preschool

Holistic student development has become a fundamental indicator of educational quality in early childhood education because it encompasses children's cognitive, socio-emotional, physical, moral, and spiritual development. Despite increasing attention being given to holistic education in Malaysia, empirical evidence explaining how instructional leadership, educator commitment, and educator motivation contribute to holistic student development within KEMAS preschools remains limited. This study therefore examined the levels, relationships, and predictive influence of instructional leadership, educator commitment, and educator motivation on holistic student development among KEMAS preschool educators in the Northern Zone of Malaysia. A quantitative cross-sectional survey design was employed involving 313 educators selected from a population of approximately 1,700 educators across Kedah, Perak, and Pulau Pinang. Data were collected using structured questionnaires adapted from established instruments and analysed using descriptive statistics, Pearson's Product-Moment Correlation, and Stepwise Multiple Linear Regression using SPSS. The findings indicated that instructional leadership, educator commitment, educator motivation, and holistic student development were all perceived at high levels. Significant positive relationships were identified between all independent variables and holistic student development. Stepwise regression analysis further revealed that extrinsic motivation emerged as the strongest predictor, followed by intrinsic motivation, providing incentives to students, and defining school mission and goals. Collectively, these predictors explained 42.1% of the variance in holistic student development. The findings provide empirical evidence supporting leadership enhancement, educator motivation, and evidence-based policymaking to strengthen preschool educational quality within KEMAS.

The article substantiates the potential and pedagogical conditions for using loose parts to develop mathematical competence in preschool and primary school children. Loose parts are defined as natural, household, manufactured, or recycled materials with which children can engage in a variety of practical activities, including those involving mathematical content. These may include stones, sand, water, branches, leaves, seeds, shells, pieces of fabric, threads, cardboard boxes, bottle caps, containers, sticks, and other materials. It has been established that, at preschool age, the use of loose parts provides a sensory basis for developing concepts of quantity, number, shape, size, space, and patterns. In primary school, in addition to deepening this knowledge, the same materials can be used to support modeling, solving problems in several ways, testing assumptions, justifying strategies, and working with data. This enables continuity between preschool and primary education in the development of children’s mathematical competence. The potential of loose parts for developing mathematical competence in preschool and primary school children lies in the fact that they enable the practical acquisition of concepts related to number, shape, size, spatial relationships, and patterns, while stimulating the development of skills in counting, comparing, classifying, measuring, modeling, and problem-solving. Their use encourages learners’ independence, investigative activity, and the development of mathematical language. The following pedagogical conditions for using loose parts to develop mathematical competence in preschool and primary school children have been identified: ensuring the purposeful selection and diversification of materials; combining support for children’s initiative with the implementation of pedagogical intentions; and organizing mathematical reflection among preschool and primary school learners.

Free play is one of the few contexts in which children independently organise their social lives, providing a particularly relevant setting for examining how peer culture is produced and negotiated in everyday interaction. This study explored how preschool children shape peer culture through rules, social relationships, inclusion and exclusion, and shared meaning-making. A focused ethnography was conducted with 21 children aged 3 years 9 months to 7 years 2 months in an established mixed-age preschool group in Croatia. The observational period lasted one month and included 17 observation days. Data collected through observation, field notes, and four focus groups were analysed using reflexive thematic analysis. The findings indicate that children independently initiate and sustain play, jointly negotiate rules and roles, and create shared symbolic meanings. Group belonging is continually reaffirmed through participation, while temporary forms of exclusion were observed in different interactional contexts, including responses to disruption and restrictions on participation. Educator mediation occurred in some situations in which children did not resolve disagreements independently. The findings position children as competent social actors whose peer culture constitutes a meaningful form of social life and provide contextual insight into how these processes unfold within an established mixed-age preschool group.

Executive function (EF) is foundational for school readiness, mental health, and social adaptation. Although cross-national studies document cultural variation in EF, less is known about whether EF differs across ethnic groups within the same national and educational context. In China, Yi, Bai, and Naxi children may differ in home language, childrearing practices, and educational beliefs, making them informative for examining universal and context-specific patterns of EF development. This study examined Executive Function (EF) development in a sample of 190 Chinese ethnic children (Yi, Bai, Naxi; 115 boys, 75 girls) aged 4–6 years. These findings revealed that, (1) Overall EF scores were highest for Bai children, followed by Naxi children, and than Yi children. (2) For inhibition control (IC), at ages 4 and 5, Bai and Naxi children performed significantly better than Yi children, whereas no significant differences were observed among the three ethnic groups at age 6. (3) For cognitive flexibility (CF), Bai and Naxi children are significantly better than Yi children. On the size, color, and shape sub-dimensions, pass rates were highest for Bai children, followed by Naxi and then Yi children; on the quantity sub-dimension, pass rates were highest for Naxi children, followed by Bai and then Yi children. (4) For working memory (WM), at ages 4 and 6, the ranking of scores across the three ethnic groups showed that Bai children obtained the highest scores, followed by Naxi children and than Yi children; at age 5, Bai children scored significantly higher than Naxi and Yi children. These findings contribute to theories of EF development by revealing both age-related convergence and cross-ethnic variation, and they inform culturally responsive early childhood education and intervention.

Integrating mathematics with children's literature has emerged as a promising approach in early mathematics education. This study explores the use of the picture book Just a Little Bit (Tompert, 1997) as a pedagogical tool for introducing the concept of mass measurement to preschool children. The aim of the study was to design and implement story-based mathematical activities inspired by the narrative and to examine children's engagement and emerging understanding of mass comparison. The study involved 24 children aged 4–5 years attending a kindergarten in Slovenia. Six structured activities were conducted over a three-week period. Data were collected through systematic observation and analysis of children's drawings representing balance scales.The results indicate that the story stimulated children's interest and supported their engagement in measurement-related activities. Most children were able to distinguish between heavier and lighter objects and recognize the basic function of a balance scale, although only a small proportion accurately represented the direction of imbalance in their drawings. The findings suggest that children's literature can provide a meaningful context for introducing early mathematical concepts when combined with hands-on activities and guided discussion.

This article analyzes the infrastructure conditions of early childhood education institutions in Pernambuco through the application of the Pernambuco School Infrastructure Index (IEPE). The study combines quantitative analysis, based on factor analysis applied to data from the 2024 School Census, with exploratory qualitative evidence obtained through a questionnaire administered to school managers. The index is structured into three dimensions: essential physical and pedagogical infrastructure, support and accessibility, and basic operational infrastructure. The results indicate a predominance of intermediate and low levels of infrastructure, unevenly distributed across municipalities. Spatial analysis reveals differentiated patterns among daycare centers, preschools, and institutions offering both stages. The incorporation of qualitative evidence allows for the examination of the correspondence between administrative records and the actual conditions of space use, revealing discrepancies associated with the functional adequacy of infrastructure. The qualitative analysis, concentrated in the municipality of Recife due to low institutional participation, highlights the presence of adaptive strategies that enable the functioning of institutions but do not replace the need for planned infrastructure. The IEPE makes it possible to identify territorial variations and to inform public policy planning, provided it is interpreted in conjunction with other sources of information.

Socially complex peer play may provide opportunities for children to coordinate perspectives, negotiate roles, and respond to others' needs, but its association with prosocial judgment may differ according to children's social-cognitive resources. This small-scale longitudinal study examined whether mental state knowledge assessed at age 4–5 conditioned the concurrent association between socially complex peer play and prosocial judgment assessed at age 5–6. Participants were 35 children from a private nursery school in Japan. Mental state knowledge was assessed using a false-belief task. At age 5–6, children completed helping and sharing judgment tasks, and their free play was observed naturalistically across repeated focal-child observations. Socially complex peer play was indexed by the combined proportion of associative and cooperative play. Hierarchical regression analyses showed that the interaction between earlier mental state knowledge and socially complex peer play significantly predicted sharing judgment. The corresponding interaction for helping was positive but did not reach the conventional significance threshold. Sensitivity analyses using heteroskedasticity-consistent standard errors supported the sharing result. Given the modest sample size, the findings should be interpreted as preliminary. They suggest that the association between socially complex peer play and prosocial judgment may differ according to children's earlier social-cognitive resources.

Background and objectives Health literacy in adulthood plays a major role in an individual’s ability to use health information to benefit their health. Social determinants in early childhood initiate the development of health literacy through newborn brain development and oral language acquisition. Both of these processes are promoted by stimulation from everyday interactions with parents/caregivers at home and in the community. Unequal access to language-learning opportunities during early childhood represents a modifiable developmental and social determinant of later educational and health outcomes. There are inequities in these time-sensitive interactions—specifically language-learning opportunities—across families in the population, which are social determinants of early literacy, achievement in school, and later-life education, health, and economic and social well-being across the life span. This gap is most pronounced among children who grow up in poverty in the United States and internationally. The healthcare system in the United States effectively reaches to nearly all infants; however, language-learning opportunities are not a focus during well-child visits. The term “Language Nutrition” (LN) was coined in prior research to refer to these developmentally rich interactions known to support brain and language growth in children younger than preschool age. We developed Kansas City Brain Builders (KCBB) to address this inequity by promoting LN broadly among families and children in a community so that all children have a more equitable home language environment. The purpose of this study is to report longitudinal empirical findings on families and children related to the implementation of KCBB, a public health approach to community change, over 2 years. Methods The evaluation involved two parallel longitudinal studies: the Community study and the Family study. The Community study assessed the implementation of a KCBB multisectoral community partnership to promote LN-friendly changes in local programs, practices, and policies. The Family study involved longitudinal assessments of a sample of 83 English- and Spanish-speaking families with children younger than 36 months of age, evaluating the KCBB impacts on parental behaviors and child growth in language skills. Results KCBB led to a high level of documented program implementation and substantial LN promotion throughout the community. Repeated parent assessments indicated that participants had received LN messages from multiple community sectors over time, increased their knowledge of the importance of LN, and used LN through storybook reading, verbal responsiveness, and teaching behaviors during interactions with their children. Growth in children’s early language skills was significantly associated with the amount of LN they received. Discussion/Conclusion KCBB is one of the few multisectoral interventions designed to promote community-wide change targeting LN. It is a manualized intervention that can be replicated by other communities. This study employed three levels of measurement such that change could be evaluated in a theoretical framework of influence from community engagement to parental behavior and growth in child language skills. Findings provide preliminary evidence that a multisectoral community approach can achieve broad reach and is associated with changes in caregiver practices and child language growth. Larger, controlled, and replicated studies are needed to establish causal effects and determine whether such approaches reduce disparities in language-learning opportunities.

In most societies, using more than one language or language variety is the norm, yet the reference data against which children’s speech is judged derive largely from monolingual speakers. Systematic cross-linguistic variation is therefore liable to be read as atypical development, placing multilingual children at risk of misdiagnosis of speech sound disorder (SSD). This risk is most acute for closely related, understudied varieties, where difference and disorder overlap and community-specific data are scarce. Acoustic measures (e.g., voice onset time, vowel formants, segment durations) quantify fine-grained, continuous properties of speech production that categorical, transcription-based description obscures. No existing review, however, has mapped which acoustic measures have been applied to multilingual children, across which language varieties, or against which reference baselines their productions are interpreted. The objective of this review is to provide that map, showing where acoustic evidence is concentrated and where it is absent, to support clinical assessment and to identify where community-specific reference data are most needed. The review will follow updated Joanna Briggs Institute scoping review methodology and will be reported per the PRISMA Extension for Scoping Reviews. Searches will be conducted in MEDLINE (Ovid), Embase (Ovid), CINAHL (EBSCO), Web of Science Core Collection, and Linguistics and Language Behavior Abstracts, with grey literature sought through ProQuest Dissertations and Theses Global and conference proceedings; no date limits will be applied. Children from birth to 18 years are eligible regardless of clinical status, and a preschool subset (≤ 5;11) will be reported separately. After pilot calibration, two reviewers will independently screen and chart sources, resolving disagreements by discussion or a third reviewer. Charted data will be mapped through an acoustic-measure taxonomy crossed with language variety and reference baseline. This protocol has been registered on the Open Science Framework (OSF https://doi.org/10.17605/OSF.IO/R2EX5 ).

Executive functions (EF) predict school readiness and later adjustment. The cultural-historical tradition gives play a central place in preschool education, yet it remains unclear which types of play, under what conditions, and through which pathways support EF between the ages of 3 and 6. This article aims to critically analyze the evidence on play and EF in this age range, distinguishing between efficacy, association, and mechanism. The method was a systematic review with narrative synthesis, reported according to PRISMA 2020. Of 88 records (2000–2026), 21 primary studies provided direct evidence and 26 works provided complementary evidence. Rule-based games and pretend play showed favorable effects in studies with active control conditions, particularly on inhibitory control. However, the largest-scale curricular study found no effects, and block play showed no main effects. Benefits tend to be concentrated among children with initial disadvantages, and evidence on working memory, cognitive flexibility, and transfer to the classroom is scarce. In conclusion, play appears to be a promising context rather than an effective intervention in itself; its effects depend on executive demand, adult mediation, progression, and implementation fidelity.

The transition from early childhood education to kindergarten is a critical developmental period for all children, and one that can be particularly demanding for those with special educational needs (SEN). This article presents findings from a mixed methods case study conducted in two private schools in Abu Dhabi, United Arab Emirates. This study investigates how parental attitudes, teacher preparedness, communication gaps, and structural barriers influence school transitions. Findings reveal a consistent divergence in perspective: parents generally regarded transition difficulties as normal and time-limited, whereas teachers identified sustained, complex challenges related to emotional regulation, large class sizes, limited specialist training, and insufficient information about incoming children. Parental reluctance to accept a formal diagnosis was viewed as a significant barrier in both schools. Given the small and unevenly distributed sample, reported divergences are viewed as illustrative rather than generalisable. The study contributes to a growing body of research evidence on inclusive educational transitions in the United Arab Emirates (UAE) context. Its originality lies in comparing perspectives within an under-researched educational and cultural context, revealing differences in how parents and teachers perceive transition difficulties. This context-specific evidence has implications for educational policy and practice.

The article examines the impact of information and communication technologies (ICT) on the development of mathematical abilities and geometric concepts in preschool children. The object of the research is the process of developing mathematical abilities and geometric concepts in older preschool children. The aim of the article is to identify the pedagogical potential of ICT and evaluate its effectiveness in developing these abilities. The research methods include the analysis of scientific and methodological literature, pedagogical observation, game-based learning, pedagogical experimentation, and comparative analysis of the results. Multimedia presentations, interactive games, and electronic educational resources were used during the experimental activities. The methodologies of ICT-mediated learning and game-based learning were applied. The research outcomes indicate that the purposeful use of ICT contributes to the development of children's abilities to recognize, name, compare, and classify geometric shapes. It also promotes children's cognitive engagement, logical and spatial thinking, attention, and memory. The experimental results further revealed increased children's engagement and learning motivation. The conclusion of the study is that the pedagogically justified integration of information and communication technologies into game-based learning is an effective means of developing mathematical abilities and geometric concepts in preschool children, facilitating a more visual, interactive, and child-centered learning process.

Abstract : This systematic review examined evaluative studies on reading interventions affecting schoolchildren’s comprehension outcomes, published from 2020 to 2026. Per PRISMA 2020 guidelines, 265 records were reviewed overall, out of which 166 unique records were screened, 52 full-text articles were reviewed, and 18 satisfactory records matched the inclusion criteria. The records included studies from 11 countries and comprised more than 2900 learners across 17 studies, with sample sizes ranging from preschool to high school. Due to heterogeneity among interventions, designs, and measures taken, a synthesis without meta-analysis was conducted, classifying 5 different intervention types and summarizing the overall findings. The results showed that 12 of 18 studies were positive, 2 had mixed results, 2 showed no effect on the outcome, and 2 were ambiguous in their reporting. The four studies that used explicit comprehension strategies yielded the most reliable results; among them, a tier one intervention had an effect size of +0.79, and a two-stage instructional approach had an effect size of +0.26. Code-based instruction was effective in three of four studies that used this method. Technology was effective in four of six studies, but the largest evaluated experiment did not show convincing results. Out of seven total experiments made by random sampling, five had positive outcomes, and it should be mentioned that no research was conducted in the Philippines. The studies’ outcomes emphasize the importance of supporting word recognition alongside explicit comprehension instruction.

