teacher professional development

Struggling readers are a persistent concern in Philippine elementary education, yet research has largely examined student reading outcomes rather than the professional, emotional, and instructional experiences of the teachers who support these learners in resource-constrained, multilingual classrooms. This study investigated the lived experiences of elementary English teachers in identifying and supporting struggling readers, and how they adapt their pedagogy and negotiate contextual barriers. Transcendental phenomenological design was employed. Fifteen proficient public elementary English teachers in Baguio City, Philippines, were selected through criterion purposive sampling and interviewed using semi-structured, face-to-face interviews. Transcripts were analyzed using Braun and Clarke’s six-phase thematic analysis, and trustworthiness was supported through member checking. Four themes emerged: (a) diagnostic triage through standardized literacy assessments, (b) pedagogical flexibility and differentiated scaffolded instruction, (c) ecosystemic collaboration via remedial and peer networks, and (d) socio-contextual barriers, including parental illiteracy and resource constraints. The findings suggest that Vygotskian scaffolding must be extended to account for ecological and linguistic barriers in post-colonial multilingual classrooms, because its effectiveness is bounded by the educational and socioeconomic capital of the home. Implications for teacher professional development, curriculum localization, language-in-education policy, and parental partnership are discussed.

Character education is an important foundation for preparing preservice teachers. However, the internalization of moral values does not necessarily entail the ability to make ethical decisions in professional practice. This article aims to synthesize the conceptual relationships among character education, moral development, professional identity, and professional ethics among preservice teachers and formulate a framework for strengthening teacher education. The study employed an integrative literature review involving targeted searches for major theoretical works and scholarly articles on character education, moral reasoning, teachers’ professional ethics, and preservice teacher education. The literature was analyzed thematically by comparing theoretical foundations, research contexts, findings, and pedagogical implications. The synthesis indicates that the transition from personal character to professional ethics is a nonlinear process integrating five mechanisms: recognition of values and moral sensitivity, role modeling, reasoning through ethical dilemmas, guided reflection during field placements, and an institutional culture consistent with ethical values. The synthesis also identifies a gap between ethical knowledge and the ability to apply moral concepts explicitly when considering conflicts between values. These findings underscore the need for ethics education that connects an understanding of norms with reasoning practice and reflection on professional experiences. This article proposes a Character–Professional Ethics Transition Model linking value internalization, moral reasoning, professional identity formation, and accountable ethical action. In practical terms, the framework may guide the integration of learning based on ethical dilemmas, reflection on field placements, and the strengthening of institutional culture into preservice teacher education. The proposed model requires empirical testing, particularly through longitudinal research in Indonesian teacher education contexts.

This conceptual narrative review stems from a doctoral study that focuses on the teaching of values in the implementation of the secondary school curriculum in Zimbabwe. The Zimbabwean secondary school history curriculum provides for values inculcation grounded on Ubuntu. However, despite expansive research on the implications of Ubuntu on instructional practice, there is a gap on how it informs pedagogy for values teaching in secondary school history education. The study employed a qualitative approach which enabled an indepth exploration. The review focused on twelve papers on Ubuntu’s application on pedagogy and ten on values pedagogy in secondary school history education that were obtained from Scopus, Google Scholar and ERIC academic databases. Keywords such as Ubuntu and pedagogy, values education and secondary school history education as well as abstracts were used to select the reviewed papers. Thematic analysis was employed to analyse data which involved coding of relevant information to develop themes. Findings show that Ubuntu oriented pedagogy is interactive, practical oriented, learner centered and speaks to the experiences of learners. This paper provides insights on how history teachers can translate Ubuntu pedagogy to instil values in secondary school history education. For this to be effective, we recommend staff development of history teachers by the Ministry of Primary and Secondary Education, use of diverse learner centered pedagogy in history lessons by history teachers and provision of multimedia to secondary schools by relevant stakeholders to ensure creation of engaging learning experiences in the implementation of the history curriculum.

این مرور روایی مفهومی از یک پژوهش دکتری ناشی می‌شود که بر آموزش ارزش‌ها در اجرای برنامه درسی دوره دوم متوسطه در زیمبابوه متمرکز است. برنامه درسی تاریخ دوره دوم متوسطه در زیمبابوه، پرورش ارزش‌ها را مبتنی بر آنتوبو (Ubuntu) پیش‌بینی می‌کند. با این حال، علی‌رغم پژوهش‌های گسترده درباره پیامدهای آنتوبو بر عملکردهای آموزشی، شکافی در مورد نحوه هدایت آن برای روش‌شناسی آموزش ارزش‌ها در آموزش تاریخ دوره دوم متوسطه وجود دارد. این پژوهش از رویکردی کیفی استفاده کرد که امکان کاوش عمیق را فراهم نمود. مرور حاضر بر دوازده مقاله درباره کاربرد آنتوبو در روش‌شناسی و ده مقاله درباره روش‌شناسی آموزش ارزش‌ها در آموزش تاریخ دوره دوم متوسطه متمرکز بود که از پایگاه‌های داده علمی اسکوپوس (Scopus)، گوگل اسکالر (Google Scholar) و ERIC به دست آمدند. کلیدواژه‌هایی مانند آنتوبو و روش‌شناسی، آموزش ارزش‌ها و آموزش تاریخ دوره دوم متوسطه و همچنین چکیده‌ها برای انتخاب مقالات مورد بررسی استفاده شدند. تحلیل مضمون برای تحلیل داده‌ها به کار رفت که شامل کدگذاری اطلاعات مرتبط برای توسعه مضامین بود. یافته‌ها نشان می‌دهند که روش‌شناسی مبتنی بر آنتوبو تعاملی، عمل‌گرا، یادگیرنده‌محور است و با تجربیات یادگیرندگان همخوانی دارد. این مقاله بینشی درباره چگونگی تبدیل روش‌شناسی آنتوبو توسط معلمان تاریخ برای نهادینه‌سازی ارزش‌ها در آموزش تاریخ دوره دوم متوسطه ارائه می‌دهد. برای اثربخشی این امر، توسعه حرفه‌ای معلمان تاریخ توسط وزارت آموزش ابتدایی و متوسطه، استفاده از روش‌شناسی‌های متنوع یادگیرنده‌محور در درس‌های تاریخ توسط معلمان تاریخ و تأمین رسانه‌های چندرسانه‌ای برای مدارس متوسطه توسط ذی‌نفعان مرتبط را برای اطمینان از ایجاد تجربیات یادگیری جذاب در اجرای برنامه درسی تاریخ توصیه می‌کنیم.

The article substantiates a four-stage theoretical model for developing critical thinking competence in pre-service English teachers. Each stage is linked to problem-based, project-based, collaborative learning and reflective writing; indicators and a three-level scale are proposed.

این مقاله یک مدل نظری چهارمرحله‌ای برای توسعه شایستگی تفکر انتقادی در معلمان آینده زبان انگلیسی را توجیه می‌کند. هر مرحله به یادگیری مبتنی بر مسئله، یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مشارکتی و نوشتن تأملی مرتبط است؛ شاخص‌ها و یک مقیاس سه‌سطحی پیشنهاد شده‌اند.

Teacher assessment literacy has received increasing attention, yet evidence remains fragmented across studies. This systematic review and meta-analysis synthesized 18 studies comprising 21 independent samples using the ALI, CALI, and TALQ instruments. The pooled mean score was 16.48 (95% CI [14.86, 18.10]) on a 35-point scale, indicating low assessment literacy, with substantial between-study heterogeneity (I² = 99.21%). Publication year, geographical region, instrument type, teacher status, teaching level, and subject specialization were not significant moderators. This review provides the first quantitative benchmark of teacher assessment literacy across the ALI, CALI, and TALQ instruments and highlights the need to strengthen assessment literacy through pre-service education, continuous professional development, and context-responsive educational policies.

While research into inclusivity and dyslexia, a neurodevelopmental condition affecting language learning, has gained greater attention, multilevel stakeholders’ perspectives across both public schools and teacher education programs remain underexplored. Addressing this gap, this study adapts the broader UNESCO Policy Review Framework as a lens for investigating dyslexia-friendly inclusive practices among ELT stakeholders, including in-service teachers, school administrators, teacher educators, and university administrators in the Riau Islands, Indonesia. Utilizing a mixed-methods research design, this study gathered data through questionnaires, classroom observations, and semi-structured interviews. Subsequently, data were analyzed via descriptive statistics and thematic analysis. Results revealed limited awareness of dyslexia and inclusive education, alongside misconceptions and reliance on special schools. Although inclusive practices were evident (mainly differentiated instruction), specific support for students with dyslexia remained unaddressed. Despite inclusion being viewed positively and mandated within the education system, its implementation remained weak. The study offers implications for systemic reform, suggesting that ELT stakeholders enhance their inclusive practices through training and developing inclusive institutional management. Additionally, teacher education institutions should pursue curricular adjustments to incorporate dyslexia-friendly inclusive practices.

This study contributes to the scholarship of teaching and learning (SoTL) by examining how case-based teaching and threshold concepts promote culturally inclusive pedagogical practices among pre-service teachers (PSTs). Our research design reflects SoTL principles by taking a systematic, transparent, iterative, and collaborative approach to collecting, analysing, and sharing data. Our work is explicitly aligned with theoretical frameworks, and we address unresolved issues in order to facilitate transformative learning. We aimed to explore how PSTs perceive culturally inclusive pedagogy and professional competence in a case-based course. Three key findings emerged: increased awareness of classroom diversity, a change in the PSTs’ understanding of culturally inclusive teaching, and resistance to exploratory learning designs. Many PSTs demonstrated transformative learning and sound professional judgment. However, some expressed resistance and uncertainty, underscoring the importance of scaffolding and support. The findings align with the literature on threshold concepts as gateways to boundary crossing and a deeper understanding of diversity in SoTL. The results highlight the potential of case-based teaching to encourage metacognitive reflection and to promote inclusive educational practices in teacher education programs. The study demonstrates that designing inquiry-based learning activities that integrate case studies and threshold concepts can facilitate critical reflection and metacognition among PSTs.

This study aimed to investigate the effectiveness of a training program based on constructivist theory in improving the pedagogical competencies of female digital skills teachers. To achieve this aim, a quasi-experimental approach was employed with a sample of 20 female digital skills teachers. A pedagogical competency test was developed, and its validity and reliability were established. The findings revealed statistically significant differences at the significance level of α ≤ 0.05 between the mean post-test scores of the experimental and control groups in the dimension of subject-matter knowledge, attributable to the training program. Statistically significant differences were also found between the two groups’ mean post-test scores in the dimension of knowledge of students’ characteristics and educational needs, attributable to the training program. Finally, the results indicated statistically significant differences between the two groups’ mean post-test scores in the dimension of pedagogical knowledge, attributable to the training program. The study offered several recommendations, most notably incorporating constructivist theory-based training programs into teachers’ professional development across different disciplines because of their role in improving knowledge of instructional content, students’ characteristics and educational needs, and teaching principles and strategies. It also recommended providing specialized training programs in teaching methods and strategies, with particular emphasis on training teachers to select the most appropriate instructional strategy according to the nature and characteristics of their students.

Despite global advances in digital pedagogy, structured professional development that integrates technology into martial arts instruction remains scarce. Grounded in the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework, this explanatory sequential mixed-methods study examined the self-described TPACK proficiency of Wushu teachers and the specific proficiency gaps they experience in practice. A researcher-developed questionnaire was administered to a random sample of Wushu teachers, and ten of them were subsequently interviewed. Quantitative findings indicate that teachers are generally proficient across all three TPACK domains (overall M = 2.98, SD = 0.26), with Content Knowledge ranking highest (M = 3.01) and Technological Knowledge lowest (M = 2.96). Qualitative findings, however, revealed three concrete gaps: limited use of mobile and wearable technologies, absence of standardized tools for performance assessment, and inadequate understanding of biomechanics and physical conditioning principles. The study concludes that Wushu teachers possess strong mastery of technique and instructional strategy but require targeted development in technology integration, objective assessment, and the science of movement. A four-module ITM-Wushu (Integrated TPACK Training Model for Wushu Teachers) is proposed to address these gaps. Implications for teacher education and suggestions for future research are discussed.

In the modern world, students should be equipped with critical thinking, problem-solving, and autonomous learning skills. Problem-Based Learning (PBL) is designed to foster these competencies by shifting the focus from teacher-centered instruction to student-centered learning. However, many instructors struggle with this transition and tend to take control of the classroom instead of encouraging students to take charge of their own learning. This study investigates how teachers implement PBL and what factors contribute to teacher dominance in a student-centered approach. We employed a mixed-methods design, incorporating classroom observations and semi-structured interviews with 20 teachers from two universities in East Java, Indonesia. Findings revealed that teachers correctly implemented only 37.50% of PBL phases, while in 62.50% of cases, the instructors misapplied or didn’t complete the PBL phase. Teacher-centered activities dominated 64.17% of classroom interactions, limiting opportunities for learner autonomy. Interview results highlighted that many teachers misunderstood problem presentation, while some believed PBL was only effective for high-achieving students. These findings highlight a need for targeted professional development programs to help teachers become facilitators rather than content deliverers. Without proper training, PBL risks becoming a modified version of traditional teaching. Future research should explore long-term changes in teacher autonomy and incorporate students’ perspectives in order to better understand the impact of PBL implementation.

This study examined the challenges and opportunities experienced by elementary teachers in the new normal education in the Third Congressional District of the Schools Division of Iloilo, Philippines, during the school year 2021–2022, as a basis for developing an instructional training program. Anchored on the Volatility, Uncertainty, Complexity, and Ambiguity (VUCA) framework, the study employed a descriptive-correlational research design involving 60 elementary teachers. Data were collected using a researcher-modified questionnaire and analyzed through descriptive statistics, the Mann–Whitney U test, and Spearman rho correlation. Findings revealed that teachers experienced a moderately challenging level of difficulties (M = 2.68), primarily involving limited internet connectivity, health safety concerns, insufficient technological devices, and financial constraints. Conversely, respondents reported a high level of opportunities (M = 3.85), particularly in professional learning, personal development, technological adaptation, and learner engagement. No significant differences were found in challenges and opportunities when respondents were classified according to age, sex, and civil status. However, a significant negative relationship was established between challenges and opportunities (rs = −0.453, p < 0.001), indicating that greater challenges were associated with fewer perceived opportunities. Based on these findings, a five-day instructional training program focusing on technological competencies and digital instructional applications was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher professional development and inclusive instructional practices, and SDG 9 (Industry, Innovation and Infrastructure) through educational technology integration. Its sustainability implications highlight the importance of continuous professional development, institutional technical assistance, and adaptable instructional strategies in strengthening educational resilience and sustaining quality elementary education.

This paper examines the significant role played by teachers in fostering the holistic development of students, extending beyond academic achievement to encompass their intellectual, emotional, social, ethical, physical and creative growth. Teachers play a significant role in shaping students’ knowledge, skills, attitudes, values and competencies through effective pedagogical practices, learner-centered approaches and inclusive classroom environments. Their ability to recognize diverse learning needs, encourage critical thinking, nurture creativity and promote social-emotional well-being is essential for facilitating meaningful and comprehensive student development. Furthermore, continuous professional development and adherence to ethical and professional standards enable teachers to respond effectively to the evolving educational needs of learners. However, holistic student development cannot be achieved through teacher’s efforts alone. Educational institutions and school leadership also play a crucial role in establishing supportive, equitable, and inclusive learning environments. The paper highlights the importance of shared leadership, collaborative planning and professional learning communities (PLCs) in strengthening cooperation between teachers and school administration. Such collaborative practices can facilitate the integration of academic learning with life skills, value education, experiential learning and the development of essential twenty-first century competencies; the paper also examines challenges that may hinder holistic student development, including limited resources, time constraints, hierarchical administrative structure and inadequate opportunities for professional collaboration. It argues that fostering trust, effective communication, psychological safety and collective responsibility is essential for overcoming these barriers. The paper concludes that holistic student development requires a collaborative and learner-centered educational ecosystem in which teachers; school leaders and other stakeholders work together to nurture well-rounded, responsible, resilient and lifelong learners.

The implementation of the Merdeka Curriculum in elementary schools requires continuous teacher professional development and collaborative support systems. Teacher working groups have an important role as professional learning communities that facilitate teachers in adapting to curriculum changes and improving instructional practices. This study aims to analyze the role of the Sekbin 2 Teacher Working Group (Forum Kelompok Kegiatan Guru/ FKKG) in strengthening the implementation of the Merdeka Curriculum at elementary schools in Tonjong District, Brebes Regency. This study employed a qualitative approach with a descriptive case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The research participants consisted of the FKKG chairperson, administrators, elementary school teachers, principals, and school supervisors selected through purposive sampling. Data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that FKKG Sekbin 2 plays three strategic roles in supporting the Merdeka Curriculum implementation. First, FKKG functions as a professional learning community that strengthens teacher competence through collaborative discussions, sharing best practices, and developing learning tools. Second, the sustainability of FKKG activities is supported by educational leadership and organizational support from principals and supervisors. Third, FKKG contributes to transforming instructional practices by encouraging student-centered learning, differentiated instruction, and innovative teaching strategies. This study concludes that FKKG can serve as a strategic educational management instrument for strengthening curriculum implementation through collaborative professional development, organizational support, and sustainable improvement of teacher practices.

This study examined the implementation and perceived effectiveness of Inquiry-Based Learning (IBL) strategies in science among teachers and students in five public junior high schools in Panabo City, Davao del Norte. Anchored in Constructivist Learning Theory, Social Constructivism, Progressive Inquiry, and Cognitive Load Theory, it employed a quantitative descriptive-correlational design. Respondents comprised 31 Science teachers selected through total enumeration and 100 Grade 10 students selected through purposive sampling. Data were collected using validated researcher-developed questionnaires and analyzed using descriptive statistics, Pearson correlation, and independent samples t-tests. Teachers rated IBL implementation as Highly Implemented (M = 4.66) and its effectiveness as Highly Effective (M = 4.71), whereas students rated implementation as Implemented (M = 4.17) and effectiveness as Effective (M = 4.09). Significant positive relationships emerged between implementation and perceived effectiveness, with stronger associations in students’ assessments. Significant differences between teacher and student ratings indicated disparities in their classroom perceptions. The findings concerned student engagement, conceptual understanding, scientific inquiry skills, collaborative learning, and problem-solving abilities. The study proposed the INQUIRE+ Professional Development Program to strengthen Science teachers’ inquiry-based instruction through coaching, collaborative lesson study, reflective practice, and systematic monitoring and evaluation. It aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by supporting improved Science instruction and continuing teacher development. Its contribution to educational and institutional sustainability lies in promoting sustained professional learning, school-based collaboration, and evidence-informed instructional improvement across participating schools and varied local classroom learning contexts. Further evaluation of the proposed program is needed to establish its effectiveness after implementation.

This study aims to explore and analyze effective learning strategies for gifted and talented students in elementary schools. Using a systematic literature review, it identifies the distinctive needs of gifted students and examines appropriate strategies, including curriculum enrichment, curriculum compacting, and acceleration. The findings indicate that gifted students need more challenging and targeted approaches to help them reach their full potential. Dynamic and relevant curriculum development, together with professional teacher training, is essential to creating a supportive and inspiring learning environment. Educational policies should therefore be more responsive to the needs of gifted students.

This qualitative descriptive study examined the perspectives of teachers with direct experience implementing the push-in model in general education classrooms in selected schools in Nevada, California, Arizona, and New Mexico, United States. It explored perceived educational value, implementation challenges, collaborative practices, professional roles, and opportunities for growth, and used the findings to formulate the Collaborative Push-In Enhancement Program (C-PEP). Participants were purposively selected from teachers experienced in push-in delivery or collaboration; the methodology described 11 co-participants, although another part of the dissertation reports a different sample count. Semi-structured interview accounts were examined using the six-phase thematic-analysis approach described in the dissertation. Five overarching themes were developed: push-in as inclusive and collaborative support for diverse learners; navigation of instructional, structural, and relational challenges; collaboration as the foundation of effective implementation; evolving instructional roles and complementary push-in/pull-out functions; and professional growth with holistic student development. Participants described greater classroom participation, confidence, access to grade-level teaching, and belonging, while emphasizing constrained planning time, scheduling, resources, and ambiguous teacher roles. The proposed C-PEP integrates differentiated instruction, problem-solving, co-planning, role clarification, mentoring, learner monitoring, and sustainability measures. Findings concern teachers’ reported experiences rather than independently measured student outcomes. The study highlights how inclusive practice depends on both responsive instruction and organizational support.

An educational process organized based on an integrative approach significantly enhances the level of meta-competence among prospective primary school teachers. This article analyzes a four-component model for developing meta-competence (comprising goal-oriented, content-related, technological, and outcome-based dimensions) and evaluates its effectiveness through a pedagogical experiment. The study involved 519 students from the pedagogical institutes of Andijan and Namangan, as well as Navoi State University (divided into experimental and control groups). The results showed a substantial improvement in meta-competencies within the experimental group, whereas no significant changes were observed in the control group. These findings are particularly relevant, as they can be utilized to refine educational modules and assessment tools within higher pedagogical education institutions.

This study determined the administrative strategies employed by school leaders in implementing enhanced digital-based literacy instruction in selected public elementary schools in the City of Naga, Cebu (Region VII), and Calubian, Leyte (Region VIII), during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ demographic and professional profiles; the level of implementation of digital-based literacy instruction in terms of curriculum integration, technological infrastructure and resources, and teacher pedagogical competence; the administrative strategies employed in resource allocation and maintenance, capacity building and professional development, and instructional supervision and monitoring; and the issues and concerns encountered. The study employed a quantitative descriptive-correlational and descriptive-comparative research design. The respondents comprised 110 school heads and teachers from six public elementary schools, consisting of six school heads (5.45%) and 104 teachers (94.55%). Data were gathered using a researcher-made structured questionnaire anchored on the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework and the Philippine Professional Standards for School Heads (PPSSH). Frequency, percentage, weighted mean, and standard deviation were used for descriptive analysis, while an independent-samples t-test or analysis of variance (ANOVA) and Pearson’s correlation coefficient were proposed for examining differences and relationships. The findings revealed that digital-based literacy instruction was implemented to a great extent (overall weighted mean = 3.45, SD = 0.42), while administrative strategies were employed to a great extent (overall weighted mean = 3.51, SD = 0.39). Instructional supervision and monitoring were revealed to be the most frequently implemented administrative strategy, whereas technological infrastructure and resources were revealed to be the area requiring the greatest improvement. A significant positive relationship was revealed between administrative strategies and the level of implementation (r = 0.62, p < 0.001). Limited internet connectivity, insufficient digital equipment, and the need for continuous teacher training were revealed to be the major implementation concerns. These findings suggest the value of an enhanced digital-based literacy instruction framework emphasizing strategic resource allocation, sustained professional development, reliable technological infrastructure, and consistent instructional supervision.

The University of South Africa (UNISA) is the largest higher education institution (HEI) in Africa. In fact, UNISA is one of the largest and leading open-distance e-learning (ODeL) institutions in the world and is reputable for its commitment to providing increased access to quality education and flexible teaching. Therefore, UNISA presents a unique context for exploring teacher education through flexible learning. To this end, the current research was conducted between February and May of 2025 and explored the role of flexible learning in teacher education at an influential model in the Global South. The rationale for this research was grounded in the need to address educational challenges in Africa through innovative teaching methods. Employing systematic document analysis and governed by the principles of grounded theory in the collection and analysis of data, this study aimed to explore UNISA’s provision of flexible teacher education. The findings revealed that flexible teacher education in Africa is a necessity and a complex undertaking. It is shaped by demographic pressures, economic constraints, historical inequalities, and crisis events such as the COVID-19 pandemic. Flexible learning expands access, reduces costs, and offers opportunities for curriculum transformation. Its effectiveness, however, is constrained by systemic challenges, including digital inequalities, resistance to pedagogical change, and limitations in institutional capacity. A key contribution of this research is the development of an emerging theory that reveals that flexible education is a balancing act between expanding access and maintaining quality.

Introduction Computer teachers are widely recognized as key drivers of digital transformation in education, given their central role in integrating technology into teaching and learning processes. Their position places them at the forefront of adopting and modeling innovative pedagogical approaches and associated technologies—such as gamification—to support sustainable integration within schools. Methods The study aimed to identify the extent of gamification adoption among computer teachers in Jordan; to do so, a descriptive approach was used. The study instrument was a questionnaire that had items measuring computer teachers' familiarity with gamification, attitudes toward gamification, employment of gamification, and the obstacles to employing gamification. The participants were 104 computer teachers from one governorate in Jordan. Results Results indicated that computer teachers had high familiarity with gamification and positive attitudes toward gamification, reflecting strong conceptual acceptance, whereas their reported classroom use was moderate. Teachers tended to rely on basic elements such as points and rewards rather than advanced strategies, indicating surface-level application. Additionally, familiarity with gamification was not comprehensive, with a stronger understanding of general concepts than specific tools. Perceived obstacles were moderate, with administrative and institutional factors identified as the most influential barriers. Discussion The study recommends strengthening institutional support and providing targeted training to enable effective and sustained implementation of gamification in practice.

Creative competence, defined as the knowledge, skills, and dispositions required both to act creatively and to cultivate creativity in learners, is increasingly framed as a core professional capability for teachers, yet initial teacher education rarely addresses it systematically. This brief research report examines whether a game-based instructional module embedded in a standard pedagogy course can strengthen pre-service teachers' creative competence. Using a quasi-experimental, nonequivalent-groups pre-test/post-test design, two intact cohorts of undergraduate pre-service teachers ( N = 118) completed either a 12-week game-based module (“Creative Pedagogy Lab”; n = 61) or a conventional seminar covering the same syllabus ( n = 57). Outcomes included creative self-efficacy and creative personal identity (Short Scale of Creative Self), teaching-for-creativity competence, divergent thinking (Alternative Uses Task), and blind consensual ratings of an authentic lesson-design product; reflective journals and focus groups captured participants’ experiences. Covariate-adjusted analyses showed significant advantages for the game-based condition in creative self-efficacy ( η p² = .10), teaching-for-creativity competence ( η p² = .12), originality of ideas ( η p² = .06), and rated creativity of lesson designs (d = 0.82). No significant effect emerged for ideational fluency, and the effect on creative personal identity was small and did not survive correction for multiple comparisons. Qualitative findings offer contextual insight into these patterns rather than independent evidence of causal mechanism: participants described the games as low-stakes “safe-fail” spaces that granted permission to experiment, while time pressure and coverage anxiety constrained engagement. The results provide preliminary evidence that game-based approaches can be integrated into professional preparation without displacing core content, and they point to organizational conditions—curricular space, facilitator development, and assessment alignment—needed to sustain such approaches in teacher-education organizations. As a single-institution study with a predominantly female, elementary-track sample, these findings are preliminary and may not generalize to other subject areas, institutions, or more gender-balanced cohorts.

The present study addresses the theme of Inclusive Education, ensuring access, permanence, and the development of students with specific educational needs within the school environment, while recognizing their differences and potential. In this context, the role of Multifunctional Resource Rooms and Specialized Educational Assistance (SEA) in supporting students with Giftedness/Talentedness (G/T) is highlighted.The objective is to analyze the importance of resource rooms and specialized educational assistance in the holistic development of students with giftedness/talentedness. The research was carried out through a bibliographic review, based on authors who discuss inclusive education and policies for serving students with G/T, such as Mantoan (2003), Virgolim (2014), Gama (2013), Vieira (2020), Piske (2013), among others, these authors reported legal and pedagogical advances that have paved the way for inclusive education for students with giftedness/talentedness in Brazil. However, challenges related to teacher training, infrastructure, and the implementation of public policies still persist. The inclusion of students with specific educational needs—particularly those with giftedness/talentedness—requires differentiated pedagogical practices, continuous professional development, and the strengthening of specialized support policies to ensure equitable and high-quality education.

This article analyzes the challenges and possibilities of incorporating socio-emotional competencies into teacher education, aiming to contribute to the development of an integrative and humanizing pedagogy. Based on a qualitative bibliographic review, recent studies (2020–2025) were examined, highlighting the impact of socio-emotional competencies on teacher well-being, student engagement, and the quality of pedagogical relationships. The findings indicate that, although theoretical and practical advances have been made, significant gaps remain in initial and continuing education curricula, which are still largely centered on technical and content-based models. The article argues for the urgent need for public policies, curricular guidelines, and formative practices that foster teachers' emotional development, recognizing its essential role in creating healthy school environments and promoting meaningful learning. It concludes that educating emotionally competent teachers is crucial for a more sensitive, ethical, and effective education.

این مقاله چالش‌ها و امکانات ادغام شایستگی‌های اجتماعی-هیجانی در آموزش معلمان را تحلیل می‌کند و هدف آن کمک به توسعه یک پداگوژی یکپارچه و انسان‌دوستانه است. بر اساس یک مرور کتابشناختی کیفی، مطالعات اخیر (۲۰۲۰–۲۰۲۵) مورد بررسی قرار گرفتند که بر تأثیر شایستگی‌های اجتماعی-هیجانی بر بهزیستی معلمان، مشارکت دانش‌آموزان و کیفیت روابط پداگوژیک تأکید دارند. یافته‌ها نشان می‌دهند که اگرچه پیشرفت‌های نظری و عملی حاصل شده است، شکاف‌های قابل‌توجهی در برنامه‌های درسی آموزش اولیه و مستمر باقی مانده است که همچنان عمدتاً بر مدل‌های فنی و محتوامحور متمرکز هستند. این مقاله بر ضرورت فوری سیاست‌های عمومی، راهنماهای برنامه درسی و عملکردهای تربیتی که توسعه هیجانی معلمان را تقویت می‌کنند، تأکید می‌ورزد و نقش اساسی آن‌ها را در ایجاد محیط‌های مدرسه سالم و ترویج یادگیری معنادار به رسمیت می‌شناسد. این مقاله نتیجه می‌گیرد که تربیت معلمان دارای شایستگی هیجانی برای آموزشی حساس‌تر، اخلاقی‌تر و کارآمدتر حیاتی است.

Background: Teacher agency is essential to educational transformation, yet teacher development in Nepal often relies on standardized training approaches that emphasize prescribed methods rather than critical reflection, contextual experimentation, and collaborative learning. Objectives: This study explores how teachers develop and exercise agency through Critical–Creative Pedagogy (CCP) and participatory action research in two Nepali public-school contexts. Methods: Using a participatory action research approach, the study examined two contexts: a cross-school initiative involving 11 teachers from eight public schools in Helambu and a school-based initiative involving 30 teachers at Janata Secondary School in Bardibas. Data were generated over nine months through workshop interactions, teacher reflections, lesson plans, classroom observations, reflective dialogues, and informal conversations with students. The analysis examined how reflection, dialogue, classroom experimentation, and collective professional learning contributed to the development of teacher agency. Results: The findings indicate that teacher agency developed through iterative cycles of reflection, action, observation, dialogue, and re-reflection rather than through standardized training alone. Teachers began questioning textbook-centred and examination-driven practices and experimenting with learning activities grounded in students’ experiences and local contexts. Contextual adaptation and engagement with the wider school community, including school management committees and parents, emerged as important dimensions of pedagogical change. The Bardibas initiative appeared to foster stronger shared reflection, mutual support, and continuity of pedagogical change than the cross-school arrangement in Helambu. Conclusion: Teacher agency is a relational and context-dependent process that develops through critical reflection, pedagogical experimentation, and collaborative learning. Sustaining educational transformation requires professional learning opportunities that connect teachers’ agency with local knowledge, school-level collaboration, and community engagement. Novelty: By examining participatory action research across two distinct school contexts, this study highlights how the institutional setting of teacher collaboration may shape opportunities for collective reflection, mutual support, and sustained pedagogical change. It also foregrounds the importance of connecting teacher learning with school and community contexts in efforts to transform classroom practice.

The Merdeka Curriculum is Indonesia's most significant curricular reform in a decade, granting schools and teachers wider autonomy over learning design, assessment, and the use of digital resources. Its success, however, depends on whether teachers are prepared to exercise that autonomy and whether technological support is available to sustain it. This article reviews 24 studies published between 2023 and 2026 to examine how teacher readiness and technological support have been addressed in research on the curriculum's implementation. A qualitative systematic review was conducted following PRISMA 2020 reporting principles. Records were drawn from two bibliographic exports and supplementary searches, screened against explicit criteria, and analysed through thematic synthesis. Five themes emerged: conceptual understanding of curriculum components, professional development and training, pedagogical and assessment adaptation, institutional and management support, and technological competence and infrastructure. The synthesis shows that readiness is uneven across regions, school types, and subjects, and that the Merdeka Mengajar Platform has become a central support tool whose benefits depend on teachers' digital competence, time, and school-level facilitation. The article proposes a Readiness-Technology Alignment perspective, arguing that readiness and technological support should be planned together rather than treated as separate policy tracks. Implications for training, leadership, and policy are discussed.

Introduction Universal Design for Learning (UDL) has emerged as a prominent framework for promoting inclusive education by addressing learner variability through flexible curriculum design, instruction, and assessment. Although interest in UDL has expanded globally, evidence regarding its implementation in primary mathematics education remains fragmented across diverse educational contexts. This systematic review synthesized empirical evidence on UDL implementation in primary mathematics education and developed an evidence-informed integrative framework to guide research and practice. Methods The review followed the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA 2020) guidelines. Searches conducted in Scopus and Web of Science identified 168 records, from which 14 studies met the inclusion criteria. Methodological quality was assessed using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT, Version 2018), and data were synthesized through thematic analysis. Results Three substantive themes emerged: instructional practices supporting UDL implementation, educational outcomes associated with UDL implementation, and contextual challenges and enabling factors. The findings revealed that effective UDL implementation was characterized by differentiated instruction, multiple means of representation, engagement, and action and expression, supported by accessible learning resources and digital technologies. These practices were associated with improved mathematics achievement, conceptual understanding, learner engagement, participation, and accessibility. However, successful implementation depended on sustained teacher professional development, institutional support, and equitable access to instructional resources. Discussion The review informed the development of an evidence-informed integrative framework that contextualizes UDL implementation within primary mathematics education. By linking enabling conditions, instructional practices, contextual influences, and learner outcomes, the framework extends existing UDL applications and offers a comprehensive model for advancing inclusive mathematics education. The findings underscore the importance of systemic support structures in ensuring effective and sustainable UDL implementation.

