mediating role

Purpose: This study aimed to examine the relationship between ambivalence over emotional expressiveness and suicidal ideation in veterans, with posttraumatic stress disorder (PTSD) symptoms considered as a mediating variable. Methods and Materials: This descriptive-correlational, cross-sectional study included 100 Iran–Iraq War veterans hospitalized at Fajr Hospital who were recruited through convenience sampling. Participants completed the Ambivalence over Emotional Expressiveness Questionnaire, the Beck Scale for Suicide Ideation, and the Mississippi Scale for Combat-Related PTSD. Pearson’s correlation was used to examine relationships among the variables. Structural equation modeling with maximum likelihood estimation was conducted in Mplus version 8 to test the mediation model. Normality was assessed using skewness and kurtosis, and multicollinearity was evaluated through variance inflation factors. Model fit was assessed using the chi-square-to-degrees-of-freedom ratio, comparative fit index, Tucker–Lewis index, and root-mean-square error of approximation. Bootstrapping was used to test the indirect effect. Findings: Suicidal ideation was significantly correlated with ambivalence over emotional expressiveness and PTSD symptoms. Ambivalence over emotional expressiveness significantly predicted suicidal ideation in the model without the mediator. In the mediation model, ambivalence over emotional expressiveness significantly predicted PTSD symptoms, and PTSD symptoms significantly predicted suicidal ideation. However, the direct path from ambivalence over emotional expressiveness to suicidal ideation was not statistically significant after PTSD symptoms were entered into the model. The indirect effect of ambivalence over emotional expressiveness on suicidal ideation through PTSD symptoms was statistically significant. The structural model demonstrated acceptable fit to the data. Conclusion: PTSD symptoms fully mediated the relationship between ambivalence over emotional expressiveness and suicidal ideation, suggesting that interventions targeting emotional-expression conflicts and trauma-related symptoms may help reduce suicidal ideation among veterans.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و افکار خودکشی در جانبازان، با در نظر گرفتن علائم اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) به عنوان متغیر میانجی انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه توصیفی-همبستگی از نوع مقطعی بود و ۱۰۰ نفر از جانبازان جنگ ایران و عراق بستری در بیمارستان فجر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به پرسشنامه دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات، مقیاس بک برای افکار خودکشی و مقیاس می‌سی‌سی‌پی برای اختلال استرس پس از سانحه مرتبط با جنگ پاسخ دادند. برای بررسی روابط بین متغیرها از همبستگی پیرسون استفاده شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری با برآورد حداکثر درست‌نمایی در نرم‌افزار Mplus نسخه ۸ برای آزمون مدل میانجی‌گری به کار رفت. نرمال بودن داده‌ها با استفاده از چولگی و کشیدگی و چندهمخطی بودن با استفاده از شاخص‌های تورم واریانس ارزیابی شد. برازش مدل با استفاده از نسبت کای‌دو به درجه آزادی، شاخص برازش تطبیقی، شاخص تاکر-لوییس و ریشه میانگین مربعات خطای تقریب بررسی شد. برای آزمون اثر غیرمستقیم از بوت‌استرپ استفاده شد. یافته‌ها: افکار خودکشی با دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و علائم اختلال استرس پس از سانحه همبستگی معناداری داشت. دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات در مدل بدون متغیر میانجی، پیش‌بینی‌کننده معنادار افکار خودکشی بود. در مدل میانجی‌گری، دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات پیش‌بینی‌کننده معنادار علائم اختلال استرس پس از سانحه و علائم اختلال استرس پس از سانحه نیز پیش‌بینی‌کننده معنادار افکار خودکشی بود. با این حال، مسیر مستقیم از دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات به افکار خودکشی پس از وارد کردن علائم اختلال استرس پس از سانحه به مدل، از نظر آماری معنادار نبود. اثر غیرمستقیم دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات بر افکار خودکشی از طریق علائم اختلال استرس پس از سانحه از نظر آماری معنادار بود. مدل ساختاری برازش قابل قبولی با داده‌ها نشان داد. نتیجه‌گیری: علائم اختلال استرس پس از سانحه به طور کامل رابطه بین دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و افکار خودکشی را میانجی‌گری کردند و این امر نشان می‌دهد که مداخلات هدفمند بر تعارضات ابراز هیجانی و علائم مرتبط با تروما می‌تواند به کاهش افکار خودکشی در جانبازان کمک کند.

Purpose: This study aimed to examine the relationships between teacher leadership components and students’ academic responsibility and academic self-regulation, with particular emphasis on the mediating role of self-directed learning among lower-secondary school students. Methods and Materials: This descriptive-correlational study was conducted among lower-secondary school students in Salah al-Din Governorate, Iraq, and their teachers during the 2025 academic year. Using multistage cluster sampling, 400 students and 400 of their teachers were selected. Data were collected using the Hoveyda et al. Teacher Leadership Scale, Lewis Student Responsibility Questionnaire, Zimmerman and Pons Self-Regulation Scale, and Fisher and King Self-Directed Learning Questionnaire. The hypothesized relationships among the study variables were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM), which enabled simultaneous assessment of the direct and indirect effects specified in the proposed conceptual model. Findings: The inferential results demonstrated significant relationships between teacher leadership and self-directed learning, academic responsibility, and academic self-regulation. Self-directed learning was also significantly related to both academic responsibility and academic self-regulation. Furthermore, the structural model supported significant indirect effects of teacher leadership on academic responsibility and academic self-regulation through self-directed learning, confirming the mediating role of self-directed learning in the proposed relationships. Thus, stronger teacher leadership was associated with enhanced student responsibility and self-regulatory functioning both directly and through the development of self-directed learning. Conclusion: The findings indicate that teacher leadership represents an important educational factor associated with students’ academic responsibility and self-regulation, while self-directed learning serves as a meaningful mechanism through which these relationships operate. Strengthening teacher leadership competencies and simultaneously developing students’ self-directed learning skills may therefore provide an effective educational pathway for promoting greater responsibility, autonomous learning, and academic self-regulation among lower-secondary school students, with potential benefits for their broader academic and psychoeducational outcomes.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی روابط بین مؤلفه‌های رهبری معلم و مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی دانش‌آموزان، با تأکید ویژه بر نقش میانجی یادگیری خودراهبر در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه توصیفی-همبستگی در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول استان صلاح‌الدین عراق و معلمان آن‌ها در سال تحصیلی ۲۰۲۵ اجرا گردید. با استفاده از نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای، ۴۰۰ دانش‌آموز و ۴۰۰ معلم آن‌ها انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از مقیاس رهبری معلم Hoveyda و همکاران، پرسشنامه مسئولیت‌پذیری دانش‌آموز Lewis، مقیاس خودتنظیمی Zimmerman و Pons و پرسشنامه یادگیری خودراهبر Fisher و King گردآوری شد. روابط فرضی میان متغیرهای پژوهش با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شد که امکان ارزیابی همزمان اثرات مستقیم و غیرمستقیم مشخص‌شده در مدل مفهومی پیشنهادی را فراهم ساخت. یافته‌ها: نتایج استنباطی نشان داد که بین رهبری معلم و یادگیری خودراهبر، مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی روابط معناداری وجود دارد. همچنین یادگیری خودراهبر با هر دو متغیر مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی رابطه معناداری داشت. افزون بر این، مدل ساختاری اثرات غیرمستقیم معنادار رهبری معلم بر مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی از طریق یادگیری خودراهبر را تأیید کرد و نقش میانجی یادگیری خودراهبر را در روابط پیشنهادی اثبات نمود. بنابراین، رهبری قوی‌تر معلم با افزایش مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان و عملکرد خودتنظیمی آن‌ها، هم به طور مستقیم و هم از طریق توسعه یادگیری خودراهبر، همراه بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری معلم یک عامل آموزشی مهم مرتبط با مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی دانش‌آموزان است و یادگیری خودراهبر به عنوان سازوکاری معنادار عمل می‌کند که این روابط از طریق آن برقرار می‌شود. تقویت شایستگی‌های رهبری معلم و توسعه همزمان مهارت‌های یادگیری خودراهبر دانش‌آموزان می‌تواند مسیر آموزشی مؤثری برای ارتقای مسئولیت‌پذیری، یادگیری خودگردان و خودتنظیمی تحصیلی در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول فراهم آورد و منافع بالقوه‌ای برای پیامدهای تحصیلی و روان‌آموزشی گسترده‌تر آنان به همراه داشته باشد.

Graduate employability Outcomes (GEO) is a crucial issue in emerging countries, where skill gaps and unemployment among university graduates are consistently rising. In this context, higher education institutions (HEIs) play a pivotal role in developing a strategic approach to fill the gap through collaboration between academia and industry. Nowadays, every higher education institution in emerging countries has an internal quality assurance cell (IQAC), and they play a critical role in ensuring continuous improvement, stakeholder engagement, and curriculum development. However, despite the growing relevance of this issue, limited empirical studies have been conducted on the mediating role of IQAC in the relationship between industry and academia for confirming graduate employability in an emerging economy, like Bangladesh. The purpose of this study is to examine the mediating role of IQAC, including university curriculum (UC), job scholars’ opportunities (JSO), on the association between university-industry collaboration (UIC), and university GEO in Bangladesh, using partial least squares structural equation modelling (PLS-SEM) under the quantitative research approach. Data were collected using a structured questionnaire from university graduates, faculty members, and administrative staff. The empirical evidence reveals that UIC significantly contributes to GEO; moreover, IQAC plays a substantial mediating role, including UC and JSO. The findings of the study offer practical contributions for higher educational institutions (HEIs), policymakers, and industry experts to continuously improve graduate employability outcomes, such as practical competencies, skills development, and job readiness.

Firms often treat spending on employee training, development and well-being as a discretionary expense rather than an investment. The aim of this article is to examine whether human capital investment improves firm financial performance through employee well-being, and whether this effect depends on the firm's financial constraints. The study integrates human capital theory, the Job Demands–Resources (JD-R) model and the corporate finance literature on financing constraints. A moderated-mediation model is proposed in which employee well-being mediates the link between human capital investment and financial performance, while financial constraints weaken the link between investment and well-being. The model is tested on matched employer–employee data from 50–60 project-based organisations in the construction, IT, consulting and engineering sectors of Tashkent. Multilevel moderated-mediation analysis is applied. The scientific novelty lies in treating human capital investment as a financially constrained corporate investment and testing this integrated model in the under-researched context of Central Asia. The results help managers and policymakers understand the financial rationale for investing in employees under different financing conditions.

Although physical activity enjoyment is associated with athletes’ psychological outcomes, the mechanisms underlying its relationship with mental well-being remain unclear. This study examined the mediating role of loneliness among athletes. A correlational survey design was employed. The participants consisted of 350 athletes selected through criterion sampling, including 178 females (Mage= 20.58 ± 1.99) and 172 males (Mage= 21.91 ± 4.88). Data were collected using the Physical Activity Enjoyment Scale, UCLA Loneliness Scale–Short Form, and Warwick-Edinburgh Mental Well-Being Scale. Pearson correlation analysis and PROCESS Macro Model 4 mediation analysis were conducted, and indirect effects were tested using 5,000 bootstrap samples. Physical activity enjoyment was positively associated with mental well-being (r= .586, p< .01) and negatively associated with loneliness (a= −.196, p< .01). Loneliness was negatively associated with mental well-being (b= −.447, p< .01). The mediation analysis revealed a significant indirect effect of physical activity enjoyment on mental well-being through loneliness (indirect effect= .088, 95% CI [.026, .147]). These findings indicate that enjoyment of physical activity contributes to athletes’ mental well-being and that loneliness partially explains this relationship. The results emphasize the importance of considering social connectedness and psychological experiences in understanding athletes’ well-being.

This study aimed to analyze the mediating role of parent–school interaction disturbance in the relationship between parental job burnout and children’s academic burnout among workers in the petrochemical industries of Ardabil. A descriptive correlational design using structural equation modeling was employed with a sample of 218 working parents. Standardized instruments were used to assess parental job burnout, parent–school interaction, and children’s academic burnout. The results showed that parental job burnout had a positive and significant effect on parent–school interaction disturbance and children’s academic burnout. Parent–school interaction disturbance also had a positive and significant effect on children’s academic burnout. In addition, the indirect effect of parental job burnout on children’s academic burnout through parent–school interaction disturbance was statistically significant, confirming partial mediation. The findings indicate that the consequences of parental job burnout may extend beyond the occupational domain and affect children’s educational experiences. The study highlights the importance of reducing parental occupational stress and strengthening the relationship between families and schools as relevant strategies for preventing children’s academic burnout.

Psychosocial risks are an important occupational health concern and may be associated with emotional exhaustion through psychological mechanisms related to employees’ appraisal of adverse working conditions. This secondary analysis used a quantitative, cross-sectional design and data from 458 university employees to examine the mediating role of perceived stress and the moderating role of resilience in the association between psychosocial risks and emotional exhaustion. Correlation, mediation, and moderation analyses were performed, with bootstrap estimation based on 10,000 resamples. Greater psychosocial risk was associated with higher perceived stress and emotional exhaustion, whereas resilience was associated with lower perceived stress. Perceived stress partially mediated the association between psychosocial risks and emotional exhaustion, accounting for approximately 32.5% of the total association. The stress–resilience interaction was statistically significant in the unadjusted model, although its incremental contribution was small (ΔR² = 0.004); after adjustment for sociodemographic and occupational covariates, the interaction retained a similar direction but did not reach conventional statistical significance (p = 0.058). The model accounted for 59.6% of the variance in emotional exhaustion. Given the cross-sectional design, these findings represent statistical associations and do not establish temporal or causal relationships. The results support considering organizational psychosocial conditions, perceived stress, and resilience jointly when examining occupational well-being among university employees.

With the continuous advancement of the construction of a national lifelong learning system and the deepening reform of the modern vocational education system, exploring the internal and external driving factors underlying the high-quality development of higher vocational colleges in border regions can effectively address several prominent challenges faced by northern higher vocational institutions, including insufficient connotative development in relation to construction requirements, inadequate motivation for autonomous learning among teachers and students, and difficulties in adapting lifelong education services to the needs of regional industries. Therefore, this research has significant practical implications.Drawing on self-efficacy theory and lifelong education theory, this study clarifies the transmission mechanisms among variables and constructs a theoretical model centered on lifelong education driving factors, teachers’ and students’ self-efficacy, and the high-quality development of higher vocational colleges. The study conducted a survey among 14 public higher vocational colleges in Heilongjiang Province, collecting 628 valid teacher questionnaires and 864 valid student questionnaires. Empirical analysis was conducted using SPSS 26.0 and the PROCESS macro, including reliability and validity tests, correlation analysis, and Bootstrap tests of mediating effects.The empirical results reveal several key findings. First, four driving factors associated with lifelong education—digital learning resource provision, the implementation of industry–education integration, the cultivation of a lifelong learning-oriented campus environment, and modern institutional governance—can all positively promote the high-quality development of higher vocational colleges. Second, these four types of factors significantly enhance the self-efficacy levels of both teachers and students. Finally, teachers’ and students’ self-efficacy plays a mediating role in this process: various lifelong education-related factors not only directly improve the quality of institutional development but also indirectly facilitate the connotative development of colleges by strengthening teachers’ and students’ confidence in learning and career development.Based on the practical context of higher vocational education in Heilongjiang Province, this study enriches the theoretical framework concerning institutional development from the perspective of lifelong education and provides two practical implications for higher vocational colleges in northern border regions. Higher vocational institutions should not only align their educational practices with local industrial characteristics but also focus on stimulating the subjective initiative of teachers and students, thereby establishing a sustainable and stable model of high-quality development.

Background Academic burnout is a concern among undergraduate sports majors. Although previous studies have emphasized training- and school-related stressors, less is known about the role of family resources and related psychological mechanisms. Objective This study examined the associations among family capital, academic self-efficacy, and academic burnout, including differences across family capital dimensions and the mediating role of academic self-efficacy. Methods This cross-sectional study included 325 first- and second-year students enrolled in sports-related degree programs at a sports university in Yunnan Province, China. Pearson correlation, one-way ANOVA, and mediation analysis using PROCESS Model 4 with 5,000 bootstrap resamples were conducted. Results Family capital was positively associated with academic self-efficacy (r = 0.554, p < 0.001) and negatively associated with academic burnout (r = −0.575, p < 0.001). Cultural and social capital were significantly associated with higher self-efficacy and lower burnout, whereas economic capital was not significantly associated with burnout. Students with lower family capital reported lower self-efficacy and higher burnout. Academic self-efficacy partially mediated the association between family capital and burnout (B = −0.52, 95% CI [−0.66, −0.40]), accounting for 44.33% of the total effect. Conclusion Family capital was associated with academic burnout among undergraduate sports majors, with stronger associations for cultural and social capital than for economic capital. Academic self-efficacy represented a partial mediating pathway. Universities should provide targeted academic guidance, learning support, and educational and career information for students with limited family resources and lower academic self-efficacy.