The article discusses the synergetic approach to teaching chess—specifically, methods aimed at system comprehension, information processing, and child development—which can lead to the self-organization of the child's cognitive activity within the context of the cognitive schema proposed by Jean Piaget. The aim of the article is to substantiate the synergetic effects involved in the process of a preschooler's development. Research methodology and selected methods. Methodologically, we drew upon general systems theory, structural and functional approaches to chess instruction, and the theoretical and applied developments regarding the "activity concept"—as well as theories of argumentation and personality development—formulated by L. Vygotsky, A. Leontiev, A. Luria, and their followers. The methods employed included the analysis of professional literature, observation (of both moves and emotional states), interviews, experimentation, and the analysis of results. The study’s ultimate finding is that, through trial and error, imitation, or precise instruction by an adult, the processes of assimilation and accommodation become accessible to the child; their combination yields synergistic effects, manifesting as the purposeful organization and management of educational-cognitive activity. Therefore, theoretical-applied approaches that generate synergistic effects during chess instruction are applicable to the developmental process of preschoolers. Main conclusion: The feasibility of employing approaches that yield synergistic effects in the development of preschoolers and the self-organization of their activities is demonstrated.

It is widely believed that children are more creative than adults, yet direct empirical tests of this assumption are scarce. A qualitative pre-study indicated that creativity is commonly attributed to preschoolers and associated with intrinsically motivated engagement, informing the design of the main study. 92 preschool children and 70 adults completed a divergent thinking task and two drawing tasks varying in structure (free vs. goal-directed). Independent raters evaluated all products for novelty, effectiveness, and overall creativity; participants reported motivation, enjoyment, confidence, and anxiety. Adults outperformed children on externally rated creativity, particularly in structured tasks. In contrast, children reported higher confidence and motivation, lower anxiety, and—except in the structured drawing task—greater enjoyment. Together, these findings challenge the view that children are generally more creative than adults by showing that their apparent advantage lies in confident and intrinsically motivated engagement, whereas creative thinking performance increases with age.

به طور گسترده‌ای باور بر این است که کودکان نسبت به بزرگسالان خلاق‌تر هستند، اما آزمون‌های تجربی مستقیم این فرضیه نادر هستند. یک پیش‌مطالعه کیفی نشان داد که خلاقیت معمولاً به کودکان پیش‌دبستانی نسبت داده می‌شود و با درگیری انگیزشی درونی مرتبط است که طراحی مطالعه اصلی را اطلاع‌رسانی کرد. ۹۲ کودک پیش‌دبستانی و ۷۰ بزرگسال یک تکلیف تفکر واگرا و دو تکلیف نقاشی با میزان ساختار متفاوت (آزاد در برابر هدف‌محور) را انجام دادند. ارزیابان مستقل تمامی محصولات را از نظر نوآوری، اثربخشی و خلاقیت کلی ارزیابی کردند؛ شرکت‌کنندگان نیز انگیزش، لذت، اعتماد به نفس و اضطراب خود را گزارش دادند. بزرگسالان در خلاقیت ارزیابی‌شده توسط ارزیابان خارجی، به ویژه در تکالیف ساختاریافته، عملکرد بهتری نسبت به کودکان داشتند. در مقابل، کودکان اعتماد به نفس و انگیزش بالاتر، اضطراب کمتر و—به جز در تکلیف نقاشی ساختاریافته—لذت بیشتری را گزارش کردند. این یافته‌ها در مجموع دیدگاه رایج مبنی بر اینکه کودکان به طور کلی خلاق‌تر از بزرگسالان هستند را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد که برتری ظاهری آن‌ها در درگیری با اعتماد به نفس و انگیزش درونی نهفته است، در حالی که عملکرد تفکر خلاق با افزایش سن بهبود می‌یابد.

This study aimed to determine the effect of Magnetic Maze learning media on the symbolic thinking ability and fine motor skills of children aged 5–6 years at TK Negeri Pembina Campagaya. A quantitative quasi-experimental method with a nonequivalent control group design was used. The sample consisted of 16 children selected through purposive sampling, with 8 children in each group. Data were collected through tests, observations, and documentation. The experimental group received six Magnetic Maze treatments, while the control group used number puzzles. Data were analyzed using descriptive statistics, Shapiro-Wilk, Wilcoxon Signed-Rank, and Mann-Whitney U tests with SPSS 26. The experimental group mean increased from 13.63 to 30.50 for symbolic thinking and from 13.88 to 30.25 for fine motor skills. Wilcoxon significance was 0.012 for both variables, while posttest Mann-Whitney significance was 0.035 and 0.031. Thus, Magnetic Maze had a significant effect on both abilities.

این پژوهش با هدف تعیین تأثیر رسانه یادگیری «مسیر مغناطیسی» (Magnetic Maze) بر توانایی تفکر نمادین و مهارت‌های حرکتی ظریف کودکان ۵ تا ۶ ساله در دبستان دولتی Pembina Campagaya انجام شد. روش پژوهش، شبه‌آزمایشی کمی با طرح گروه کنترل نابرابر بود. نمونه شامل ۱۶ کودک بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و هر گروه شامل ۸ کودک بود. داده‌ها از طریق آزمون‌ها، مشاهده و مستندسازی گردآوری شد. گروه آزمایش شش بار تحت آموزش با «مسیر مغناطیسی» قرار گرفت و گروه کنترل از پازل‌های عددی استفاده کرد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون Shapiro-Wilk، آزمون Wilcoxon Signed-Rank و آزمون Mann-Whitney U و با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. میانگین گروه آزمایش برای تفکر نمادین از ۱۳٫۶۳ به ۳۰٫۵۰ و برای مهارت‌های حرکتی ظریف از ۱۳٫۸۸ به ۳۰٫۲۵ افزایش یافت. سطح معناداری آزمون Wilcoxon برای هر دو متغیر ۰٫۰۱۲ و سطح معناداری آزمون Mann-Whitney در پس‌آزمون به ترتیب ۰٫۰۳۵ و ۰٫۰۳۱ بود. بنابراین، «مسیر مغناطیسی» تأثیر معناداری بر هر دو توانایی داشت.

Empathy is an important skill for social bonding, and thus can greatly affect children's daily social lives. Due to various obstructions when entering a predominantly hearing environment, deaf and hard-of-hearing (DHH) children might face restricted opportunities for developing emotional competence, which in turn may affect their empathic skills. The current study examined the extent to which the three main empathy layers that can be observed in young children (i.e., emotion contagion, attention to others' emotions, and prosocial actions) were related to emotional competence (emotion recognition, regulation and vocabulary) in DHH and hearing preschoolers attending mainstream education (kindergarten) in Portugal. A total of 181 preschoolers (32 DHH and 149 hearing) participated. Caregivers rated children's empathy, and three indices for emotional competence (emotion recognition, emotion regulation, emotion vocabulary). Additionally, hearing and language related factors were collected in the DHH group and included as control variables. One-tailed independent samples t -tests showed similar levels of empathy, emotion recognition and emotion regulation for both groups, but DHH children scored lower on emotion vocabulary than their hearing peers. Additionally, hierarchical regression analyses showed that better skills in emotional competence (all three indices) were associated with more empathic behaviors (prosocial actions) toward a person in distress in both groups. Outcomes are discussed in the context of social and emotional learning and the importance of equity in mainstream schools, addressing the special needs of DHH children or other children from marginalized groups.

همدلی یک مهارت مهم برای پیوندهای اجتماعی است و بنابراین می‌تواند تأثیر زیادی بر زندگی اجتماعی روزمره کودکان داشته باشد. به دلیل موانع مختلف هنگام ورود به محیطی عمدتاً شنوا، کودکان ناشنوا و کم‌شنوا (DHH) ممکن است با فرصت‌های محدودی برای توسعه شایستگی هیجانی مواجه شوند که این امر به نوبه خود می‌تواند بر مهارت‌های همدلی آن‌ها تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر میزان ارتباط سه لایه اصلی همدلی که در کودکان خردسال قابل مشاهده است (یعنی سرایت هیجانی، توجه به هیجان‌های دیگران و رفتارهای طرفدارانه اجتماعی) را با شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان و واژگان هیجانی) در کودکان پیش‌دبستانی ناشنوا و کم‌شنوا و شنوا که در آموزش فراگیر (مهدکودک) در پرتغال شرکت داشتند، بررسی کرد. در مجموع ۱۸۱ کودک پیش‌دبستانی (۳۲ کودک DHH و ۱۴۹ کودک شنوا) شرکت کردند. مراقبان، همدلی کودکان و سه شاخص شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان، واژگان هیجانی) را ارزیابی کردند. علاوه بر این، عوامل مرتبط با شنوایی و زبان در گروه DHH جمع‌آوری و به عنوان متغیرهای کنترل لحاظ شد. آزمون t مستقل یک‌سویه نشان داد که سطوح همدلی، تشخیص هیجان و تنظیم هیجان در هر دو گروه مشابه بود، اما کودکان DHH در مقایسه با همسالان شنوا، نمرات پایین‌تری در واژگان هیجانی کسب کردند. همچنین، تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که مهارت‌های بهتر در شایستگی هیجانی (هر سه شاخص) با رفتارهای همدلانه بیشتر (اقدامات طرفدارانه اجتماعی) نسبت به فردی در شرایط دشوار در هر دو گروه مرتبط بود. نتایج در زمینه یادگیری اجتماعی و هیجانی و اهمیت عدالت در مدارس فراگیر، با توجه به نیازهای ویژه کودکان DHH یا سایر کودکان از گروه‌های به حاشیه رانده شده، مورد بحث قرار گرفته است.

Aim: The study aimed to support the social-emotional skills of five- and six-year-old children by utilizing creative dance and musical storytellingMethods: The study was designed using a pre-post quasi-experimental model involving an experimental and a control group. The participants were 58 children enrolled in kindergarten at an elementary school during the 2023–2024 academic year. Twenty-nine children were assigned to the experimental group and 29 to the control group. The Social Competence and Behavior Evaluation-30 (SCBE-30) scale was administered to all children as a pre- and post-test. As part of the study, eight creative dance and musical story activities were conducted with the experimental group twice a week over a four-week period. The Mann–Whitney U and Wilcoxon Signed-Rank tests were used to analyze the dataResults: A difference in favor of the experimental group was observed on the anxiety dimension. Although the difference was statistically significant, the effect size was found to be marginal.Conclusion: It has been determined that these activities make a limited positive contribution to supporting behaviors associated with anxiety and introversion.

هدف: این پژوهش با هدف حمایت از مهارت‌های اجتماعی-هیجانی کودکان پنج و شش ساله از طریق بهره‌گیری از رقص خلاق و روایت داستانی موسیقایی انجام شد. روش‌ها: این مطالعه با استفاده از مدل شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه آزمایش و کنترل طراحی گردید. شرکت‌کنندگان شامل ۵۸ کودک ثبت‌نام‌شده در دوره‌ی پیش‌دبستانی یک مدرسه ابتدایی در سال تحصیلی ۲۰۲۳–۲۰۲۴ بودند. بیست‌و‌نه کودک به گروه آزمایش و ۲۹ کودک به گروه کنترل اختصاص یافتند. مقیاس ارزیابی شایستگی اجتماعی و رفتار-۳۰ (SCBE-30) به عنوان پیش‌آزمون و پس‌آزمون برای همه‌ی کودکان اجرا شد. در چارچوب این پژوهش، هشت فعالیت رقص خلاق و داستان موسیقایی با گروه آزمایش، دو بار در هفته و به مدت چهار هفته برگزار گردید. برای تحلیل داده‌ها از آزمون‌های Mann–Whitney U و Wilcoxon Signed-Rank استفاده شد. نتایج: تفاوتی به نفع گروه آزمایش در بُعد اضطراب مشاهده شد. اگرچه این تفاوت از نظر آماری معنادار بود، اندازه‌ی اثر در حد مرزی گزارش شد. نتیجه‌گیری: مشخص شد که این فعالیت‌ها سهم مثبت محدودی در حمایت از رفتارهای مرتبط با اضطراب و درون‌گرایی دارند.

This article examines the theoretical foundations and educational opportunities for developing emotional intelligence in preschool children. It draws on an analysis of selected scholarly sources, a comparison of concepts, and a methodological synthesis. The relationships and distinctions among emotional intelligence, emotional competence, and social-emotional learning are discussed. Play-based activities are proposed to support emotion recognition and labeling, understanding emotional causes, empathy, and emotion regulation. The article also addresses teacher–parent collaboration, co-regulation, and criteria for pedagogical observation. The practical recommendations are methodological proposals developed for this article; their effectiveness has not been experimentally tested within this work.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و فرصت‌های آموزشی برای توسعه هوش هیجانی در کودکان پیش‌دبستانی می‌پردازد. مقاله بر تحلیل منابع علمی منتخب، مقایسه مفاهیم و سنتز روش‌شناختی استوار است. روابط و تمایزات میان هوش هیجانی، شایستگی هیجانی و یادگیری اجتماعی-هیجانی مورد بحث قرار گرفته‌اند. فعالیت‌های مبتنی بر بازی به منظور حمایت از شناسایی و برچسب‌گذاری هیجان‌ها، درک علل هیجانی، همدلی و تنظیم هیجان پیشنهاد شده‌اند. مقاله همچنین به همکاری معلم و والدین، هم‌تنظیمی و معیارهای مشاهده آموزشی می‌پردازد. توصیه‌های عملی ارائه‌شده، پیشنهادهای روش‌شناختی تدوین‌شده برای این مقاله هستند و اثربخشی آن‌ها در این پژوهش به‌طور تجربی آزمون نشده است.

This article analyzes the role and possibilities of introducing a dual education system in pedagogical higher education institutions in the formation of professional competencies of future teachers from a scientific and pedagogical perspective. Dual education is aimed at combining theoretical knowledge in an educational institution and practical training in the environment of real educational activities, that is, in general secondary educational institutions, preschool educational institutions and other educational institutions, and serves the development of the student's professional knowledge, skills, qualifications, reflective thinking and professional and spiritual values.

این مقاله نقش و امکانات معرفی نظام آموزش دوگانه در مؤسسات آموزش عالی تربیتی را در شکل‌گیری شایستگی‌های حرفه‌ای معلمان آینده از منظر علمی و تربیتی تحلیل می‌کند. آموزش دوگانه با هدف ترکیب دانش نظری در یک مؤسسه آموزشی و آموزش عملی در محیط فعالیت‌های واقعی آموزشی، یعنی در مؤسسات آموزش متوسطه عمومی، مؤسسات آموزش پیش‌دبستانی و سایر مؤسسات آموزشی، طراحی شده است و به توسعه دانش حرفه‌ای، مهارت‌ها، صلاحیت‌ها، تفکر تأملی و ارزش‌های حرفه‌ای و معنوی دانشجو خدمت می‌کند.

Abstract While socioeconomic status (SES), time in preschool (TiP) and their interaction are related to reading ability, the results have been mixed. This study assessed whether the shared environment mediated these associations using a longitudinal behavior genetic design. Further, this study contrasted the source of variance in reading accounted for by (a) SES and TiP, against that of (b) genes, the shared environment, and the unique environment. Participants were 511 monozygotic twin pairs, and 515 dizygotic same-sex twin pairs from Australia, the United States and Scandinavia. They were assessed at preschool, kindergarten, grade 1, and grade 2. The interaction between TiP and SES did not explain variance in reading at any stage. At preschool, SES and TiP combined accounted for 9% of the total variance in reading, or 17.6% of the shared environment variance. Of that 9%, SES explained 8.1% independent of TiP. By Grade 2, SES and TiP explained 4% of the total variance, or 57% of the shared environment variance. Of that 4%, SES accounted for 3% with TiP accounting for just 1%. It was found that SES, but not TiP, had a small but significant influence on reading over time, and is a substantial mediator of the shared environment influence of reading by Grade 2.

چکیده: اگرچه وضعیت اجتماعی‌اقتصادی (SES)، مدت زمان حضور در پیش‌دبستانی (TiP) و تعامل آن‌ها با توانایی خواندن مرتبط هستند، نتایج پژوهش‌ها متفاوت بوده است. این مطالعه بررسی کرد که آیا محیط مشترک این ارتباطات را با استفاده از یک طرح ژنتیک رفتاری طولی میانجی‌گری می‌کند یا خیر. همچنین، این پژوهش منبع واریانس در خواندن را که توسط (الف) SES و TiP و (ب) ژن‌ها، محیط مشترک و محیط منحصر به فرد تبیین می‌شود، مقایسه کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۱۱ جفت دوقلوی همسان و ۵۱۵ جفت دوقلوی غیرهمسان هم‌جنس از استرالیا، ایالات متحده و اسکاندیناوی بودند. آن‌ها در مقاطع پیش‌دبستانی، مهدکودک، پایه اول و پایه دوم ارزیابی شدند. تعامل بین TiP و SES در هیچ یک از مراحل، واریانس توانایی خواندن را تبیین نکرد. در پیش‌دبستانی، SES و TiP در مجموع ۹٪ از کل واریانس خواندن یا ۱۷٫۶٪ از واریانس محیط مشترک را تبیین کردند. از این ۹٪، SES به طور مستقل از TiP، ۸٫۱٪ را تبیین کرد. تا پایه دوم، SES و TiP مجموعاً ۴٪ از کل واریانس یا ۵۷٪ از واریانس محیط مشترک را تبیین کردند. از این ۴٪، SES معادل ۳٪ و TiP تنها ۱٪ را تبیین کرد. نتایج نشان داد که SES، اما نه TiP، تأثیر اندک اما معناداری بر خواندن در طول زمان دارد و تا پایه دوم، میانجی قابل توجهی برای تأثیر محیط مشترک بر خواندن است.