Allocation of educational resources affects the learning environment and equality of opportunity for students. Frontline teachers' views on the urban-rural disparity in educational resources for Chinese primary and secondary schools are investigated in this study. An exploratory comparative design was used, and based on questionnaire responses from 26 teachers, six were from urban schools and twenty were from rural or township schools. Teacher staffing and qualifications, school facilities, digital resources, curriculum implementation, professional development, family cooperation, funding and policy execution were also analysed. Therefore, the deficiencies in urban and rural areas cannot be confined to primary and secondary school facilities. Rural teachers reported more restrictions in specialist staffing, professional development, curriculum provision, digital resources, family support and the actual implementation of educational balancing policies. Teachers in both groups also listed the recruitment, training and retention of teachers as problems. Therefore, in addition to the supply of resources, schools need to have the ability to use and maintain these resources effectively for educational equity. Due to the small and unequal sample and the reliance on self-reported data, the findings should be interpreted as exploratory. Future research should use larger samples and combine teacher perspectives with student, school, and longitudinal data to further examine how resource allocation affects educational opportunities.

Social and emotional learning (SEL) is increasingly recognized as an important component of elementary education, supporting students’ social-emotional development, engagement, well-being, and academic learning. However, the relationships among teacher social-emotional competence, learning climate, implementation quality, and student outcomes remain insufficiently integrated, particularly in the Indonesian context. This study aims to synthesize literature on these relationships and examine their implications for SEL implementation in Indonesian elementary schools. A narrative literature review was conducted using an existing source corpus supplemented by relevant peer-reviewed literature. The synthesis examined major themes concerning teacher competence, classroom practices, learning climate, student outcomes, implementation conditions, and contextual adaptation. The findings suggest that teacher competence is associated with the quality of SEL enactment, while a supportive learning climate provides a context for student participation and social-emotional learning. Implementation quality and cultural context also shape how SEL is adapted and sustained. These relationships should not be interpreted as a universally established causal pathway. The review highlights the need for context-responsive teacher development, school-level support, and rigorous evaluation of SEL practices. Future empirical research in Indonesian elementary schools should investigate these relationships using longitudinal and mixed-methods approaches.

Background: Physics is a challenging subject for most students due to the abstract and complex nature of its concepts. This condition often causes students to experience difficulties in understanding the relationship between theoretical concepts and their applications in everyday life.Aims: As an effort to address this issue, this community service activity was conducted at MA ALKARIM Bengkulu Tengah by implementing Science Process Skills in physics learning.Method: The implementation was carried out through training activities for teachers and classroom learning practices using a simple pendulum experiment to determine the gravitational acceleration constant. This activity was designed to provide an active, contextual, and student-centered learning experience.Results: Based on the results of the implementation, students demonstrated better engagement in observing, measuring, and discussing the experimental results. In addition, teachers gained new insights into the application of process skills–based learning within the context of limited school facilities.Conclusions: This article outlines the strategies and stages of implementing Science Process Skills used to create a more effective, enjoyable, and relevant physics learning process for students at the secondary school level.

Understanding the learning preferences of pre-service teachers is important for designing flexible and inclusive teacher education programmes. This study examined Honey and Mumford Learning Styles Questionnaire (LSQ) dimension scores and the resulting highest-scoring and tied maximum-score classifications among Level 100 pre-service teachers in Colleges of Education in the Ashanti Region of Ghana. It also examined whether these classifications were associated with gender, teaching-level specialisation, and programme family. A cross-sectional survey design was adopted. The accessible population comprised approximately 2,800 pre-service teachers across eight Colleges of Education, from which 1,496 respondents were included in the study. Data were collected using the 80-item Honey and Mumford LSQ, which assesses four learning-preference dimensions: Activist, Reflector, Theorist, and Pragmatist. For descriptive classification, the dimension with the highest observed score was identified for each respondent, while respondents with equal maximum scores on two or more dimensions were retained in a separate Tie category. Data were analysed using descriptive statistics, Pearson correlations, chi-square tests, Cramér's V, and multinomial logistic regression. Tied maximum scores were observed for 44.5% of respondents. Among respondents with a unique highest-scoring dimension, Activist was the most frequent classification (28.7%), followed by Theorist (12.0%), Reflector (9.5%), and Pragmatist (5.3%). Highest-scoring classification was significantly associated with gender, χ 2 (4, N = 1,496) = 17.91, p = .001, Cramér's V = .109; teaching level, χ 2 (4, N = 1,496) = 41.76, p < .001, Cramér's V = .167; and programme family, χ 2 (12, N = 1,496) = 178.94, p < .001, Cramér's V = .200. The effect sizes were relatively small. Multinomial regression identified differences in selected outcome contrasts, particularly for teaching level and programme family, although several estimates had wide confidence intervals and should be interpreted cautiously. The findings demonstrate considerable variation in LSQ score patterns and show that a substantial proportion of respondents could not be assigned a unique highest-scoring dimension. These results support cautious use of learning-style classifications as descriptive indicators of reported preferences rather than as fixed learner types. Teacher education programmes should therefore emphasise varied pedagogical experiences incorporating active engagement, reflection, theoretical understanding, and practical application.

Mastery of basic arithmetic operations is fundamental to teachers’ numeracy competence and their ability to deliver quality mathematics instruction. This study aimed to analyze changes in teachers’ arithmetic competence following training in the GASING method (Gampang, Asyik, and Menyenangkan), identify gains across individual components, and compare improvements across training classes and educational levels. A quantitative approach with a pre-experimental one-group pretest–posttest design was implemented across four training classes. Participants comprised 216 primary and junior secondary school teachers in Humbang Hasundutan Regency, North Sumatra, Indonesia. Competence was assessed on a 0–100 scale across five components: Bakalkubagi, addition, multiplication, subtraction, and division. Data analysis included the Wilcoxon signed-rank test, paired t-test, effect sizes, normalized gain (N-Gain), and comparisons across classes and educational levels. The results showed that the mean total score increased from 44.13 to 93.17, representing a gain of 49.04 points (p < .001) and a mean N-Gain of 0.88, classified as high. The largest gains occurred in division, multiplication, and Bakalkubagi. Improvements did not differ significantly across training classes or educational levels. These findings indicate consistent score improvements following training but do not establish a causal effect because no control group was included. ABSTRAK Penguasaan operasi hitung dasar merupakan fondasi kompetensi numerasi yang perlu dimiliki guru untuk mendukung pembelajaran matematika yang berkualitas. Penelitian ini bertujuan menganalisis peningkatan kompetensi operasi hitung guru setelah mengikuti pelatihan metode GASING (Gampang, Asyik, dan Menyenangkan), mengidentifikasi peningkatan pada setiap komponen, serta membandingkan hasil antarkelas dan antarjenjang pendidikan. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain pre-experimental one-group pretest–posttest yang diterapkan pada empat kelas pelatihan. Subjek penelitian berjumlah 216 guru SD/MI dan SMP di Kabupaten Humbang Hasundutan, Sumatera Utara. Kompetensi diukur melalui lima komponen, yaitu Bakalkubagi, penjumlahan, perkalian, pengurangan, dan pembagian, menggunakan skala 0–100. Analisis data meliputi uji Wilcoxon, paired t-test, ukuran efek, N-Gain, serta perbandingan antarkelas dan antarjenjang. Hasil menunjukkan bahwa rerata skor total meningkat dari 44,13 menjadi 93,17, dengan selisih 49,04 poin (p < 0,001) dan N-Gain 0,88 dalam kategori tinggi. Peningkatan terbesar terjadi pada pembagian, perkalian, dan Bakalkubagi. Peningkatan tidak berbeda signifikan antarkelas maupun antarjenjang. Temuan ini menunjukkan peningkatan kompetensi yang konsisten setelah pelatihan, tetapi belum membuktikan hubungan kausal karena tidak menggunakan kelompok kontrol.

تسلط بر عملیات حسابی پایه، اساس شایستگی سواد عددی معلمان و توانایی آن‌ها در ارائه آموزش با کیفیت ریاضیات است. هدف این پژوهش، تحلیل تغییرات شایستگی حسابی معلمان پس از آموزش روش GASING (Gampang، Asyik، و Menyenangkan)، شناسایی میزان پیشرفت در هر یک از مؤلفه‌ها و مقایسه بهبودها در بین کلاس‌های آموزشی و سطوح تحصیلی بود. این مطالعه با رویکرد کمی و طرح پیش‌آزمایشی یک‌گروهی با پیش‌آزمون–پس‌آزمون در چهار کلاس آموزشی اجرا شد. شرکت‌کنندگان شامل ۲۱۶ معلم مدارس ابتدایی و متوسطه اول در شهرستان Humbang Hasundutan، استان سوماترای شمالی، اندونزی بودند. شایستگی در مقیاس ۰ تا ۱۰۰ و در پنج مؤلفه Bakalkubagi، جمع، ضرب، تفریق و تقسیم ارزیابی شد. تحلیل داده‌ها شامل آزمون Wilcoxon signed-rank، آزمون t زوجی، اندازه اثر، سود نرمال‌شده (N-Gain) و مقایسه بین کلاس‌ها و سطوح تحصیلی بود. نتایج نشان داد میانگین نمره کل از ۴۴٫۱۳ به ۹۳٫۱۷ افزایش یافت که معادل افزایش ۴۹٫۰۴ امتیاز (p < .001) و میانگین N-Gain برابر با ۰٫۸۸ (در طبقه‌بندی بالا) بود. بیشترین پیشرفت در مؤلفه‌های تقسیم، ضرب و Bakalkubagi مشاهده شد. بهبودها بین کلاس‌های آموزشی و سطوح تحصیلی تفاوت معناداری نداشت. این یافته‌ها نشان‌دهنده بهبود نمرات به طور یکنواخت پس از آموزش است، اما به دلیل نبود گروه کنترل، رابطه علّی را اثبات نمی‌کند.

This study examined teachers’ awareness, perceptions, and challenges during the first-year implementation of the Expanded Career Progression (ECP) System in South District 5, Cebu City Division, during School Year 2025–2026. Anchored on Diffusion of Innovations Theory, Theory of Planned Behavior, and Herzberg’s Two-Factor Theory, it employed a descriptive–correlational–comparative design involving 62 public elementary and secondary school teachers selected through stratified random sampling. Data were collected using an adopted structured questionnaire and analyzed through descriptive statistics, analysis of variance, and Pearson correlation. Findings revealed high awareness of ECP objectives, qualification standards, and procedures, alongside favorable perceptions of fairness, merit recognition, motivation, and professional growth. However, respondents experienced moderate challenges related to documentary requirements, administrative procedures, workload, time constraints, and institutional support. Awareness and perceptions did not differ significantly across demographic groups, whereas challenges differed significantly according to years of service. Awareness was positively and significantly associated with perceptions, but neither awareness nor perceptions showed a significant relationship with implementation challenges under the study’s reported significance criteria. The study concluded that practical and administrative barriers remained despite teachers’ understanding and acceptance of the system. It recommended clearer guidelines, streamlined documentation, strengthened orientation, differentiated assistance, and an ECP Guidelines-Based Resource Toolkit for Teachers. The research aligns with Sustainable Development Goal 4, Quality Education, through teacher professional development, and Goal 16, Peace, Justice and Strong Institutions, through transparent career progression processes. Its contribution to sustainability lies in supporting equitable advancement, consistent policy implementation, and strengthening institutional capacity for continuing teacher professional development.

این مطالعه به بررسی آگاهی، ادراک و چالش‌های معلمان در طول نخستین سال اجرای نظام توسعه‌یافته پیشرفت شغلی (ECP) در منطقه ۵ جنوبی، ناحیه آموزشی شهر سبو، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. این پژوهش مبتنی بر نظریه انتشار نوآوری‌ها، نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده و نظریه دو عاملی هرزبرگ بوده و از طرح توصیفی–همبستگی–مقایسه‌ای با مشارکت ۶۲ معلم مدارس ابتدایی و متوسطه دولتی که به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند، استفاده کرده است. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته اقتباس‌شده گردآوری و از طریق آمار توصیفی، تحلیل واریانس و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که آگاهی نسبت به اهداف، استانداردهای صلاحیت و رویه‌های ECP در سطح بالایی قرار دارد و ادراکات نسبت به انصاف، شناسایی شایستگی، انگیزش و رشد حرفه‌ای نیز مطلوب بوده است. با این حال، پاسخ‌دهندگان با چالش‌های متوسطی در زمینه الزامات مستندسازی، رویه‌های اداری، حجم کار، محدودیت‌های زمانی و حمایت نهادی مواجه بودند. آگاهی و ادراکات در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی تفاوت معناداری نداشت، در حالی که چالش‌ها بر اساس سال‌های خدمت تفاوت معناداری نشان دادند. آگاهی با ادراکات رابطه مثبت و معناداری داشت، اما هیچ‌یک از آگاهی یا ادراکات با چالش‌های اجرای نظام، طبق معیارهای معناداری گزارش‌شده در مطالعه، رابطه معناداری نشان ندادند. مطالعه نتیجه گرفت که علی‌رغم درک و پذیرش معلمان از نظام، موانع عملی و اداری همچنان باقی مانده است. توصیه شد که دستورالعمل‌های شفاف‌تر، مستندسازی ساده‌شده، تقویت آشنایی، حمایت‌های متمایز و جعبه‌ابزار منابع مبتنی بر دستورالعمل‌های ECP برای معلمان فراهم شود. این پژوهش با هدف توسعه پایدار ۴ (آموزش با کیفیت) از طریق توسعه حرفه‌ای معلمان و هدف ۱۶ (صلح، عدالت و نهادهای قوی) از طریق فرآیندهای شفاف پیشرفت شغلی همسو است. سهم آن در پایداری، حمایت از پیشرفت عادلانه، اجرای سیاست‌های منسجم و تقویت ظرفیت نهادی برای توسعه حرفه‌ای مستمر معلمان است.

This study investigated the level of teachers’ research writing skills to develop a capability training program targeted to enhance teachers’ writing skills. It specifically assessed teachers’ research writing skills in terms of formulation of research problem, data analysis and interpretation, research process, and recommendation and output. Utilizing a descriptive quantitative design of research, data were gathered from 219 teacher-respondents from three (3) public elementary schools in Taguig City. The findings of the study revealed that in terms of the demographic profile of the teacher-respondents, the majority of the teacher-respondents are Teacher I; have been in the service for 1-5 years; with units in Masters; and have attended trainings mostly relevant to writing a research title. In terms of assessment of teachers’ level of research writing skills, the teacher-respondents said that they are all capable in all indicators of research writing skills such as formulation of research problem, data analysis and interpretation, research process, and recommendation and output. In terms of challenges encountered in research writing, selecting the topic and making the title suitable for a specific research interest ranked first, while difficulty in determining the scale of a questionnaire ranked the 10th. Meanwhile, in terms of relationship between the profile of the respondents and their level of research writing skills, only teachers’ educational attainment is not significantly related to all of the four (4) components of teachers’ level of research writing skills. The study highlights the need for an intensive training on how to formulate research problems and find correlations and differences of research variables in the research problems; a separate training and learning session to capacitate teachers in crafting research instrument and the processes involved in making the research instrument reliable and valid; the need for the Division of Taguig City and Pateros to address the difficulty of the teachers in crafting research output by providing and sending teachers to trainings solely for crafting research output and its compositions; more trainings and seminars relevant to crafting research titles must be developed so that teachers will have knowledge on how to choose and craft research titles; the research capability training program prepared by the researcher may be tried and adapted by the Division of Taguig City and Pateros and the Department of Education (DepEd) in general to see its workability and effectiveness; and this study can be replicated and the future researchers may embark on a more comprehensive study utilizing more schools and respondents to negate or affirm the findings of the current study.

این پژوهش به بررسی سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان به منظور توسعه یک برنامه آموزش توانمندسازی با هدف ارتقاء مهارت‌های نگارش معلمان پرداخت. به طور خاص، مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان در زمینه‌های تدوین مسئله پژوهش، تحلیل و تفسیر داده‌ها، فرایند پژوهش، و پیشنهادات و خروجی پژوهش مورد ارزیابی قرار گرفت. با بهره‌گیری از طرح پژوهش توصیفی-کمی، داده‌ها از ۲۱۹ معلم پاسخ‌دهنده از سه مدرسه ابتدایی دولتی در شهر تاگیگ گردآوری شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که از نظر ویژگی‌های جمعیت‌شناختی معلمان پاسخ‌دهنده، اکثریت آن‌ها در سطح Teacher I قرار دارند؛ سابقه خدمت ۱ تا ۵ سال دارند؛ دارای واحدهایی در مقطع کارشناسی ارشد هستند؛ و عمدتاً در دوره‌هایی شرکت کرده‌اند که مرتبط با نگارش عنوان پژوهش بوده است. در ارزیابی سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان، پاسخ‌دهندگان اظهار داشتند که در تمامی شاخص‌های مهارت‌های نگارش پژوهشی از جمله تدوین مسئله پژوهش، تحلیل و تفسیر داده‌ها، فرایند پژوهش، و پیشنهادات و خروجی پژوهش توانمند هستند. از نظر چالش‌های مواجه شده در نگارش پژوهش، انتخاب موضوع و ساخت عنوان مناسب برای یک علاقه پژوهشی خاص در رتبه اول قرار گرفت، در حالی که دشواری در تعیین مقیاس پرسشنامه در رتبه دهم قرار داشت. همچنین، از نظر رابطه بین ویژگی‌های جمعیت‌شناختی پاسخ‌دهندگان و سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی آن‌ها، تنها سطح تحصیلات معلمان با هیچ‌یک از چهار مؤلفه سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان رابطه معناداری نداشت. این پژوهش بر نیاز به آموزش‌های فشرده در زمینه نحوه تدوین مسائل پژوهشی و یافتن همبستگی‌ها و تفاوت‌های متغیرهای پژوهشی در مسائل پژوهشی تأکید می‌کند؛ همچنین برگزاری جلسات آموزشی و یادگیری جداگانه برای توانمندسازی معلمان در ساخت ابزار پژوهش و فرایندهای مرتبط با اعتبار و پایایی ابزار پژوهش ضروری است؛ نیاز است اداره آموزش و پرورش شهر تاگیگ و پاتروس به دشواری معلمان در تدوین خروجی پژوهش با اعزام معلمان به دوره‌های آموزشی ویژه تدوین خروجی پژوهش و اجزای آن پاسخ دهد؛ دوره‌ها و سمینارهای بیشتری مرتبط با تدوین عناوین پژوهشی باید توسعه یابد تا معلمان دانش لازم برای انتخاب و تدوین عناوین پژوهشی را کسب کنند؛ برنامه آموزش توانمندسازی پژوهشی تهیه‌شده توسط پژوهشگر می‌تواند توسط اداره آموزش و پرورش شهر تاگیگ و پاتروس و وزارت آموزش و پرورش (DepEd) به طور آزمایشی اجرا و اقتباس شود تا قابلیت اجرا و اثربخشی آن سنجیده شود؛ و این پژوهش قابلیت تکرار دارد و پژوهشگران آینده می‌توانند با استفاده از مدارس و پاسخ‌دهندگان بیشتر، مطالعه‌ای جامع‌تر انجام دهند تا یافته‌های پژوهش حاضر را تأیید یا رد کنند.

This study aimed to determine the challenges encountered by Junior High School teachers of Domalandan Center Integrated School in teaching literature during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ profile in terms of highest educational attainment, length of service, seminars attended, and subject taught; the level of challenges in learner-related, teacher-related, resource/material, and institutional/time factors; the relationship between profile and challenges; and proposed intervention measures. Anchored on Constructivism, Social Learning Theory, Cognitive Load Theory, and Schema Theory, and guided by Republic Act 10533 and relevant DepEd policies, the study employed a descriptive-survey design. Fifty Junior High School teachers from various learning areas served as respondents. Data were gathered through a researcher-made questionnaire and analyzed using frequency count, percentage, weighted mean, and Pearson correlation. Findings showed that most respondents were Bachelor’s degree holders with 6–10 years of teaching experience and moderate seminar participation. Teachers generally Encountered difficulties in teaching literature (overall mean 4.19). Learner-related (4.35) and resource/material (4.25) challenges were Highly Encountered, while teacher-related (4.10) and institutional/time (4.05) challenges were Encountered. Significant relationships were found between length of service and challenges (r = 0.62, p = 0.048) and between seminars attended and challenges (r = 0.71, p = 0.021). The study concludes that teaching experience and professional development influence the perception of instructional difficulties. It recommends targeted training, resource enhancement, learner-centered strategies, and sustained institutional support. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by addressing barriers to effective literature instruction. It contributes to educational and institutional sustainability through improved teacher capacity, learner engagement, and resource provision that support long-term quality teaching and learning.

این پژوهش با هدف تعیین چالش‌های پیش‌روی دبیران دوره متوسطه اول مدرسه جامع Domalandan Center در تدریس ادبیات در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ انجام شد. در این مطالعه، مشخصات پاسخ‌دهندگان از نظر بالاترین مدرک تحصیلی، سابقه خدمت، تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و درس تدریسی بررسی شد؛ همچنین سطح چالش‌ها در عوامل مرتبط با یادگیرنده، معلم، منابع/مواد و عوامل نهادی/زمانی، رابطه بین مشخصات و چالش‌ها و اقدامات مداخله‌ای پیشنهادی مورد ارزیابی قرار گرفت. این پژوهش مبتنی بر نظریه‌های سازنده‌گرایی، یادگیری اجتماعی، بار شناختی و طرح‌واره و با راهنمایی قانون جمهوری ۱۰۵۳۳ و سیاست‌های مرتبط DepEd، از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره برد. پنجاه دبیر دوره متوسطه اول از حوزه‌های مختلف یادگیری به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته گردآوری و با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی و همبستگی پیرسون تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان دارای مدرک کارشناسی با ۶ تا ۱۰ سال سابقه تدریس و مشارکت متوسط در سمینارها بودند. به طور کلی، دبیران در تدریس ادبیات با دشواری‌هایی مواجه بودند (میانگین کلی ۴.۱۹). چالش‌های مرتبط با یادگیرنده (۴.۳۵) و منابع/مواد (۴.۲۵) به میزان زیادی تجربه شد، در حالی که چالش‌های مرتبط با معلم (۴.۱۰) و نهادی/زمانی (۴.۰۵) تجربه شد. بین سابقه خدمت و چالش‌ها (r = 0.62, p = 0.048) و بین تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و چالش‌ها (r = 0.71, p = 0.021) رابطه معناداری مشاهده شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که تجربه تدریس و توسعه حرفه‌ای بر ادراک دشواری‌های آموزشی تأثیرگذار است. پیشنهاد می‌شود آموزش‌های هدفمند، ارتقای منابع، راهبردهای یادگیرنده‌محور و حمایت نهادی پایدار تقویت شود. این مطالعه با هدف توسعه پایدار ۴ (آموزش با کیفیت) همسو بوده و با رفع موانع تدریس مؤثر ادبیات، به پایداری آموزشی و نهادی از طریق ارتقای توانمندی دبیران، افزایش مشارکت یادگیرندگان و تأمین منابع برای حمایت از آموزش و یادگیری با کیفیت در بلندمدت کمک می‌کند.

This community service activity aimed to support English teachers' professional development through technology-based reflective practice. Conducted in 2025 at Taman Mulia Private High School, Kubu Raya Regency, Indonesia, the activity involved 30 English teachers from junior high, senior high, and vocational high schools. The program addressed the need for accessible professional development opportunities that accommodate teachers' teaching responsibilities and other school-related duties. The workshop was facilitated by lecturers in English Language Education and comprised presentations, focused discussions, and hands-on practice. Participants explored the concept and importance of reflective practice and learned to use digital tools to record, analyze, and evaluate their teaching and learning activities. Practical sessions provided opportunities to integrate technology into reflective processes and consider its application in their school contexts. The activity was evaluated using attendance records, observation checklists, observational notes, and a post-event questionnaire. Success criteria included a minimum attendance rate of 80%, at least 80% positive responses regarding the suitability and usefulness of the materials and overall training, and evidence of active participation and engagement. Evaluation results indicated that the workshop was successfully implemented, with active interaction and positive participant perceptions of the training's relevance and usefulness. Future community service activities should include regular training, intensive mentoring, coaching clinics, and professional sharing sessions to support the sustained implementation of technology-based reflective practice. This initiative highlights the potential of digital technology to facilitate practical and continuous professional development for English teachers.

این فعالیت خدمت‌رسانی به جامعه، با هدف حمایت از توسعه حرفه‌ای معلمان زبان انگلیسی از طریق تمرین بازاندیشی مبتنی بر فناوری انجام شد. این فعالیت در سال ۲۰۲۵ در دبیرستان خصوصی تامان مولیا، شهرستان کوبو رایا، اندونزی، با مشارکت ۳۰ معلم زبان انگلیسی از مدارس راهنمایی، دبیرستان و فنی‌وحرفه‌ای برگزار گردید. این برنامه به نیاز به فرصت‌های توسعه حرفه‌ای دست‌یافتنی که با مسئولیت‌های تدریس معلمان و سایر وظایف مرتبط با مدرسه سازگار باشد، پرداخت. کارگاه توسط اساتید گروه آموزش زبان انگلیسی تسهیل‌گری شد و شامل ارائه‌ها، بحث‌های متمرکز و تمرین‌های عملی بود. شرکت‌کنندگان مفهوم و اهمیت تمرین بازاندیشی را بررسی کردند و نحوه استفاده از ابزارهای دیجیتال برای ثبت، تحلیل و ارزیابی فعالیت‌های تدریس و یادگیری خود را آموختند. جلسات عملی فرصت‌هایی را برای تلفیق فناوری در فرآیندهای بازاندیشی و بررسی کاربرد آن در بافت مدارس آنان فراهم آورد. فعالیت از طریق سوابق حضور، چک‌لیست‌های مشاهده، یادداشت‌های مشاهده‌ای و پرسشنامه پس از رویداد ارزیابی شد. معیارهای موفقیت شامل حداقل نرخ حضور ۸۰ درصد، حداقل ۸۰ درصد پاسخ‌های مثبت درباره تناسب و مفید بودن مواد و کلیت دوره آموزشی، و شواهدی از مشارکت و تعامل فعال بود. نتایج ارزیابی نشان داد که کارگاه با موفقیت اجرا شد و تعامل فعال و ادراک مثبت شرکت‌کنندگان از ارتباط و مفید بودن دوره آموزشی مشهود بود. فعالیت‌های آتی خدمت‌رسانی به جامعه باید شامل آموزش‌های منظم، راهنمایی‌های فشرده، کلینیک‌های مربی‌گری و جلسات اشتراک‌گذاری حرفه‌ای باشد تا اجرای پایدار تمرین بازاندیشی مبتنی بر فناوری حمایت شود. این ابتکار، پتانسیل فناوری دیجیتال را تسهیل‌گر توسعه حرفه‌ای عملی و مستمر برای معلمان زبان انگلیسی برجسته می‌سازد.

This article provides a scientific rationale for the methodology of designing, creating, and implementing digital visual tools aimed at developing self-education competence in prospective teachers. In the modern system of teacher training, the mechanisms of self-awareness, self-control, and self-development of the professional individual are not sufficiently supported by visual tools. The aim is to develop a set of methodological tools for self-education consisting of visual aids and self-education, professional competence, digital visual tools, infographics, self-control, prospective teacher, pedagogical technology, visual pedagogy, digital educational environment, metacognitive strategy, professional developmentto determine their effect on the self-education competence of prospective teachers.

این مقاله مبنای علمی برای روش‌شناسی طراحی، ایجاد و اجرای ابزارهای بصری دیجیتال با هدف توسعه شایستگی خودآموزی در معلمان آینده ارائه می‌دهد. در نظام مدرن تربیت معلم، سازوکارهای خودآگاهی، خودکنترلی و خودتوسعه‌ی فرد حرفه‌ای به اندازه کافی توسط ابزارهای بصری پشتیبانی نمی‌شوند. هدف این پژوهش، توسعه مجموعه‌ای از ابزارهای روش‌شناختی برای خودآموزی است که شامل وسایل بصری و خودآموزی، شایستگی حرفه‌ای، ابزارهای بصری دیجیتال، اینفوگرافیک، خودکنترلی، معلم آینده، فناوری آموزشی، پداگوژی بصری، محیط آموزشی دیجیتال، راهبرد فراشناختی و توسعه حرفه‌ای می‌باشد تا تأثیر آن‌ها بر شایستگی خودآموزی معلمان آینده تعیین شود.

Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) is essential for effective technology integration in mathematics teaching. Despite the recognised importance of TPACK, initial teacher education (ITE) programmes consistently struggle to equip pre-service teachers (PSTs) with the knowledge necessary for this complex task, highlighting a critical gap in ITE programmes' preparedness. Through mixed-methods analysis of problem-solving logbooks and focus group interviews with 35 fourth-year PSTs at a Norwegian university, this study investigates how PSTs reflect on technology use in mathematical problem solving, and how these reflections reveal aspects of their TPACK, including the opportunities and challenges they perceive for integrating digital tools into their future teaching. Furthermore, this study identifies the opportunities and challenges they encounter when integrating technology into mathematical problem solving. The findings reveal that PSTs highlight technological knowledge as a foundational element of TPACK. They also highlight technological pedagogical knowledge and technological content knowledge for improving understanding of mathematical concepts through technology. However, the challenges they encountered, such as lack of experience, insufficient knowledge, limited motivation and poor access to reliable digital tools, show the need for ITE programmes to adopt more structured and comprehensive approaches to technology integration, aimed at enhancing PSTs' ability to incorporate technology into mathematics teaching effectively.

دانش محتوایی فناورانه-آموزشی (TPACK) برای ادغام مؤثر فناوری در آموزش ریاضیات ضروری است. با وجود اهمیت شناخته‌شده TPACK، برنامه‌های آموزش معلم اولیه (ITE) همواره در تجهیز معلمان پیش‌خدمت (PSTs) به دانش لازم برای این وظیفه پیچیده با مشکل مواجه هستند و این امر نشان‌دهنده یک شکاف اساسی در آمادگی برنامه‌های ITE است. این پژوهش با استفاده از تحلیل روش‌های ترکیبی بر دفترچه‌های حل مسئله و مصاحبه‌های گروهی متمرکز با ۳۵ معلم پیش‌خدمت سال چهارم در یک دانشگاه نروژی، بررسی می‌کند که چگونه PSTs درباره استفاده از فناوری در حل مسائل ریاضی تأمل می‌کنند و این تأملات چگونه جنبه‌هایی از TPACK آن‌ها را آشکار می‌سازد، از جمله فرصت‌ها و چالش‌هایی که برای ادغام ابزارهای دیجیتال در آموزش آینده خود درک می‌کنند. افزون بر این، این مطالعه فرصت‌ها و چالش‌هایی را که آن‌ها هنگام ادغام فناوری در حل مسائل ریاضی با آن مواجه می‌شوند، شناسایی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که PSTs دانش فناورانه را به عنوان عنصر بنیادی TPACK برجسته می‌کنند. آن‌ها همچنین دانش فناورانه-آموزشی و دانش فناورانه-محتوایی را برای بهبود درک مفاهیم ریاضی از طریق فناوری مورد تأکید قرار می‌دهند. با این حال، چالش‌هایی که با آن مواجه شدند، مانند کمبود تجربه، دانش ناکافی، انگیزه محدود و دسترسی ضعیف به ابزارهای دیجیتال قابل اعتماد، نشان‌دهنده نیاز برنامه‌های ITE به اتخاذ رویکردهای ساختاریافته‌تر و جامع‌تر برای ادغام فناوری است تا توانایی PSTs را در ادغام مؤثر فناوری در آموزش ریاضیات ارتقا دهد.

Despite growing international recognition of supervisory leadership as a mechanism for improving teaching quality, many primary schools in Northeastern Thailand—particularly those in rural, resource-constrained areas—continue to experience unclear supervisory systems, inconsistent implementation, and insufficient follow-up on teacher development, and no synthesized framework of supervisory leadership has yet been empirically examined for this context. This research aimed to: (1) investigate the components and indicators of supervisory leadership (SL) among primary school administrators in Northeastern Thailand, and (2) examine the goodness-of-fit of the resulting component and indicator model against empirical data. An Exploratory Sequential Mixed Methods design (instrument-development model) was employed, in which qualitative findings from Phase 1 directly informed (built) the quantitative instrument tested in Phase 2. Phase 1 comprised a narrative document synthesis and semi-structured interviews with nine purposively selected experts. Phase 2 collected quantitative data from 680 school administrators and academic teachers across 340 schools using multi-stage random sampling. The instrument was a five-point Likert scale questionnaire with a reliability coefficient (Cronbach’s α) of 0.93. Data were analyzed using second-order confirmatory factor analysis (CFA) with maximum-likelihood estimation. Results supported a five-component, 15-indicator structure of SL: (1) Curriculum and Instructional Management (β = 0.946), (2) Positive Communication (β = 0.918), (3) Decision-Making Ability (β = 0.913), (4) Supervision Evaluation and Assessment (β = 0.904), and (5) Teacher Professional Development (β = 0.884). The final, modification-index-guided model showed a favorable fit to the sample covariance structure (χ² = 95.693, df = 82, p = .143, χ²/df = 1.167, RMSEA = 0.016, SRMR = 0.014, CFI = 0.999, TLI = 0.999); this fit, however, should be read together with several disclosed caveats—non-normal item distributions, a ceiling effect, unmodeled clustering from the two-respondents-per-school sampling design, and reliance on a maximum-likelihood estimator not fully robust to these conditions (Sect. 6.3 )—which qualify how strongly it can be taken as evidence of the model’s robustness. Within these limits, the findings support supervisory leadership as a multidimensional competency integrating interpersonal, academic-administrative, and professional-development dimensions in this sample and context. The five-component structure is one empirically supported configuration among several conceptualizations of supervisory leadership documented in the international literature, rather than an exhaustive account of the construct, and its transferability beyond Northeastern Thailand remains a hypothesis for future replication.

