International branch campuses (IBCs) deliver foreign science, technology, engineering and mathematics (STEM) qualifications inside host economies, yet how graduates’ reported educational experiences relate to their professional outcomes has received little attention in the Gulf. This study examined employability, work readiness and job alignment among Qatari nationals who completed a bachelor's degree at one of two United States IBCs in Qatar. A cross-sectional survey of 75 employed graduates, recruited purposively through professional networks and snowball referrals, was analysed using Fisher exact tests with exact odds ratios and effect sizes, together with parsimonious binary, ordinal and Firth penalised logistic regression with Wald intervals for coefficients and bootstrap percentile intervals for average predicted probabilities; responses to one open-ended question were categorised descriptively. Most graduates worked in roles related to their major (86.7%) and entered employment immediately after graduation (61.3%). Labour-market preparedness was associated with very high perceived employability (odds ratio 4.9, 95% CI 1.6–14.7) and with a very smooth transition to work (Firth odds ratio 13.9, 95% CI 3.5–54.8), and professional ability development was also associated with very high employability (odds ratio 6.5, 95% CI 1.9–22.4). Job alignment corresponded with smoother transitions, though imprecisely (odds ratio 8.6, 95% CI 1.0–73.0). Women were less likely than men to report being very well prepared (adjusted odds ratio 0.11, 95% CI 0.03–0.45); other gender comparisons were inconclusive. Graduates most often requested internships and practical exposure and locally grounded labour-market knowledge. The findings suggest that monitoring preparedness and occupational alignment alongside employment rates offers a more informative account of the professional experiences reported by graduates of international STEM programmes delivered locally.
Background: Brief psychological treatment programmes in primary care are increasingly used to address common mental disorders (CMDs), yet patient outcomes remain heterogeneous. Routine symptom measures may help identify patients who are more or less likely to achieve clinically meaningful change and may support treatment planning within stepped-care systems. This study examined associations between baseline depressive and anxiety symptom severity predicted reliable improvement and reliable recovery following brief psychological treatment in a real-world primary care programme. Methods: This secondary analysis used routinely collected data from 512 adults treated in a real-world primary care psychological intervention programme. Participants were assessed with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) and Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) before and after brief psychological treatment. Baseline demographic and clinical variables, including age, sex, number of sessions, and PHQ-9 and GAD-7 scores, were examined according to reliable improvement and reliable recovery status. Logistic regression analyses examined associations between baseline variables and treatment outcomes. Results: Reliable improvement was observed in 73.6% of participants, whereas 53.3% achieved reliable recovery. Higher baseline anxiety severity was associated with reliable improvement (odds ratio [OR] = 1.16, 95% confidence interval [CI]: 1.08–1.23), whereas lower depressive severity predicted reliable recovery (OR = 0.92, 95% CI: 0.88–0.96). Fewer treatment sessions were associated with both reliable improvement and reliable recovery. Age and sex were not significantly associated with outcomes. Conclusions: Baseline anxiety and depressive symptom severity may be relevant for understanding variability in clinically meaningful outcomes following brief psychological interventions in primary care. Patients presenting with greater depressive symptom burden may benefit from closer monitoring and more intensive or extended treatment pathways within stepped-care models.
Aim and background: Excessive daytime sleepiness (EDS) is reported far less often than poor nocturnal sleep quality in Indian medical students.We aimed to estimate EDS prevalence and its independent correlates (primary), and to compare these with poor sleep quality correlates in the same cohort and relate both to examination performance (secondary).We hypothesized that sleep hygiene behavior, not global sleep quality category, would dominate.Materials and methods: Prospective cross-sectional study of 354 of 450 eligible MBBS students (78.7%) at a Southern Indian college, sampled by stratified proportional randomization.Under supervised standardized administration, they completed the Epworth Sleepiness Scale (ESS; EDS >10), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Sleep Hygiene Index (SHI), with screen time, stress, mood, lifestyle, clinical covariates, and the latest university examination percentage.Excessive daytime sleepiness correlates were examined by logistic regression with a pre-specified confounder-adjusted sensitivity model.Results: Excessive daytime sleepiness affected 21.5% [95% confidence interval (CI) 17.5-26.0],more often among poor than good sleepers (27.7% vs 18.6%).Adjusted [area under the receiver operating characteristic curve (AUC) 0.773, 0.714-0.832],only poorer sleep hygiene remained independent [odds ratio (OR) 1.12 per point, 1.07-1.18],unchanged after adjustment for all measured confounders (1.12, 1.06-1.17).Examination percentage did not differ by sleep status (67.33 ± 5.16 vs 68.07 ± 5.72; p = 0.229); academic stage and sex, not sleep, predicted marks (R² = 0.152).Conclusion: In this cross-sectional sample, EDS was associated more closely with sleep hygiene behavior than with global sleep quality category, and the two had distinct correlation profiles.Screening for sleepiness alongside sleep quality, and addressing bedtime device use, merit consideration in student health services.These are associations only; no direction of effect can be inferred.Clinical significance: Measuring EDS alongside global sleep quality identifies a partly distinct at-risk group, for whom brief counselling on bedtime device use may be more specific than generic sleep hygiene advice.
Depression is a common and disabling condition, yet population-level estimates among Ethiopian and Ethiopian-descendant adults in the Seattle metropolitan area are limited. We conducted a cross-sectional community-based survey from November to December 2024 among adults aged ≥18 years who self-identified as Ethiopian or Ethiopian-descendant. Participants were recruited through social media, community networks, and faith-based organizations and completed anonymous REDCap questionnaires. Clinically significant depressive symptoms were defined as a Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) score ≥10, a screening threshold rather than a clinical diagnosis. We used logistic regression to examine associations between clinically significant depressive symptoms and the primary exposures of nativity, self-rated physical health, chronic medical conditions, reproductive health history, recreational marijuana or other drug use, and firearm exposure, with adjustment for prespecified sociodemographic covariates. A comprehensive model included the primary full-sample exposures simultaneously, with Benjamini-Hochberg correction for multiple comparisons. Among 474 participants (mean age, 31.6 years; 49.8% male), 178 (37.6%) screened positive for clinically significant depressive symptoms. In the mutually adjusted model, poorer self-rated physical health was associated with higher odds of depressive symptoms: average health (adjusted odds ratio [aOR], 3.83; 95% CI, 2.08–7.36) and poor/somewhat poor health (aOR, 10.73; 95% CI, 4.53–26.80), compared with excellent health. Ever use of recreational marijuana or other drugs (aOR, 3.52; 95% CI, 2.08–6.03) and knowing someone injured or killed by a firearm in the past year (aOR, 2.32; 95% CI, 1.39–3.90) were also associated with higher odds. Among parous women, a history of postpartum depression was associated with current depressive symptoms (aOR, 9.76; 95% CI, 4.31–23.51). Clinically significant depressive symptoms were common in this sample and were associated with poorer physical health, recreational marijuana or other drug use, firearm-related exposure, and prior postpartum depression. Longitudinal research is needed to clarify temporal relationships and inform culturally responsive prevention and care.
افسردگی یک وضعیت شایع و ناتوانکننده است، اما برآوردهای جمعیتمحور در میان بزرگسالان اتیوپیایی و افراد با تبار اتیوپیایی در منطقه کلانشهری سیاتل محدود است. ما یک مطالعه مقطعی مبتنی بر جامعه را از نوامبر تا دسامبر ۲۰۲۴ در میان بزرگسالان با سن ≥۱۸ سال که خود را اتیوپیایی یا دارای تبار اتیوپیایی معرفی کردند، انجام دادیم. شرکتکنندگان از طریق شبکههای اجتماعی، شبکههای اجتماعی جامعهمحور و سازمانهای مذهبی جذب شدند و پرسشنامههای ناشناس REDCap را تکمیل کردند. علائم افسردگی بالینی بهعنوان نمره ≥۱۰ در پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) تعریف شد که یک آستانه غربالگری است و نه تشخیص بالینی. برای بررسی ارتباط بین علائم افسردگی بالینی و متغیرهای اصلی شامل محل تولد، سلامت جسمانی خودارزیابیشده، بیماریهای مزمن جسمانی، سابقه سلامت باروری، مصرف تفننی ماریجوانا یا سایر مواد مخدر و مواجهه با سلاح گرم، با تعدیل برای متغیرهای جمعیتشناختی از پیش تعیینشده، از رگرسیون لجستیک استفاده شد. یک مدل جامع، متغیرهای اصلی را به طور همزمان در کل نمونه وارد کرد و اصلاح بنجامینی-هوچبرگ برای مقایسات متعدد اعمال شد. در میان ۴۷۴ شرکتکننده (میانگین سنی ۳۱/۶ سال؛ ۴۹/۸٪ مرد)، ۱۷۸ نفر (۳۷/۶٪) از نظر علائم افسردگی بالینی مثبت غربال شدند. در مدل تعدیلشده متقابل، سلامت جسمانی خودارزیابیشده ضعیفتر با احتمال بالاتر علائم افسردگی همراه بود: سلامت متوسط (نسبت شانس تعدیلشده [aOR]، ۳/۸۳؛ ۹۵٪ CI، ۲/۰۸–۷/۳۶) و سلامت ضعیف/تاحدی ضعیف (aOR، ۱۰/۷۳؛ ۹۵٪ CI، ۴/۵۳–۲۶/۸۰) در مقایسه با سلامت عالی. مصرف تفننی ماریجوانا یا سایر مواد مخدر (aOR، ۳/۵۲؛ ۹۵٪ CI، ۲/۰۸–۶/۰۳) و شناخت فردی که در سال گذشته توسط سلاح گرم مجروح یا کشته شده است (aOR، ۲/۳۲؛ ۹۵٪ CI، ۱/۳۹–۳/۹۰) نیز با احتمال بالاتر همراه بود. در میان زنان دارای سابقه زایمان، سابقه افسردگی پس از زایمان با علائم فعلی افسردگی مرتبط بود (aOR، ۹/۷۶؛ ۹۵٪ CI، ۴/۳۱–۲۳/۵۱). علائم افسردگی بالینی در این نمونه شایع بود و با سلامت جسمانی ضعیفتر، مصرف تفننی ماریجوانا یا سایر مواد مخدر، مواجهه با سلاح گرم و سابقه افسردگی پس از زایمان ارتباط داشت. پژوهشهای طولی برای روشن شدن روابط زمانی و اطلاعرسانی به پیشگیری و مراقبت متناسب با فرهنگ مورد نیاز است.