Purpose Academic procrastination (AP) is a pervasive self-regulatory problem that undermines students’ academic functioning and psychological well-being. This study examined the direct and indirect relationships between growth and fixed mindsets, internal and external locus of control, and AP in sports science students. Method Internal and external locus of control were tested as parallel mediators in separate growth and fixed mindset models. A cross-sectional predictive design was employed with 544 undergraduate sports science students in Eastern Anatolia, Türkiye. Participants completed measures of mindset, locus of control, and AP. Parallel mediation analyses were conducted using PROCESS Macro (Model 4) with 5,000 bootstrap samples, controlling for age and gender. Results The direct effects indicated that a growth mindset was negatively associated with AP, whereas a fixed mindset was positively associated with AP. A growth mindset was positively associated with an internal locus of control and negatively associated with an external locus of control, whereas a fixed mindset was negatively associated with an internal locus of control and positively associated with an external locus of control. An external locus of control was positively associated with AP and significantly mediated the relationships between both mindset dimensions and AP. In contrast, the internal locus of control did not significantly mediate either relationship. Male students reported higher AP levels than female students, and age was negatively associated with AP. Conclusion These findings suggest that an external locus of control is a key behavioral mechanism linking mindset beliefs to AP. Interventions targeting maladaptive external control beliefs may help reduce AP among sports science students.

Background Perceived social support is an important psychosocial resource for competitive athletes, while perceived stress is closely associated with athlete burnout. Drawing on conservation of resources theory and the cognitive-transactional model of stress, this study examines the relationships among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout. Objectives This study aims to investigate the associations among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout in competitive athletes, with particular attention to the statistical mediating role of perceived stress. Results Using cluster sampling, questionnaire data were collected from 252 competitive athletes across various sports, including track and field, swimming, and football. The results showed that perceived social support was negatively correlated with perceived stress ( r = -0.478, p < 0.01) and athlete burnout ( r = -0.282, p < 0.01), whereas perceived stress was positively correlated with athlete burnout ( r = 0.421, p < 0.01). Mediation analysis revealed a significant indirect association between perceived social support and athlete burnout through perceived stress ( B = -0.161, 95% CI [-0.240, -0.093]). The direct association was not statistically significant after accounting for perceived stress ( B = -0.095, p = 0.109). Conclusion Perceived social support is associated with lower levels of athlete burnout, both through its overall negative association with burnout and through a significant statistical indirect pathway involving perceived stress. These findings highlight the importance of strengthening athletes’ social support systems and addressing perceived stress in competitive sports settings. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as associations rather than evidence of causal mediation.

Introduction Adolescents’ subjective well-being has been widely studied across different family structures. However, little is known about the role of basic psychological needs in the subjective well-being of adolescents living in different family structures or in residential care. The present study addresses this gap. Methods The sample comprised 5,295 adolescents aged 10 -16 years ( M age =13.20, SD=1.50) living in intact families (65%), single-parent families (21%), stepparent families (12%), or residential care (2%). Participants completed self-report measures of basic psychological need satisfaction at home, subjective well-being (affective and cognitive components), and perceived family affluence. Results Structural equation modeling showed significant indirect associations between family structure and adolescents’ subjective well-being through basic psychological need satisfaction at home, including a sequential indirect association through perceived family affluence and basic psychological need satisfaction. Living in residential care was also indirectly associated with adolescents’ subjective well-being through basic psychological need satisfaction at home, whereas the direct association was not statistically significant. The results show that adolescents living in intact families reported the highest level of basic psychological need satisfaction at home, followed by those in single-parent and stepparent families, while adolescents in residential care reported the lowest level. Discussion The findings provide evidence that the association between family and care contexts and adolescents’ subjective well-being is statistically mediated by basic psychological need satisfaction at home. The results are discussed in light of the value of parental and caregiver support for adolescents’ basic psychological needs in different family types and care.

Background: The increasing use of Instagram among medical students has raised concerns about its potential impact on academic performance. However, existing evidence remains inconsistent, and researchers have not yet fully understood the psychological mechanisms underlying this relationship. Objective: To evaluate the association between Instagram use intensity and academic performance while investigating the mediating role of grit. Methods: A cross-sectional analytical study was conducted among 128 third-semester medical students at the Faculty of Medicine, Universitas Airlangga, Indonesia. Instagram use intensity was measured using the Instagram Intensity Scale Questionnaire (IISQ), and grit was assessed with the Short Grit Scale (Grit-S). The assessment of academic performance was conducted through pharmacology and biochemistry block examination scores, the semester grade point average (SGPA), and the cumulative grade point average (CGPA). Correlation analyses, group comparisons, and mediation analysis using PROCESS Macro Model 4 with bootstrap resampling were performed. Results: Instagram use intensity was not significantly associated with any academic performance measure (p>0.05). However, it was negatively associated with grit (r= −0.276, p=0.002), whereas grit was positively associated with all academic outcomes (all p<0.001). Mediation analysis demonstrated significant indirect effects of Instagram use intensity on pharmacology and biochemistry examination scores, SGPA, and CGPA through grit, indicating full mediation. Conclusions: Instagram use intensity was not directly associated with academic performance. Instead, its influence operated indirectly through grit, suggesting that interventions promoting perseverance and self-regulated learning may be more beneficial than strategies focused solely on reducing Instagram use.

Generative artificial intelligence is fundamentally reshaping the cognitive conditions of knowledge innovation. While human–AI collaboration improves the efficiency of knowledge production, it may also induce creators to outsourcing cognitive work to AI systems. This study conceptualized this tendency as task-level metacognitive disengagement, defined as the immediate reduction of planning, monitoring, and reflection within a specific AI-assisted task, and, drawing on metacognition theory, cognitive offloading theory and self-regulated learning theory, examined its impact on knowledge innovation quality, its psychological mechanism, and boundary conditions through four complementary experiments. Experiment 1 showed that higher AI assistance significantly increased metacognitive disengagement. Experiment 2 revealed that cognitive offloading partially mediated the relationship between AI assistance and metacognitive disengagement. Experiment 3 confirmed the negative effect of cognitive offloading on knowledge innovation quality, specifically on novelty, usefulness, and developability, with metacognitive disengagement partially mediating this effect. Experiment 4 tested the proposed moderated mediation model and found that task complexity strengthened, whereas individual AI literacy weakened, the negative indirect effect of cognitive offloading on knowledge innovation quality through metacognitive disengagement. These findings reveal a hidden cognitive cost behind the efficiency gains of human–AI collaboration and provide empirical evidence and theoretical implications for cultivating innovative talent and designing human–AI collaborative mechanisms in the era of artificial intelligence.

The present study examined the relationship among emotional flexibility, behavioral problem and coping strategies among late adolescents and investigated the mediating role of emotional flexibility in the relationship between internalizing and externalizing behavioral problem and Adaptive and maladaptive copying strategies. A correlational research design was used with a sample of N=200 late adolescent’s age 17 to 19 years, including 97 males and 103 females, selected through convenience sampling from different educational institute. Data were collected using a demographic information sheet, Emotional flexibility scale (EFS), Behavioral problem scale (BPS) and brief COPE inventory. Data analyzed using descriptive statistics, reliability analysis, Independence sample test, pearson correlation and mediation analysis through process model 4 with 5,000 bootstrap samples. Finding indicate the males reported significantly higher behavioral problem than females. Significant difference was also found according to the institutional type, with private institute student reporting higher behavioral problem scores, whereas government institute student reported higher coping strategies score. Emotional flexibility significantly predict adaptive copying strategies was significantly negative associated with externalizing behavioral problem. However, emotional flexibility did not significantly mediate with relationship between internalizing or externalizing behavioral problem and adaptive or maladaptive copy as the booster confidence interval for the indirect effect included zero. Overall, the finding suggests the emotional flexibility associate with adolescent coping and behavioral functioning but does not significantly explain the relationship between behavioral problem and copying strategies in the present sample.

Background Concerns over possible employment displacement among undergraduates majoring in English have been raised by the growing use of artificial intelligence in writing, translation, and language services. However, limited research has examined the association between perceived AI replacement threat (PAIRT) and employment anxiety among English-major undergraduates or the roles of career insecurity and career decision-making self-efficacy (CDMSE). Methods This cross-sectional study surveyed 711 Chinese English-major undergraduates recruited through convenience sampling. After controlling for gender and grade level, AMOS and PROCESS Model 7 with 5,000 bootstrap resamples were used to examine the indirect and conditional indirect associations. Results PAIRT was positively associated with both career insecurity and employment anxiety. A significant indirect association between PAIRT and employment anxiety through career insecurity was observed, accounting for 48.29% of the estimated total effect. CDMSE significantly moderated the association between PAIRT and career insecurity, with this positive association becoming weaker at higher levels of CDMSE. The conditional indirect association through career insecurity was smaller at higher levels of CDMSE, and the index of moderated mediation was significant. Sensitivity analyses excluding the career replaceability items from employment anxiety produced substantively consistent results. Discussion These findings extend understanding of employment anxiety among English-major undergraduates in the context of AI.

Mathematics achievement remains a major concern in Ghanaian senior high schools despite the increasing emphasis on effective classroom assessment and instructional quality. This study examined the relationship between formative assessment practices and perceived students’ mathematical achievement, while investigating the mediating role of cognitive activation-oriented instruction. The study adopted a positivist paradigm with a quantitative cross-sectional survey design. Data were collected from 320 Senior High School students selected through a multistage sampling procedure from two public senior high schools in Ghana. A structured questionnaire measured formative assessment practices, cognitive activation-oriented instruction, and perceived students’ mathematical achievement. Data were analysed using SPSS version 23 and AMOS version 23. Confirmatory Factor Analysis and Structural Equation Modelling were employed to test the measurement and structural models. The findings revealed that formative assessment practices significantly predicted perceived students’ mathematical achievement and were positively associated with cognitive activation-oriented instruction. Cognitive activation-oriented instruction was also positively associated with perceived students’ mathematical achievement and statistically mediated the relationship between formative assessment practices and perceived students’ mathematical achievement. The findings suggest that formative assessment practices and cognitive activation-oriented instruction are positively associated with students’ perceptions of their mathematical achievement.

Objective Operating room nurses work long-term in high-intensity, high-risk environments and suffer from a high prevalence of occupational fatigue, which seriously affects their physical and mental health as well as patient safety. Based on the Job Demand-Control-Support (JDCS) model, this study aimed to examine the mediating role of perceived stress between the dimensions of the JDCS model and occupational fatigue—including acute fatigue, chronic fatigue, and inter-shift recovery—among operating room nurses. Methods This multi-center cross-sectional study was conducted from August to September 2026, enrolling 1,122 operating room nurses from 9 tertiary Grade-A hospitals in eastern, central, and western China. A general information questionnaire, the Occupational Fatigue Exhaustion Recovery Scale, the Perceived Stress Scale (PSS-10), and the Job Content Questionnaire (JCQ) were administered. SPSS 25.0 was used for descriptive statistics, difference analysis, correlation analysis, and hierarchical multiple regression; AMOS 21.0 was used to construct a structural equation model, and the bias-corrected Bootstrap method was employed to test mediating effects. Results The scores of acute fatigue, chronic fatigue, and inter-shift recovery among operating room nurses were 45.55 ± 18.77, 44.13 ± 17.89, and 56.27 ± 17.83, respectively, indicating an overall moderate level of occupational fatigue. The perceived stress score was 21.01 ± 5.24; job demand was 36.44 ± 4.80; job control was 71.54 ± 18.07; and social support was 24.02 ± 6.61. Hierarchical regression showed that, after controlling for demographic and work characteristics, job demand, job control, and social support remained independent correlates of all three outcomes (acute fatigue model R 2 = 0.460, chronic fatigue R 2 = 0.305, inter-shift recovery R 2 = 0.353). The structural equation model showed that job demand positively predicted perceived stress ( β = 0.182, p < 0.001), while job control ( β = −0.251, p = 0.033) and social support ( β = −0.168, p = 0.040) negatively predicted perceived stress. Perceived stress positively predicted acute fatigue ( β = 0.336, p < 0.001) and chronic fatigue ( β = 0.209, p < 0.001), and negatively predicted inter-shift recovery ( β = −0.134, p = 0.029). Bootstrap tests indicated that perceived stress played a significant partial mediating role between job demand, job control, and social support and the outcomes of acute fatigue, chronic fatigue, and inter-shift recovery, although the indirect effects were small in magnitude (proportion mediated 3.41–17.35%). Conclusion Occupational fatigue among operating room nurses in 9 tertiary Grade-A hospitals is at a moderate level, and inter-shift recovery needs improvement. Perceived stress acted as a mediating variable linking JDCS dimensions to occupational fatigue, although the mediating effects were modest in magnitude. Nursing managers can improve occupational fatigue and recovery among operating room nurses by reducing unreasonable job demands, enhancing job control, strengthening social support, and alleviating perceived stress.

Students with low academic achievement tend to display more maladaptive behaviours in interactions with peers and teachers. Empathy plays a key mediating role in these interactions and is also linked to academic performance. In particular, facial emotion recognition is one component of socioemotional processing that may contribute to empathic responding. To explore the relationship between empathy, emotion recognition, and academic achievement, a comparative study was conducted with 40 students aged 14–17, divided into two groups: one with low academic achievement enrolled in a school support programme, and a control group with adequate academic performance. A multimethod approach was applied, including the Basic Empathy Scale, a facial expression recognition test, and electroencephalographic (EEG) recordings. Results showed significantly lower cognitive empathy in the low-achieving group in the primary between-group analysis. The overall between-group difference in facial emotion recognition accuracy was not statistically significant. EEG analyses identified exploratory between-group differences in source-level oscillatory activity estimates during facial-expression processing. These electrophysiological findings provide complementary information about task-related activity patterns but should not be interpreted as specific neural markers of empathy or as confirmation of a behavioural facial emotion recognition deficit. Overall, the multimethod approach offers complementary perspectives on socioemotional functioning in low-achieving adolescents, although the exploratory EEG findings require cautious interpretation and replication in larger, independent samples.

Against the background of artificial intelligence (AI) reshaping the labor market, employment anxiety among higher vocational college students is becoming increasingly prominent. Grounded in Career Construction Theory, this study aims to explore the relationship between AI literacy and employment anxiety among Chinese higher vocational college students, with a specific focus on the chain mediating roles of career planning and future time perspective. A total of 1,234 students from five industry-featured higher vocational colleges in Jiangxi Province, China, were surveyed using self-report scales measuring AI literacy, employment anxiety, career planning, and future time perspective. The relationships among these variables were tested using the PROCESS macro (Model 6) for SPSS. The results indicated that (1) all variables were significantly correlated with one another; (2) AI literacy exhibited a significant positive total association with employment anxiety, which decomposed into a substantial positive direct association and a negative total indirect association; (3) AI literacy exerted a significant negative indirect association on employment anxiety through three pathways, namely, the independent mediating roles of career planning and future time perspective, and their chain mediating role, while the total association remained positive. These findings suggest that while higher AI literacy may heighten students’ awareness of labor-market disruptions, its negative indirect associations with employment anxiety operate through enhanced career planning and future orientation. It is recommended that higher vocational colleges consider integrating AI literacy education into career guidance programs, strengthening students’ career planning competencies, and cultivating a long-term future orientation, so as to potentially strengthen the anxiety-buffering pathway associated with AI literacy.