علی‌رغم افزایش شناخت بین‌المللی نسبت به رهبری نظارتی به عنوان سازوکاری برای ارتقاء کیفیت آموزش، بسیاری از مدارس ابتدایی در شمال‌شرقی تایلند—به‌ویژه در مناطق روستایی و کم‌منبع—همچنان با نظام‌های نظارتی نامشخص، اجرای ناسازگار و پیگیری ناکافی توسعه معلمان مواجه هستند و تاکنون هیچ چارچوب تلفیقی از رهبری نظارتی به طور تجربی برای این زمینه مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف این پژوهش عبارت بود از: (1) شناسایی مؤلفه‌ها و شاخص‌های رهبری نظارتی (SL) در میان مدیران مدارس ابتدایی در شمال‌شرقی تایلند و (2) بررسی برازش مدل مؤلفه‌ها و شاخص‌های حاصل با داده‌های تجربی. این پژوهش از طرح آمیخته اکتشافی متوالی (مدل توسعه ابزار) بهره برد که در آن یافته‌های کیفی مرحله اول به طور مستقیم ابزار کمی مرحله دوم را شکل داد. مرحله اول شامل سنتز اسناد روایی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه نفر از خبرگان منتخب هدفمند بود. در مرحله دوم، داده‌های کمی از ۶۸۰ مدیر مدرسه و معلم آموزشی در ۳۴۰ مدرسه با نمونه‌گیری تصادفی چندمرحله‌ای گردآوری شد. ابزار پژوهش پرسشنامه‌ای با مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای و ضریب پایایی (آلفای کرونباخ) ۰.۹۳ بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی مرتبه دوم (CFA) با برآورد حداکثر درست‌نمایی تحلیل شدند. نتایج از ساختار پنج‌مؤلفه‌ای و ۱۵ شاخصی رهبری نظارتی حمایت کردند: (1) مدیریت برنامه درسی و آموزشی (β = 0.946)، (2) ارتباط مثبت (β = 0.918)، (3) توانایی تصمیم‌گیری (β = 0.913)، (4) ارزیابی و سنجش نظارتی (β = 0.904)، و (5) توسعه حرفه‌ای معلمان (β = 0.884). مدل نهایی که با شاخص اصلاح هدایت شد، برازش مطلوبی با ساختار کوواریانس نمونه نشان داد (χ² = 95.693، df = 82، p = .143، χ²/df = 1.167، RMSEA = 0.016، SRMR = 0.014، CFI = 0.999، TLI = 0.999)؛ با این حال، این برازش باید همراه با چند محدودیت افشا شده—توزیع غیرنرمال گویه‌ها، اثر سقف، خوشه‌بندی مدل‌نشده ناشی از طرح نمونه‌گیری دو پاسخ‌دهنده در هر مدرسه، و اتکا به برآوردگر حداکثر درست‌نمایی که به طور کامل نسبت به این شرایط مقاوم نیست (بخش ۶.۳)—تفسیر شود که میزان استحکام مدل را مشروط می‌کند. در این چارچوب، یافته‌ها از رهبری نظارتی به عنوان یک شایستگی چندبعدی که ابعاد بین‌فردی، علمی-اداری و توسعه حرفه‌ای را در این نمونه و زمینه ادغام می‌کند، حمایت می‌کنند. ساختار پنج‌مؤلفه‌ای یکی از پیکربندی‌های تجربی تأیید شده در میان چندین مفهوم‌پردازی رهبری نظارتی در ادبیات بین‌المللی است و نه شرحی جامع از این سازه؛ همچنین قابلیت تعمیم آن فراتر از شمال‌شرقی تایلند فرضیه‌ای برای تکرارهای آتی است.

Teacher professional development is particularly important in special education, where teachers are expected to respond to diverse and complex student needs. This study examines school-based professional development workshops implemented through a voluntary, group-oriented adaptation of the peer coaching model in a special education school. The research aims to explore why special education teachers chose to participate in peer coaching-based professional development workshops and to examine the perceived impacts of these workshops on teachers, students, and the overall school climate. Adopting a qualitative research design, semi-structured interviews were conducted with 11 teachers (10 female and 1 male). The data were analyzed using a five-stage phenomenological analysis method. Findings revealed that teachers participated in the workshops to enhance their professional competence, stay informed about current approaches, develop skills in areas where they felt inadequate, and engage in collaborative learning with colleagues. The workshop process was also perceived to contribute positively to students’ academic and social development and to foster a more supportive and collaborative school atmosphere. Overall, participants perceived that the school-based, group-oriented peer coaching workshops supported their instructional practices and contributed to a more collaborative school culture. The study further emphasizes the importance of supporting needs-based and collaborative professional development models within educational policy frameworks.

توسعه حرفه‌ای معلمان به‌ویژه در آموزش ویژه اهمیت بسزایی دارد، زیرا از معلمان انتظار می‌رود به نیازهای متنوع و پیچیده دانش‌آموزان پاسخ دهند. این پژوهش به بررسی کارگاه‌های توسعه حرفه‌ای مدرسه‌محور که از طریق انطباق داوطلبانه و گروه‌محور مدل مربیگری همتا در یک مدرسه آموزش ویژه اجرا شده‌اند، می‌پردازد. هدف پژوهش، واکاوی دلایل مشارکت معلمان آموزش ویژه در کارگاه‌های توسعه حرفه‌ای مبتنی بر مربیگری همتا و بررسی تأثیرات ادراک‌شده این کارگاه‌ها بر معلمان، دانش‌آموزان و فضای کلی مدرسه است. با اتخاذ طرح پژوهش کیفی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۱ معلم (۱۰ زن و ۱ مرد) انجام شد. داده‌ها با استفاده از روش تحلیل پدیدارشناختی پنج‌مرحله‌ای تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که معلمان به منظور ارتقای شایستگی حرفه‌ای، به‌روز ماندن نسبت به رویکردهای جاری، توسعه مهارت‌ها در حوزه‌هایی که احساس ضعف می‌کردند و یادگیری مشارکتی با همکاران در کارگاه‌ها شرکت کردند. همچنین، فرایند کارگاه‌ها از منظر معلمان به رشد تحصیلی و اجتماعی دانش‌آموزان و تقویت فضای حمایتی و مشارکتی مدرسه کمک کرده است. به طور کلی، شرکت‌کنندگان معتقد بودند که کارگاه‌های مربیگری همتای مدرسه‌محور و گروه‌محور از شیوه‌های آموزشی آنان حمایت کرده و به فرهنگ مدرسه‌ای مشارکتی‌تر کمک نموده است. این مطالعه همچنین بر اهمیت حمایت از مدل‌های توسعه حرفه‌ای مبتنی بر نیاز و مشارکتی در چارچوب سیاست‌های آموزشی تأکید می‌کند.

Abstract: Access to the Qur’an for Deaf Muslims still faces various barriers, particularly regarding the availability of accessible media, human resources, and a learning environment suited to the communication needs of the Deaf community. These conditions indicate that the general availability of the Qur’an does not always guarantee equal access for all Muslims. This study aims to analyze the forms of Islamic philanthropy’s involvement in ensuring access to the Qur’an for Deaf Muslims and to understand its contribution to religious inclusion. This study employs a qualitative method using a library research approach. Data were obtained from documents of philanthropic institutions, publications by the Lajnah Pentashihan Mushaf Al-Qur’an, regulations related to people with disabilities, as well as academic literature on Islamic philanthropy, disability, accessibility, and religious inclusion. The analysis was conducted using descriptive-analytical and thematic methods by identifying the relationships between access, resources, capacity, participation, and inclusion. The research findings indicate that Islamic philanthropy plays a role in supporting access to the Qur’an through the provision and distribution of the Sign Language Qur’an, teacher training, the development of learning materials, as well as community empowerment and institutional collaboration. These practices can be understood as support for religious inclusion because they seek to open access, build capacity, and expand opportunities for Deaf Muslims to participate in religious life. Thus, Islamic philanthropy functions not only as a mechanism for distributing aid but also as an instrument that supports the fulfillment of rights and more equitable religious access for Deaf Muslims. Keywords: Islamic philanthropy; Deaf Muslims; Access to the Qur’an; Religious Inclusion; Sign Language Qur’an. Abstrak: Akses terhadap Al-Qur’an bagi Muslim Tuli masih menghadapi berbagai hambatan, terutama berkaitan dengan ketersediaan media yang aksesibel, sumber daya manusia, dan lingkungan pembelajaran yang sesuai dengan kebutuhan komunikasi komunitas Tuli. Kondisi tersebut menunjukkan bahwa ketersediaan Al-Qur’an secara umum belum selalu menjamin akses yang setara bagi seluruh Muslim. Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis bentuk keterlibatan filantropi Islam dalam pemenuhan akses Al-Qur’an bagi Muslim Tuli serta memahami kontribusinya terhadap inklusi keagamaan. Penelitian ini menggunakan metode kualitatif dengan pendekatan studi kepustakaan (library research). Data diperoleh dari dokumen lembaga filantropi, publikasi Lajnah Pentashihan Mushaf Al-Qur’an, regulasi terkait penyandang disabilitas, serta literatur akademik mengenai filantropi Islam, disabilitas, aksesibilitas, dan inklusi keagamaan. Analisis dilakukan secara deskriptif-analitis dan tematik dengan mengidentifikasi hubungan antara akses, sumber daya, kapasitas, partisipasi, dan inklusi. Hasil penelitian menunjukkan bahwa filantropi Islam berperan dalam mendukung pemenuhan akses Al-Qur’an melalui penyediaan dan distribusi Mushaf Isyarat, pelatihan pengajar, pengembangan pembelajaran, serta penguatan komunitas dan kolaborasi kelembagaan. Praktik tersebut dapat dipahami sebagai dukungan terhadap inklusi keagamaan karena berupaya membuka akses, membangun kapasitas, dan memperluas kesempatan Muslim Tuli untuk berpartisipasi dalam kehidupan keagamaan. Dengan demikian, filantropi Islam tidak hanya berfungsi sebagai mekanisme distribusi bantuan, tetapi juga sebagai salah satu instrumen pendukung pemenuhan hak dan akses keagamaan yang lebih setara bagi Muslim Tuli. Kata Kunci: Filantropi Islam; Muslim Tuli; Akses Al-Qur’an; Inklusi Keagamaan; Mushaf Isyarat.

دسترسی به قرآن برای مسلمانان ناشنوا همچنان با موانع متعددی مواجه است، به‌ویژه در زمینهٔ فراهم بودن رسانه‌های قابل دسترس، منابع انسانی و محیط یادگیری متناسب با نیازهای ارتباطی جامعه ناشنوا. این شرایط نشان می‌دهد که فراهم بودن عمومی قرآن همواره تضمین‌کنندهٔ دسترسی برابر برای همه مسلمانان نیست. هدف این پژوهش، تحلیل اشکال مشارکت نیکوکاری اسلامی در تأمین دسترسی به قرآن برای مسلمانان ناشنوا و فهم نقش آن در شمولیت دینی است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از اسناد مؤسسات نیکوکاری، انتشارات Lajnah Pentashihan Mushaf Al-Qur’an، مقررات مرتبط با افراد دارای معلولیت و همچنین متون علمی دربارهٔ نیکوکاری اسلامی، معلولیت، دسترس‌پذیری و شمولیت دینی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها به‌صورت توصیفی‌ـ‌تحلیلی و تماتیک با شناسایی روابط میان دسترسی، منابع، ظرفیت، مشارکت و شمولیت صورت گرفته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که نیکوکاری اسلامی در حمایت از تأمین دسترسی به قرآن از طریق تهیه و توزیع قرآن زبان اشاره، آموزش معلمان، توسعه مواد آموزشی و نیز توانمندسازی جامعه و همکاری‌های نهادی نقش دارد. این اقدامات به‌عنوان حمایت از شمولیت دینی قابل درک است، زیرا در پی گشودن دسترسی، ارتقای ظرفیت و گسترش فرصت‌های مشارکت مسلمانان ناشنوا در زندگی دینی هستند. بنابراین، نیکوکاری اسلامی نه‌تنها به‌عنوان سازوکاری برای توزیع کمک‌ها، بلکه به‌عنوان ابزاری برای حمایت از تحقق حقوق و دسترسی دینی برابرتر برای مسلمانان ناشنوا عمل می‌کند.

Abstract The Baka people, an indigenous forest community in Cameroon's East Region, hold a distinct body of social practices, ecological knowledge, and cultural values shaped by their historical relationship with the forest environment. This study examines the influence of social practices of the Baka people on the implementation of the geography curriculum in schools within the East Region of Cameroon. The study adopted a mixed-methods research design, combining quantitative and qualitative approaches. The target population comprised of Geography teachers and students especially Baka students enrolled in secondary schools in selected Baka community of the East region in the study area. Two instruments were used to collect data which were questionnaires and interview guides. Quantitative data obtained from the questionnaires were coded and analysed using descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics included frequencies, percentages, means and standard deviations. These statistics were used to describe the prevalence of particular Baka social practices and participants' perceptions of their influence on Geography curriculum implementation. Inferential analysis was used to examine relationships between selected dimensions of Baka social practices and indicators of curriculum implementation. The findings indicate that Baka social practices have significant implications for curriculum implementation, although their influence should not be understood exclusively in negative terms. Baka livelihood practices, language, cultural values, traditional learning processes and Indigenous environmental knowledge interact with formal schooling in complex ways. Some practices may contribute to irregular attendance or difficulties in adapting to conventional classroom routines, while others provide valuable knowledge and experiences that can enrich Geography education. The study contributes to broader debates on curriculum relevance, indigenous knowledge integration, and educational equity for marginalized populations in Cameroon, and offers recommendations for curriculum policy and teacher training that better reflect the sociocultural realities of indigenous learners. Based on the findings, the researcher recommends that Geography teachers should incorporate local examples into classroom instruction. Lessons on ecosystems, natural resources, agriculture, environmental conservation, settlement and human–environment relationships should make use of geographical features and activities familiar to Baka learners. Teacher-training institutions should strengthen preparation in culturally responsive pedagogy. Curriculum developers should provide greater flexibility for the inclusion of Indigenous and local knowledge. schools should make greater use of experiential learning. Keywords Baka people, social practices, curriculum implementation, geography education, indigenous knowledge, East Region Cameroon

چکیده مردم Baka، جامعه‌ای بومی و جنگل‌نشین در منطقه شرق کامرون، دارای مجموعه‌ای متمایز از کنش‌های اجتماعی، دانش بوم‌شناختی و ارزش‌های فرهنگی هستند که توسط رابطه تاریخی آن‌ها با محیط جنگل شکل گرفته است. این پژوهش به بررسی تأثیر کنش‌های اجتماعی مردم Baka بر اجرای برنامهٔ درسی جغرافیا در مدارس منطقه شرق کامرون می‌پردازد. این مطالعه از طرح پژوهش آمیخته، با ترکیب رویکردهای کمی و کیفی، بهره گرفته است. جامعه هدف شامل دبیران جغرافیا و دانش‌آموزان، به ویژه دانش‌آموزان Baka ثبت‌نام‌شده در مدارس متوسطه منتخب جامعه Baka در منطقه مورد مطالعه بوده است. برای گردآوری داده‌ها از دو ابزار پرسشنامه و راهنمای مصاحبه استفاده شد. داده‌های کمی به‌دست‌آمده از پرسشنامه‌ها کدگذاری و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی شامل فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار بود. این آمار برای توصیف شیوع کنش‌های اجتماعی خاص Baka و ادراک شرکت‌کنندگان از تأثیر آن‌ها بر اجرای برنامهٔ درسی جغرافیا به‌کار رفت. تحلیل استنباطی برای بررسی روابط میان ابعاد منتخب کنش‌های اجتماعی Baka و شاخص‌های اجرای برنامهٔ درسی استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که کنش‌های اجتماعی Baka پیامدهای معناداری برای اجرای برنامهٔ درسی دارند، هرچند تأثیر آن‌ها نباید صرفاً منفی تلقی شود. شیوه‌های معیشتی، زبان، ارزش‌های فرهنگی، فرایندهای یادگیری سنتی و دانش بومی محیط‌زیستی Baka به‌شیوه‌هایی پیچیده با آموزش رسمی تعامل دارند. برخی از این کنش‌ها ممکن است به حضور نامنظم یا دشواری در سازگاری با روال‌های کلاسیک منجر شود، در حالی که برخی دیگر دانش و تجربیات ارزشمندی را فراهم می‌کنند که می‌تواند آموزش جغرافیا را غنی سازد. این پژوهش به مباحث گسترده‌تر دربارهٔ ارتباط برنامهٔ درسی، ادغام دانش بومی و عدالت آموزشی برای جمعیت‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده در کامرون کمک می‌کند و پیشنهادهایی برای سیاست‌گذاری برنامهٔ درسی و آموزش معلمان ارائه می‌دهد که بازتاب‌دهنده واقعیت‌های اجتماعی‌فرهنگی فراگیران بومی باشد. بر اساس یافته‌ها، پژوهشگر توصیه می‌کند که دبیران جغرافیا نمونه‌های محلی را در آموزش کلاس درس بگنجانند. درس‌هایی دربارهٔ اکوسیستم‌ها، منابع طبیعی، کشاورزی، حفاظت محیط‌زیست، سکونتگاه و روابط انسان و محیط باید از ویژگی‌ها و فعالیت‌های جغرافیایی آشنا برای فراگیران Baka بهره گیرند. مؤسسات تربیت معلم باید آمادگی در زمینهٔ آموزش پاسخگو به فرهنگ را تقویت کنند. تدوین‌کنندگان برنامهٔ درسی باید انعطاف‌پذیری بیشتری برای گنجاندن دانش بومی و محلی فراهم آورند. مدارس باید از یادگیری تجربی بیشتر بهره ببرند.

This study aims to describe and analyze the implementation of training to improve teacher and education personnel competencies by Balai Besar Guru dan Tenaga Kependidikan (BBGTK) South Sulawesi Province, as well as to identify supporting and inhibiting factors. The study used a descriptive qualitative approach with the Miles and Huberman interactive analysis model. Data collection was conducted through interviews, observations, and documentation with five informants. Data validity was tested through source triangulation and method triangulation. The results of the study indicate that the implementation of training at BBGTK South Sulawesi Province has been carried out systematically, namely: (a) input, participants are determined through needs mapping, facilitators are selected through selection and are nationally certified, and supported by planned infrastructure and budget; (b) process, learning is carried out with an andragogical approach through blended learning, accompanied by continuous monitoring and evaluation through pre-tests and post-tests; (c) output, the training results in increased knowledge and skills of participants with good achievement of learning objectives indicated by the ability of participants to understand the material, complete assignments, participate actively, and prepare follow-up plans (RTL); and (d) outcome, participants apply learning outcomes through Follow-up Action Plans (RTL) and share good practices with fellow teachers. Supporting factors include internal coordination, facilitator competence, participant motivation, and support for facilities and policies. Inhibiting factors include inaccurate participant data, budget limitations, technical constraints on facilities, and suboptimal post-training monitoring. In general, the implementation of training has made a positive contribution to improving the competence of teachers and education personnel, although strengthening is still needed in the aspects of equalizing targets, budget support, and post-training monitoring.

هدف این پژوهش توصیف و تحلیل اجرای دوره‌های آموزشی به منظور ارتقای شایستگی معلمان و کارکنان آموزشی توسط Balai Besar Guru dan Tenaga Kependidikan (BBGTK) استان سولاوسی جنوبی و شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از مدل تحلیل تعاملی مایلز و هابرمن انجام شده است. گردآوری داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد با پنج نفر مطلع صورت گرفته است. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای دوره‌های آموزشی در BBGTK استان سولاوسی جنوبی به صورت نظام‌مند انجام شده است، به این صورت که: (الف) ورودی، شرکت‌کنندگان از طریق نقشه‌برداری نیازها تعیین می‌شوند، تسهیل‌گران از طریق فرایند انتخاب و با گواهینامه ملی برگزیده می‌شوند و زیرساخت‌ها و بودجه به صورت برنامه‌ریزی‌شده حمایت می‌شوند؛ (ب) فرایند، آموزش با رویکرد آندراگوژیک و به صورت یادگیری ترکیبی انجام می‌شود و با پایش و ارزیابی مستمر از طریق پیش‌آزمون و پس‌آزمون همراه است؛ (ج) خروجی، نتیجه آموزش افزایش دانش و مهارت شرکت‌کنندگان با تحقق مطلوب اهداف یادگیری است که با توانایی شرکت‌کنندگان در درک مطالب، انجام تکالیف، مشارکت فعال و تهیه برنامه‌های پیگیری (RTL) نشان داده می‌شود؛ و (د) پیامد، شرکت‌کنندگان نتایج یادگیری را از طریق برنامه‌های اقدام پیگیری (RTL) به کار می‌گیرند و تجارب موفق را با سایر معلمان به اشتراک می‌گذارند. عوامل حمایت‌کننده شامل هماهنگی داخلی، شایستگی تسهیل‌گران، انگیزه شرکت‌کنندگان و حمایت از امکانات و سیاست‌ها است. عوامل بازدارنده شامل داده‌های نادرست شرکت‌کنندگان، محدودیت بودجه، موانع فنی مربوط به امکانات و پایش پس از آموزش کمتر از حد مطلوب است. به طور کلی، اجرای دوره‌های آموزشی سهم مثبتی در ارتقای شایستگی معلمان و کارکنان آموزشی داشته است، هرچند تقویت در زمینه‌های همسان‌سازی اهداف، حمایت بودجه‌ای و پایش پس از آموزش همچنان مورد نیاز است.

The competence of teachers plays a significant role in determining the quality of education. The SEAMEO INNOTECH Regional Education Program (SIREP) sets the teaching competence standards in Southeast Asia. Likewise, in the Philippines, the Philippine Professional Standards for Teachers (PPST) are commonly used throughout the country to evaluate the competency levels of teachers. In this context, this study examined the performance of science teachers concerning these two sets of standards. The Descriptive Research Design was employed. The researcher utilized total enumeration as a sampling method, which comprised 30 junior high school science teachers for the academic year 2022-2023. The research instruments used were adopted from the SIREP standards and a survey questionnaire. Findings revealed that the respondents demonstrated outstanding performance in the PPST-RPMS and were rated "very much competent" in the SIREP standards. However, statistical analysis revealed no significant relationship between the Key Result Areas (KRAs) of the RPMS and the SIREP standards. These two sets of standards operate independently, and improvements in one may not necessarily lead to improvements in the other. The researcher proposed a program that will sustain the competence levels of science teachers. This program aims to address both sets of standards individually, promote continuous learning, and ensure that the teachers will continue to meet the benchmark set for education.

شایستگی معلمان نقش مهمی در تعیین کیفیت آموزش ایفا می‌کند. برنامه آموزش منطقه‌ای SEAMEO INNOTECH (SIREP) استانداردهای شایستگی تدریس را در جنوب شرق آسیا تعیین می‌کند. به همین ترتیب، در فیلیپین، استانداردهای حرفه‌ای معلمان فیلیپین (PPST) به طور گسترده‌ای در سراسر کشور برای ارزیابی سطوح شایستگی معلمان مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این زمینه، این پژوهش عملکرد معلمان علوم را با توجه به این دو مجموعه استاندارد مورد بررسی قرار داد. طرح پژوهش توصیفی به کار گرفته شد. پژوهشگر از روش سرشماری کامل به عنوان روش نمونه‌گیری استفاده کرد که شامل ۳۰ معلم علوم دوره متوسطه اول در سال تحصیلی ۲۰۲۲-۲۰۲۳ بود. ابزارهای پژوهش برگرفته از استانداردهای SIREP و یک پرسشنامه پیمایشی بودند. یافته‌ها نشان داد که پاسخ‌دهندگان در PPST-RPMS عملکرد برجسته‌ای از خود نشان دادند و در استانداردهای SIREP نیز به عنوان «بسیار شایسته» ارزیابی شدند. با این حال، تحلیل آماری نشان داد که بین حوزه‌های کلیدی نتایج (KRAs) در RPMS و استانداردهای SIREP رابطه معناداری وجود ندارد. این دو مجموعه استاندارد به طور مستقل عمل می‌کنند و بهبود در یکی لزوماً منجر به بهبود در دیگری نمی‌شود. پژوهشگر برنامه‌ای را پیشنهاد کرد که سطح شایستگی معلمان علوم را حفظ کند. هدف این برنامه، پرداختن به هر دو مجموعه استاندارد به طور جداگانه، ترویج یادگیری مستمر و اطمینان از تداوم تحقق معیارهای تعیین‌شده برای آموزش است.

This study investigates how preservice teachers in Hong Kong interpret culturally responsive teaching (CRT) and what conditions might shape their interpretations. The findings indicate preservice teachers’ orientation towards benevolent integrationism in interpreting CRT, featured by a primary focus on linguistic mediation between English and Cantonese and a strong ethos of benevolent interpersonal care by teachers to facilitate ethnic minority students’ integration in mainstream classrooms and society. The underlying values of this orientation resonate with Confucian discourses of care, harmony, benevolence and relationality noted in international research on education in Chinese contexts. However, in reference to the Western-based theorisation of CRT, preservice teachers’ interpretations represent a synthesis of the celebratory and integrationist stances, while the critical, equity-oriented stance remains largely absent. Therefore, we argue that recourse to Confucian discourses in education for ethnic minority students risks obscuring or perpetuating systemic inequalities and discuss how teacher education and institutional efforts might extend the orientation of benevolent integrationism among preservice teachers towards critical engagement with inequality. Overall, the findings demonstrate how global educational paradigms, such as CRT, are interpreted in specific socio-cultural contexts and show how local interpretations and socio-cultural contexts can serve as foundations for a more equitable education for ethnic minorities.

این پژوهش به بررسی نحوه تفسیر معلمان پیش‌خدمت در هنگ‌کنگ از آموزش پاسخ‌گو به فرهنگ (CRT) و شرایطی که ممکن است تفسیرهای آنان را شکل دهد، می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که گرایش معلمان پیش‌خدمت به سوی یکپارچه‌گرایی خیرخواهانه در تفسیر CRT، با تمرکز اصلی بر میانجی‌گری زبانی میان انگلیسی و کانتونی و همچنین تأکید قوی بر منش خیرخواهانه و مراقبت بین‌فردی معلمان برای تسهیل ادغام دانش‌آموزان اقلیت قومی در کلاس‌های درس و جامعه جریان اصلی، مشخص می‌شود. ارزش‌های زیربنایی این گرایش با گفتمان‌های کنفوسیوسی مراقبت، هماهنگی، خیرخواهی و رابطه‌مندی که در پژوهش‌های بین‌المللی درباره آموزش در زمینه‌های چینی ذکر شده‌اند، هم‌راستا است. با این حال، با توجه به نظریه‌پردازی مبتنی بر غرب درباره CRT، تفسیرهای معلمان پیش‌خدمت ترکیبی از رویکردهای جشن‌گرا و یکپارچه‌گرا را نشان می‌دهد، در حالی که رویکرد انتقادی و مبتنی بر عدالت تا حد زیادی غایب است. بنابراین، استدلال می‌کنیم که رجوع به گفتمان‌های کنفوسیوسی در آموزش برای دانش‌آموزان اقلیت قومی، خطر پنهان‌سازی یا تداوم نابرابری‌های نظام‌مند را به همراه دارد و به بحث درباره چگونگی گسترش جهت‌گیری یکپارچه‌گرایی خیرخواهانه در میان معلمان پیش‌خدمت به سوی درگیری انتقادی با نابرابری از طریق آموزش معلمان و تلاش‌های نهادی می‌پردازیم. در مجموع، یافته‌ها نشان می‌دهد که چگونه پارادایم‌های آموزشی جهانی مانند CRT در زمینه‌های خاص اجتماعی-فرهنگی تفسیر می‌شوند و چگونه تفسیرهای محلی و زمینه‌های اجتماعی-فرهنگی می‌توانند به عنوان بنیانی برای آموزش عادلانه‌تر برای اقلیت‌های قومی عمل کنند.

This study aims to examine how the Student Council President election at Junior High School (SMP) Al-Azhar Medan, an Islamic school, works as a pedagogical space for internalizing political ethics grounded in divine values. A qualitative case study was carried out. Data came from semi-structured interviews with nine informants (two candidates, four student voters, a Pancasila Education teacher, the student council advisor, and the school principal), observation of the election, and documentation in the form of election photographs, the voter attendance list, the ballot box, and the public vote tally. The data were analyzed with the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña. The results show six patterns: honest campaigning, trustworthy leadership, respect for peers’ choices, civility in competition, rejection of manipulative practices, and a school culture that accompanies the election through counsel, habituation, supervision, and reflection. The election recorded 606 votes, 375 for Pair 01 and 231 for Pair 02. The study contributes an Islamic pedagogical reading of school democracy: divine values act as an ethical orientation that is transmitted through nasihat, pembiasaan, muraqabah, and muhasabah, so that an annual procedure becomes a moral learning experience for students.

این پژوهش با هدف بررسی چگونگی کارکرد انتخابات رئیس شورای دانش‌آموزی در دبیرستان اسلامی (SMP) Al-Azhar Medan به‌عنوان فضایی تربیتی برای درونی‌سازی اخلاق سیاسی مبتنی بر ارزش‌های الهی انجام شده است. این مطالعه به روش کیفی و با رویکرد مطالعه موردی صورت گرفته است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه نفر از مطلعان (دو نامزد، چهار دانش‌آموز رأی‌دهنده، یک معلم آموزش پانچاسیلا، مشاور شورای دانش‌آموزی و مدیر مدرسه)، مشاهده فرایند انتخابات و اسناد شامل عکس‌های انتخابات، فهرست حضور رأی‌دهندگان، صندوق رأی و شمارش علنی آرا گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña انجام شده است. نتایج پژوهش شش الگو را نشان می‌دهد: تبلیغات صادقانه، رهبری امانت‌دارانه، احترام به انتخاب همسالان، رعایت ادب در رقابت، رد شیوه‌های فریبکارانه و فرهنگ مدرسه‌ای که انتخابات را با ارشاد، عادت‌دهی، نظارت و تأمل همراهی می‌کند. در این انتخابات ۶۰۶ رأی ثبت شد که ۳۷۵ رأی به زوج ۰۱ و ۲۳۱ رأی به زوج ۰۲ تعلق گرفت. این پژوهش خوانشی تربیتی اسلامی از دموکراسی مدرسه ارائه می‌دهد: ارزش‌های الهی به‌عنوان جهت‌گیری اخلاقی از طریق نصیحت، پمبیاسآن، مراقبه و محاسبه منتقل می‌شوند تا یک فرایند سالانه به تجربه‌ای اخلاقی برای دانش‌آموزان تبدیل شود.

This study examines the implementation of collaborative supervision and its contribution to student well-being at MI Al Mubarok Uman Agung, Central Lampung Regency. A qualitative approach with a case study design was employed. The participants included the principal, three classroom teachers, and three students selected purposively. Data were collected through semi-structured interviews, participant observation, and documentation. Data credibility was established through source and technique triangulation and member checking, while data analysis followed the interactive model of Miles and Huberman. The findings indicate that collaborative supervision was implemented through three interconnected stages: participatory planning, non-interventionist classroom observation, and dialogic reflection and follow-up. This approach reduced teachers' anxiety, encouraged openness during reflection, and supported changes in classroom practices. Its contribution to student well-being was most evident in the loving dimension through warmer teacher-student relationships and in the being dimension through greater student participation in learning. However, its contribution to the having and health dimensions remained limited because these aspects were closely related to school facilities and health-related policies. The study demonstrates that collaborative supervision can contribute to a school environment that supports student well-being, particularly by strengthening teachers' professional and interpersonal practices.

این پژوهش به بررسی اجرای نظارت مشارکتی و نقش آن در بهزیستی دانش‌آموزان در مدرسه MI Al Mubarok Uman Agung، شهرستان لامپونگ مرکزی می‌پردازد. رویکرد کیفی با طرح مطالعه موردی به کار گرفته شده است. شرکت‌کنندگان شامل مدیر مدرسه، سه معلم کلاس و سه دانش‌آموز بودند که به صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده مشارکتی و اسناد جمع‌آوری گردید. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش و بررسی اعضا تأمین شد و تحلیل داده‌ها بر اساس مدل تعاملی Miles و Huberman انجام گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که نظارت مشارکتی از طریق سه مرحله به هم پیوسته شامل برنامه‌ریزی مشارکتی، مشاهده کلاس بدون مداخله و بازتاب و پیگیری گفت‌وگومحور اجرا شده است. این رویکرد موجب کاهش اضطراب معلمان، تقویت شفافیت در بازتاب و حمایت از تغییرات در شیوه‌های تدریس شد. نقش آن در بهزیستی دانش‌آموزان عمدتاً در بعد محبت‌آمیز از طریق روابط گرم‌تر معلم و دانش‌آموز و در بعد بودن از طریق مشارکت بیشتر دانش‌آموزان در یادگیری مشهود بود. با این حال، نقش آن در ابعاد داشتن و سلامت محدود باقی ماند، زیرا این جنبه‌ها ارتباط نزدیکی با امکانات مدرسه و سیاست‌های مرتبط با سلامت داشتند. این پژوهش نشان می‌دهد که نظارت مشارکتی می‌تواند به محیط مدرسه‌ای که از بهزیستی دانش‌آموزان حمایت می‌کند، به ویژه از طریق تقویت شایستگی‌های حرفه‌ای و بین‌فردی معلمان، کمک نماید.