Introduction: Polysomnography technologists perform overnight sleep studies requiring continuous patient monitoring, technical management of diagnostic equipment, and sustained attention.Although night-shift work has been associated with adverse health outcomes among healthcare workers, the occupational health burden among polysomnography technologists remains poorly characterized in India.This study evaluated sleep quality, excessive daytime sleepiness, burnout-related symptoms, musculoskeletal symptoms, and selected cardiometabolic indicators and examined their associations with years of night-shift work experience.Methods: This cross-sectional observational study used an online structured questionnaire distributed through professional groups to polysomnography technologists working in private hospitals and sleep centers in South India.Participants were graduates with at least six months of night-shift experience.Of 196 responses, 16 were excluded for less than six months of night-shift experience and 30 for incomplete questionnaires, leaving 150 participants for analysis.The questionnaire included the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), Epworth Sleepiness Scale (ESS), Copenhagen Burnout Inventory (CBI), and musculoskeletal assessment.Height and weight were measured by participants.Blood pressure was manually assessed, while fasting blood glucose and glycated hemoglobin (HbA1c) were obtained from recent laboratory reports.Poor sleep quality was defined as PSQI >5 and excessive daytime sleepiness as ESS >10.The CBI was analyzed continuously and categorized operationally as 0-49, 50-74, and 75-100.Years of night-shift work experience were analyzed as a continuous exposure and categorized as ≤5 versus >5 years.Multivariable logistic regression was adjusted for age, sex, and BMI.Results: Mean age was 29.97 ± 4.43 years, and BMI was 24.16 ± 3.19 kg/m².Mean PSQI, ESS, and CBI scores were 7.09 ± 2.95, 9.20 ± 3.39, and 45.99 ± 20.95, respectively.Poor sleep quality occurred in 97 (64.7%), excessive daytime sleepiness in 56 (37.3%), and musculoskeletal symptoms in 126 (84.0%).CBI scores were categorized as 0-49 in 86 (57.3%), 50-74 in 48 (32.0%), and 75-100 in 16 (10.7%).Hypertension-range blood pressure was identified in 21 (14.0%) and prediabetes in 11 (7.3%).Each additional year of night-shift work experience was associated with higher odds of poor sleep quality (adjusted odds ratio (aOR): 1.433, 95% CI: 1.118-1.835),excessive daytime sleepiness (aOR: 1.205, 95% CI: 1.001-1.450),CBI ≥50 (aOR: 1.810, 95% CI: 1.350-2.428),musculoskeletal symptoms (aOR: 1.372, 95% CI: 1.003-1.878),lower-back symptoms (aOR: 1.296, 95% CI: 1.051-1.598),neck symptoms (aOR: 1.272, 95% CI: 1.043-1.552),and hypertension-range blood pressure (aOR: 1.387, 95% CI: 1.052-1.829).No significant associations were observed with shoulder symptoms or prediabetes.Conclusion: Polysomnography technologists reported frequent poor sleep quality, excessive daytime sleepiness, burnout-related symptoms, and musculoskeletal symptoms.More years of night-shift work experience were associated with several adverse health outcomes after adjustment for age, sex, and BMI.These findings should be interpreted cautiously given the cross-sectional design and potential residual confounding.Prospective multicenter studies are warranted.
مقدمه: تکنولوژیستهای پلیسومنوگرافی مطالعات خواب شبانه را انجام میدهند که نیازمند پایش مداوم بیماران، مدیریت فنی تجهیزات تشخیصی و توجه پایدار است. اگرچه کار شیفت شب با پیامدهای نامطلوب سلامت در میان کارکنان مراقبتهای بهداشتی مرتبط دانسته شده است، بار سلامت شغلی در میان تکنولوژیستهای پلیسومنوگرافی در هند بهخوبی توصیف نشده است. این مطالعه کیفیت خواب، خوابآلودگی بیش از حد در طول روز، علائم مرتبط با فرسودگی شغلی، علائم اسکلتیعضلانی و برخی شاخصهای قلبیمتابولیک را ارزیابی کرد و ارتباط آنها را با سالهای تجربه کار شیفت شب بررسی نمود. روشها: این مطالعه مشاهدهای مقطعی با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته آنلاین که از طریق گروههای حرفهای توزیع شد، در میان تکنولوژیستهای پلیسومنوگرافی شاغل در بیمارستانها و مراکز خواب خصوصی در جنوب هند انجام شد. شرکتکنندگان فارغالتحصیلانی با حداقل شش ماه تجربه کار شیفت شب بودند. از مجموع ۱۹۶ پاسخ، ۱۶ نفر به دلیل کمتر از شش ماه تجربه کار شیفت شب و ۳۰ نفر به دلیل پرسشنامه ناقص حذف شدند و ۱۵۰ نفر برای تحلیل باقی ماندند. پرسشنامه شامل شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI)، مقیاس خوابآلودگی اپورث (ESS)، فهرست فرسودگی شغلی کپنهاگ (CBI) و ارزیابی اسکلتیعضلانی بود. قد و وزن توسط شرکتکنندگان اندازهگیری شد. فشار خون به صورت دستی ارزیابی شد و قند خون ناشتا و هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) از گزارشهای آزمایشگاهی اخیر استخراج گردید. کیفیت خواب ضعیف به صورت PSQI >5 و خوابآلودگی بیش از حد در طول روز به صورت ESS >10 تعریف شد. CBI به صورت پیوسته تحلیل و به طور عملیاتی به دستههای ۰-۴۹، ۵۰-۷۴ و ۷۵-۱۰۰ تقسیم شد. سالهای تجربه کار شیفت شب به صورت متغیر پیوسته و به صورت ≤۵ در مقابل >۵ سال دستهبندی شد. رگرسیون لجستیک چندمتغیره برای سن، جنس و BMI تعدیل شد. نتایج: میانگین سن ۲۹٫۹۷ ± ۴٫۴۳ سال و BMI برابر با ۲۴٫۱۶ ± ۳٫۱۹ کیلوگرم بر متر مربع بود. میانگین نمرات PSQI، ESS و CBI به ترتیب ۷٫۰۹ ± ۲٫۹۵، ۹٫۲۰ ± ۳٫۳۹ و ۴۵٫۹۹ ± ۲۰٫۹۵ بود. کیفیت خواب ضعیف در ۹۷ نفر (۶۴٫۷٪)، خوابآلودگی بیش از حد در طول روز در ۵۶ نفر (۳۷٫۳٪) و علائم اسکلتیعضلانی در ۱۲۶ نفر (۸۴٫۰٪) مشاهده شد. نمرات CBI به صورت ۰-۴۹ در ۸۶ نفر (۵۷٫۳٪)، ۵۰-۷۴ در ۴۸ نفر (۳۲٫۰٪) و ۷۵-۱۰۰ در ۱۶ نفر (۱۰٫۷٪) دستهبندی شد. فشار خون در محدوده پرفشاری خون در ۲۱ نفر (۱۴٫۰٪) و پیشدیابت در ۱۱ نفر (۷٫۳٪) شناسایی شد. هر سال اضافه تجربه کار شیفت شب با شانس بیشتر کیفیت خواب ضعیف (نسبت شانس تعدیلشده (aOR): ۱٫۴۳۳، ۹۵٪ CI: ۱٫۱۱۸-۱٫۸۳۵)، خوابآلودگی بیش از حد در طول روز (aOR: ۱٫۲۰۵، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۰۱-۱٫۴۵۰)، CBI ≥۵۰ (aOR: ۱٫۸۱۰، ۹۵٪ CI: ۱٫۳۵۰-۲٫۴۲۸)، علائم اسکلتیعضلانی (aOR: ۱٫۳۷۲، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۰۳-۱٫۸۷۸)، علائم کمر (aOR: ۱٫۲۹۶، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۵۱-۱٫۵۹۸)، علائم گردن (aOR: ۱٫۲۷۲، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۴۳-۱٫۵۵۲) و فشار خون در محدوده پرفشاری خون (aOR: ۱٫۳۸۷، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۵۲-۱٫۸۲۹) همراه بود. ارتباط معناداری با علائم شانه یا پیشدیابت مشاهده نشد. نتیجهگیری: تکنولوژیستهای پلیسومنوگرافی شیوع بالای کیفیت خواب ضعیف، خوابآلودگی بیش از حد در طول روز، علائم مرتبط با فرسودگی شغلی و علائم اسکلتیعضلانی را گزارش کردند. سالهای بیشتر تجربه کار شیفت شب پس از تعدیل برای سن، جنس و BMI با چندین پیامد نامطلوب سلامت همراه بود. این یافتهها با توجه به طراحی مقطعی و احتمال وجود عوامل مخدوشکننده باقیمانده باید با احتیاط تفسیر شوند. انجام مطالعات آیندهنگر چندمرکزی توصیه میشود.
This study aimed to assess musculoskeletal and ergonomic risk, identify demographic, occupational, lifestyle, and biomechanical characteristics associated with these outcomes, and develop and prioritize ergonomic intervention strategies for petrochemical control room operators. This cross-sectional study was conducted in 2025 among 210 male control room operators from an Iranian petrochemical complex using census sampling. Data were collected using the Demographic/Occupational Questionnaire, Persian International Physical Activity Questionnaire (P-IPAQ), Persian Örebro Musculoskeletal Pain Screening Questionnaire (P-ÖMSQ), and Persian Ergonomic Screening and Priority Tool (P-ESPT), complemented by objective postural and plantar pressure assessments. The P-ÖMSQ was used to classify participants according to P-ÖMSQ risk categories, with scores ≥ 90 categorized as moderate-to-high risk. Data were analyzed using Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) software, version 20.0, with descriptive statistics, chi-square tests, and multivariable logistic regression. A P-ÖMSQ score within the moderate-to-high risk categories (≥ 90) was observed in 27% of participants, while 78% were classified as having moderate-to-high ergonomic risk. Multivariable logistic regression showed that older age (adjusted odds ratio [aOR] = 1.09, 95% confidence interval [CI] = 1.02–1.17, p = 0.014), higher body mass index (BMI) (aOR = 1.15, 95% CI = 1.04–1.27, p = 0.006), and longer job tenure (aOR = 1.98, 95% CI = 1.01–3.89, p = 0.047) were independently associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category. Lower physical activity was significantly associated with a higher prevalence of forward head posture, thoracic hyperkyphosis, lateral pelvic tilt, and pes planus ( p < 0.05). Objective biomechanical abnormalities were also significantly associated with higher P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories ( p < 0.05). Based on the study findings, 20 ergonomic intervention strategies were proposed and prioritized through a stakeholder-informed participatory process. Older age, higher body mass index, and longer job tenure were associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category, while lower physical activity was associated with selected postural abnormalities among petrochemical control room operators. Several objective biomechanical abnormalities were also associated with P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories. These findings may inform the prioritization of workplace ergonomic interventions; however, the proposed interventions were not evaluated in the present study, and their effectiveness should be assessed in future longitudinal and interventional studies.
