support systems

The educational inclusion of students with Down syndrome requires support systems capable of addressing diversity without replacing the student's own participation or shifting the pedagogical responsibility away from the classroom teacher. This study aimed to interpret the experiences of shadow teachers in providing inclusive educational support to students with Down syndrome in General Basic Education, within the framework of the university outreach project "El nuevo desafío de la inclusión universitaria: estrategias de refuerzo académico para jóvenes con diversidad funcional (discapacidad)". The research employed a qualitative approach, grounded in an interpretive paradigm and a hermeneutic-phenomenological design. Three shadow teachers (MSA1, MSW2, and MSB3) participated, selected through purposive, criterion-based non-probability sampling. Data were collected through individual, asynchronous semi-structured interviews via WhatsApp and analyzed using initial and analytical coding, alongside interpretive memos. Thematic sufficiency was assessed across the entire dataset. The participants' experiences were then compared and triangulated with the theoretical framework. The analysis yielded eight thematic axes: the value of the experience; the reality of educational inclusion; methodology and strategies; the role of the shadow teacher; challenges in providing support; support and collaboration networks; vocation and motivation; and proposals for improvement. The experiences analyzed suggest that this support functions as a mediating pedagogical practice that fosters student autonomy, the adaptation of strategies, and collaboration between families and teachers, though challenges persist regarding resources, teacher training, school pacing, and time constraints.

Transitioning out of professional sport can present challenges for athletes and their wider environments, frequently necessitating coordinated physical, psychological, and economic support. Although these concerns have been documented in elite cycling, the extent to which structured transition programmes exist within the sport remains insufficiently understood, particularly in Europe, the historical centre of professional cycling. We conducted a cross-sectional qualitative documentary analysis, distributing a standardised inquiry to all European Cycling Federations (ECFs; N = 51) between December 2024-March 2025. Federations were asked whether they had formal strategies, policies, or resources related to athlete retirement. Responses were categorised as “ECF-level literature or initiative”, “No ECF-level provision”, or “No response” and relevant materials were descriptively synthesised. Amongst the 21 federations that responded, the majority (n = 17; ≈81%) reported no ECF-level retirement initiatives. Common reasons included limited resources, low perceived demand, or reliance on national or international bodies (i.e., Olympic Committees or sport-specific unions). Four ECFs (~19%) described transition-related structures, though these varied considerably in scope, definition, and delivery. Despite well-documented needs, structured retirement support for professional cyclists remains uncommon across European national federations, and existing programmes appear heterogeneously applied. As cycling expands globally, effective transition planning becomes increasingly important for athlete wellbeing and the long-term sustainability of the sport. Holistic, international collaborations led by cycling’s major governance bodies could strengthen career-long support systems, reinforce the public image of cycling as a health-promoting discipline, and create responsible, athlete-centered ecosystems.

Objective: This study investigates the common characteristics of countries with high happiness index scores using a cluster analysis of 20 nations. Design: The study is an ecological study where the unit of observation is the population in a country. Setting: Data were drawn from the World Happiness Report, World Bank, WHO, and World Population Review (2023–2025). Main outcome measures: The study focused on five variables: social support, GDP per capita, healthy life expectancy, crude death rate, and health expenditure. Results: Results revealed that countries in higher-performing clusters exhibited consistently strong social support systems, moderate to high GDP per capita, high healthy life expectancy, moderate crude death rates, and substantial public health spending. Among these factors, social support emerged as the most influential determinant, aligning with recent literature emphasizing the psychological and societal benefits of strong interpersonal networks. GDP alone was not a sufficient predictor of happiness; countries with high economic output but lower investment in health and social infrastructure ranked lower in overall well-being. Conclusions: This study demonstrates that countries with high happiness cannot be characterized by economic prosperity alone. The cluster analysis showed that high happiness may coexist with different combinations of economic, social, and health conditions. The study therefore characterizes countries with high Happiness Index scores as heterogeneous rather than uniform.

Caregivers of children with neurodevelopmental disorders experience significant multifaceted burdens. However, little qualitative research has been done to explore caregivers’ lived experiences in relation to the effect of burden and coping strategies in the study area. The study sought to investigate caregivers’ awareness problems, coping mechanisms, and support systems in caring for children with neurodevelopmental disorders in Addis Ababa, Ethiopia. The study was conducted in three public, non-teaching hospitals in Addis Ababa, Ethiopia. Using a descriptive phenomenological technique. In-depth interviews were conducted with 15 purposively selected caregivers. The data was analyzed using Braun and Clarke’s six-phase framework technique. The analysis found six interrelated themes: Awareness and Perception of Neurodevelopmental Disorders (NDDs), Emotional Responses to Diagnosis and Adaptation, Caregiving Roles and Responsibilities, Multidimensional Burden and Challenges, Coping Strategies and Adaptation Mechanisms, and Support Systems and Structural Barriers. Bronfenbrenner’s ecological systems theory was used to explain how personal, institutional, and systemic factors explain participants’ experiences and interpret caregiving realities. These findings underscore the call for integrated and collaborative efforts to address individual and system-level challenges among caregivers. Enhancing support systems, mitigating stigma, and correcting systemic inadequacies can improve caregiver well-being and optimize care for children with NDDs.

The implementation of the Merdeka Curriculum in elementary schools requires continuous teacher professional development and collaborative support systems. Teacher working groups have an important role as professional learning communities that facilitate teachers in adapting to curriculum changes and improving instructional practices. This study aims to analyze the role of the Sekbin 2 Teacher Working Group (Forum Kelompok Kegiatan Guru/ FKKG) in strengthening the implementation of the Merdeka Curriculum at elementary schools in Tonjong District, Brebes Regency. This study employed a qualitative approach with a descriptive case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The research participants consisted of the FKKG chairperson, administrators, elementary school teachers, principals, and school supervisors selected through purposive sampling. Data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that FKKG Sekbin 2 plays three strategic roles in supporting the Merdeka Curriculum implementation. First, FKKG functions as a professional learning community that strengthens teacher competence through collaborative discussions, sharing best practices, and developing learning tools. Second, the sustainability of FKKG activities is supported by educational leadership and organizational support from principals and supervisors. Third, FKKG contributes to transforming instructional practices by encouraging student-centered learning, differentiated instruction, and innovative teaching strategies. This study concludes that FKKG can serve as a strategic educational management instrument for strengthening curriculum implementation through collaborative professional development, organizational support, and sustainable improvement of teacher practices.

Background Perceived social support is an important psychosocial resource for competitive athletes, while perceived stress is closely associated with athlete burnout. Drawing on conservation of resources theory and the cognitive-transactional model of stress, this study examines the relationships among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout. Objectives This study aims to investigate the associations among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout in competitive athletes, with particular attention to the statistical mediating role of perceived stress. Results Using cluster sampling, questionnaire data were collected from 252 competitive athletes across various sports, including track and field, swimming, and football. The results showed that perceived social support was negatively correlated with perceived stress ( r = -0.478, p < 0.01) and athlete burnout ( r = -0.282, p < 0.01), whereas perceived stress was positively correlated with athlete burnout ( r = 0.421, p < 0.01). Mediation analysis revealed a significant indirect association between perceived social support and athlete burnout through perceived stress ( B = -0.161, 95% CI [-0.240, -0.093]). The direct association was not statistically significant after accounting for perceived stress ( B = -0.095, p = 0.109). Conclusion Perceived social support is associated with lower levels of athlete burnout, both through its overall negative association with burnout and through a significant statistical indirect pathway involving perceived stress. These findings highlight the importance of strengthening athletes’ social support systems and addressing perceived stress in competitive sports settings. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as associations rather than evidence of causal mediation.