Guided by Belsky’s parenting process model, this pooled cross-sectional study examined a theory-ordered pattern of statistical associations linking marital satisfaction, mindful parenting, parental involvement, and parent-reported emotional competence. Participants were 5,303 married biological parents of kindergarten children in Hubei Province, China, most of whom were mothers. A latent-variable structural equation model adjusted for data-collection batch and relevant demographic characteristics; classroom-cluster-robust re-estimation was used to evaluate the nested recruitment structure. Marital satisfaction was positively associated with mindful parenting and parental involvement; mindful parenting and parental involvement were each positively associated with parent-reported emotional competence. The theory-ordered statistical indirect association through the serially specified parenting constructs was positive (β = 0.038, cluster-robust 95% CI [0.029, 0.046]), whereas the adjusted direct association between marital satisfaction and parent-reported emotional competence was nonsignificant. Covariance-equivalent directional specifications fit identically, indicating that temporal and causal ordering could not be established. Because all constructs were reported by the same parent at one time point, the findings describe theory-consistent statistical associations and do not show that one parenting process preceded another, transmitted an effect, or would improve the child outcome if changed. Longitudinal and multi-informant research is needed.

این مطالعه مقطعی تجمیعی با راهنمایی مدل فرایند فرزندپروری Belsky، الگوی نظری-ترتیبی ارتباطات آماری میان رضایت زناشویی، فرزندپروری آگاهانه، مشارکت والدین و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین را بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵٬۳۰۳ والد زیستی متأهل کودکان مهدکودک در استان هوبئی چین بودند که اکثر آن‌ها مادر بودند. یک مدل معادلات ساختاری متغیر پنهان با تعدیل برای دسته جمع‌آوری داده‌ها و ویژگی‌های جمعیت‌شناختی مرتبط اجرا شد؛ برآورد مجدد مقاوم به خوشه‌بندی کلاسی برای ارزیابی ساختار نمونه‌گیری تو در تو به‌کار رفت. رضایت زناشویی با فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین رابطه مثبت داشت؛ فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین هرکدام با شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین رابطه مثبت داشتند. ارتباط غیرمستقیم آماری نظری-ترتیبی از طریق سازه‌های فرزندپروری به صورت زنجیره‌ای مثبت بود (β = ۰٫۰۳۸، فاصله اطمینان ۹۵٪ مقاوم به خوشه [۰٫۰۲۹، ۰٫۰۴۶])، در حالی که ارتباط مستقیم تعدیل‌شده میان رضایت زناشویی و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین معنادار نبود. مشخصات جهت‌دار معادل کوواریانس به طور یکسان برازش داشتند که نشان می‌دهد ترتیب زمانی و علیت قابل تعیین نبود. از آنجا که همه سازه‌ها توسط یک والد در یک نقطه زمانی گزارش شده‌اند، یافته‌ها صرفاً ارتباطات آماری منطبق با نظریه را توصیف می‌کنند و نشان نمی‌دهند که یک فرایند فرزندپروری مقدم بر دیگری بوده، اثری را منتقل کرده یا در صورت تغییر، پیامد کودک را بهبود می‌بخشد. پژوهش‌های طولی و چند-اطلاع‌دهنده مورد نیاز است.

Purpose: This study aimed to examine research trends in Montessori-focused postgraduate theses completed in Türkiye between 2020 and 2025 and to identify their disciplinary, methodological, and participant-related characteristics. Method: The study employed descriptive document analysis and was based on a thesis-level dataset constructed from full-text theses available through the National Thesis Center of the Council of Higher Education (YÖK). Duplicate records were removed, and all included theses were rechecked against their full texts. The final corpus consisted of 44 unique postgraduate theses. Relevant PRISMA-ScR principles informed the identification, eligibility assessment, and reporting process to enhance transparency. Findings: Of the 44 theses, 39 were master’s theses (88.6%) and five were doctoral dissertations (11.4%). Education Sciences constituted the largest disciplinary field (n = 21, 47.7%), followed by Architecture/Design (n = 9, 20.5%) and Health/Psychology/Child Development (n = 6, 13.6%). The highest number of theses were completed in 2021 (n = 11) and 2023 (n = 10). Among studies involving human participants, teachers/educators and preschool or early-childhood children were the most frequently represented groups, while some theses focused on buildings, products, documents, and other non-human units of analysis. Qualitative research was the most common methodological approach, followed by experimental, quasi-experimental, and single-subject studies; document-, design-, architectural-, and meta-analytic studies; mixed-method studies; and survey, correlational, and comparative quantitative studies. Conclusion: The findings indicate that Montessori-focused postgraduate research in Türkiye demonstrates substantial disciplinary and methodological diversity. However, research remains concentrated in particular disciplinary fields and study groups, suggesting a need for broader disciplinary representation and greater diversity in future Montessori research.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی روندهای پژوهشی در پایان‌نامه‌های تحصیلات تکمیلی با محوریت مونته‌سوری که در ترکیه بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ انجام شده‌اند و شناسایی ویژگی‌های رشته‌ای، روش‌شناختی و مرتبط با شرکت‌کنندگان آن‌ها صورت گرفته است. روش: این مطالعه از تحلیل اسنادی توصیفی بهره برده و بر پایه مجموعه داده‌ای در سطح پایان‌نامه که از متن کامل پایان‌نامه‌های موجود در مرکز ملی پایان‌نامه‌های شورای آموزش عالی (YÖK) استخراج شده، انجام شده است. رکوردهای تکراری حذف شده و تمامی پایان‌نامه‌های وارد شده مجدداً با متن کامل آن‌ها تطبیق داده شده‌اند. مجموعه نهایی شامل ۴۴ پایان‌نامه تحصیلات تکمیلی منحصربه‌فرد بود. اصول مرتبط با PRISMA-ScR جهت شناسایی، ارزیابی صلاحیت و فرایند گزارش‌دهی به منظور افزایش شفافیت به کار گرفته شد. یافته‌ها: از میان ۴۴ پایان‌نامه، ۳۹ مورد پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد (۸۸/۶٪) و پنج مورد رساله دکتری (۱۱/۴٪) بودند. علوم تربیتی بزرگ‌ترین حوزه رشته‌ای را تشکیل می‌داد (n = 21، ۴۷/۷٪)، و پس از آن معماری/طراحی (n = 9، ۲۰/۵٪) و سلامت/روان‌شناسی/رشد کودک (n = 6، ۱۳/۶٪) قرار داشتند. بیشترین تعداد پایان‌نامه‌ها در سال ۲۰۲۱ (n = 11) و ۲۰۲۳ (n = 10) تکمیل شده‌اند. در میان مطالعاتی که شرکت‌کنندگان انسانی داشتند، معلمان/مربیان و کودکان پیش‌دبستانی یا اوایل کودکی بیشترین فراوانی را داشتند، در حالی که برخی پایان‌نامه‌ها بر ساختمان‌ها، محصولات، اسناد و سایر واحدهای تحلیل غیرانسانی متمرکز بودند. پژوهش کیفی رایج‌ترین رویکرد روش‌شناختی بود و پس از آن مطالعات آزمایشی، شبه‌آزمایشی و تک‌آزمودنی؛ مطالعات اسنادی، طراحی، معماری و فراتحلیلی؛ مطالعات آمیخته؛ و مطالعات کمی پیمایشی، همبستگی و مقایسه‌ای قرار داشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که پژوهش‌های تحصیلات تکمیلی با محوریت مونته‌سوری در ترکیه از تنوع قابل توجهی در حوزه‌های رشته‌ای و روش‌شناختی برخوردار است. با این حال، پژوهش‌ها عمدتاً در حوزه‌ها و گروه‌های خاصی متمرکز مانده‌اند که این امر بیانگر نیاز به نمایندگی گسترده‌تر رشته‌ای و تنوع بیشتر در پژوهش‌های آتی مونته‌سوری است.

This article proposes a methodological framework for promoting preschool children’s development through emotional engagement in preschool education settings in Uzbekistan. Emotional engagement is understood as children’s meaningful involvement in learning experiences that acknowledge their feelings, encourage curiosity, and provide supportive relationships with educators and peers. The framework integrates storytelling, imaginative play, music, movement, creative activities, and responsive adult communication within everyday preschool routines. Its purpose is to create opportunities for emotional expression, developing self-regulation, social participation, and sustained involvement in learning. Particular attention is given to individual developmental needs, linguistic backgrounds, sensory preferences, and family experiences. Educators are encouraged to recognise children’s emotional cues, offer choices, adjust activity demands, and support participation without requiring uniform emotional responses. Observation during play and routine activities is proposed as a means of informing instructional decisions and documenting participation over time. The article is conceptual and methodological; it does not report an implemented intervention or measured developmental outcomes. Its contribution is an adaptable framework for preschool practice and the professional preparation of future educators at pedagogical universities. Further empirical research is required to assess its feasibility, effectiveness, and suitability across different preschool environments.

این مقاله چارچوبی روش‌شناختی برای ارتقای رشد کودکان پیش‌دبستانی از طریق درگیری هیجانی در محیط‌های آموزشی پیش‌دبستانی در ازبکستان ارائه می‌دهد. درگیری هیجانی به‌عنوان مشارکت معنادار کودکان در تجارب یادگیری که احساسات آن‌ها را به رسمیت می‌شناسد، کنجکاوی را تشویق می‌کند و روابط حمایتی با مربیان و همسالان فراهم می‌آورد، درک می‌شود. این چارچوب، داستان‌گویی، بازی تخیلی، موسیقی، حرکت، فعالیت‌های خلاقانه و ارتباط پاسخگو با بزرگسالان را در روال‌های روزمره پیش‌دبستانی ادغام می‌کند. هدف آن ایجاد فرصت‌هایی برای ابراز هیجانی، توسعه خودتنظیمی، مشارکت اجتماعی و درگیری پایدار در یادگیری است. توجه ویژه‌ای به نیازهای رشدی فردی، پیشینه‌های زبانی، ترجیحات حسی و تجارب خانوادگی معطوف شده است. از مربیان خواسته می‌شود نشانه‌های هیجانی کودکان را تشخیص دهند، گزینه‌هایی ارائه دهند، الزامات فعالیت‌ها را تعدیل کنند و از مشارکت حمایت نمایند بدون آن‌که پاسخ‌های هیجانی یکسانی را مطالبه کنند. مشاهده در حین بازی و فعالیت‌های روزمره به‌عنوان روشی برای اطلاع‌رسانی تصمیمات آموزشی و مستندسازی مشارکت در طول زمان پیشنهاد می‌شود. این مقاله ماهیتی مفهومی و روش‌شناختی دارد و گزارشی از اجرای مداخله یا سنجش پیامدهای رشدی ارائه نمی‌دهد. سهم آن، ارائه چارچوبی قابل انطباق برای عمل پیش‌دبستانی و آماده‌سازی حرفه‌ای مربیان آینده در دانشگاه‌های تربیت معلم است. انجام پژوهش‌های تجربی بیشتر برای ارزیابی امکان‌پذیری، اثربخشی و تناسب آن در محیط‌های مختلف پیش‌دبستانی ضروری است.

This article presents a methodological framework for teaching interpersonal relationship skills to preschool children in the context of preschool education in Uzbekistan. It focuses on helping children initiate communication, listen to others, express feelings appropriately, cooperate during shared activities, and resolve everyday disagreements with adult support. The proposed framework combines guided play, storytelling, role-playing, cooperative tasks, and teacher modelling within familiar classroom routines. It also considers children’s linguistic backgrounds, individual developmental needs, and family experiences when selecting activities and providing support. The methodology emphasises emotionally supportive interactions, opportunities for repeated practice, and collaboration between preschool educators and families. Observation of children’s behaviour during play and daily activities is proposed as a means of identifying learning needs and monitoring progress. The article is conceptual and methodological; it does not report findings from an implemented intervention. Its contribution is a practical framework that can guide preschool educators and inform the professional preparation of students studying preschool education at pedagogical universities. Empirical evaluation is needed to establish the framework’s effectiveness and suitability across different preschool settings.

این مقاله چارچوبی روش‌شناختی برای آموزش مهارت‌های روابط بین‌فردی به کودکان پیش‌دبستانی در بستر آموزش پیش‌دبستانی در ازبکستان ارائه می‌دهد. تمرکز آن بر کمک به کودکان برای آغاز ارتباط، گوش دادن به دیگران، ابراز مناسب احساسات، همکاری در فعالیت‌های مشترک و حل اختلافات روزمره با حمایت بزرگسالان است. چارچوب پیشنهادی، بازی هدایت‌شده، قصه‌گویی، ایفای نقش، وظایف مشارکتی و الگوگیری معلم را در قالب روال‌های آشنا در کلاس درس ترکیب می‌کند. همچنین، زمینه‌های زبانی کودکان، نیازهای رشدی فردی و تجارب خانوادگی آنان را در انتخاب فعالیت‌ها و ارائه حمایت مدنظر قرار می‌دهد. این روش‌شناسی بر تعاملات عاطفی حمایت‌کننده، فرصت‌های تمرین مکرر و همکاری میان مربیان پیش‌دبستانی و خانواده‌ها تأکید دارد. مشاهده رفتار کودکان در حین بازی و فعالیت‌های روزمره به‌عنوان ابزاری برای شناسایی نیازهای یادگیری و پایش پیشرفت پیشنهاد می‌شود. این مقاله ماهیتی مفهومی و روش‌شناختی دارد و یافته‌هایی از اجرای یک مداخله را گزارش نمی‌کند. سهم آن ارائه چارچوبی عملی است که می‌تواند راهنمای مربیان پیش‌دبستانی باشد و در تربیت حرفه‌ای دانشجویان رشته آموزش پیش‌دبستانی در دانشگاه‌های تربیت معلم مورد استفاده قرار گیرد. ارزیابی تجربی برای تعیین اثربخشی و تناسب این چارچوب در محیط‌های مختلف پیش‌دبستانی ضروری است.

The rapid expansion of digital technologies has changed the learning environment in which preschool children grow and develop. However, digital literacy in early childhood should not be reduced to the ability to operate a smartphone or tablet. It includes age-appropriate knowledge, practical skills, attitudes and safe patterns of interaction with digital information and tools. This article develops a methodological framework for forming preschool children's digital literacy through purposeful use of digital learning tools in activity centers. The study uses theoretical analysis, comparative analysis of international guidance, pedagogical modeling and methodological generalization. The proposed framework integrates digital tools into language, mathematics, science, construction, art, role-play and music-oriented activity centers while preserving hands-on, social and movement-based learning. A four-stage model—motivation and orientation, guided exploration, creative production, and reflection and transfer—is proposed. The article also identifies methodological principles, teacher roles, criteria for selecting digital content, indicators for monitoring children's progress, and safeguards related to screen balance, privacy, accessibility and adult co-engagement. The proposed approach positions technology as a pedagogical means rather than an independent learning goal and can be adapted to preschool institutions with different levels of technological provision.