ICT-based teaching and integration refers to the extent to which teachers utilize ICT tools and digital resources as part of their instructional practices to improve lesson delivery, learner engagement, classroom interaction, and achievement of learning objectives. This study assessed the ICT-based teaching and integration in relation to students’ academic achievement of Cuaming Elementary and Cuaming High School during the School Year 2025-2026 as basis for the development of an action plan to improve technology-assisted instruction. Adopting a descriptive quantitative analysis enriched by qualitative insights, the study surveyed 40 elementary and secondary school teachers, focusing on the effectiveness of ICT-based teaching and integration to classroom learning. The study was found out that both ICT-based teaching and ICT integration were highly effective. The study revealed that ICT-based teaching and ICT integration, academic achievement and ICT-based teaching and academic achievement and ICT integration are significantly related to each other, concluding that there was a greatly contribution of ICT-based teaching and integration to the students' academic achievement through its General Scholastic Average and recommends that teachers must undergo training programs, seminars and LAC Sessions on the integration of ICT in teaching and learning to enhance more the students’ academic achievement.

تدریس مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) و ادغام آن به میزان استفاده معلمان از ابزارهای ICT و منابع دیجیتال به عنوان بخشی از شیوه‌های آموزشی خود برای بهبود ارائه درس، افزایش مشارکت یادگیرندگان، تعامل کلاسی و دستیابی به اهداف یادگیری اشاره دارد. این پژوهش، تدریس مبتنی بر ICT و ادغام آن را در ارتباط با پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دبستان و دبیرستان کوامینگ در سال تحصیلی ۲۰۲۵-۲۰۲۶ به عنوان مبنایی برای تدوین برنامه عملیاتی به منظور بهبود آموزش مبتنی بر فناوری مورد ارزیابی قرار داد. با اتخاذ رویکرد توصیفی-کمی و غنی‌سازی یافته‌ها با بینش‌های کیفی، پژوهش حاضر با نظرسنجی از ۴۰ معلم مقطع ابتدایی و متوسطه، بر اثربخشی تدریس مبتنی بر ICT و ادغام آن در یادگیری کلاسی تمرکز داشت. نتایج پژوهش نشان داد که هر دو مؤلفه تدریس مبتنی بر ICT و ادغام ICT بسیار اثربخش بودند. همچنین پژوهش آشکار ساخت که تدریس مبتنی بر ICT و ادغام ICT، پیشرفت تحصیلی و تدریس مبتنی بر ICT و پیشرفت تحصیلی و ادغام ICT با یکدیگر رابطه معناداری دارند و نتیجه‌گیری شد که تدریس مبتنی بر ICT و ادغام آن سهم چشمگیری در پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان از طریق معدل کل تحصیلی آنان دارد و توصیه می‌شود معلمان در برنامه‌های آموزشی، کارگاه‌ها و جلسات LAC در زمینه ادغام ICT در تدریس و یادگیری شرکت کنند تا پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان بیش از پیش ارتقاء یابد.

Elementary school is the first place where children systematically encounter questions about what it means to know, where knowledge comes from, and how a claim comes to count as true. Yet the epistemological assumptions underpinning everyday elementary teaching are seldom made explicit. This article examines the nature of children’s knowledge in elementary education practice by analysing two competing images of the child: the passive recipient (tabula rasa) and the active constructor of knowledge. Using conceptual-philosophical analysis of classical and contemporary works in epistemology, developmental psychology, and educational theory, the study finds that (a) the tabula rasa image persists in practice through initiation-response-evaluation talk, reliance on rote memorisation, and the treatment of error as failure; (b) constructivist traditions position the child as a builder of knowledge but are frequently misread as the absence of guidance; and (c) the two poles are better understood as a continuum than as a dichotomy. The article proposes an epistemological framework for simple learning built on five principles: prior knowledge as a starting point, simplicity as intellectual honesty, error as epistemic data, justification through dialogue, and graduated guidance. The framework is intended to help teachers, teacher educators, and curriculum designers examine the epistemological assumptions behind their practice.

مدرسه ابتدایی نخستین مکانی است که کودکان به طور نظام‌مند با پرسش‌هایی درباره معنای دانستن، منشأ دانش و چگونگی اعتبار یافتن یک ادعا به عنوان حقیقت مواجه می‌شوند. با این حال، مفروضات معرفت‌شناختی که زیربنای آموزش روزمره در مدارس ابتدایی هستند، به ندرت به طور صریح بیان می‌شوند. این مقاله با تحلیل دو تصویر رقیب از کودک—گیرنده منفعل (لوح سفید) و سازنده فعال دانش—به بررسی ماهیت دانش کودکان در عمل آموزش ابتدایی می‌پردازد. با بهره‌گیری از تحلیل مفهومی-فلسفی آثار کلاسیک و معاصر در حوزه معرفت‌شناسی، روان‌شناسی رشد و نظریه آموزش، این پژوهش نشان می‌دهد که (الف) تصویر لوح سفید از طریق گفت‌وگوی آغاز-پاسخ-ارزیابی، اتکاء به حفظ طوطی‌وار و تلقی خطا به عنوان شکست، همچنان در عمل باقی مانده است؛ (ب) سنت‌های ساخت‌گرایانه کودک را به عنوان سازنده دانش معرفی می‌کنند، اما اغلب به اشتباه به عنوان فقدان راهنمایی تفسیر می‌شوند؛ و (ج) این دو قطب بیش از آنکه دوگانگی باشند، باید به عنوان یک پیوستار درک شوند. این مقاله چارچوبی معرفت‌شناختی برای یادگیری ساده بر اساس پنج اصل پیشنهاد می‌کند: دانش پیشین به عنوان نقطه آغاز، سادگی به عنوان صداقت فکری، خطا به عنوان داده معرفتی، توجیه از طریق گفت‌وگو و راهنمایی تدریجی. این چارچوب با هدف کمک به معلمان، مربیان معلم و طراحان برنامه درسی برای بررسی مفروضات معرفت‌شناختی زیربنای عمل آن‌ها ارائه می‌شود.

Learning at university level needs to be geared towards engaging students in understanding, analysing and solving problems related to the learning context. Problem-Based Learning (PBL) is a relevant model for fostering such learning experiences, particularly in the education of trainee teachers, who require the ability to manage problem-solving-based learning. This study aims to identify and analyse the needs of prospective teacher students regarding the implementation of PBL in the Primary School Teacher Education Programme (PGSD). The study employed a descriptive quantitative approach and was conducted in March 2026, involving 52 fourth-semester students selected through purposive sampling. Data were collected using a closed-ended questionnaire with a Likert scale comprising 20 positive statements. The instrument measured five aspects of PBL, including problem orientation, organisation of learning activities, individual and group investigation, development and presentation of results, and evaluation of the learning process. The results of the expert validation indicated a validity rate of 90.8 per cent, whilst the Cronbach’s alpha value of 0.863 indicated very high reliability. Data analysis was carried out using frequency distributions, percentages and mean values for each aspect. The research findings revealed that students have a need for all aspects of PBL, with an emphasis on engagement with problems, investigative activities, and the development and presentation of solutions. These findings can serve as a basis for the design of a systematic PBL programme tailored to the characteristics of prospective primary school teachers

یادگیری در سطح دانشگاهی باید به گونه‌ای هدایت شود که دانشجویان را در درک، تحلیل و حل مسائل مرتبط با زمینه یادگیری درگیر سازد. یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) مدلی مناسب برای تقویت چنین تجارب یادگیری است، به ویژه در آموزش دانشجویان معلم آینده که نیازمند توانایی مدیریت یادگیری مبتنی بر حل مسئله هستند. هدف این پژوهش شناسایی و تحلیل نیازهای دانشجویان معلم آینده در خصوص اجرای PBL در برنامه آموزش معلمان دبستان (PGSD) است. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کمی و در اسفند ۱۴۰۴ انجام شد و ۵۲ دانشجوی ترم چهارم که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند، در آن شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه بسته با مقیاس لیکرت شامل ۲۰ گزاره مثبت گردآوری شد. این ابزار پنج جنبه از PBL را اندازه‌گیری کرد: جهت‌گیری مسئله، سازماندهی فعالیت‌های یادگیری، پژوهش فردی و گروهی، توسعه و ارائه نتایج، و ارزیابی فرایند یادگیری. نتایج روایی توسط خبرگان، نرخ روایی ۹۰.۸ درصد را نشان داد و مقدار آلفای کرونباخ ۰.۸۶۳ بیانگر پایایی بسیار بالا بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از توزیع فراوانی، درصدها و میانگین هر جنبه انجام شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که دانشجویان به همه جنبه‌های PBL نیاز دارند و بر درگیری با مسائل، فعالیت‌های پژوهشی و توسعه و ارائه راه‌حل‌ها تأکید دارند. این یافته‌ها می‌تواند مبنایی برای طراحی برنامه‌ای نظام‌مند از PBL متناسب با ویژگی‌های معلمان آینده دبستان قرار گیرد.

This study seeks to reveal the profile of collaboration skills (CS) and communication confidence (CC) of pre-service chemsitry teacher (PCT). Designed as a descriptive quantitative study, convenience sampling technique was adopted for this study. A total of 26 PCTs were involved as research samples. Data were obtained through two closed-ended questionnaires: the Collaborative Skill Questionnaire (CS-Q) and the Communication Confidence Questionnaire (CC-Q). Descriptive statistics were used to analyze the profile levels of the PCT-CS and PCT-CC. The level criteria were divided into five categories. Based on these results, the PCT-CS was generally at a good level. Meanwhile, the PCT-CC level was sufficient. Based on the research results that have gone through the data analysis stage, learning activities need to implement methods that are capable of training PCT-CS and PCT-CC such as collaborative learning methods.

این مطالعه با هدف آشکارسازی نمایه مهارت‌های همکاری (CS) و اعتماد به نفس ارتباطی (CC) دانشجومعلمان شیمی (PCT) انجام شده است. این پژوهش به صورت توصیفی-کمی طراحی شده و از روش نمونه‌گیری در دسترس استفاده شده است. در مجموع ۲۶ نفر از دانشجومعلمان شیمی به عنوان نمونه پژوهش شرکت داشتند. داده‌ها از طریق دو پرسشنامه بسته‌پاسخ جمع‌آوری شد: پرسشنامه مهارت همکاری (CS-Q) و پرسشنامه اعتماد به نفس ارتباطی (CC-Q). برای تحلیل سطوح نمایه PCT-CS و PCT-CC از آمار توصیفی استفاده شد. معیار سطوح به پنج دسته تقسیم گردید. بر اساس این نتایج، سطح PCT-CS به طور کلی در وضعیت خوب قرار داشت. در حالی که سطح PCT-CC در حد کافی بود. بر اساس نتایج پژوهش که مرحله تحلیل داده‌ها را طی کرده است، فعالیت‌های یادگیری نیازمند اجرای روش‌هایی هستند که قادر به تقویت PCT-CS و PCT-CC باشند؛ مانند روش‌های یادگیری مشارکتی.

Supervising teachers are central to school–university partnerships and to the professional experience of preservice teachers. This paper reports findings from a study examining the knowledge, skills, and attributes associated with effective supervising teachers. Survey data were collected from supervising teachers (n = 208) and university staff (n = 74) using open-ended and closed-ended questions. This paper focuses on responses to two open-ended questions regarding the characteristics and attributes of quality supervising teachers. More than 11,000 words of qualitative survey data were analysed using semantic content analysis. Findings identified ten commonly reported characteristics, including being communicative, supportive, organised, open-minded, and able to provide feedback. Participants also highlighted attributes such as empathy, patience, attentiveness, and approachability. Drawing on these findings and previous literature, the paper presents an updated framework of supervising teacher knowledge, skills, and attributes. The framework highlights the relational and multifaceted nature of supervising teacher practice.

معلمان راهنما نقش محوری در مشارکت‌های مدرسه و دانشگاه و همچنین تجربه حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت دارند. این مقاله یافته‌های پژوهشی را گزارش می‌کند که به بررسی دانش، مهارت‌ها و ویژگی‌های مرتبط با معلمان راهنمای مؤثر پرداخته است. داده‌های پیمایشی از معلمان راهنما (n = 208) و اعضای هیئت علمی دانشگاه (n = 74) با استفاده از پرسش‌های باز و بسته جمع‌آوری شد. این مقاله بر پاسخ‌ها به دو پرسش باز درباره ویژگی‌ها و خصوصیات معلمان راهنمای باکیفیت تمرکز دارد. بیش از ۱۱٬۰۰۰ واژه داده کیفی پیمایش با استفاده از تحلیل محتوای معنایی مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها ده ویژگی رایج را شناسایی کردند، از جمله ارتباط‌گیری، حمایت‌گری، سازماندهی، ذهن باز و توانایی ارائه بازخورد. شرکت‌کنندگان همچنین به ویژگی‌هایی مانند همدلی، صبر، توجه و در دسترس بودن اشاره کردند. با بهره‌گیری از این یافته‌ها و ادبیات پیشین، مقاله چارچوب به‌روزشده‌ای از دانش، مهارت‌ها و ویژگی‌های معلمان راهنما ارائه می‌دهد. این چارچوب بر ماهیت رابطه‌ای و چندوجهی عملکرد معلم راهنما تأکید می‌کند.

The study investigated the effect of Simulation Application Technique (SAT) on secondary school students' interest in Genetics in Anambra State. A quasi-experimental research design, specifically the pretest-posttest non-equivalent control group design, was adopted. The population comprised 21,211 Senior Secondary II Biology students in public secondary schools in Anambra State. A sample of 220 students participated in the study, with 120 students assigned to the experimental group and 100 to the control group using multistage sampling techniques. The instrument used for data collection was Genetics Interest Inventory (GII). The instrument was validated by experts in Biology Education and Measurement and Evaluation, while the reliability of the GII was established using Cronbach's Alpha and yielded an index value of 0.84. Mean and standard deviation were used to answer the research questions, whereas Analysis of Covariance (ANCOVA) was employed to test the hypotheses at the 0.05 level of significance. The findings revealed that students taught Genetics using Simulation Application Technique recorded a higher mean interest gain (22.14) than those taught using the conventional Lecture Method (7.20). ANCOVA results further showed that the difference was statistically significant (F = 12.001, p < .05), with gender having no significant influence on students' interest, and there was no significant interaction effect between teaching strategy and gender. The study concluded that Simulation Application Technique is an effective learner-centred instructional strategy for improving students' interest in Genetics irrespective of gender. It was recommended that Biology teachers integrate simulation applications into Genetics instruction and that educational authorities organize regular professional development programmes to enhance teachers' competence in the use of simulation-based instructional strategies.

این پژوهش به بررسی تأثیر فنون کاربرد شبیه‌سازی (SAT) بر علاقه‌مندی دانش‌آموزان دبیرستانی به ژنتیک در ایالت Anambra پرداخت. طرح پژوهش شبه‌آزمایشی، به طور خاص طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل غیرمعادل، اتخاذ شد. جامعه آماری شامل ۲۱٬۲۱۱ دانش‌آموز زیست‌شناسی پایه دوم دبیرستان در مدارس متوسطه دولتی ایالت Anambra بود. نمونه‌ای متشکل از ۲۲۰ دانش‌آموز در این پژوهش شرکت کردند که ۱۲۰ نفر به گروه آزمایش و ۱۰۰ نفر به گروه کنترل با استفاده از روش‌های نمونه‌گیری چندمرحله‌ای اختصاص یافتند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه علاقه‌مندی به ژنتیک (GII) بود. این ابزار توسط متخصصان آموزش زیست‌شناسی و سنجش و ارزیابی اعتبارسنجی شد و پایایی GII با استفاده از آلفای کرونباخ محاسبه شد که شاخصی برابر با ۰٫۸۴ به دست آمد. برای پاسخ به پرسش‌های پژوهش از میانگین و انحراف معیار استفاده شد و برای آزمون فرضیه‌ها از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در سطح معناداری ۰٫۰۵ بهره گرفته شد. یافته‌ها نشان دادند که دانش‌آموزانی که ژنتیک را با استفاده از فنون کاربرد شبیه‌سازی فراگرفتند، افزایش میانگین علاقه‌مندی بیشتری (۲۲٫۱۴) نسبت به کسانی که با روش سخنرانی متداول آموزش دیدند (۷٫۲۰) داشتند. نتایج ANCOVA همچنین نشان داد که این تفاوت از نظر آماری معنادار است (F = 12.001, p < .05)، و جنسیت تأثیر معناداری بر علاقه‌مندی دانش‌آموزان نداشت و اثر تعاملی معناداری بین راهبرد تدریس و جنسیت مشاهده نشد. پژوهش نتیجه گرفت که فنون کاربرد شبیه‌سازی یک راهبرد آموزشی مؤثر و دانش‌آموزمحور برای افزایش علاقه‌مندی دانش‌آموزان به ژنتیک، فارغ از جنسیت، است. توصیه شد که معلمان زیست‌شناسی برنامه‌های شبیه‌سازی را در آموزش ژنتیک ادغام کنند و مسئولان آموزشی برنامه‌های توسعه حرفه‌ای منظم برای ارتقای شایستگی معلمان در استفاده از راهبردهای آموزشی مبتنی بر شبیه‌سازی برگزار کنند.

ABSTRACT Adult educators work in a complex ethical environment. The very act of contributing to the learning of another is fraught with moral overtones. In this paper we consider the ethical dimensions of adult educator practice by distinguishing the ethical features of the context or ‘background’ of practice from the ethical capabilities and decision making of individual educators in the foreground. We draw on the framework developed by Bagnall and Hodge to argue that contemporary educational practice exhibits tensions of an ethical nature due to the variety of purposes and traditions that can be mixed together in the settings of adult education. We distinguish the ethical background of adult education from the lived experience of educators’ decision making. We then set out three principles that can inform adult educators’ ethical reflection, illustrate them and identify the professional learning and organizational supports through which the capability we call ethical resilience might be developed.

چکیده: مربیان بزرگسال در محیطی پیچیده و اخلاقی فعالیت می‌کنند. خودِ عمل کمک به یادگیری دیگری، با دلالت‌های اخلاقی همراه است. در این مقاله، ابعاد اخلاقی عمل مربیان بزرگسال را با تمایز میان ویژگی‌های اخلاقی زمینه یا «پس‌زمینه» عمل و قابلیت‌ها و تصمیم‌گیری‌های اخلاقی فردی مربیان در پیش‌زمینه بررسی می‌کنیم. با بهره‌گیری از چارچوب ارائه‌شده توسط Bagnall و Hodge استدلال می‌کنیم که عمل آموزشی معاصر به دلیل تنوع اهداف و سنت‌هایی که می‌توانند در محیط‌های آموزش بزرگسالان با یکدیگر ترکیب شوند، تنش‌هایی با ماهیت اخلاقی را نشان می‌دهد. ما پس‌زمینه اخلاقی آموزش بزرگسالان را از تجربه زیسته تصمیم‌گیری مربیان متمایز می‌کنیم. سپس سه اصل را که می‌تواند تأمل اخلاقی مربیان بزرگسال را راهنمایی کند، بیان، آن‌ها را تبیین و حمایت‌های یادگیری حرفه‌ای و سازمانی را که از طریق آن‌ها قابلیتی که تاب‌آوری اخلاقی می‌نامیم می‌تواند توسعه یابد، شناسایی می‌کنیم.

This study aims to determine the informative text writing skills and reading comprehension achievement of third-year pre-service primary school teachers. For this purpose, a one-group pre-test-post-test design, a quasi-experimental model based on the quantitative method, was implemented. The study involved 58 third-year students in the Department of Primary Education who took the Life Sciences Teaching course during the 2025-2026 academic year. A convenience sampling method was used to select the participants of the study. Data were collected using the “Reading Comprehension Achievement Test” developed by Karabay (2012) and the “Informative Text Writing Performance Rating Scale” developed by Dölek and Hamzadayı (2022). The results of the analyses indicated that the teacher candidates exhibited “moderate” levels of informative text writing skills in the Life Sciences Teaching course. In addition, it was concluded that the informative text writing skills differed by gender, with female teacher candidates showing greater improvement than their male counterparts. Furthermore, the teacher candidates demonstrated “moderate” levels of reading comprehension skills. The results obtained regarding whether there was a difference between the pre-test and post-test scores of the reading comprehension achievement of the teacher candidates suggest that their reading comprehension skills improved following the instructional and practice-based process.

هدف این پژوهش تعیین مهارت‌های نگارش متون اطلاعاتی و موفقیت درک مطلب دانشجویان سال سوم رشته آموزش ابتدایی است. بدین منظور، از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی، به‌عنوان یک مدل شبه‌آزمایشی مبتنی بر روش کمی، استفاده شد. جامعه پژوهش شامل ۵۸ دانشجوی سال سوم گروه آموزش ابتدایی بود که در سال تحصیلی ۲۰۲۵-۲۰۲۶ درس آموزش علوم تجربی را اخذ کرده بودند. روش نمونه‌گیری در دسترس برای انتخاب شرکت‌کنندگان به‌کار رفت. داده‌ها با استفاده از «آزمون موفقیت درک مطلب» که توسط Karabay (2012) تدوین شده و «مقیاس ارزیابی عملکرد نگارش متون اطلاعاتی» که توسط Dölek و Hamzadayı (2022) توسعه یافته است، جمع‌آوری شد. نتایج تحلیل‌ها نشان داد که داوطلبان معلم در درس آموزش علوم تجربی از سطح «متوسط» مهارت‌های نگارش متون اطلاعاتی برخوردار بودند. همچنین، مشخص شد که مهارت‌های نگارش متون اطلاعاتی بر حسب جنسیت متفاوت است و داوطلبان معلم زن نسبت به مردان پیشرفت بیشتری داشتند. افزون بر این، داوطلبان معلم از سطح «متوسط» مهارت‌های درک مطلب برخوردار بودند. نتایج به‌دست‌آمده در خصوص تفاوت بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون موفقیت درک مطلب داوطلبان معلم حاکی از آن است که مهارت‌های درک مطلب آنان پس از فرایند آموزشی و مبتنی بر تمرین بهبود یافته است.

This qualitative phenomenological study examines the perspectives of teachers, school heads, and District Education Officers on implementing inclusive education for students with disabilities in Tanzanian secondary schools. Data were generated through in-depth interviews and focus group discussions with 24 participants from inclusive secondary schools. Findings show apparent differences between teachers trained in special needs education and those without such training, particularly in confidence, classroom practices, and attitudes toward inclusion. Key barriers included inadequate resources, limited professional training, weak parental involvement, and systemic policy constraints. The study highlights the need for sustained teacher professional development, harmonised communication systems, and stronger institutional support to enhance inclusive education practice in Tanzania.

این پژوهش کیفی با رویکرد پدیدارشناسی به بررسی دیدگاه‌های معلمان، مدیران مدارس و افسران آموزش منطقه‌ای درباره اجرای آموزش فراگیر برای دانش‌آموزان دارای معلولیت در مدارس متوسطه تانزانیا می‌پردازد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق و بحث‌های گروهی متمرکز با ۲۴ شرکت‌کننده از مدارس متوسطه فراگیر گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان‌دهنده تفاوت‌های آشکار میان معلمانی است که در آموزش نیازهای ویژه تحصیل کرده‌اند و آن‌هایی که چنین آموزشی ندیده‌اند، به‌ویژه از نظر اعتماد به نفس، شیوه‌های تدریس در کلاس و نگرش نسبت به فراگیرسازی. موانع اصلی شامل منابع ناکافی، آموزش حرفه‌ای محدود، مشارکت ضعیف والدین و محدودیت‌های سیاستی نظام‌مند بود. این مطالعه بر ضرورت توسعه حرفه‌ای مستمر معلمان، نظام‌های ارتباطی هماهنگ و حمایت نهادی قوی‌تر برای ارتقای اجرای آموزش فراگیر در تانزانیا تأکید می‌کند.

This article analyzes the role and possibilities of introducing a dual education system in pedagogical higher education institutions in the formation of professional competencies of future teachers from a scientific and pedagogical perspective. Dual education is aimed at combining theoretical knowledge in an educational institution and practical training in the environment of real educational activities, that is, in general secondary educational institutions, preschool educational institutions and other educational institutions, and serves the development of the student's professional knowledge, skills, qualifications, reflective thinking and professional and spiritual values.

این مقاله نقش و امکانات معرفی نظام آموزش دوگانه در مؤسسات آموزش عالی تربیتی را در شکل‌گیری شایستگی‌های حرفه‌ای معلمان آینده از منظر علمی و تربیتی تحلیل می‌کند. آموزش دوگانه با هدف ترکیب دانش نظری در یک مؤسسه آموزشی و آموزش عملی در محیط فعالیت‌های واقعی آموزشی، یعنی در مؤسسات آموزش متوسطه عمومی، مؤسسات آموزش پیش‌دبستانی و سایر مؤسسات آموزشی، طراحی شده است و به توسعه دانش حرفه‌ای، مهارت‌ها، صلاحیت‌ها، تفکر تأملی و ارزش‌های حرفه‌ای و معنوی دانشجو خدمت می‌کند.

This article reports on a small-scale mixed methods survey, conducted as part of a larger funded project, examining how secondary English literature teachers approach violence and other potentially disturbing material in Shakespeare’s plays. Forty teachers in England completed an online questionnaire comprising both open and closed questions, generating quantitative and qualitative data. Focusing on content warnings, the study reveals considerable variation in teachers’ views and classroom practices. Some routinely employ warnings, while others worry that they may be counterproductive, increasing anxiety or offering limited preparation for difficult material beyond the classroom. While the wider project also gathered data from young people, the present article draws exclusively on the teacher survey findings. Teachers were more likely to provide warnings for modern texts than for Shakespeare, whose historical distance was often assumed to lessen emotional impact. Across responses, a recurring theme was a perceived lack of training and institutional guidance for managing sensitive content, with teachers relying largely on personal judgement and informal strategies.

این مقاله به گزارش یک پژوهش پیمایشی با روش‌های ترکیبی در مقیاس کوچک می‌پردازد که به عنوان بخشی از یک پروژه بزرگ‌تر و دارای حمایت مالی انجام شده است و بررسی می‌کند که معلمان ادبیات انگلیسی متوسطه چگونه با خشونت و سایر مطالب بالقوه آزاردهنده در نمایشنامه‌های شکسپیر مواجه می‌شوند. چهل معلم در انگلستان یک پرسشنامه آنلاین شامل سؤالات باز و بسته را تکمیل کردند که داده‌های کمی و کیفی تولید نمود. با تمرکز بر هشدارهای محتوایی، این مطالعه نشان‌دهنده تنوع قابل توجهی در دیدگاه‌ها و شیوه‌های کلاسی معلمان است. برخی به طور منظم از هشدارها استفاده می‌کنند، در حالی که برخی دیگر نگران‌اند که این هشدارها ممکن است نتیجه معکوس داشته و باعث افزایش اضطراب یا آمادگی محدود برای مواجهه با مطالب دشوار فراتر از کلاس شوند. اگرچه پروژه گسترده‌تر داده‌هایی از جوانان نیز جمع‌آوری کرده است، مقاله حاضر صرفاً بر یافته‌های نظرسنجی معلمان تمرکز دارد. معلمان بیشتر برای متون مدرن نسبت به آثار شکسپیر هشدار ارائه می‌دهند، چرا که فاصله تاریخی شکسپیر اغلب موجب فرض کاهش تأثیرات عاطفی می‌شود. در میان پاسخ‌ها، موضوع تکرارشونده‌ای که مشاهده می‌شود، کمبود آموزش و راهنمایی نهادی برای مدیریت محتوای حساس است و معلمان عمدتاً به قضاوت شخصی و راهبردهای غیررسمی تکیه می‌کنند.

This study examines how critical thinking, collaboration, and technology utilization are manifested in technology-based Islamic Religious Education among teachers participating in the Subject Teacher Forum (MGMP) in Blitar, Indonesia. This qualitative case study design explored teachers’ experiences, practices, and perceptions within their professional learning context. The study involved 96 Islamic Religious Education teachers affiliated with the MGMP, from whom 22 teachers were selected as intensive participants based on their active participation in more than 75% of forum meetings and their involvement in the forum’s professional learning activities on technology-supported instruction. Data were collected over one semester through semi-structured interviews and focus group discussions. The data were analyzed using the interactive qualitative analysis process of data condensation, data display, and conclusion drawing and verification, supported by open, axial, and selective coding. The findings indicate that critical thinking was manifested in teachers’ efforts to identify instructional problems, evaluate the relevance and credibility of information from digital sources, compare alternative teaching strategies, and make pedagogical decisions. Collaboration was reflected in knowledge sharing, joint lesson planning, collective problem solving, and mutual support among teachers. Technology functioned as an enabling medium through which teachers accessed learning resources, communicated with colleagues, shared instructional materials, and implemented digital learning activities. The findings further indicate that critical thinking and collaboration were interconnected rather than hierarchical competencies: critical thinking supported the evaluation and selection of information and instructional alternatives, whereas collaboration provided opportunities for teachers to discuss, validate, and refine their decisions collectively. The study concludes that technology-based Islamic Religious Education requires the simultaneous development of teachers’ critical thinking, collaborative practices, and digital competence. The findings have implications for MGMP-based professional development, particularly in designing collaborative activities that strengthen teachers’ capacity to critically evaluate digital religious learning resources. Keywords: critical thinking; collaboration; technology; Islamic education

این پژوهش به بررسی نحوه تجلی تفکر انتقادی، همکاری و بهره‌گیری از فناوری در آموزش دینی اسلامی مبتنی بر فناوری در میان معلمان شرکت‌کننده در انجمن معلمان موضوعی (MGMP) در بلتار، اندونزی می‌پردازد. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی، به واکاوی تجارب، عملکردها و ادراکات معلمان در بستر یادگیری حرفه‌ای آنان می‌پردازد. جامعه پژوهش شامل ۹۶ معلم آموزش دینی اسلامی وابسته به MGMP بود که از میان آن‌ها ۲۲ معلم به عنوان مشارکت‌کنندگان فشرده بر اساس حضور فعال در بیش از ۷۵٪ جلسات انجمن و مشارکت در فعالیت‌های یادگیری حرفه‌ای انجمن در زمینه آموزش مبتنی بر فناوری انتخاب شدند. داده‌ها طی یک نیم‌سال تحصیلی از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و بحث‌های گروهی متمرکز گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از فرایند تعاملی تحلیل کیفی شامل تقطیر داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و اعتبارسنجی، با پشتیبانی کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که تفکر انتقادی در تلاش معلمان برای شناسایی مسائل آموزشی، ارزیابی ارتباط و اعتبار اطلاعات منابع دیجیتال، مقایسه راهبردهای جایگزین تدریس و اتخاذ تصمیمات آموزشی تجلی یافته است. همکاری نیز در به اشتراک‌گذاری دانش، برنامه‌ریزی مشترک دروس، حل مسئله جمعی و حمایت متقابل میان معلمان نمود یافته است. فناوری به عنوان بستری تسهیل‌گر عمل کرده که معلمان از طریق آن به منابع یادگیری دسترسی یافته، با همکاران ارتباط برقرار کرده، مواد آموزشی را به اشتراک گذاشته و فعالیت‌های یادگیری دیجیتال را اجرا نموده‌اند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که تفکر انتقادی و همکاری، شایستگی‌هایی به‌هم‌پیوسته و نه سلسله‌مراتبی هستند: تفکر انتقادی از ارزیابی و انتخاب اطلاعات و گزینه‌های آموزشی پشتیبانی می‌کند، در حالی که همکاری فرصت‌هایی برای بحث، اعتبارسنجی و اصلاح جمعی تصمیمات معلمان فراهم می‌آورد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که آموزش دینی اسلامی مبتنی بر فناوری مستلزم توسعه همزمان تفکر انتقادی، عملکردهای مشارکتی و شایستگی دیجیتال معلمان است. یافته‌ها دارای پیامدهایی برای توسعه حرفه‌ای مبتنی بر MGMP، به ویژه در طراحی فعالیت‌های مشارکتی جهت تقویت توانمندی معلمان در ارزیابی انتقادی منابع یادگیری دینی دیجیتال می‌باشد.

This study examined whether metacognitive strategy training strengthens the contribution of an AI-based Socratic reflection system to pre-service teachers’ reflective practice. Study 1 used a 2 (metacognitive training: present vs. absent) × 2 (tool condition: AI-based Socratic scaffolding vs. traditional digital tools) randomized between-subjects design ( N = 60; n = 15 per cell). Written reflection quality at post-test was analyzed by ANCOVA with pre-test performance as the covariate. The metacognitive-training main effect was significant, F (1, 55) = 33.89, p < 0.001, η 2 p = 0.381, as was the tool-condition main effect, F (1, 55) = 9.63, p = 0.003, η 2 p = 0.149. More importantly, the metacognition × tool interaction was significant, F (1, 55) = 10.91, p = 0.002, η 2 p = 0.165. Under metacognitive training, AI-based Socratic scaffolding produced a significant model-estimated advantage over traditional digital tools (Δ M = 0.56, p < 0.001), whereas the tool difference was not significant without metacognitive training (Δ M = −0.03, p = 0.821). Study 2 examined dialogue logs from the two AI conditions. Participants who received metacognitive training generated a substantially larger proportion of higher-order prompts than participants who received placebo training (44.1% vs. 12.2%), t(28) = 7.14, p < 0.001, d = 2.61. These process data are consistent with the proposed account that metacognitive preparation changes how learners engage with AI, although they do not constitute a formal mediation test. The findings suggest that, within this configured Socratic AI environment, metacognitive preparation is an important condition for realizing higher-quality reflective practice.