Inclusive education practice in secondary schools faces a plethora of challenges such as inadequate assistive devices, restrictive school environments and poorly designed classrooms. Despite the identified challenges, little has done in terms of research on the extent to which these challenges influence inclusive education practice in Osun State. Therefore, this study examined the influence of technology and environmental support systems on inclusive education practice in public secondary schools in Osun State, Nigeria. The study adopted a descriptive research design of the predictive correlational type; the population comprised 6,330 teachers from all the public secondary schools across the 30 Local Government Areas of the state. The study adopted multi-stage sampling procedure, simple random sampling technique by balloting (to select 15 from the 30 Local Government Areas), systematic sampling technique (to select 93 schools) and proportionate sampling technique (to select teachers from each Local Government Area) this ultimately yielded a sample of 950 teachers. Data was collected through structured questionnaire on Inclusive Education Practice and Support Systems (QIEPSS). The instrument was subjected to face and content validity and construct validity was established through exploratory factor analysis. The research questions were answered with mean and the hypothesis was tested with multiple linear regression. The findings showed that the level of inclusive education practice was low. Based on the findings, it was recommended among others that the government prioritises the provision of assistive devices and completely overhaul of school structures.

اجرای آموزش فراگیر در مدارس متوسطه با چالش‌های متعددی مانند کمبود وسایل کمکی، محیط‌های محدودکننده مدرسه و کلاس‌های درس با طراحی نامناسب مواجه است. با وجود شناسایی این چالش‌ها، پژوهش‌های اندکی در خصوص میزان تأثیر این چالش‌ها بر اجرای آموزش فراگیر در ایالت Osun انجام شده است. بنابراین، این مطالعه به بررسی تأثیر فناوری و نظام‌های حمایتی محیطی بر اجرای آموزش فراگیر در مدارس متوسطه دولتی ایالت Osun، نیجریه پرداخت. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی از نوع همبستگی پیش‌بین استفاده کرد؛ جامعه آماری شامل ۶٬۳۳۰ معلم از تمامی مدارس متوسطه دولتی در ۳۰ منطقه شهرداری این ایالت بود. نمونه‌گیری به صورت چندمرحله‌ای، با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده از طریق قرعه‌کشی (برای انتخاب ۱۵ منطقه از ۳۰ منطقه شهرداری)، نمونه‌گیری نظام‌مند (برای انتخاب ۹۳ مدرسه) و نمونه‌گیری متناسب (برای انتخاب معلمان از هر منطقه شهرداری) انجام شد که در نهایت منجر به انتخاب نمونه‌ای متشکل از ۹۵۰ معلم گردید. داده‌ها از طریق پرسشنامه ساختاریافته «اجرای آموزش فراگیر و نظام‌های حمایتی» (QIEPSS) جمع‌آوری شد. ابزار پژوهش از نظر روایی صوری و روایی محتوا مورد بررسی قرار گرفت و روایی سازه آن از طریق تحلیل عاملی اکتشافی تأیید شد. به سؤالات پژوهش با استفاده از میانگین پاسخ داده شد و فرضیه پژوهش با رگرسیون خطی چندگانه آزمون گردید. یافته‌ها نشان داد که سطح اجرای آموزش فراگیر پایین است. بر اساس یافته‌ها، از جمله توصیه شد که دولت تأمین وسایل کمکی را در اولویت قرار داده و ساختار مدارس را به طور کامل بازنگری نماید.

Disasters pose a formidable challenge for mental health support services in terms of resources and timely response. This study evaluated the effects of different types of events on the Mexico City population during the first year of the COVID-19 pandemic, under the assumption that high-resolution time-scale data analysis performed on ICT-based and telehealth systems could contribute to understanding psychological needs and to identifying events associated with short-term outbursts in support demands, estimating their time of occurrence, and the characteristics of calls for service. The study evaluated the effects of public announcements of quarantine measures, mental health press conferences, festivities during 2020, and earthquakes with public early warnings between 2020 and 2023 reported through national public institutions’ databases, the “Screening Tool for Mental Health Problems” and the “Lifeline Emergency Phone Call Service (LEPCS),” comprising 138,471 interactions. The analysis used qualitative and quantitative methods, including principal component analysis, correlations, and one-way ANOVA. The study successfully identified patterns in responses associated with acute stress, depression, and anxiety, as well as possible times of maximum demand associated with different types of events. Complex scenarios with multiple threats were associated with significant short-term outbursts, posing a challenge to support systems, with a documented case with an increase as high as 2651% on a single day. The research is novel in its time-scope analysis and event-wise approach, providing valuable insights for emergency planning and resource allocation. Additionally, the study proposes evaluation criteria for detecting potential system overloads in telehealth services to enable early countermeasures.

بلایا چالشی جدی برای خدمات حمایتی سلامت روان از نظر منابع و پاسخ به‌موقع ایجاد می‌کنند. این پژوهش تأثیر انواع مختلف رویدادها را بر جمعیت شهر مکزیک در نخستین سال همه‌گیری COVID-19 ارزیابی کرد، با این فرض که تحلیل داده‌ها با مقیاس زمانی با وضوح بالا بر روی سامانه‌های مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات و تله‌مدیسین می‌تواند به درک نیازهای روان‌شناختی و شناسایی رویدادهای مرتبط با جهش‌های کوتاه‌مدت در تقاضای حمایت، برآورد زمان وقوع آن‌ها و ویژگی‌های تماس‌های خدماتی کمک کند. این مطالعه تأثیر اعلام عمومی اقدامات قرنطینه، کنفرانس‌های مطبوعاتی سلامت روان، جشن‌ها در سال ۲۰۲۰ و زمین‌لرزه‌ها با هشدار اولیه عمومی بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ را که از طریق پایگاه‌های داده نهادهای عمومی ملی، «ابزار غربالگری مشکلات سلامت روان» و «خدمات تماس اضطراری تلفنی (LEPCS)» گزارش شده‌اند و شامل ۱۳۸٬۴۷۱ تعامل بودند، مورد ارزیابی قرار داد. تحلیل با استفاده از روش‌های کیفی و کمی، از جمله تحلیل مؤلفه‌های اصلی، همبستگی‌ها و ANOVA یک‌طرفه انجام شد. این پژوهش موفق به شناسایی الگوهایی در واکنش‌ها شد که با استرس حاد، افسردگی و اضطراب مرتبط بودند و همچنین زمان‌های احتمالی اوج تقاضا که با انواع مختلف رویدادها مرتبط بودند را تعیین کرد. سناریوهای پیچیده با تهدیدهای متعدد با جهش‌های کوتاه‌مدت قابل توجهی همراه بودند که چالشی برای سامانه‌های حمایتی ایجاد کردند، به طوری که یک مورد مستند با افزایش تا ۲۶۵۱٪ در یک روز ثبت شد. این پژوهش از نظر تحلیل مقیاس زمانی و رویکرد رویدادمحور نوآورانه است و بینش‌های ارزشمندی برای برنامه‌ریزی اضطراری و تخصیص منابع ارائه می‌دهد. افزون بر این، مطالعه معیارهایی برای ارزیابی شناسایی احتمال اضافه‌بار سامانه‌ها در خدمات تله‌مدیسین به منظور امکان مقابله زودهنگام پیشنهاد می‌کند.

The ability to manage one's finances is fundamental to independent living, personal autonomy, and overall well-being, particularly for older adults. However, cognitive decline poses a significant threat to this capacity, with profound emotional and psychosocial ramifications for older adults, their families, and the professionals who support them. While legal frameworks like the Mental Capacity Act 2005 (MCA) in England and Wales aim to address these challenges, this article argues that a therapeutic jurisprudence (TJ) perspective offers a crucial lens for understanding and improving outcomes. Drawing upon existing literature in gerontology, neuropsychology, law, and therapeutic jurisprudence, this article considers the complex interplay between cognitive decline, the legal concept of mental capacity in financial decision-making, and emotional well-being. It critiques the potential limitations of purely cognitive or legalistic approaches and advocates for the integration of TJ principles – focusing on psychological well-being, recognising the proactive role of legal actors, and adopting a systemic perspective – to create more humane, effective, and empowering support systems for older adults facing financial vulnerability due to cognitive decline.