گسترش سریع فناوری‌های دیجیتال محیط یادگیری‌ای را که کودکان پیش‌دبستانی در آن رشد می‌کنند، دگرگون ساخته است. با این حال، سواد دیجیتال در اوایل کودکی نباید صرفاً به توانایی کار با تلفن هوشمند یا تبلت تقلیل یابد. این مفهوم شامل دانش متناسب با سن، مهارت‌های عملی، نگرش‌ها و الگوهای ایمن تعامل با اطلاعات و ابزارهای دیجیتال است. این مقاله چارچوبی روش‌شناختی برای شکل‌دهی سواد دیجیتال کودکان پیش‌دبستانی از طریق استفاده هدفمند از ابزارهای یادگیری دیجیتال در مراکز فعالیت ارائه می‌دهد. این پژوهش از تحلیل نظری، تحلیل تطبیقی رهنمودهای بین‌المللی، مدل‌سازی آموزشی و تعمیم روش‌شناختی بهره می‌گیرد. چارچوب پیشنهادی، ابزارهای دیجیتال را در مراکز فعالیت با محوریت زبان، ریاضیات، علوم، ساخت‌وساز، هنر، بازی نقش‌آفرینی و موسیقی ادغام می‌کند و در عین حال یادگیری عملی، اجتماعی و مبتنی بر حرکت را حفظ می‌نماید. یک مدل چهار مرحله‌ای—انگیزش و جهت‌دهی، اکتشاف هدایت‌شده، تولید خلاقانه و بازتاب و انتقال—پیشنهاد شده است. همچنین، مقاله اصول روش‌شناختی، نقش‌های معلم، معیارهای انتخاب محتوای دیجیتال، شاخص‌های پایش پیشرفت کودکان و تدابیر حفاظتی مرتبط با تعادل صفحه‌نمایش، حریم خصوصی، دسترس‌پذیری و مشارکت بزرگسالان را شناسایی می‌کند. رویکرد پیشنهادی، فناوری را به عنوان ابزاری آموزشی و نه هدف یادگیری مستقل تلقی می‌کند و قابلیت انطباق با مؤسسات پیش‌دبستانی با سطوح مختلف تأمین فناوری را دارد.

Introduction Research has consistently highlighted key pedagogical dynamics that shape children's engagement, exploration, and learning. Crucial elements include the flow of daily routines, opportunities for child agency and participation, and the intentional integration of indoor and outdoor learning contexts. The aim of this study was to use a person-centered approach to identify profiles of pedagogical dynamics in Portuguese ECEC contexts and to examine how these profiles relate to professionals’ perceived quality of the organization of the educational environment. Method We used the EduIn&Out Organization of ECEC Environments Questionnaire to explore educators’ characterization of their pedagogical dynamics (routine flow, children's agency, and the use of indoor and outdoor contexts) and explored educators’ perceptions of various aspects of the quality of ECEC environment, including the organization of the space, materials and equipment (both indoor and outdoor), time management and daily routines, family and child participation, coordination with the educational team and with the center's leadership. The questionnaire was completed by 757 Portuguese educators with experience in preschool education (ages 3 to 6). Latent profile analysis was used to identify profiles of pedagogical dynamics:. Results Four distinct profiles were identified, characterized by different combinations of pedagogical dynamics: (1) Constrained-Fragmented – unstable routines, predominantly adult-led activities, and indoor-centered practices; (2) Balanced-Neutral – moderately structured routines, balanced agency and balanced use of indoor and outdoor spaces; (3) Collaborative-Integrated – highly structured routines, collaborative agency and integrated indoor-outdoor practices; and (4) Participatory-Dynamic – dynamic routines, child-led agency and outdoor-oriented practices. Discussion Profiles characterized by more structured routines, collaborative or child-led agency, and greater integration of indoor and outdoor contexts were associated with higher perceived educational environment quality, highlighting the importance of coherent pedagogical dynamics for high-quality ECEC settings.

مقدمه پژوهش‌ها به طور مستمر بر پویایی‌های کلیدی آموزشی که بر درگیری، کاوش و یادگیری کودکان تأثیر می‌گذارند، تأکید داشته‌اند. عناصر اساسی شامل جریان روال‌های روزانه، فرصت‌هایی برای عاملیت و مشارکت کودک، و ادغام هدفمند زمینه‌های یادگیری درونی و بیرونی است. هدف این مطالعه استفاده از رویکرد فردمحور برای شناسایی پروفایل‌های پویایی‌های آموزشی در زمینه‌های ECEC پرتغال و بررسی نحوه ارتباط این پروفایل‌ها با کیفیت ادراک‌شده توسط متخصصان از سازماندهی محیط آموزشی بود. روش از پرسشنامه EduIn&Out Organization of ECEC Environments برای بررسی توصیف مربیان از پویایی‌های آموزشی خود (جریان روال، عاملیت کودکان و استفاده از زمینه‌های درونی و بیرونی) استفاده شد و ادراک مربیان از جنبه‌های مختلف کیفیت محیط ECEC، از جمله سازماندهی فضا، مواد و تجهیزات (درونی و بیرونی)، مدیریت زمان و روال‌های روزانه، مشارکت خانواده و کودک، هماهنگی با تیم آموزشی و رهبری مرکز مورد بررسی قرار گرفت. پرسشنامه توسط ۷۵۷ مربی پرتغالی با تجربه در آموزش پیش‌دبستانی (۳ تا ۶ سال) تکمیل شد. برای شناسایی پروفایل‌های پویایی‌های آموزشی از تحلیل پروفایل نهفته استفاده شد. یافته‌ها چهار پروفایل متمایز شناسایی شد که با ترکیب‌های متفاوتی از پویایی‌های آموزشی مشخص می‌شوند: (۱) محدود-گسسته – روال‌های ناپایدار، فعالیت‌های عمدتاً هدایت‌شده توسط بزرگسالان و شیوه‌های متمرکز بر فضای داخلی؛ (۲) متعادل-خنثی – روال‌های نسبتاً ساختاریافته، عاملیت متعادل و استفاده متعادل از فضاهای داخلی و بیرونی؛ (۳) مشارکتی-یکپارچه – روال‌های بسیار ساختاریافته، عاملیت مشارکتی و شیوه‌های یکپارچه داخلی-بیرونی؛ و (۴) مشارکتی-پویا – روال‌های پویا، عاملیت هدایت‌شده توسط کودک و شیوه‌های متمرکز بر فضای بیرونی. بحث پروفایل‌هایی که با روال‌های ساختاریافته‌تر، عاملیت مشارکتی یا هدایت‌شده توسط کودک و ادغام بیشتر زمینه‌های داخلی و بیرونی مشخص می‌شوند، با کیفیت بالاتر ادراک‌شده محیط آموزشی همراه بودند و اهمیت پویایی‌های آموزشی منسجم را برای محیط‌های ECEC با کیفیت بالا برجسته می‌کنند.

Inclusive pedagogy, a framework for designing learning for all learners, remains under-examined in Tanzanian pre-primary contexts . This qualitative study investigates teachers’ perceptions of inclusive pedagogy implementation for literacy acquisition and challenges they encounter in urban and peri-urban schools. Semi-structured interviews were conducted with 30 teachers across 16 schools . Thematic analysis revealed four key themes: teaching experience, understanding of inclusive pedagogy, identifying children with diverse needs, and adapting literacy lessons. Five significant challenges emerged: curriculum constraints, environmental limitations, resource scarcity, professional development gaps, and inadequate institutional support . Although teachers expressed positive perceptions of inclusion, they lacked the pedagogical skills and training required for effective implementation of inclusive pedagogy. Structural and contextual challenges affected the translation of policy into classroom practice. These findings highlight the urgent need for targeted in-service training, curriculum adjustments, and stronger institutional support, underscoring a persistent gap between inclusive education policy and the pedagogical capacity to enact it.

پداگوژی فراگیر، که چارچوبی برای طراحی یادگیری برای همه فراگیران است، در زمینه‌های پیش‌دبستانی تانزانیا کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌است. این مطالعه کیفی به بررسی ادراک معلمان از اجرای پداگوژی فراگیر برای کسب سواد و چالش‌هایی که در مدارس شهری و حاشیه‌شهری با آن مواجه هستند، می‌پردازد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۳۰ معلم در ۱۶ مدرسه انجام شد. تحلیل تماتیک چهار مضمون کلیدی را آشکار ساخت: تجربه تدریس، درک پداگوژی فراگیر، شناسایی کودکان با نیازهای متنوع، و سازگار کردن درس‌های سوادآموزی. پنج چالش مهم شناسایی شد: محدودیت‌های برنامه درسی، محدودیت‌های محیطی، کمبود منابع، خلأهای توسعه حرفه‌ای، و حمایت نهادی ناکافی. اگرچه معلمان نگرش مثبتی نسبت به فراگیر بودن ابراز کردند، اما مهارت‌های پداگوژیک و آموزش لازم برای اجرای مؤثر پداگوژی فراگیر را نداشتند. چالش‌های ساختاری و زمینه‌ای بر ترجمه سیاست به عمل کلاسی تأثیر گذاشت. این یافته‌ها بر نیاز فوری به آموزش ضمن خدمت هدفمند، تعدیل برنامه درسی و تقویت حمایت نهادی تأکید می‌کند و شکاف مداوم میان سیاست آموزش فراگیر و ظرفیت پداگوژیک برای اجرای آن را برجسته می‌سازد.

Objective: The study was conducted to determine the level of internet addiction in parents' lives and to determine the relationship between this situation and children's tendency to be addicted to digital games. Materials and Methods: The study was descriptive, cross-sectional, and correlational. The sample of the study consisted of 146 children aged 4-6 years and their parents between December 2023-May 2024. The research data were collected using the Personal Information Form, Young Internet Addiction Scale and Digital Game Addiction Tendency Scale for Preschool Children. Results: It was determined that 95.2% of the children used the internet and 76.0% of them used the internet for gaming purposes. In the study, it was determined that boys' digital game addiction was significantly higher (p

هدف: این پژوهش با هدف تعیین میزان اعتیاد اینترنتی در زندگی والدین و بررسی رابطه این وضعیت با گرایش کودکان به اعتیاد به بازی‌های دیجیتال انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه توصیفی، مقطعی و همبستگی بود. نمونه پژوهش شامل ۱۴۶ کودک ۴ تا ۶ ساله و والدین آن‌ها در بازه زمانی دسامبر ۲۰۲۳ تا مه ۲۰۲۴ بود. داده‌های پژوهش با استفاده از فرم اطلاعات فردی، مقیاس اعتیاد اینترنتی Young و مقیاس گرایش به اعتیاد به بازی دیجیتال برای کودکان پیش‌دبستانی جمع‌آوری شد. نتایج: مشخص شد که ۹۵.۲٪ از کودکان از اینترنت استفاده می‌کنند و ۷۶.۰٪ از آن‌ها به منظور بازی از اینترنت استفاده می‌کنند. در این مطالعه مشخص شد که اعتیاد به بازی دیجیتال در پسران به طور معناداری بیشتر بود (p

Introduction Preschool peer acceptance is a pivotal marker of social-emotional well-being and future adaptation. Although teacher–child relationship quality is a known correlate of children’s peer status, the mechanisms linking this vertical relationship to horizontal peer relations remain insufficiently understood. Methods This two-wave longitudinal study examined whether emotion understanding and social initiative were associated with the prospective link between teacher–child relationship quality and later peer acceptance. Data were collected from 319 Chinese preschool children across a 12-month interval. Teachers reported teacher–child closeness, conflict, and children’s social initiative; children completed an emotion understanding task; and peer acceptance was assessed using peer nominations. Structural equation models controlled for baseline levels of emotion understanding, social initiative, peer acceptance, and relevant covariates. Results Results showed that T1 teacher closeness positively predicted, whereas teacher conflict negatively predicted, T2 peer acceptance. Emotion understanding and social initiative each served as significant indirect pathways linking teacher–child relationship quality with later peer acceptance. In addition, a theory-informed serial indirect pathway from T1 teacher–child relationship quality to T2 peer acceptance via T2 emotion understanding and T2 social initiative was statistically significant. Discussion However, because the study was observational and because the mediators and outcome were all assessed at T2, the findings should be interpreted as prospective associations consistent with the proposed theoretical model rather than as evidence of causal or strictly temporal mechanisms. These findings suggest that supportive teacher–child relationships may be linked to peer acceptance through children’s socioemotional understanding and proactive peer engagement.

مقدمه: پذیرش همسالان در دوره پیش‌دبستانی شاخصی محوری از بهزیستی اجتماعی-هیجانی و سازگاری آینده است. اگرچه کیفیت رابطه معلم-کودک به عنوان یکی از همبسته‌های شناخته‌شده وضعیت همسالان کودکان مطرح است، اما سازوکارهای پیونددهنده این رابطه عمودی با روابط افقی همسالان همچنان به‌طور کافی شناخته نشده‌اند. روش‌ها: این مطالعه طولی دو موجی بررسی کرد که آیا فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی با پیوند آینده‌نگر بین کیفیت رابطه معلم-کودک و پذیرش بعدی همسالان مرتبط هستند یا خیر. داده‌ها از ۳۱۹ کودک پیش‌دبستانی چینی در یک بازه زمانی ۱۲ ماهه گردآوری شد. معلمان نزدیکی و تعارض معلم-کودک و ابتکار اجتماعی کودکان را گزارش کردند؛ کودکان یک تکلیف فهم هیجانی را انجام دادند؛ و پذیرش همسالان با استفاده از نام‌بردن همسالان ارزیابی شد. مدل‌های معادلات ساختاری سطوح پایه فهم هیجانی، ابتکار اجتماعی، پذیرش همسالان و متغیرهای همبسته مرتبط را کنترل کردند. نتایج: نتایج نشان داد که نزدیکی معلم در زمان T1 به طور مثبت و تعارض معلم به طور منفی پذیرش همسالان در زمان T2 را پیش‌بینی کرد. فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی هر یک به عنوان مسیرهای غیرمستقیم معنادار، کیفیت رابطه معلم-کودک را به پذیرش بعدی همسالان پیوند دادند. علاوه بر این، یک مسیر غیرمستقیم سریالی مبتنی بر نظریه از کیفیت رابطه معلم-کودک در T1 به پذیرش همسالان در T2 از طریق فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی در T2 از لحاظ آماری معنادار بود. بحث: با این حال، با توجه به اینکه مطالعه مشاهده‌ای بود و میانجی‌ها و پیامد همگی در T2 ارزیابی شدند، یافته‌ها باید به عنوان ارتباطات آینده‌نگر منطبق با مدل نظری پیشنهادی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی از سازوکارهای علّی یا کاملاً زمانی. این یافته‌ها نشان می‌دهد که روابط حمایتی معلم-کودک ممکن است از طریق فهم اجتماعی-هیجانی کودکان و مشارکت فعال آن‌ها با همسالان به پذیرش همسالان مرتبط باشد.

ABSTRACT Early childhood represents a unique window for language learning. Previous research has established reliable links between parental speech and the pace of children's language development; however, much less is known about children's naturalistic experiences in early education centers. We utilized longform recordings and the LENA technology to examine the variation in preschool teacher speech and its links to children's productive vocabulary in government‐run early education centers in Slovenia. The sample included 80 children (2.5–4 years, 38 girls) and ~350 h of naturalistic data from 8 classrooms. Children's language environments were shaped by activity context, with “Morning Circle” being the most interactive and “Indoor Play” the least interactive activity. Adult words varied primarily at the classroom level, while conversational turns varied primarily at the individual child level. Conversational turns, but not the sheer amount of adult speech, were associated with children's productive vocabularies. Many children worldwide spend a significant amount of time in early education settings; our results underscore the importance of considering these contexts in debates around providing supportive language environments for all children.

چکیده: اوایل کودکی یک بازه زمانی منحصربه‌فرد برای یادگیری زبان محسوب می‌شود. پژوهش‌های پیشین ارتباطات قابل اعتمادی میان گفتار والدین و سرعت رشد زبانی کودکان را نشان داده‌اند؛ با این حال، اطلاعات بسیار کمتری درباره تجارب طبیعی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی وجود دارد. ما با استفاده از ضبط‌های طولانی‌مدت و فناوری LENA به بررسی تنوع گفتار معلمان پیش‌دبستانی و ارتباط آن با واژگان بیانی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی دولتی اسلوونی پرداختیم. نمونه شامل ۸۰ کودک (۲.۵ تا ۴ سال، ۳۸ دختر) و حدود ۳۵۰ ساعت داده طبیعی از ۸ کلاس بود. محیط‌های زبانی کودکان بر اساس زمینه فعالیت شکل می‌گرفت؛ به‌طوری‌که «دایره صبحگاهی» تعاملی‌ترین و «بازی درون‌کلاسی» کم‌تعاملی‌ترین فعالیت بود. تعداد واژه‌های بزرگسالان عمدتاً در سطح کلاس متفاوت بود، در حالی که نوبت‌های مکالمه عمدتاً در سطح کودک فردی تفاوت داشت. نوبت‌های مکالمه، اما نه صرفاً میزان گفتار بزرگسالان، با واژگان بیانی کودکان ارتباط داشت. بسیاری از کودکان در سراسر جهان زمان قابل توجهی را در محیط‌های آموزش ابتدایی سپری می‌کنند؛ یافته‌های ما بر اهمیت توجه به این زمینه‌ها در مباحث مربوط به فراهم‌سازی محیط‌های زبانی حمایتی برای همه کودکان تأکید می‌کند.