این پژوهش بررسی کرد که آیا آموزش راهبردهای فراشناختی، نقش سیستم بازتاب سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی را در تمرین بازتابی معلمان پیش‌خدمت تقویت می‌کند یا خیر. مطالعه اول از یک طرح تصادفی بین‌گروهی ۲ (آموزش فراشناختی: حضور در مقابل عدم حضور) × ۲ (شرایط ابزار: پشتیبانی سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی در مقابل ابزارهای دیجیتال سنتی) استفاده کرد (N = 60؛ n = 15 در هر سلول). کیفیت بازتاب نوشتاری در پس‌آزمون با استفاده از ANCOVA و عملکرد پیش‌آزمون به عنوان متغیر هم‌پراش تحلیل شد. اثر اصلی آموزش فراشناختی معنادار بود، F (1, 55) = 33.89, p < 0.001, η 2 p = 0.381، همچنین اثر اصلی شرایط ابزار نیز معنادار بود، F (1, 55) = 9.63, p = 0.003, η 2 p = 0.149. مهم‌تر آنکه، تعامل فراشناخت × ابزار معنادار بود، F (1, 55) = 10.91, p = 0.002, η 2 p = 0.165. تحت آموزش فراشناختی، پشتیبانی سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی برتری مدل-برآوردشده معناداری نسبت به ابزارهای دیجیتال سنتی نشان داد (Δ M = 0.56, p < 0.001)، در حالی که تفاوت ابزار بدون آموزش فراشناختی معنادار نبود (Δ M = −0.03, p = 0.821). مطالعه دوم، گزارش‌های گفت‌وگو از دو شرایط هوش مصنوعی را بررسی کرد. شرکت‌کنندگانی که آموزش فراشناختی دریافت کردند، نسبت قابل توجهی بیشتری از محرک‌های مرتبه بالاتر نسبت به شرکت‌کنندگانی که آموزش دارونما دریافت کردند، تولید نمودند (۴۴.۱٪ در مقابل ۱۲.۲٪)، t(28) = 7.14, p < 0.001, d = 2.61. این داده‌های فرایندی با تبیین پیشنهادی که آمادگی فراشناختی نحوه تعامل یادگیرندگان با هوش مصنوعی را تغییر می‌دهد، سازگار است، اگرچه آزمون رسمی میانجی‌گری محسوب نمی‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که در این محیط سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی، آمادگی فراشناختی شرط مهمی برای تحقق تمرین بازتابی با کیفیت بالاتر است.

Continuous in-service professional development (CPD) refers to a number of different educational activities and strategies intended to improve the knowledge, skills, and attitudes that contribute to the quality of work in Early Childhood Education and Care (ECEC) institutions. This study focuses on the analysis of the way in-service ECEC teachers in Croatia describe the existing support they receive and their needs for professional development pertaining to their work with children at risk of social exclusion (RSE). A total of 42 ECEC teachers from 15 Croatian ECEC institutions were interviewed. The data analysis was based on a qualitative approach known as inductive thematic analysis. The analysis results show that teachers face many and wide-ranging risks of children’s social exclusion in their daily practice, and to the greatest extent rely on support within their home institutions. Shared reflections of teachers who work with the same group of children, peer learning in learning communities, and coaching and consultation provided by expert associates are highlighted as positive forms of support. These findings contribute to broader discussions on inclusive professional learning in ECEC by showing that effective CPD for work with children at risk of social exclusion should be practice-oriented, embedded in professional collaboration, and responsive to the diverse and context-specific challenges teachers encounter.

توسعه حرفه‌ای مستمر (CPD) به مجموعه‌ای از فعالیت‌ها و راهبردهای آموزشی مختلف اشاره دارد که با هدف ارتقای دانش، مهارت‌ها و نگرش‌هایی که به کیفیت کار در مؤسسات آموزش و مراقبت اوایل کودکی (ECEC) کمک می‌کنند، طراحی شده‌اند. این پژوهش بر تحلیل نحوه توصیف حمایت‌های موجود و نیازهای توسعه حرفه‌ای معلمان شاغل در مراکز ECEC کشور کرواسی، در ارتباط با کار با کودکان در معرض خطر طرد اجتماعی (RSE)، تمرکز دارد. در مجموع، ۴۲ معلم ECEC از ۱۵ مؤسسه ECEC کرواسی مورد مصاحبه قرار گرفتند. تحلیل داده‌ها بر اساس رویکرد کیفی تحلیل تماتیک استقرایی انجام شد. نتایج تحلیل نشان می‌دهد که معلمان در عمل روزمره خود با انواع و طیف وسیعی از خطرات طرد اجتماعی کودکان مواجه هستند و بیشترین اتکا را به حمایت‌های درون مؤسسه‌ای خود دارند. بازتاب‌های مشترک معلمانی که با یک گروه از کودکان کار می‌کنند، یادگیری همتایان در جوامع یادگیری، و مربیگری و مشاوره ارائه‌شده توسط همکاران متخصص به عنوان اشکال مثبت حمایت برجسته شده‌اند. این یافته‌ها با نشان دادن اینکه توسعه حرفه‌ای مؤثر برای کار با کودکان در معرض خطر طرد اجتماعی باید عمل‌محور، مبتنی بر همکاری حرفه‌ای و پاسخگو به چالش‌های متنوع و زمینه‌ای معلمان باشد، به بحث‌های گسترده‌تر درباره یادگیری حرفه‌ای فراگیر در ECEC کمک می‌کند.

Despite scientific argumentation being a fundamental competency of the PISA assessment framework, prospective biology teachers often demonstrate insufficient development in evidence-based reasoning and rebuttal construction skills. Considering the limitations of large-scale implementation of individualized approaches in higher education, this study evaluates the effectiveness of Generative Artificial Intelligence (ChatGPT-4) configured as a “Socratic tutor” in developing argumentation skills among future educators. An 8-week quasi-experimental study involving 124 students from a pedagogical university employed traditional peer discussion methods in the control group ( n = 62), while the experimental group ( n = 62) utilized an AI agent that induced cognitive dissonance regarding socio-scientific issues. Analysis of Covariance (ANCOVA) of data obtained through Toulmin's Argument Pattern (TAP) and PISA rubrics confirmed that the experimental group achieved statistically significantly higher overall argumentation quality compared to the control group (F (1,121) = 14.23, p < .001, η 2 = .105). Particularly, participants who received AI-assisted instruction showed marked improvement in forming rebuttals and evaluating counterevidence, which are considered among the most cognitively demanding components within the PISA scientific literacy framework (OECD). These findings suggest that a Generative AI-mediated Socratic instructional package can be an effective and scalable approach for developing epistemic cognition, and they propose a pedagogical model for integrating structured AI-based tutoring into teacher preparation systems aligned with international assessment standards. These findings should be interpreted as evidence for the effectiveness of the structured, AI-mediated Socratic instructional package as a whole, rather than as evidence of AI's inherent superiority over other methods; the relative contribution of the AI medium versus the structured pedagogical protocol it delivers was not directly tested in this design.

با وجود اینکه استدلال علمی یکی از شایستگی‌های اساسی چارچوب ارزیابی PISA است، معلمان آینده زیست‌شناسی اغلب در توسعه مهارت‌های استدلال مبتنی بر شواهد و ساختاردهی ابطال‌ها، پیشرفت کافی نشان نمی‌دهند. با توجه به محدودیت‌های اجرای گسترده رویکردهای فردمحور در آموزش عالی، این مطالعه اثربخشی هوش مصنوعی مولد (ChatGPT-4) را که به عنوان «مربی سقراطی» پیکربندی شده است، در توسعه مهارت‌های استدلال در میان معلمان آینده مورد ارزیابی قرار می‌دهد. یک مطالعه شبه‌آزمایشی هشت‌هفته‌ای با مشارکت ۱۲۴ دانشجو از یک دانشگاه تربیت معلم انجام شد؛ در گروه کنترل (n = 62) از روش‌های سنتی بحث همتایان استفاده شد و گروه آزمایش (n = 62) از یک عامل هوش مصنوعی بهره برد که ناهماهنگی شناختی را در خصوص مسائل اجتماعی-علمی ایجاد می‌کرد. تحلیل کوواریانس (ANCOVA) داده‌های به‌دست‌آمده از طریق الگوی استدلال تولمین (TAP) و روبریک‌های PISA تأیید کرد که گروه آزمایش به طور معناداری از نظر کیفیت کلی استدلال نسبت به گروه کنترل عملکرد بهتری داشت (F (1,121) = 14.23, p < .001, η 2 = .105). به ویژه، شرکت‌کنندگانی که آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی دریافت کردند، در شکل‌دهی ابطال‌ها و ارزیابی شواهد مخالف که از دشوارترین مؤلفه‌های شناختی در چارچوب سواد علمی PISA (OECD) محسوب می‌شوند، بهبود چشمگیری نشان دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بسته آموزشی سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی مولد می‌تواند رویکردی مؤثر و مقیاس‌پذیر برای توسعه شناخت معرفتی باشد و مدل آموزشی برای ادغام آموزش ساختاریافته مبتنی بر هوش مصنوعی در نظام‌های تربیت معلم همسو با استانداردهای ارزیابی بین‌المللی ارائه می‌کند. این یافته‌ها باید به عنوان شواهدی برای اثربخشی بسته آموزشی ساختاریافته و میانجی‌گری‌شده توسط هوش مصنوعی سقراطی به طور کلی تفسیر شود، نه به عنوان شواهدی از برتری ذاتی هوش مصنوعی نسبت به سایر روش‌ها؛ سهم نسبی رسانه هوش مصنوعی در مقابل پروتکل آموزشی ساختاریافته ارائه‌شده توسط آن، مستقیماً در این طرح مورد آزمون قرار نگرفته است.

This study aims to analyze the implementation of inclusive education policy in elementary schools in North Aceh District, focusing on four key aspects: communication, resources, implementers' disposition, and bureaucratic structure. The research employed a qualitative method with a case study approach, involving data collection through in-depth interviews, observation, and document analysis. The subjects consisted of nine key informants, including officials from the Education Office, school principals, special education teachers, homeroom teachers, and school committee members from two inclusive elementary schools. The findings reveal that the implementation of the inclusive education policy still faces various challenges. Communication among stakeholders is not yet optimal, resources such as teaching personnel and facilities are still limited, the disposition of policy implementers is not supported by an adequate system, and the bureaucratic structure lacks proper coordination. The study identifies that the ineffectiveness of policy implementation is caused by a lack of socialization, training, incentives, and the fragmentation among schools. The study concludes that stronger policy integration, improved resource capacity, and reinforced bureaucratic structures are needed to achieve a high-quality and sustainable inclusive education system

هدف این پژوهش تحلیل پیاده‌سازی سیاست آموزش فراگیر در مدارس ابتدایی شهرستان آچه شمالی با تمرکز بر چهار جنبه کلیدی شامل ارتباطات، منابع، نگرش مجریان و ساختار بوروکراتیک است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد مطالعه موردی انجام شده و گردآوری داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد صورت گرفته است. شرکت‌کنندگان شامل نه مطلع کلیدی بودند که از مسئولان اداره آموزش و پرورش، مدیران مدارس، معلمان آموزش ویژه، معلمان پایه و اعضای انجمن اولیا و مربیان دو مدرسه ابتدایی فراگیر انتخاب شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که پیاده‌سازی سیاست آموزش فراگیر همچنان با چالش‌های متعددی مواجه است. ارتباط میان ذینفعان هنوز بهینه نیست، منابعی مانند نیروی انسانی آموزشی و امکانات محدود است، نگرش مجریان سیاست توسط نظام مناسبی پشتیبانی نمی‌شود و ساختار بوروکراتیک فاقد هماهنگی لازم است. پژوهش مشخص می‌کند که ناکارآمدی اجرای سیاست ناشی از فقدان اجتماعی‌سازی، آموزش، مشوق‌ها و پراکندگی میان مدارس است. نتیجه‌گیری پژوهش بر ضرورت یکپارچگی قوی‌تر سیاست، ارتقای ظرفیت منابع و تقویت ساختارهای بوروکراتیک برای دستیابی به نظام آموزش فراگیر با کیفیت و پایدار تأکید دارد.

The main objective of this study is to analyse the effectiveness of supervision techniques in Islamic educational institutions as a quality assurance mechanism at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi. This research employs a qualitative approach with a case study design to understand the supervision techniques at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi as a quality assurance mechanism. Primary data were obtained through in-depth interviews with the principal, teachers, the school committee, and students, while secondary data were drawn from school documents and reports. Data were collected through semi-structured interviews, participatory observations, and document studies. Data analysis was conducted thematically through coding, categorisation, and interpretation based on administrative and social aspects. Validity was maintained through triangulation and member checking, resulting in a holistic understanding and practical recommendations for quality assurance in Islamic education.The study at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi shows that supervision techniques play a strategic role in assuring the quality of Islamic education. The implementation of structured supervision improves the quality of learning, with teachers planning material more systematically and adjusting instructional methods to students' needs, thereby enhancing students' understanding and participation. Participatory supervision involving teachers, students, and the school committee strengthens the academic culture, encourages teacher motivation, increases creativity in teaching methods, and fosters student discipline and responsibility. The integration of administrative and social aspects produces a holistic and adaptive supervision mechanism, enabling objective performance evaluation, effective communication with parents, and relevant instructional strategies. The findings affirm that supervision functions as an instrument for teacher professional development, improvement of instructional quality, and the establishment of a sustainable academic culture

هدف اصلی این پژوهش، تحلیل اثربخشی تکنیک‌های نظارت در نهادهای آموزشی اسلامی به‌عنوان سازوکار تضمین کیفیت در دبیرستان اسلامی MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طراحی مطالعه موردی به بررسی تکنیک‌های نظارت در MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi به‌عنوان سازوکار تضمین کیفیت می‌پردازد. داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر، معلمان، کمیته مدرسه و دانش‌آموزان گردآوری شده است و داده‌های ثانویه از اسناد و گزارش‌های مدرسه استخراج گردیده است. جمع‌آوری داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهدات مشارکتی و مطالعات اسنادی انجام شده است. تحلیل داده‌ها به‌صورت تماتیک از طریق کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بر اساس جنبه‌های اداری و اجتماعی صورت گرفته است. روایی پژوهش از طریق مثلث‌سازی و بررسی اعضا حفظ شده است که منجر به درک جامع و ارائه توصیه‌های عملی برای تضمین کیفیت در آموزش اسلامی گردیده است. یافته‌های پژوهش در MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi نشان می‌دهد که تکنیک‌های نظارت نقش راهبردی در تضمین کیفیت آموزش اسلامی ایفا می‌کنند. اجرای نظارت ساختاریافته موجب ارتقای کیفیت یادگیری شده است، به‌گونه‌ای که معلمان برنامه‌ریزی مطالب را به‌صورت نظام‌مندتر انجام داده و روش‌های تدریس را با نیازهای دانش‌آموزان تطبیق می‌دهند و در نتیجه، فهم و مشارکت دانش‌آموزان افزایش می‌یابد. نظارت مشارکتی با درگیر کردن معلمان، دانش‌آموزان و کمیته مدرسه، فرهنگ علمی را تقویت کرده، انگیزه معلمان را افزایش داده، خلاقیت در روش‌های تدریس را ارتقا بخشیده و انضباط و مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان را تقویت می‌کند. ادغام جنبه‌های اداری و اجتماعی، سازوکار نظارتی جامع و سازگاری را ایجاد می‌کند که امکان ارزیابی عینی عملکرد، ارتباط مؤثر با والدین و راهبردهای آموزشی مرتبط را فراهم می‌سازد. یافته‌ها تأیید می‌کند که نظارت به‌عنوان ابزاری برای توسعه حرفه‌ای معلمان، بهبود کیفیت تدریس و استقرار فرهنگ علمی پایدار عمل می‌کند.

Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi yang digunakan oleh kepala sekolah dalam mengembangkan kompetensi pedagogik guru di SMP Negeri 34 Muaro Jambi, serta untuk mengetahui faktor-faktor yang mendukung dan menghambat pelaksanaan strategi tersebut. Metode yang digunakan dalam penelitian ini adalah pendekatan kualitatif dengan studi kasus. Narasumber dalam penelitian ini terdiri dari kepala sekolah, wakil kepala sekolah, dan guru yang dipilih menggunakan teknik purposive sampling. Pengumpulan data dilakukan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi. Keabsahan data diuji dengan cara triangulasi sumber dan triangulasi teknik. Hasil penelitian menunjukkan bahwa kepala sekolah menerapkan strategi pengembangan kompetensi pedagogik guru melalui empat tahap, yaitu perencanaan, pengorganisasian, pelaksanaan, serta pengawasan dan evaluasi. Kata Kunci: Strategi Kepala Sekolah, Kompetensi Pedagogik Abstract: This study aims to analyze the strategies used by the principal in developing teachers' pedagogical competence at SMP Negeri 34 Muaro Jambi, as well as to identify the factors that support and hinder the implementation of these strategies. The method used in this study is a qualitative approach with a case study. The sources in this study consist of the principal, vice principal, and teachers selected using purposive sampling techniques. Data collection was carried out through observation, interviews, and documentation. The validity of the data was tested through source triangulation and technique triangulation. The results of the study indicate that the principal implements strategies for developing teachers' pedagogical competence through four stages, namely planning, organizing, implementation, and supervision and evaluation. Keywords: School Principal Strategy, Pedagogical Competence

این پژوهش با هدف تحلیل راهبردهایی که توسط مدیر مدرسه برای توسعه شایستگی‌های پداگوژیک معلمان در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ موآرو جامبی به‌کار گرفته می‌شود و همچنین شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده اجرای این راهبردها انجام شده است. روش مورد استفاده در این پژوهش، رویکرد کیفی با مطالعه موردی است. منابع پژوهش شامل مدیر مدرسه، معاون مدیر و معلمان است که با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی صورت گرفته است. روایی داده‌ها با استفاده از مثلث‌سازی منبع و مثلث‌سازی روش مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مدیر مدرسه راهبردهای توسعه شایستگی‌های پداگوژیک معلمان را در چهار مرحله شامل برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و همچنین نظارت و ارزیابی به‌کار می‌گیرد.

This study assessed the instructional skills of Master Teachers, organizational commitment, and school performance in public junior high schools in the Division of Bacoor City and used the findings as the basis for a capability-building program. A descriptive-comparative-correlational design was employed using a validated researcher-made survey questionnaire and documentary analysis of school performance records. The study involved 878 respondents comprising 11 Education Program Supervisors, 21 school administrators, 50 Master Teachers, and 796 teachers. Percentage, weighted mean, one-way analysis of variance, Tukey-Kramer post-hoc test, Pearson correlation, and regression analysis were used. Master Teachers’ instructional skills were rated highly evident overall (grand mean = 4.50), with classroom management receiving the highest composite mean (4.67) and innovation and research the lowest (4.15). Organizational commitment was rated very committed (grand mean = 4.46), led by affective commitment (4.57). Significant differences were found among respondent groups across all seven instructional-skill domains. School performance showed varying enrollment, school-leaver, retention, and promotion patterns across schools over three school years. Instructional skills were significantly related to organizational commitment (R = .935, F = 9.234, p = .049), but instructional skills and organizational commitment did not significantly predict school performance. Challenges in instructional skills and organizational commitment were moderately encountered, with composite means of 2.65 and 2.40, respectively. The proposed capability-building program was rated highly suitable, highly acceptable, and highly feasible, each with an overall mean of 4.61. The findings support sustained professional development focused on research, innovation, mentoring, instructional leadership, and organizational engagement.

این پژوهش به ارزیابی مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما، تعهد سازمانی و عملکرد مدرسه در دبیرستان‌های دولتی دوره اول متوسطه در منطقه Bacoor City پرداخته و یافته‌ها را به عنوان مبنایی برای برنامه توانمندسازی مورد استفاده قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی-مقایسه‌ای-همبستگی با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته معتبر و تحلیل اسنادی سوابق عملکرد مدارس به کار گرفته شد. جامعه پژوهش شامل ۸۷۸ نفر از جمله ۱۱ ناظر برنامه آموزشی، ۲۱ مدیر مدرسه، ۵۰ معلم راهنما و ۷۹۶ معلم بود. از درصد، میانگین وزنی، تحلیل واریانس یک‌طرفه، آزمون پس از hoc توکی-کرامر، همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما در مجموع بسیار مشهود ارزیابی شد (میانگین کل = ۴٫۵۰)، که مدیریت کلاس بالاترین میانگین ترکیبی (۴٫۶۷) و نوآوری و پژوهش پایین‌ترین (۴٫۱۵) را داشتند. تعهد سازمانی در سطح بسیار متعهد (میانگین کل = ۴٫۴۶) ارزیابی شد و تعهد عاطفی (۴٫۵۷) در صدر قرار داشت. تفاوت معناداری میان گروه‌های پاسخ‌دهنده در تمامی هفت حوزه مهارت آموزشی مشاهده شد. عملکرد مدرسه در سه سال تحصیلی مختلف، الگوهای متفاوتی از ثبت‌نام، ترک تحصیل، ماندگاری و ارتقاء را نشان داد. مهارت‌های آموزشی با تعهد سازمانی رابطه معناداری داشتند (R = .935, F = 9.234, p = .049)، اما مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی پیش‌بینی‌کننده معناداری برای عملکرد مدرسه نبودند. چالش‌های مربوط به مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی در حد متوسط تجربه شدند، با میانگین ترکیبی به ترتیب ۲٫۶۵ و ۲٫۴۰. برنامه پیشنهادی توانمندسازی از نظر تناسب، پذیرش و امکان‌پذیری، هر یک با میانگین کل ۴٫۶۱، بسیار مطلوب ارزیابی شد. یافته‌ها بر توسعه حرفه‌ای مستمر با تمرکز بر پژوهش، نوآوری، مشاوره، رهبری آموزشی و مشارکت سازمانی تأکید دارند.

Curriculum policy transitions demand teacher adaptation in managing learning resources and implementing comprehensive evaluations. However, preliminary observations at SMAN 2 Siak Hulu reveal that [specify percentage, e.g., 70%] of teachers still experience disorientation in designing authentic assessment instruments and aligning learning modules with student needs. This community service activity aims to reconstruct teachers' understanding and skills in curriculum management and learning evaluation through a Problem-Based Training (PBT) approach. The program was implemented using a Participatory Action Research (PAR) method integrated into three cyclical stages: (1) identification of pedagogical problems, (2) problem-solving workshops and instrument development, and (3) mentoring and peer-review evaluation. This activity involved [specify number, e.g., 45] teachers across various subjects. Program effectiveness was measured using pre-test and post-test instruments, as well as portfolio analysis of learning products. The results showed a significant increase in participants' pedagogical understanding by [e.g., 82%], as evidenced by the teachers' successful creation of [e.g., 45 validated teaching modules and formative-summative evaluation rubrics]. Furthermore, the PBT approach proved effective in collaboratively eliminating administrative constraints while shifting teachers' paradigms from a clerical orientation toward reflective habits for continuous learning quality improvement.

تحولات سیاست‌های برنامهٔ درسی، مستلزم سازگاری معلمان در مدیریت منابع یادگیری و اجرای ارزیابی‌های جامع است. با این حال، مشاهدات اولیه در دبیرستان SMAN 2 Siak Hulu نشان می‌دهد که [درصد مشخص، مانند ۷۰٪] از معلمان همچنان در طراحی ابزارهای ارزیابی اصیل و همسویی ماژول‌های یادگیری با نیازهای دانش‌آموزان دچار سردرگمی هستند. هدف این فعالیت خدمات‌رسانی به جامعه، بازسازی درک و مهارت‌های معلمان در مدیریت برنامهٔ درسی و ارزیابی یادگیری از طریق رویکرد آموزش مبتنی بر مسئله (PBT) است. این برنامه با استفاده از روش پژوهش مشارکتی عملی (PAR) و در سه مرحلهٔ چرخه‌ای اجرا شد: (۱) شناسایی مسائل آموزشی، (۲) کارگاه‌های حل مسئله و توسعهٔ ابزارها، و (۳) مشاوره و ارزیابی همتایان. در این فعالیت، [تعداد مشخص، مانند ۴۵] معلم از رشته‌های مختلف شرکت داشتند. اثربخشی برنامه با استفاده از ابزارهای پیش‌آزمون و پس‌آزمون و همچنین تحلیل پرتفوی محصولات یادگیری سنجیده شد. نتایج نشان داد که درک آموزشی شرکت‌کنندگان به طور معناداری به میزان [مثلاً ۸۲٪] افزایش یافته است، چنانکه معلمان موفق به تولید [مثلاً ۴۵ ماژول آموزشی معتبر و روبریک‌های ارزیابی تکوینی-جمع‌بندی] شدند. افزون بر این، رویکرد PBT در حذف محدودیت‌های اداری به صورت مشارکتی مؤثر بود و همچنین الگوی ذهنی معلمان را از رویکرد دفتری به سوی عادات بازتابی برای بهبود مستمر کیفیت یادگیری تغییر داد.

Inclusive education aims to offer equitable learning opportunities, meaningful participation, and a sense of belonging to students with special needs within regular school environments. This study examined teachers lived experiences in implementing inclusive education and the support strategies they employed to address the diverse needs of learners. Utilizing a phenomenological qualitative design, the study involved eight regular classroom teachers from Van Lang School and Doan Thi Diem Halong School in Halong City, Quang Ninh Province, Vietnam, who were selected through purposive sampling. Data were gathered through semi-structured individual interviews and analyzed using a thematic analysis. The findings identified eight themes: inclusive education as equality and belonging, flexible and differentiated teaching strategies, peer support and meaningful participation, emotional and behavioral management, limited formal training and experiential learning, collaboration with parents and school personnel, challenges in resources, time, and classroom management, and positive experiences of student success and inclusion. Teachers noted that inclusive education requires patience, adaptability, collaboration, continuous learning, and meaningful opportunities for students to participate. The findings further suggest that effective inclusion requires more than individual teacher efforts; it relies on professional development, adequate resources, collaborative support, systematic monitoring, and a supportive classroom culture. Based on the findings, an Inclusive Classroom Support and Development (ICSD) Framework was proposed to enhance teacher capacity, stakeholder collaboration, classroom resources, student-centered engagement, monitoring and evaluation, and inclusive classroom culture. This study highlights the importance of coordinated school-level support to strengthen inclusive education practices and improve the experiences of students with special needs in regular school settings.

آموزش فراگیر با هدف ارائه فرصت‌های یادگیری برابر، مشارکت معنادار و احساس تعلق به دانش‌آموزان با نیازهای ویژه در محیط‌های مدارس عادی طراحی شده است. این پژوهش به بررسی تجارب زیسته معلمان در اجرای آموزش فراگیر و راهبردهای حمایتی مورد استفاده آنان برای پاسخ‌گویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان پرداخت. با بهره‌گیری از طرح کیفی پدیدارشناسانه، هشت معلم کلاس عادی از مدارس Van Lang و Doan Thi Diem Halong در شهر Halong، استان Quang Ninh، ویتنام، که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده بودند، در این مطالعه شرکت کردند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی گردآوری و با استفاده از تحلیل تماتیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها هشت تم را شناسایی کردند: آموزش فراگیر به‌مثابه برابری و تعلق، راهبردهای تدریس انعطاف‌پذیر و تمایز یافته، حمایت همسالان و مشارکت معنادار، مدیریت هیجانی و رفتاری، آموزش رسمی محدود و یادگیری تجربی، همکاری با والدین و کارکنان مدرسه، چالش‌های منابع، زمان و مدیریت کلاس، و تجارب مثبت موفقیت و فراگیری دانش‌آموزان. معلمان اشاره کردند که آموزش فراگیر مستلزم صبر، سازگاری، همکاری، یادگیری مستمر و فرصت‌های معنادار برای مشارکت دانش‌آموزان است. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که فراگیری مؤثر فراتر از تلاش‌های فردی معلمان بوده و به توسعه حرفه‌ای، منابع کافی، حمایت‌های مشارکتی، پایش نظام‌مند و فرهنگ حمایتی کلاس نیازمند است. بر اساس یافته‌ها، چارچوب حمایت و توسعه کلاس فراگیر (ICSD) برای ارتقای ظرفیت معلمان، همکاری ذی‌نفعان، منابع کلاسی، مشارکت دانش‌آموزمحور، پایش و ارزیابی و فرهنگ کلاس فراگیر پیشنهاد شد. این پژوهش بر اهمیت حمایت هماهنگ در سطح مدرسه برای تقویت شیوه‌های آموزش فراگیر و بهبود تجارب دانش‌آموزان با نیازهای ویژه در محیط‌های مدارس عادی تأکید می‌کند.

In Ireland and internationally, problem-solving is central to post-primary mathematics curricula. Enacting problem-solving in the classroom is challenging: it requires teachers to select or create problems appropriate to their students and the intended (mathematical thinking) learning outcomes. Despite the centrality of problem-solving in curricula in Ireland, post-primary students score higher in procedural tasks than problem-solving in the international assessments. Coinciding with this, in Ireland there is a reliance on textbooks with many tasks requiring low levels of cognitive demands. Combining these findings, there is an onus on teachers to be able to pose mathematical problems to expose students to problem-solving opportunities. This study investigates the problem posing capacities of two cohorts of pre-service post-primary mathematics teachers (PSMTs) in an Irish university. The participants were undertaking a module focused on mathematical problem-solving, with a focus on its teaching. PSMTs undertook activities in which they constructed new problems, constructed extension tasks to problems they had worked on themselves, and reformulated other mathematical tasks as problems. Each task generated by the PSMTs was classified against meeting the criteria of being a mathematical problem. Those which did not (non-problem tasks) were categorised using an inductive approach. Findings show that the pre-service teachers found it challenging to pose problems with the majority of tasks classified as unsolvable or procedural. The analysis revealed gaps in the PSMTs’ mathematical content knowledge and their capacity for writing mathematics. The findings suggest that PSMTs’ capacities in posing mathematical problems needs to be developed to enhance learners’ experiences of problem-solving in post-primary classrooms.

در ایرلند و در سطح بین‌المللی، حل مسئله محور اصلی برنامه‌های درسی ریاضی دوره متوسطه است. اجرای حل مسئله در کلاس درس چالش‌برانگیز است؛ زیرا معلمان باید مسائلی متناسب با دانش‌آموزان و اهداف یادگیری (تفکر ریاضی) مورد نظر انتخاب یا ایجاد کنند. با وجود اهمیت حل مسئله در برنامه‌های درسی ایرلند، دانش‌آموزان دوره متوسطه در ارزیابی‌های بین‌المللی در وظایف رویه‌ای نمرات بالاتری نسبت به حل مسئله کسب می‌کنند. همزمان با این موضوع، در ایرلند اتکای زیادی به کتاب‌های درسی وجود دارد که بسیاری از وظایف آن‌ها نیازمند سطوح پایین تقاضاهای شناختی است. با ترکیب این یافته‌ها، مسئولیت معلمان است که بتوانند مسائل ریاضی را مطرح کنند تا فرصت‌هایی برای حل مسئله در اختیار دانش‌آموزان قرار دهند. این مطالعه به بررسی توانایی‌های مسئله‌سازی دو گروه از معلمان ریاضی پیش‌خدمت دوره متوسطه (PSMTs) در یک دانشگاه ایرلندی می‌پردازد. شرکت‌کنندگان در حال گذراندن یک واحد درسی با محوریت حل مسئله ریاضی و تمرکز بر آموزش آن بودند. معلمان پیش‌خدمت در فعالیت‌هایی شرکت کردند که در آن‌ها مسائل جدیدی ساختند، وظایف گسترش‌یافته‌ای برای مسائلی که خودشان روی آن‌ها کار کرده بودند ایجاد کردند و سایر وظایف ریاضی را به صورت مسئله بازنویسی کردند. هر وظیفه‌ای که توسط معلمان پیش‌خدمت تولید شد، بر اساس معیارهای یک مسئله ریاضی طبقه‌بندی شد. وظایفی که این معیارها را نداشتند (وظایف غیرمسئله‌ای) با رویکرد استقرایی دسته‌بندی شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلمان پیش‌خدمت در مسئله‌سازی با چالش مواجه بودند و اکثریت وظایف به عنوان غیرقابل حل یا رویه‌ای طبقه‌بندی شدند. تحلیل‌ها شکاف‌هایی را در دانش محتوایی ریاضی و توانایی نگارش ریاضی معلمان پیش‌خدمت آشکار ساخت. یافته‌ها نشان می‌دهد که توانایی‌های معلمان پیش‌خدمت در مسئله‌سازی ریاضی نیازمند توسعه است تا تجربه‌های یادگیرندگان در حل مسئله در کلاس‌های دوره متوسطه بهبود یابد.

This study examined the gap between access to mathematics instructional materials and their classroom use in four selected public and private primary schools in Kabul City. A descriptive–comparative survey involved 211 students and 28 mathematics teachers, using verified frequencies and percentages from the approved master’s thesis. Public-school students reported greater access (73.3%) and classroom use (63.6%) than private-school students (49.4% and 42.5%, respectively), while conversion efficiency was nearly identical (86.8% vs. 86.0%). Teacher and student reports differed across indicators of teacher capacity and participation. Constraints were more prominent in private schools, particularly textbook alignment and limited professional development. The findings emphasize distinguishing resource availability from classroom use and considering curriculum alignment, teacher support, and student participation when evaluating instructional-material provision.