توانایی مدیریت امور مالی برای زندگی مستقل، خودمختاری فردی و بهزیستی کلی، به‌ویژه در سالمندان، بنیادی است. با این حال، افت شناختی تهدیدی جدی برای این ظرفیت محسوب می‌شود و پیامدهای عاطفی و روانی-اجتماعی عمیقی برای سالمندان، خانواده‌های آنان و متخصصانی که از آن‌ها حمایت می‌کنند به همراه دارد. اگرچه چارچوب‌های حقوقی مانند قانون ظرفیت ذهنی ۲۰۰۵ (Mental Capacity Act 2005) در انگلستان و ولز با هدف مواجهه با این چالش‌ها تدوین شده‌اند، این مقاله استدلال می‌کند که رویکرد حقوق درمان‌محور (therapeutic jurisprudence) دیدگاهی اساسی برای فهم و بهبود پیامدها ارائه می‌دهد. با بهره‌گیری از ادبیات موجود در حوزه‌های سالمندی، عصب‌روان‌شناسی، حقوق و حقوق درمان‌محور، این مقاله به بررسی تعامل پیچیده میان افت شناختی، مفهوم حقوقی ظرفیت ذهنی در تصمیم‌گیری مالی و بهزیستی عاطفی می‌پردازد. همچنین، محدودیت‌های بالقوه رویکردهای صرفاً شناختی یا حقوقی را نقد کرده و بر ادغام اصول حقوق درمان‌محور — با تمرکز بر بهزیستی روان‌شناختی، شناسایی نقش فعال کنشگران حقوقی و اتخاذ دیدگاه نظام‌مند — برای ایجاد نظام‌های حمایتی انسانی‌تر، مؤثرتر و توانمندساز برای سالمندانی که به دلیل افت شناختی در معرض آسیب‌پذیری مالی قرار دارند، تأکید می‌کند.

Abstract Educational inequality remains a pervasive and deeply entrenched global issue, with youth from vulnerable and marginalised backgrounds disproportionately affected. Despite the significant challenges that hinder the academic progress of many young people, often reinforcing cycles of social exclusion and economic vulnerability, some students demonstrate the capacity to excel academically, effectively defying the odds. This study seeks to examine the key structural and interpersonal factors that enable such students to achieve positive educational trajectories. Adopting a qualitative narrative research design, the research draws on two sets of semi‐structured interviews with both young people from vulnerable backgrounds and adults who played a role in their educational success ( n = 16). Findings identify four broad categories of factors shaping student success: (1) personal attributes such as resilience, intrinsic motivation, clear goals and a strong sense of purpose; (2) parental expectations and support; (3) teachers' emotional support, involvement and constructive feedback and (4) peer support. Of these, two factors emerged as consistently significant across all cases. First, parental expectations, underpinned by trust in their child's abilities and a high valuation of education, proved essential. Second, the depth and longevity of student–teacher relationships were crucial, with teachers' emotional investment, trust and sustained support providing enduring sources of motivation and encouragement. These insights have important implications for schools, teacher education and policy development. Schools should foster inclusive, high‐expectations cultures with long‐term mentoring and structured peer integration promoting cross‐cultural interaction. Teacher education, in initial and continuing training, should include socio‐emotional learning and pedagogical strategies for non‐native language learners. Context and implications Rationale for the study: Previous research has typically examined either the perspectives of disadvantaged young people or those of professionals supporting them, often focusing on barriers and deficits. This study brings together both viewpoints to identify the key factors, relationships and supports that enable successful outcomes for young people in contexts where early school leaving is prevalent. Why the new findings matter: Our findings suggest that educational success among disadvantaged young people is shaped by interconnected support systems rather than individual effort alone. Strong parental belief in education and meaningful teacher–student relationships are central to resilience, reinforced by academic, social and community supports that enabled positive educational outcomes. Implications for practitioners and policymakers: Schools need to prioritise mentoring, inclusive cultures and structured cross‐cultural peer activities to strengthen belonging and aspiration. Teacher education and professional development should embed socio‐emotional learning, strategies for supporting multilingual learners and approaches that sustain high expectations in disadvantaged contexts. Policymakers should sustain and strengthen financial supports that enable disadvantaged students to access higher education, ensuring they keep pace with rising participation costs. Increased investment in schools serving disadvantaged communities is also needed to support meaningful family engagement and strengthen home–school relationships that foster resilience and educational success.

چکیده نابرابری آموزشی همچنان یک مسئلهٔ فراگیر و عمیقاً ریشه‌دار جهانی است که جوانان با پیشینه‌های آسیب‌پذیر و به حاشیه رانده‌شده به طور نامتناسبی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند. علی‌رغم چالش‌های قابل توجهی که پیشرفت تحصیلی بسیاری از جوانان را مختل می‌کند و اغلب چرخه‌های طرد اجتماعی و آسیب‌پذیری اقتصادی را تقویت می‌نماید، برخی دانش‌آموزان توانایی درخشش تحصیلی را نشان می‌دهند و عملاً بر خلاف انتظارات عمل می‌کنند. این مطالعه به بررسی عوامل کلیدی ساختاری و بین‌فردی می‌پردازد که به چنین دانش‌آموزانی امکان می‌دهد مسیرهای آموزشی مثبتی را طی کنند. با اتخاذ رویکرد پژوهش روایتی کیفی، این پژوهش بر دو مجموعه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با جوانان دارای پیشینه آسیب‌پذیر و بزرگسالانی که در موفقیت تحصیلی آنان نقش داشته‌اند (n = 16) تکیه دارد. یافته‌ها چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر موفقیت دانش‌آموزان را شناسایی می‌کند: (1) ویژگی‌های فردی مانند تاب‌آوری، انگیزش درونی، اهداف روشن و حس قوی هدفمندی؛ (2) انتظارات و حمایت والدین؛ (3) حمایت عاطفی، مشارکت و بازخورد سازنده معلمان و (4) حمایت همسالان. از میان این عوامل، دو عامل در تمامی موارد به طور مداوم معنادار بودند. نخست، انتظارات والدین که مبتنی بر اعتماد به توانایی‌های فرزند و ارزش‌گذاری بالای آموزش بود، اساسی تلقی شد. دوم، عمق و پایداری روابط دانش‌آموز–معلم حیاتی بود، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاری عاطفی، اعتماد و حمایت مستمر معلمان، منابع پایداری از انگیزه و تشویق فراهم می‌کرد. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای مدارس، آموزش معلمان و توسعه سیاست‌ها دارند. مدارس باید فرهنگ‌های فراگیر با انتظارات بالا، همراه با نظام‌های مشاوره بلندمدت و ادغام ساختاریافته همسالان برای ترویج تعامل میان‌فرهنگی را تقویت کنند. آموزش معلمان، چه در دوره‌های اولیه و چه ضمن خدمت، باید شامل یادگیری اجتماعی–عاطفی و راهبردهای آموزشی برای زبان‌آموزان غیر بومی باشد. زمینه و پیامدها توجیه مطالعه: پژوهش‌های پیشین معمولاً یا دیدگاه جوانان محروم یا دیدگاه حرفه‌ای‌هایی که از آنان حمایت می‌کنند را بررسی کرده‌اند و اغلب بر موانع و کمبودها تمرکز داشته‌اند. این مطالعه هر دو دیدگاه را گرد هم می‌آورد تا عوامل کلیدی، روابط و حمایت‌هایی را که موفقیت جوانان را در زمینه‌هایی که ترک تحصیل زودهنگام رایج است، امکان‌پذیر می‌سازد، شناسایی کند. اهمیت یافته‌های جدید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که موفقیت تحصیلی جوانان محروم توسط نظام‌های حمایتی به هم پیوسته شکل می‌گیرد و نه صرفاً تلاش فردی. باور قوی والدین به آموزش و روابط معنادار معلم–دانش‌آموز در مرکز تاب‌آوری قرار دارند و توسط حمایت‌های تحصیلی، اجتماعی و اجتماعی–محلی که نتایج مثبت آموزشی را ممکن می‌سازند، تقویت می‌شوند. پیامدها برای متخصصان و سیاست‌گذاران: مدارس باید مشاوره، فرهنگ‌های فراگیر و فعالیت‌های ساختاریافته همسالان میان‌فرهنگی را برای تقویت حس تعلق و آرمان‌گرایی در اولویت قرار دهند. آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای باید یادگیری اجتماعی–عاطفی، راهبردهای حمایت از زبان‌آموزان چندزبانه و رویکردهایی که انتظارات بالا را در زمینه‌های محروم حفظ می‌کنند، دربرگیرد. سیاست‌گذاران باید حمایت‌های مالی را که امکان دسترسی دانش‌آموزان محروم به آموزش عالی را فراهم می‌کند، حفظ و تقویت نمایند تا با افزایش هزینه‌های مشارکت همگام باشد. همچنین افزایش سرمایه‌گذاری در مدارسی که به جوامع محروم خدمت می‌کنند، برای حمایت از مشارکت معنادار خانواده و تقویت روابط خانه–مدرسه که تاب‌آوری و موفقیت تحصیلی را پرورش می‌دهد، ضروری است.