This study examined the associations between inhibitory control, working memory, inductive reasoning, awareness, and children’s narrative retelling abilities in early childhood. A total of 212 children aged 4–7 years participated in the study. Executive functions were assessed through measures of verbal and visuospatial working memory and inhibitory control, inductive reasoning was assessed using a Raven-like matrix task, and awareness was assessed through perceptual and inferential awareness tasks. Narrative retelling was evaluated using a story retelling task that captured multiple aspects of narrative performance. Correlational analyses indicated moderate associations between inhibitory control, working memory, and several narrative retelling indicators. Narrative retelling performance also increased significantly with age, indicating clear developmental gains from the preschool to the early school years. Structural equation modeling further showed that inhibitory control and verbal working memory were significant predictors of the latent narrative retelling construct, whereas visuospatial working memory and inductive reasoning were not significantly associated with narrative retelling. Awareness showed small but significant associations with certain narrative retelling indicators.

این پژوهش به بررسی ارتباط بین کنترل مهاری، حافظه کاری، استدلال استقرایی، آگاهی و توانایی‌های بازگویی روایت در کودکان اوایل کودکی پرداخت. در مجموع ۲۱۲ کودک ۴ تا ۷ ساله در این مطالعه شرکت کردند. عملکردهای اجرایی از طریق سنجش‌های حافظه کاری کلامی و دیداری-فضایی و کنترل مهاری ارزیابی شد؛ استدلال استقرایی با استفاده از یک آزمون ماتریسی مشابه Raven سنجیده شد و آگاهی از طریق وظایف آگاهی ادراکی و استنباطی مورد ارزیابی قرار گرفت. بازگویی روایت با استفاده از یک وظیفه بازگویی داستان که جنبه‌های مختلف عملکرد روایی را در بر می‌گرفت، ارزیابی شد. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که بین کنترل مهاری، حافظه کاری و چندین شاخص بازگویی روایت، ارتباطات متوسطی وجود دارد. عملکرد بازگویی روایت همچنین با افزایش سن به طور معناداری افزایش یافت که نشان‌دهنده پیشرفت‌های رشدی آشکار از دوره پیش‌دبستانی تا سال‌های ابتدایی مدرسه است. مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که کنترل مهاری و حافظه کاری کلامی پیش‌بینی‌کننده‌های معنادار سازه نهفته بازگویی روایت هستند، در حالی که حافظه کاری دیداری-فضایی و استدلال استقرایی ارتباط معناداری با بازگویی روایت نداشتند. آگاهی نیز ارتباطات کوچک اما معناداری با برخی شاخص‌های بازگویی روایت نشان داد.

ABSTRACT There is little doubt that children's social‐emotional skills predict better educational outcomes, yet few public preschool evaluation studies have explored associations between public preschool attendance and children's social‐emotional development through elementary school. This is surprising, as the field of preschool evaluation research has recently been consumed by a search for skills in the elementary school years that could be promising mechanisms linking preschool attendance to better adult educational and economic outcomes, especially for children from low‐income backgrounds who are typically the target of public preschool. The current study seeks to fill this knowledge gap, examining whether children who did not attend preschool versus those who attended one of the two primary public preschool programs in the US display more advanced social‐emotional skills in both the immediate aftermath of preschool—kindergarten—and into the mid‐elementary grades. Using propensity score methods, we predict children's social skills and emotional development in kindergarten ( n = 907; M age = 5.52 years) and again in fourth grade ( n = 595; M age = 9.52 years) from public preschool attendance (school‐based pre‐k and Head Start) versus no preschool. In our race‐ethnically diverse sample of children from low‐income families, there were no associations between preschool attendance and social‐emotional outcomes at either the end of kindergarten or in 4th grade. We interpret these results in the context of scientific evidence regarding what it might take to promote early social‐emotional development in typical US preschool settings.

چکیده: تردیدی نیست که مهارت‌های اجتماعی‌عاطفی کودکان پیش‌بینی‌کننده‌ی پیامدهای آموزشی بهتر هستند، اما تعداد کمی از پژوهش‌های ارزیابی پیش‌دبستانی عمومی به بررسی ارتباط بین حضور در پیش‌دبستانی عمومی و رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان در طول دوران ابتدایی پرداخته‌اند. این امر شگفت‌آور است، زیرا حوزه‌ی پژوهش‌های ارزیابی پیش‌دبستانی اخیراً به شدت به دنبال یافتن مهارت‌هایی در سال‌های ابتدایی مدرسه بوده است که می‌توانند به عنوان سازوکارهای امیدوارکننده‌ای برای پیوند دادن حضور در پیش‌دبستانی با پیامدهای آموزشی و اقتصادی بهتر در بزرگسالی عمل کنند، به ویژه برای کودکانی که از خانواده‌های کم‌درآمد هستند و معمولاً هدف برنامه‌های پیش‌دبستانی عمومی قرار می‌گیرند. مطالعه‌ی حاضر درصدد پر کردن این خلأ دانشی است و بررسی می‌کند که آیا کودکانی که در پیش‌دبستانی شرکت نکرده‌اند در مقایسه با کودکانی که در یکی از دو برنامه‌ی اصلی پیش‌دبستانی عمومی در ایالات متحده شرکت کرده‌اند، مهارت‌های اجتماعی‌عاطفی پیشرفته‌تری را هم در دوره‌ی بلافاصله پس از پیش‌دبستانی (آمادگی) و هم در میانه‌ی دوران ابتدایی نشان می‌دهند یا خیر. با استفاده از روش‌های امتیاز تمایل، مهارت‌های اجتماعی و رشد عاطفی کودکان در دوره‌ی آمادگی (n = 907؛ میانگین سن = ۵/۵۲ سال) و مجدداً در پایه‌ی چهارم ابتدایی (n = 595؛ میانگین سن = ۹/۵۲ سال) بر اساس حضور در پیش‌دبستانی عمومی (پیش‌دبستانی مبتنی بر مدرسه و Head Start) در مقایسه با عدم حضور در پیش‌دبستانی پیش‌بینی شد. در نمونه‌ای با تنوع نژادی-قومیتی از کودکان خانواده‌های کم‌درآمد، هیچ ارتباطی بین حضور در پیش‌دبستانی و پیامدهای اجتماعی‌عاطفی نه در پایان دوره‌ی آمادگی و نه در پایه‌ی چهارم ابتدایی مشاهده نشد. این نتایج را در زمینه‌ی شواهد علمی مربوط به آنچه برای ارتقای رشد اجتماعی‌عاطفی اولیه در محیط‌های معمول پیش‌دبستانی ایالات متحده لازم است، تفسیر می‌کنیم.

This article examines the socio-pedagogical and psychological significance of developing core competencies in preschool children aged 6–7. It analyzes the issues of ensuring continuity between preschool and primary education, implementing a learner-centered approach, and consistently developing communicative, social, cognitive, and personal competencies in children. Furthermore, the paper discusses the necessity of creating comprehensive pedagogical conditions for a child's successful adaptation to the school environment, their transition to a new social status, and the enhancement of their cognitive activity.

این مقاله به بررسی اهمیت اجتماعی-تربیتی و روان‌شناختی توسعه شایستگی‌های پایه در کودکان پیش‌دبستانی ۶ تا ۷ ساله می‌پردازد. در این پژوهش، مسائل مربوط به تضمین تداوم بین آموزش پیش‌دبستانی و ابتدایی، اجرای رویکرد یادگیرنده‌محور و توسعه مستمر شایستگی‌های ارتباطی، اجتماعی، شناختی و فردی در کودکان تحلیل می‌شود. همچنین، ضرورت ایجاد شرایط جامع تربیتی برای سازگاری موفق کودک با محیط مدرسه، گذار او به وضعیت اجتماعی جدید و ارتقای فعالیت شناختی وی مورد بحث قرار گرفته است.

Kota Preschool. The method used in this study was a pre-experimental design with a one-group pretest-posttest design. The population consisted of all students (ages 4–5) at GKPI Tarutung City Kindergarten, totaling 22 children, and a sample of 22 children was selected. Data were collected using an observation sheet comprising 14 items. The data analysis techniques applied included descriptive statistical analysis and inferential statistical tests using the t-test to analyze the effect of the treatment administered. The results of the data analysis show that the Montessori Sandpaper Letters medium has a statistically significant effect on the letter recognition skills of 4–5-year-old children at GKPI Tarutung City Kindergarten, as evidenced by: 1) the mean score on the posttest was 52.55 > the score on the pretest was 26.86, and this value indicates that the difference between the mean pretest and posttest scores was 25.69. This indicates that, from a descriptive perspective, a statistically significant difference was found between the mean pretest and posttest scores. 2) The statistical significance test yielded a t-calculated value > t-table (α=0.05; df=24), specifically 36.181 > 2.074; therefore, a statistically significant relationship was found between variable X and variable Y. Therefore, H0 is rejected, and Ha—that the Montessori Sandpaper Letters medium has a statistically significant effect on the letter recognition skills of 4- to 5-year-old children at GKPI Tarutung City Kindergarten—is accepted. It is hoped that the findings of this study will serve as a reference for teachers in selecting effective learning materials to improve letter recognition skills in young children.

روش مورد استفاده در این پژوهش، طرح پیش‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان (۴ تا ۵ سال) مهدکودک GKPI Tarutung شهر به تعداد ۲۲ کودک بود و نمونه‌ای متشکل از ۲۲ کودک انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از برگه مشاهده شامل ۱۴ گویه جمع‌آوری گردید. تکنیک‌های تحلیل داده‌ها شامل تحلیل آماری توصیفی و آزمون‌های آماری استنباطی با استفاده از آزمون t برای بررسی تأثیر مداخله بود. نتایج تحلیل داده‌ها نشان داد که رسانه حروف سمباده‌ای مونته‌سوری تأثیر معنادار آماری بر مهارت‌های شناخت حروف کودکان ۴ تا ۵ سال در مهدکودک GKPI Tarutung شهر دارد، به‌طوری‌که: ۱) میانگین نمره پس‌آزمون ۵۲٫۵۵ > میانگین نمره پیش‌آزمون ۲۶٫۸۶ بود و این مقدار نشان می‌دهد که تفاوت میانگین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون ۲۵٫۶۹ است. این امر از منظر توصیفی نشان‌دهنده تفاوت معنادار آماری بین میانگین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون است. ۲) آزمون معناداری آماری مقدار t محاسبه‌شده > t جدول (α=۰٫۰۵؛ df=۲۴)، به‌طور مشخص ۳۶٫۱۸۱ > ۲٫۰۷۴ را نشان داد؛ بنابراین، رابطه معنادار آماری بین متغیر X و متغیر Y یافت شد. بنابراین، فرض صفر رد و فرض مقابل مبنی بر اینکه رسانه حروف سمباده‌ای مونته‌سوری تأثیر معنادار آماری بر مهارت‌های شناخت حروف کودکان ۴ تا ۵ سال در مهدکودک GKPI Tarutung شهر دارد، پذیرفته می‌شود. امید است یافته‌های این پژوهش به‌عنوان مرجعی برای معلمان در انتخاب مواد آموزشی مؤثر جهت ارتقای مهارت‌های شناخت حروف در کودکان خردسال مورد استفاده قرار گیرد.

This study aimed to determine the effect of parenting styles on the social-emotional development of children aged 5–6 years at TK Mutiara Balige. The research hypothesis stated that there was an effect of parenting styles on the social-emotional development of children aged 5–6 years. This study employed a quantitative method with a sample of 70 children, consisting of 35 children in the experimental class and 35 children in the control class. The research instruments consisted of observation sheets on parenting styles and children's social-emotional development. The data were analyzed using the N-Gain Score and Independent Samples Test. The results of the N-Gain Score calculation showed that the average improvement in social-emotional development in the experimental class was 0.2374, while the control class was 0.2258, with both falling into the medium category. The hypothesis test results showed that the calculated t-value was 0.377 > the t-table value of 1.995, with a significance value of 0.000 < 0.05. Thus, H₀ was rejected and H₁ was accepted, indicating that parenting styles had a positive andsignificant effect on the social-emotional development of children aged 5–6 years at TK Mutiara Balige.

هدف این پژوهش تعیین تأثیر الگوهای فرزندپروری والدین بر رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان ۵ تا ۶ ساله در دبستان مروارید بالیگه بود. فرضیه پژوهش بیان می‌کرد که الگوهای فرزندپروری والدین بر رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان ۵ تا ۶ ساله تأثیر دارد. این مطالعه با روش کمی و با نمونه‌ای شامل ۷۰ کودک، متشکل از ۳۵ کودک در گروه آزمایش و ۳۵ کودک در گروه کنترل انجام شد. ابزارهای پژوهش شامل برگه‌های مشاهده الگوهای فرزندپروری و رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان بود. داده‌ها با استفاده از نمره N-Gain و آزمون مستقل نمونه‌ها تحلیل شدند. نتایج محاسبه نمره N-Gain نشان داد که میانگین بهبود رشد اجتماعی‌عاطفی در گروه آزمایش ۰٫۲۳۷۴ و در گروه کنترل ۰٫۲۲۵۸ بود که هر دو در دسته متوسط قرار گرفتند. نتایج آزمون فرضیه نشان داد که مقدار t محاسبه‌شده ۰٫۳۷۷ بزرگ‌تر از مقدار t جدول ۱٫۹۹۵ و مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ کمتر از ۰٫۰۵ بود. بنابراین، H₀ رد و H₁ پذیرفته شد که نشان‌دهنده تأثیر مثبت و معنادار الگوهای فرزندپروری والدین بر رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان ۵ تا ۶ ساله در دبستان مروارید بالیگه است.

The preschool period is a critical time for developing emotional regulation and problem-solving skills. Children frequently encounter various stressors such as separation anxiety, peer bullying, and sibling rivalry, which require effective coping mechanisms. Parental support is crucial in developing children’s problem-solving skills. Children’s literature is an important resource in showing children the problems they may encounter and how to cope with them. This study aims to examine how the role of the family in children’s problem-solving processes is represented in illustrated children’s books and to identify the forms of support portrayed by family members within these narratives. The study was designed as a qualitative document analysis employing purposive criterion sampling to examine selected picturebooks as cultural products. Purposive sampling was used in the research. Ten illustrated books selected for this study were examined through content analysis. As a result of the analysis, the forms of parental participation in the process of developing children’s problem-solving skills in the books were categorized under the dimensions of “metaphorical concretization and cognitive guidance,” “metaphorical concretization and cognitive guidance,” “democratic participation and joint decision-making” and “play, role-playing, and creating a safe rehearsal space.” In the 10 works examined, parents participated in the problem solving process; They have “metaphorically concretized abstract concepts and Cognitive Guidance” “transformed social crises into safe rehearsals by gamifying them,” “exhibited participatory attitudes that encourage democratic participation in decision making processes,” and established an “unshakeable climate of trust through the emotional validation and reassurance strategy” they offered. The findings show that in children’s literature, the family is not merely a figurehead, but is positioned as an “external regulator” that helps children develop coping strategies for dealing with problems.

دوره پیش‌دبستانی، زمان حساسی برای رشد تنظیم هیجانی و مهارت‌های حل مسئله است. کودکان اغلب با استرسورهای مختلفی مانند اضطراب جدایی، زورگویی همسالان و رقابت خواهر و برادری مواجه می‌شوند که نیازمند سازوکارهای مقابله‌ای مؤثر هستند. حمایت والدین در رشد مهارت‌های حل مسئله کودکان نقش حیاتی دارد. ادبیات کودک منبع مهمی برای نشان دادن مشکلات احتمالی پیش روی کودکان و نحوه مقابله با آن‌هاست. هدف این پژوهش بررسی نحوه بازنمایی نقش خانواده در فرایندهای حل مسئله کودکان در کتاب‌های مصور کودکان و شناسایی اشکال حمایت ارائه‌شده توسط اعضای خانواده در این روایت‌ها است. این مطالعه به صورت تحلیل اسنادی کیفی با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند مبتنی بر معیار برای بررسی کتاب‌های مصور منتخب به عنوان محصولات فرهنگی طراحی شده است. در پژوهش از نمونه‌گیری هدفمند استفاده شد. ده کتاب مصور منتخب برای این مطالعه از طریق تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. بر اساس نتایج تحلیل، اشکال مشارکت والدین در فرایند رشد مهارت‌های حل مسئله کودکان در کتاب‌ها در ابعاد «عینیت‌بخشی استعاری و راهنمایی شناختی»، «مشارکت دموکراتیک و تصمیم‌گیری مشترک» و «بازی، ایفای نقش و ایجاد فضای تمرین امن» دسته‌بندی شدند. در ده اثر بررسی‌شده، والدین در فرایند حل مسئله مشارکت داشته‌اند؛ آن‌ها «مفاهیم انتزاعی را به صورت استعاری عینیت‌بخشی و راهنمایی شناختی ارائه کرده‌اند»، «بحران‌های اجتماعی را با بازی‌سازی به تمرین‌های امن تبدیل کرده‌اند»، «نگرش‌های مشارکتی تشویق‌کننده مشارکت دموکراتیک در فرایندهای تصمیم‌گیری نشان داده‌اند» و با راهبرد «اعتباربخشی هیجانی و اطمینان‌بخشی» فضای اعتماد تزلزل‌ناپذیری ایجاد کرده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در ادبیات کودک، خانواده صرفاً یک نماد نیست، بلکه به عنوان «تنظیم‌گر بیرونی» جایگاه دارد که به کودکان در توسعه راهبردهای مقابله‌ای برای مواجهه با مشکلات کمک می‌کند.