این پژوهش به بررسی شکاف میان دسترسی به مواد آموزشی ریاضی و استفاده از آن‌ها در کلاس درس در چهار مدرسه ابتدایی دولتی و غیردولتی منتخب در شهر کابل پرداخت. این مطالعه به روش توصیفی–مقایسه‌ای و با مشارکت ۲۱۱ دانش‌آموز و ۲۸ معلم ریاضی انجام شد و فراوانی‌ها و درصدهای تأییدشده از پایان‌نامه کارشناسی ارشد مصوب مورد استفاده قرار گرفت. دانش‌آموزان مدارس دولتی دسترسی بیشتری (۷۳٫۳٪) و استفاده بیشتری در کلاس (۶۳٫۶٪) نسبت به دانش‌آموزان مدارس غیردولتی (۴۹٫۴٪ و ۴۲٫۵٪ به‌ترتیب) گزارش کردند، در حالی‌که کارایی تبدیل تقریباً یکسان بود (۸۶٫۸٪ در مقابل ۸۶٫۰٪). گزارش‌های معلمان و دانش‌آموزان در شاخص‌های ظرفیت معلم و مشارکت تفاوت داشت. محدودیت‌ها در مدارس غیردولتی برجسته‌تر بود، به‌ویژه در هم‌راستایی کتاب‌های درسی و توسعه حرفه‌ای محدود. یافته‌ها بر تمایز میان دسترسی به منابع و استفاده از آن‌ها در کلاس و همچنین توجه به هم‌راستایی برنامه درسی، حمایت معلم و مشارکت دانش‌آموز در ارزیابی تأمین مواد آموزشی تأکید می‌کند.

This review explores the role of science laboratories in strengthening science education within resource‑limited contexts, with particular attention to Timor‑Leste. Drawing on peer‑reviewed studies and policy documents published between 2019 and 2025, the synthesis highlights how laboratory access fosters students’ conceptual understanding and inquiry skills through hands‑on engagement. Yet, many schools continue to depend on low‑cost experiments due to infrastructural constraints, creating a persistent gap between curriculum aspirations and classroom realities. The analysis underscores the importance of expanding laboratory infrastructure, investing in teacher professional development, and adopting context‑appropriate experimental strategies to advance science learning in basic education settings.

این مرور به بررسی نقش آزمایشگاه‌های علوم در تقویت آموزش علوم در بسترهای دارای منابع محدود می‌پردازد و توجه ویژه‌ای به کشور تیمور شرقی دارد. با اتکا به مطالعات داوری‌شده و اسناد سیاستی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵، این سنتز نشان می‌دهد که دسترسی به آزمایشگاه موجب ارتقای درک مفهومی و مهارت‌های پژوهشی دانش‌آموزان از طریق مشارکت عملی می‌شود. با این حال، بسیاری از مدارس به دلیل محدودیت‌های زیرساختی همچنان به آزمایش‌های کم‌هزینه وابسته هستند که این امر موجب تداوم فاصله میان اهداف برنامه درسی و واقعیت‌های کلاس درس می‌شود. تحلیل حاضر بر اهمیت گسترش زیرساخت‌های آزمایشگاهی، سرمایه‌گذاری در توسعه حرفه‌ای معلمان و اتخاذ راهبردهای آزمایشگاهی متناسب با زمینه برای ارتقای یادگیری علوم در آموزش پایه تأکید می‌کند.

The Project Approach (PA), a Western-originated pedagogical method, has been a school-based curriculum strategy in mainland Chinese kindergartens for decades. However, empirical studies on its implementation are scarce. This study (1) develops a conceptual model of PA implementation in Chinese kindergartens and (2) identifies key considerations for its formation, using the Engagement Model as a theoretical framework. Qualitative data were collected from 26 teachers across seven independent kindergartens via interviews, school documents, and classroom observations. Findings revealed a localized PA model integrating teacher-guided structure with child-initiated exploration—an intermediate form between traditional teacher-directed instruction and fully student-centred inquiry. Key implementation considerations included teaching environment (student characteristics, available resources, and school requirements), teacher agency (bandwidth and subject knowledge), and goal attainment (student progress, professional development, and teaching satisfaction). This study clarifies how the PA can be adapted in non-Western educational contexts and offers a transferable reference and toolkit for localizing PA across cultures.

رویکرد پروژه (PA)، که روشی آموزشی با منشأ غربی است، برای دهه‌ها به عنوان یک راهبرد برنامه‌درسی مبتنی بر مدرسه در مهدکودک‌های سرزمین اصلی چین به کار رفته است. با این حال، مطالعات تجربی درباره اجرای آن اندک است. این پژوهش (۱) یک مدل مفهومی از اجرای رویکرد پروژه در مهدکودک‌های چین توسعه می‌دهد و (۲) ملاحظات کلیدی برای شکل‌گیری آن را با استفاده از مدل مشارکت به عنوان چارچوب نظری شناسایی می‌کند. داده‌های کیفی از ۲۶ معلم در هفت مهدکودک مستقل از طریق مصاحبه، اسناد مدرسه و مشاهده کلاس جمع‌آوری شد. یافته‌ها نشان دادند که یک مدل بومی‌شده از رویکرد پروژه شکل گرفته است که ساختار هدایت‌شده توسط معلم را با کاوش آغازشده توسط کودک تلفیق می‌کند—شکلی میانی میان آموزش سنتی معلم‌محور و پژوهش کاملاً دانش‌آموزمحور. ملاحظات کلیدی اجرای این رویکرد شامل محیط آموزشی (ویژگی‌های دانش‌آموزان، منابع موجود و الزامات مدرسه)، عاملیت معلم (ظرفیت و دانش موضوعی) و تحقق اهداف (پیشرفت دانش‌آموز، توسعه حرفه‌ای و رضایت از تدریس) بود. این پژوهش روشن می‌کند که چگونه رویکرد پروژه می‌تواند در زمینه‌های آموزشی غیرغربی بومی‌سازی شود و مرجع و جعبه‌ابزاری قابل انتقال برای بومی‌سازی این رویکرد در فرهنگ‌های مختلف ارائه می‌دهد.

This study aims to systematically model the enablers shaping STEM teachers’ critical-thinking abilities (CTAs) by employing a hybrid FAHP–ISM–MICMAC framework. Following a rigorous stages screening process based on a comprehensive literature review and expert validation, 20 key enablers were identified. ISM was applied to establish hierarchical relationships, while MICMAC analysis classified them according to their driving and dependence power, and weighted them using FAHP to address ambiguity. The conclusions reveal a complex impact: enablers demonstrate high perceived importance; the ISM hierarchy indicates that only the enabler “Effective Professional Approach” is considered extremely fundamental, further verified by a MICMAC analysis that classifies them into high-driving, low-dependence, which hold the entire system steady. FAHP analysis indicates that “Curriculum & Digitalization” has the most significant weight (0.3216). This study provides a systematic structure that helps the STEM education sector (STEMES) develop teacher professionals to strengthen CTAs, specifically in the Pakistani context.

هدف این پژوهش، مدل‌سازی نظام‌مند عوامل تسهیل‌کننده شکل‌دهنده توانایی‌های تفکر انتقادی معلمان STEM (CTAs) با به‌کارگیری چارچوب ترکیبی FAHP–ISM–MICMAC است. پس از یک فرایند غربالگری دقیق مبتنی بر مرور جامع ادبیات و اعتبارسنجی توسط خبرگان، ۲۰ عامل کلیدی شناسایی شد. روش ISM برای تعیین روابط سلسله‌مراتبی به‌کار رفت، در حالی که تحلیل MICMAC آن‌ها را بر اساس قدرت محرک و وابستگی طبقه‌بندی کرد و با استفاده از FAHP برای رفع ابهام، وزن‌دهی انجام شد. نتایج نشان‌دهنده تأثیر پیچیده‌ای است: عوامل تسهیل‌کننده از اهمیت ادراک‌شده بالایی برخوردارند؛ سلسله‌مراتب ISM نشان می‌دهد که تنها عامل «رویکرد حرفه‌ای مؤثر» به‌عنوان بنیادی‌ترین عامل تلقی می‌شود که این موضوع با تحلیل MICMAC نیز تأیید شد و آن را در دسته عوامل با قدرت محرک بالا و وابستگی پایین قرار داد که کل سیستم را پایدار نگه می‌دارند. تحلیل FAHP نشان می‌دهد که «برنامه درسی و دیجیتالی‌سازی» دارای بیشترین وزن (0.3216) است. این پژوهش ساختاری نظام‌مند ارائه می‌دهد که به بخش آموزش STEM (STEMES) کمک می‌کند تا حرفه‌ای‌گری معلمان را برای تقویت CTAs، به‌ویژه در زمینه پاکستانی، توسعه دهد.

Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli, whose English translation is the Century of Türkiye Education Model, is an educational framework aimed at nurturing individuals capable of shaping the future whilst remaining committed to cultural and social values. One of the key missions of the model is the Student Profile it seeks to cultivate. Teachers play a critical role in achieving the characteristics and components of the target student profile, as they are the ones who will deliver the curriculum. This research investigates the perceptions of pre-service teachers, the teachers of the future, regarding the competencies expected of 21st-century teachers and examines the extent to which these perceptions align with the characteristics and components of the Student Profile defined within the model framework. Adopting phenomenological design from qualitative research methods, the sample of this study consists of 44 pre-service teachers enrolled at a faculty of education. The findings, analyzed using content analysis, indicate that the competencies expressed by the participants only partially align with specific dimensions of the model Student Profile; however, when the Common Text is considered holistically, it can be seen that there is an alignment. Findings highlight the critical role of teacher education in operationalizing the model and offer recommendations for restructuring the training of prospective teachers in line with contemporary educational paradigms.

مدل معارف قرن ترکیه (Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli)، که ترجمه انگلیسی آن Century of Türkiye Education Model است، چارچوبی آموزشی است که با هدف پرورش افرادی طراحی شده است که قادر به شکل‌دهی آینده بوده و در عین حال به ارزش‌های فرهنگی و اجتماعی پایبند می‌مانند. یکی از مأموریت‌های کلیدی این مدل، نمایه دانش‌آموزی است که در پی پرورش آن است. معلمان نقش حیاتی در دستیابی به ویژگی‌ها و مؤلفه‌های نمایه دانش‌آموز هدف دارند، چرا که آنان مجریان برنامه درسی هستند. این پژوهش به بررسی ادراکات معلمان پیش‌خدمت، یعنی معلمان آینده، درباره شایستگی‌های مورد انتظار از معلمان قرن بیست‌ویکم می‌پردازد و میزان همسویی این ادراکات با ویژگی‌ها و مؤلفه‌های نمایه دانش‌آموز تعریف‌شده در چارچوب مدل را بررسی می‌کند. این مطالعه با اتخاذ طرح پدیدارشناسی از روش‌های پژوهش کیفی، نمونه‌ای متشکل از ۴۴ معلم پیش‌خدمت ثبت‌نام‌شده در یک دانشکده علوم تربیتی را شامل می‌شود. یافته‌ها که با استفاده از تحلیل محتوا بررسی شده‌اند، نشان می‌دهند که شایستگی‌های بیان‌شده توسط شرکت‌کنندگان تنها تا حدی با ابعاد خاصی از نمایه دانش‌آموز مدل همسو هستند؛ با این حال، زمانی که متن مشترک به صورت کل‌نگرانه مورد توجه قرار می‌گیرد، می‌توان مشاهده کرد که همسویی وجود دارد. یافته‌ها نقش حیاتی آموزش معلم را در عملیاتی‌سازی مدل برجسته می‌کنند و توصیه‌هایی برای بازساخت آموزش معلمان آینده در راستای پارادایم‌های معاصر آموزشی ارائه می‌دهند.

Introduction When TPACK is first proposed, it is believed to consist of 7 components, and 3 of them are core components: TK, PK and CK; another 4 components are compound ones overlapping the 3 core components, which are: TPK, TCK, PCK and TPACK. Many subsequent empirical studies find validity of the TPACK framework has not always been supported. This study adopts structural equation modeling to accurately measure and construct the TPACK structure perceived by preservice mathematics teachers, and based on this, proposes several strategies of promoting the formation and development of preservice teachers’ TPACK structure. Methods To investigate the internal structure and developmental pathways of their TPACK, this study surveyed 368 preservice mathematics teachers from a local comprehensive university in China by using an adapted PMT-TPACK questionnaire. By employing exploratory factor analysis (EFA) and confirmatory factor analysis (CFA), a four-dimensional TPACK model was constructed and validated. Results and conclusions The model consists of content knowledge (CK), technological knowledge (TK), technological content knowledge (TCK), and integrated TPACK. The results reveal that preservice mathematics teachers can’t distinguish the boundaries among technological pedagogical knowledge (TPK), pedagogical content knowledge (PCK) and synthesized TPACK. This study has also found that preservice teachers have the strongest confidence in TCK. The confidence in TK is significantly low, especially in terms of self-evaluation in learning new technologies and using professional software. The findings indicate that TCK demonstrates a significant mediating effect between CK and integrated TPACK, the level of participation in technical courses and educational practice courses has a significant weak positive impact on all dimensions of TPACK. This suggests that the development of TPACK is an integrative process driven by both coursework and practical experience, with TCK acting as a critical mediator. Based on these conclusions, it is recommended that teacher education programs should systematically develop a curriculum that deeply integrates technology, content, and pedagogy, reinforce the central role of integrative knowledge, and enhance preservice teachers’ ability of integrating technology into effective teaching practice through progressive, hands-on experiences.

مقدمه: زمانی که چارچوب TPACK برای نخستین بار مطرح شد، تصور می‌شد که این چارچوب شامل ۷ مؤلفه است که ۳ مؤلفه آن مؤلفه‌های اصلی هستند: TK، PK و CK؛ و ۴ مؤلفه دیگر، مؤلفه‌های ترکیبی هستند که بر سه مؤلفه اصلی همپوشانی دارند و عبارت‌اند از: TPK، TCK، PCK و TPACK. بسیاری از پژوهش‌های تجربی بعدی نشان داده‌اند که روایی چارچوب TPACK همواره تأیید نشده است. این پژوهش با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری به سنجش و ساخت دقیق ساختار TPACK ادراک‌شده توسط معلمان ریاضی پیش‌خدمت می‌پردازد و بر این اساس، راهبردهایی برای ارتقاء شکل‌گیری و توسعه ساختار TPACK معلمان پیش‌خدمت ارائه می‌دهد. روش‌ها: به‌منظور بررسی ساختار درونی و مسیرهای توسعه‌ای TPACK، این پژوهش با استفاده از پرسشنامه تعدیل‌شده PMT-TPACK، ۳۶۸ معلم ریاضی پیش‌خدمت از یک دانشگاه جامع محلی در چین را مورد بررسی قرار داد. با به‌کارگیری تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA)، یک مدل چهاربعدی TPACK ساخته و روایی آن تأیید شد. یافته‌ها و نتیجه‌گیری: مدل به‌دست‌آمده شامل دانش محتوایی (CK)، دانش فناورانه (TK)، دانش محتوایی فناورانه (TCK) و TPACK تلفیقی است. نتایج نشان می‌دهد که معلمان ریاضی پیش‌خدمت قادر به تمایز مرزهای میان دانش فناورانه-آموزشی (TPK)، دانش محتوایی-آموزشی (PCK) و TPACK تلفیقی نیستند. همچنین، این پژوهش نشان داد که معلمان پیش‌خدمت بیشترین اعتمادبه‌نفس را در TCK دارند. اعتمادبه‌نفس در TK به‌طور معناداری پایین است، به‌ویژه در زمینه خودارزیابی یادگیری فناوری‌های جدید و استفاده از نرم‌افزارهای تخصصی. یافته‌ها نشان می‌دهد که TCK نقش میانجی معناداری بین CK و TPACK تلفیقی ایفا می‌کند و میزان مشارکت در دوره‌های فنی و دوره‌های عملی آموزشی تأثیر مثبت ضعیف اما معناداری بر همه ابعاد TPACK دارد. این امر نشان می‌دهد که توسعه TPACK فرایندی تلفیقی است که هم توسط دوره‌های آموزشی و هم تجربه عملی هدایت می‌شود و TCK به‌عنوان یک میانجی کلیدی عمل می‌کند. بر اساس این نتایج، توصیه می‌شود که برنامه‌های تربیت معلم باید برنامه درسی منسجمی را طراحی کنند که فناوری، محتوا و آموزش را به‌طور عمیق ادغام کند، نقش مرکزی دانش تلفیقی را تقویت نماید و توانایی معلمان پیش‌خدمت را در ادغام فناوری در آموزش مؤثر از طریق تجربیات عملی و تدریجی افزایش دهد.

This activity engages students in a role-play from the perspective of newcomers and existing organizational members to simulate how whiteness and masculinity shape organizational socialization. During the activity and discussion, students learn to critically assess Jablin’s model through Allen’s application of feminist standpoint theory.Courses Organizational Communication, Intercultural Communication.Objectives By the end of this activity, students should (1) understand how the identity and experiences of newcomers and existing organizational members shape socialization processes, and (2) articulate how gendered and racialized structures enable and constrain socialization processes for newcomers through the application of feminist standpoint theory.

این فعالیت دانشجویان را در قالب ایفای نقش از دیدگاه تازه‌واردان و اعضای فعلی سازمانی درگیر می‌کند تا شبیه‌سازی کند که چگونه سپیدی و مردانگی فرآیند اجتماعی‌شدن سازمانی را شکل می‌دهد. در طول فعالیت و بحث، دانشجویان می‌آموزند که مدل Jablin را از طریق کاربرد نظریه دیدگاه فمینیستی Allen به‌طور انتقادی ارزیابی کنند. دروس: ارتباطات سازمانی، ارتباطات میان‌فرهنگی. اهداف: در پایان این فعالیت، دانشجویان باید (۱) درک کنند که چگونه هویت و تجارب تازه‌واردان و اعضای فعلی سازمانی فرآیندهای اجتماعی‌شدن را شکل می‌دهد و (۲) بتوانند توضیح دهند که چگونه ساختارهای جنسیتی و نژادی فرآیندهای اجتماعی‌شدن را برای تازه‌واردان از طریق کاربرد نظریه دیدگاه فمینیستی ممکن یا محدود می‌سازد.

Teacher education (TE) policy is often caught between preparing teachers as agents of social change and a narrow ‘teacher effectiveness’ paradigm. This article examines this tension in Norway, where egalitarian traditions meet global neoliberal accountability discourses. Analysing the pivotal Norwegian TE curriculum policy document, Stortingsmelding nr. 11 (Minstry of Education and Research, 2008–2009), the study uses the Public Good Professionalism (PGP) framework as an analytical lens to assess the extent to which the policy enables the development of teachers as transformative public good professionals. We employ an AI-assisted deductive content analysis using a multi-coder ensemble of nine GPT-4 assistants configured with diverse parameters (temperature and top_p) to provide a parametric stress-test of the coding scheme. Findings reveal a significant discrepancy between stated social equality goals and substantive content. Capabilities explicitly addressed in policy (e.g. Informed Vision) show high ensemble convergence but are instrumentally reframed, stripped of their transformative potential. Conversely, capabilities essential for social justice (e.g. Social and Collective Struggle) show the lowest convergence, reflecting their marginalization. The study concludes that the policy prioritizes a ‘proficient technician’ over a ‘public good professional’, revealing a fundamental structural barrier to socially just teacher education in Norway.

سیاست آموزش معلمان (TE) اغلب میان آماده‌سازی معلمان به عنوان عاملان تغییر اجتماعی و پارادایم محدود «اثربخشی معلم» گرفتار می‌شود. این مقاله به بررسی این تنش در نروژ می‌پردازد، جایی که سنت‌های برابری‌طلبانه با گفتمان‌های جهانی پاسخگویی نئولیبرالی تلاقی می‌کنند. با تحلیل سند سیاستی کلیدی برنامه درسی آموزش معلمان نروژ، Stortingsmelding nr. 11 (وزارت آموزش و پژوهش، ۲۰۰۸–۲۰۰۹)، این مطالعه از چارچوب Public Good Professionalism (PGP) به عنوان لنز تحلیلی برای ارزیابی میزان توانمندسازی سیاست مذکور در توسعه معلمان به عنوان حرفه‌ای‌های تحول‌آفرین خیر عمومی بهره می‌گیرد. ما از تحلیل محتوای قیاسی با کمک هوش مصنوعی و با استفاده از گروهی متشکل از نه دستیار GPT-4 با پارامترهای متنوع (temperature و top_p) برای آزمون پارامتریک طرح کدگذاری استفاده می‌کنیم. یافته‌ها نشان می‌دهند که شکاف قابل توجهی میان اهداف اعلام‌شده برابری اجتماعی و محتوای واقعی وجود دارد. قابلیت‌هایی که به طور صریح در سیاست مورد توجه قرار گرفته‌اند (مانند Informed Vision) همگرایی بالایی در گروه دارند اما به صورت ابزاری بازتعریف شده و از پتانسیل تحول‌آفرین خود تهی شده‌اند. در مقابل، قابلیت‌هایی که برای عدالت اجتماعی ضروری‌اند (مانند Social and Collective Struggle) کمترین میزان همگرایی را نشان می‌دهند که بیانگر به حاشیه رانده شدن آن‌هاست. مطالعه نتیجه می‌گیرد که سیاست مذکور «تکنسین ماهر» را بر «حرفه‌ای خیر عمومی» اولویت می‌دهد و یک مانع ساختاری بنیادین برای آموزش معلمان عادلانه در نروژ را آشکار می‌سازد.

This study aimed to understand how self-reflection is perceived by college instructors of integrated reading and writing (IRW) courses in a range of 2- and 4-year institutions in Texas. Using Flavell’s (1979) model of metacognitive monitoring as a theoretical framework, this research explores the layered complexities of self-reflective teaching practices through a combination survey and focus-group approach. Findings indicate that self-reflection is a dynamic and evolving practice in which participants’ understandings of self-reflection include its time-intensive nature and the need for adaptability. The study highlights the role of self-reflection in bridging teaching intent and outcomes and has implications for educator training, including the need for structured support for instructors as they work to develop reflective practices.

این مطالعه با هدف درک چگونگی ادراک خودبازتابی توسط مدرسان دوره‌های تلفیقی خواندن و نوشتن (IRW) در طیف متنوعی از مؤسسات ۲ و ۴ ساله در ایالت تگزاس انجام شده است. با بهره‌گیری از مدل پایش فراشناختی فلاول (Flavell, 1979) به عنوان چارچوب نظری، این پژوهش پیچیدگی‌های چندلایهٔ شیوه‌های تدریس خودبازتابانه را از طریق رویکرد ترکیبی پرسشنامه و گروه متمرکز مورد بررسی قرار می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که خودبازتابی، عملی پویا و در حال تحول است که درک شرکت‌کنندگان از خودبازتابی شامل ماهیت زمان‌بر آن و نیاز به سازگاری می‌شود. این مطالعه نقش خودبازتابی را در پر کردن فاصله بین نیت تدریس و نتایج آموزشی برجسته می‌کند و پیامدهایی برای آموزش مدرسان دارد، از جمله نیاز به حمایت ساختاریافته برای مدرسان در مسیر توسعه شیوه‌های بازتابی.

This study aims to examine the principal's role as a manager in improving teacher motivation at the Al-Ikhlas Private Islamic Senior High School (MAS) in Jambi City. The principal is both a leader and an educational manager with a strategic responsibility to manage human resources, particularly teachers, so that they can carry out their duties professionally and with full motivation. This study used a descriptive qualitative approach using literature review and field observation methods. The results indicate that an effective principal is able to optimally carry out managerial functions—including planning, organizing, directing, and controlling thus significantly impacting teacher intrinsic and extrinsic motivation. Factors such as open communication, rewards, constructive academic supervision, teacher professional development, and the creation of a conducive school climate are key variables influencing teacher motivation. The implications of this study provide recommendations for the principal of MAS Al-Ikhlas in Jambi City to optimize their managerial functions to achieve quality Islamic education

هدف این پژوهش بررسی نقش مدیر مدرسه به‌عنوان مدیر در بهبود انگیزه معلمان در مدرسه متوسطه اسلامی خصوصی ال‌اخلاص (MAS) در شهر جامبی است. مدیر مدرسه هم به‌عنوان رهبر و هم به‌عنوان مدیر آموزشی، مسئولیت راهبردی مدیریت منابع انسانی، به‌ویژه معلمان را بر عهده دارد تا بتوانند وظایف خود را به‌صورت حرفه‌ای و با انگیزه کامل انجام دهند. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از روش مرور ادبیات و مشاهده میدانی انجام شده است. نتایج نشان می‌دهد که یک مدیر مدرسه مؤثر قادر است وظایف مدیریتی از جمله برنامه‌ریزی، سازماندهی، هدایت و کنترل را به‌طور بهینه انجام دهد و بدین ترتیب تأثیر قابل‌توجهی بر انگیزه درونی و بیرونی معلمان داشته باشد. عواملی مانند ارتباط باز، پاداش، نظارت آموزشی سازنده، توسعه حرفه‌ای معلمان و ایجاد فضای مدرسه‌ای مطلوب، متغیرهای کلیدی مؤثر بر انگیزه معلمان هستند. پیامدهای این پژوهش توصیه‌هایی را برای مدیر مدرسه MAS ال‌اخلاص در شهر جامبی جهت بهینه‌سازی وظایف مدیریتی خود به‌منظور دستیابی به آموزش اسلامی با کیفیت ارائه می‌دهد.

Manipulatives are widely recognised as effective tools for simplifying abstract mathematical concepts, yet their integration into primary mathematics classrooms remains limited, particularly in resource-constrained contexts in the Global South. Existing literature has documented general benefits and barriers of manipulative use but has given limited attention to how teachers make decisions regarding manipulative selection within under-resourced primary classrooms. This study investigated the factors influencing the selection and integration of manipulatives in teaching place value among Grade 4 teachers in the Rundu Circuit, Kavango East Region, Namibia. Ten Grade 4 Mathematics teachers were purposively selected based on a minimum of two years teaching experience at Grade 4 level. Data were collected through semi-structured interviews and document analysis of teachers’ lesson plans. Thematic analysis was used to identify patterns and categories within the data. The findings revealed that teacher preparedness, knowledge of learners, linguistic flexibility, and availability of the abacus constituted enabling factors, while overcrowded classrooms, insufficient professional development, inadequate resources, and time constraints emerged as significant barriers. These findings demonstrate that manipulative integration is shaped not only by resource availability but by teachers' beliefs, pedagogical content knowledge, and the structural conditions of their schools. The study contributes empirical evidence from the Global South to a predominantly Global North body of literature and provides data-driven recommendations regarding professional development, resource allocation, curriculum review, and time allocation to support effective place value teaching at the primary school level.

ابزارهای دست‌ورزی به عنوان ابزارهایی مؤثر برای ساده‌سازی مفاهیم انتزاعی ریاضی به طور گسترده‌ای شناخته شده‌اند، اما ادغام آن‌ها در کلاس‌های ریاضی ابتدایی، به ویژه در زمینه‌های دارای محدودیت منابع در کشورهای جنوب جهانی، همچنان محدود باقی مانده است. ادبیات موجود، مزایا و موانع کلی استفاده از ابزارهای دست‌ورزی را مستند کرده است، اما توجه محدودی به نحوه تصمیم‌گیری معلمان درباره انتخاب ابزارهای دست‌ورزی در کلاس‌های ابتدایی کم‌منبع داشته است. این پژوهش به بررسی عوامل مؤثر بر انتخاب و ادغام ابزارهای دست‌ورزی در آموزش ارزش مکانی در میان معلمان پایه چهارم در حوزه آموزشی Rundu، منطقه Kavango East، نامیبیا پرداخت. ده معلم ریاضی پایه چهارم به صورت هدفمند و بر اساس حداقل دو سال سابقه تدریس در این پایه انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و تحلیل اسناد برنامه‌های درسی معلمان گردآوری شد. برای شناسایی الگوها و مقوله‌ها در داده‌ها از تحلیل تماتیک استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که آمادگی معلم، شناخت از دانش‌آموزان، انعطاف‌پذیری زبانی و در دسترس بودن چرتکه از جمله عوامل تسهیل‌کننده بوده‌اند، در حالی که شلوغی کلاس‌ها، ناکافی بودن توسعه حرفه‌ای، کمبود منابع و محدودیت زمانی به عنوان موانع مهم ظاهر شدند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام ابزارهای دست‌ورزی نه تنها توسط دسترسی به منابع بلکه توسط باورهای معلمان، دانش محتوایی-تدریسی و شرایط ساختاری مدارس آن‌ها شکل می‌گیرد. این پژوهش شواهد تجربی از جنوب جهانی را به بدنه عمدتاً شمال جهانی ادبیات می‌افزاید و توصیه‌هایی مبتنی بر داده در زمینه توسعه حرفه‌ای، تخصیص منابع، بازنگری برنامه درسی و تخصیص زمان برای حمایت از آموزش مؤثر ارزش مکانی در سطح ابتدایی ارائه می‌دهد.

This article explores the innovative “asynchronish” approach to online mathematics and teacher education, blending synchronous and asynchronous elements to enhance student engagement and sense of belonging. Drawing from experiences in mathematics and teacher education courses, we examine two key engagement strategies: (1) utilizing collaborative platforms like Slack and (2) creating opportunities for online small-group discussions. Grounded in Garrison's Community of Inquiry framework, this study examines evidence-based strategies for fostering interactive virtual learning environments that enhance cognitive and social connectivity in online mathematics and teacher education courses through analysis of implementation data and student responses.

این مقاله رویکرد نوآورانه «آسنکرونیش» را در آموزش آنلاین ریاضی و تربیت معلم بررسی می‌کند که با ترکیب عناصر هم‌زمان و ناهم‌زمان، به ارتقای مشارکت دانشجویان و احساس تعلق آن‌ها می‌پردازد. با بهره‌گیری از تجربیات در دوره‌های آموزش ریاضی و تربیت معلم، دو راهبرد کلیدی برای افزایش مشارکت مورد بررسی قرار گرفته است: (۱) استفاده از بسترهای همکاری مانند Slack و (۲) ایجاد فرصت‌هایی برای بحث‌های گروهی کوچک آنلاین. این مطالعه با تکیه بر چارچوب «جامعه پژوهشی» گاریسون، راهبردهای مبتنی بر شواهد را برای تقویت محیط‌های یادگیری تعاملی مجازی که به افزایش پیوندهای شناختی و اجتماعی در دوره‌های آموزش آنلاین ریاضی و تربیت معلم منجر می‌شود، از طریق تحلیل داده‌های اجرا و پاسخ‌های دانشجویان بررسی می‌کند.

Indonesia's accelerated certification scheme, Teacher Professional Education (PPG) for Certain Teachers, has recorded a high national pass rate on the competency test (UKPPPG), yet the consistency of these outcomes across implementation periods and subject fields has not been examined empirically. This study describes the 2024-2025 UKPPPG pass-rate trend, examines differences across subject fields, and maps the position of economics teachers relative to other fields. A descriptive quantitative design was applied to official aggregate data from the Ministry of Primary and Secondary Education covering 11 implementation periods (n = 1,420,105) and 16 subject fields (n = 1,311,480), analyzed using chi-square tests, Cramér's V, and two-proportion z-tests. The overall pass rate was 98.85% across periods and 98.94% across subject fields; both chi-square tests were statistically significant (p < .001), but the effect sizes were negligible (Cramér's V = 0.062 and 0.048). Economics ranked 12th of 16 fields (98.69%), statistically below the pooled other fields but only by 0.26 percentage points. These findings establish a descriptive baseline of highly consistent administrative certification outcomes while highlighting the need to complement pass rates with direct evaluation of economics teachers’ pedagogical and professional competence after certification.

طرح تسریع‌شده گواهی‌نامه حرفه‌ای معلمان اندونزی، آموزش حرفه‌ای معلمان (PPG) برای برخی معلمان، نرخ قبولی بالایی را در آزمون شایستگی (UKPPPG) در سطح ملی ثبت کرده است، اما ثبات این نتایج در دوره‌های اجرا و حوزه‌های درسی مختلف به طور تجربی بررسی نشده است. این پژوهش روند نرخ قبولی UKPPPG در سال‌های ۲۰۲۴-۲۰۲۵ را توصیف می‌کند، تفاوت‌ها را در حوزه‌های درسی مختلف بررسی می‌کند و جایگاه دبیران اقتصاد را نسبت به سایر حوزه‌ها ترسیم می‌کند. طرح پژوهش کمی توصیفی بر داده‌های تجمیعی رسمی وزارت آموزش ابتدایی و متوسطه، شامل ۱۱ دوره اجرا (n = 1,420,105) و ۱۶ حوزه درسی (n = 1,311,480)، مبتنی بود که با استفاده از آزمون‌های مجذور کای، V کرامر و آزمون z دو نسبت تحلیل شدند. نرخ قبولی کلی در همه دوره‌ها ۹۸٫۸۵٪ و در همه حوزه‌های درسی ۹۸٫۹۴٪ بود؛ هر دو آزمون مجذور کای از نظر آماری معنادار بودند (p < .001)، اما اندازه اثر ناچیز بود (V کرامر = ۰٫۰۶۲ و ۰٫۰۴۸). حوزه اقتصاد در رتبه دوازدهم از ۱۶ حوزه (۹۸٫۶۹٪) قرار گرفت که از نظر آماری پایین‌تر از سایر حوزه‌ها بود، اما تنها به میزان ۰٫۲۶ درصد اختلاف داشت. این یافته‌ها مبنای توصیفی‌ای از ثبات بالای نتایج اداری گواهی‌نامه ارائه می‌دهد و در عین حال بر ضرورت تکمیل نرخ قبولی با ارزیابی مستقیم شایستگی‌های آموزشی و حرفه‌ای دبیران اقتصاد پس از گواهی‌نامه تأکید می‌کند.