This qualitative phenomenological study explored the motivations and challenges of Filipino science teachers in selected schools in the Central Region of Thailand. It sought to understand the factors driving their decision to teach abroad and the obstacles encountered in their professional journey. Using Colaizzi’s descriptive phenomenological method and MAXQDA24 for data analysis, interviews with eight participants revealed five key themes: (1) Personal Motivation and Commitment, including financial stability, professional growth, and cultural pride; (2) Teaching Environment and Support, emphasizing resources, training, and teacher-student relationships; (3) Cultural and Language Adaptation, focusing on linguistic barriers and cultural immersion; (4) Working Environment and Support Systems, including recognition and collaboration; and (5) Teaching and Cultural Challenges, such as limited academic freedom and classroom management. Despite these challenges, participants showed resilience, using creative strategies to succeed in a foreign educational system. The findings highlight the importance of institutional support and cultural adaptation in cross-cultural teaching, providing insights for policymakers and administrators to enhance teacher retention and professional development. This study contributes to understanding the dynamics of international teaching and offers actionable recommendations to support Filipino science teachers in Thailand and similar contexts.

این مطالعه کیفی پدیدارشناختی به بررسی انگیزه‌ها و چالش‌های معلمان علوم فیلیپینی در مدارس منتخب منطقه مرکزی تایلند پرداخت. هدف پژوهش، درک عوامل مؤثر بر تصمیم آنان برای تدریس در خارج از کشور و موانعی بود که در مسیر حرفه‌ای خود با آن مواجه شده‌اند. با بهره‌گیری از روش پدیدارشناسی توصیفی Colaizzi و نرم‌افزار MAXQDA24 برای تحلیل داده‌ها، مصاحبه با هشت شرکت‌کننده پنج مضمون کلیدی را آشکار ساخت: (۱) انگیزه و تعهد شخصی، شامل ثبات مالی، رشد حرفه‌ای و افتخار فرهنگی؛ (۲) محیط تدریس و حمایت، با تأکید بر منابع، آموزش و روابط معلم-دانش‌آموز؛ (۳) سازگاری فرهنگی و زبانی، با تمرکز بر موانع زبانی و غوطه‌وری فرهنگی؛ (۴) محیط کاری و نظام‌های حمایتی، شامل شناسایی و همکاری؛ و (۵) چالش‌های تدریس و فرهنگی، مانند آزادی علمی محدود و مدیریت کلاس. با وجود این چالش‌ها، شرکت‌کنندگان تاب‌آوری نشان دادند و با بهره‌گیری از راهبردهای خلاقانه در نظام آموزشی بیگانه موفق شدند. یافته‌ها بر اهمیت حمایت نهادی و سازگاری فرهنگی در تدریس بین‌فرهنگی تأکید می‌کند و بینش‌هایی برای سیاست‌گذاران و مدیران به منظور ارتقای ماندگاری معلمان و توسعه حرفه‌ای ارائه می‌دهد. این پژوهش به فهم پویایی‌های تدریس بین‌المللی کمک می‌کند و توصیه‌های عملی برای حمایت از معلمان علوم فیلیپینی در تایلند و زمینه‌های مشابه ارائه می‌دهد.

Universities increasingly rely on personal tutoring to support student wellbeing, belonging, and academic progression, yet the role remains structurally ambiguous and inconsistently resourced. This qualitative study examined the lived experiences and challenges of personal tutors at a large UK Russell Group university. Twenty-one tutors from diverse academic disciplines participated in one-to-one semi-structured interviews, which were analysed using reflexive thematic analysis. Three themes were generated: Relational Labour, encompassing the emotional and interpersonal labour required to build and sustain student trust; Navigating the role characterised by inconsistent training, reliance on informal peer support, and the strain of managing complex student issues alongside competing academic duties; and Structural fragmentation, highlighting fragmented communication systems, role ambiguity, and the absence of coordinated structures for tutor support. Collectively, the findings show that personal tutoring functions as an undervalued form of emotional and organisational labour, sustained by individual goodwill rather than institutional design. The study demonstrates the need for clear role definitions, recognition of workload, competency-based training, and integrated support systems to safeguard tutor wellbeing and improve the quality of student support.

دانشگاه‌ها به طور فزاینده‌ای برای حمایت از سلامت روان، احساس تعلق و پیشرفت تحصیلی دانشجویان به نقش استادان مشاور تکیه می‌کنند، با این حال این نقش از نظر ساختاری مبهم بوده و منابع آن به طور ناهماهنگ تخصیص یافته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجربه‌های زیسته و چالش‌های استادان مشاور در یکی از دانشگاه‌های بزرگ گروه راسل در بریتانیا پرداخت. بیست‌ویک استاد مشاور از رشته‌های مختلف دانشگاهی در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی شرکت کردند که با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. سه تم اصلی استخراج شد: «کار عاطفی و ارتباطی» که شامل تلاش‌های عاطفی و بین‌فردی لازم برای ایجاد و حفظ اعتماد دانشجو است؛ «پیمایش نقش» که با آموزش ناهماهنگ، اتکا به حمایت غیررسمی همتایان و فشار ناشی از مدیریت مسائل پیچیده دانشجویی در کنار وظایف رقابتی دانشگاهی مشخص می‌شود؛ و «گسست ساختاری» که به نظام‌های ارتباطی پراکنده، ابهام نقش و فقدان ساختارهای هماهنگ برای حمایت از استادان مشاور اشاره دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که نقش استاد مشاور به عنوان شکلی کم‌ارزش‌شده از کار عاطفی و سازمانی عمل می‌کند که بیشتر بر پایه حسن نیت فردی تا طراحی نهادی پایدار است. این مطالعه بر ضرورت تعریف روشن نقش، به رسمیت شناختن حجم کار، آموزش مبتنی بر شایستگی و نظام‌های حمایت یکپارچه برای حفظ سلامت روان استادان مشاور و ارتقای کیفیت حمایت از دانشجویان تأکید می‌کند.