Abstract The COVID-19 pandemic disrupted family routines, economic security, and caregiving contexts, with potential consequences for children’s mental health. However, less is known about heterogeneity in preschool children’s changes in internalizing and externalizing symptoms from before to during the pandemic and about how pandemic-related family disruptions predicted these transitions. This study examined symptom transitions among 2,601 preschool children from the Singapore Longitudinal Early Development Study, using pre-pandemic data from 2018–2019 and during-pandemic data from 2021 ( M age = 4.92 years, SD = 1.18; 50.17% girls). Latent profile analysis identified three groups at both waves: low, mild, and severe symptoms. Random intercept latent transition analysis revealed four transition patterns: stable low symptoms (63.40%), worsening symptoms (22.30%), stable mild symptoms (6.23%), and improved symptoms (7.73%). Compared with the stable low symptoms group, older children and those from families negatively impacted by the pandemic in work and family function were more likely to experience stable mild or worsening symptoms. Ethnic differences were also observed, and pandemic-related financial stress was associated with both worsening and improved symptom patterns. These findings highlight heterogeneous symptom transitions among preschool children and underscore the importance of considering demographic characteristics and family-level disruptions when supporting children’s mental health following large-scale crises.

چکیده: همه‌گیری کووید-۱۹ منجر به اختلال در روال‌های خانوادگی، امنیت اقتصادی و زمینه‌های مراقبتی شد که می‌تواند پیامدهایی برای سلامت روان کودکان داشته باشد. با این حال، اطلاعات کمتری درباره ناهمگونی تغییرات نشانه‌های درونی‌سازی و برونی‌سازی در کودکان پیش‌دبستانی از پیش از همه‌گیری تا دوران همه‌گیری و همچنین درباره چگونگی پیش‌بینی این تغییرات توسط اختلالات خانوادگی مرتبط با همه‌گیری وجود دارد. این مطالعه به بررسی تغییرات نشانه‌ها در میان ۲۶۰۱ کودک پیش‌دبستانی از مطالعه طولی رشد اولیه سنگاپور پرداخت و از داده‌های پیش از همه‌گیری (۲۰۱۸–۲۰۱۹) و داده‌های دوران همه‌گیری (۲۰۲۱) استفاده کرد (میانگین سن = ۴٫۹۲ سال، انحراف معیار = ۱٫۱۸؛ ۵۰٫۱۷٪ دختر). تحلیل نمایه پنهان سه گروه را در هر دو موج شناسایی کرد: نشانه‌های پایین، خفیف و شدید. تحلیل گذار پنهان با رهگیر تصادفی چهار الگوی گذار را نشان داد: نشانه‌های پایین پایدار (۶۳٫۴۰٪)، بدتر شدن نشانه‌ها (۲۲٫۳۰٪)، نشانه‌های خفیف پایدار (۶٫۲۳٪) و بهبود نشانه‌ها (۷٫۷۳٪). در مقایسه با گروه نشانه‌های پایین پایدار، کودکان بزرگ‌تر و آن‌هایی که خانواده‌هایشان از نظر شغلی و عملکرد خانوادگی تحت تأثیر منفی همه‌گیری قرار گرفته بودند، بیشتر احتمال داشت نشانه‌های خفیف پایدار یا بدتر شدن نشانه‌ها را تجربه کنند. تفاوت‌های قومی نیز مشاهده شد و استرس مالی مرتبط با همه‌گیری هم با الگوهای بدتر شدن و هم بهبود نشانه‌ها مرتبط بود. این یافته‌ها بر ناهمگونی تغییرات نشانه‌ها در کودکان پیش‌دبستانی تأکید می‌کند و اهمیت توجه به ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و اختلالات سطح خانواده را در حمایت از سلامت روان کودکان پس از بحران‌های گسترده نشان می‌دهد.

Children with autism spectrum disorder may experience developmental difficulties in the areas of social communication and interaction. This study aims to investigate the effect of child-centered play therapy on the development of social communication skills in children with autism spectrum disorder. The study group consists of children aged 3-6 years with autism spectrum disorder. A quasi-experimental design was employed for the study. In the experimental group, child-centered play therapy was applied to 5 children with autism spectrum disorder for 15 weeks, 3 sessions per week, for a total of 45 sessions. ‘Social Communication Checklist-Revised for Children with Autism Spectrum Disorder’ and the “Denver-II Developmental Screening Test” were used as instruments for data collection. According to the findings of the study, the Mann–Whitney U test conducted on the post-test scores of the experimental and control groups revealed statistically significant differences in all sub-dimensions of the Social Communication Checklist. Significant differences were found between the groups in social participation (Z = −2.627, p < .05, r = .83), expressive language (Z = −2.617, p ≤ .05, r = .83), receptive language (Z = −2.739, p < .05, r = .87), and imitative play (Z = −2.643, p < .05, r = .84). Regarding the Denver II Developmental Screening Test, a statistically significant difference was also found between the groups in the personal-social subscale (Z = −2.730, p < .05, r = .86). However, no statistically significant difference was observed in the language development subscale (Z = −1.586, p > .05). The results revealed that child-centered play therapy has a significant effect on the development of social communication skills in children with autism spectrum disorder. Research findings show that child-centred play therapy brings about significant improvements in the social communication skills of children with autism spectrum disorder. The progress observed in the experimental group supports the idea that play-based approaches can be an effective tool in early intervention programmes.

کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ممکن است در زمینه‌های ارتباط و تعامل اجتماعی با مشکلات رشدی مواجه شوند. هدف این پژوهش بررسی تأثیر درمان بازی‌محور کودک‌محور بر رشد مهارت‌های ارتباط اجتماعی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است. گروه مورد مطالعه شامل کودکان ۳ تا ۶ ساله مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بود. این پژوهش با طرح شبه‌آزمایشی انجام شد. در گروه آزمایش، درمان بازی‌محور کودک‌محور به مدت ۱۵ هفته، هر هفته ۳ جلسه و در مجموع ۴۵ جلسه برای ۵ کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم اجرا شد. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل «چک‌لیست ارتباط اجتماعی-ویرایش بازنگری‌شده برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم» و «آزمون غربالگری رشدی Denver-II» بود. بر اساس یافته‌های پژوهش، آزمون Mann–Whitney U که بر نمرات پس‌آزمون گروه‌های آزمایش و کنترل انجام شد، تفاوت معناداری را در تمامی زیرمقیاس‌های چک‌لیست ارتباط اجتماعی نشان داد. بین گروه‌ها در مشارکت اجتماعی (Z = −2.627, p < .05, r = .83)، زبان بیانی (Z = −2.617, p ≤ .05, r = .83)، زبان دریافتی (Z = −2.739, p < .05, r = .87) و بازی تقلیدی (Z = −2.643, p < .05, r = .84) تفاوت معناداری مشاهده شد. همچنین در آزمون غربالگری رشدی Denver-II، در زیرمقیاس فردی-اجتماعی تفاوت معنادار آماری بین گروه‌ها وجود داشت (Z = −2.730, p < .05, r = .86)، اما در زیرمقیاس رشد زبانی تفاوت معناداری مشاهده نشد (Z = −1.586, p > .05). نتایج نشان داد که درمان بازی‌محور کودک‌محور تأثیر معناداری بر رشد مهارت‌های ارتباط اجتماعی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم دارد. یافته‌های پژوهش بیانگر آن است که درمان بازی‌محور کودک‌محور موجب بهبود معنادار مهارت‌های ارتباط اجتماعی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می‌شود. پیشرفت مشاهده‌شده در گروه آزمایش از این ایده حمایت می‌کند که رویکردهای مبتنی بر بازی می‌توانند ابزار مؤثری در برنامه‌های مداخله زودهنگام باشند.

Amid increasing societal expectations to improve the quality of childcare professionals in Japan, this study examined whether participation in recurrent education programs offered by a local university is associated with changes in childcare workers' interactions with children and the content of their practices.The analysis focused on changes in scores within the "Understanding" and "Conviction" domains of the CRAYON BOOK assessment (for children aged 1-2 years), particularly total scores and the frequency of the frequency of selecting the midpoint score (3 points).Longitudinal changes were analyzed using the recurrent education participation rate, total scores, and the frequency of 3-point responses.At Nursery School B (formerly Nursery School A), four-year trends revealed significant differences across all indicators: total scores and 3-point frequencies in both the "Understanding" and "Conviction" domains.In both domains, total scores declined from the first to the second year but subsequently showed an increasing trend.The frequency of 3-point responses peaked in 2020 in both domains, declined thereafter, and later increased again.Similarly, at Nursery School M, significant differences across the three-year period were observed for all indicators in both domains.

در میان افزایش انتظارات اجتماعی برای ارتقای کیفیت حرفه‌ای کارکنان مراقبت از کودک در ژاپن، این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در برنامه‌های آموزش بازآموزی ارائه‌شده توسط یک دانشگاه محلی با تغییرات در تعاملات کارکنان مراقبت از کودک با کودکان و محتوای عملکردهای آنان مرتبط است یا خیر. تحلیل بر تغییرات نمرات در حوزه‌های «درک» و «اعتقاد» ارزیابی CRAYON BOOK (برای کودکان ۱ تا ۲ ساله) متمرکز بود، به‌ویژه نمرات کل و فراوانی انتخاب نمره میانی (۳ امتیاز). تغییرات طولی با استفاده از نرخ مشارکت در آموزش بازآموزی، نمرات کل و فراوانی پاسخ‌های ۳ امتیازی تحلیل شد. در مهدکودک B (که قبلاً مهدکودک A بود)، روندهای چهار ساله تفاوت‌های معناداری را در تمام شاخص‌ها نشان داد: نمرات کل و فراوانی ۳ امتیازی در هر دو حوزه «درک» و «اعتقاد». در هر دو حوزه، نمرات کل از سال اول تا دوم کاهش یافت اما پس از آن روند افزایشی نشان داد. فراوانی پاسخ‌های ۳ امتیازی در سال ۲۰۲۰ در هر دو حوزه به اوج رسید، سپس کاهش یافت و بعداً دوباره افزایش یافت. به طور مشابه، در مهدکودک M نیز تفاوت‌های معناداری در طول سه سال برای تمام شاخص‌ها در هر دو حوزه مشاهده شد.

Abstract Morphological development is a crucial component of early language acquisition. This study examined developmental changes in types and tokens of inflectional morphemes produced among 214 typically developing Kannada-speaking preschool children and their parents. Inflectional use was elicited through a story retelling task and analyzed in child’s and parental speech. Results showed developmental increase in both types and tokens of inflectional morphology production in children, indicating that preschool years constitute an important phase of inflectional systems in Kannada, an agglutinative language. Parental inflectional production remained relatively stable across age groups, while only the variety of parental inflections significantly predicted children’s output, emphasizing the role of input richness over frequency. Children produced high functional load markers (namely dative case, tense, and person–number–gender agreement), more frequently than optional or irregular forms. Overall, findings support usage-based theories with educational and clinical relevance. These findings, however, warrant future validation across other naturalistic tasks.

تحول صرفی یکی از مؤلفه‌های اساسی در فراگیری اولیه زبان است. این پژوهش تغییرات تحولی در انواع و بسامد تکواژهای تصریفی تولیدشده توسط ۲۱۴ کودک پیش‌دبستانی کانادا زبان با رشد طبیعی و والدین آن‌ها را بررسی کرد. استفاده از تصریف‌ها از طریق تکلیف بازگویی داستان برانگیخته شد و در گفتار کودک و والدین تحلیل گردید. نتایج نشان داد که تولید انواع و بسامد تکواژهای تصریفی در کودکان با افزایش سن رشد می‌کند و این امر نشان‌دهنده اهمیت سال‌های پیش‌دبستانی در شکل‌گیری نظام‌های تصریفی در زبان کانادا به‌عنوان یک زبان پیوندی است. تولید تصریف‌های والدین در گروه‌های سنی مختلف نسبتاً ثابت باقی ماند، اما تنها تنوع تصریف‌های والدین به طور معناداری پیش‌بینی‌کننده تولید کودکان بود و این امر بر نقش غنای ورودی نسبت به فراوانی تأکید می‌کند. کودکان نشانگرهای دارای بار کارکردی بالا (مانند حالت مفعولی، زمان و توافق شخص–عدد–جنس) را بیش از شکل‌های اختیاری یا بی‌قاعده تولید کردند. به طور کلی، یافته‌ها نظریه‌های مبتنی بر کاربرد را با اهمیت آموزشی و بالینی تأیید می‌کند. با این حال، این یافته‌ها نیازمند اعتبارسنجی بیشتر در تکالیف طبیعی‌گرایانه دیگر هستند.

Background Children's exposure to electronic screens has risen sharply. This study quantitatively evaluated the association between excessive screen time and childhood attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) risk through a systematic review and meta-analysis, exploring the moderating roles of age and media type. Methods Following PRISMA guidelines, we systematically searched observational studies assessing children's screen time and ADHD, and finally included 10 observational studies with overall low-to-moderate risk of bias. Risk of bias was evaluated using the ROBINS-I tool. Continuous data were unified using the Chinn conversion rule. A DerSimonian-Laird random-effects model calculated pooled odds ratios (OR) and 95% confidence intervals (CI). Subgroup analyses, leave-one-out sensitivity analyses, and Begg's and Egger's tests were also conducted. Results Excessive screen time was significantly associated with elevated childhood ADHD risk (pooled OR = 1.56, 95% CI: 1.31–1.87, P < 0.001). Substantial between-study heterogeneity was observed (Q = 344.51, I 2 = 97.4%, P < 0.001). Subgroup analyses revealed significant age-related heterogeneity: preschoolers (0–6 years) showed a larger magnitude of association (OR = 2.40, 95% CI: 1.44–3.98), whereas the association in school-age children and adolescents (>6 years) was of smaller magnitude (OR = 1.16, 95% CI: 1.05–1.29). Passive TV/video viewing showed a higher point estimate of ADHD risk (OR = 2.20) than interactive digital media (OR = 1.10), but the between-group difference did not reach statistical significance. Sensitivity analyses confirmed the robustness of these findings. Conclusions Excessive screen exposure is significantly associated with elevated ADHD risk in children, with distinct age-specific and media type-specific patterns. The preschool period appears to be a high-risk window for screen-related neurodevelopmental effects, with a trend toward stronger association for passive screen exposure. Public health and clinical interventions should prioritize restricting early screen exposure, particularly passive, fast-paced videos without substantial interaction.