در بستر تحول بازار کار توسط هوش مصنوعی (AI)، اضطراب شغلی در میان دانشجویان آموزش عالی فنی و حرفه‌ای به طور فزاینده‌ای برجسته می‌شود. این مطالعه که مبتنی بر نظریه ساخت شغلی است، با هدف بررسی رابطه بین سواد هوش مصنوعی و اضطراب شغلی در میان دانشجویان آموزش عالی فنی و حرفه‌ای چینی انجام شده است و به طور خاص بر نقش‌های میانجی زنجیره‌ای برنامه‌ریزی شغلی و چشم‌انداز زمانی آینده تمرکز دارد. در این پژوهش، مجموعاً ۱۲۳۴ دانشجو از پنج کالج آموزش عالی فنی و حرفه‌ای با ویژگی‌های صنعتی در استان جیانگشی چین با استفاده از مقیاس‌های خودگزارشی سنجش سواد هوش مصنوعی، اضطراب شغلی، برنامه‌ریزی شغلی و چشم‌انداز زمانی آینده مورد بررسی قرار گرفتند. روابط میان این متغیرها با استفاده از ماکروی PROCESS (مدل ۶) در نرم‌افزار SPSS آزمون شد. نتایج نشان داد که (۱) تمامی متغیرها با یکدیگر همبستگی معناداری داشتند؛ (۲) سواد هوش مصنوعی ارتباط کلی مثبت معناداری با اضطراب شغلی نشان داد که به یک ارتباط مستقیم مثبت قابل توجه و یک ارتباط غیرمستقیم کلی منفی تجزیه شد؛ (۳) سواد هوش مصنوعی از طریق سه مسیر، یعنی نقش‌های میانجی مستقل برنامه‌ریزی شغلی و چشم‌انداز زمانی آینده و نقش میانجی زنجیره‌ای آن‌ها، تأثیر غیرمستقیم منفی معناداری بر اضطراب شغلی داشت، در حالی که ارتباط کلی همچنان مثبت باقی ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه سواد بالاتر هوش مصنوعی ممکن است آگاهی دانشجویان از اختلالات بازار کار را افزایش دهد، اما ارتباطات غیرمستقیم منفی آن با اضطراب شغلی از طریق تقویت برنامه‌ریزی شغلی و جهت‌گیری به آینده عمل می‌کند. توصیه می‌شود که کالج‌های آموزش عالی فنی و حرفه‌ای، آموزش سواد هوش مصنوعی را در برنامه‌های راهنمایی شغلی ادغام کرده، شایستگی‌های برنامه‌ریزی شغلی دانشجویان را تقویت نموده و جهت‌گیری بلندمدت به آینده را پرورش دهند تا بتوانند مسیر کاهش اضطراب مرتبط با سواد هوش مصنوعی را تقویت نمایند.

Abstract Resilience and psychological flexibility are protective factors for mental health and well-being in the general population as well as in patients with cancer. Additionally, psychological inflexibility is a risk factor for poor wellbeing and psychopathology. Research suggests that psychological flexibility constitutes a resilience factor and mediates the association between resilience and psychological outcomes across various contexts. However, there is only sparse evidence regarding the mediating role of psychological inflexibility and flexibility processes in the relationship between resilience and psychological outcomes in patients with a chronic health condition. This study examined psychological inflexibility and flexibility processes as mediators of the relationship between resilience and psychological outcomes in patients with cancer. A total of N = 222 patients completed an online survey assessing resilience (Resilience Scale-11), psychological inflexibility (Acceptance and Action Questionnaire-2), distress (National Cancer Center Network distress thermometer), depression (Patient Health Questionnaire-8), anxiety (General Anxiety Disorder-7), and mental health-related quality of life (Short Form Health Survey-12). Across all bootstrapped mediation models, psychological inflexibility mediated the relationship between resilience and all psychological outcomes. Secondary analyses of acceptance of versus struggle with illness and value-based living versus obstruction showed partial mediation, with distinct patterns of association for each process. Our findings highlight psychological (in)flexibility as a key mediator between resilience and psychological outcomes in cancer patients. Obstruction showed the strongest association, suggesting that ACT-based interventions targeting psychological barriers may be particularly effective in enhancing resilience and mental health.

چکیده: تاب‌آوری و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی از عوامل محافظت‌کننده برای سلامت روان و بهزیستی در جمعیت عمومی و همچنین در بیماران مبتلا به سرطان به‌شمار می‌روند. علاوه‌براین، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی یک عامل خطر برای بهزیستی پایین و آسیب‌شناسی روانی است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به‌عنوان یک عامل تاب‌آوری عمل کرده و میانجی ارتباط بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در زمینه‌های مختلف است. با این حال، شواهد اندکی در مورد نقش میانجی‌گری عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و فرایندهای انعطاف‌پذیری در رابطه بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن وجود دارد. این مطالعه، عدم انعطاف‌پذیری و فرایندهای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی را به‌عنوان میانجی رابطه بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران مبتلا به سرطان بررسی کرد. در مجموع، ۲۲۲ نفر از بیماران پرسش‌نامه آنلاین شامل سنجش تاب‌آوری (Resilience Scale-11)، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی (Acceptance and Action Questionnaire-2)، پریشانی (National Cancer Center Network distress thermometer)، افسردگی (Patient Health Questionnaire-8)، اضطراب (General Anxiety Disorder-7) و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت روان (Short Form Health Survey-12) را تکمیل کردند. در تمامی مدل‌های میانجی‌گری بوت‌استرپ‌شده، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی رابطه بین تاب‌آوری و تمامی پیامدهای روان‌شناختی را میانجی‌گری کرد. تحلیل‌های ثانویه پذیرش در مقابل مبارزه با بیماری و زندگی مبتنی بر ارزش‌ها در مقابل انسداد، میانجی‌گری جزئی را با الگوهای متمایز برای هر فرایند نشان داد. یافته‌های ما بر نقش کلیدی (عدم) انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به‌عنوان میانجی بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران سرطانی تأکید می‌کند. انسداد قوی‌ترین ارتباط را نشان داد و این امر حاکی از آن است که مداخلات مبتنی بر ACT که موانع روان‌شناختی را هدف قرار می‌دهند، ممکن است در ارتقای تاب‌آوری و سلامت روان مؤثرتر باشند.

Teacher performance is a crucial factor in improving educational quality and is influenced by various individual and organizational factors. This study aims to analyze the effects of work–life balance, workload, and compensation on teacher performance at SMKN 1 Batu, as well as to examine the mediating role of compensation in these relationships. The study employed a quantitative approach using an associative research design. The sample consisted of 52 civil servant (ASN) and government contract (PPPK) teachers selected through purposive sampling. Data were collected using a structured questionnaire and analyzed using Structural Equation Modeling–Partial Least Squares (SEM-PLS). The findings indicate that work–life balance has a positive and significant effect on teacher performance, whereas workload has a negative and significant effect on teacher performance. Compensation also exerts a positive and significant influence on teacher performance. Furthermore, compensation significantly mediates the relationships between work–life balance and teacher performance as well as between workload and teacher performance. These findings suggest that maintaining a healthy work–life balance and managing workload proportionally can enhance teacher performance when supported by adequate compensation. The study highlights the importance of human resource management policies in schools that prioritize teacher well-being, balanced workload distribution, and fair and sustainable compensation systems to improve teacher performance and overall educational quality.

عملکرد معلمان عامل مهمی در ارتقای کیفیت آموزش است و تحت تأثیر عوامل فردی و سازمانی مختلف قرار می‌گیرد. هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر تعادل کار و زندگی، بار کاری و جبران خدمت بر عملکرد معلمان در دبیرستان فنی حرفه‌ای SMKN 1 Batu و همچنین بررسی نقش میانجی جبران خدمت در این روابط است. این مطالعه با رویکرد کمی و طرح پژوهش همبستگی انجام شده است. نمونه شامل ۵۲ معلم رسمی (ASN) و قراردادی دولت (PPPK) بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته جمع‌آوری و با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری–کمترین مربعات جزئی (SEM-PLS) تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که تعادل کار و زندگی تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان دارد، در حالی که بار کاری تأثیر منفی و معناداری بر عملکرد معلمان دارد. جبران خدمت نیز تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان دارد. علاوه بر این، جبران خدمت نقش میانجی معناداری در روابط بین تعادل کار و زندگی و عملکرد معلمان و همچنین بین بار کاری و عملکرد معلمان ایفا می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که حفظ تعادل سالم بین کار و زندگی و مدیریت متناسب بار کاری، در صورت حمایت با جبران خدمت کافی، می‌تواند عملکرد معلمان را ارتقا دهد. این پژوهش بر اهمیت سیاست‌های مدیریت منابع انسانی در مدارس که به بهزیستی معلمان، توزیع متعادل بار کاری و نظام‌های جبران خدمت عادلانه و پایدار اولویت می‌دهند، برای بهبود عملکرد معلمان و کیفیت کلی آموزش تأکید می‌کند.

Generative AI tools that condense texts into summaries have become a routine part of student reading routines, and educators increasingly worry that convenient summaries displace the effortful processing on which deep comprehension depends. This study drew on cognitive offloading theory and the levels-of-processing framework to test a moderated mediation model in which elaborative processing statistically links generative AI summarization tool use to deep reading comprehension, and reading motivation moderates the negative association between tool use and processing. Undergraduate students ( N = 608; 53.6% female; mean age 19.9 years) from three universities in Changchun, China, completed a six-item scale of generative AI summarization tool use, an eight-item elaborative processing scale adapted from the deep-processing subscale of the R-SPQ-2F, a seven-item reading motivation measure adapted from the Motivation for Reading Questionnaire, and a researcher-developed deep reading comprehension test. Scale reliabilities were satisfactory (Cronbach alpha = 0.88, 0.87, and 0.86). Tool use correlated negatively with elaborative processing ( r = −0.41) and comprehension ( r = −0.24); elaborative processing correlated positively with comprehension ( r = 0.59). PROCESS analyses (Model 7) with 5,000 bootstrap resamples showed that tool use negatively predicted elaborative processing ( b = −0.310, p < 0.001) and that this association weakened as reading motivation rose (interaction b = 0.433, p < 0.001). Elaborative processing, in turn, predicted comprehension ( b = 10.097, p < 0.001), whereas the residual direct path of tool use did not reach significance. The indirect effect of tool use on comprehension through elaborative processing was significant and negative at low (−6.142, 95% BC CI [−7.353, −5.091]) and average (−3.130, [−3.851, −2.497]) reading motivation but nonsignificant at high reading motivation (−0.117, [−0.876, 0.629]); the index of moderated mediation was 4.374 [3.428, 5.402]. These results are consistent with an account in which elaborative processing statistically links summary reliance to lower deep reading, with reading motivation associated with a weaker negative indirect association; given the cross-sectional design, the modeled paths represent associations rather than established causal effects. They suggest that motivation-oriented reading instruction should accompany, rather than follow, the integration of AI tools into academic reading.

ابزارهای هوش مصنوعی مولد که متون را به خلاصه‌هایی تبدیل می‌کنند، به بخشی عادی از روال‌های مطالعه دانشجویان تبدیل شده‌اند و نگرانی فزاینده‌ای در میان آموزشگران وجود دارد که این خلاصه‌های آسان، جایگزین پردازش پرزحمت و عمیقی می‌شوند که لازمه درک عمیق است. این پژوهش با تکیه بر نظریه برون‌سپاری شناختی و چارچوب سطوح پردازش، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را آزمون کرد که در آن پردازش بسط‌یافته به طور آماری استفاده از ابزار خلاصه‌سازی هوش مصنوعی مولد را به درک عمیق خواندن پیوند می‌دهد و انگیزش خواندن، ارتباط منفی بین استفاده از ابزار و پردازش را تعدیل می‌کند. دانشجویان کارشناسی (N = 608؛ ۵۳/۶٪ زن؛ میانگین سن ۱۹/۹ سال) از سه دانشگاه در شهر چانگ‌چون چین، یک مقیاس شش‌سؤالی استفاده از ابزار خلاصه‌سازی هوش مصنوعی مولد، یک مقیاس هشت‌سؤالی پردازش بسط‌یافته اقتباس‌شده از زیرمقیاس پردازش عمیق R-SPQ-2F، یک ابزار هفت‌سؤالی انگیزش خواندن اقتباس‌شده از پرسشنامه Motivation for Reading Questionnaire و یک آزمون درک عمیق خواندن توسعه‌یافته توسط پژوهشگر را تکمیل کردند. پایایی مقیاس‌ها رضایت‌بخش بود (آلفای کرونباخ = ۰/۸۸، ۰/۸۷ و ۰/۸۶). استفاده از ابزار با پردازش بسط‌یافته (r = −۰/۴۱) و درک (r = −۰/۲۴) همبستگی منفی داشت؛ پردازش بسط‌یافته با درک همبستگی مثبت داشت (r = ۰/۵۹). تحلیل‌های PROCESS (مدل ۷) با ۵۰۰۰ نمونه‌گیری بوت‌استرپ نشان داد که استفاده از ابزار به طور منفی پردازش بسط‌یافته را پیش‌بینی می‌کند (b = −۰/۳۱۰, p < ۰/۰۰۱) و این ارتباط با افزایش انگیزش خواندن تضعیف می‌شود (برهم‌کنش b = ۰/۴۳۳, p < ۰/۰۰۱). پردازش بسط‌یافته به نوبه خود درک را پیش‌بینی می‌کند (b = ۱۰/۰۹۷, p < ۰/۰۰۱)، در حالی که مسیر مستقیم باقیمانده استفاده از ابزار معنادار نبود. اثر غیرمستقیم استفاده از ابزار بر درک از طریق پردازش بسط‌یافته در سطوح پایین (−۶/۱۴۲, ۹۵٪ BC CI [−۷/۳۵۳, −۵/۰۹۱]) و متوسط (−۳/۱۳۰, [−۳/۸۵۱, −۲/۴۹۷]) انگیزش خواندن معنادار و منفی بود اما در سطح بالای انگیزش خواندن (−۰/۱۱۷, [−۰/۸۷۶, ۰/۶۲۹]) معنادار نبود؛ شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده ۴/۳۷۴ [۳/۴۲۸, ۵/۴۰۲] بود. این نتایج با تبیینی سازگار است که در آن پردازش بسط‌یافته به طور آماری اتکای به خلاصه را به کاهش درک عمیق خواندن پیوند می‌دهد و انگیزش خواندن با تضعیف ارتباط غیرمستقیم منفی همراه است؛ با توجه به طرح مقطعی، مسیرهای مدل‌شده نشان‌دهنده ارتباط هستند نه اثرات علّی اثبات‌شده. این یافته‌ها نشان می‌دهند که آموزش خواندن مبتنی بر انگیزش باید همزمان با ادغام ابزارهای هوش مصنوعی در خواندن دانشگاهی انجام شود، نه پس از آن.

The prevalence of adverse childhood experiences (ACEs) and problematic use of social networks (PUS) among the young adults prompted the current study. In understanding how ACEs are associated with well-being, the current study examined the mediating role of PUS and the moderating role of self-consciousness. This cross-sectional study employed self-report measures to collect data from 671 young adults (382 males, 287 females, 2 non-binary; Mean age = 20.85 years) across India. The data were analyzed using concurrent moderation and mediation model (Hayes PROCESS macro model 5) in SPSS. The findings revealed a negative association between ACEs and well-being. This relationship was partially and significantly mediated by PUS. The simultaneous analysis of the moderation and mediation model showed overall significance. The direct path between ACEs and well-being was moderated by self-consciousness and mediated by PUS. The results of conditional effects indicated that as self-consciousness increased, the negative association between ACEs and well-being became stronger . Hence, individuals did not benefit from greater self-consciousness as they intensified the emotional cost of early adversity, leading to reduced overall well-being. Developing evidence-based interventions to prevent ACEs and address negative health behaviors (such as PUS) in this population will be beneficial. A policy intervention to regulate excessive use of social networking sites should be introduced.

شیوع تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) و استفاده مسئله‌ساز از شبکه‌های اجتماعی (PUS) در میان بزرگسالان جوان، پژوهش حاضر را برانگیخت. به منظور درک چگونگی ارتباط ACEs با بهزیستی، این پژوهش نقش میانجی‌گری PUS و نقش تعدیل‌گری خودآگاهی را بررسی کرد. این مطالعه مقطعی با استفاده از ابزارهای خودگزارش‌دهی، داده‌های ۶۷۱ بزرگسال جوان (۳۸۲ مرد، ۲۸۷ زن، ۲ غیر دودویی؛ میانگین سنی = ۲۰٫۸۵ سال) را از سراسر هند گردآوری کرد. داده‌ها با استفاده از مدل همزمان تعدیل‌گری و میانجی‌گری (ماکروی Hayes PROCESS مدل ۵) در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که بین ACEs و بهزیستی ارتباط منفی وجود دارد. این رابطه به طور جزئی و معنادار توسط PUS میانجی‌گری شد. تحلیل همزمان مدل تعدیل‌گری و میانجی‌گری، معناداری کلی را نشان داد. مسیر مستقیم بین ACEs و بهزیستی توسط خودآگاهی تعدیل و توسط PUS میانجی‌گری شد. نتایج اثرات شرطی نشان داد که با افزایش خودآگاهی، ارتباط منفی بین ACEs و بهزیستی قوی‌تر می‌شود. بنابراین، افراد از خودآگاهی بیشتر سودی نمی‌برند، چرا که هزینه عاطفی ناشی از ناملایمات اولیه را تشدید کرده و منجر به کاهش بهزیستی کلی می‌شود. توسعه مداخلات مبتنی بر شواهد برای پیشگیری از ACEs و پرداختن به رفتارهای سلامت منفی (مانند PUS) در این جمعیت سودمند خواهد بود. مداخله سیاستی برای تنظیم استفاده بیش از حد از سایت‌های شبکه‌های اجتماعی باید معرفی شود.