هدف این مطالعه، ارزیابی خطر اسکلتیعضلانی و ارگونومیک، شناسایی ویژگیهای جمعیتشناختی، شغلی، سبک زندگی و بیومکانیکی مرتبط با این پیامدها و تدوین و اولویتبندی راهبردهای مداخله ارگونومیک برای اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی بود. این مطالعه مقطعی در سال ۲۰۲۵ بر روی ۲۱۰ اپراتور مرد اتاق کنترل از یک مجتمع پتروشیمی ایرانی با استفاده از نمونهگیری سرشماری انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامه جمعیتشناختی/شغلی، نسخه فارسی پرسشنامه بینالمللی فعالیت بدنی (P-IPAQ)، نسخه فارسی پرسشنامه غربالگری درد اسکلتیعضلانی Örebro (P-ÖMSQ) و ابزار غربالگری و اولویتبندی ارگونومیک فارسی (P-ESPT) جمعآوری شد و با ارزیابی عینی وضعیت بدنی و فشار کف پا تکمیل گردید. P-ÖMSQ برای طبقهبندی شرکتکنندگان بر اساس دستههای خطر P-ÖMSQ به کار رفت و نمرات ≥ ۹۰ به عنوان خطر متوسط تا زیاد طبقهبندی شدند. دادهها با استفاده از نرمافزار Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) نسخه ۲۰.۰ و با آمار توصیفی، آزمون کایاسکوئر و رگرسیون لجستیک چندمتغیره تحلیل شد. نمره P-ÖMSQ در دستههای خطر متوسط تا زیاد (≥ ۹۰) در ۲۷٪ از شرکتکنندگان مشاهده شد، در حالی که ۷۸٪ در دسته خطر ارگونومیک متوسط تا زیاد طبقهبندی شدند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که سن بالاتر (نسبت شانس تعدیلشده [aOR] = 1.09، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = 1.02–1.17، p = 0.014)، شاخص توده بدنی بالاتر (aOR = 1.15، CI = 1.04–1.27، p = 0.006) و سابقه شغلی طولانیتر (aOR = 1.98، CI = 1.01–3.89، p = 0.047) به طور مستقل با شانس بالاتر طبقهبندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند. فعالیت بدنی کمتر به طور معناداری با شیوع بالاتر وضعیت سر به جلو، هیپرکیفوز توراسیک، کجبودن لگن به طرفین و کف پای صاف مرتبط بود (p < 0.05). ناهنجاریهای بیومکانیکی عینی نیز به طور معناداری با دستههای خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند (p < 0.05). بر اساس یافتههای مطالعه، ۲۰ راهبرد مداخله ارگونومیک پیشنهاد و از طریق فرایند مشارکتی مبتنی بر ذینفعان اولویتبندی شد. سن بالاتر، شاخص توده بدنی بالاتر و سابقه شغلی طولانیتر با شانس بالاتر طبقهبندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند، در حالی که فعالیت بدنی کمتر با برخی ناهنجاریهای وضعیتی در میان اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی ارتباط داشت. چندین ناهنجاری بیومکانیکی عینی نیز با دستههای خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند. این یافتهها میتواند به اولویتبندی مداخلات ارگونومیک محیط کار کمک کند؛ با این حال، مداخلات پیشنهادی در مطالعه حاضر ارزیابی نشدند و اثربخشی آنها باید در مطالعات طولی و مداخلهای آینده بررسی شود.
Background Older people have higher rates of death by suicide, and both self-harm and suicidal ideation are major risk factors for suicide. There is limited data relating to this group internationally. Aims The objective of this study was to identify the clinical and sociodemographic variables associated with psychiatric admissions for older people who present with self-harm and suicidal ideation to emergency departments in Ireland. Method This is a cohort study of older people in Ireland, utilising data collected by the National Clinical Programme for Self-Harm and Suicide-Related Ideation (NCPSHI). It is a national data-set including anonymised data from all participating emergency departments in Ireland, comprising 72 810 presentations over 5 years (2018–2020). We examined the characteristics of people aged over 60 presenting with self-harm and suicidal ideation ( n = 4866). The variables associated with suicidal ideation and behaviours were explored using multivariable analysis. Results Nationally, 7% of the patients presenting were aged over 60 years. One-quarter (26.8%) of older people presenting with self-harm required psychiatric admission (16.3% all-ages). On multivariable analysis, the relationship between self-harm and psychiatric admission was not statistically significant (reference group was those with suicidal ideation), after controlling for gender, year of presentation, substance use and need for medical admission odds ratio 0.977 (CI0.936–1.020). Conclusions Our results outline the characteristics of older people presenting to Irish emergency departments with self-harm and suicidal ideation, which are associated with psychiatric admission. Further research is needed to understand the factors driving these presentations and to tailor our services to meet the needs of older people.
زمینه و هدف: سالمندان نرخ بالاتری از مرگ ناشی از خودکشی دارند و هر دو عامل آسیب به خود و افکار خودکشی از مهمترین عوامل خطر برای خودکشی محسوب میشوند. دادههای محدودی در سطح بینالمللی درباره این گروه وجود دارد. هدف: هدف این مطالعه شناسایی متغیرهای بالینی و جمعیتشناختی مرتبط با بستری روانپزشکی در سالمندانی بود که با آسیب به خود و افکار خودکشی به بخشهای اورژانس در ایرلند مراجعه میکنند. روش: این پژوهش یک مطالعه کوهورت از سالمندان در ایرلند است که با استفاده از دادههای جمعآوریشده توسط برنامه بالینی ملی برای آسیب به خود و افکار مرتبط با خودکشی (NCPSHI) انجام شده است. این مجموعه داده ملی شامل دادههای ناشناس از همه بخشهای اورژانس مشارکتکننده در ایرلند است و ۷۲٬۸۱۰ مراجعه در طول ۵ سال (۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰) را در بر میگیرد. ویژگیهای افراد بالای ۶۰ سال که با آسیب به خود و افکار خودکشی مراجعه کردهاند (n = 4866) بررسی شد. متغیرهای مرتبط با افکار و رفتارهای خودکشی با استفاده از تحلیل چندمتغیره بررسی شدند. یافتهها: در سطح ملی، ۷٪ از بیماران مراجعهکننده بالای ۶۰ سال بودند. یکچهارم (۲۶٫۸٪) از سالمندانی که با آسیب به خود مراجعه کرده بودند نیاز به بستری روانپزشکی داشتند (۱۶٫۳٪ در همه سنین). در تحلیل چندمتغیره، رابطه بین آسیب به خود و بستری روانپزشکی از نظر آماری معنادار نبود (گروه مرجع افرادی با افکار خودکشی بودند)، پس از کنترل جنسیت، سال مراجعه، مصرف مواد و نیاز به بستری پزشکی، نسبت شانس ۰٫۹۷۷ (CI0.936–1.020) به دست آمد. نتیجهگیری: نتایج ما ویژگیهای سالمندانی را که با آسیب به خود و افکار خودکشی به بخشهای اورژانس ایرلند مراجعه میکنند و با بستری روانپزشکی مرتبط هستند، تبیین میکند. پژوهشهای بیشتری برای درک عوامل مؤثر بر این مراجعات و تطبیق خدمات با نیازهای سالمندان مورد نیاز است.
Background: This cross-sectional study examined the frequency of lifetime suicidal ideation, suicide attempts, and nonsuicidal self-injury (NSSI), and factors associated with lifetime suicidal ideation among candidates for bariatric surgery.Methods: Seventy consecutive adults referred for psychiatric evaluation before a planned bariatric procedure underwent a DSM-5-based unstructured clinical interview and completed standardized measures of suicide-related behaviors, depressive and anxiety symptoms, eating behavior, and self-injury. Group comparisons and exploratory multivariable logistic regression analyses were performed.Results: Lifetime suicidal ideation was reported by 22 participants (31.4%), and 11 (15.7%) reported a history of NSSI. Psychiatric disorders were identified in 21 participants (30.0%). In the exploratory multivariable model, unemployment (odds ratio [OR], 6.17; 95% CI, 1.63–23.38), medical comorbidity (OR, 3.41; 95% CI, 1.03–11.30), and emotional eating (OR per unit increase, 1.73; 95% CI, 1.04–2.87) remained associated with lifetime suicidal ideation.Conclusion: Lifetime suicidal ideation, NSSI, and psychiatric morbidity were common in this single-center sample. Unemployment, medical comorbidity, and emotional eating were associated with lifetime suicidal ideation in an exploratory model. These findings support comprehensive psychiatric assessment before bariatric surgery and require confirmation in larger prospective studies.
زمینه: این مطالعه مقطعی به بررسی فراوانی افکار خودکشی در طول عمر، اقدام به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) و عوامل مرتبط با افکار خودکشی در طول عمر در داوطلبان جراحی چاقی پرداخت. روشها: هفتاد فرد بزرگسال متوالی که برای ارزیابی روانپزشکی پیش از انجام جراحی چاقی برنامهریزیشده ارجاع شده بودند، تحت مصاحبه بالینی بدون ساختار مبتنی بر DSM-5 قرار گرفتند و پرسشنامههای استاندارد مربوط به رفتارهای مرتبط با خودکشی، علائم افسردگی و اضطراب، رفتار خوردن و خودآسیبی را تکمیل کردند. مقایسههای گروهی و تحلیلهای رگرسیون لجستیک چندمتغیره اکتشافی انجام شد. یافتهها: افکار خودکشی در طول عمر توسط ۲۲ شرکتکننده (۳۱/۴٪) گزارش شد و ۱۱ نفر (۱۵/۷٪) سابقه NSSI را گزارش کردند. اختلالات روانپزشکی در ۲۱ شرکتکننده (۳۰/۰٪) شناسایی شد. در مدل چندمتغیره اکتشافی، بیکاری (نسبت شانس [OR]، ۶/۱۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱/۶۳–۲۳/۳۸)، همابتلایی پزشکی (OR، ۳/۴۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱/۰۳–۱۱/۳۰) و خوردن هیجانی (OR به ازای هر واحد افزایش، ۱/۷۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱/۰۴–۲/۸۷) همچنان با افکار خودکشی در طول عمر مرتبط بودند. نتیجهگیری: افکار خودکشی در طول عمر، NSSI و اختلالات روانپزشکی در این نمونه تکمرکزی شایع بودند. بیکاری، همابتلایی پزشکی و خوردن هیجانی در مدل اکتشافی با افکار خودکشی در طول عمر مرتبط بودند. این یافتهها از ارزیابی جامع روانپزشکی پیش از جراحی چاقی حمایت میکنند و نیازمند تأیید در مطالعات آیندهنگر بزرگتر هستند.
Background Adolescent suicide attempts remain difficult to predict, in part because research has concentrated on a narrow set of risk factors. We examined whether self-reported plain-water consumption is associated with past-year suicide attempt among U.S. adolescents, whether that association is graded across levels of intake, and whether a zero-intake response adds information beyond established risk factors. Methods We analyzed the 2017, 2019 and 2021 cycles of the U.S. national Youth Risk Behavior Survey (n = 36,779). Missing data, including the plain-water item, were multiply imputed (40 datasets) and pooled by Rubin’s rules, accounting for the survey design. The association was estimated unadjusted, then adjusted for demographics, each of six risk domains, and all domains together. Least absolute shrinkage and selection operator (LASSO) models, tuned under two metrics and two penalty rules, provided variable selection and held-out performance; odds ratios come from unpenalized models. Results Reporting no plain water was uncommon (3.6%) and associated with past-year suicide attempt (survey-weighted odds ratio 2.14, 95% CI 1.70–2.71), in each cycle. The association was confined to the zero category: the adjusted odds ratio for none was 2.55 (1.91–3.39) against 3 times/day, whereas among those reporting any plain water there was no gradient (1.01, 0.97–1.06). It remained associated after adjustment for each domain separately (1.45–2.01) but attenuated to 1.34 (0.97–1.85) under simultaneous adjustment. LASSO retained it in every model at the discrimination optimum and, under the one-standard-error rule, in five of six domains but not the full model. Adding it changed held-out discrimination by at most 0.0011. Conclusions Reporting no plain-water consumption in the past seven days was consistently associated with higher odds of a past-year suicide attempt among U.S. adolescents. However, the association was confined to the zero-water category, attenuated after simultaneous adjustment for all risk domains, and did not improve prediction. These findings suggest that the zero-water response may function as a behavioral marker of broader risk rather than as an independent risk factor.