Mathematics anxiety and the dominance of procedural memorisation over conceptual understanding remain persistent challenges in Indonesian schools, yet little is known about how teachers themselves experience pedagogical reform. This study aims to examine how sustained engagement with the GASING (GAmpang, ASyik, dan menyenaNGkan; easy, enjoyable, and fun) method reshapes a mathematics educator’s epistemological orientation, affective stance, and professional identity. Using reflexive autoethnography, the data came mainly from the experience of one mathematics educator, documented in personal field journals, reflective memos, and classroom materials across a fourteen-week training phase and a six-month classroom implementation phase. Iterative thematic coding, member checking, and independent coding of a data subsample turned these records into four themes: mathematical alienation under transmission-centred instruction; concretization as an epistemological rupture; affective and motivational renewal, from fear-governed performance toward curiosity-governed exploration, with episodes of regression; and a shift in teacher identity from knowledge dispenser to co-learner and cultural mediator. GASING worked for this educator as an epistemological orientation and not only as a teaching technique. As a single-case account, its implications for teacher professional development are hypotheses to be tested, not standards.

اضطراب ریاضی و غلبه حفظیات رویه‌ای بر درک مفهومی همچنان چالش‌های پایداری در مدارس اندونزی هستند، اما درباره تجربه معلمان از اصلاحات آموزشی اطلاعات اندکی وجود دارد. هدف این پژوهش بررسی این است که چگونه درگیری مستمر با روش GASING (GAmpang، ASyik، و menyenaNGkan؛ آسان، لذت‌بخش و سرگرم‌کننده) جهت‌گیری معرفتی، موضع عاطفی و هویت حرفه‌ای یک معلم ریاضی را دگرگون می‌کند. با استفاده از خودقوم‌نگاری بازتابی، داده‌ها عمدتاً از تجربه یک معلم ریاضی گردآوری شده‌اند که در دفترهای میدانی شخصی، یادداشت‌های تأملی و مواد کلاسی طی یک دوره آموزش چهارده‌هفته‌ای و یک دوره اجرای کلاسی شش‌ماهه مستندسازی شده‌اند. کدگذاری موضوعی تکرارشونده، بررسی اعضا و کدگذاری مستقل یک زیرنمونه از داده‌ها این اسناد را به چهار مضمون تبدیل کرد: بیگانگی ریاضی در آموزش مبتنی بر انتقال؛ عینیت‌یابی به‌عنوان گسست معرفتی؛ نوسازی عاطفی و انگیزشی، از عملکرد مبتنی بر ترس به سوی کاوش مبتنی بر کنجکاوی، همراه با دوره‌هایی از بازگشت؛ و تغییر هویت معلم از انتقال‌دهنده دانش به هم‌آموز و میانجی فرهنگی. روش GASING برای این معلم به‌عنوان یک جهت‌گیری معرفتی و نه صرفاً یک تکنیک تدریس عمل کرد. به‌عنوان گزارشی تک‌موردی، پیامدهای آن برای توسعه حرفه‌ای معلمان فرضیه‌هایی برای آزمون هستند، نه استانداردها.

The concept of inclusive education has gradually gained a prominent place in international and national education policies, especially in the context of equal and quality education for learners with disabilities and those with special educational needs (SEN). There is still some variation between policy and practice in education, although there have been significant advances on the policy front. Contrastive analyses are carried out in the context of inclusive education policies in India, Japan and Finland. This review sought to analyse inclusive education policy and legislation of India, Japan, and Finland, and the inclusiveness of their education systems in terms of the same set of analytical dimensions, while also aiming to capture the implementation challenges and lessons learnt that could be transferable to support the implementation of inclusive education in other national contexts. A qualitative comparative policy review was carried out based on peer-reviewed research and the official national and international policy documents. Relevant literature from the past decade (primarily 2024-2026) was synthesised, as well as existing international policy frameworks and legislation. The evidence was analysed in terms of ten dimensions: policy framework, governance, teacher training, curriculum, funding, infrastructure, assistive technology, assessment, social attitudes and education outcomes. The analysis was orientated towards similarities and differences, implementation patterns and convergences between the three countries. This review found that there is a common framework for inclusive education policy and legislation across the three countries, with some distinct differences. All three countries have made greater efforts to promote inclusive education, albeit differences in institutional capacity, governance, resources, teacher preparation, and social context still influence the implementation of inclusive education. Finland’s overall coherence, where inclusion was integrated into the general policy of educational equity and backed by a decentralised governance system, professionally autonomous teachers, flexibility in curricula, coordinated resources and learner-centred support, was strongest. Japan made significant strides by building on the progress made towards improved coordination between mainstream and specialist provision, but further work is needed to increase full mainstream participation and ensure consistency of practice at a local level. The country has a good range of legislation and policy in place, but outcomes remain limited due to regional differences, inadequate teacher preparation, limited resources, lack of infrastructure, and lack of consistency in implementation. In all three systems, the link between policy and professional capacity, institutional coordination and equitable resource provision were identified as important factors for effective inclusion. Laws alone are not enough to implement inclusive education. For sustainable progress, institutional development must be ongoing, teachers need to be prepared, learning environments need to be flexible, governance needs to work across levels, resources need to be shared fairly and social and educational conditions need to be taken into account. The comparative results indicate that it is necessary to take into account the practices of other countries and not simply replicate them, and that Finland has specific lessons to offer in terms of creating a coherent system, while Japan and India have other experiences and barriers to overcome in order to achieve a more inclusive system.

مفهوم آموزش فراگیر به تدریج جایگاهی برجسته در سیاست‌های آموزشی بین‌المللی و ملی، به ویژه در زمینه آموزش برابر و با کیفیت برای یادگیرندگان دارای معلولیت و افرادی با نیازهای ویژه آموزشی (SEN) یافته است. با وجود پیشرفت‌های قابل توجه در حوزه سیاست‌گذاری، همچنان تفاوت‌هایی میان سیاست و عمل در آموزش وجود دارد. تحلیل‌های تطبیقی در زمینه سیاست‌های آموزش فراگیر در هند، ژاپن و فنلاند انجام شده است. این مرور با هدف تحلیل سیاست‌ها و قوانین آموزش فراگیر در هند، ژاپن و فنلاند و میزان فراگیری نظام‌های آموزشی آن‌ها بر اساس مجموعه‌ای یکسان از ابعاد تحلیلی، همچنین شناسایی چالش‌های اجرایی و درس‌های آموخته‌شده که می‌تواند برای حمایت از اجرای آموزش فراگیر در سایر زمینه‌های ملی قابل انتقال باشد، صورت گرفته است. یک مرور تطبیقی کیفی سیاستی بر اساس پژوهش‌های داوری‌شده و اسناد رسمی سیاستی ملی و بین‌المللی انجام شد. ادبیات مرتبط دهه گذشته (عمدتاً ۲۰۲۴-۲۰۲۶) و همچنین چارچوب‌ها و قوانین سیاستی بین‌المللی موجود، تلفیق گردید. شواهد بر اساس ده بُعد شامل: چارچوب سیاستی، حکمرانی، آموزش معلمان، برنامه درسی، تأمین مالی، زیرساخت، فناوری‌های کمکی، ارزیابی، نگرش‌های اجتماعی و پیامدهای آموزشی تحلیل شد. تحلیل بر شباهت‌ها و تفاوت‌ها، الگوهای اجرا و همگرایی‌ها میان سه کشور متمرکز بود. این مرور نشان داد که چارچوب مشترکی برای سیاست و قانون‌گذاری آموزش فراگیر در هر سه کشور وجود دارد، هرچند تفاوت‌هایی متمایز نیز مشاهده می‌شود. هر سه کشور تلاش‌های بیشتری برای ترویج آموزش فراگیر انجام داده‌اند، اما تفاوت در ظرفیت نهادی، حکمرانی، منابع، آمادگی معلمان و زمینه اجتماعی همچنان بر اجرای آموزش فراگیر تأثیرگذار است. انسجام کلی فنلاند، که در آن فراگیری در سیاست کلی برابری آموزشی ادغام شده و با نظام حکمرانی غیرمتمرکز، معلمان حرفه‌ای و مستقل، انعطاف‌پذیری در برنامه‌های درسی، منابع هماهنگ و حمایت‌های یادگیرنده‌محور پشتیبانی می‌شود، قوی‌تر بود. ژاپن با بهبود هماهنگی میان آموزش عادی و تخصصی پیشرفت‌های قابل توجهی داشته است، اما برای افزایش مشارکت کامل در آموزش عادی و تضمین یکنواختی اجرا در سطح محلی، نیاز به تلاش بیشتری دارد. این کشور دارای مجموعه مناسبی از قوانین و سیاست‌ها است، اما پیامدها به دلیل تفاوت‌های منطقه‌ای، آمادگی ناکافی معلمان، محدودیت منابع، کمبود زیرساخت و نبود یکنواختی در اجرا، محدود باقی مانده است. در هر سه نظام، ارتباط میان سیاست و ظرفیت حرفه‌ای، هماهنگی نهادی و تأمین منابع عادلانه به عنوان عوامل مهم برای فراگیری مؤثر شناسایی شد. قوانین به تنهایی برای اجرای آموزش فراگیر کافی نیستند. برای پیشرفت پایدار، توسعه نهادی باید مستمر باشد، معلمان باید آماده شوند، محیط‌های یادگیری باید انعطاف‌پذیر باشند، حکمرانی باید در سطوح مختلف عمل کند، منابع باید به طور عادلانه توزیع شوند و شرایط اجتماعی و آموزشی باید مد نظر قرار گیرد. نتایج تطبیقی نشان می‌دهد که لازم است به جای تکرار صرف، به تجارب سایر کشورها توجه شود و فنلاند در زمینه ایجاد نظامی منسجم درس‌های ویژه‌ای ارائه می‌دهد، در حالی که ژاپن و هند با تجارب و موانع دیگری برای دستیابی به نظامی فراگیرتر روبه‌رو هستند.

Teacher education and professional development (PD) are central institutional mechanisms for strengthening instructional quality, yet their relevance may differ for teachers working within versus outside their formal fields of preparation. Using questionnaire data from 1,324 mathematics, science, and technology teachers participating in the Programme for International Student Assessment (PISA) 2022, this study examines associations between teacher preparation, PD, employment conditions, and instructional practices designed to foster critical thinking, problem solving, knowledge transfer, and self-regulated learning. Results indicate that pedagogically oriented PD, particularly learning focused on curriculum and classroom practice, is positively associated with greater use of higher-order instructional practices among both in-field and out-of-field teachers. Among out-of-field teachers, advanced academic qualifications are additionally associated with greater emphasis on higher-order instructional practices, challenging assumptions that teaching outside one’s field of preparation necessarily constrains instructional quality. Differences by contract status further suggest that employment conditions afford opportunities to enact these practices. Collectively, the findings extend research on out-of-field teaching by demonstrating that teacher learning opportunities and organizational conditions matter more for instructional practice than field alignment alone. The study offers policy-relevant evidence for designing teacher education, PD, and employment supports for increasingly diverse STEM teaching workforces.

آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای (PD) از مکانیزم‌های نهادی اصلی برای تقویت کیفیت تدریس به‌شمار می‌روند، اما اهمیت آن‌ها ممکن است برای معلمانی که در حوزه تخصصی خود یا خارج از آن فعالیت می‌کنند، متفاوت باشد. این پژوهش با استفاده از داده‌های پرسشنامه‌ای ۱۳۲۴ معلم ریاضی، علوم و فناوری که در برنامه ارزیابی بین‌المللی دانش‌آموزان (PISA) 2022 شرکت کرده‌اند، به بررسی ارتباط بین آمادگی معلمان، توسعه حرفه‌ای، شرایط استخدامی و شیوه‌های تدریس طراحی‌شده برای تقویت تفکر انتقادی، حل مسئله، انتقال دانش و یادگیری خودتنظیمی می‌پردازد. نتایج نشان می‌دهد که توسعه حرفه‌ای با رویکرد آموزشی، به‌ویژه یادگیری متمرکز بر برنامه درسی و عمل کلاسی، با استفاده بیشتر از شیوه‌های تدریس سطح‌بالا در میان معلمان درون‌حوزه و برون‌حوزه ارتباط مثبت دارد. در میان معلمان برون‌حوزه، مدارک تحصیلی پیشرفته نیز با تأکید بیشتر بر شیوه‌های تدریس سطح‌بالا همراه است و این امر فرضیات مربوط به اینکه تدریس خارج از حوزه تخصصی لزوماً کیفیت تدریس را محدود می‌کند، به چالش می‌کشد. تفاوت‌ها بر اساس وضعیت قرارداد استخدامی نیز نشان می‌دهد که شرایط شغلی فرصت‌هایی برای اجرای این شیوه‌ها فراهم می‌کند. در مجموع، یافته‌ها پژوهش‌ها درباره تدریس برون‌حوزه را گسترش داده و نشان می‌دهد که فرصت‌های یادگیری معلمان و شرایط سازمانی برای شیوه تدریس اهمیت بیشتری نسبت به هم‌راستایی حوزه تخصصی دارند. این مطالعه شواهد سیاست‌محور برای طراحی آموزش معلمان، توسعه حرفه‌ای و حمایت‌های استخدامی برای نیروی کار متنوع‌تر معلمان STEM ارائه می‌دهد.

This study responds to limited empirical research on the relationship between inclusive education, Education for Sustainable Development (ESD) and teacher education in southern Africa. While these educational agendas are somehow linked in policy discourse, there remains little evidence showing how teacher educators can integrate inclusivity and sustainability in practice. This study explored how teacher educators in Malawi, Tanzania and Eswatini mainstreamed inclusive education through UNESCO's Sustainability Starts with Teachers (SST) programme and its ESD Change Projects. Guided by Bronfenbrenner's bioecological systems theory and Vygotsky's sociocultural theory, the research adopted a qualitative formative interventionist approach using a nested case study design. The findings revealed that teacher educators developed inclusive pedagogical proficiency through collaborative and contextually grounded Change Projects that addressed contradictions between inclusivity, sustainability and teacher education practice. This study found that pedagogical proficiency was strengthened through engaged practice, collaborative reflection and institutional learning processes. Drawing from these findings, this article advances the Sustainable Inclusive Pedagogical Proficiency Process (SIP3) model as a contextually grounded southern African contribution for understanding and operationalising inclusive pedagogical proficiency in teacher education. The SIP3 model is a practice-research and professional development framework for strengthening inclusive and sustainable teacher education practices.

این مطالعه در پاسخ به کمبود پژوهش‌های تجربی درباره رابطه بین آموزش فراگیر، آموزش برای توسعه پایدار (ESD) و تربیت معلم در جنوب آفریقا انجام شده است. اگرچه این دستورکارهای آموزشی تا حدی در گفتمان سیاست‌گذاری به هم مرتبط هستند، اما شواهد اندکی وجود دارد که نشان دهد مدرسان معلمان چگونه می‌توانند فراگیری و پایداری را در عمل ادغام کنند. این پژوهش بررسی کرد که چگونه مدرسان معلمان در کشورهای مالاوی، تانزانیا و اسواتینی آموزش فراگیر را از طریق برنامه «پایداری از معلمان آغاز می‌شود» (SST) یونسکو و پروژه‌های تغییر مرتبط با آموزش برای توسعه پایدار، به جریان اصلی تبدیل کردند. این پژوهش با راهنمایی نظریه سامانه‌های زیستی-بوم‌شناختی برونفنبرنر و نظریه جامعه‌فرهنگی ویگوتسکی، رویکرد کیفی مداخله‌ای-تکوینی را با استفاده از طرح مطالعه موردی تو در تو اتخاذ کرد. یافته‌ها نشان داد که مدرسان معلمان از طریق پروژه‌های تغییر مشارکتی و مبتنی بر زمینه که به تناقضات میان فراگیری، پایداری و عمل تربیت معلم می‌پرداختند، مهارت پداگوژیک فراگیر را توسعه دادند. این مطالعه دریافت که مهارت پداگوژیک از طریق عمل مشارکتی، بازتاب جمعی و فرایندهای یادگیری نهادی تقویت می‌شود. بر اساس این یافته‌ها، این مقاله الگوی فرایند مهارت‌آموزی پداگوژیک فراگیر پایدار (SIP3) را به عنوان یک مشارکت مبتنی بر زمینه از جنوب آفریقا برای فهم و عملیاتی‌سازی مهارت پداگوژیک فراگیر در تربیت معلم مطرح می‌کند. الگوی SIP3 یک چارچوب پژوهش-عمل و توسعه حرفه‌ای برای تقویت شیوه‌های تربیت معلم فراگیر و پایدار است.

Background Students’ academic performance in public secondary schools remains a major education policy concern in Uganda, particularly in districts where schools face shortages of learning resources and challenges that affect teachers’ capacity to support learning. This policy brief examines teachers’ commitment and the availability of learning resources as predictors of students’ academic performance in public secondary schools in Kasese District, Uganda. Policy and implications The brief draws on evidence from a convergent parallel mixed-methods study conducted in eight public secondary schools involving head teachers, teachers and Senior Four students. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics and regression analysis, while qualitative evidence was obtained through head-teacher interviews and student focus group discussions. The combined regression model was statistically significant and explained 28.6% of the variation in students’ academic performance (R = .535, R 2 = .286, adjusted R 2 = .235, F = 5.519, p = .001). School leadership was the strongest positive independent predictor (β = .519, p = .002), while learning resources also showed a significant positive contribution (β = .385, p < .001). Work environment and job satisfaction showed positive bivariate relationships with academic performance but were not independently significant in the combined model. Professional training had a significant negative coefficient in the combined model (β = −.322, p = .043), which should not be interpreted as evidence that teacher training is harmful; rather, it suggests possible contextual, overlap or quality-related effects requiring further investigation. Recommendations Education authorities should strengthen instructional school leadership, improve the availability and equitable distribution of learning resources, and redesign professional development towards practical, continuous, and curriculum-relevant support. Schools should also strengthen teacher support systems and use school-level evidence to identify and address barriers to learning. Conclusions Improving academic performance in Kasese requires an integrated approach that combines effective leadership, adequate learning resources and meaningful teacher support rather than relying on teacher commitment alone.

زمینه: عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه دولتی همچنان یکی از دغدغه‌های اصلی سیاست‌گذاری آموزشی در اوگاندا است، به‌ویژه در مناطقی که مدارس با کمبود منابع یادگیری و چالش‌هایی مواجه هستند که ظرفیت معلمان برای حمایت از یادگیری را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این سیاست‌نامه به بررسی تعهد معلمان و دسترسی به منابع یادگیری به‌عنوان پیش‌بین‌های عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه دولتی منطقه Kasese، اوگاندا می‌پردازد. سیاست و پیامدها: این سیاست‌نامه مبتنی بر شواهد حاصل از یک مطالعه آمیخته همگرا و موازی است که در هشت مدرسه متوسطه دولتی با مشارکت مدیران، معلمان و دانش‌آموزان پایه چهارم متوسطه انجام شده است. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون تحلیل شدند و شواهد کیفی نیز از طریق مصاحبه با مدیران و بحث‌های گروهی متمرکز با دانش‌آموزان به‌دست آمد. مدل رگرسیون ترکیبی از لحاظ آماری معنادار بود و ۲۸/۶٪ از واریانس عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان را تبیین کرد (R = .535، R 2 = .286، adjusted R 2 = .235، F = 5.519، p = .001). رهبری مدرسه قوی‌ترین پیش‌بین مثبت مستقل بود (β = .519، p = .002)، در حالی که منابع یادگیری نیز سهم مثبت معناداری نشان دادند (β = .385، p < .001). محیط کار و رضایت شغلی معلمان رابطه دوجمله‌ای مثبتی با عملکرد تحصیلی داشتند اما در مدل ترکیبی به‌طور مستقل معنادار نبودند. آموزش حرفه‌ای در مدل ترکیبی دارای ضریب منفی معنادار بود (β = −.322، p = .043) که نباید به‌عنوان شواهدی مبنی بر مضر بودن آموزش معلمان تفسیر شود؛ بلکه بیانگر اثرات احتمالی زمینه‌ای، همپوشانی یا کیفیت است که نیازمند بررسی بیشتر می‌باشد. توصیه‌ها: مقامات آموزشی باید رهبری آموزشی مدارس را تقویت کنند، دسترسی و توزیع عادلانه منابع یادگیری را بهبود بخشند و توسعه حرفه‌ای معلمان را به سمت حمایت عملی، مستمر و مرتبط با برنامه درسی بازطراحی نمایند. مدارس همچنین باید نظام‌های حمایت از معلمان را تقویت کرده و با استفاده از شواهد سطح مدرسه، موانع یادگیری را شناسایی و رفع کنند. نتیجه‌گیری: بهبود عملکرد تحصیلی در Kasese نیازمند رویکردی یکپارچه است که رهبری مؤثر، منابع یادگیری کافی و حمایت معنادار از معلمان را در کنار هم قرار دهد و اتکای صرف به تعهد معلمان کافی نیست.

This study examines the management of the Teacher Competency Improvement Program at UPT SMA Negeri 10 Jeneponto, describing the processes of planning, organizing, implementing, and supervising/evaluating, as well as identifying the supporting and inhibiting factors in its implementation. This study employed a qualitative approach with a descriptive research design. The research informants consisted of the principal and teachers. Data were collected through observation, interviews, and documentation. Data analysis techniques included data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results showed that the management of the Teacher Competency Improvement Program at UPT SMA Negeri 10 Jeneponto was carried out through the four management functions proposed by George R. Terry, namely planning, organizing, implementing, and supervising/evaluating. Planning was conducted by identifying teachers' competency needs based on learning conditions, supervision results, and professional development needs, adjusted to the school's programs and available resources. Organizing was carried out through assigning teachers according to their areas of expertise, coordination, teacher involvement, and facilitation of participation in professional development programs. Implementation was conducted through the Teacher Professional Education Program (PPG), Subject Teachers' Working Groups (MGMP), training, workshops, and the utilization of digital technology, which resulted in positive changes in teaching practices, such as the use of more varied teaching methods and media and improved classroom management. Supervision/evaluation was conducted through academic supervision, Teacher Performance Assessment (PKG), classroom observation, and evaluation of teachers' competency development as a basis for mentoring and further program development. Supporting factors included support from the school and the Education Office, teacher participation, and the involvement of MGMP, while inhibiting factors included limited budgets and inadequate facilities and infrastructure, particularly technological devices, internet access, and training facilities. To address these challenges, the school implemented priority-setting and optimized the available resources. Thus, the management of the program has been implemented systematically and continuously, although it has not yet been fully optimal due to resource limitations.

این پژوهش به بررسی مدیریت برنامه ارتقاء شایستگی معلمان در UPT SMA Negeri 10 Jeneponto می‌پردازد و فرآیندهای برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت/ارزشیابی را توصیف می‌کند و همچنین عوامل حمایتی و بازدارنده در اجرای آن را شناسایی می‌نماید. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیر مدرسه و معلمان بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شدند. تکنیک‌های تحلیل داده شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری بود و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین شد. نتایج نشان داد که مدیریت برنامه ارتقاء شایستگی معلمان در UPT SMA Negeri 10 Jeneponto از طریق چهار وظیفه مدیریتی پیشنهادی George R. Terry، یعنی برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت/ارزشیابی انجام می‌شود. برنامه‌ریزی با شناسایی نیازهای شایستگی معلمان بر اساس شرایط یادگیری، نتایج نظارت و نیازهای توسعه حرفه‌ای، متناسب با برنامه‌های مدرسه و منابع موجود صورت گرفت. سازماندهی از طریق تخصیص معلمان بر اساس حوزه تخصصی، هماهنگی، مشارکت معلمان و تسهیل حضور در برنامه‌های توسعه حرفه‌ای انجام شد. اجرا از طریق برنامه آموزش حرفه‌ای معلمان (PPG)، گروه‌های کاری معلمان موضوعی (MGMP)، آموزش، کارگاه‌ها و بهره‌گیری از فناوری دیجیتال انجام شد که منجر به تغییرات مثبت در شیوه‌های تدریس، مانند استفاده از روش‌ها و رسانه‌های متنوع‌تر و بهبود مدیریت کلاس گردید. نظارت/ارزشیابی از طریق نظارت آموزشی، ارزیابی عملکرد معلمان (PKG)، مشاهده کلاس و ارزیابی توسعه شایستگی معلمان به عنوان مبنایی برای مشاوره و توسعه بیشتر برنامه انجام شد. عوامل حمایتی شامل حمایت مدرسه و اداره آموزش، مشارکت معلمان و مشارکت MGMP بود، در حالی که عوامل بازدارنده شامل محدودیت بودجه و ناکافی بودن امکانات و زیرساخت‌ها، به ویژه تجهیزات فناوری، دسترسی به اینترنت و امکانات آموزشی بود. برای مقابله با این چالش‌ها، مدرسه اولویت‌بندی و بهینه‌سازی منابع موجود را اجرا کرد. بنابراین، مدیریت برنامه به صورت نظام‌مند و مستمر اجرا شده است، هرچند به دلیل محدودیت منابع هنوز به طور کامل بهینه نشده است.

This article examines the theoretical and practical foundations for developing reflective and methodological competence in English language teacher education. Reflective competence is interpreted as the teacher’s capacity to analyse pedagogical decisions, classroom processes, learner responses, and learning outcomes on the basis of evidence and to use this analysis for subsequent improvement. Methodological competence encompasses professional knowledge and skills related to setting learning objectives, lesson design, selecting and adapting methods and materials, organizing assessment and feedback, and making context-sensitive pedagogical decisions. Drawing on the work of Dewey, Schön, Shulman, Borg, Korthagen and Vasalos, Richards and Farrell, Larrivee, Burns, and Farrell, the article conceptualizes reflection as a professional mechanism that strengthens methodological reasoning. Practical strategies discussed include reflective journals, post-lesson analysis, peer observation, microteaching, video-based reflection, critical incident analysis, portfolios, and action research. These practices help teachers move beyond descriptive accounts of what happened toward analytical and critical consideration of why particular methodological choices were made, how they influenced learners, and what should be changed in future teaching. The article argues that systematic reflection connects theory and practice, supports evidence-informed decision-making, and transforms methodological competence from a static body of knowledge into a continuously developing professional capacity.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و عملی توسعه شایستگی تأملی و روش‌شناختی در تربیت معلمان زبان انگلیسی می‌پردازد. شایستگی تأملی به عنوان توانایی معلم در تحلیل تصمیمات آموزشی، فرایندهای کلاسی، واکنش‌های یادگیرندگان و نتایج یادگیری بر اساس شواهد و به‌کارگیری این تحلیل برای بهبودهای بعدی تفسیر می‌شود. شایستگی روش‌شناختی شامل دانش و مهارت‌های حرفه‌ای مرتبط با تعیین اهداف یادگیری، طراحی درس، انتخاب و تطبیق روش‌ها و مواد آموزشی، سازمان‌دهی ارزشیابی و بازخورد، و اتخاذ تصمیمات آموزشی حساس به زمینه است. با بهره‌گیری از آثار Dewey، Schön، Shulman، Borg، Korthagen و Vasalos، Richards و Farrell، Larrivee، Burns و Farrell، مقاله بازتاب را به عنوان سازوکاری حرفه‌ای که استدلال روش‌شناختی را تقویت می‌کند، مفهوم‌سازی می‌کند. راهبردهای عملی مورد بحث شامل ژورنال‌های تأملی، تحلیل پس از درس، مشاهده همتا، ریزآموزی، بازتاب مبتنی بر ویدئو، تحلیل رویدادهای بحرانی، پورتفولیو و پژوهش عملی است. این شیوه‌ها به معلمان کمک می‌کند تا فراتر از توصیف صرف آنچه رخ داده است، به تحلیل و بررسی انتقادی چرایی انتخاب‌های روش‌شناختی خاص، چگونگی تأثیر آن‌ها بر یادگیرندگان و آنچه باید در آموزش آینده تغییر کند، بپردازند. مقاله استدلال می‌کند که تأمل نظام‌مند، پیونددهنده نظریه و عمل است، از تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد حمایت می‌کند و شایستگی روش‌شناختی را از یک مجموعه دانش ایستا به ظرفیتی حرفه‌ای و در حال توسعه مبدل می‌سازد.

This study investigates how university teachers in Morocco understand and implement pedagogical innovation within a higher education system undergoing continuous reform. Although innovation is widely promoted in national strategies, its translation into everyday teaching remains uneven. A qualitative approach was adopted to explore teachers’ experiences, using semi-structured interviews with fifteen faculty members from eight public universities. The analysis followed Braun and Clarke’s thematic method and was complemented by document review. Findings show that innovation is often perceived through the lens of digital technology rather than through deeper instructional redesign. Professional development appears fragmented, dominated by short technical workshops that seldom provide sustained pedagogical guidance. Teachers express motivation to improve their practices, yet institutional constraints limited recognition, insufficient infrastructure, and traditional academic cultures significantly restrict their capacity to innovate. Comparing this context with the Quebec model highlights how structured development pathways, collaborative cultures, and governance mechanisms create more favorable environments for pedagogical transformation. The study contributes to current debates by positioning innovation as both an individual and systemic process. It emphasizes that sustainable change requires coherent institutional ecosystems where training, support, and recognition reinforce teachers’ efforts. The results also offer practical insights for policymakers seeking to align digital transformation with pedagogical objectives.

این مطالعه به بررسی نحوه درک و اجرای نوآوری آموزشی توسط اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های مراکش در نظام آموزش عالی که به طور مستمر در حال اصلاح است، می‌پردازد. اگرچه نوآوری در راهبردهای ملی به طور گسترده ترویج می‌شود، اما ترجمه آن به تدریس روزمره همچنان نامتوازن باقی مانده است. رویکردی کیفی برای بررسی تجارب اساتید اتخاذ شد و از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پانزده عضو هیئت علمی از هشت دانشگاه دولتی داده‌ها گردآوری گردید. تحلیل داده‌ها بر اساس روش تماتیک Braun و Clarke انجام شد و با مرور اسناد تکمیل گردید. یافته‌ها نشان می‌دهد که نوآوری اغلب از منظر فناوری دیجیتال درک می‌شود تا بازطراحی عمیق‌تر آموزشی. توسعه حرفه‌ای به صورت پراکنده و عمدتاً در قالب کارگاه‌های فنی کوتاه‌مدت است که به ندرت راهنمایی آموزشی پایدار ارائه می‌دهند. اساتید انگیزه بهبود عملکرد خود را ابراز می‌کنند، اما محدودیت‌های نهادی، فقدان شناسایی کافی، زیرساخت ناکافی و فرهنگ‌های سنتی دانشگاهی به طور قابل توجهی ظرفیت آنان برای نوآوری را محدود می‌کند. مقایسه این زمینه با مدل کبک نشان می‌دهد که مسیرهای توسعه ساختاریافته، فرهنگ‌های همکاری‌محور و سازوکارهای حکمرانی محیط‌های مساعدتری برای تحول آموزشی فراهم می‌آورند. این مطالعه با قرار دادن نوآوری به عنوان فرایندی فردی و نظام‌مند، به مباحث جاری کمک می‌کند و تأکید دارد که تغییر پایدار نیازمند اکوسیستم‌های نهادی منسجم است که در آن آموزش، حمایت و شناسایی، تلاش‌های اساتید را تقویت می‌کند. نتایج همچنین بینش‌های عملی برای سیاست‌گذاران جهت همسویی تحول دیجیتال با اهداف آموزشی ارائه می‌دهد.

This study aims to evaluate teacher performance at SD Inpres 21 Ambon using the CIPP Evaluation Model (Context, Input, Process, Product) developed by Stufflebeam. An evaluative approach with mixed methods was employed. The research subjects comprised 14 teachers, 1 principal, 2 curriculum coordinators, and 90 students selected purposively. Data were collected through questionnaires, in-depth interviews, observations, and documentation. The results indicate that: (1) the context dimension is in the good category (80.1%), reflected by alignment between the school vision-mission and teacher development programs; (2) the input dimension is in the sufficient category (63.8%), showing that most teachers meet academic qualification standards, yet instructional support facilities remain limited; (3) the process dimension is in the good category (75.6%), indicating systematic instructional delivery despite variation in methods and media; and (4) the product dimension is in the good category (78.2%), as evidenced by adequate student learning outcomes and stakeholder satisfaction. Overall, teacher performance falls in the good category (74.4%), yet improvement is still needed particularly in the input dimension.

هدف این پژوهش ارزیابی عملکرد معلمان در دبستان اینپرس ۲۱ آمبون با استفاده از مدل ارزیابی CIPP (زمینه، ورودی، فرایند، محصول) توسعه‌یافته توسط Stufflebeam است. رویکرد ارزیابانه با روش‌های ترکیبی به کار گرفته شده است. جامعه پژوهش شامل ۱۴ معلم، ۱ مدیر، ۲ هماهنگ‌کننده برنامه درسی و ۹۰ دانش‌آموز است که به صورت هدفمند انتخاب شده‌اند. داده‌ها از طریق پرسشنامه، مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و مستندسازی گردآوری شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد: (۱) بُعد زمینه در دسته خوب (۸۰/۱٪) قرار دارد که با همسویی بین چشم‌انداز و مأموریت مدرسه و برنامه‌های توسعه معلمان منعکس می‌شود؛ (۲) بُعد ورودی در دسته کافی (۶۳/۸٪) قرار دارد و نشان می‌دهد که اکثر معلمان دارای استانداردهای صلاحیت علمی هستند، اما امکانات پشتیبانی آموزشی همچنان محدود است؛ (۳) بُعد فرایند در دسته خوب (۷۵/۶٪) قرار دارد و بیانگر ارائه نظام‌مند آموزش با وجود تنوع در روش‌ها و رسانه‌ها است؛ و (۴) بُعد محصول در دسته خوب (۷۸/۲٪) قرار دارد که با نتایج یادگیری مناسب دانش‌آموزان و رضایت ذینفعان مشهود است. به طور کلی، عملکرد معلمان در دسته خوب (۷۴/۴٪) قرار می‌گیرد، هرچند بهبود به ویژه در بُعد ورودی همچنان مورد نیاز است.