Cognitive failures can be an important link between occupational stress and the occurrence of work-related accidents. On the other side, early maladaptive schemas can fundamentally affect cognitive processing and individuals' reactions to stressors. This study modeled the effects between occupational stress and cognitive failures using early maladaptive schemas as a mediating variable among mine workers. This cross-sectional study was carried out on 285 mine workers of eastern Iran. Data were collected by the Osipow occupational stress inventory, Occupational Cognitive Failure Questionnaire (OCFQ), and Young Schema Questionnaire Short Form. This study employed Structural Equation Modeling (SEM) techniques using SmartPLS 3 to analyze data. The results revealed that occupational stress had a significant positive direct effect on cognitive failures (β = 0.375, P < 0.001) and on most early maladaptive schemas domains, with the strongest effect on impaired autonomy and performance (β = 0.459, P < 0.001). Notably, occupational stress showed a significant negative association with impaired limits (β = -0.172, P = 0.004 ). In turn, cognitive failures were most strongly predicted by disconnection and rejection (β = 0.396, P < 0.001) and impaired autonomy and performance (β = 0.278, P < 0.001). Mediation analyses indicated that disconnection and rejection (β = 0.144, P < 0.001) and impaired autonomy and performance (β = 0.127, P < 0.001) served as significant indirect pathways linking occupational stress to cognitive failures. The findings confirmed that occupational stress increases cognitive failures. Moreover, by activating early maladaptive schemas of disconnection and rejection and impaired autonomy and performance, it also indirectly affects these failures. Therefore, mining work environments should pay attention to workers' mental health, as neglecting it can exacerbate maladaptive thought and behavioral patterns. It is recommended that organizational interventions, in addition to reducing workplace stressors, focus on identifying and modifying these schemas and enhancing workers' sense of competence to prevent the occurrence of cognitive failures.

خطاهای شناختی می‌توانند پیوند مهمی میان استرس شغلی و وقوع حوادث مرتبط با کار باشند. از سوی دیگر، طرحواره‌های ناسازگار اولیه می‌توانند به طور بنیادی بر پردازش شناختی و واکنش‌های افراد به عوامل استرس‌زا تأثیر بگذارند. این پژوهش، اثرات بین استرس شغلی و خطاهای شناختی را با استفاده از طرحواره‌های ناسازگار اولیه به عنوان متغیر میانجی در میان کارگران معادن مدل‌سازی کرد. این مطالعه مقطعی بر روی ۲۸۵ نفر از کارگران معادن شرق ایران انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه استرس شغلی Osipow، پرسشنامه خطاهای شناختی شغلی (OCFQ) و فرم کوتاه پرسشنامه طرحواره Young جمع‌آوری شد. این پژوهش برای تحلیل داده‌ها از تکنیک‌های مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 3 بهره گرفت. نتایج نشان داد که استرس شغلی اثر مستقیم مثبت معناداری بر خطاهای شناختی دارد (β = ۰.۳۷۵، P < ۰.۰۰۱) و همچنین بر اکثر حوزه‌های طرحواره‌های ناسازگار اولیه، با قوی‌ترین اثر بر حوزه خودمختاری و عملکرد مختل (β = ۰.۴۵۹، P < ۰.۰۰۱). قابل توجه است که استرس شغلی با حوزه محدودیت‌های مختل رابطه منفی معناداری نشان داد (β = -۰.۱۷۲، P = ۰.۰۰۴). به نوبه خود، خطاهای شناختی بیشترین پیش‌بینی را از حوزه بریدگی و طرد (β = ۰.۳۹۶، P < ۰.۰۰۱) و خودمختاری و عملکرد مختل (β = ۰.۲۷۸، P < ۰.۰۰۱) دریافت کردند. تحلیل‌های میانجی‌گری نشان داد که بریدگی و طرد (β = ۰.۱۴۴، P < ۰.۰۰۱) و خودمختاری و عملکرد مختل (β = ۰.۱۲۷، P < ۰.۰۰۱) به عنوان مسیرهای غیرمستقیم معنادار، استرس شغلی را به خطاهای شناختی پیوند می‌دهند. یافته‌ها تأیید کردند که استرس شغلی خطاهای شناختی را افزایش می‌دهد. افزون بر این، با فعال‌سازی طرحواره‌های ناسازگار اولیه بریدگی و طرد و خودمختاری و عملکرد مختل، به طور غیرمستقیم نیز بر این خطاها تأثیر می‌گذارد. بنابراین، محیط‌های کاری معادن باید به سلامت روانی کارگران توجه داشته باشند، چرا که غفلت از آن می‌تواند الگوهای فکری و رفتاری ناسازگار را تشدید کند. توصیه می‌شود مداخلات سازمانی علاوه بر کاهش عوامل استرس‌زای محیط کار، بر شناسایی و اصلاح این طرحواره‌ها و تقویت حس شایستگی کارگران برای پیشگیری از وقوع خطاهای شناختی تمرکز کنند.

The viability of the physical education teachers in rural areas is critical in the sustainability of the quality of the rural education system and the balance of holistic development of the students. Nevertheless, such teachers still experience a high turnover intention. In addition to external policy actions, other aspects need to be looked at internally on the psychological processes that lead to their readiness to stay in the job. The research follows the Job Demands-Resources Model and Resource Conservation Theory to develop a moderated mediation model and discuss the change of sense of mission on turnover intention among the rural physical education teachers. The research is aimed at examining the mediating variable of occupational burnout and the moderating variable of social support. Methods: Four hundred and thirty six physical education teachers in the township primary and secondary schools in Henan Province, Sichuan Province, and Gansu Province were surveyed by clustering sampling method. The Chinese versions of the Vocational Calling Scale, Maslach Burnout Inventory, Perceived Social supportive Scale as well as Job leaving intention Scale were used as Research instruments. The SPSS 26.0 and the PROcess macro (Model 59) were used to analyze the data. Findings: The correlation analysis results demonstrated that there was a positive correlation between the sense of mission and social support, and a negative correlation between the sense of mission and occupational burnout and turnover intention. Sense of mission had a direct and indirect (through occupational burnout) decrease in turnover intention. Conclusion: The effects of sense of mission on burnout, and the effects of burnout on turnover intention are buffered by social support- this effect was the greatest in conditions of a low level of social support. Occupational burnout mediates the mediating role of sense of mission on the turnover intention, social support moderates the first stage (sense of mission to occupational burnout) and the second stage (occupational burnout to turnover intention) of the mediating process. The results point to a mediated moderation process and indicate that the stabilization of the rural population of physical education teachers should be done through reinforcing the sense of mission in the teachers and the creation of a strong social support network at the same time. These measures will assist in alleviating work burnout and eventually decrease the turnover probability.

پایداری معلمان تربیت بدنی در مناطق روستایی برای تداوم کیفیت نظام آموزشی روستایی و تعادل در توسعه همه‌جانبه دانش‌آموزان حیاتی است. با این حال، این معلمان همچنان قصد ترک خدمت بالایی را تجربه می‌کنند. علاوه بر اقدامات سیاستی بیرونی، لازم است جنبه‌های درونی و فرایندهای روان‌شناختی مؤثر بر آمادگی آنان برای ماندن در شغل نیز مورد توجه قرار گیرد. این پژوهش با پیروی از مدل منابع-تقاضاهای شغلی و نظریه حفاظت از منابع، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را توسعه داده و نقش تغییر حس رسالت بر قصد ترک خدمت معلمان تربیت بدنی روستایی را بررسی می‌کند. هدف پژوهش، بررسی نقش میانجی فرسودگی شغلی و نقش تعدیل‌گر حمایت اجتماعی است. روش‌ها: چهارصد و سی و شش معلم تربیت بدنی در مدارس ابتدایی و متوسطه شهرهای استان‌های هنان، سیچوان و گانسو با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای مورد بررسی قرار گرفتند. نسخه چینی مقیاس فراخوان شغلی، پرسشنامه فرسودگی شغلی Maslach، مقیاس حمایت اجتماعی ادراک‌شده و مقیاس قصد ترک شغل به عنوان ابزار پژوهش به کار رفتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 26.0 و ماکروی PROcess (مدل 59) تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل همبستگی نشان داد که بین حس رسالت و حمایت اجتماعی رابطه مثبت و بین حس رسالت با فرسودگی شغلی و قصد ترک خدمت رابطه منفی وجود دارد. حس رسالت به طور مستقیم و غیرمستقیم (از طریق فرسودگی شغلی) موجب کاهش قصد ترک خدمت می‌شود. نتیجه‌گیری: اثرات حس رسالت بر فرسودگی شغلی و اثرات فرسودگی شغلی بر قصد ترک خدمت توسط حمایت اجتماعی تعدیل می‌شود؛ این اثر در شرایط حمایت اجتماعی پایین بیشترین میزان را دارد. فرسودگی شغلی نقش میانجی بین حس رسالت و قصد ترک خدمت را ایفا می‌کند، حمایت اجتماعی مرحله اول (حس رسالت تا فرسودگی شغلی) و مرحله دوم (فرسودگی شغلی تا قصد ترک خدمت) فرایند میانجی‌گری را تعدیل می‌کند. نتایج به یک فرایند تعدیل‌شده میانجی‌گری اشاره دارد و نشان می‌دهد که تثبیت جمعیت معلمان تربیت بدنی روستایی باید از طریق تقویت حس رسالت در معلمان و ایجاد شبکه حمایت اجتماعی قوی به طور همزمان انجام شود. این اقدامات به کاهش فرسودگی شغلی و در نهایت کاهش احتمال ترک خدمت کمک خواهد کرد.

This study proposes a moderated mediation model examining self-esteem as a mediator between cumulative ecological risk (CER) and depression among college students, and tests whether psychological resilience (PR) buffers the initial stage of this pathway (i.e., the CER–self-esteem link). A cross-sectional study was conducted among 1363 Chinese university students using self-report questionnaires. CER was assessed through a composite index measuring five ecological domains. Self-esteem was evaluated using the Rosenberg Self-Esteem Scale, PR with the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10), and depressive symptoms with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9). Data were analyzed using SPSS 26.0, with moderated mediation examined through the PROCESS macro (v4.2, Model 7). (1)CER significantly and positively predicted depression.(2) Self esteem partially mediates the relationship between CER and depression.(3) PR moderates the initial stage of the mediation pathway—specifically, the relationship between CER and self-esteem. For college students with high PR, CER has a far smaller detrimental effect on self-esteem. This study identified self-esteem as a potential mediator in the association between CER and depression among college students, and further indicated that PR plays a “protective shield” moderating role in the initial stage of this pathway, namely the process by which CER is associated with diminished self-esteem. These findings provide a theoretical basis for psychological interventions targeting high-risk college students, particularly those centered on enhancing PR.

این مطالعه یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را پیشنهاد می‌کند که در آن عزت‌نفس به عنوان میانجی بین خطر تجمعی بوم‌شناختی (CER) و افسردگی در میان دانشجویان بررسی می‌شود و همچنین آزمون می‌کند که آیا تاب‌آوری روان‌شناختی (PR) مرحله ابتدایی این مسیر (یعنی پیوند CER–عزت‌نفس) را تعدیل می‌کند یا خیر. یک مطالعه مقطعی در میان ۱۳۶۳ دانشجوی دانشگاه‌های چین با استفاده از پرسش‌نامه‌های خودگزارش‌دهی انجام شد. CER از طریق یک شاخص ترکیبی که پنج حوزه بوم‌شناختی را اندازه‌گیری می‌کند، ارزیابی شد. عزت‌نفس با مقیاس عزت‌نفس روزنبرگ، تاب‌آوری روان‌شناختی با مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون (CD-RISC-10) و علائم افسردگی با پرسش‌نامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از SPSS نسخه ۲۶.۰ تحلیل شدند و میانجی‌گری تعدیل‌شده از طریق ماکروی PROCESS (نسخه ۴.۲، مدل ۷) بررسی شد. (۱) CER به طور معنادار و مثبت افسردگی را پیش‌بینی کرد. (۲) عزت‌نفس رابطه بین CER و افسردگی را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کند. (۳) PR مرحله ابتدایی مسیر میانجی‌گری، به طور خاص رابطه بین CER و عزت‌نفس را تعدیل می‌کند. برای دانشجویانی که PR بالایی دارند، CER تأثیر منفی بسیار کمتری بر عزت‌نفس دارد. این مطالعه عزت‌نفس را به عنوان یک میانجی بالقوه در ارتباط بین CER و افسردگی در میان دانشجویان شناسایی کرد و همچنین نشان داد که PR نقش «سپر محافظتی» را در مرحله ابتدایی این مسیر ایفا می‌کند، یعنی فرآیندی که CER با کاهش عزت‌نفس مرتبط می‌شود. این یافته‌ها مبنای نظری برای مداخلات روان‌شناختی هدفمند بر دانشجویان پرخطر، به ویژه آن‌هایی که بر تقویت PR متمرکز هستند، فراهم می‌آورد.

Background: Marital dissatisfaction is associated with family dysfunction and divorce risk, while Indonesian wives tend to report lower marital satisfaction than husbands.Purpose: This cross-sectional study examined the association between relationship maintenance and wives’ marital satisfaction, with marital commitment as a mediator.Method: Participants were 414 wives married for 1–10 years and living with their husbands, recruited online through convenience and snowball sampling. Participants completed the Marital Satisfaction Scale, Relational Maintenance Behavior Measure, and Marital Commitment Scale. Data were analyzed using confirmatory factor analysis (CFA) and mediation analysis.Findings: Relationship maintenance was significantly associated with marital commitment and marital satisfaction. Marital commitment partially mediated the association, accounting for 18.4% of the total effect (indirect effect, b = .0996, 95% CI [0.070, 0.131], p < .001), while the direct effect remained significant (b = .4412). However, the Marital Commitment Scale showed poor CFA fit (CFI = .724, RMSEA = .147), warranting caution in interpreting the mediation results.Implication: Relationship maintenance had a stronger direct association with marital satisfaction than its indirect contribution through marital commitment. Family programs may therefore prioritize relationship maintenance skills while addressing marital commitment.

زمینه: نارضایتی زناشویی با اختلال عملکرد خانواده و خطر طلاق مرتبط است، در حالی که زنان اندونزیایی تمایل دارند رضایت زناشویی کمتری نسبت به شوهران گزارش دهند. هدف: این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط بین نگه‌داری رابطه و رضایت زناشویی زنان، با تعهد زناشویی به عنوان میانجی، پرداخت. روش: شرکت‌کنندگان شامل ۴۱۴ زن بودند که بین ۱ تا ۱۰ سال ازدواج کرده و با همسران خود زندگی می‌کردند و از طریق نمونه‌گیری در دسترس و گلوله‌برفی به صورت آنلاین جذب شدند. شرکت‌کنندگان مقیاس رضایت زناشویی، ابزار رفتار نگه‌داری رابطه و مقیاس تعهد زناشویی را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و تحلیل میانجی‌گری مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: نگه‌داری رابطه با تعهد زناشویی و رضایت زناشویی ارتباط معناداری داشت. تعهد زناشویی به طور جزئی میانجی ارتباط مذکور بود و ۱۸/۴٪ از اثر کل را تبیین کرد (اثر غیرمستقیم، b = ۰٫۰۹۹۶، ۹۵٪ CI [۰٫۰۷۰، ۰٫۱۳۱]، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که اثر مستقیم همچنان معنادار باقی ماند (b = ۰٫۴۴۱۲). با این حال، مقیاس تعهد زناشویی برازش ضعیفی در CFA نشان داد (CFI = ۰٫۷۲۴، RMSEA = ۰٫۱۴۷) که احتیاط در تفسیر نتایج میانجی‌گری را ایجاب می‌کند. نتیجه‌گیری: نگه‌داری رابطه ارتباط مستقیم قوی‌تری با رضایت زناشویی نسبت به سهم غیرمستقیم آن از طریق تعهد زناشویی داشت. بنابراین، برنامه‌های خانواده می‌توانند مهارت‌های نگه‌داری رابطه را در اولویت قرار دهند و در عین حال به تعهد زناشویی نیز بپردازند.