زمینه: پیشبینی اقدام به خودکشی در نوجوانان همچنان دشوار است، بخشی از این دشواری به دلیل تمرکز پژوهشها بر مجموعه محدودی از عوامل خطر است. ما بررسی کردیم که آیا مصرف خودگزارششده آب ساده با اقدام به خودکشی در سال گذشته در میان نوجوانان ایالات متحده مرتبط است، آیا این ارتباط در سطوح مختلف مصرف وجود دارد، و آیا پاسخ بدون مصرف (مصرف صفر) اطلاعاتی فراتر از عوامل خطر شناختهشده ارائه میدهد یا خیر. روشها: ما چرخههای ۲۰۱۷، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ پیمایش ملی رفتارهای پرخطر نوجوانان ایالات متحده (n = 36,779) را تحلیل کردیم. دادههای مفقود، از جمله آیتم آب ساده، بهطور چندگانه برآورد شدند (۴۰ مجموعه داده) و طبق قواعد روبین و با در نظر گرفتن طرح پیمایش تجمیع شدند. ارتباط ابتدا بدون تعدیل و سپس با تعدیل برای ویژگیهای جمعیتشناختی، هر یک از شش حوزه خطر و همه حوزهها به طور همزمان برآورد شد. مدلهای LASSO با تنظیم بر اساس دو معیار و دو قاعده جریمه، انتخاب متغیر و عملکرد روی دادههای نگهداشتهشده را فراهم کردند؛ نسبت شانسها از مدلهای بدون جریمه گزارش شدهاند. نتایج: گزارش عدم مصرف آب ساده غیرمعمول بود (۳.۶٪) و با اقدام به خودکشی در سال گذشته مرتبط بود (نسبت شانس وزنی پیمایش 2.14، فاصله اطمینان ۹۵٪: 1.70–2.71) در هر چرخه. این ارتباط به دسته صفر محدود بود: نسبت شانس تعدیلشده برای عدم مصرف 2.55 (1.91–3.39) در مقایسه با ۳ بار در روز بود، در حالی که در میان افرادی که هر میزان آب ساده مصرف میکردند، هیچ گرادیانی مشاهده نشد (1.01، 0.97–1.06). این ارتباط پس از تعدیل برای هر حوزه به طور جداگانه باقی ماند (1.45–2.01) اما با تعدیل همزمان برای همه حوزهها به 1.34 (0.97–1.85) کاهش یافت. LASSO این متغیر را در هر مدل در نقطه بهینه تمایز حفظ کرد و طبق قاعده یک خطای استاندارد، در پنج حوزه از شش حوزه اما نه در مدل کامل حفظ شد. افزودن این متغیر حداکثر 0.0011 تغییر در تمایز دادههای نگهداشتهشده ایجاد کرد. نتیجهگیری: گزارش عدم مصرف آب ساده در هفت روز گذشته به طور مداوم با افزایش احتمال اقدام به خودکشی در سال گذشته در میان نوجوانان ایالات متحده مرتبط بود. با این حال، این ارتباط به دسته بدون آب محدود بود، پس از تعدیل همزمان برای همه حوزههای خطر کاهش یافت و پیشبینی را بهبود نبخشید. این یافتهها نشان میدهند که پاسخ بدون آب ممکن است به عنوان یک نشانگر رفتاری برای خطر گستردهتر عمل کند تا یک عامل خطر مستقل.
Introduction Hospital admission in older adults can be associated with functional decline, loss of independence, delirium, disruption of routine, and psychological deterioration. Virtual Wards, also described as Hospital-at-Home models, provide acute clinical care in a patient's usual place of residence and may reduce some harms associated with inpatient admission. Although Virtual Wards are commonly evaluated in terms of bed capacity, admission avoidance, and clinical safety, their psychological impact remains less well explored. This audit compared depressive symptoms and self-rated mood in older adults managed in hospital with those treated through a Virtual Ward service. Methods A prospective comparative clinical audit and service evaluation was conducted within the Care of the Elderly directorate at East Cheshire NHS Trust. The audit included 100 patients aged ≥70 years: 50 hospital inpatients and 50 patients managed through Virtual Ward pathways. Eligible patients had received at least five days of inpatient or Virtual Ward care and had broadly comparable medical diagnoses. Patients with severe acute or life-threatening illness, those lacking capacity to participate, and those with communication barriers preventing completion of the assessment tools were excluded. Baseline age, sex, primary diagnosis, and Clinical Frailty Scale (CFS) characteristics were compared descriptively between cohorts. Depressive symptoms were assessed using the 15-item Geriatric Depression Scale (GDS-15), and self-rated mood was assessed using a five-point mood scale. Exploratory unadjusted between-group comparisons were performed for selected patient-level outcomes. Results Hospital inpatients demonstrated a greater depressive symptom burden than Virtual Ward patients. A GDS-15 score of ≥5 was recorded in 36 (72%) hospital inpatients compared with 15 (30%) Virtual Ward patients, corresponding to an unadjusted odds ratio of 6.00 (95% CI, 2.53-14.24; Fisher's exact p<0.001). Low self-rated mood, defined as a score of 1 or 2, was reported by 19 (38%) hospital inpatients compared with three (6%) Virtual Ward patients, with an unadjusted odds ratio of 9.60 (95% CI, 2.62-35.21; Fisher's exact p<0.001). Conversely, positive mood scores of 4 or 5 were reported by 32 (64%) Virtual Ward patients compared with 16 (32%) hospital inpatients. Baseline age and frailty distributions showed substantial descriptive overlap, although some variation in sex and primary diagnosis was present between cohorts. Conclusion Older adults receiving inpatient care demonstrated a greater burden of depressive symptoms and less positive self-rated mood than those managed through the Virtual Ward service. However, the non-randomised design, potential selection bias, and absence of adjustment for important baseline factors such as cognitive status, functional status, social support, and baseline psychological wellbeing mean that causation cannot be established. The findings should therefore be interpreted as an association between care setting and psychological wellbeing rather than evidence that Virtual Ward care itself improves mood. Further prospective evaluation using comprehensive baseline assessment, adjusted analyses, and post-discharge follow-up is required. Older adults who require hospital admission may also benefit from routine mood assessment and targeted measures to support psychological wellbeing.
مقدمه: بستری شدن در بیمارستان در سالمندان میتواند با افت عملکردی، از دست دادن استقلال، دلیریوم، اختلال در روال زندگی و وخامت روانشناختی همراه باشد. بخشهای مجازی، که به عنوان مدلهای بیمارستان در منزل نیز توصیف میشوند، مراقبت بالینی حاد را در محل سکونت معمول بیمار ارائه میدهند و ممکن است برخی از آسیبهای مرتبط با بستری شدن را کاهش دهند. اگرچه بخشهای مجازی معمولاً از نظر ظرفیت تخت، اجتناب از بستری و ایمنی بالینی ارزیابی میشوند، اما تأثیر روانشناختی آنها کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این ممیزی علائم افسردگی و خلق خودارزیابیشده را در سالمندانی که در بیمارستان مدیریت شدند با کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی درمان شدند مقایسه کرد. روشها: یک ممیزی بالینی مقایسهای آیندهنگر و ارزیابی خدمات در بخش مراقبت از سالمندان در East Cheshire NHS Trust انجام شد. این ممیزی شامل ۱۰۰ بیمار با سن ≥۷۰ سال بود: ۵۰ بیمار بستری در بیمارستان و ۵۰ بیمار که از طریق مسیرهای بخش مجازی مدیریت شدند. بیماران واجد شرایط حداقل پنج روز مراقبت بستری یا بخش مجازی دریافت کرده و تشخیصهای پزشکی نسبتاً مشابهی داشتند. بیماران با بیماری حاد شدید یا تهدیدکننده حیات، افرادی که توانایی مشارکت نداشتند و کسانی که موانع ارتباطی مانع تکمیل ابزارهای ارزیابی میشد، حذف شدند. سن پایه، جنسیت، تشخیص اولیه و ویژگیهای Clinical Frailty Scale (CFS) به صورت توصیفی بین گروهها مقایسه شد. علائم افسردگی با استفاده از مقیاس افسردگی سالمندان ۱۵ مادهای (GDS-15) و خلق خودارزیابیشده با استفاده از مقیاس خلق پنجدرجهای ارزیابی شد. مقایسههای اکتشافی بدون تعدیل بین گروهی برای برخی پیامدهای سطح بیمار انجام شد. نتایج: بیماران بستری در بیمارستان بار بیشتری از علائم افسردگی نسبت به بیماران بخش مجازی نشان دادند. نمره GDS-15 برابر یا بیشتر از ۵ در ۳۶ نفر (۷۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با ۱۵ نفر (۳۰٪) از بیماران بخش مجازی ثبت شد که معادل نسبت شانس تعدیلنشده ۶٫۰۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۵۳ تا ۱۴٫۲۴؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) بود. خلق خودارزیابیشده پایین، که به عنوان نمره ۱ یا ۲ تعریف شد، توسط ۱۹ نفر (۳۸٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با سه نفر (۶٪) از بیماران بخش مجازی گزارش شد که نسبت شانس تعدیلنشده ۹٫۶۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۶۲ تا ۳۵٫۲۱؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) را نشان داد. برعکس، نمرات خلق مثبت ۴ یا ۵ توسط ۳۲ نفر (۶۴٪) از بیماران بخش مجازی در مقایسه با ۱۶ نفر (۳۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان گزارش شد. توزیع سن پایه و ناتوانی پایه همپوشانی توصیفی قابل توجهی نشان داد، اگرچه برخی تفاوتها در جنسیت و تشخیص اولیه بین گروهها وجود داشت. نتیجهگیری: سالمندانی که مراقبت بستری دریافت کردند، بار بیشتری از علائم افسردگی و خلق خودارزیابیشده کمتر مثبتی نسبت به کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی مدیریت شدند نشان دادند. با این حال، طراحی غیرتصادفی، احتمال سوگیری انتخاب و نبود تعدیل برای عوامل پایه مهم مانند وضعیت شناختی، وضعیت عملکردی، حمایت اجتماعی و سلامت روانی پایه به این معناست که علیت قابل اثبات نیست. بنابراین یافتهها باید به عنوان ارتباط بین محیط مراقبت و سلامت روانی تفسیر شوند، نه به عنوان شواهدی مبنی بر اینکه مراقبت بخش مجازی خود موجب بهبود خلق میشود. ارزیابی آیندهنگر بیشتر با استفاده از ارزیابی پایه جامع، تحلیلهای تعدیلشده و پیگیری پس از ترخیص مورد نیاز است. سالمندانی که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند نیز ممکن است از ارزیابی روتین خلق و اقدامات هدفمند برای حمایت از سلامت روانی بهرهمند شوند.