زمینه و هدف: مواجهه کودکان با صفحه‌نمایش‌های الکترونیکی به طور چشمگیری افزایش یافته است. این مطالعه به طور کمی ارتباط بین زمان بیش از حد استفاده از صفحه‌نمایش و خطر ابتلا به اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) در کودکان را از طریق مرور نظام‌مند و فراتحلیل ارزیابی نموده و نقش تعدیل‌کننده سن و نوع رسانه را بررسی کرده است. روش‌ها: با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA، مطالعات مشاهده‌ای ارزیابی‌کننده زمان استفاده از صفحه‌نمایش و ADHD در کودکان به طور نظام‌مند جست‌وجو شد و در نهایت ۱۰ مطالعه مشاهده‌ای با ریسک سوگیری کلی پایین تا متوسط وارد شدند. ریسک سوگیری با ابزار ROBINS-I ارزیابی شد. داده‌های پیوسته با استفاده از قاعده تبدیل Chinn یکسان‌سازی شدند. مدل اثرات تصادفی DerSimonian-Laird نسبت شانس تجمیعی (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) را محاسبه کرد. تحلیل‌های زیرگروهی، تحلیل حساسیت leave-one-out و آزمون‌های Begg و Egger نیز انجام شد. یافته‌ها: زمان بیش از حد استفاده از صفحه‌نمایش به طور معناداری با افزایش خطر ADHD در کودکان مرتبط بود (OR تجمیعی = ۱.۵۶، CI ۹۵٪: ۱.۳۱–۱.۸۷، P < ۰.۰۰۱). ناهمگنی قابل توجهی بین مطالعات مشاهده شد (Q = ۳۴۴.۵۱، I ۲ = ۹۷.۴٪، P < ۰.۰۰۱). تحلیل‌های زیرگروهی ناهمگنی معنادار مرتبط با سن را نشان داد: کودکان پیش‌دبستانی (۰–۶ سال) ارتباط قوی‌تری را نشان دادند (OR = ۲.۴۰، CI ۹۵٪: ۱.۴۴–۳.۹۸)، در حالی که این ارتباط در کودکان سن مدرسه و نوجوانان (>۶ سال) ضعیف‌تر بود (OR = ۱.۱۶، CI ۹۵٪: ۱.۰۵–۱.۲۹). تماشای غیرفعال تلویزیون/ویدئو برآورد نقطه‌ای بالاتری از خطر ADHD (OR = ۲.۲۰) نسبت به رسانه‌های دیجیتال تعاملی (OR = ۱.۱۰) داشت، اما تفاوت بین گروه‌ها از نظر آماری معنادار نبود. تحلیل‌های حساسیت پایداری این یافته‌ها را تأیید کرد. نتیجه‌گیری: مواجهه بیش از حد با صفحه‌نمایش به طور معناداری با افزایش خطر ADHD در کودکان مرتبط است و الگوهای خاص سنی و نوع رسانه را نشان می‌دهد. دوره پیش‌دبستانی به نظر می‌رسد پنجره پرخطر برای اثرات عصبی-رشدی مرتبط با صفحه‌نمایش باشد و روندی به سوی ارتباط قوی‌تر برای مواجهه غیرفعال با صفحه‌نمایش مشاهده می‌شود. مداخلات سلامت عمومی و بالینی باید بر محدودسازی مواجهه زودهنگام با صفحه‌نمایش، به ویژه ویدئوهای غیرفعال و سریع بدون تعامل قابل توجه، اولویت دهند.

Introduction Emotional and behavioural problems (EBPs) in early childhood have long-term implications, yet little is known about how family caregivers experience family-based primary prevention and how this prevention is conceptualised within Indonesian sociocultural, educational, health-service, and policy settings.Theory The Neuman Systems Model, Family-Centred Care, and the Correlated Constraints Model were used as sensitising theoretical lenses to interpret family experiences without imposing predetermined themes.Method This qualitative phenomenological study involved 34 purposively selected participants in Banjarmasin, Indonesia. Eight family caregivers in individual interviews and 26 health professionals, teachers, and policymakers in three focus group discussions (FGDs). Individual interviews elicited family caregivers’ personal caregiving experiences, whereas FGDs examined collective professional and system-level perspectives. Data were collected in Indonesian or Banjar and analysed using a hybrid inductive-deductive framework and thematic analysis.Results Seven themes were identified: adaptive functioning, perceived difficulties, multilevel stressors, everyday prevention, supportive resources, prevention constraints, and holistic support needs.Discussion Families experienced prevention as everyday, relational, and context-dependent work shaped by emotional caregiving, family routines, access to support, and social and service constraints. Findings support culturally responsive, family-centred public health strategies for strengthening early prevention of EBPs in preschool children.

مقدمه: مشکلات هیجانی و رفتاری (EBPs) در اوایل کودکی پیامدهای بلندمدتی دارند، اما اطلاعات اندکی دربارهٔ تجربه مراقبان خانوادگی از پیشگیری اولیه مبتنی بر خانواده و چگونگی مفهوم‌پردازی این پیشگیری در بسترهای اجتماعی‌فرهنگی، آموزشی، خدمات سلامت و سیاست‌گذاری اندونزی وجود دارد. نظریه: مدل سیستم‌های نیومن، مراقبت خانواده‌محور و مدل محدودیت‌های همبسته به‌عنوان چارچوب‌های نظری حساس‌کننده برای تفسیر تجارب خانواده‌ها بدون تحمیل مضامین از پیش تعیین‌شده به کار گرفته شدند. روش: این مطالعه کیفی پدیدارشناختی با مشارکت ۳۴ نفر از شرکت‌کنندگان منتخب هدفمند در بانجارماسن اندونزی انجام شد. هشت مراقب خانوادگی در مصاحبه‌های فردی و ۲۶ نفر از متخصصان سلامت، معلمان و سیاست‌گذاران در سه جلسه بحث گروهی متمرکز (FGD) شرکت کردند. مصاحبه‌های فردی به استخراج تجارب شخصی مراقبان خانوادگی از مراقبت پرداخت و FGDها دیدگاه‌های جمعی حرفه‌ای و سیستمی را بررسی کردند. داده‌ها به زبان اندونزیایی یا بانجار گردآوری و با استفاده از چارچوب ترکیبی استقرایی-قیاسی و تحلیل تماتیک تحلیل شدند. نتایج: هفت مضمون شناسایی شد: عملکرد انطباقی، دشواری‌های ادراک‌شده، عوامل استرس‌زای چندسطحی، پیشگیری روزمره، منابع حمایتی، محدودیت‌های پیشگیری و نیازهای حمایتی کل‌نگر. بحث: خانواده‌ها پیشگیری را به‌عنوان کاری روزمره، رابطه‌مند و وابسته به زمینه تجربه کردند که تحت تأثیر مراقبت هیجانی، روال‌های خانوادگی، دسترسی به حمایت و محدودیت‌های اجتماعی و خدماتی قرار دارد. یافته‌ها از راهبردهای سلامت عمومی پاسخگو به فرهنگ و خانواده‌محور برای تقویت پیشگیری اولیه از EBPs در کودکان پیش‌دبستانی حمایت می‌کند.

This article presents the results of an assessment of mental performance and attention characteristics in children attending preschool educational organizations. Using the Anfimov letter-based proofreading test, the speed, accuracy, error rate, and stability of attention were evaluated in 228 children from modular (n=114) and traditional (n=114) types of preschools in the city of Tashkent and the Surkhandarya region. The results showed that children in traditional preschools had significantly higher information processing speed and attention stability (P<0.01), whereas the attention accuracy rate was higher in modular preschools (P<0.05). Furthermore, in modular preschools, girls demonstrated a lower error rate compared to boys (P<0.05). These findings confirm that the organizational and structural features of the preschool educational environment affect individual components of children's attention and highlight the practical importance of the hygienic and pedagogical optimization of this environment.

این مقاله نتایج ارزیابی عملکرد ذهنی و ویژگی‌های توجه در کودکان حاضر در سازمان‌های آموزشی پیش‌دبستانی را ارائه می‌دهد. با استفاده از آزمون تصحیح‌خوانی مبتنی بر حروف Anfimov، سرعت، دقت، نرخ خطا و پایداری توجه در ۲۲۸ کودک از مهدکودک‌های مدولار (n=114) و سنتی (n=114) در شهر تاشکند و منطقه سرخان‌دریا مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که کودکان در مهدکودک‌های سنتی از سرعت پردازش اطلاعات و پایداری توجه به‌طور معناداری بالاتری برخوردار بودند (P<0.01)، در حالی که نرخ دقت توجه در مهدکودک‌های مدولار بالاتر بود (P<0.05). همچنین، در مهدکودک‌های مدولار، دختران نسبت به پسران نرخ خطای کمتری نشان دادند (P<0.05). این یافته‌ها تأیید می‌کند که ویژگی‌های سازمانی و ساختاری محیط آموزشی پیش‌دبستانی بر مؤلفه‌های فردی توجه کودکان تأثیر می‌گذارد و اهمیت عملی بهینه‌سازی بهداشتی و آموزشی این محیط را برجسته می‌سازد.

Play-based parent-child interaction offers preschoolers rich opportunities for everyday foreign language learning, yet many parents struggle to turn open-ended play into effective English-as-a-Foreign-Language (EFL) learning experiences at home. To explore how AI might support this process, we conducted formative studies through interviews and a Wizard-of-Oz study. We identified four key challenges: content selection, language expression, balancing instruction and play, and problem solving. To address these challenges, we present PAPEL, a parent–AI collaborative system that grounds suggestions in the ongoing play scene and organizes support into four core modules: content generation, language adaptation, balance assessment, and extended response. In a counterbalanced within-subjects study with 16 parent–child dyads, PAPEL was associated with more integrated parent utterances that combined playful and instructional content, as well as more parent–child conversational turns, than the lightweight chatbot baseline used in our study.

تعامل والد-کودک مبتنی بر بازی، فرصت‌های غنی‌ای برای یادگیری زبان خارجی در زندگی روزمره کودکان پیش‌دبستانی فراهم می‌کند، اما بسیاری از والدین در تبدیل بازی‌های باز به تجربیات مؤثر یادگیری زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL) در خانه با دشواری مواجه هستند. به‌منظور بررسی نقش هوش مصنوعی در حمایت از این فرایند، مطالعات شکل‌دهنده‌ای از طریق مصاحبه‌ها و مطالعهٔ ویزارد آو آز انجام دادیم. چهار چالش کلیدی شناسایی شد: انتخاب محتوا، بیان زبانی، ایجاد تعادل میان آموزش و بازی، و حل مسئله. برای پاسخ به این چالش‌ها، سامانهٔ PAPEL را معرفی می‌کنیم که یک سامانهٔ مشارکتی والد-هوش مصنوعی است و پیشنهادها را بر اساس صحنهٔ جاری بازی ارائه می‌دهد و حمایت را در قالب چهار ماژول اصلی سازمان‌دهی می‌کند: تولید محتوا، سازگاری زبانی، ارزیابی تعادل، و پاسخ‌دهی گسترده. در یک مطالعهٔ درون‌گروهی متقابل با ۱۶ زوج والد-کودک، استفاده از PAPEL با اظهارات والدین یکپارچه‌تر که محتوای بازیگوشانه و آموزشی را ترکیب می‌کردند و همچنین تعداد بیشتری از نوبت‌های مکالمهٔ والد-کودک نسبت به چت‌بات سبک‌وزن مبنا در پژوهش ما همراه بود.

This study reconceptualizes Inclusive Education Competency (IEC) in early childhood as a product of activation rather than accumulation. We argue that Inclusive Education Disposition (IED) and Inclusive Education Knowledge (IEK) are necessary but insufficient conditions for inclusive practice; Self-Development (SD)—defined here as disciplined cycles of goal setting, monitoring, help-seeking, and reflection—functions as the proximal mechanism through which what teachers value and know is translated into what they consistently do in classrooms. Using a cross-sectional survey of in-service preschool teachers in Shanghai ( N = 355), we tested this activation framework through covariance-based structural equation modeling (CB-SEM) with 5,000-resample bootstrap inference. Reliability and convergent validity were strong, although SD–IEC discriminant validity was borderline under the item-level HTMT criterion (0.904); the structural model demonstrated adequate fit. SD was the strongest predictor of IEC ( β = 0.743, p < 0.001), while IED and IEK retained modest direct effects and significant indirect effects via SD, supporting partial mediation. The model explained 68.7% of the variance in SD and 86.2% of the variance in IEC. These findings shift the explanation of inclusive competency from static attributes to dynamic processes of professional change. In practical terms, systems pursuing Sustainable Development Goal 4 (SDG4)—that is, inclusive and equitable quality education for all—should institutionalize routines that support teacher self-development, including protected collaborative planning time, goal-based coaching, short plan–do–study–act cycles, peer observation, and formative evidence use. The study offers an empirically supported four-construct framework and practical implications for policy, leadership, and professional learning design.

این مطالعه، شایستگی آموزش فراگیر (IEC) در دوران کودکی را به عنوان محصولی از فعال‌سازی و نه انباشت مجدد مفهوم‌سازی می‌کند. ما استدلال می‌کنیم که نگرش به آموزش فراگیر (IED) و دانش آموزش فراگیر (IEK) شرایط لازم اما ناکافی برای اجرای فراگیر هستند؛ خودتوسعه‌بخشی (SD) — که در اینجا به عنوان چرخه‌های منظم تعیین هدف، پایش، جستجوی کمک و تأمل تعریف شده است — به عنوان سازوکار نزدیک عمل می‌کند که از طریق آن، آنچه معلمان ارزش‌گذاری و دانسته‌اند به آنچه به طور مستمر در کلاس‌های درس انجام می‌دهند، ترجمه می‌شود. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از معلمان پیش‌دبستانی شاغل در شانگهای (N = 355)، این چارچوب فعال‌سازی را از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) با استنباط بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه مجدد آزمون کردیم. پایایی و روایی همگرا قوی بود، اگرچه روایی تمایز SD–IEC در معیار HTMT در سطح آیتم (۰٫۹۰۴) در مرز قرار داشت؛ مدل ساختاری برازش مناسبی را نشان داد. SD قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده IEC بود (β = ۰٫۷۴۳، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که IED و IEK اثرات مستقیم متوسط و اثرات غیرمستقیم معنادار از طریق SD را حفظ کردند که از میانجی‌گری جزئی حمایت می‌کند. مدل، ۶۸٫۷٪ از واریانس SD و ۸۶٫۲٪ از واریانس IEC را تبیین کرد. این یافته‌ها توضیح شایستگی فراگیر را از ویژگی‌های ایستا به فرایندهای پویای تغییر حرفه‌ای منتقل می‌کند. از نظر عملی، نظام‌هایی که به دنبال تحقق هدف چهارم توسعه پایدار (SDG4) — یعنی آموزش با کیفیت، فراگیر و عادلانه برای همه — هستند، باید روال‌هایی را که از خودتوسعه‌بخشی معلمان حمایت می‌کند، نهادینه کنند؛ از جمله زمان برنامه‌ریزی مشارکتی محافظت‌شده، مربی‌گری مبتنی بر هدف، چرخه‌های کوتاه برنامه‌ریزی–اجرا–مطالعه–عمل، مشاهده همتایان و استفاده از شواهد تکوینی. این مطالعه یک چارچوب چهارساختاری مبتنی بر شواهد تجربی و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاری، رهبری و طراحی یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد.

Against the backdrop of the continuous advancement of inclusive education, kindergarten teachers have become crucial to determining whether the quality of preschool inclusive education can be effectively realized. However, existing studies have tended to examine teachers' attitudes, knowledge, or skills separately, with limited structural explanation of how deep-seated qualities, intrinsic motivation, and explicit practices jointly constitute teacher competency in preschool inclusive settings. This study integrated the Iceberg Model and the Onion Model to construct a five-dimensional framework of kindergarten teachers' inclusive education competency, including inclusive literacy, inclusive knowledge, inclusive motivation, teaching adjustment, and collaborative influence. A two-stage quantitative design was adopted. A self-developed 39-item questionnaire was finalized based on a pretest with 239 kindergarten teachers, and a formal survey was then conducted among 298 kindergarten teachers in Chongqing, China. The results showed that teachers' overall inclusive education competency was above the midpoint, but the five dimensions developed unevenly. Inclusive literacy and teaching adjustment were relatively higher, inclusive knowledge and inclusive motivation were close to the overall average, and collaborative influence was the weakest dimension. Further analyses indicated that backbone teachers and teachers who had received relevant training showed higher levels of competency. Teachers who had contact with children with special needs had higher mean scores across dimensions, but the differences were not statistically robust. Meanwhile, cumulative training duration did not show the expected positive relationship with overall competency, suggesting that training participation and training duration reflect different aspects of professional growth and that accumulated training hours cannot be equated with training quality. The findings indicate that kindergarten teachers' inclusive education competency is not a single reserve of knowledge or skills, but a composite structure comprising deepseated qualities, a knowledge base, intrinsic motivation, and practical abilities. This study provides empirical evidence from western China and offers implications for localized assessment, teacher support systems, and training improvement.