This study aimed to investigate the relationship between Future Time Perspective (FTP) and health behavior among patients with colorectal cancer (CRC), as well as the mediating role of intention and the moderating roles of behavior prepotency and self-regulatory capacity. A multicenter cross-sectional study was conducted from April to June 2025, including 635 postoperative patients with CRC from three tertiary hospitals in China. Participants completed validated scales measuring FTP, intention, health behavior, behavior prepotency, and self-regulatory capacity. A moderated mediation model was tested using the PROCESS macro (Model 16) with bootstrapping. FTP was positively associated with both health behavior and intention. Intention was positively associated with health behavior. Behavior prepotency significantly moderated the intention-health behavior association, but the index of moderated mediation was not significant; self-regulatory capacity significantly moderated the indirect effect. Overall, these findings are consistent with a dual-pathway pattern in which FTP is directly associated with health behavior and indirectly associated with it through intention, with behavior prepotency and self-regulatory capacity playing distinct moderating roles. The cross-sectional design precludes causal or temporal inferences.

این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین چشم‌انداز زمانی آینده (FTP) و رفتار سلامت در بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال (CRC)، همچنین نقش میانجی‌گری نیت و نقش‌های تعدیل‌گر غلبه رفتار و ظرفیت خودتنظیمی انجام شد. یک مطالعه مقطعی چندمرکزی از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۵ انجام شد که شامل ۶۳۵ بیمار پس از عمل جراحی مبتلا به CRC از سه بیمارستان سطح سوم در چین بود. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های معتبر سنجش FTP، نیت، رفتار سلامت، غلبه رفتار و ظرفیت خودتنظیمی را تکمیل کردند. یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده با استفاده از ماکروی PROCESS (مدل ۱۶) و بوت‌استرپ مورد آزمون قرار گرفت. FTP با هر دو متغیر رفتار سلامت و نیت رابطه مثبت داشت. نیت با رفتار سلامت رابطه مثبت داشت. غلبه رفتار به طور معناداری رابطه نیت-رفتار سلامت را تعدیل کرد، اما شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده معنادار نبود؛ ظرفیت خودتنظیمی اثر غیرمستقیم را به طور معناداری تعدیل کرد. در مجموع، این یافته‌ها با الگوی دو مسیره‌ای سازگار است که در آن FTP به طور مستقیم با رفتار سلامت و به طور غیرمستقیم از طریق نیت با آن مرتبط است و غلبه رفتار و ظرفیت خودتنظیمی نقش‌های تعدیل‌گر متمایزی ایفا می‌کنند. طرح مقطعی مطالعه، استنتاج‌های علی یا زمانی را محدود می‌کند.

This study examined how scientific and technological literacy relate to self-reported pro-environmental behavior through the mediating role of 21st-century skills among 578 undergraduate Biology Education students from 16 universities in Eastern Indonesia. Drawing on Social Cognitive Theory and the Action Competence Framework, creativity, critical thinking, collaboration, and communication were conceptualized as an integrated competence-enactment mechanism linking literacy to behavioral tendencies. Data were collected using a structured questionnaire and analyzed using PLS-SEM with SmartPLS 4. The 21st-century skills construct was modeled as a second-order mediating variable using the disjoint two-stage approach. The measurement model confirmed satisfactory reliability, convergent validity, and discriminant validity. The structural model showed that scientific literacy and technological literacy significantly predicted 21st-century skills, which emerged as the strongest predictor of self-reported pro-environmental behavior. Scientific literacy retained a small but significant direct effect, indicating complementary partial mediation, whereas technological literacy showed no significant direct effect, indicating indirect-only mediation. The mediated model explained 65.1% of the variance in pro-environmental behavior, compared with 50.6% in the direct-effect model. These findings demonstrate that 21st-century skills function as the key mediating mechanism through which literacy competencies are transformed into environmental behavioral tendencies and support the integration of scientific understanding, purposeful technology use, and action-oriented 4C learning in Biology Education curricula.

این مطالعه به بررسی ارتباط سواد علمی و سواد فناورانه با رفتارهای زیست‌محیطی خودگزارش‌شده از طریق نقش میانجی‌گری مهارت‌های قرن بیست‌ویکم در میان ۵۷۸ دانشجوی کارشناسی آموزش زیست‌شناسی از ۱۶ دانشگاه در شرق اندونزی پرداخت. با بهره‌گیری از نظریه شناخت اجتماعی و چارچوب شایستگی کنش، خلاقیت، تفکر انتقادی، همکاری و ارتباط به‌عنوان یک سازوکار یکپارچه اجراکننده شایستگی که سواد را به گرایش‌های رفتاری پیوند می‌دهد، مفهوم‌سازی شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته گردآوری و با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) با نرم‌افزار SmartPLS 4 تحلیل شدند. سازه مهارت‌های قرن بیست‌ویکم به‌عنوان متغیر میانجی مرتبه دوم با رویکرد دو مرحله‌ای مجزا مدل‌سازی شد. مدل اندازه‌گیری، پایایی رضایت‌بخش، روایی همگرا و روایی واگرا را تأیید کرد. مدل ساختاری نشان داد که سواد علمی و سواد فناورانه پیش‌بینی‌کننده معنادار مهارت‌های قرن بیست‌ویکم هستند و این مهارت‌ها به‌عنوان قوی‌ترین پیش‌بین رفتار زیست‌محیطی خودگزارش‌شده ظاهر شدند. سواد علمی همچنان اثر مستقیم کوچک اما معناداری را حفظ کرد که نشان‌دهنده میانجی‌گری جزئی مکمل است، در حالی که سواد فناورانه اثر مستقیم معناداری نشان نداد و صرفاً میانجی‌گری غیرمستقیم را نشان داد. مدل میانجی‌گری شده ۶۵/۱٪ از واریانس رفتار زیست‌محیطی را تبیین کرد، در حالی که مدل اثر مستقیم ۵۰/۶٪ را تبیین نمود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که مهارت‌های قرن بیست‌ویکم به‌عنوان سازوکار میانجی کلیدی عمل می‌کنند که از طریق آن شایستگی‌های سواد به گرایش‌های رفتاری زیست‌محیطی تبدیل می‌شوند و از ادغام درک علمی، استفاده هدفمند از فناوری و یادگیری کنش‌محور 4C در برنامه‌های درسی آموزش زیست‌شناسی حمایت می‌کنند.

Plant awareness is an essential component of biology and sustainability education, yet it remains relatively underdeveloped because plants are often overlooked in both formal learning contexts and everyday life. This study aimed to examine the relationships among science literacy, digital literacy, self-regulated learning, and plant awareness among 513 active biology students from higher education institutions in Eastern Indonesia. A quantitative cross-sectional survey design was employed. Data were collected through an online questionnaire administered via Google Forms and distributed through WhatsApp, and were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling. The findings showed that science literacy and digital literacy were positively associated with self-regulated learning and plant awareness. Self-regulated learning was also positively associated with plant awareness and served as a partial mediator in the relationships between both forms of literacy and plant awareness. The mediation model provided a stronger conceptual explanation of how literacy resources are translated into plant awareness, although the direct-effects model showed slightly better predictive accuracy. These findings imply that efforts to strengthen plant awareness should not rely only on biology content delivery, but should also integrate science literacy, digital literacy, and self-regulated learning into contextual learning activities, campus-based plant conservation programs, and higher education policies that support digital, reflective, and sustainability-oriented biology learning.

آگاهی گیاهی یکی از اجزای اساسی آموزش زیست‌شناسی و پایداری است، اما به دلیل نادیده گرفته‌شدن گیاهان در زمینه‌های یادگیری رسمی و زندگی روزمره، نسبتاً کمتر توسعه یافته است. این مطالعه با هدف بررسی روابط میان سواد علمی، سواد دیجیتال، یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی در میان ۵۱۳ دانشجوی فعال زیست‌شناسی از مؤسسات آموزش عالی در شرق اندونزی انجام شد. طرح پژوهش کمی مقطعی مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه آنلاین که با استفاده از Google Forms تهیه و از طریق WhatsApp توزیع شد، گردآوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که سواد علمی و سواد دیجیتال با یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی ارتباط مثبت دارند. یادگیری خودتنظیمی نیز با آگاهی گیاهی ارتباط مثبت داشته و به عنوان یک میانجی جزئی در روابط میان هر دو نوع سواد و آگاهی گیاهی عمل می‌کند. مدل میانجی‌گری توضیح مفهومی قوی‌تری از نحوه تبدیل منابع سواد به آگاهی گیاهی ارائه داد، اگرچه مدل اثرات مستقیم دقت پیش‌بینی کمی بهتری نشان داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تلاش‌ها برای تقویت آگاهی گیاهی نباید صرفاً به ارائه محتوای زیست‌شناسی محدود شود، بلکه باید سواد علمی، سواد دیجیتال و یادگیری خودتنظیمی را در فعالیت‌های یادگیری زمینه‌محور، برنامه‌های حفاظت از گیاهان مبتنی بر دانشگاه و سیاست‌های آموزش عالی که از یادگیری زیست‌شناسی دیجیتال، تأملی و مبتنی بر پایداری حمایت می‌کنند، ادغام نماید.

Abstract The rapid deployment of point-of-sale technologies (connected payment terminals, inventory management software, video surveillance devices, self-checkout systems and real-time reporting tools) is profoundly transforming the work of cashiers in the retail sector. Although these tools are intended to streamline commercial operations, they also expose cashiers to an increased cognitive and emotional burden, commonly referred to as technostress. At the same time, the phenomenon of quiet quitting, understood as a discreet withdrawal of engagement beyond the formal requirements of the job, has become a major concern for human resource management in customer-facing occupations. This article proposes an integrative theoretical framework, grounded in Hobfoll's conservation of resources theory and the job demands-resources model, to examine the relationship between perceived techno-stress and quiet quitting among cashiers, with particular attention to the mediating role of psychological resilience. We formulate a set of testable hypotheses and discuss their theoretical and managerial implications. Expected findings suggest that psychological resilience constitutes a personal resource capable of buffering the detrimental effect of techno-stress on behavioral disengagement, paving the way for organizational interventions focused on strengthening the adaptive capacities of frontline employees. Keywords technostress; quiet quitting; psychological resilience; cashiers; conservation of resources theory; mediation

استقرار سریع فناوری‌های نقطه فروش (پایانه‌های پرداخت متصل، نرم‌افزارهای مدیریت موجودی، دستگاه‌های نظارت تصویری، سامانه‌های خودپرداخت و ابزارهای گزارش‌دهی لحظه‌ای) به‌طور عمیقی کار صندوق‌داران در بخش خرده‌فروشی را دگرگون کرده است. اگرچه این ابزارها با هدف تسهیل عملیات تجاری طراحی شده‌اند، اما صندوق‌داران را در معرض بار شناختی و هیجانی فزاینده‌ای قرار می‌دهند که معمولاً به آن فشار فناورانه گفته می‌شود. همزمان، پدیده کناره‌گیری خاموش که به‌عنوان کناره‌گیری تدریجی و نامحسوس از مشارکت فراتر از الزامات رسمی شغل درک می‌شود، به دغدغه‌ای اساسی برای مدیریت منابع انسانی در مشاغل مواجهه با مشتری بدل شده است. این مقاله چارچوب نظری تلفیقی مبتنی بر نظریه حفاظت از منابع هابفول و مدل تقاضا-منابع شغلی را برای بررسی رابطه بین فشار فناورانه ادراک‌شده و کناره‌گیری خاموش در میان صندوق‌داران با تأکید ویژه بر نقش میانجی‌گری تاب‌آوری روان‌شناختی ارائه می‌دهد. مجموعه‌ای از فرضیه‌های قابل آزمون تدوین شده و پیامدهای نظری و مدیریتی آن‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد. یافته‌های مورد انتظار نشان می‌دهد که تاب‌آوری روان‌شناختی به‌عنوان یک منبع فردی می‌تواند اثرات زیان‌بار فشار فناورانه بر کناره‌گیری رفتاری را تعدیل کند و زمینه را برای مداخلات سازمانی با هدف تقویت ظرفیت‌های سازشی کارکنان خط مقدم فراهم سازد.

The discourse on graduate attributes underscores their significance in higher education, yet the pedagogical processes through which they are translated into student learning remain underexplored, particularly in vocational contexts. This study investigates how lecturers at a University of Technology (UoT) in South Africa interpret, negotiate and integrate graduate attributes within their teaching and assessment practices, and how these pedagogical decisions shape students’ opportunities for capability development. The study is framed by cultural-historical activity theory (CHAT) and guided by an interpretivist qualitative approach, with data generated through interviews with lecturers (n = 11) across three faculties and analysed thematically using Atlas.ti. The findings reveal three interrelated insights: persistent contradictions between employability-driven institutional mandates and lecturers’ epistemic and disciplinary commitments; the mediating role of curriculum artefacts, collegial communities and institutional rules in shaping teaching practices; and the emergence of expansive learning as lecturers reframe graduate attributes as integral to disciplinary teaching and student capability development rather than as externally imposed requirements. The study offers practical implications for academic development, curriculum review and institutional policy by highlighting the conditions that enable lecturers to move from compliance to expansive, pedagogy-driven integration of graduate attributes.

گفتمان مربوط به ویژگی‌های فارغ‌التحصیلان بر اهمیت آن‌ها در آموزش عالی تأکید دارد، اما فرایندهای آموزشی که از طریق آن‌ها این ویژگی‌ها به یادگیری دانشجویان منتقل می‌شوند، به ویژه در زمینه‌های حرفه‌ای، کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه مدرسان یک دانشگاه فناوری (UoT) در آفریقای جنوبی ویژگی‌های فارغ‌التحصیلان را تفسیر، مذاکره و در شیوه‌های تدریس و ارزیابی خود ادغام می‌کنند و این تصمیمات آموزشی چگونه فرصت‌های توسعه قابلیت‌های دانشجویان را شکل می‌دهد. چارچوب نظری پژوهش، نظریه فعالیت فرهنگی-تاریخی (CHAT) است و رویکرد کیفی تفسیرگرایانه راهنمای آن بوده است. داده‌ها از طریق مصاحبه با مدرسان (n = 11) در سه دانشکده گردآوری و با استفاده از نرم‌افزار Atlas.ti به صورت تماتیک تحلیل شده‌اند. یافته‌ها سه بینش مرتبط را آشکار می‌سازند: تناقضات مداوم میان الزامات نهادی مبتنی بر اشتغال‌پذیری و تعهدات معرفتی و رشته‌ای مدرسان؛ نقش میانجی مصنوعات برنامه درسی، جوامع همکارانه و قواعد نهادی در شکل‌دهی به شیوه‌های تدریس؛ و ظهور یادگیری گسترش‌یابنده، زمانی که مدرسان ویژگی‌های فارغ‌التحصیلان را به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از آموزش رشته‌ای و توسعه قابلیت‌های دانشجویان بازتعریف می‌کنند، نه صرفاً الزامات تحمیلی بیرونی. این پژوهش با برجسته‌سازی شرایطی که امکان گذار مدرسان از تبعیت صرف به ادغام گسترش‌یابنده و مبتنی بر آموزش ویژگی‌های فارغ‌التحصیلان را فراهم می‌کند، پیامدهای عملی برای توسعه علمی، بازنگری برنامه درسی و سیاست نهادی ارائه می‌دهد.

In the digital era, prospective Islamic Religious Education (PAI) teachers are expected to integrate religious knowledge with the ability to design appropriate technology-supported instruction. Preliminary observations at Universitas Singaperbangsa Karawang indicated a gap between students’ coursework experiences and their perceived readiness to develop interactive instructional media. This study examined the structural relationships among Learning Media Course Effectiveness, Emotional Intelligence, Media Design Competence, and Teaching Readiness, positioning Media Design Competence as a proposed mediating variable. A quantitative, cross-sectional design was employed, with structured questionnaire data collected from 58 third-semester PAI students and analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM). Course Effectiveness (β = 0.295) and Emotional Intelligence (β = 0.411) were positively and significantly associated with Media Design Competence, jointly explaining 35.0% of its variance. Emotional Intelligence exhibited a numerically larger path coefficient, although the statistical significance of the difference between the coefficients was not established. Media Design Competence was strongly associated with Teaching Readiness (β = 0.728; f² = 1.126), with the model explaining 53.0% of the variance in readiness. These findings highlight the relevance of academic experiences and emotional abilities to media design competence and its association with teaching readiness. However, these findings do not establish full mediation because the corresponding direct paths are not reported, and the cross-sectional design precludes definitive causal conclusions.The study suggests integrating practical media design activities with support for managing learning challenges in PAI teacher education, while further research should test the proposed indirect effects and evaluate the effectiveness of such instructional approaches.