IntroductionSevere mental illnesses (SMIs), including schizophrenia, bipolar disorder, and severe depressive disorders, contribute substantially to the burden of disease and mental health service utilisation in India.Despite this high burden and the critical role of safe care transitions, discharge readiness among psychiatric inpatients has not been systematically studied in India using validated patient-reported measures.This study assesses readiness for hospital discharge among inpatients with SMIs in a tertiary neuropsychiatric hospital in North India using the Readiness for Hospital Discharge Scale (RHDS). MethodThis cross-sectional study was conducted at Institute of Human Behaviour and Allied Sciences (IHBAS), a tertiary neuropsychiatric referral centre in Delhi, India.One-hundred one inpatients diagnosed with SMIs (schizophrenia, schizoaffective disorder, bipolar affective disorder, or severe depressive disorder) as per the International Classification of Diseases, 10th Revision, Diagnostic Criteria for Research (ICD-10 DCR) were recruited through purposive sampling over six months.Discharge readiness was assessed on the planned day of discharge using the Hindi-translated RHDS-Adult Form.Sociodemographic and clinical details were recorded using a semi-structured proforma.Associations were examined using bivariate analyses and logistic regression. ResultsSchizophrenia (47.5%) and bipolar disorder (28.7%) were the most common diagnoses.The mean RHDS score was 7.07 ± 1.08, indicating upper-moderate readiness.Domain scores were highest for coping ability and expected support, intermediate for personal status, and lowest for knowledge.Schizophrenia was significantly associated with lower readiness (p = 0.002) and independently predicted poor discharge readiness (adjusted odds ratio (OR) = 0.13, 95% CI 0.04-0.46).Longer length of stay predicted higher readiness (OR = 1.07/day, p = 0.032). ConclusionDespite overall clinical stability at discharge, psychiatric inpatients demonstrated suboptimal readiness, particularly in the knowledge domain, indicating inadequate understanding of illness, treatment, relapse prevention, and follow-up care.The findings underscore the need for structured and standardized discharge planning with strengthened psychoeducation, clear information on community resources and legal rights, and greater involvement of multidisciplinary teams such as social workers or case managers.Tailored discharge interventions may contribute to continuity of care and post-discharge outcomes.Nevertheless, prospective Indian studies are needed to validate its effectiveness and the extent of these benefits.
مقدمه: اختلالات شدید روانی (SMIs) از جمله اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و اختلالات افسردگی شدید، سهم قابل توجهی در بار بیماری و استفاده از خدمات سلامت روان در هند دارند. با وجود این بار بالا و نقش حیاتی گذار ایمن مراقبت، آمادگی ترخیص در بیماران بستری روانپزشکی در هند با استفاده از ابزارهای معتبر مبتنی بر گزارش بیمار به طور نظاممند مطالعه نشده است. این مطالعه آمادگی برای ترخیص از بیمارستان را در بیماران بستری مبتلا به SMIs در یک بیمارستان تخصصی عصبروانپزشکی در شمال هند با استفاده از مقیاس Readiness for Hospital Discharge Scale (RHDS) ارزیابی میکند. روش: این مطالعه مقطعی در مؤسسه رفتار انسانی و علوم وابسته (IHBAS)، یک مرکز ارجاعی تخصصی عصبروانپزشکی در دهلی، هند انجام شد. صد و یک بیمار بستری که طبق معیارهای تشخیصی پژوهشی ویرایش دهم طبقهبندی بینالمللی بیماریها (ICD-10 DCR) مبتلا به SMIs (اسکیزوفرنی، اختلال اسکیزوافکتیو، اختلال خلقی دوقطبی یا اختلال افسردگی شدید) تشخیص داده شده بودند، طی شش ماه با نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. آمادگی ترخیص در روز برنامهریزیشده ترخیص با استفاده از نسخه هندی RHDS-Adult Form ارزیابی شد. جزئیات جمعیتشناختی و بالینی با استفاده از یک پروفورمای نیمهساختاریافته ثبت گردید. ارتباطات با استفاده از تحلیلهای دو متغیره و رگرسیون لجستیک بررسی شد. نتایج: اسکیزوفرنی (۴۷/۵٪) و اختلال دوقطبی (۲۸/۷٪) شایعترین تشخیصها بودند. میانگین نمره RHDS برابر با ۷/۰۷ ± ۱/۰۸ بود که نشاندهنده آمادگی متوسط رو به بالا است. بالاترین نمرات حوزهای مربوط به توانایی مقابله و حمایت مورد انتظار، میانگین برای وضعیت فردی و پایینترین برای دانش بود. اسکیزوفرنی به طور معناداری با آمادگی پایینتر مرتبط بود (p = 0.002) و به طور مستقل پیشبینیکننده آمادگی ضعیف برای ترخیص بود (نسبت شانس تعدیلشده (OR) = ۰/۱۳، ۹۵٪ CI ۰/۰۴-۰/۴۶). طول مدت بستری بیشتر، پیشبینیکننده آمادگی بالاتر بود (OR = ۱/۰۷ در روز، p = 0.032). نتیجهگیری: علیرغم پایداری بالینی کلی در زمان ترخیص، بیماران بستری روانپزشکی آمادگی کمتر از حد مطلوب، به ویژه در حوزه دانش، را نشان دادند که بیانگر درک ناکافی از بیماری، درمان، پیشگیری از عود و مراقبت پیگیری است. یافتهها بر لزوم برنامهریزی ساختاریافته و استاندارد ترخیص با تقویت آموزش روانی، ارائه اطلاعات شفاف درباره منابع اجتماعی و حقوق قانونی و مشارکت بیشتر تیمهای چندرشتهای مانند مددکاران اجتماعی یا مدیران مورد تأکید دارند. مداخلات ترخیص متناسب میتواند به تداوم مراقبت و پیامدهای پس از ترخیص کمک کند. با این حال، مطالعات آیندهنگر در هند برای اعتبارسنجی اثربخشی و میزان این منافع مورد نیاز است.
Background: This study examined the association between cohabitation status and masticatory discomfort among older adults in Korea.Methods: This cross-sectional study analyzed 8 years of data from the Korea National Health and Nutrition Examination Survey (KNHANES), from 2016 to 2023.This study included 13,416 adults aged 65 years or older.The independent variable was cohabitation status with a spouse or partner, categorized as yes or no, and the dependent variable was self-reported masticatory discomfort.Complex-samples frequency analysis and cross-tabulation analyses were performed, followed by complex-samples logistic regression analysis to evaluate the association between cohabitation status with a spouse or partner and masticatory discomfort.Sampling weights were applied to account for the complex-sampling design of KNHANES.Results: Overall, 36.2% of the older adults experienced masticatory discomfort.The prevalence of masticatory discomfort was significantly higher among older adults who did not cohabit with a spouse or partner than among those cohabiting with a spouse or partner (43.0% vs. 33.0%,p＜0.001).In the unadjusted model, the odds of masticatory discomfort were higher among older adults who did not cohabit with a spouse or partner than among those who did (odds ratio [OR]=1.532,95% confidence interval [CI]=1.403∼1.674,p＜0.001).After adjusting for age, sociodemographic characteristics, health behaviors, systemic disease, perceived stress, and activity limitations, the association remained statistically significant (OR=1.171,95% CI=1.038∼1.320,p=0.010).Conclusion: Cohabitation with a spouse or partner was independently associated with masticatory discomfort in older adults in Korea.These findings suggest that the spouse/partner cohabitation status should be considered alongside clinical and health-related factors when identifying older adults who are vulnerable to oral function deterioration.Community-based oral health programs may benefit from incorporating the spouse/partner cohabitation status into screening and preventive oral health strategies for older adults.
زمینه: این مطالعه به بررسی ارتباط وضعیت همزیستی با همسر یا شریک زندگی و ناراحتی جویدنی در بزرگسالان سالمند در کره پرداخت. روشها: این مطالعه مقطعی دادههای هشت ساله حاصل از پیمایش ملی سلامت و تغذیه کره (KNHANES) از سال 2016 تا 2023 را تحلیل کرد. در این مطالعه، ۱۳٬۴۱۶ فرد بزرگسال با سن ۶۵ سال یا بیشتر وارد شدند. متغیر مستقل، وضعیت همزیستی با همسر یا شریک زندگی بود که به صورت بله یا خیر دستهبندی شد و متغیر وابسته، ناراحتی جویدنی خودگزارششده بود. تحلیل فراوانی نمونههای پیچیده و تحلیل جداول توافقی انجام شد و سپس تحلیل رگرسیون لجستیک نمونههای پیچیده برای ارزیابی ارتباط بین وضعیت همزیستی با همسر یا شریک زندگی و ناراحتی جویدنی به کار رفت. وزندهی نمونهها برای در نظر گرفتن طرح نمونهگیری پیچیده KNHANES اعمال شد. نتایج: به طور کلی، ۳۶/۲٪ از سالمندان ناراحتی جویدنی را تجربه کردند. شیوع ناراحتی جویدنی در میان سالمندانی که با همسر یا شریک زندگی خود همزیست نبودند به طور معناداری بیشتر از افرادی بود که با همسر یا شریک زندگی خود همزیست بودند (۴۳/۰٪ در مقابل ۳۳/۰٪، p<۰/۰۰۱). در مدل بدون تعدیل، شانس ناراحتی جویدنی در سالمندانی که با همسر یا شریک زندگی خود همزیست نبودند بیشتر از افرادی بود که همزیست بودند (نسبت شانس [OR]=۱/۵۳۲، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI]=۱/۴۰۳ تا ۱/۶۷۴، p<۰/۰۰۱). پس از تعدیل برای سن، ویژگیهای اجتماعی-جمعیتی، رفتارهای سلامت، بیماری سیستمیک، استرس ادراکشده و محدودیتهای فعالیت، این ارتباط همچنان از نظر آماری معنادار باقی ماند (OR=۱/۱۷۱، CI ۹۵٪=۱/۰۳۸ تا ۱/۳۲۰، p=۰/۰۱۰). نتیجهگیری: همزیستی با همسر یا شریک زندگی به طور مستقل با ناراحتی جویدنی در سالمندان کرهای مرتبط بود. این یافتهها نشان میدهد که وضعیت همزیستی با همسر یا شریک زندگی باید در کنار عوامل بالینی و مرتبط با سلامت هنگام شناسایی سالمندانی که در معرض خطر افت عملکرد دهانی هستند، مورد توجه قرار گیرد. برنامههای سلامت دهان مبتنی بر جامعه میتوانند از گنجاندن وضعیت همزیستی با همسر یا شریک زندگی در راهبردهای غربالگری و پیشگیری سلامت دهان برای سالمندان بهرهمند شوند.
Mate choice copying, the use of social information from others' mating decisions, is a taxonomically widespread form of social learning that can shape sexual selection. Two meta-analyses concluded that social information has a moderate positive effect on mate choice, but both rest on literature searches now at least seven years old. We asked whether the overall average effect they reported remains supported. Using a multilingual, grey-literature-inclusive search across seven languages, we added 69 effect sizes from 29 studies and harmonised the two source metrics, giving 227 Hedges' g effect sizes from 87 studies and 172 log odds ratios from 69 studies across 33 species. Re-analysed with phylogenetically informed multilevel models, the overall effect remained positive and significant but was appreciably smaller (Hedges' g=0.45, 95% CI: 0.25 to 0.66, vs. 0.58; odds ratio=1.81, 95% CI: 1.34 to 2.45, vs. 2.71). Heterogeneity was high, located within studies and among species rather than across the phylogeny. Small-study effects were strong on both scales, and correcting for them drew the mean towards zero. In some species, individuals do copy conspecifics' mate choices, but the effect is smaller, more variable, and more sensitive to publication bias than previously estimated.