Background Students’ academic performance in public secondary schools remains a major education policy concern in Uganda, particularly in districts where schools face shortages of learning resources and challenges that affect teachers’ capacity to support learning. This policy brief examines teachers’ commitment and the availability of learning resources as predictors of students’ academic performance in public secondary schools in Kasese District, Uganda. Policy and implications The brief draws on evidence from a convergent parallel mixed-methods study conducted in eight public secondary schools involving head teachers, teachers and Senior Four students. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics and regression analysis, while qualitative evidence was obtained through head-teacher interviews and student focus group discussions. The combined regression model was statistically significant and explained 28.6% of the variation in students’ academic performance (R = .535, R 2 = .286, adjusted R 2 = .235, F = 5.519, p = .001). School leadership was the strongest positive independent predictor (β = .519, p = .002), while learning resources also showed a significant positive contribution (β = .385, p < .001). Work environment and job satisfaction showed positive bivariate relationships with academic performance but were not independently significant in the combined model. Professional training had a significant negative coefficient in the combined model (β = −.322, p = .043), which should not be interpreted as evidence that teacher training is harmful; rather, it suggests possible contextual, overlap or quality-related effects requiring further investigation. Recommendations Education authorities should strengthen instructional school leadership, improve the availability and equitable distribution of learning resources, and redesign professional development towards practical, continuous, and curriculum-relevant support. Schools should also strengthen teacher support systems and use school-level evidence to identify and address barriers to learning. Conclusions Improving academic performance in Kasese requires an integrated approach that combines effective leadership, adequate learning resources and meaningful teacher support rather than relying on teacher commitment alone.

زمینه: عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه دولتی همچنان یکی از دغدغه‌های اصلی سیاست‌گذاری آموزشی در اوگاندا است، به‌ویژه در مناطقی که مدارس با کمبود منابع یادگیری و چالش‌هایی مواجه هستند که ظرفیت معلمان برای حمایت از یادگیری را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این سیاست‌نامه به بررسی تعهد معلمان و دسترسی به منابع یادگیری به‌عنوان پیش‌بین‌های عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه دولتی منطقه Kasese، اوگاندا می‌پردازد. سیاست و پیامدها: این سیاست‌نامه مبتنی بر شواهد حاصل از یک مطالعه آمیخته همگرا و موازی است که در هشت مدرسه متوسطه دولتی با مشارکت مدیران، معلمان و دانش‌آموزان پایه چهارم متوسطه انجام شده است. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون تحلیل شدند و شواهد کیفی نیز از طریق مصاحبه با مدیران و بحث‌های گروهی متمرکز با دانش‌آموزان به‌دست آمد. مدل رگرسیون ترکیبی از لحاظ آماری معنادار بود و ۲۸/۶٪ از واریانس عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان را تبیین کرد (R = .535، R 2 = .286، adjusted R 2 = .235، F = 5.519، p = .001). رهبری مدرسه قوی‌ترین پیش‌بین مثبت مستقل بود (β = .519، p = .002)، در حالی که منابع یادگیری نیز سهم مثبت معناداری نشان دادند (β = .385، p < .001). محیط کار و رضایت شغلی معلمان رابطه دوجمله‌ای مثبتی با عملکرد تحصیلی داشتند اما در مدل ترکیبی به‌طور مستقل معنادار نبودند. آموزش حرفه‌ای در مدل ترکیبی دارای ضریب منفی معنادار بود (β = −.322، p = .043) که نباید به‌عنوان شواهدی مبنی بر مضر بودن آموزش معلمان تفسیر شود؛ بلکه بیانگر اثرات احتمالی زمینه‌ای، همپوشانی یا کیفیت است که نیازمند بررسی بیشتر می‌باشد. توصیه‌ها: مقامات آموزشی باید رهبری آموزشی مدارس را تقویت کنند، دسترسی و توزیع عادلانه منابع یادگیری را بهبود بخشند و توسعه حرفه‌ای معلمان را به سمت حمایت عملی، مستمر و مرتبط با برنامه درسی بازطراحی نمایند. مدارس همچنین باید نظام‌های حمایت از معلمان را تقویت کرده و با استفاده از شواهد سطح مدرسه، موانع یادگیری را شناسایی و رفع کنند. نتیجه‌گیری: بهبود عملکرد تحصیلی در Kasese نیازمند رویکردی یکپارچه است که رهبری مؤثر، منابع یادگیری کافی و حمایت معنادار از معلمان را در کنار هم قرار دهد و اتکای صرف به تعهد معلمان کافی نیست.

This study examines the spatial disparities in educational development across the districts of Manipur through a comparative analysis of participation, infrastructure, and institutional efficiency indicators. Using district-level educational data, the study constructs three composite indices, namely Participation Index, Infrastructure Index, and Institutional Efficiency Index, to evaluate the relative performance of districts in the educational sector. Statistical techniques such as normalization, composite indexing, radar chart analysis, and bivariate scatter plots have been employed to identify patterns and interrelationships among the selected indicators. The findings reveal significant regional disparities between the valley and hill districts of Manipur. Districts such as Imphal West, Imphal East, Kakching, and Thoubal demonstrate comparatively higher levels of educational participation, infrastructural availability, and institutional efficiency. In contrast, districts including Pherzawl, Ukhrul, Kamjong, Noney, and Tengnoupal exhibit lower performances across most indicators, reflecting infrastructural deficiencies and weaker institutional support systems. The radar chart analysis highlights the multidimensional nature of educational inequality, while the bivariate scatter plots reveals positive relationships between participation and infrastructure with transition rates and Performance Grading Index scores. Conversely, dropout rates show a negative association with these indices, indicating that better educational infrastructure and participation contribute to improved retention and educational outcomes. The study underscores the importance of balanced infrastructural development and effective institutional mechanisms in reducing regional educational disparities. It suggests that targeted policy interventions in underperforming districts are essential for achieving inclusive and equitable educational development in Manipur.

این مطالعه به بررسی تفاوت‌های فضایی در توسعه آموزشی مناطق مختلف ایالت مانیپور از طریق تحلیل مقایسه‌ای شاخص‌های مشارکت، زیرساخت و کارآمدی نهادی می‌پردازد. با استفاده از داده‌های آموزشی سطح منطقه‌ای، سه شاخص ترکیبی شامل شاخص مشارکت، شاخص زیرساخت و شاخص کارآمدی نهادی ساخته شده‌اند تا عملکرد نسبی مناطق در بخش آموزش ارزیابی شود. تکنیک‌های آماری مانند نرمال‌سازی، شاخص‌گذاری ترکیبی، تحلیل نمودار راداری و نمودار پراکندگی دو متغیره برای شناسایی الگوها و روابط متقابل میان شاخص‌های منتخب به کار رفته‌اند. یافته‌ها نشان‌دهنده تفاوت‌های منطقه‌ای قابل توجه میان مناطق دره‌ای و کوهستانی مانیپور است. مناطقی مانند Imphal West، Imphal East، Kakching و Thoubal سطوح بالاتری از مشارکت آموزشی، دسترسی به زیرساخت و کارآمدی نهادی را نشان می‌دهند. در مقابل، مناطقی چون Pherzawl، Ukhrul، Kamjong، Noney و Tengnoupal در اغلب شاخص‌ها عملکرد پایین‌تری دارند که بیانگر کمبود زیرساخت و ضعف نظام‌های حمایتی نهادی است. تحلیل نمودار راداری ماهیت چندبعدی نابرابری آموزشی را برجسته می‌کند و نمودارهای پراکندگی دو متغیره نیز روابط مثبت میان مشارکت و زیرساخت با نرخ‌های گذار و امتیازات شاخص ارزیابی عملکرد را نشان می‌دهد. در مقابل، نرخ‌های ترک تحصیل با این شاخص‌ها رابطه منفی دارند که نشان می‌دهد زیرساخت آموزشی بهتر و مشارکت بیشتر به بهبود ماندگاری دانش‌آموزان و نتایج آموزشی منجر می‌شود. این مطالعه بر اهمیت توسعه متوازن زیرساختی و سازوکارهای نهادی مؤثر در کاهش نابرابری‌های منطقه‌ای آموزشی تأکید می‌کند و پیشنهاد می‌دهد مداخلات سیاستی هدفمند در مناطق کم‌عملکرد برای دستیابی به توسعه آموزشی فراگیر و عادلانه در مانیپور ضروری است.