در عصر دیجیتال، انتظار می‌رود معلمان آینده آموزش دینی اسلامی (PAI) دانش دینی را با توانایی طراحی آموزش مناسب مبتنی بر فناوری تلفیق کنند. مشاهدات اولیه در دانشگاه Singaperbangsa Karawang نشان داد که بین تجربیات درسی دانشجویان و ادراک آن‌ها از آمادگی برای توسعه رسانه‌های آموزشی تعاملی، شکاف وجود دارد. این پژوهش به بررسی روابط ساختاری میان اثربخشی درس رسانه‌های آموزشی، هوش هیجانی، شایستگی طراحی رسانه و آمادگی تدریس پرداخت و شایستگی طراحی رسانه را به عنوان متغیر میانجی پیشنهادی در نظر گرفت. این مطالعه با رویکرد کمی و طرح مقطعی انجام شد و داده‌های پرسشنامه ساختاریافته از ۵۸ دانشجوی ترم سوم PAI جمع‌آوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل گردید. اثربخشی درس (β = ۰.۲۹۵) و هوش هیجانی (β = ۰.۴۱۱) با شایستگی طراحی رسانه رابطه مثبت و معناداری داشتند و به طور مشترک ۳۵.۰٪ از واریانس آن را تبیین کردند. ضریب مسیر هوش هیجانی از نظر عددی بزرگ‌تر بود، اگرچه معناداری آماری تفاوت بین ضرایب تأیید نشد. شایستگی طراحی رسانه با آمادگی تدریس ارتباط قوی داشت (β = ۰.۷۲۸؛ f² = ۱.۱۲۶) و مدل ۵۳.۰٪ از واریانس آمادگی را تبیین نمود. این یافته‌ها اهمیت تجربیات دانشگاهی و توانایی‌های هیجانی را در شایستگی طراحی رسانه و ارتباط آن با آمادگی تدریس نشان می‌دهد. با این حال، این یافته‌ها میانجی‌گری کامل را اثبات نمی‌کنند، زیرا مسیرهای مستقیم مربوطه گزارش نشده‌اند و طرح مقطعی امکان نتیجه‌گیری قطعی علی را فراهم نمی‌کند. مطالعه حاضر پیشنهاد می‌کند که فعالیت‌های عملی طراحی رسانه با حمایت برای مدیریت چالش‌های یادگیری در آموزش معلمان PAI تلفیق شود و پژوهش‌های آتی باید اثرات غیرمستقیم پیشنهادی را آزمون و اثربخشی چنین رویکردهای آموزشی را ارزیابی کنند.

INTRODUCTION: Extensive evidence demonstrates that early life adversity (ELA) has enduring contributions to psychological and physical problems, yet little research has examined how ELA may potentially influence positive adaptation. In this longitudinal, multi-method study, we explored prospective relations from childhood ELA subtypes (i.e., relational, environmental, biological) to adolescents' observed prosocial behavior (i.e., resource allocation to benefit others) via parent reports of childhood cognitive and affective empathy. METHODS: Participants were 250 youth (50% assigned female at birth; 46% Latine, 18% Black, 11.2% White, 0.4% Asian, and 24.4% multiracial) and parents who completed laboratory assessments at ages 4, 8, or 17. ELA across the first 4 years of life and childhood empathy (age 8) were assessed via parent reports, whereas prosocial behavior was measured using teacher reports (age 8) and a computer-based behavioral assessment (age 17). RESULTS: Controlling for youth's assigned sex, ethnicity-race, and prior prosocial behavior, path analyses revealed distinct pathways across ELA subtypes. A significant path from relational ELA to decreased prosocial behavior was mediated by lower affective empathy, aligning with deficit-based frameworks of adversity. However, consistent with strength-based perspectives, a significant path from biological ELA to increased prosocial behavior was mediated by higher affective empathy. Neither environmental ELA nor cognitive empathy was associated with prosocial behavior. CONCLUSIONS: Future research should explore socialization factors and interventions that enhance affective empathy among adolescents with biological and relational ELA, while considering multiple forms of prosocial behavior (e.g., helping vs. comforting) and additional mechanisms that may underlie these observed pathways (e.g., sensitive parenting, motivation).

مقدمه: شواهد گسترده‌ای نشان می‌دهد که سختی‌های اوایل زندگی (ELA) تأثیرات پایداری بر مشکلات روان‌شناختی و جسمانی دارند، اما پژوهش‌های اندکی بررسی کرده‌اند که چگونه ELA ممکن است بر سازگاری مثبت تأثیر بگذارد. در این مطالعه طولی و چند روشی، روابط آینده‌نگر بین زیرگونه‌های ELA دوران کودکی (یعنی، رابطه‌ای، محیطی، زیستی) و رفتار نوع‌دوستانه مشاهده‌شده نوجوانان (یعنی، تخصیص منابع به نفع دیگران) از طریق گزارش‌های والدین درباره همدلی شناختی و عاطفی دوران کودکی بررسی شد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۲۵۰ نوجوان (۵۰٪ جنسیت مؤنث در بدو تولد؛ ۴۶٪ لاتین، ۱۸٪ سیاه‌پوست، ۱۱/۲٪ سفیدپوست، ۰/۴٪ آسیایی و ۲۴/۴٪ چندنژادی) و والدین آن‌ها بودند که ارزیابی‌های آزمایشگاهی را در سنین ۴، ۸ یا ۱۷ سالگی تکمیل کردند. ELA در چهار سال اول زندگی و همدلی دوران کودکی (۸ سالگی) از طریق گزارش والدین ارزیابی شد، در حالی که رفتار نوع‌دوستانه با استفاده از گزارش معلمان (۸ سالگی) و یک ارزیابی رفتاری مبتنی بر رایانه (۱۷ سالگی) سنجیده شد. نتایج: با کنترل جنسیت اختصاص‌یافته نوجوان، قومیت-نژاد و رفتار نوع‌دوستانه قبلی، تحلیل مسیرها نشان داد که مسیرهای متمایزی در زیرگونه‌های ELA وجود دارد. یک مسیر معنادار از ELA رابطه‌ای به کاهش رفتار نوع‌دوستانه از طریق همدلی عاطفی پایین‌تر میانجی‌گری شد که با چارچوب‌های مبتنی بر نقص در مواجهه با سختی‌ها همسو است. با این حال، مطابق با دیدگاه‌های مبتنی بر قوت، یک مسیر معنادار از ELA زیستی به افزایش رفتار نوع‌دوستانه از طریق همدلی عاطفی بالاتر میانجی‌گری شد. نه ELA محیطی و نه همدلی شناختی با رفتار نوع‌دوستانه ارتباطی نداشتند. نتیجه‌گیری: پژوهش‌های آینده باید عوامل اجتماعی‌سازی و مداخلاتی را که همدلی عاطفی را در میان نوجوانان دارای ELA زیستی و رابطه‌ای افزایش می‌دهند بررسی کنند، در حالی که اشکال مختلف رفتار نوع‌دوستانه (مانند کمک کردن در مقابل دلداری دادن) و سازوکارهای اضافی که ممکن است زیربنای این مسیرهای مشاهده‌شده باشند (مانند فرزندپروری حساس، انگیزش) را نیز مد نظر قرار دهند.

This study investigates how teacher background and empowerment constructs influence instructional quality through the mediating role of professional development (PD) engagement routines. Using structural equation modeling on a sample of 2,560 teachers from the TALIS 2018 dataset, the research explores how demographic factors and empowerment dimensions make a difference in collaborative routines in PD as well as instructional quality. The findings indicate that while individual teacher characteristics exert direct influences on instructional quality, these effects are substantially amplified through the indirect pathway of PD engagement routines. Notably, mutual empowerment serves as a critical conduit for routines in PD engagement, whereas status-based social empowerment appears insufficient in isolation. The results suggest that educational policy should shift from macro-level status initiatives toward supporting school-level organizational structures that institutionalize reciprocal support and daily professional exchange to sustain instructional excellence.

این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه پیشینه معلمان و سازه‌های توانمندسازی بر کیفیت تدریس از طریق نقش میانجی‌گرانه الگوهای مشارکت در توسعه حرفه‌ای (PD) تأثیر می‌گذارند. با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری بر روی نمونه‌ای متشکل از ۲۵۶۰ معلم از داده‌های TALIS 2018، این تحقیق بررسی می‌کند که عوامل جمعیت‌شناختی و ابعاد توانمندسازی چگونه در الگوهای مشارکتی توسعه حرفه‌ای و همچنین کیفیت تدریس تفاوت ایجاد می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در حالی که ویژگی‌های فردی معلمان تأثیرات مستقیمی بر کیفیت تدریس دارند، این اثرات از طریق مسیر غیرمستقیم الگوهای مشارکت در توسعه حرفه‌ای به طور قابل توجهی تقویت می‌شوند. به طور خاص، توانمندسازی متقابل به عنوان یک مجرای حیاتی برای الگوهای مشارکت در توسعه حرفه‌ای عمل می‌کند، در حالی که توانمندسازی اجتماعی مبتنی بر جایگاه به تنهایی کافی به نظر نمی‌رسد. نتایج حاکی از آن است که سیاست‌های آموزشی باید از ابتکارات کلان مبتنی بر جایگاه به سمت حمایت از ساختارهای سازمانی در سطح مدرسه که حمایت متقابل و تبادل حرفه‌ای روزانه را نهادینه می‌کنند، برای حفظ تعالی تدریس، تغییر جهت دهند.

This study aimed to explore the influence of self-control and learning engagement on the positive employment cognitive appraisal and employment anxiety of college students. A questionnaire survey was conducted among a random sample of 1910 college students using the Positive Employment Cognitive Appraisal Scale for College Students, the Diagnostic Scale for Employment Anxiety of College Graduates, the Learning Engagement Scale, and the Self-Control Scale. (1) Positive cognitive appraisal of employment was found to have a significant positive correlation with both self-control and learning engagement, while demonstrating a negative correlation with employment anxiety. Similarly, self-control exhibited a positive correlation with learning engagement and a negative correlation with employment anxiety. Furthermore, learning engagement was also negatively correlated with employment anxiety. (2) Positive employment cognitive appraisal had a significant negative predictive effect on employment anxiety; self-control and learning engagement were found to play a chain mediating role in the relationship between positive employment appraisal and employment anxiety. (3) There was a masking effect on the relevant paths of learning engagement. This study highlights the importance of enhancing both self-control and continuous learning commitment to boost employment confidence. However, it is important to recognize the limitations of single-pathway explanations, and to incorporate a broader array of environmental and systemic factors in comprehensive interventions. To address employment anxiety, it is essential to start with cognitive restructuring, while concurrently enhancing self-management and learning engagement capabilities. Additionally, attention should be paid to potential environmental variables to avoid one-sidedness in mechanism explanations.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر خودکنترلی و درگیری در یادگیری بر ارزیابی شناختی مثبت اشتغال و اضطراب اشتغال دانشجویان دانشگاه بود. یک پیمایش پرسشنامه‌ای در میان نمونه‌ای تصادفی از ۱۹۱۰ دانشجوی دانشگاه با استفاده از مقیاس ارزیابی شناختی مثبت اشتغال برای دانشجویان دانشگاه، مقیاس تشخیصی اضطراب اشتغال فارغ‌التحصیلان دانشگاه، مقیاس درگیری در یادگیری و مقیاس خودکنترلی انجام شد. (۱) ارزیابی شناختی مثبت اشتغال با هر دو متغیر خودکنترلی و درگیری در یادگیری همبستگی مثبت معنادار داشت و در عین حال با اضطراب اشتغال همبستگی منفی نشان داد. به طور مشابه، خودکنترلی با درگیری در یادگیری همبستگی مثبت و با اضطراب اشتغال همبستگی منفی داشت. همچنین، درگیری در یادگیری نیز با اضطراب اشتغال همبستگی منفی داشت. (۲) ارزیابی شناختی مثبت اشتغال اثر پیش‌بینی‌کننده منفی معناداری بر اضطراب اشتغال داشت؛ خودکنترلی و درگیری در یادگیری نقش میانجی زنجیره‌ای در رابطه بین ارزیابی مثبت اشتغال و اضطراب اشتغال ایفا کردند. (۳) در مسیرهای مرتبط با درگیری در یادگیری، اثر پوششی مشاهده شد. این پژوهش بر اهمیت تقویت خودکنترلی و تعهد مستمر به یادگیری برای افزایش اعتماد به اشتغال تأکید می‌کند. با این حال، لازم است به محدودیت‌های تبیین‌های تک‌مسیره توجه شود و مجموعه گسترده‌تری از عوامل محیطی و نظام‌مند در مداخلات جامع لحاظ گردد. برای مقابله با اضطراب اشتغال، ضروری است بازسازی شناختی در اولویت قرار گیرد و همزمان توانمندی‌های خودمدیریتی و درگیری در یادگیری ارتقا یابد. همچنین باید به متغیرهای محیطی احتمالی توجه شود تا از یک‌سویه‌نگری در تبیین سازوکارها جلوگیری گردد.

Although personal trainers (PTs) play an important role in promoting physical activity and providing individualized exercise guidance, their occupational well-being and retention in commercial fitness clubs have received limited scholarly attention. This study examined the association between self-efficacy and turnover intention among PTs and investigated whether job burnout mediated this relationship. A cross-sectional survey was conducted among 565 fitness-club employees who were actively providing personal-training services, including trainers with concurrent supervisory or managerial responsibilities. Confirmatory factor analysis indicated that the measurement model demonstrated acceptable fit, and reliability and validity tests supported the adequacy of the measurement instruments. Correlation analyses showed that self-efficacy was negatively associated with job burnout and turnover intention, whereas job burnout was positively associated with turnover intention. Bootstrap mediation analyses further indicated that job burnout served as an indirect mechanism linking self-efficacy to turnover intention, with emotional exhaustion showing the most consistent mediating role. These findings suggest that self-efficacy may be an important psychological resource associated with lower burnout and weaker turnover intention among PTs. From a practical perspective, strategies aimed at strengthening PTs’ self-efficacy, preventing emotional exhaustion, and reducing burnout may help improve staff retention in commercial fitness clubs.

اگرچه مربیان شخصی (PTs) نقش مهمی در ارتقاء فعالیت بدنی و ارائه راهنمایی‌های تمرینی فردی ایفا می‌کنند، اما بهزیستی شغلی و ماندگاری آن‌ها در باشگاه‌های ورزشی تجاری توجه پژوهشی محدودی دریافت کرده است. این مطالعه به بررسی ارتباط بین خودکارآمدی و قصد ترک شغل در میان مربیان شخصی پرداخت و نقش میانجی‌گری فرسودگی شغلی را در این رابطه مورد بررسی قرار داد. یک پژوهش مقطعی بر روی ۵۶۵ نفر از کارکنان باشگاه‌های ورزشی که به طور فعال خدمات مربی‌گری شخصی ارائه می‌دادند، از جمله مربیانی با مسئولیت‌های همزمان سرپرستی یا مدیریتی، انجام شد. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که مدل اندازه‌گیری برازش قابل قبولی دارد و آزمون‌های پایایی و روایی کفایت ابزارهای اندازه‌گیری را تأیید کردند. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که خودکارآمدی با فرسودگی شغلی و قصد ترک شغل رابطه منفی دارد، در حالی که فرسودگی شغلی با قصد ترک شغل رابطه مثبت دارد. تحلیل‌های میانجی‌گری به روش بوت‌استرپ نشان داد که فرسودگی شغلی به عنوان یک سازوکار غیرمستقیم، خودکارآمدی را به قصد ترک شغل پیوند می‌دهد و فرسودگی عاطفی بیشترین نقش میانجی‌گری را ایفا می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که خودکارآمدی می‌تواند یک منبع روان‌شناختی مهم مرتبط با کاهش فرسودگی شغلی و تضعیف قصد ترک شغل در میان مربیان شخصی باشد. از منظر عملی، راهبردهایی که با هدف تقویت خودکارآمدی مربیان شخصی، پیشگیری از فرسودگی عاطفی و کاهش فرسودگی شغلی تدوین می‌شوند، می‌توانند به بهبود ماندگاری کارکنان در باشگاه‌های ورزشی تجاری کمک کنند.