تقلید انتخاب جفت، یعنی استفاده از اطلاعات اجتماعی حاصل از تصمیمات جفتیابی دیگران، شکلی گسترده از یادگیری اجتماعی در طبقهبندیهای زیستی است که میتواند بر انتخاب جنسی تأثیرگذار باشد. دو فراتحلیل نتیجهگیری کردند که اطلاعات اجتماعی اثر مثبت متوسطی بر انتخاب جفت دارد، اما هر دو مبتنی بر جستوجوهای ادبیاتی هستند که اکنون دستکم هفت سال از آنها گذشته است. ما بررسی کردیم که آیا میانگین کلی اثری که آنها گزارش کردهاند همچنان مورد حمایت است یا خیر. با استفاده از جستوجویی چندزبانه و شامل ادبیات خاکستری در هفت زبان، ۶۹ اندازه اثر از ۲۹ مطالعه را افزودیم و دو معیار منبع را همسانسازی کردیم، که در مجموع ۲۲۷ اندازه اثر Hedges' g از ۸۷ مطالعه و ۱۷۲ نسبت شانس لگاریتمی از ۶۹ مطالعه در ۳۳ گونه به دست آمد. با تحلیل مجدد با مدلهای چندسطحی مبتنی بر اطلاعات فیلوژنتیکی، اثر کلی همچنان مثبت و معنادار باقی ماند اما به طور قابل توجهی کمتر بود (Hedges' g=0.45، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰.۲۵ تا ۰.۶۶، در مقابل ۰.۵۸؛ نسبت شانس=۱.۸۱، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱.۳۴ تا ۲.۴۵، در مقابل ۲.۷۱). ناهمگنی بالا بود و عمدتاً درون مطالعات و میان گونهها مشاهده شد تا در سراسر فیلوژنی. اثرات مطالعات کوچک در هر دو مقیاس قوی بود و اصلاح آنها میانگین را به سمت صفر سوق داد. در برخی گونهها، افراد واقعاً انتخاب جفت همنوعان خود را تقلید میکنند، اما این اثر کوچکتر، متغیرتر و نسبت به سوگیری انتشار حساستر از برآوردهای پیشین است.
BACKGROUND AND OBJECTIVES: Problem gambling impacts substance use disorder (SUD) treatment outcomes. To support early intervention, this study investigated gambling behaviors associated with problem gambling among SUD patients. METHODS: Patients (N = 593) from 19 residential SUD treatment facilities in California were surveyed about gambling behaviors and services. Patients identified as "problem gamblers" screened positive for gambling disorder or reported gambling behaviors at high risk for progression to gambling disorder. Multivariate regression analyses compared problem gamblers to nonproblem gamblers on specific gambling behaviors and receipt of gambling services. RESULTS: Of the total sample, 223 (37.6%) gambled in the past year. Among past-year gamblers, those meeting problem gambling criteria (n = 106) were more likely than nonproblem gamblers to endorse betting on "games of skill" including cards (adjusted odds ratio [AOR] = 2.35, 95% confidence interval [CI] = 1.46, 3.78) and participating in online/electronic gambling (AOR = 5.61, 95% CI = 2.27, 13.88) and casino games (AOR = 2.30, 95% CI = 1.42, 3.72). Patients with problem gambling reported more gambling activity types than nonproblem gamblers (mean difference = 1.82, 95% CI = 1.59, 2.05). Only 35% of patients with problem gambling received gambling services from the SUD treatment program. DISCUSSION AND CONCLUSIONS: Specific gambling behaviors increase risk of problem gambling for SUD patients. SUD treatment programs should screen for and address problem gambling. SCIENTIFIC SIGNIFICANCE: SUD patients may have lower risk thresholds for gambling disorder. This study provides new data on specific behaviors associated with problem gambling among SUD patients.
زمینه و اهداف: قمار مسئلهساز بر پیامدهای درمان اختلال مصرف مواد (SUD) تأثیر میگذارد. به منظور حمایت از مداخله زودهنگام، این مطالعه به بررسی رفتارهای قمار مرتبط با قمار مسئلهساز در میان بیماران SUD پرداخت. روشها: بیماران (N = 593) از ۱۹ مرکز درمانی اقامتی اختلال مصرف مواد در کالیفرنیا درباره رفتارهای قمار و خدمات مربوطه مورد پرسش قرار گرفتند. بیمارانی که به عنوان «قمارباز مسئلهساز» شناسایی شدند، یا غربالگری مثبت برای اختلال قمار داشتند یا رفتارهای قماری با ریسک بالای پیشرفت به اختلال قمار را گزارش کردند. تحلیلهای رگرسیون چندمتغیره، قماربازان مسئلهساز را از نظر رفتارهای خاص قمار و دریافت خدمات قمار با قماربازان غیرمسئلهساز مقایسه کرد. یافتهها: از کل نمونه، ۲۲۳ نفر (۳۷/۶٪) در سال گذشته قمار کرده بودند. در میان قماربازان سال گذشته، افرادی که معیارهای قمار مسئلهساز را داشتند (n = 106) نسبت به قماربازان غیرمسئلهساز بیشتر احتمال داشت شرطبندی بر «بازیهای مهارتی» از جمله ورق (نسبت شانس تعدیلشده [AOR] = ۲/۳۵، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = ۱/۴۶، ۳/۷۸)، شرکت در قمار آنلاین/الکترونیکی (AOR = ۵/۶۱، CI ۹۵٪ = ۲/۲۷، ۱۳/۸۸) و بازیهای کازینو (AOR = ۲/۳۰، CI ۹۵٪ = ۱/۴۲، ۳/۷۲) را تأیید کنند. بیماران دارای قمار مسئلهساز نسبت به قماربازان غیرمسئلهساز انواع بیشتری از فعالیتهای قمار را گزارش کردند (تفاوت میانگین = ۱/۸۲، CI ۹۵٪ = ۱/۵۹، ۲/۰۵). تنها ۳۵٪ از بیماران دارای قمار مسئلهساز، خدمات قمار را از برنامه درمان SUD دریافت کردند. بحث و نتیجهگیری: رفتارهای خاص قمار، ریسک قمار مسئلهساز را برای بیماران SUD افزایش میدهد. برنامههای درمان SUD باید غربالگری و مداخله در قمار مسئلهساز را مدنظر قرار دهند. اهمیت علمی: بیماران SUD ممکن است آستانه ریسک پایینتری برای اختلال قمار داشته باشند. این مطالعه دادههای جدیدی درباره رفتارهای خاص مرتبط با قمار مسئلهساز در میان بیماران SUD ارائه میدهد.
AbstractObjective: To assess body dysmorphic tendencies among dental students and examine their association with maxillofacial aesthetic perception and consideration of aesthetic intervention.Methods: A cross-sectional questionnaire study included 100 undergraduate dental students. Data were summarized descriptively. Bivariate associations with consideration of a maxillofacial aesthetic intervention were examined using Pearson's chi-square or Fisher's exact tests, and the association with the continuous body dysmorphic tendency score was examined using univariable binary logistic regression.Results: Previous aesthetic procedures were reported by 23% of students, and 38% were considering a maxillofacial aesthetic procedure. The nose was the most frequent specified region of dissatisfaction (38%); 43% selected an unspecified other region. Dissatisfaction lasting more than 3 years, a perceived facial defect, and checking or camouflaging behaviors were reported by 47%, 25%, and 59%, respectively. Sex, checking or camouflaging behavior, and perceived facial defect were not significantly associated with procedure consideration (all p>0.05). A higher body dysmorphic tendency score was associated with greater odds of considering intervention (odds ratio=1.75; p=0.036).Conclusion: Greater body dysmorphic tendencies were associated with consideration of aesthetic intervention. Psychological awareness and appropriate screening should be incorporated into dental education and aesthetic treatment planning.
چکیدههدف: ارزیابی گرایشهای بدریختانگاری بدنی در میان دانشجویان دندانپزشکی و بررسی ارتباط آن با ادراک زیباییشناختی فک و صورت و تمایل به مداخله زیبایی.روشها: این مطالعه مقطعی پرسشنامهای شامل ۱۰۰ دانشجوی کارشناسی دندانپزشکی بود. دادهها به صورت توصیفی خلاصه شدند. ارتباطات دو متغیره با تمایل به مداخله زیبایی فک و صورت با استفاده از آزمون مجذور کای پیرسون یا آزمون دقیق فیشر بررسی شد و ارتباط با نمره پیوسته گرایش بدریختانگاری بدنی با استفاده از رگرسیون لجستیک دوجملهای تکمتغیره ارزیابی گردید.نتایج: ۲۳٪ از دانشجویان سابقه انجام اقدامات زیبایی را گزارش کردند و ۳۸٪ در حال بررسی انجام اقدام زیبایی فک و صورت بودند. بینی شایعترین ناحیه نارضایتی اعلامشده بود (۳۸٪)؛ ۴۳٪ ناحیه دیگری را بدون مشخص کردن اعلام کردند. نارضایتی بیش از ۳ سال، وجود نقص ظاهری ادراکشده و رفتارهای بررسی یا استتار به ترتیب توسط ۴۷٪، ۲۵٪ و ۵۹٪ گزارش شد. جنسیت، رفتارهای بررسی یا استتار و نقص ظاهری ادراکشده با تمایل به اقدام زیبایی ارتباط معناداری نداشتند (همگی p>0.05). نمره بالاتر گرایش بدریختانگاری بدنی با احتمال بیشتر تمایل به مداخله مرتبط بود (نسبت شانس=1.75؛ p=0.036).نتیجهگیری: گرایشهای بیشتر بدریختانگاری بدنی با تمایل به مداخله زیبایی مرتبط بود. آگاهی روانشناختی و غربالگری مناسب باید در آموزش دندانپزشکی و برنامهریزی درمانهای زیبایی گنجانده شود.
Background school absenteeism is a common functional impairment among adolescents with mental disorders, yet its associated factors remain limited. This study aimed to identify key demographic, clinical, and social factors associated with school absenteeism in this population. Methods A retrospective cohort study was conducted among 217 adolescents (12–18 years) with mental illness, categorized into school-attending (n=163) and school-suspended (n=54) groups. Baseline data on demographics, clinical characteristics, social support, and family factors were collected. Univariate analyses were used to compare group differences, followed by multivariate logistic regression and restricted cubic spline (RCS) analysis to identify independent predictors of school absenteeism. Results In univariate analysis, school-suspended adolescents had significantly lower social support scores (36.2 ± 10.9 vs. 45.5 ± 12.2, p<0.001), higher rates of parental divorce (46.3% vs. 22.1%, p<0.001), and a higher proportion of pre-hospitalization school absenteeism (51.9% vs. 31.3%, p=0.006). Multivariate logistic regression revealed that parental divorce (OR = 3.04, 95%CI=1.59–5.83, p=0.001), pre-hospitalization school absenteeism (OR = 2.37, 95%CI=1.26–4.43, p=0.007), and longer disease course (OR = 1.02, 95%CI=1.00–1.04, p=0.022) were independent risk factors for school absenteeism. Conversely, higher social support was a strong protective factor: compared to the low social support group (score 17–34), the medium (35–51) and high (52–85) support groups had markedly lower odds of school absenteeism (OR = 0.24, 95%CI=0.08–0.74, p=0.013; OR = 0.05, 95%CI=0.01–0.24, p<0.001, respectively). RCS analysis confirmed a linear negative association (P for non-linearity=0.189), with higher social support scores correlating with progressively lower suspension risk. Conclusions Parental divorce, pre-hospitalization school absenteeism, and longer disease course are independent risk factors for school absenteeism in adolescents with mental illness, while higher social support acts as a robust protective factor. These findings highlight the need for targeted interventions addressing family stability, social support enhancement, and early intervention for pre-existing school impairment to reduce school absenteeism and promote functional recovery in this vulnerable population. Clinical trial registration https://clinicaltrials.gov/ , identifier ChiCTR2100046396.
