teachers and ultimately the pupils they teach. The paper concludes with a call, as in the novel, to ‘seize the remains of the day’ and seek redemptive possibilities for change.

در این مقاله، رمان «باقی‌مانده‌های روز» به عنوان ابزاری مفهومی برای بررسی سیاست‌های دولتی در آموزش ابتدایی معلمان در انگلستان به کار رفته است. با اشاره به فقدان آزادی برای «عمل کردن در جهان و با جهان»، با استناد به آثار Biesta درباره فاعلیت و مفهوم هستی نزد هایدگر، استدلال می‌شود که آزادی مربیان معلم برای استفاده از قضاوت حرفه‌ای و تخصص خود، توسط چارچوب سیاستی بیش از حد فن‌محور محدود شده است و این امر موجب شده است که خود مربیان معلم به «فاعل غایب» در آموزش معلمان بدل شوند. در بخش تجربی این پژوهش با رویکرد فلسفی، دیدگاه‌های ۱۳ مربی معلم که مورد مصاحبه قرار گرفته‌اند، ارائه می‌شود تا میزان اعتقاد آن‌ها به کفایت چارچوب سیاستی فعلی برای آموزش معلمان بررسی شود. این مقاله بینش‌های نوینی درباره هزینه‌های محدودیت‌های سیاستی در سطح هستی‌شناختی ارائه می‌دهد که به زیان معلمان پیش‌خدمت و در نهایت دانش‌آموزان آن‌ها منجر می‌شود. مقاله با دعوتی، همانند رمان، برای «بهره‌گیری از باقی‌مانده‌های روز» و جست‌وجوی امکان‌های رستگاری‌بخش برای تغییر به پایان می‌رسد.

This study aims to comprehensively examine the concept of Darbeyn usûl within the broader framework of usûl theory, which essentially constitutes the foundational rhythmic architecture of traditional Turkish music. Conducted on the primary hypothesis that the phenomenon of Darbeyn usûl inherently provides composers of Turkish music with highly expansive and theoretically open-ended temporal dimension, the research initially explores the traditional classification of usûl and meticulously explicates the underlying theoretical framework of Darbeyn usûl. Historically, the established theoretical literature defines Darbeyn merely as the sequential combination of two or more distinct usûls, strictly confining its practical application to eight specific, formalized combinations. However, the empirical findings of this study critically demonstrate that such a rigid limitation is neither historically accurate nor theoretically conclusive. Driven by these crucial observations, the present study actively seeks to develop a novel, more inclusive approach to the conceptualization and theorization of Darbeyn. Employing a rigorous historical research design, the investigation meticulously analyzes primary sources, specifically examining historical musical scores preserved within the prestigious Cüneyd Kosal and Kemal Batanay archives currently housed at the İSAM Library. Through this detailed archival analysis, the research successfully identifies numerous previously undocumented Darbeyn usûl combinations that constructively challenge conventional rhythmic paradigms. Ultimately, the study concludes that the phenomenon of Darbeyn usûl, by offering composers innumerable and complex rhythmic combinations, in fact generates a vast and combinatorially open-ended rhythmic domain. This expansive domain significantly broadens the compositional palette, thereby enabling profoundly greater flexibility, structural innovation, and relative expressive freedom in the intricate process of aesthetic musical creation.

این پژوهش با هدف بررسی جامع مفهوم اصول ضربین در چارچوب گسترده‌تر نظریه اصول، که اساساً معماری ریتمیک بنیادین موسیقی سنتی ترکی را تشکیل می‌دهد، انجام شده است. پژوهش بر این فرضیه اصلی استوار است که پدیده اصول ضربین ذاتاً بعد زمانی بسیار گسترده و از نظر نظری باز را برای آهنگسازان موسیقی ترکی فراهم می‌کند. در ابتدا، پژوهش به طبقه‌بندی سنتی اصول پرداخته و چارچوب نظری اصول ضربین را با دقت تبیین می‌کند. به طور تاریخی، ادبیات نظری تثبیت‌شده، ضربین را صرفاً به عنوان ترکیب متوالی دو یا چند اصول متمایز تعریف کرده و کاربرد عملی آن را به هشت ترکیب خاص و رسمی محدود می‌کند. با این حال، یافته‌های تجربی این پژوهش به طور انتقادی نشان می‌دهد که چنین محدودیتی نه از نظر تاریخی دقیق است و نه از نظر نظری قطعی. با توجه به این مشاهدات مهم، پژوهش حاضر به دنبال توسعه رویکردی نوین و فراگیرتر در مفهوم‌سازی و نظریه‌پردازی ضربین است. با به‌کارگیری طرح پژوهش تاریخی دقیق، این تحقیق منابع اولیه را به طور موشکافانه تحلیل کرده و به طور خاص به بررسی نت‌های موسیقی تاریخی موجود در آرشیوهای معتبر Cüneyd Kosal و Kemal Batanay که در حال حاضر در کتابخانه İSAM نگهداری می‌شوند، می‌پردازد. از طریق این تحلیل آرشیوی دقیق، پژوهش موفق به شناسایی ترکیبات متعددی از اصول ضربین شده است که پیش‌تر مستندسازی نشده بودند و به طور سازنده‌ای الگوهای ریتمیک متعارف را به چالش می‌کشند. در نهایت، پژوهش نتیجه می‌گیرد که پدیده اصول ضربین با ارائه ترکیبات ریتمیک بی‌شمار و پیچیده به آهنگسازان، در واقع حوزه‌ای ریتمیک وسیع و از نظر ترکیبی باز ایجاد می‌کند. این حوزه گسترده به طور قابل توجهی دامنه ترکیب را گسترش داده و در نتیجه امکان انعطاف‌پذیری بیشتر، نوآوری ساختاری و آزادی نسبی بیان را در فرآیند پیچیده خلق زیبایی‌شناسانه موسیقی فراهم می‌آورد.