The swift progress and broad application of information and communication technologies (ICTs) have significantly advanced their integration into the educational sector. This research aims to address the impacts of flow antecedents, including online learning self-efficacy and intrinsic motivation for online learning, on flow experience. Furthermore, it aims to assess interactivity, flow, and course content as predictors of online learning effectiveness. It also investigates the effects of flow and learning effectiveness on the intention to continue using online learning platforms. This study collected data from 224 online learners of English learning platforms in Taiwan using an online survey. According to the findings, flow was positively and significantly impacted by online learning self-efficacy and intrinsic motivation for online learning. Furthermore, interactivity, course content, and flow were positively associated with educational effectiveness. Lastly, both flow and learning effectiveness were found to be positively and significantly associated with continuance intention. Examination of the dual mediating mechanism revealed significant indirect pathways whereby intrinsic motivation for online learning and online learning self-efficacy exert substantial influence on continuance intention through the mediating role of flow experience. Conversely, the hypothesized indirect effects of interactivity and course content on continuance intention, mediated by learning effectiveness, failed to reach statistical significance. These findings highlight the critical importance of cultivating flow states in online language-learning environments, as the psychological immersion experienced during learning activities is a more powerful determinant of continued platform use than the actual learning outcomes.

پیشرفت سریع و کاربرد گسترده فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICTs) ادغام آن‌ها در بخش آموزش را به طور قابل توجهی ارتقاء داده است. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر پیش‌نیازهای جریان، از جمله خودکارآمدی یادگیری آنلاین و انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین، بر تجربه جریان انجام شده است. همچنین، به ارزیابی تعاملی بودن، جریان و محتوای دوره به عنوان پیش‌بین‌های اثربخشی یادگیری آنلاین می‌پردازد. افزون بر این، اثرات جریان و اثربخشی یادگیری بر قصد تداوم استفاده از پلتفرم‌های یادگیری آنلاین مورد بررسی قرار گرفته است. داده‌های این مطالعه از ۲۲۴ یادگیرنده آنلاین پلتفرم‌های آموزش زبان انگلیسی در تایوان از طریق یک پرسشنامه آنلاین گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که جریان به طور مثبت و معنادار تحت تأثیر خودکارآمدی یادگیری آنلاین و انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین قرار دارد. همچنین، تعاملی بودن، محتوای دوره و جریان با اثربخشی آموزشی رابطه مثبت داشتند. در نهایت، هر دو متغیر جریان و اثربخشی یادگیری با قصد تداوم استفاده ارتباط مثبت و معناداری نشان دادند. بررسی سازوکار میانجی‌گری دوگانه، مسیرهای غیرمستقیم معناداری را نشان داد که در آن انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین و خودکارآمدی یادگیری آنلاین از طریق نقش میانجی تجربه جریان تأثیر قابل توجهی بر قصد تداوم استفاده دارند. در مقابل، اثرات غیرمستقیم فرض‌شده تعاملی بودن و محتوای دوره بر قصد تداوم استفاده که توسط اثربخشی یادگیری میانجی‌گری می‌شد، از لحاظ آماری معنادار نبود. این یافته‌ها بر اهمیت حیاتی پرورش حالت‌های جریان در محیط‌های یادگیری زبان آنلاین تأکید می‌کند، چرا که غوطه‌وری روان‌شناختی تجربه‌شده در فعالیت‌های یادگیری، تعیین‌کننده‌ای قوی‌تر برای تداوم استفاده از پلتفرم نسبت به نتایج واقعی یادگیری است.

This study aims to analyze the influence of school culture and principal leadership on teacher performance with work motivation as a mediating variable among public elementary school teachers in Purwosari District, Bojonegoro Regency. This research uses a quantitative approach with an ex-post facto design. The research population consisted of 140 teachers, with a sample of 104 respondents determined using the Slovin formula and proportional random sampling technique. Data collection was conducted using a Likert scale questionnaire and documentation. Data analysis was carried out with the help of IBM SPSS Statistics through classical assumption tests, path analysis, multiple linear regression, coefficient of determination (R²), and Sobel test to examine the mediating role. The research results show that school culture and principal leadership have a positive and significant effect on teachers' work motivation. Directly, school culture has a positive and significant effect on teacher performance, while principal leadership does not have a significant effect on teacher performance. Work motivation is proven to have a positive and significant effect on teacher performance. Path analysis results indicate that school culture, principal leadership, and work motivation together can explain 76.2% of the variation in teacher performance. In addition, the Sobel test results show that work motivation acts as a mediating variable in the relationship between school culture and principal leadership on teacher performance. Based on the research results, it can be concluded that improving teacher performance can be done by strengthening a positive school culture, effective principal leadership, and increasing teachers' work motivation. Work motivation becomes an important factor that bridges the influence of organizational factors on the improvement of teacher performance.

هدف این پژوهش تحلیل تأثیر فرهنگ مدرسه و رهبری مدیر مدرسه بر عملکرد معلمان با نقش میانجی انگیزش شغلی در میان معلمان مدارس ابتدایی دولتی منطقه Purwosari، شهرستان Bojonegoro است. این پژوهش با رویکرد کمی و طرح علی-مقایسه‌ای (ex-post facto) انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۱۴۰ معلم بود که نمونه‌ای متشکل از ۱۰۴ نفر با استفاده از فرمول اسلووین و روش نمونه‌گیری تصادفی نسبتی انتخاب شد. گردآوری داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مبتنی بر مقیاس لیکرت و اسناد انجام گرفت. تحلیل داده‌ها با کمک نرم‌افزار IBM SPSS Statistics و از طریق آزمون‌های فرض کلاسیک، تحلیل مسیر، رگرسیون خطی چندگانه، ضریب تعیین (R²) و آزمون سوبل جهت بررسی نقش میانجی انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که فرهنگ مدرسه و رهبری مدیر مدرسه تأثیر مثبت و معناداری بر انگیزش شغلی معلمان دارند. به طور مستقیم، فرهنگ مدرسه تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان دارد، در حالی که رهبری مدیر مدرسه تأثیر معناداری بر عملکرد معلمان ندارد. انگیزش شغلی نیز تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان دارد. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که فرهنگ مدرسه، رهبری مدیر مدرسه و انگیزش شغلی در مجموع قادر به تبیین ۷۶/۲ درصد از واریانس عملکرد معلمان هستند. علاوه بر این، نتایج آزمون سوبل نشان داد که انگیزش شغلی به عنوان متغیر میانجی در رابطه بین فرهنگ مدرسه و رهبری مدیر مدرسه با عملکرد معلمان ایفای نقش می‌کند. بر اساس نتایج پژوهش، می‌توان نتیجه گرفت که بهبود عملکرد معلمان از طریق تقویت فرهنگ مثبت مدرسه، رهبری مؤثر مدیر مدرسه و افزایش انگیزش شغلی معلمان امکان‌پذیر است. انگیزش شغلی به عنوان عاملی مهم، نقش پل ارتباطی میان تأثیر عوامل سازمانی بر ارتقای عملکرد معلمان را ایفا می‌کند.

Background University students often report notable career decision-making difficulties in competitive employment environments. Research has established a positive link between an individual’s future work self and their career development, while learned helplessness and social loafing relate to greater career decision-making difficulties. This study examines the associations among future work self, learned helplessness, social loafing, and career decision-making difficulties, focusing on the mediating role of learned helplessness and the moderating role of social loafing. Methods 611 university students responded to the Future Work Self Scale, Learned Helplessness Scale, Social Loafing Tendency Questionnaire, and Career Decision-Making Difficulties Scale. The analysis used SmartPLS 4.0 with partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Results Future work self was negatively associated with career decision-making difficulties ( β = −0.571). Learned helplessness partially mediated this relationship ( β = −0.055), and social loafing significantly moderated the association between future work self and learned helplessness ( β = 0.290). The model explained 45.3% of the variance in career decision-making difficulties and 48.7% of the variance in learned helplessness. Conclusion The findings indicate that future work self relates to lower levels of learned helplessness and career decision-making difficulties, while higher social loafing corresponds to a weaker association between them.

زمینه: دانشجویان دانشگاه اغلب در محیط‌های رقابتی اشتغال، دشواری‌های قابل توجهی در تصمیم‌گیری شغلی گزارش می‌کنند. پژوهش‌ها ارتباط مثبتی بین آینده شغلی مورد انتظار فرد و رشد شغلی او نشان داده‌اند، در حالی که درماندگی آموخته‌شده و تن‌آسایی اجتماعی با دشواری‌های بیشتر در تصمیم‌گیری شغلی مرتبط هستند. این مطالعه به بررسی ارتباط بین آینده شغلی مورد انتظار، درماندگی آموخته‌شده، تن‌آسایی اجتماعی و دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی می‌پردازد و بر نقش میانجی درماندگی آموخته‌شده و نقش تعدیل‌گر تن‌آسایی اجتماعی تمرکز دارد. روش‌ها: ۶۱۱ دانشجوی دانشگاه به مقیاس آینده شغلی مورد انتظار، مقیاس درماندگی آموخته‌شده، پرسشنامه گرایش به تن‌آسایی اجتماعی و مقیاس دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی پاسخ دادند. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 4.0 و مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) انجام شد. یافته‌ها: آینده شغلی مورد انتظار با دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی رابطه منفی داشت (β = −۰.۵۷۱). درماندگی آموخته‌شده این رابطه را به طور جزئی میانجی‌گری کرد (β = −۰.۰۵۵) و تن‌آسایی اجتماعی به طور معناداری رابطه بین آینده شغلی مورد انتظار و درماندگی آموخته‌شده را تعدیل کرد (β = ۰.۲۹۰). مدل پژوهش ۴۵.۳٪ از واریانس دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی و ۴۸.۷٪ از واریانس درماندگی آموخته‌شده را تبیین کرد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد آینده شغلی مورد انتظار با سطوح پایین‌تر درماندگی آموخته‌شده و دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی مرتبط است، در حالی که تن‌آسایی اجتماعی بالاتر با تضعیف این ارتباط همراه است.

This study investigates how principals’ instructional leadership influences teachers’ innovative work behavior, with teacher commitment and teacher professional collaboration as mediating mechanisms. Drawing on a cross-sectional survey of 812 teachers working in public schools in Türkiye, structural equation modelling with bootstrapping was employed to examine the direct and indirect effects of instructional leadership. The results indicate that instructional leadership has significant positive effects on both teacher commitment and teacher professional collaboration, which in turn enhance teachers’ innovative work behavior. Furthermore, the findings show that the mediating effects of teacher commitment and teacher professional collaboration are stronger than the direct effect of instructional leadership, underscoring their central role in linking school leadership practices with teachers’ innovative work behavior. By providing empirical evidence from a centralized education system, this study extends the international literature on instructional leadership and teacher innovation. The findings contribute theoretically by clarifying the mechanisms through which principals foster teachers’ innovative work behavior, and practically by offering insights for school leaders and policymakers seeking to cultivate teacher collaboration, strengthen commitment, and stimulate innovative work behavior in schools.

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه رهبری آموزشی مدیران بر رفتار کاری نوآورانه معلمان تأثیر می‌گذارد و تعهد معلم و همکاری حرفه‌ای معلمان به عنوان سازوکارهای میانجی ایفای نقش می‌کنند. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از ۸۱۲ معلم شاغل در مدارس دولتی ترکیه، مدل‌سازی معادلات ساختاری همراه با بوت‌استرپینگ برای بررسی اثرات مستقیم و غیرمستقیم رهبری آموزشی به کار گرفته شد. نتایج نشان می‌دهد که رهبری آموزشی تأثیرات مثبت معناداری بر تعهد معلم و همکاری حرفه‌ای معلمان دارد که به نوبه خود رفتار کاری نوآورانه معلمان را ارتقا می‌بخشد. افزون بر این، یافته‌ها نشان می‌دهد که اثرات میانجی تعهد معلم و همکاری حرفه‌ای معلمان قوی‌تر از اثر مستقیم رهبری آموزشی است و نقش محوری آن‌ها را در پیوند دادن شیوه‌های رهبری مدرسه با رفتار کاری نوآورانه معلمان برجسته می‌سازد. این مطالعه با ارائه شواهد تجربی از یک نظام آموزشی متمرکز، ادبیات بین‌المللی رهبری آموزشی و نوآوری معلمان را گسترش می‌دهد. یافته‌ها از لحاظ نظری با روشن ساختن سازوکارهایی که مدیران از طریق آن‌ها رفتار کاری نوآورانه معلمان را تقویت می‌کنند، و از لحاظ عملی با ارائه بینش‌هایی برای رهبران مدارس و سیاست‌گذاران به منظور تقویت همکاری معلمان، افزایش تعهد و تحریک رفتار کاری نوآورانه در مدارس، سهم‌آفرینی می‌کند.

In this study, the association between conformity to masculine norms and emotional expressivity, help-seeking behaviour and psychological distress among men in India were explored as well as the potential mediating role of family relationships. A total of 200 men aged 21-50 were sampled using purposive sampling for the study, which was conducted using an online survey. The participants filled out the Conformity to Masculine Norms Inventory-22 (CMNI-22), Emotional Expressivity Scale (EES), General Help-Seeking Questionnaire (GHSQ), and Brief Family Relationship Scale (BFRS). The Pearson correlations and mediation analyses were run in SPSS using Hayes' PROCESS Macro (Model 4). Emotional expressivity (r = -0.311, p < .01) and help-seeking behaviour (r = -0.218, p < .01) were significantly negatively associated with conformity to masculine norms, while psychological distress was not significantly associated with conformity to masculine norms (r = 0.084). Family relationships were also negatively and significantly correlated with conformity to masculine norms (r = -0.161, p < .05). The associations between masculine norm conformity and emotional expressivity and help-seeking behaviour were not significantly mediated by family relationships. By contrast, a large indirect association between masculine norm conformity and psychological distress was mediated by family relationships (B = 0.0366, 95% CI [0.0015, 0.0718]). The results of this study suggest an outcome-specific pattern of involvement of family relationships. Family relationships were not significantly associated with the behavioural associations between masculine norm conformity and emotional expressivity or help-seeking but they were significantly indirectly associated with psychological distress. The results underscore the significance of taking into account the family relationship in conjunction with the constraining masculine norms when studying men's psychological wellbeing in the Indian context. The conclusions drawn should be viewed as associations and not as causal pathways as per the cross-sectional design. Future studies with different samples and different methods of measurement are required for longitudinal research on the temporal relationships between masculine norms, family relationships and psychological outcomes.

در این پژوهش، ارتباط بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی، رفتار جستجوی کمک و پریشانی روان‌شناختی در میان مردان هندی و همچنین نقش میانجی‌گری بالقوه روابط خانوادگی مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه که با نمونه‌گیری هدفمند و از طریق پرسشنامه آنلاین انجام شد، تعداد ۲۰۰ مرد در بازه سنی ۲۱ تا ۵۰ سال شرکت کردند. شرکت‌کنندگان پرسشنامه همسویی با هنجارهای مردانگی (CMNI-22)، مقیاس ابراز هیجانی (EES)، پرسشنامه عمومی جستجوی کمک (GHSQ) و مقیاس مختصر روابط خانوادگی (BFRS) را تکمیل کردند. همبستگی پیرسون و تحلیل‌های میانجی‌گری با استفاده از نرم‌افزار SPSS و ماکروی PROCESS هایز (مدل ۴) اجرا شد. ابراز هیجانی (r = -0.311, p < .01) و رفتار جستجوی کمک (r = -0.218, p < .01) با همسویی با هنجارهای مردانگی به طور معناداری منفی بودند، در حالی که پریشانی روان‌شناختی با همسویی با هنجارهای مردانگی ارتباط معناداری نداشت (r = 0.084). روابط خانوادگی نیز با همسویی با هنجارهای مردانگی به طور منفی و معنادار همبسته بود (r = -0.161, p < .05). روابط خانوادگی میانجی‌گری معناداری در ارتباط بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی یا رفتار جستجوی کمک نداشت. در مقابل، یک ارتباط غیرمستقیم قوی بین همسویی با هنجارهای مردانگی و پریشانی روان‌شناختی از طریق میانجی‌گری روابط خانوادگی مشاهده شد (B = 0.0366, 95% CI [0.0015, 0.0718]). نتایج این پژوهش الگوی خاص پیامد محور در نقش روابط خانوادگی را نشان می‌دهد. روابط خانوادگی با ارتباطات رفتاری بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی یا جستجوی کمک ارتباط معناداری نداشت اما با پریشانی روان‌شناختی به طور غیرمستقیم و معنادار مرتبط بود. این نتایج بر اهمیت توجه به روابط خانوادگی در کنار هنجارهای محدودکننده مردانگی در مطالعه سلامت روان مردان در زمینه هندوستان تأکید دارد. نتیجه‌گیری‌ها باید صرفاً به عنوان ارتباط و نه مسیرهای علی در نظر گرفته شود، مطابق با طرح مقطعی پژوهش. مطالعات آینده با نمونه‌ها و روش‌های سنجش متفاوت برای پژوهش‌های طولی درباره روابط زمانی بین هنجارهای مردانگی، روابط خانوادگی و پیامدهای روان‌شناختی مورد نیاز است.