Mental health chatbots increasingly rely on conversational interaction to support users' emotional well-being, yet little is known about how users interpret temporary silence while waiting for system responses. Existing research on social presence and anthropomorphic interaction has primarily focused on conversational content after a response is generated, whereas the waiting phase remains underexplored. Drawing on social presence theory, this study conceptualizes anthropomorphic latency cues as socially meaningful signals that may shape users’ emotional and interactional experiences during temporary conversational silence. Two studies were conducted. Study 1 developed and semantically validated three categories of anthropomorphic latency cues (empathic, effortful, and playful). Study 2 employed a within-subjects laboratory experiment with university students, comparing five latency-cue conditions (text, progress bar, empathic, effortful, and playful) using subjective evaluations, eye-tracking measures, and semi-structured interviews. The results showed that anthropomorphic latency cues were associated with lower anxiety and greater pleasure in several condition-level comparisons relative to non-anthropomorphic feedback. Perceived interaction continuity was significantly associated with reduced anxiety and enhanced pleasure. Within the anthropomorphic conditions, mediation analyses revealed significant indirect associations among perceived anthropomorphism, social presence, and emotional and interactional outcomes. Eye-tracking results indicated longer fixation durations on anthropomorphic latency cues during temporary silence. Qualitative findings further suggested that participants often interpreted latency cues as signals of attentiveness, responsiveness, and interaction continuity rather than merely as technical loading indicators. Overall, temporary conversational silence may function as a socially meaningful phase of AI-mediated interaction rather than a purely technical delay. The study extends social presence research into temporally silent phases of conversational AI interaction and provides preliminary design implications for chatbot-based support systems.

چت‌بات‌های سلامت روان به طور فزاینده‌ای بر تعامل مکالمه‌ای برای حمایت از بهزیستی عاطفی کاربران تکیه دارند، اما اطلاعات اندکی درباره نحوه تفسیر سکوت موقت توسط کاربران هنگام انتظار برای پاسخ سیستم وجود دارد. پژوهش‌های موجود درباره حضور اجتماعی و تعامل انسان‌واره عمدتاً بر محتوای مکالمه پس از تولید پاسخ تمرکز داشته‌اند، در حالی که مرحله انتظار کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. با بهره‌گیری از نظریه حضور اجتماعی، این مطالعه نشانه‌های تاخیر انسان‌واره را به عنوان سیگنال‌های معنادار اجتماعی که ممکن است تجربه‌های عاطفی و تعاملی کاربران را در طول سکوت موقت مکالمه‌ای شکل دهند، مفهوم‌سازی می‌کند. دو مطالعه انجام شد. مطالعه اول سه دسته نشانه تاخیر انسان‌واره (همدلانه، همراه با تلاش، و بازیگوشانه) را توسعه داده و از نظر معنایی اعتبارسنجی کرد. مطالعه دوم با استفاده از یک آزمایش آزمایشگاهی درون‌گروهی با دانشجویان دانشگاه، پنج وضعیت نشانه تاخیر (متن، نوار پیشرفت، همدلانه، همراه با تلاش، و بازیگوشانه) را با استفاده از ارزیابی‌های ذهنی، سنجش‌های ردیابی چشم و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته مقایسه کرد. نتایج نشان داد که نشانه‌های تاخیر انسان‌واره در مقایسه‌های سطح وضعیت نسبت به بازخورد غیرانسان‌واره با اضطراب کمتر و لذت بیشتر همراه بودند. تداوم ادراک‌شده تعامل به طور معناداری با کاهش اضطراب و افزایش لذت ارتباط داشت. در میان وضعیت‌های انسان‌واره، تحلیل‌های میانجی‌گری ارتباطات غیرمستقیم معناداری را میان انسان‌وارگی ادراک‌شده، حضور اجتماعی و پیامدهای عاطفی و تعاملی نشان داد. نتایج ردیابی چشم حاکی از مدت زمان تثبیت طولانی‌تر بر نشانه‌های تاخیر انسان‌واره در طول سکوت موقت بود. یافته‌های کیفی نیز نشان داد که شرکت‌کنندگان اغلب نشانه‌های تاخیر را به عنوان سیگنال‌هایی از توجه، پاسخگویی و تداوم تعامل تفسیر می‌کردند و نه صرفاً به عنوان شاخص‌های فنی بارگذاری. به طور کلی، سکوت موقت مکالمه‌ای ممکن است به عنوان مرحله‌ای معنادار اجتماعی از تعامل میانجی‌شده با هوش مصنوعی عمل کند و نه صرفاً یک تاخیر فنی. این مطالعه پژوهش‌های حضور اجتماعی را به مراحل سکوت زمانی در تعامل مکالمه‌ای با هوش مصنوعی گسترش می‌دهد و دلالت‌های اولیه‌ای برای طراحی سامانه‌های پشتیبانی مبتنی بر چت‌بات ارائه می‌دهد.

Purpose: This study examined the associations of the nursing work environment, peer support, and grit with job satisfaction among nurses who had experienced department transfers. Methods: This cross-sectional descriptive study included 136 nurses from two tertiary hospitals who had experienced at least one department transfer within the previous three years. Data were collected from June 15 to August 15, 2025, using a structured online questionnaire. The data were analyzed using descriptive statistics, the t-test, analysis of variance, Pearson correlation coefficients, and multiple linear regression in IBM SPSS version 26.0. Results: Job satisfaction was significantly correlated with the nursing work environment (r=.69, p<.001), peer support (r=.58, p<.001), and grit (r=.63, p<.001). In the multiple linear regression analysis, the nursing work environment (β=.47, p<.001), peer support (β=.35, p<.001), and grit (β=.26, p<.001) were significant factors associated with job satisfaction. Conclusion: The nursing work environment showed the strongest association with job satisfaction, followed by peer support and grit. Supportive work environments, peer-support systems, and organizational strategies that strengthen nurses’ grit may help improve job satisfaction and support adaptation after department transfer.

هدف: این پژوهش به بررسی ارتباط محیط کار پرستاری، حمایت همتایان و سرسختی با رضایت شغلی در میان پرستارانی که تجربه انتقال بین بخشی داشته‌اند، پرداخت. روش‌ها: این مطالعه توصیفی مقطعی شامل ۱۳۶ پرستار از دو بیمارستان سطح سوم بود که طی سه سال گذشته حداقل یک بار انتقال بین بخشی را تجربه کرده بودند. داده‌ها از ۱۵ ژوئن تا ۱۵ اوت ۲۰۲۵ از طریق پرسشنامه ساختاریافته آنلاین جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t، تحلیل واریانس، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه در نرم‌افزار IBM SPSS نسخه ۲۶.۰ تحلیل شدند. یافته‌ها: رضایت شغلی با محیط کار پرستاری (r=.69, p<.001)، حمایت همتایان (r=.58, p<.001) و سرسختی (r=.63, p<.001) همبستگی معناداری داشت. در تحلیل رگرسیون خطی چندگانه، محیط کار پرستاری (β=.47, p<.001)، حمایت همتایان (β=.35, p<.001) و سرسختی (β=.26, p<.001) به عنوان عوامل معنادار مرتبط با رضایت شغلی شناسایی شدند. نتیجه‌گیری: محیط کار پرستاری قوی‌ترین ارتباط را با رضایت شغلی نشان داد و پس از آن حمایت همتایان و سرسختی قرار گرفتند. محیط‌های کاری حمایتی، نظام‌های حمایت همتایان و راهبردهای سازمانی که به تقویت سرسختی پرستاران کمک می‌کنند، می‌توانند به بهبود رضایت شغلی و حمایت از سازگاری پس از انتقال بین بخشی کمک نمایند.