زمینه و هدف: غیبت از مدرسه یکی از اختلالات عملکردی شایع در میان نوجوانان مبتلا به اختلالات روانی است، اما عوامل مرتبط با آن هنوز به طور محدودی شناخته شدهاند. این مطالعه با هدف شناسایی عوامل کلیدی جمعیتشناختی، بالینی و اجتماعی مرتبط با غیبت از مدرسه در این جمعیت انجام شد. روشها: یک مطالعه کوهورت گذشتهنگر بر روی ۲۱۷ نوجوان (۱۲ تا ۱۸ سال) مبتلا به اختلال روانی انجام شد که به دو گروه مدرسهرو (n=163) و تعلیقشده از مدرسه (n=54) تقسیم شدند. دادههای پایه شامل ویژگیهای جمعیتشناختی، بالینی، حمایت اجتماعی و عوامل خانوادگی جمعآوری گردید. برای مقایسه تفاوتهای گروهی از تحلیلهای یکمتغیره استفاده شد و سپس رگرسیون لجستیک چندمتغیره و تحلیل restricted cubic spline (RCS) برای شناسایی پیشبینهای مستقل غیبت از مدرسه به کار رفت. یافتهها: در تحلیل یکمتغیره، نوجوانان تعلیقشده از مدرسه امتیاز حمایت اجتماعی به طور معناداری پایینتری داشتند (۳۶٫۲ ± ۱۰٫۹ در مقابل ۴۵٫۵ ± ۱۲٫۲، ۰٫۰۰۱>p)، نرخ بالاتری از طلاق والدین (۴۶٫۳٪ در مقابل ۲۲٫۱٪، ۰٫۰۰۱>p) و نسبت بیشتری از غیبت از مدرسه پیش از بستری شدن (۵۱٫۹٪ در مقابل ۳۱٫۳٪، ۰٫۰۰۶=p) را نشان دادند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که طلاق والدین (OR = 3.04، 95%CI=1.59–5.83، ۰٫۰۰۱=p)، غیبت از مدرسه پیش از بستری شدن (OR = 2.37، 95%CI=1.26–4.43، ۰٫۰۰۷=p) و طولانیتر بودن دوره بیماری (OR = 1.02، 95%CI=1.00–1.04، ۰٫۰۲۲=p) عوامل خطر مستقل برای غیبت از مدرسه هستند. در مقابل، حمایت اجتماعی بالاتر یک عامل محافظتی قوی بود: در مقایسه با گروه حمایت اجتماعی پایین (امتیاز ۱۷–۳۴)، گروههای حمایت متوسط (۳۵–۵۱) و بالا (۵۲–۸۵) به طور قابل توجهی شانس کمتری برای غیبت از مدرسه داشتند (OR = 0.24، 95%CI=0.08–0.74، ۰٫۰۱۳=p؛ OR = 0.05، 95%CI=0.01–0.24، ۰٫۰۰۱>p، به ترتیب). تحلیل RCS وجود یک ارتباط منفی خطی را تأیید کرد (P for non-linearity=0.189)، به طوری که با افزایش امتیاز حمایت اجتماعی، خطر تعلیق از مدرسه به طور پیوسته کاهش مییابد. نتیجهگیری: طلاق والدین، غیبت از مدرسه پیش از بستری شدن و طولانیتر بودن دوره بیماری، عوامل خطر مستقل برای غیبت از مدرسه در نوجوانان مبتلا به اختلالات روانی هستند، در حالی که حمایت اجتماعی بالاتر به عنوان یک عامل محافظتی قوی عمل میکند. این یافتهها بر ضرورت مداخلات هدفمند در زمینه ثبات خانواده، تقویت حمایت اجتماعی و مداخله زودهنگام برای اختلال عملکرد مدرسهای پیشین جهت کاهش غیبت از مدرسه و ارتقاء بهبود عملکردی در این جمعیت آسیبپذیر تأکید میکند. ثبت کارآزمایی بالینی: https://clinicaltrials.gov/ ، شناسه ChiCTR2100046396.
Background: Body mass index (BMI) is a widely used surrogate marker of nutritional and adiposity status. Handgrip strength (HGS), measured conveniently with a hand-held dynamometer, is a simple, inexpensive and reproducible indicator of overall muscular strength and general health, while blood pressure (BP) indices reflect early cardiovascular risk. Young adulthood is a formative period during which unfavourable trends in body composition and blood pressure often begin, yet region-specific data from Jharkhand remain limited. The objective is to assess the correlation of BMI with handgrip strength and blood pressure indices, and to identify associated risk factors among young adults attending a tertiary care centre of Jharkhand. Materials and Methods: A hospital-based cross-sectional observational study was conducted on 114 young adults aged 18–25 years, selected by consecutive sampling. Anthropometric measurements, handgrip strength (Jamar hand-held dynamometer) and blood pressure (digital sphygmomanometer) were recorded using a pre-tested proforma. Data were analysed using SPSS version 26.0, applying Pearson's correlation, Chi-square test and odds ratio with 95% confidence interval; p<0.05 was taken as statistically significant. Results: The mean BMI of participants was 23.6 ± 3.4 kg/m². A statistically significant negative correlation was observed between BMI and handgrip strength (r = -0.42, p<0.001), while BMI showed a significant positive correlation with systolic (r = 0.38, p<0.001) and diastolic blood pressure (r = 0.31, p=0.001). Overweight/obese participants had significantly higher odds of low handgrip strength (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) and pre-hypertension/hypertension (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) compared to those with normal BMI. Sedentary lifestyle, positive family history and excess dietary salt intake emerged as important associated risk factors. Conclusion: Rising BMI among young adults is associated with declining handgrip strength and rising blood pressure. Early identification of high-risk individuals through simple bedside tools such as BMI and handgrip dynamometry can help in timely lifestyle intervention and prevention of future cardiometabolic morbidity.
زمینه و هدف: شاخص توده بدنی (BMI) به عنوان یک نشانگر جایگزین رایج برای وضعیت تغذیهای و چاقی مورد استفاده قرار میگیرد. قدرت握 دست (HGS) که بهراحتی با دینامومتر دستی اندازهگیری میشود، شاخصی ساده، کمهزینه و قابل تکرار برای سنجش قدرت عضلانی کلی و سلامت عمومی است، در حالی که شاخصهای فشار خون (BP) منعکسکننده خطر اولیه قلبیعروقی هستند. بزرگسالی جوان دورهای شکلدهنده است که در آن روندهای نامطلوب در ترکیب بدنی و فشار خون اغلب آغاز میشود، اما دادههای منطقهای از جارکند محدود است. هدف این مطالعه، ارزیابی همبستگی BMI با قدرت握 دست و شاخصهای فشار خون و شناسایی عوامل خطر مرتبط در میان بزرگسالان جوان مراجعهکننده به یک مرکز مراقبت ثالث در جارکند است. مواد و روشها: یک مطالعه مشاهدهای مقطعی مبتنی بر بیمارستان بر روی ۱۱۴ بزرگسال جوان ۱۸ تا ۲۵ ساله که به روش نمونهگیری متوالی انتخاب شدند، انجام شد. اندازهگیریهای آنتروپومتریک، قدرت握 دست (با دینامومتر دستی Jamar) و فشار خون (با اسفیگمومانومتر دیجیتال) با استفاده از پرسشنامه از پیش آزمونشده ثبت شد. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه ۲۶.۰ و آزمون همبستگی پیرسون، آزمون کای دو و نسبت شانس با فاصله اطمینان ۹۵٪ تحلیل شدند؛ مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: میانگین BMI شرکتکنندگان ۲۳.۶ ± ۳.۴ کیلوگرم بر متر مربع بود. همبستگی منفی معناداری بین BMI و قدرت握 دست مشاهده شد (r = -0.42, p<0.001)، در حالی که BMI با فشار خون سیستولیک (r = 0.38, p<0.001) و دیاستولیک (r = 0.31, p=0.001) همبستگی مثبت معناداری نشان داد. شرکتکنندگان دارای اضافه وزن/چاقی نسبت به افراد با BMI طبیعی، شانس بالاتری برای قدرت握 دست پایین (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) و پیشفشارخون/فشارخون بالا (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) داشتند. سبک زندگی کمتحرک، سابقه خانوادگی مثبت و مصرف بیش از حد نمک غذایی به عنوان عوامل خطر مرتبط مهم شناسایی شدند. نتیجهگیری: افزایش BMI در میان بزرگسالان جوان با کاهش قدرت握 دست و افزایش فشار خون همراه است. شناسایی زودهنگام افراد پرخطر از طریق ابزارهای ساده بالینی مانند BMI و دینامومتری قدرت握 دست میتواند به مداخله به موقع در سبک زندگی و پیشگیری از بیماریهای قلبیمتابولیک آینده کمک کند.
Background: Body mass index (BMI) is a widely used surrogate marker of nutritional and adiposity status. Handgrip strength (HGS), measured conveniently with a hand-held dynamometer, is a simple, inexpensive and reproducible indicator of overall muscular strength and general health, while blood pressure (BP) indices reflect early cardiovascular risk. Young adulthood is a formative period during which unfavourable trends in body composition and blood pressure often begin, yet region-specific data from Jharkhand remain limited. The objective is to assess the correlation of BMI with handgrip strength and blood pressure indices, and to identify associated risk factors among young adults attending a tertiary care centre of Jharkhand. Materials and Methods: A hospital-based cross-sectional observational study was conducted on 114 young adults aged 18–25 years, selected by consecutive sampling. Anthropometric measurements, handgrip strength (Jamar hand-held dynamometer) and blood pressure (digital sphygmomanometer) were recorded using a pre-tested proforma. Data were analysed using SPSS version 26.0, applying Pearson's correlation, Chi-square test and odds ratio with 95% confidence interval; p<0.05 was taken as statistically significant. Results: The mean BMI of participants was 23.6 ± 3.4 kg/m². A statistically significant negative correlation was observed between BMI and handgrip strength (r = -0.42, p<0.001), while BMI showed a significant positive correlation with systolic (r = 0.38, p<0.001) and diastolic blood pressure (r = 0.31, p=0.001). Overweight/obese participants had significantly higher odds of low handgrip strength (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) and pre-hypertension/hypertension (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) compared to those with normal BMI. Sedentary lifestyle, positive family history and excess dietary salt intake emerged as important associated risk factors. Conclusion: Rising BMI among young adults is associated with declining handgrip strength and rising blood pressure. Early identification of high-risk individuals through simple bedside tools such as BMI and handgrip dynamometry can help in timely lifestyle intervention and prevention of future cardiometabolic morbidity.