در بستر پیشرفت مستمر آموزش فراگیر، معلمان مهدکودک نقش کلیدی در تعیین تحقق مؤثر کیفیت آموزش فراگیر پیش‌دبستانی ایفا می‌کنند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً نگرش‌ها، دانش یا مهارت‌های معلمان را به طور جداگانه بررسی کرده‌اند و توضیح ساختاری محدودی درباره این‌که چگونه ویژگی‌های عمیق، انگیزش درونی و عملکردهای آشکار به طور مشترک شایستگی معلمان در محیط‌های فراگیر پیش‌دبستانی را شکل می‌دهند، ارائه داده‌اند. این مطالعه با ادغام مدل کوه یخ و مدل پیازی، چارچوبی پنج‌بعدی از شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر شامل سواد فراگیر، دانش فراگیر، انگیزش فراگیر، تعدیل تدریس و تأثیر همکاری را تدوین کرد. طرح پژوهش کمی دو مرحله‌ای اتخاذ شد. پرسشنامه‌ای ۳۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران تدوین شده بود، بر اساس پیش‌آزمون با ۲۳۹ معلم مهدکودک نهایی شد و سپس پیمایش اصلی در میان ۲۹۸ معلم مهدکودک در چونگ‌کینگ، چین انجام گرفت. نتایج نشان داد که شایستگی کلی معلمان در آموزش فراگیر بالاتر از نقطه میانی بود، اما پنج بعد توسعه‌یافته به طور یکنواخت رشد نکرده بودند. سواد فراگیر و تعدیل تدریس نسبتاً بالاتر بودند، دانش فراگیر و انگیزش فراگیر نزدیک به میانگین کلی بودند و تأثیر همکاری ضعیف‌ترین بعد بود. تحلیل‌های بیشتر نشان داد که معلمان کلیدی و معلمانی که آموزش مرتبط دریافت کرده بودند، سطوح بالاتری از شایستگی را نشان دادند. معلمانی که با کودکان دارای نیازهای ویژه تماس داشتند، میانگین نمرات بالاتری در ابعاد مختلف داشتند، اما تفاوت‌ها از لحاظ آماری معنادار نبود. همچنین، مدت تجمعی آموزش رابطه مثبت مورد انتظار با شایستگی کلی را نشان نداد که این امر نشان می‌دهد مشارکت در آموزش و مدت آموزش جنبه‌های متفاوتی از رشد حرفه‌ای را منعکس می‌کند و ساعات تجمعی آموزش را نمی‌توان معادل کیفیت آموزش دانست. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر صرفاً ذخیره‌ای از دانش یا مهارت نیست، بلکه ساختاری مرکب متشکل از ویژگی‌های عمیق، بنیان دانشی، انگیزش درونی و توانایی‌های عملی است. این مطالعه شواهد تجربی از غرب چین ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای ارزیابی بومی، نظام‌های حمایت از معلمان و بهبود آموزش دارد.

As technology-enhanced learning environments increasingly promote active and situated engagement, assessment must move beyond isolated tests of knowledge and skills to capture learners' performance in authentic contexts. In technology and engineering education, systems thinking is often embedded in product-based learning, yet technical product quality alone may not show how pre-service preschool teachers organise, connect, and justify systems-related ideas. The aim of this study was to examine systems-oriented reasoning as part of complex technology and engineering learning outcomes by combining the Distinctions, Systems, Relationships, and Perspectives (DSRP) framework with Epistemic Network Analysis (ENA). Students' written reflections on the “Product as a System” were coded across the four DSRP dimensions and re-encoded as binary indicators of DSRP achievement levels for ENA. Using ENA, we identified differences in the prominence and co-occurrence of DSRP-related reasoning elements between students taught through the technology-enhanced systems-thinking approach (STICT) and those taught through a traditional approach. The findings revealed distinguishable DSRP epistemic network structures between the two groups, with the STICT group displaying a more heterogeneous structure and the traditional group showing a more concentrated network around system organisation, functional relationships, and multiple perspectives. The ENA indicators were more clearly associated with written report quality than with technical product quality. This study contributes to the assessment of systems-oriented reasoning. It suggests that integrating DSRP-based coding and ENA provides complementary evidence about systems-oriented reasoning beyond that captured by product quality alone, thereby contributing to a broader assessment of technology and engineering learning outcomes in authentic higher education assessment tasks.

با توجه به اینکه محیط‌های یادگیری مبتنی بر فناوری به طور فزاینده‌ای مشارکت فعال و موقعیتی را ترویج می‌کنند، ارزیابی باید فراتر از آزمون‌های مجزای دانش و مهارت‌ها رفته و عملکرد یادگیرندگان را در زمینه‌های اصیل ثبت کند. در آموزش فناوری و مهندسی، تفکر سیستمی اغلب در یادگیری مبتنی بر محصول جای گرفته است، اما کیفیت فنی محصول به تنهایی ممکن است نشان ندهد که دانشجومعلمان پیش‌دبستانی چگونه ایده‌های مرتبط با سیستم را سازمان‌دهی، ارتباط‌دهی و توجیه می‌کنند. هدف این مطالعه بررسی استدلال مبتنی بر سیستم به عنوان بخشی از پیامدهای پیچیده یادگیری فناوری و مهندسی از طریق ترکیب چارچوب تمایزات، سیستم‌ها، روابط و دیدگاه‌ها (DSRP) با تحلیل شبکه معرفتی (ENA) بود. بازتاب‌های مکتوب دانشجویان درباره «محصول به عنوان یک سیستم» بر اساس چهار بُعد DSRP کدگذاری شد و به عنوان شاخص‌های دودویی سطوح دستیابی به DSRP برای ENA بازکدگذاری گردید. با استفاده از ENA، تفاوت‌هایی در برجستگی و هم‌رخدادی عناصر استدلال مرتبط با DSRP بین دانشجویانی که با رویکرد تفکر سیستمی مبتنی بر فناوری (STICT) آموزش دیده بودند و آن‌هایی که با رویکرد سنتی آموزش دیده بودند، شناسایی شد. یافته‌ها ساختارهای متمایز شبکه معرفتی DSRP را بین دو گروه نشان داد، به طوری که گروه STICT ساختاری ناهمگن‌تر و گروه سنتی شبکه‌ای متمرکزتر حول سازمان‌دهی سیستم، روابط عملکردی و دیدگاه‌های چندگانه داشت. شاخص‌های ENA ارتباط واضح‌تری با کیفیت گزارش مکتوب نسبت به کیفیت فنی محصول داشتند. این مطالعه به ارزیابی استدلال مبتنی بر سیستم کمک می‌کند و نشان می‌دهد که ادغام کدگذاری مبتنی بر DSRP و ENA شواهد مکملی درباره استدلال سیستمی فراتر از آنچه کیفیت محصول به تنهایی ثبت می‌کند، ارائه می‌دهد و بدین ترتیب به ارزیابی گسترده‌تر پیامدهای یادگیری فناوری و مهندسی در وظایف اصیل ارزیابی آموزش عالی کمک می‌کند.

Abstract Theory and research highlight the role of maternal emotion socialization in the development of emotion dysregulation and associated psychopathology in offspring. This study described and quantified emotion socialization dynamics (i.e., mutual negativity and positivity) between mothers and their preschool-aged children, testing associations between dyadic dynamics and maternal emotion dysregulation and examining the predictive power of dyadic dynamics for symptoms of child psychopathology. Participants were 76 mother–child dyads (mothers: 22–46 years old, M = 33.17 (4.83); children 36–47 months old, M = 42.40 (3.78), 55.6% female, 47% racial/ethnic minoritized status) who completed frustration-eliciting and naturalistic play tasks. Child emotions and mothers’ emotion socialization behaviors were coded. Mutual negativity during play was positively associated with mother-rated child aggression ( β = 0.25, p = .017), whereas mutual positivity during play was negatively associated with teacher-rated attention ( β = 0.35, p = .001) and internalizing problems ( β = −0.25, p = .011). Findings suggest that mother–child dynamics during play may have unique associations with child mental health symptoms and highlight the utility of examining emotion socialization as a dyadic process.

چکیده نظریه و پژوهش‌ها بر نقش جامعه‌پذیری هیجانی مادرانه در رشد نابهنجاری تنظیم هیجان و آسیب‌شناسی روانی مرتبط در فرزندان تأکید دارند. این مطالعه پویایی‌های جامعه‌پذیری هیجانی (یعنی منفی‌گرایی و مثبت‌گرایی متقابل) بین مادران و کودکان پیش‌دبستانی آن‌ها را توصیف و کمی‌سازی کرده، ارتباط بین پویایی‌های دوتایی و نابهنجاری تنظیم هیجانی مادر را آزموده و قدرت پیش‌بینی‌کنندگی پویایی‌های دوتایی برای نشانه‌های آسیب‌شناسی روانی کودک را بررسی می‌کند. شرکت‌کنندگان شامل ۷۶ زوج مادر-کودک (مادران: ۲۲ تا ۴۶ ساله، میانگین = ۳۳٫۱۷ (۴٫۸۳)؛ کودکان ۳۶ تا ۴۷ ماهه، میانگین = ۴۲٫۴۰ (۳٫۷۸)، ۵۵٫۶٪ دختر، ۴۷٪ دارای وضعیت اقلیت نژادی/قومیتی) بودند که در تکالیف ایجادکننده ناکامی و بازی طبیعی شرکت کردند. هیجان‌های کودک و رفتارهای جامعه‌پذیری هیجانی مادران کدگذاری شد. منفی‌گرایی متقابل در طول بازی با پرخاشگری کودک بر اساس ارزیابی مادر (β = ۰٫۲۵، p = ۰٫۰۱۷) رابطه مثبت داشت، در حالی که مثبت‌گرایی متقابل در طول بازی با مشکلات توجه بر اساس ارزیابی معلم (β = ۰٫۳۵، p = ۰٫۰۰۱) و مشکلات درونی‌سازی (β = ۰٫۲۵-، p = ۰٫۰۱۱) رابطه منفی داشت. یافته‌ها نشان می‌دهد که پویایی‌های مادر-کودک در طول بازی ممکن است ارتباطات منحصربه‌فردی با نشانه‌های سلامت روان کودک داشته باشد و بر اهمیت بررسی جامعه‌پذیری هیجانی به عنوان یک فرایند دوتایی تأکید می‌کند.

Introduction The occupational well-being of rural preschool teachers is important for their professional development, mental health, and the quality of preschool education. However, persistent resource constraints in rural education may pose challenges to teachers’ occupational well-being. This study examined the association between occupational stress and occupational well-being among rural preschool teachers, focusing on the indirect role of job burnout and the moderating role of professional identity. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 3,228 rural preschool teachers in Zhejiang Province, China, of whom 98.8% were women. Participants completed validated measures of occupational stress, job burnout, professional identity, and occupational well-being. The hypothesized associations were examined using a moderated mediation model. Results Occupational stress was significantly and negatively associated with occupational well-being. A significant indirect association between occupational stress and occupational well-being was observed through job burnout, while the direct association remained significant. Professional identity moderated the association between occupational stress and job burnout: this positive association was weaker, but remained statistically significant, at higher levels of professional identity. However, professional identity did not moderate the direct association between occupational stress and occupational well-being. Discussion The findings suggest that professional identity may serve as a modest personal resource that attenuates the association between occupational stress and job burnout. They also highlight the importance of reducing job demands and strengthening organizational resources to support the occupational well-being of rural preschool teachers.

مقدمه: بهزیستی شغلی معلمان پیش‌دبستانی روستایی برای توسعه حرفه‌ای، سلامت روان و کیفیت آموزش پیش‌دبستانی آنان اهمیت دارد. با این حال، محدودیت‌های مداوم منابع در آموزش روستایی ممکن است چالش‌هایی برای بهزیستی شغلی معلمان ایجاد کند. این پژوهش به بررسی ارتباط بین استرس شغلی و بهزیستی شغلی در میان معلمان پیش‌دبستانی روستایی پرداخت و نقش غیرمستقیم فرسودگی شغلی و نقش تعدیل‌گر هویت حرفه‌ای را مورد توجه قرار داد. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی با پرسشنامه در میان ۳٬۲۲۸ معلم پیش‌دبستانی روستایی در استان ژجیانگ چین انجام شد که ۹۸٫۸٪ آنان زن بودند. شرکت‌کنندگان ابزارهای معتبر سنجش استرس شغلی، فرسودگی شغلی، هویت حرفه‌ای و بهزیستی شغلی را تکمیل کردند. ارتباطات فرض‌شده با استفاده از مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: استرس شغلی با بهزیستی شغلی رابطه منفی و معناداری داشت. یک ارتباط غیرمستقیم معنادار بین استرس شغلی و بهزیستی شغلی از طریق فرسودگی شغلی مشاهده شد، در حالی که ارتباط مستقیم نیز معنادار باقی ماند. هویت حرفه‌ای ارتباط بین استرس شغلی و فرسودگی شغلی را تعدیل کرد: این ارتباط مثبت در سطوح بالاتر هویت حرفه‌ای ضعیف‌تر، اما همچنان از نظر آماری معنادار بود. با این حال، هویت حرفه‌ای ارتباط مستقیم بین استرس شغلی و بهزیستی شغلی را تعدیل نکرد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که هویت حرفه‌ای می‌تواند به عنوان یک منبع شخصی محدود، ارتباط بین استرس شغلی و فرسودگی شغلی را تضعیف کند. همچنین اهمیت کاهش تقاضاهای شغلی و تقویت منابع سازمانی برای حمایت از بهزیستی شغلی معلمان پیش‌دبستانی روستایی را برجسته می‌کند.

Professional observation ability is a foundational skill for preschool teachers, yet its cultivation has long faced the challenge of bridging theory and practice. Virtual simulation and authentic video offer new technological pathways to address this gap, but research on their sequential integration remains limited. This study adopted a design-based research-informed intervention approach, conducting four sequential workshops over six weeks with one natural class of 46 preschool teacher candidates. A mixed-methods design was employed, integrating group observation assignment scores (32 valid samples), questionnaires (34 students), and semi-structured interviews (9 students). In the initial skill acquisition phase, virtual simulation and authentic video demonstrated functional complementarity: virtual simulation was more conducive to stimulating active thinking (purposefulness dimension, p = 0.006), while authentic video showed an advantage in honing detail-capturing abilities (acuity dimension, p = 0.048) and higher-order cognitive skills (analysis and support dimensions, p < 0.05). During sequential exposure to authentic videos, analytical ability showed a "leap-plateau" pattern, supportive ability displayed continuous growth, while basic observation ability remained stable. Learners' experiences followed a trajectory from cognitive conflict to support seeking and then to metacognitive growth. This study provides preliminary support for the sequential integration model in enhancing preschool teacher candidates' observational skills, offering empirical insights for technology-enhanced teacher education. The findings suggest that teacher training programs should consider the complementary roles of different technological media across skill development stages.

توانایی مشاهده حرفه‌ای یکی از مهارت‌های بنیادی برای معلمان پیش‌دبستانی است، اما پرورش این مهارت همواره با چالش پیوند دادن نظریه و عمل مواجه بوده است. شبیه‌سازی مجازی و ویدیوی اصیل مسیرهای فناورانه جدیدی برای رفع این شکاف فراهم می‌کنند، اما پژوهش‌ها درباره ادغام متوالی آن‌ها همچنان محدود است. این مطالعه با اتخاذ رویکرد مداخله‌ای مبتنی بر پژوهش طراحی‌محور، چهار کارگاه متوالی طی شش هفته با یک کلاس طبیعی متشکل از ۴۶ داوطلب معلمی پیش‌دبستانی برگزار کرد. طرح پژوهش آمیخته به کار گرفته شد و نمرات تکالیف گروهی مشاهده (۳۲ نمونه معتبر)، پرسشنامه‌ها (۳۴ دانشجو) و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (۹ دانشجو) را ادغام نمود. در مرحله اولیه کسب مهارت، شبیه‌سازی مجازی و ویدیوی اصیل مکمل عملکردی یکدیگر بودند: شبیه‌سازی مجازی بیشتر موجب تحریک تفکر فعال (بُعد هدفمندی، p = ۰٫۰۰۶) شد، در حالی که ویدیوی اصیل در تقویت توانایی ثبت جزئیات (بُعد دقت، p = ۰٫۰۴۸) و مهارت‌های شناختی عالی‌تر (ابعاد تحلیل و حمایت، p < ۰٫۰۵) برتری نشان داد. طی مواجهه متوالی با ویدیوهای اصیل، توانایی تحلیلی الگوی «جهش-سکون» را نشان داد، توانایی حمایتی رشد پیوسته داشت و توانایی مشاهده پایه پایدار باقی ماند. تجارب یادگیرندگان از تعارض شناختی به جستجوی حمایت و سپس به رشد فراشناختی سیر کرد. این مطالعه شواهد مقدماتی برای مدل ادغام متوالی در ارتقای مهارت‌های مشاهده‌ای داوطلبان معلمی پیش‌دبستانی فراهم می‌کند و بینش‌های تجربی برای آموزش معلم مبتنی بر فناوری ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های آموزش معلم باید نقش‌های مکمل رسانه‌های فناورانه مختلف را در مراحل توسعه مهارت مدنظر قرار دهند.