Background Concerns about teacher stress, burnout, and attrition have led to increased international attention to teacher resilience in education research. This study investigates how teachers in Malaysia, Japan, Nigeria, Uganda, and Vietnam support resilience through their perceptions of teacher professional identity (TPI). Methods Comparative discourse analysis based on quantitative ethnography (QE) and epistemic network analysis (ENA) was used to identify cross-cultural discourse patterns and thematically evaluate teacher utterances related to stress, coping methods, support systems, and notions of resilience. Results The findings demonstrate that resilience is not only developed as an individual skill, but also through culturally and socially rooted understandings of TPI. Teachers from Japan and Vietnam focused on systemic navigation and emotional regulation, while teachers from Nigeria and Uganda focused on spirituality and moral leadership. Malaysian instructors have a mixed approach that blends strategic adaptation and community-centric principles. Conclusions The study highlights the need for contextually relevant and localized methods of professional development that are sensitive to teachers’ identities and contextual realities.

زمینه و هدف: نگرانی‌ها درباره استرس، فرسودگی شغلی و ترک خدمت معلمان موجب افزایش توجه بین‌المللی به تاب‌آوری معلمان در پژوهش‌های آموزشی شده است. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه معلمان در مالزی، ژاپن، نیجریه، اوگاندا و ویتنام از طریق ادراکات خود از هویت حرفه‌ای معلم (TPI) به حمایت از تاب‌آوری می‌پردازند. روش‌ها: تحلیل گفتمان تطبیقی مبتنی بر قوم‌نگاری کمی (QE) و تحلیل شبکه معرفتی (ENA) برای شناسایی الگوهای گفتمانی میان‌فرهنگی و ارزیابی موضوعی اظهارات معلمان مرتبط با استرس، روش‌های مقابله، نظام‌های حمایتی و مفاهیم تاب‌آوری به کار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که تاب‌آوری نه تنها به عنوان یک مهارت فردی توسعه می‌یابد، بلکه از طریق درک‌های ریشه‌دار فرهنگی و اجتماعی از هویت حرفه‌ای معلم نیز شکل می‌گیرد. معلمان ژاپن و ویتنام بر پیمایش نظام‌مند و تنظیم هیجانی تمرکز داشتند، در حالی که معلمان نیجریه و اوگاندا بر معنویت و رهبری اخلاقی تأکید کردند. مدرسان مالزی رویکردی ترکیبی دارند که سازگاری راهبردی و اصول جامعه‌محور را در هم می‌آمیزد. نتیجه‌گیری: این مطالعه بر ضرورت روش‌های توسعه حرفه‌ای بومی و متناسب با زمینه که نسبت به هویت و واقعیت‌های زمینه‌ای معلمان حساس باشد، تأکید می‌کند.

Teacher self-efficacy influences instructional quality, classroom management, and student outcomes, and has direct implications for school psychologists who design and deliver teacher support systems. This study examined whether hours of professional development (PD) in classroom and behavior management and years of teaching experience predict overall teacher self-efficacy and its three domains: student engagement, instructional strategies, and classroom management. Participants were 194 K–12 teachers from urban, suburban, and rural districts in the Midwest, United States of America. Self-efficacy was measured using the Teachers’ Sense of Efficacy Scale. Hierarchical regression analyses showed that PD hours did not significantly predict any self-efficacy domain whereas years of teaching experience predicted overall self-efficacy, as well as instructional strategies and classroom management efficacy. These findings suggest that the quantity of PD alone may not be sufficient to strengthen efficacy beliefs. For school psychologists, the results highlight the importance of designing PD that is ongoing, collaborative, and targeted to specific skill areas. Recommendations for tailoring PD to different career stages and for integrating self-efficacy support into teacher retention strategies are discussed.

خودکارآمدی معلمان بر کیفیت تدریس، مدیریت کلاس درس و پیامدهای دانش‌آموزان تأثیر می‌گذارد و پیامدهای مستقیمی برای روان‌شناسان مدرسه که نظام‌های حمایتی معلمان را طراحی و اجرا می‌کنند، دارد. این مطالعه بررسی کرد که آیا ساعات توسعه حرفه‌ای (PD) در مدیریت کلاس و رفتار و سال‌های تجربه تدریس، خودکارآمدی کلی معلمان و سه حوزه آن یعنی درگیری دانش‌آموز، راهبردهای تدریس و مدیریت کلاس را پیش‌بینی می‌کند یا خیر. شرکت‌کنندگان شامل ۱۹۴ معلم K–12 از مناطق شهری، حومه و روستایی در ایالت‌های غرب میانه ایالات متحده آمریکا بودند. خودکارآمدی با استفاده از مقیاس Teachers’ Sense of Efficacy Scale اندازه‌گیری شد. تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که ساعات PD هیچ‌یک از حوزه‌های خودکارآمدی را به طور معناداری پیش‌بینی نکرد، در حالی که سال‌های تجربه تدریس، خودکارآمدی کلی و همچنین خودکارآمدی در راهبردهای تدریس و مدیریت کلاس را پیش‌بینی کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که صرفاً میزان PD ممکن است برای تقویت باورهای خودکارآمدی کافی نباشد. برای روان‌شناسان مدرسه، نتایج بر اهمیت طراحی PD مستمر، مشارکتی و هدفمند بر حوزه‌های مهارتی خاص تأکید دارد. توصیه‌هایی برای تطبیق PD با مراحل مختلف شغلی و ادغام حمایت از خودکارآمدی در راهبردهای نگهداشت معلمان مورد بحث قرار گرفته است.

Against the backdrop of the continuous advancement of inclusive education, kindergarten teachers have become crucial to determining whether the quality of preschool inclusive education can be effectively realized. However, existing studies have tended to examine teachers' attitudes, knowledge, or skills separately, with limited structural explanation of how deep-seated qualities, intrinsic motivation, and explicit practices jointly constitute teacher competency in preschool inclusive settings. This study integrated the Iceberg Model and the Onion Model to construct a five-dimensional framework of kindergarten teachers' inclusive education competency, including inclusive literacy, inclusive knowledge, inclusive motivation, teaching adjustment, and collaborative influence. A two-stage quantitative design was adopted. A self-developed 39-item questionnaire was finalized based on a pretest with 239 kindergarten teachers, and a formal survey was then conducted among 298 kindergarten teachers in Chongqing, China. The results showed that teachers' overall inclusive education competency was above the midpoint, but the five dimensions developed unevenly. Inclusive literacy and teaching adjustment were relatively higher, inclusive knowledge and inclusive motivation were close to the overall average, and collaborative influence was the weakest dimension. Further analyses indicated that backbone teachers and teachers who had received relevant training showed higher levels of competency. Teachers who had contact with children with special needs had higher mean scores across dimensions, but the differences were not statistically robust. Meanwhile, cumulative training duration did not show the expected positive relationship with overall competency, suggesting that training participation and training duration reflect different aspects of professional growth and that accumulated training hours cannot be equated with training quality. The findings indicate that kindergarten teachers' inclusive education competency is not a single reserve of knowledge or skills, but a composite structure comprising deepseated qualities, a knowledge base, intrinsic motivation, and practical abilities. This study provides empirical evidence from western China and offers implications for localized assessment, teacher support systems, and training improvement.