زمینه و هدف: شاخص توده بدنی (BMI) به عنوان یک نشانگر جایگزین رایج برای وضعیت تغذیهای و چاقی مورد استفاده قرار میگیرد. قدرت握 دست (HGS) که بهراحتی با دینامومتر دستی اندازهگیری میشود، شاخصی ساده، کمهزینه و قابل تکرار برای سنجش قدرت عضلانی کلی و سلامت عمومی است، در حالی که شاخصهای فشار خون (BP) منعکسکننده خطر اولیه قلبیعروقی هستند. بزرگسالی جوان دورهای شکلدهنده است که در آن روندهای نامطلوب در ترکیب بدنی و فشار خون اغلب آغاز میشود، اما دادههای منطقهای از جارکند محدود است. هدف این مطالعه، ارزیابی همبستگی BMI با قدرت握 دست و شاخصهای فشار خون و شناسایی عوامل خطر مرتبط در میان بزرگسالان جوان مراجعهکننده به یک مرکز مراقبت ثالث در جارکند است. مواد و روشها: یک مطالعه مشاهدهای مقطعی مبتنی بر بیمارستان بر روی ۱۱۴ بزرگسال جوان ۱۸ تا ۲۵ ساله که به روش نمونهگیری متوالی انتخاب شدند، انجام شد. اندازهگیریهای آنتروپومتریک، قدرت握 دست (با دینامومتر دستی Jamar) و فشار خون (با اسفیگمومانومتر دیجیتال) با استفاده از پرسشنامه از پیش آزمونشده ثبت شد. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه ۲۶.۰ و آزمون همبستگی پیرسون، آزمون کای دو و نسبت شانس با فاصله اطمینان ۹۵٪ تحلیل شدند؛ مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: میانگین BMI شرکتکنندگان ۲۳.۶ ± ۳.۴ کیلوگرم بر متر مربع بود. همبستگی منفی معناداری بین BMI و قدرت握 دست مشاهده شد (r = -0.42, p<0.001)، در حالی که BMI با فشار خون سیستولیک (r = 0.38, p<0.001) و دیاستولیک (r = 0.31, p=0.001) همبستگی مثبت معناداری نشان داد. شرکتکنندگان دارای اضافه وزن/چاقی نسبت به افراد با BMI طبیعی، شانس بالاتری برای قدرت握 دست پایین (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) و پیشفشارخون/فشارخون بالا (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) داشتند. سبک زندگی کمتحرک، سابقه خانوادگی مثبت و مصرف بیش از حد نمک غذایی به عنوان عوامل خطر مرتبط مهم شناسایی شدند. نتیجهگیری: افزایش BMI در میان بزرگسالان جوان با کاهش قدرت握 دست و افزایش فشار خون همراه است. شناسایی زودهنگام افراد پرخطر از طریق ابزارهای ساده بالینی مانند BMI و دینامومتری قدرت握 دست میتواند به مداخله به موقع در سبک زندگی و پیشگیری از بیماریهای قلبیمتابولیک آینده کمک کند.
Obsessive-compulsive symptoms (OCS) have been noted in a significant portion of patients with schizophrenia. Currently, there are limited studies involving patients with both obsessive-compulsive disorder (OCD) and schizophrenia which compare their clinical characteristics with those of patients with OCD without schizophrenia. This project aims to investigate the most common OCS experienced by patients with a diagnosis of both schizophrenia and OCD in comparison to those experienced by patients with OCD without schizophrenia. This retrospective cohort study involved patients referred to the Western Sydney Obsessive-Compulsive and Related Disorders Service. The likelihood of a patient with either OCD without schizophrenia or OCD with schizophrenia presenting with a subtype of OCS was assessed using a series of multiple logistic regression models which were adjusted for demographic variables. Model results were presented as odds ratios (OR) and 95% confidence intervals (CI). Within the cohort of 99 patients, one third had a diagnosis of schizophrenia or related disorders. When adjusted for age, sex, marital status, education, employment, and Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale (Y-BOCS) assessment, the group of patients with co-occurring schizophrenia were more likely to experience aggressive, religious, and miscellaneous obsessions and checking compulsions. However, they were less likely to present with contamination obsessions and cleaning compulsions. This study reports the OCS that are more commonly associated with patients with both OCD and schizophrenia compared to OCD alone within a clinical sample. Future areas of research include performing a similar logistic regression analysis process on a larger cohort to allow for more symptom models to converge.
علائم وسواس فکری-عملی (OCS) در بخش قابل توجهی از بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی مشاهده شده است. در حال حاضر، مطالعات محدودی در مورد بیمارانی که همزمان به اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) و اسکیزوفرنی مبتلا هستند و ویژگیهای بالینی آنها را با بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی مقایسه میکنند، وجود دارد. هدف این پژوهش بررسی شایعترین علائم OCS در بیماران با تشخیص همزمان اسکیزوفرنی و OCD در مقایسه با علائم تجربهشده توسط بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی است. این مطالعه کوهورت گذشتهنگر شامل بیمارانی بود که به مرکز اختلالات وسواس فکری-عملی و اختلالات مرتبط وسترن سیدنی ارجاع داده شده بودند. احتمال بروز یک زیرنوع از OCS در بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی یا OCD همراه با اسکیزوفرنی با استفاده از مجموعهای از مدلهای رگرسیون لجستیک چندگانه که برای متغیرهای جمعیتشناختی تعدیل شده بودند، ارزیابی شد. نتایج مدلها به صورت نسبت شانس (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) ارائه شد. در میان کوهورت ۹۹ نفره، یک سوم بیماران دارای تشخیص اسکیزوفرنی یا اختلالات مرتبط بودند. پس از تعدیل برای سن، جنس، وضعیت تأهل، تحصیلات، اشتغال و ارزیابی مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS)، گروه بیماران با اسکیزوفرنی همزمان احتمال بیشتری برای تجربه وسواسهای پرخاشگرانه، مذهبی و متفرقه و اجبارهای بررسی داشتند. با این حال، احتمال بروز وسواسهای آلودگی و اجبارهای پاکسازی در این گروه کمتر بود. این مطالعه علائم OCS را که در بیماران مبتلا به هر دو اختلال OCD و اسکیزوفرنی نسبت به OCD به تنهایی در یک نمونه بالینی شایعتر است، گزارش میکند. حوزههای پژوهشی آینده شامل انجام فرایند مشابه تحلیل رگرسیون لجستیک بر روی کوهورت بزرگتر به منظور امکان همگرایی مدلهای علائم بیشتر میشود.
Impairments in emotional regulation and adverse experiences in early childhood are considered key factors in the development of personality disorders. However, existing theoretical approaches remain fragmented, failing to provide an interdisciplinary synthesis of the neurobiological, psychological, and interpersonal mechanisms within a single explanatory framework. This study aimed to reveal the relationship between deficits in affective regulation and early traumatisation as mutually reinforcing factors in the development of personality pathology, substantiating this relationship at multiple levels. This narrative review with elements of conceptual synthesis is based on 41 sources from PubMed, Scopus, Web of Science, and Google Scholar covering the period from 2020 to 2025. These sources include meta-analyses, longitudinal cohort studies, randomised controlled trials, and qualitative investigations from Kosovo, Norway, Lebanon, Canada, and other countries. According to the analysed studies, borderline personality disorder is characterised by limbic hyperreactivity associated with emotional abuse, with an odds ratio=11.02; conversely, antisocial personality disorder is characterised by prefrontal hypoactivation and a blunted cortisol response. The reviewed sources indicate that epigenetic modifications of the FK506 binding protein 5 (FKBP5) gene and accelerated biological ageing according to the GrimAge clock (β=0.12; p=0.03) constitute components of a cascading molecular mechanism linking early trauma with neurostructural changes. The literature analysis showed that emotional dysregulation forms a continuum ranging from affective overreactivity (cluster B) and overcontrol (cluster C) to incongruence (cluster A). Mentalisation deficits, self-compassion, and social support were described as mediators of the ‘trauma-personality pathology’ relationship. According to the results of meta-analyses, trauma-informed dialectical behaviour therapy reduces symptoms of borderline personality disorder with an effect size of g=-0.82. Group schema therapy demonstrates an effect size of g=0.859, and eye movement desensitisation shows d=0.65 for psychological symptoms. The four-level substantiation – carried out at molecular-neurobiological, developmental-interpersonal, psychological, and clinical-phenomenological levels – reveals the basis for a stratified approach.
اختلال در تنظیم هیجان و تجارب نامطلوب در اوایل کودکی به عنوان عوامل کلیدی در شکلگیری اختلالات شخصیت در نظر گرفته میشوند. با این حال، رویکردهای نظری موجود همچنان پراکنده بوده و نتوانستهاند یک سنتز میانرشتهای از سازوکارهای عصبزیستی، روانشناختی و بینفردی را در قالب یک چارچوب تبیینی واحد ارائه دهند. هدف این مطالعه، آشکار ساختن رابطه بین نقص در تنظیم عاطفی و تروماهای اولیه به عنوان عوامل تقویتکنندهی متقابل در شکلگیری آسیبشناسی شخصیت و اثبات این رابطه در سطوح مختلف بود. این مرور روایتی با عناصر سنتز مفهومی بر پایهی ۴۱ منبع از PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar در بازهی زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ انجام شده است. این منابع شامل فراتحلیلها، مطالعات کوهورت طولی، کارآزماییهای تصادفی کنترلشده و پژوهشهای کیفی از کشورهایی چون کوزوو، نروژ، لبنان، کانادا و سایر کشورها میباشند. بر اساس مطالعات تحلیلشده، اختلال شخصیت مرزی با بیشفعالی لیمبیک مرتبط با سوءاستفادهی عاطفی و نسبت شانس=۱۱.۰۲ مشخص میشود؛ در مقابل، اختلال شخصیت ضد اجتماعی با کاهش فعالیت پیشپیشانی و پاسخ کورتیزول کُند همراه است. منابع مرورشده نشان میدهند که تغییرات اپیژنتیک ژن FK506 binding protein 5 (FKBP5) و پیری زیستی تسریعشده بر اساس ساعت GrimAge (β=۰.۱۲؛ p=۰.۰۳) اجزای یک سازوکار مولکولی آبشاری هستند که تروماهای اولیه را به تغییرات نوروساختاری پیوند میدهند. تحلیل متون نشان داد که نابهنجاری تنظیم هیجان، پیوستاری از بیشواکنشی عاطفی (خوشه B) و کنترل بیش از حد (خوشه C) تا ناسازگاری (خوشه A) را تشکیل میدهد. نقص در ذهنیسازی، شفقت به خود و حمایت اجتماعی به عنوان میانجیهای رابطهی «تروما-آسیبشناسی شخصیت» توصیف شدهاند. بر اساس نتایج فراتحلیلها، طرحوارهدرمانی گروهی با اندازهی اثر g=۰.۸۵۹ و حساسیتزدایی با حرکات چشم با d=۰.۶۵ برای علائم روانشناختی نشان داده شده است. چهار سطح استدلال – در سطوح مولکولی-عصبزیستی، رشدی-بینفردی، روانشناختی و بالینی-فنومنولوژیک – مبنایی برای رویکرد لایهبندیشده را آشکار میسازد.