The study determined the effect of edutainment on pre-service teachers’ higher-order thinking skills and scientific literacy in Genetics in North-Central, Nigeria. The study employed a non-randomized, non-equivalent, control group quasi-experimental design. The study aimed to determine the effect of edutainment on higher-order thinking skills and scientific literacy, and their interaction among male and female pre-service Biology teachers in Colleges of Education in North-Central Nigeria. The sample size of the study was 372 level III Colleges of Education pre-service teachers selected using multi-stage sampling techniques. Three validated research instruments comprising of treatment Instrument (Edutainment Package) and test instrument (Biology higher-order thinking ability test and Biology scientific literacy ability test) were used for data collection. The reliability of the instruments was established. The ANCOVA result revealed a significant difference (F(1,324) = 343.615, p = 0.000) in the scientific literacy skills of College of education pre-service Biology teachers taught using edutainment and those taught using conventional strategy and a significant difference (F(1,324) = 268.443, p = 0.000) in the higher-order thinking of College of Education pre-service Biology teachers taught using edutainment and those taught using conventional strategy. Also, the ANCOVA result revealed no significant difference (F(1,193) = 2.898, p = 0.090) in the scientific literacy skills of male and female College of Education pre-service Biology teachers taught using edutainment and no significant difference (F(1,193) = 0.121, p = 0.728) in the higher-order thinking of male and female College of Education pre-service Biology teachers taught using edutainment. The study concludes that Edutainment is an effective strategy for enhancing higher-order thinking skills and scientific literacy among pre-service Biology teachers. The study recommended among others that Edutainment should be used to augment teaching and learning of Biology in Colleges of Education.

این پژوهش تأثیر آموزش سرگرم‌کننده را بر مهارت‌های تفکر سطوح بالاتر و سواد علمی معلمان پیش‌خدمت در ژنتیک در منطقه شمال‌مرکزی نیجریه بررسی کرد. این پژوهش از طرح شبه‌آزمایشی گروه کنترل غیرتصادفی و غیرمعادل استفاده نمود. هدف پژوهش تعیین تأثیر آموزش سرگرم‌کننده بر مهارت‌های تفکر سطوح بالاتر و سواد علمی و همچنین تعامل آن‌ها در میان معلمان پیش‌خدمت زیست‌شناسی زن و مرد در دانشکده‌های تربیت معلم منطقه شمال‌مرکزی نیجریه بود. حجم نمونه پژوهش ۳۷۲ نفر از معلمان پیش‌خدمت سطح سوم دانشکده‌های تربیت معلم بود که با استفاده از روش‌های نمونه‌گیری چندمرحله‌ای انتخاب شدند. سه ابزار پژوهشی معتبر شامل ابزار مداخله (بسته آموزش سرگرم‌کننده) و ابزار آزمون (آزمون توانایی تفکر سطوح بالاتر زیست‌شناسی و آزمون توانایی سواد علمی زیست‌شناسی) برای گردآوری داده‌ها به کار رفت. پایایی ابزارها تأیید شد. نتایج ANCOVA تفاوت معناداری (F(1,324) = 343.615, p = 0.000) در مهارت‌های سواد علمی معلمان پیش‌خدمت زیست‌شناسی دانشکده تربیت معلم که با آموزش سرگرم‌کننده آموزش دیدند و کسانی که با روش سنتی آموزش دیدند نشان داد و همچنین تفاوت معناداری (F(1,324) = 268.443, p = 0.000) در تفکر سطوح بالاتر این دو گروه مشاهده شد. همچنین، نتایج ANCOVA نشان داد که تفاوت معناداری (F(1,193) = 2.898, p = 0.090) در مهارت‌های سواد علمی معلمان پیش‌خدمت زیست‌شناسی زن و مرد دانشکده تربیت معلم که با آموزش سرگرم‌کننده آموزش دیدند وجود ندارد و همچنین تفاوت معناداری (F(1,193) = 0.121, p = 0.728) در تفکر سطوح بالاتر این دو گروه مشاهده نشد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که آموزش سرگرم‌کننده راهبرد مؤثری برای ارتقای مهارت‌های تفکر سطوح بالاتر و سواد علمی در میان معلمان پیش‌خدمت زیست‌شناسی است. پژوهش توصیه می‌کند که آموزش سرگرم‌کننده برای تقویت آموزش و یادگیری زیست‌شناسی در دانشکده‌های تربیت معلم به کار گرفته شود.

Introduction Reflection constitutes a central component of the knowledge base of the teaching profession; however, in practice it may become routinized and have limited significance for professional learning. Within teacher education, supervision increasingly takes place in digital contexts, raising questions about the conditions required for such supervision to support reflection. In this study, we examine which conditions student teachers describe as significant for reflective processes in digital supervision. Methods The study is based on six focus group interviews with a total of 36 student teachers. The data were analyzed using reflexive thematic analysis. The design gives access to how student teachers perceive these conditions, not to reflection as it unfolded in individual supervision sessions. The theoretical framework draws on e-mentoring as an analytical perspective for understanding how relational, communicative, and technological conditions interact in technology-mediated supervision. Results Our analysis identified three main themes: structured and technology-supported reflection; relationships, dialogue, and perceived presence; and structural conditions, competence, and enactment. Student teachers described digital supervision as supporting reflection when it is clearly structured, grounded in concrete experiences, and supported by tools that make students' thinking visible and elaborated over time. The possibility of storing and revisiting feedback was experienced as particularly important for sustained reflective development. Relational conditions were also described as consequential, as accessibility, responsiveness, and personalized feedback may strengthen trust and participation, while limited access to non-verbal cues and disrupted conversational flow may constrain reflective processes. Technological and organizational conditions were described as further shaping supervision, with flexibility and accessibility perceived as beneficial, whereas technical challenges, unclear expectations, and varying levels of digital competence may reduce the potential for reflection. Discussion Drawing on student teachers' reported experiences, we argue that the conditions for reflection in digital supervision emerge through the interplay of pedagogical, relational, technological, and organizational factors, and depend on more than technological access alone.

مقدمه: تأمل یکی از اجزای مرکزی بنیان دانشی حرفه معلمی به‌شمار می‌رود؛ با این حال، در عمل ممکن است به امری عادی و کم‌اهمیت برای یادگیری حرفه‌ای تبدیل شود. در آموزش معلمان، نظارت به‌طور فزاینده‌ای در بسترهای دیجیتال صورت می‌گیرد که این امر پرسش‌هایی را درباره شرایط لازم برای حمایت از تأمل در چنین نظارتی مطرح می‌کند. در این پژوهش، شرایطی که دانشجومعلمان به‌عنوان عوامل مهم برای فرایندهای تأملی در نظارت دیجیتال توصیف می‌کنند، مورد بررسی قرار گرفته است. روش‌ها: این مطالعه مبتنی بر شش مصاحبه گروهی متمرکز با مجموعاً ۳۶ دانشجومعلم است. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. این طراحی امکان دسترسی به ادراک دانشجومعلمان از این شرایط را فراهم می‌کند، نه خود فرایند تأمل همان‌گونه که در جلسات نظارت فردی رخ داده است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای e-mentoring به‌عنوان یک دیدگاه تحلیلی برای فهم چگونگی تعامل شرایط ارتباطی، تعاملی و فناورانه در نظارت مبتنی بر فناوری استوار است. یافته‌ها: تحلیل ما سه تم اصلی را شناسایی کرد: تأمل ساختاریافته و پشتیبانی‌شده با فناوری؛ روابط، گفت‌وگو و حضور ادراک‌شده؛ و شرایط ساختاری، شایستگی و اجرا. دانشجومعلمان نظارت دیجیتال را زمانی پشتیبان تأمل می‌دانستند که ساختاریافته، مبتنی بر تجارب عینی و با ابزارهایی همراه باشد که تفکر دانشجویان را قابل مشاهده و در طول زمان بسط دهد. امکان ذخیره و بازبینی بازخورد به‌عنوان عاملی بسیار مهم برای توسعه تأملی پایدار تجربه شد. شرایط ارتباطی نیز تعیین‌کننده توصیف شد، به‌گونه‌ای که دسترسی‌پذیری، پاسخگویی و بازخورد شخصی می‌تواند اعتماد و مشارکت را تقویت کند، در حالی که دسترسی محدود به نشانه‌های غیرکلامی و اختلال در جریان گفت‌وگو ممکن است فرایندهای تأملی را محدود سازد. شرایط فناورانه و سازمانی نیز به‌عنوان عوامل شکل‌دهنده نظارت توصیف شدند، به‌طوری که انعطاف‌پذیری و دسترسی‌پذیری سودمند تلقی شد، اما چالش‌های فنی، انتظارات نامشخص و سطوح متفاوت شایستگی دیجیتال می‌تواند پتانسیل تأمل را کاهش دهد. بحث: با استناد به تجارب گزارش‌شده دانشجومعلمان، استدلال می‌شود که شرایط تأمل در نظارت دیجیتال از طریق تعامل عوامل آموزشی، ارتباطی، فناورانه و سازمانی پدید می‌آید و صرفاً به دسترسی فناورانه محدود نمی‌شود.

This study investigates the role of community-based schools in enhancing access to quality education in rural Nigeria and South Africa. A descriptive survey research design was adopted for the study. The population comprised individuals actively involved with community-based schools in selected rural communities across both countries. A total sample of 300 respondents (150 from Nigeria and 150 from South Africa) was selected using a multi-stage sampling technique involving purposive, stratified, and simple random sampling methods. Data were collected using a structured instrument titled Community-Based Schools Educational Access and Quality Questionnaire (CBSEAQ). The instrument’s validity was established through expert review for content and face validity, while its reliability was confirmed through a pilot test, yielding a Cronbach’s alpha coefficient of 0.82. Trained research assistants administered the questionnaire and ensured informed consent and respondent anonymity. The researchers analysed the data using SPSS, employing descriptive statistics and inferential tests such as t-tests and chi-square tests to compare responses between countries. The findings revealed that community-based schools improve access to quality education, reduce educational disparities, and enhance school effectiveness through active community participation. However, inadequate infrastructure and weak policy implementation continue to limit access to education, while Nigeria shows greater access to education through community-based schools than South Africa because of stronger community involvement. The study recommended strengthening the implementation of community-based education policies through adequate funding, effective monitoring, and improved rural infrastructure. It also emphasises promoting community participation in school governance, continuous teacher development, regular evaluation, and enhanced collaboration between Nigeria and South Africa to share best practices and improve educational access and quality.

این مطالعه به بررسی نقش مدارس مبتنی بر جامعه در ارتقای دسترسی به آموزش با کیفیت در مناطق روستایی نیجریه و آفریقای جنوبی می‌پردازد. طرح پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی انتخاب شد. جامعه آماری شامل افرادی بود که به طور فعال با مدارس مبتنی بر جامعه در جوامع روستایی منتخب هر دو کشور همکاری داشتند. نمونه‌ای متشکل از ۳۰۰ نفر (۱۵۰ نفر از نیجریه و ۱۵۰ نفر از آفریقای جنوبی) با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای شامل نمونه‌گیری هدفمند، طبقه‌ای و تصادفی ساده انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از ابزار ساختاریافته‌ای با عنوان «پرسشنامه دسترسی و کیفیت آموزشی مدارس مبتنی بر جامعه» (CBSEAQ) جمع‌آوری گردید. روایی ابزار از طریق بازبینی خبرگان برای روایی محتوا و ظاهری تأیید شد و پایایی آن از طریق آزمون مقدماتی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۲ مورد تأیید قرار گرفت. دستیاران پژوهشی آموزش‌دیده پرسشنامه را اجرا کرده و رضایت آگاهانه و ناشناس بودن پاسخ‌دهندگان را تضمین کردند. پژوهشگران داده‌ها را با استفاده از نرم‌افزار SPSS و به‌کارگیری آمار توصیفی و آزمون‌های استنباطی مانند آزمون t و آزمون کای‌دو برای مقایسه پاسخ‌ها بین دو کشور تحلیل کردند. یافته‌ها نشان داد که مدارس مبتنی بر جامعه موجب بهبود دسترسی به آموزش با کیفیت، کاهش نابرابری‌های آموزشی و ارتقای اثربخشی مدارس از طریق مشارکت فعال جامعه می‌شوند. با این حال، زیرساخت ناکافی و ضعف در اجرای سیاست‌ها همچنان دسترسی به آموزش را محدود می‌کند و نیجریه به دلیل مشارکت قوی‌تر جامعه، دسترسی بیشتری به آموزش از طریق مدارس مبتنی بر جامعه نسبت به آفریقای جنوبی دارد. مطالعه پیشنهاد می‌کند که اجرای سیاست‌های آموزش مبتنی بر جامعه از طریق تأمین مالی کافی، نظارت مؤثر و بهبود زیرساخت‌های روستایی تقویت شود. همچنین بر ترویج مشارکت جامعه در مدیریت مدارس، توسعه مستمر معلمان، ارزیابی منظم و افزایش همکاری بین نیجریه و آفریقای جنوبی برای به‌اشتراک‌گذاری تجارب موفق و بهبود دسترسی و کیفیت آموزشی تأکید می‌کند.

Globalisation's pervasive influence has significantly transformed societal norms, particularly affecting students who are vulnerable to value erosion. Quality civic education that integrates religious values is imperative in Islamic boarding school (pesantren) contexts to preserve positive character development. This qualitative case study examines the integration of Islamic values in Civic Education at MTs Azzainiyah, Sukabumi, Indonesia, and proposes a five-dimensional conceptual framework that moves beyond descriptive accounts to reveal operational mechanisms of integration. Through six-month fieldwork involving semi-structured interviews with 24 participants, 24 classroom observations, and analysis of 42 documents, the study identifies five synergistic dimensions: (1) curriculum alignment embedding values in lesson plans and syllabi, (2) pedagogical enactment through differentiated and cooperative learning strategies, (3) textual linking connecting Pancasila principles with Qur'anic verses and hadith, (4) school culture habituation via daily Islamic-civic rituals, and (5) civic virtue projects enabling practical value application through community service. Findings show that systematic integration strengthens students' civic understanding and fosters Islamic character, with 80% of students reporting frequent, conscious connections between faith and citizenship responsibilities. However, significant challenges persist: gaps in teacher professional development, limited infrastructure and resources, variability in student knowledge, curriculum time pressures, and assessment difficulties. The study contributes an empirically derived, mechanism-based model addressing the knowledge gap in understanding how religious and civic education synthesis operates in practice. Implications include targeted teacher training programmes, integrated curriculum resource development, and policy frameworks supporting values-based education in pluralistic societies.

نفوذ گسترده جهانی‌شدن به طور قابل توجهی هنجارهای اجتماعی را دگرگون ساخته است و به ویژه دانش‌آموزانی را که در معرض فرسایش ارزشی قرار دارند، تحت تأثیر قرار داده است. آموزش تعلیمات مدنی با کیفیت که ارزش‌های دینی را در بستر مدارس شبانه‌روزی اسلامی (پسانترن) ادغام می‌کند، برای حفظ پرورش شخصیت مثبت ضروری است. این مطالعه کیفی موردی به بررسی ادغام ارزش‌های اسلامی در آموزش تعلیمات مدنی در مدرسه MTs Azzainiyah، سوکابومی، اندونزی می‌پردازد و چارچوب مفهومی پنج‌بعدی‌ای را ارائه می‌دهد که فراتر از توصیف صرف، سازوکارهای عملیاتی ادغام را آشکار می‌سازد. از طریق شش ماه کار میدانی شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۴ مشارکت‌کننده، ۲۴ مشاهده کلاسی و تحلیل ۴۲ سند، پژوهش پنج بعد هم‌افزا را شناسایی می‌کند: (۱) همسویی برنامه درسی با گنجاندن ارزش‌ها در طرح درس و سرفصل‌ها، (۲) اجرای آموزشی از طریق راهبردهای یادگیری تمایزیافته و تعاونی، (۳) پیوند متنی با اتصال اصول پنج‌گانه پانچاسیلا به آیات قرآن و احادیث، (۴) عادت‌سازی فرهنگی مدرسه از طریق مناسک روزانه اسلامی-مدنی، و (۵) پروژه‌های فضیلت مدنی که امکان کاربرد عملی ارزش‌ها را از طریق خدمت به جامعه فراهم می‌سازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام نظام‌مند، درک مدنی دانش‌آموزان را تقویت کرده و منش اسلامی را پرورش می‌دهد، به طوری که ۸۰٪ دانش‌آموزان گزارش داده‌اند که به طور مکرر و آگاهانه بین ایمان و مسئولیت‌های شهروندی ارتباط برقرار می‌کنند. با این حال، چالش‌های قابل توجهی همچنان باقی است: شکاف در توسعه حرفه‌ای معلمان، محدودیت زیرساخت و منابع، تفاوت در دانش دانش‌آموزان، فشار زمانی برنامه درسی و دشواری‌های ارزیابی. این مطالعه مدلی مبتنی بر سازوکار و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهد که به شکاف دانشی در فهم نحوه عملکرد تلفیق آموزش دینی و مدنی در عمل پاسخ می‌دهد. پیامدها شامل برنامه‌های هدفمند آموزش معلمان، توسعه منابع برنامه درسی یکپارچه و چارچوب‌های سیاستی حمایت‌کننده از آموزش مبتنی بر ارزش‌ها در جوامع کثرت‌گرا است.

Este artigo tem como tema o ensino e a aprendizagem da letra cursiva em pesquisas brasileiras e portuguesas e parte do seguinte questionamento: quais são os distanciamentos e as aproximações acerca do processo de ensino e de aprendizagem da letra cursiva apresentados em pesquisas do Brasil e de Portugal? Nesse sentido, objetiva-se analisar, por meio de uma revisão bibliográfica realizada em diferentes bases de dados, o ensino e a aprendizagem da letra cursiva em pesquisas brasileiras e portuguesas, evidenciando os distanciamentos e as aproximações relacionados à sua importância, às dificuldades e às estratégias metodológicas no processo de alfabetização. Considerando a ligação histórica entre os dois países, defende-se que a promoção de diálogos sobreaspectos ligados à alfabetização, como a letra cursiva, pode, em ambos os cenários, enriquecer o debate e o repertório de docentes alfabetizadores. Para a análise do conteúdo das 18 pesquisas selecionadas, publicadas entre 2010 e 2023, foram delimitados três eixos: (1) as dificuldades enfrentadas por professores e estudantes, (2) a importância atribuída à letra cursiva e (3) as estratégias metodológicas utilizadas. A discussão fundamenta-se em algumas contribuições sobre a linguagem escrita de Emilia Ferreiro e Ana Teberosky, Lev Vygotsky, Magda Soares e Maria Iolanda Monteiro. Os resultados evidenciam a complementaridade entre as produções dos dois países e a possibilidade de novos estudos conjuntos entre pesquisadores brasileiros e portugueses.

این مقاله با موضوع آموزش و یادگیری خط تحریری در پژوهش‌های برزیلی و پرتغالی، از پرسش زیر آغاز می‌شود: فاصله‌ها و نزدیکی‌های فرایند آموزش و یادگیری خط تحریری که در پژوهش‌های برزیل و پرتغال ارائه شده‌اند، کدام‌اند؟ بر این اساس، هدف مقاله تحلیل آموزش و یادگیری خط تحریری در پژوهش‌های برزیلی و پرتغالی از طریق مرور نظام‌مند منابع در پایگاه‌های داده مختلف است، به‌گونه‌ای که فاصله‌ها و نزدیکی‌های مرتبط با اهمیت، دشواری‌ها و راهبردهای روش‌شناختی در فرایند سوادآموزی را برجسته می‌کند. با توجه به پیوند تاریخی میان دو کشور، استدلال می‌شود که ترویج گفت‌وگو درباره جنبه‌های مرتبط با سوادآموزی، همچون خط تحریری، می‌تواند در هر دو زمینه به غنای بحث و گسترش دانش معلمان سوادآموز کمک کند. برای تحلیل محتوای ۱۸ پژوهش منتخب که بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۳ منتشر شده‌اند، سه محور تعیین شد: (۱) دشواری‌های پیش روی معلمان و دانش‌آموزان، (۲) اهمیت قائل‌شده برای خط تحریری و (۳) راهبردهای روش‌شناختی به‌کاررفته. بحث مقاله بر پایه برخی دیدگاه‌ها درباره زبان نوشتاری از Emilia Ferreiro و Ana Teberosky، Lev Vygotsky، Magda Soares و Maria Iolanda Monteiro استوار است. نتایج نشان‌دهنده مکمل بودن تولیدات علمی دو کشور و امکان انجام پژوهش‌های مشترک جدید میان پژوهشگران برزیلی و پرتغالی است.

Character education reform in Indonesia frequently stops at normative values without addressing three forms of marginalization that persist in schools: the exclusion of students with disabilities, racial-ethnic bias, and gender stereotypes in leadership. These issues are typically examined separately in the character-education literature, leaving no integrative framework linking character formation to the capacity to lead inclusively. This study aims to synthesize evidence on how character education can cultivate inclusive leadership that addresses ableism, racial-ethnic bias, and gender stereotyping in schools. The study employed a systematic literature review design following the PRISMA 2020 reporting guideline, searching international academic databases (Scopus, ERIC, Google Scholar, DOAJ) using combinations of the keywords character education, inclusive leadership, disability inclusion, racial bias in schools, and gender stereotypes in leadership, followed by staged screening and thematic synthesis of 26 eligible sources. The results reveal three principal findings: disability-inclusive school leadership requires explicit accountability mechanisms and teacher training rather than accessibility policy alone; anti-racial-bias interventions are most effective when integrated throughout curriculum and school leadership rather than delivered as standalone programs; and gender stereotypes in educational leadership persist through structural barriers rather than through women's diminished self-efficacy. This synthesis yields an integrative “character education for inclusive leadership” model positioning integrity, accountability, and an egalitarian orientation as the connecting character virtues across the three dimensions. The study concludes that character-curriculum reform in Indonesia needs to integrate disability literacy, anti-bias awareness, and gender-equitable leadership as one coherent whole rather than as separate modules

اصلاح آموزش منش در اندونزی غالباً در سطح ارزش‌های هنجاری متوقف می‌شود و به سه شکل از به‌حاشیه‌راندگی که در مدارس تداوم دارند نمی‌پردازد: حذف دانش‌آموزان دارای معلولیت، تعصب نژادی-قومیتی و کلیشه‌های جنسیتی در رهبری. این مسائل معمولاً به طور جداگانه در ادبیات آموزش منش بررسی می‌شوند و هیچ چارچوب یکپارچه‌ای که شکل‌گیری منش را به ظرفیت رهبری فراگیر پیوند دهد، وجود ندارد. هدف این مطالعه، تلفیق شواهد درباره این است که چگونه آموزش منش می‌تواند رهبری فراگیر را که به مقابله با توان‌گرایی، تعصب نژادی-قومیتی و کلیشه‌سازی جنسیتی در مدارس می‌پردازد، پرورش دهد. این پژوهش با طراحی مرور نظام‌مند ادبیات و با پیروی از دستورالعمل گزارش‌دهی PRISMA 2020 انجام شد و پایگاه‌های داده علمی بین‌المللی (Scopus، ERIC، Google Scholar، DOAJ) با ترکیب کلیدواژه‌های آموزش منش، رهبری فراگیر، شمولیت افراد دارای معلولیت، تعصب نژادی در مدارس و کلیشه‌های جنسیتی در رهبری جست‌وجو شد و پس از غربالگری مرحله‌ای و سنتز موضوعی، ۲۶ منبع واجد شرایط انتخاب گردید. نتایج سه یافته اصلی را نشان می‌دهد: رهبری مدرسه با شمولیت افراد دارای معلولیت نیازمند سازوکارهای پاسخگویی صریح و آموزش معلمان است و سیاست دسترسی به تنهایی کافی نیست؛ مداخلات ضدتعصب نژادی زمانی بیشترین اثربخشی را دارند که در سراسر برنامه درسی و رهبری مدرسه ادغام شوند و نه به صورت برنامه‌های مستقل؛ و کلیشه‌های جنسیتی در رهبری آموزشی عمدتاً از طریق موانع ساختاری تداوم می‌یابند و نه به واسطه کاهش خودکارآمدی زنان. این سنتز، مدل یکپارچه «آموزش منش برای رهبری فراگیر» را ارائه می‌دهد که در آن صداقت، پاسخگویی و گرایش برابرطلبانه به عنوان فضایل منش پیونددهنده در سه بُعد مطرح می‌شوند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که اصلاح برنامه آموزش منش در اندونزی باید سواد معلولیت، آگاهی ضدتعصب و رهبری مبتنی بر برابری جنسیتی را به عنوان یک کل منسجم و نه به صورت ماژول‌های جداگانه ادغام کند.

This study aims to analyze the variation in the application of Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) components in the Lesson Plans prepared by junior high school teachers after participating in STEM training. This study uses a qualitative approach with document analysis methods on 39 lesson plans of science and mathematics teachers in Bangkalan Regency. The data were analyzed by identifying the presence and form of implementation of each STEM component, then grouping the lesson plans based on the number of integrated components, namely two, three, and four STEM components. The results showed that 6 lesson plans (15,4%) integrated two STEM components, namely Science and Mathematics, which generally focused on conceptual understanding and mathematical calculations, while 11 lesson plans (28,2%) integrated three STEM components with variations in combinations of Science-Technology-Mathematics (STM), Science-Engineering-Mathematics (SEM), and Technology-Engineering-Mathematics (TEM). Most of the lesson plans, namely 22 lesson plans (56,4%), have fully integrated the four STEM components into their learning plans. These findings indicate that STEM training has a positive impact on teachers' ability to design integrated learning, although the level of implementation is not yet fully uniform. The variation in the application of STEM components reflects differences in teachers' understanding and readiness in operationalizing STEM learning at the planning stage. This study confirms that analyzing lesson plans is an effective approach for evaluating STEM implementation at the lesson planning level and can serve as a basis for developing future STEM teacher training programs.

هدف این پژوهش تحلیل تنوع در به‌کارگیری مؤلفه‌های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) در طرح‌های درس تهیه‌شده توسط معلمان دوره متوسطه اول پس از شرکت در دوره آموزش STEM است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تحلیل اسناد بر روی ۳۹ طرح درس معلمان علوم و ریاضی در شهرستان Bangkalan انجام شده است. داده‌ها از طریق شناسایی حضور و شکل اجرای هر یک از مؤلفه‌های STEM تحلیل شدند و سپس طرح‌های درس بر اساس تعداد مؤلفه‌های تلفیق‌شده، یعنی دو، سه و چهار مؤلفه STEM، گروه‌بندی شدند. نتایج نشان داد که ۶ طرح درس (۱۵٫۴٪) دو مؤلفه STEM، یعنی علوم و ریاضی را تلفیق کرده‌اند که عمدتاً بر درک مفهومی و محاسبات ریاضی متمرکز بوده‌اند، در حالی که ۱۱ طرح درس (۲۸٫۲٪) سه مؤلفه STEM را با ترکیب‌های متنوع علوم-فناوری-ریاضی (STM)، علوم-مهندسی-ریاضی (SEM) و فناوری-مهندسی-ریاضی (TEM) تلفیق کرده‌اند. اکثر طرح‌های درس، یعنی ۲۲ طرح درس (۵۶٫۴٪)، هر چهار مؤلفه STEM را به طور کامل در برنامه‌های آموزشی خود ادغام کرده‌اند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش STEM تأثیر مثبتی بر توانایی معلمان در طراحی یادگیری تلفیقی داشته است، اگرچه سطح اجرا هنوز کاملاً یکنواخت نیست. تنوع در به‌کارگیری مؤلفه‌های STEM بازتابی از تفاوت درک و آمادگی معلمان در عملیاتی‌سازی یادگیری STEM در مرحله برنامه‌ریزی است. این پژوهش تأیید می‌کند که تحلیل طرح‌های درس رویکردی مؤثر برای ارزیابی اجرای STEM در سطح برنامه‌ریزی درسی است و می‌تواند مبنایی برای توسعه برنامه‌های آتی آموزش معلمان STEM باشد.

The study employed a Research and Development (R&D) approach, with the operational implementation of the model evaluated using a one-group pretest-posttest design. The KP-Jamupedes model integrates collaborative learning, peer learning, experience sharing, mentoring, and stakeholder involvement at the village level. The implementation was conducted in rural ECE settings in South Sulawesi, Indonesia. Data were collected using competency assessment instruments administered before and after the implementation and analyzed using descriptive statistics, a paired-samples t-test, and N-Gain analysis. The results showed an increase in the mean competency score from 53.33 in the pretest to 79.33 in the posttest. The paired-samples t-test indicated a statistically significant difference between the two measurements, t(9) = −10.778, p < .001. N-Gain analysis showed that all participants experienced improvement, with 20% categorized as high gain and 80% as medium gain. These findings provide preliminary empirical evidence of improved PTK competence following the implementation of KP-Jamupedes and indicate the potential of a village-based collaborative learning mechanism to support ECE quality assurance in resource-constrained rural settings. However, the findings should be interpreted within the limitations of the one-group pretest-posttest design without a comparison group.

این پژوهش با رویکرد تحقیق و توسعه (R&D) انجام شد و اجرای عملیاتی مدل با استفاده از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی ارزیابی گردید. مدل KP-Jamupedes یادگیری مشارکتی، یادگیری همتایان، به‌اشتراک‌گذاری تجربیات، مشاوره و مشارکت ذینفعان در سطح روستا را ادغام می‌کند. اجرای این مدل در محیط‌های آموزش اوان کودکی روستایی در سولاوسی جنوبی اندونزی صورت گرفت. داده‌ها با استفاده از ابزارهای ارزیابی شایستگی که پیش و پس از اجرای مدل اجرا شدند، جمع‌آوری و با بهره‌گیری از آمار توصیفی، آزمون t زوجی و تحلیل N-Gain تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین نمره شایستگی از 53.33 در پیش‌آزمون به 79.33 در پس‌آزمون افزایش یافته است. آزمون t زوجی تفاوت معنادار آماری بین دو اندازه‌گیری را نشان داد (t(9) = −10.778, p < .001). تحلیل N-Gain نشان داد که تمامی شرکت‌کنندگان بهبود را تجربه کردند، به‌طوری‌که 20٪ در دسته بهبود بالا و 80٪ در دسته بهبود متوسط قرار گرفتند. این یافته‌ها شواهد تجربی مقدماتی از بهبود شایستگی PTK پس از اجرای KP-Jamupedes ارائه می‌دهد و نشان‌دهنده پتانسیل سازوکار یادگیری مشارکتی مبتنی بر روستا برای حمایت از تضمین کیفیت آموزش اوان کودکی در محیط‌های روستایی با منابع محدود است. با این حال، یافته‌ها باید در چارچوب محدودیت‌های طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی و بدون گروه مقایسه تفسیر شوند.

ABSTRACT This study addresses the need to support elementary teachers in preparing integrated science and literacy instruction to navigate the limited time they have in the day to teach science. We designed and implemented a Collaborative Unit Design Professional Development (CUD‐PD) model, bringing together two in‐service teachers (ISTs), two preservice teachers (PSTs), and two science teacher educators (STEs) to collaboratively design an 8‐day integrated science and English language arts (ELA) unit for second grade. We qualitatively analyzed interviews, reflections, and planning artifacts to investigate the affordances of this model. Results identified three primary themes: dedicated space for collaboration, expanded ideas for science integration, and increased enthusiasm for integrated science instruction. The affordances of space for collaboration and expanded ideas of integrated science instruction were tied to designed aspects of the CUD‐PD structure and effective components of teacher professional development: active learning tasks, collaboration, and alignment with school context. These features and how we structured them within the CUD‐PD model enabled the participants to create an integrated unit that addressed key challenges in their practice.

چکیده: این مطالعه به نیاز حمایت از معلمان ابتدایی در آماده‌سازی آموزش تلفیقی علوم و سوادآموزی برای مدیریت زمان محدود آن‌ها در تدریس علوم می‌پردازد. ما یک مدل توسعه حرفه‌ای طراحی واحد درسی مشارکتی (CUD‐PD) را طراحی و اجرا کردیم که در آن دو معلم شاغل (ISTs)، دو معلم پیش‌خدمت (PSTs) و دو مربی معلم علوم (STEs) برای طراحی مشترک یک واحد ۸ روزه تلفیقی علوم و هنرهای زبان انگلیسی (ELA) برای پایه دوم گرد هم آمدند. ما با تحلیل کیفی مصاحبه‌ها، تأملات و آثار برنامه‌ریزی، به بررسی قابلیت‌های این مدل پرداختیم. نتایج سه مضمون اصلی را شناسایی کرد: فضای اختصاصی برای همکاری، گسترش ایده‌ها برای تلفیق علوم و افزایش اشتیاق برای آموزش تلفیقی علوم. قابلیت‌های فضای همکاری و گسترش ایده‌های آموزش تلفیقی علوم با جنبه‌های طراحی‌شده ساختار CUD‐PD و مؤلفه‌های مؤثر توسعه حرفه‌ای معلمان یعنی وظایف یادگیری فعال، همکاری و همسویی با زمینه مدرسه مرتبط بود. این ویژگی‌ها و نحوه ساختاربندی آن‌ها در مدل CUD‐PD به شرکت‌کنندگان امکان داد تا واحدی تلفیقی ایجاد کنند که به چالش‌های کلیدی در عمل آن‌ها پاسخ دهد.