در بستر پیشرفت مستمر آموزش فراگیر، معلمان مهدکودک نقش کلیدی در تعیین تحقق مؤثر کیفیت آموزش فراگیر پیش‌دبستانی ایفا می‌کنند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً نگرش‌ها، دانش یا مهارت‌های معلمان را به طور جداگانه بررسی کرده‌اند و توضیح ساختاری محدودی درباره این‌که چگونه ویژگی‌های عمیق، انگیزش درونی و عملکردهای آشکار به طور مشترک شایستگی معلمان در محیط‌های فراگیر پیش‌دبستانی را شکل می‌دهند، ارائه داده‌اند. این مطالعه با ادغام مدل کوه یخ و مدل پیازی، چارچوبی پنج‌بعدی از شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر شامل سواد فراگیر، دانش فراگیر، انگیزش فراگیر، تعدیل تدریس و تأثیر همکاری را تدوین کرد. طرح پژوهش کمی دو مرحله‌ای اتخاذ شد. پرسشنامه‌ای ۳۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران تدوین شده بود، بر اساس پیش‌آزمون با ۲۳۹ معلم مهدکودک نهایی شد و سپس پیمایش اصلی در میان ۲۹۸ معلم مهدکودک در چونگ‌کینگ، چین انجام گرفت. نتایج نشان داد که شایستگی کلی معلمان در آموزش فراگیر بالاتر از نقطه میانی بود، اما پنج بعد توسعه‌یافته به طور یکنواخت رشد نکرده بودند. سواد فراگیر و تعدیل تدریس نسبتاً بالاتر بودند، دانش فراگیر و انگیزش فراگیر نزدیک به میانگین کلی بودند و تأثیر همکاری ضعیف‌ترین بعد بود. تحلیل‌های بیشتر نشان داد که معلمان کلیدی و معلمانی که آموزش مرتبط دریافت کرده بودند، سطوح بالاتری از شایستگی را نشان دادند. معلمانی که با کودکان دارای نیازهای ویژه تماس داشتند، میانگین نمرات بالاتری در ابعاد مختلف داشتند، اما تفاوت‌ها از لحاظ آماری معنادار نبود. همچنین، مدت تجمعی آموزش رابطه مثبت مورد انتظار با شایستگی کلی را نشان نداد که این امر نشان می‌دهد مشارکت در آموزش و مدت آموزش جنبه‌های متفاوتی از رشد حرفه‌ای را منعکس می‌کند و ساعات تجمعی آموزش را نمی‌توان معادل کیفیت آموزش دانست. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر صرفاً ذخیره‌ای از دانش یا مهارت نیست، بلکه ساختاری مرکب متشکل از ویژگی‌های عمیق، بنیان دانشی، انگیزش درونی و توانایی‌های عملی است. این مطالعه شواهد تجربی از غرب چین ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای ارزیابی بومی، نظام‌های حمایت از معلمان و بهبود آموزش دارد.

This study explored strategies for bridging AI-mediated educational inequalities in Open and Distance eLearning (ODeL) using Zimbabwe Open University as a case study. The study was grounded in the Capability Approach, which emphasises individuals’ ability to access and effectively utilise resources to achieve valued outcomes. A qualitative instrumental case study design was employed to gain an in-depth understanding of the interventions required to promote equitable participation in AI-enabled learning among geographically diverse student populations. Data were generated through semi-structured interviews with seven lecturers and one quality assurance coordinator, as well as focus group discussions with 14 students from diverse geographical and socioeconomic backgrounds. The data were analysed using Braun and Clarke's six-phase thematic analysis approach. The findings revealed four major strategies for bridging AI -mediated educational inequalities: digital infrastructure development, AI and digital literacy capacity building, inclusive institutional policies and support systems, and multi-stakeholder partnership and resource mobilisation. The study found that these strategies have the potential to enhance equitable access to AI-enabled learning resources, strengthen students’ digital capabilities, improve participation in AI-supported learning environments and reduce disparities between urban and rural learners. However, the effectiveness of these strategies may be constrained by limited financial resources, inadequate technological infrastructure, uneven digital literacy levels and policy implementation challenges. The study concludes that bridging AI-mediated educational inequalities requires a holistic approach that combines technological investment, capacity development, institutional commitment, and collaborative partnership. The study contributes to the emerging literature by showing that AI-mediated educational inequality extends beyond conventional digital access to include differences in AI literacy, institutional support, and students’ capabilities to convert AI resources into meaningful learning opportunities. The study recommends that ODeL institutions adopt inclusive AI integration frameworks that prioritise equitable access, digital empowerment, and targeted support for disadvantaged learners to ensure that the benefits of AI are accessible to all students regardless of geographical location.

این مطالعه به بررسی راهبردهایی برای پل زدن بر نابرابری‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی در آموزش باز و از راه دور الکترونیکی (ODeL) با استفاده از دانشگاه باز زیمبابوه به عنوان مطالعه موردی پرداخت. این پژوهش بر رویکرد قابلیت استوار بود که بر توانایی افراد در دسترسی و بهره‌برداری مؤثر از منابع برای دستیابی به پیامدهای ارزشمند تأکید دارد. از طرح مطالعه موردی ابزاری کیفی برای درک عمیق مداخلات مورد نیاز جهت ارتقای مشارکت برابر در یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی در میان جمعیت دانشجویی با پراکندگی جغرافیایی مختلف استفاده شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با هفت مدرس و یک هماهنگ‌کننده تضمین کیفیت و همچنین بحث‌های گروهی متمرکز با ۱۴ دانشجو از پیشینه‌های جغرافیایی و اجتماعی-اقتصادی متنوع گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از رویکرد تحلیل تماتیک شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها چهار راهبرد اصلی برای پل زدن بر نابرابری‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی را آشکار ساخت: توسعه زیرساخت دیجیتال، توانمندسازی سواد دیجیتال و هوش مصنوعی، سیاست‌ها و نظام‌های حمایتی فراگیر در سطح نهادی، و مشارکت چندذینفعی و بسیج منابع. پژوهش نشان داد که این راهبردها می‌توانند دسترسی برابر به منابع یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی را ارتقا دهند، قابلیت‌های دیجیتال دانشجویان را تقویت کنند، مشارکت در محیط‌های یادگیری پشتیبانی‌شده توسط هوش مصنوعی را بهبود بخشند و شکاف میان دانشجویان شهری و روستایی را کاهش دهند. با این حال، اثربخشی این راهبردها ممکن است با محدودیت منابع مالی، زیرساخت فناوری ناکافی، سطوح نابرابر سواد دیجیتال و چالش‌های اجرای سیاستی مواجه شود. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که پل زدن بر نابرابری‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی نیازمند رویکردی جامع است که سرمایه‌گذاری فناورانه، توسعه ظرفیت، تعهد نهادی و مشارکت همکاری‌جویانه را تلفیق کند. این پژوهش با نشان دادن اینکه نابرابری آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی فراتر از دسترسی صرف به فناوری دیجیتال بوده و تفاوت‌هایی در سواد هوش مصنوعی، حمایت نهادی و قابلیت‌های دانشجویان برای تبدیل منابع هوش مصنوعی به فرصت‌های یادگیری معنادار را نیز در بر می‌گیرد، به ادبیات نوظهور این حوزه کمک می‌کند. مطالعه حاضر توصیه می‌کند که مؤسسات ODeL چارچوب‌های ادغام فراگیر هوش مصنوعی را اتخاذ کنند که دسترسی برابر، توانمندسازی دیجیتال و حمایت هدفمند از دانشجویان محروم را در اولویت قرار دهد تا اطمینان حاصل شود که منافع هوش مصنوعی برای همه دانشجویان صرف‌نظر از موقعیت جغرافیایی در دسترس باشد.