Many education systems aim to support teachers in moving toward conceptually oriented mathematics instruction. The 2023 California Mathematics Framework provides one example of this effort by organizing standards around big ideas and emphasizing mathematical connections. In this study, we report on an early investigation of teachers’ learning about, and efforts to enact, the framework’s big ideas approach. We followed a cohort of elementary teachers who participated in a year-long professional learning fellowship. Drawing on multiple qualitative data sources, we examine the affordances and constraints teachers experienced as they learned to teach mathematics conceptually through big ideas, as well as the ways that the framework's conceptual structure supported their instructional decision-making. Teachers reported meaningful shifts in their teaching, which they attributed to increased student engagement, a sense of instructional freedom, and growing confidence in themselves as mathematical thinkers. Classroom observations corroborated these reported shifts by documenting teachers' enactment of key features of conceptual mathematics instruction. At the same time, teachers identified important constraints, particularly tensions between conceptual teaching and procedural district assessment systems. Across teachers, the big ideas approach provided a shared conceptual structure for organizing instruction around connected mathematical ideas while supporting teachers’ professional judgment in how those ideas were enacted in classrooms. To illustrate variation in teachers’ experiences, we present four cases representing different trajectories of learning and enactment. We conclude with implications for the design of professional learning and the use of coherent conceptual frameworks to support teachers' learning and instructional decision-making.

بسیاری از نظام‌های آموزشی در پی حمایت از معلمان برای حرکت به سوی آموزش ریاضیات مبتنی بر مفاهیم هستند. چارچوب ریاضیات کالیفرنیا ۲۰۲۳ نمونه‌ای از این تلاش است که استانداردها را حول ایده‌های بزرگ سازمان‌دهی کرده و بر ارتباطات ریاضی تأکید می‌کند. در این مطالعه، گزارشی از یک بررسی اولیه درباره یادگیری معلمان و تلاش‌های آن‌ها برای اجرای رویکرد ایده‌های بزرگ این چارچوب ارائه می‌شود. ما یک گروه از معلمان ابتدایی را که در یک دوره یک‌ساله یادگیری حرفه‌ای شرکت کردند، دنبال کردیم. با استفاده از منابع مختلف داده‌های کیفی، به بررسی فرصت‌ها و محدودیت‌هایی که معلمان در فرآیند یادگیری آموزش مفهومی ریاضیات از طریق ایده‌های بزرگ تجربه کردند، و همچنین نحوه حمایت ساختار مفهومی چارچوب از تصمیم‌گیری‌های آموزشی آن‌ها پرداختیم. معلمان تغییرات معناداری را در شیوه تدریس خود گزارش کردند که آن را به افزایش مشارکت دانش‌آموزان، احساس آزادی آموزشی و افزایش اعتماد به نفس خود به عنوان اندیشمندان ریاضی نسبت دادند. مشاهدات کلاسی این تغییرات گزارش‌شده را با مستندسازی اجرای ویژگی‌های کلیدی آموزش مفهومی ریاضیات توسط معلمان تأیید کرد. همزمان، معلمان محدودیت‌های مهمی را شناسایی کردند، به‌ویژه تنش میان آموزش مفهومی و نظام‌های ارزیابی رویه‌ای منطقه‌ای. در میان معلمان، رویکرد ایده‌های بزرگ ساختار مفهومی مشترکی برای سازمان‌دهی آموزش حول ایده‌های مرتبط ریاضی فراهم کرد و در عین حال از قضاوت حرفه‌ای معلمان در نحوه اجرای این ایده‌ها در کلاس حمایت نمود. برای نشان دادن تنوع تجربیات معلمان، چهار مطالعه موردی ارائه می‌شود که مسیرهای متفاوت یادگیری و اجرا را نمایان می‌کند. در پایان، پیامدهایی برای طراحی یادگیری حرفه‌ای و استفاده از چارچوب‌های مفهومی منسجم جهت حمایت از یادگیری معلمان و تصمیم‌گیری‌های آموزشی آن‌ها ارائه می‌شود.