This study examined the associations between emotion regulation and marital expectations among unmarried young adults and whether these associations included statistically significant indirect associations through phubbing. Utilizing a cross-sectional correlational design, data were collected from 627 unmarried young adults aged 18-35 using the Marital Expectations Scale, Cognitive Emotion Regulation Questionnaire, and Generic Scale of Phubbing. Pearson correlation and bootstrap-based mediation analyses were conducted. Results indicated that marital expectations correlated positively with positive emotion regulation and negatively with phubbing, while negative emotion regulation was positively associated with phubbing. Bootstrap analyses identified statistically significant indirect associations through phubbing for both positive and negative emotion regulation. The negative emotion regulation model showed an inconsistent mediation pattern, with the direct and indirect associations operating in opposite directions. Supplementary analyses indicated that these indirect patterns remained when age and gender were controlled. These cross-sectional findings describe statistical associations and do not establish temporal or causal mediation. Overall, young adults' marital expectations are linked to both emotional processes and digital interpersonal attention patterns, highlighting the need to consider contemporary digital behaviors alongside developmental and sociodemographic influences in future relational research.

این مطالعه به بررسی ارتباط بین تنظیم هیجان و انتظارات زناشویی در میان بزرگسالان جوان مجرد و این‌که آیا این ارتباط‌ها شامل ارتباط‌های غیرمستقیم معنادار آماری از طریق فابینگ می‌شود یا خیر، پرداخت. با استفاده از یک طرح همبستگی مقطعی، داده‌ها از ۶۲۷ بزرگسال جوان مجرد در بازه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال با استفاده از مقیاس انتظارات زناشویی، پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان و مقیاس عمومی فابینگ جمع‌آوری شد. تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل‌های میانجی‌گری مبتنی بر بوت‌استرپ انجام شد. نتایج نشان داد که انتظارات زناشویی با تنظیم هیجان مثبت رابطه مثبت و با فابینگ رابطه منفی دارد، در حالی که تنظیم هیجان منفی با فابینگ رابطه مثبت نشان داد. تحلیل‌های بوت‌استرپ وجود ارتباط‌های غیرمستقیم معنادار آماری از طریق فابینگ را برای هر دو نوع تنظیم هیجان مثبت و منفی شناسایی کرد. مدل تنظیم هیجان منفی الگوی میانجی‌گری ناسازگار را نشان داد، به‌طوری که ارتباط‌های مستقیم و غیرمستقیم در جهت‌های مخالف عمل می‌کردند. تحلیل‌های تکمیلی نشان داد که این الگوهای غیرمستقیم هنگام کنترل سن و جنسیت نیز باقی می‌مانند. این یافته‌های مقطعی صرفاً به توصیف ارتباط‌های آماری می‌پردازند و میانجی‌گری زمانی یا علّی را اثبات نمی‌کنند. به طور کلی، انتظارات زناشویی بزرگسالان جوان با فرآیندهای هیجانی و الگوهای توجه بین‌فردی دیجیتال مرتبط است و بر لزوم توجه به رفتارهای دیجیتال معاصر در کنار عوامل رشدی و جمعیت‌شناختی در پژوهش‌های آینده روابط تأکید دارد.

Healthcare digital transformation is increasingly central to modernising health systems, yet technology investment alone does not guarantee better service quality. This study investigates the organisational mechanism through which digital transformation contributes to healthcare service quality, focusing on the mediating role of change management at King Abdulaziz University Hospital in Jeddah, Saudi Arabia. Drawing on the Technology-Organization-Environment (TOE) framework and established change-management perspectives, the study examines the direct effect of Healthcare Digital Transformation (HDT) on Healthcare Service Quality (HSQ), the effect of HDT on Change Management (CM), the effect of CM on HSQ, and the mediating role of CM in the HDT-HSQ relationship. We conducted a quantitative, cross-sectional survey using stratified random sampling. Of 400 questionnaires distributed, 358 were returned, and 340 were usable. We analysed the data using Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM) with SmartPLS 4 and 5,000 bootstrap resamples. The results show significant positive effects of HDT on HSQ (? = 0.383, p < .001), HDT on CM (? = 0.539, p < .001), and CM on HSQ (? = 0.461, p < .001). The indirect effect of HDT on HSQ through CM is also significant (? = 0.248, p < .001), while the direct effect remains significant, indicating partial mediation. The model explains 62% of the variance in HSQ, and the reported VAF of 39.3% indicates a substantial mediating contribution by change management. The study demonstrates that digital transformation creates value through both technological improvements and organisational processes that enable workforce adaptation, communication, training, and workflow redesign.

تحول دیجیتال مراقبت‌های سلامت به طور فزاینده‌ای در نوسازی نظام‌های سلامت نقش مرکزی دارد، اما سرمایه‌گذاری صرف در فناوری تضمین‌کننده بهبود کیفیت خدمات نیست. این پژوهش سازوکار سازمانی‌ای را که از طریق آن تحول دیجیتال به کیفیت خدمات مراقبت‌های سلامت کمک می‌کند، با تمرکز بر نقش میانجی‌گری مدیریت تغییر در بیمارستان دانشگاه King Abdulaziz در جده عربستان سعودی بررسی می‌کند. با بهره‌گیری از چارچوب فناوری-سازمان-محیط (TOE) و دیدگاه‌های معتبر مدیریت تغییر، این پژوهش اثر مستقیم تحول دیجیتال مراقبت‌های سلامت (HDT) بر کیفیت خدمات مراقبت‌های سلامت (HSQ)، اثر HDT بر مدیریت تغییر (CM)، اثر CM بر HSQ و نقش میانجی‌گری CM در رابطه HDT-HSQ را بررسی می‌کند. این مطالعه به روش کمی و مقطعی و با نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انجام شد. از میان ۴۰۰ پرسشنامه توزیع‌شده، ۳۵۸ پرسشنامه بازگردانده شد و ۳۴۰ پرسشنامه قابل استفاده بود. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) با نرم‌افزار SmartPLS 4 و ۵٬۰۰۰ بوت‌استرپ تحلیل شد. نتایج نشان داد که اثرات مثبت معناداری از HDT بر HSQ (β = 0.383, p < .001)، HDT بر CM (β = 0.539, p < .001) و CM بر HSQ (β = 0.461, p < .001) وجود دارد. اثر غیرمستقیم HDT بر HSQ از طریق CM نیز معنادار بود (β = 0.248, p < .001)، در حالی که اثر مستقیم همچنان معنادار باقی ماند که نشان‌دهنده میانجی‌گری جزئی است. مدل ۶۲٪ از واریانس HSQ را تبیین می‌کند و VAF گزارش‌شده برابر با ۳۹.۳٪ نشان‌دهنده سهم میانجی‌گری قابل توجه مدیریت تغییر است. این پژوهش نشان می‌دهد که تحول دیجیتال از طریق بهبودهای فناورانه و همچنین فرایندهای سازمانی که سازگاری نیروی کار، ارتباطات، آموزش و بازطراحی جریان کار را امکان‌پذیر می‌سازد، ارزش‌آفرینی می‌کند.

Population ageing and demographic shifts in the European Union are placing increasing strain on traditional pension systems, shifting greater responsibility to individuals to ensure their own retirement preparedness. In this context, identifying factors that strengthen individuals’ confidence in their retirement readiness has become increasingly important. This study examines the role of trust in financial advisors in shaping retirement preparedness and investigates a serial mediation mechanism through financial behavior and financial resilience. Drawing on the financial capability framework, the study emphasizes the importance of behavioral and capacity-building processes that translate trust into improved retirement outcomes. Using a large-scale dataset from European Union member states, the proposed relationships are empirically tested using PROCESS Model 6. The results show that trust in financial advisors is positively associated with retirement preparedness, both directly and indirectly through financial behavior and financial resilience. By integrating trust, financial behavior, and resilience into a unified analytical framework, this study contributes to the literature on household finance and retirement planning. The findings also offer practical implications for policymakers and financial service providers seeking to improve retirement readiness in ageing societies.

پیری جمعیت و تغییرات جمعیتی در اتحادیه اروپا فشار فزاینده‌ای بر نظام‌های سنتی بازنشستگی وارد کرده و مسئولیت بیشتری را بر عهده افراد برای اطمینان از آمادگی بازنشستگی خود قرار داده است. در این زمینه، شناسایی عواملی که اعتماد افراد به آمادگی بازنشستگی‌شان را تقویت می‌کند، اهمیت فزاینده‌ای یافته است. این پژوهش نقش اعتماد به مشاوران مالی را در شکل‌دهی آمادگی بازنشستگی بررسی کرده و سازوکار میانجی‌گری زنجیره‌ای از طریق رفتار مالی و تاب‌آوری مالی را مورد مطالعه قرار می‌دهد. با بهره‌گیری از چارچوب توانمندی مالی، پژوهش حاضر بر اهمیت فرایندهای رفتاری و ظرفیت‌سازی که اعتماد را به پیامدهای بهبود یافته بازنشستگی تبدیل می‌کنند، تأکید می‌کند. با استفاده از یک مجموعه داده‌های گسترده از کشورهای عضو اتحادیه اروپا، روابط پیشنهادی به صورت تجربی با استفاده از مدل ۶ PROCESS آزمون می‌شود. نتایج نشان می‌دهد که اعتماد به مشاوران مالی با آمادگی بازنشستگی، هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق رفتار مالی و تاب‌آوری مالی، رابطه مثبت دارد. با ادغام اعتماد، رفتار مالی و تاب‌آوری در یک چارچوب تحلیلی یکپارچه، این پژوهش به ادبیات مالی خانوار و برنامه‌ریزی بازنشستگی کمک می‌کند. یافته‌ها همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و ارائه‌دهندگان خدمات مالی که به دنبال ارتقای آمادگی بازنشستگی در جوامع سالمند هستند، ارائه می‌دهد.

This study reconceptualizes Inclusive Education Competency (IEC) in early childhood as a product of activation rather than accumulation. We argue that Inclusive Education Disposition (IED) and Inclusive Education Knowledge (IEK) are necessary but insufficient conditions for inclusive practice; Self-Development (SD)—defined here as disciplined cycles of goal setting, monitoring, help-seeking, and reflection—functions as the proximal mechanism through which what teachers value and know is translated into what they consistently do in classrooms. Using a cross-sectional survey of in-service preschool teachers in Shanghai ( N = 355), we tested this activation framework through covariance-based structural equation modeling (CB-SEM) with 5,000-resample bootstrap inference. Reliability and convergent validity were strong, although SD–IEC discriminant validity was borderline under the item-level HTMT criterion (0.904); the structural model demonstrated adequate fit. SD was the strongest predictor of IEC ( β = 0.743, p < 0.001), while IED and IEK retained modest direct effects and significant indirect effects via SD, supporting partial mediation. The model explained 68.7% of the variance in SD and 86.2% of the variance in IEC. These findings shift the explanation of inclusive competency from static attributes to dynamic processes of professional change. In practical terms, systems pursuing Sustainable Development Goal 4 (SDG4)—that is, inclusive and equitable quality education for all—should institutionalize routines that support teacher self-development, including protected collaborative planning time, goal-based coaching, short plan–do–study–act cycles, peer observation, and formative evidence use. The study offers an empirically supported four-construct framework and practical implications for policy, leadership, and professional learning design.

این مطالعه، شایستگی آموزش فراگیر (IEC) در دوران کودکی را به عنوان محصولی از فعال‌سازی و نه انباشت مجدد مفهوم‌سازی می‌کند. ما استدلال می‌کنیم که نگرش به آموزش فراگیر (IED) و دانش آموزش فراگیر (IEK) شرایط لازم اما ناکافی برای اجرای فراگیر هستند؛ خودتوسعه‌بخشی (SD) — که در اینجا به عنوان چرخه‌های منظم تعیین هدف، پایش، جستجوی کمک و تأمل تعریف شده است — به عنوان سازوکار نزدیک عمل می‌کند که از طریق آن، آنچه معلمان ارزش‌گذاری و دانسته‌اند به آنچه به طور مستمر در کلاس‌های درس انجام می‌دهند، ترجمه می‌شود. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از معلمان پیش‌دبستانی شاغل در شانگهای (N = 355)، این چارچوب فعال‌سازی را از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) با استنباط بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه مجدد آزمون کردیم. پایایی و روایی همگرا قوی بود، اگرچه روایی تمایز SD–IEC در معیار HTMT در سطح آیتم (۰٫۹۰۴) در مرز قرار داشت؛ مدل ساختاری برازش مناسبی را نشان داد. SD قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده IEC بود (β = ۰٫۷۴۳، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که IED و IEK اثرات مستقیم متوسط و اثرات غیرمستقیم معنادار از طریق SD را حفظ کردند که از میانجی‌گری جزئی حمایت می‌کند. مدل، ۶۸٫۷٪ از واریانس SD و ۸۶٫۲٪ از واریانس IEC را تبیین کرد. این یافته‌ها توضیح شایستگی فراگیر را از ویژگی‌های ایستا به فرایندهای پویای تغییر حرفه‌ای منتقل می‌کند. از نظر عملی، نظام‌هایی که به دنبال تحقق هدف چهارم توسعه پایدار (SDG4) — یعنی آموزش با کیفیت، فراگیر و عادلانه برای همه — هستند، باید روال‌هایی را که از خودتوسعه‌بخشی معلمان حمایت می‌کند، نهادینه کنند؛ از جمله زمان برنامه‌ریزی مشارکتی محافظت‌شده، مربی‌گری مبتنی بر هدف، چرخه‌های کوتاه برنامه‌ریزی–اجرا–مطالعه–عمل، مشاهده همتایان و استفاده از شواهد تکوینی. این مطالعه یک چارچوب چهارساختاری مبتنی بر شواهد تجربی و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاری، رهبری و طراحی یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد.

This study aims to explore the impact of principal transformational leadership on teacher organizational commitment across regions and schools, using teacher self-efficacy as a mediating variable, to enhance principals' leadership wisdom and promote school change. A total of 320 questionnaires were distributed and 310 were returned (return rate of 96.8%). Finally, 308 valid questionnaires were obtained (effectiveness rate of 96.2%). AMOS 23.0 was used to construct a structural equation model with path coefficients, and the model fit and path effect were analyzed to explore the relationship between the three main variables. The results show that principal transformational leadership has a significant positive correlation with both teacher organizational commitment and teacher self-efficacy. Teacher self-efficacy has a significant positive correlation with teacher organizational commitment. Teacher self-efficacy has a mediating role. Transformational leadership primarily affects teachers' intrinsic motivation—self-efficacy—which in turn influences their level of organizational commitment.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر رهبری تحول‌آفرین مدیران بر تعهد سازمانی معلمان در مناطق و مدارس مختلف با استفاده از خودکارآمدی معلمان به عنوان متغیر میانجی، به منظور ارتقاء خرد رهبری مدیران و ترویج تغییر در مدرسه است. در مجموع ۳۲۰ پرسشنامه توزیع شد و ۳۱۰ پرسشنامه بازگردانده شد (نرخ بازگشت ۹۶.۸٪). در نهایت، ۳۰۸ پرسشنامه معتبر به دست آمد (نرخ اعتبار ۹۶.۲٪). برای ساخت مدل معادلات ساختاری با ضرایب مسیر از نرم‌افزار AMOS 23.0 استفاده شد و برازش مدل و اثر مسیرها برای بررسی رابطه بین سه متغیر اصلی تحلیل گردید. نتایج نشان می‌دهد که رهبری تحول‌آفرین مدیران با هر دو متغیر تعهد سازمانی معلمان و خودکارآمدی معلمان همبستگی مثبت معناداری دارد. خودکارآمدی معلمان نیز با تعهد سازمانی معلمان همبستگی مثبت معناداری دارد. خودکارآمدی معلمان نقش میانجی ایفا می‌کند. رهبری تحول‌آفرین عمدتاً بر انگیزش درونی معلمان—خودکارآمدی—تأثیر می‌گذارد که به نوبه خود سطح تعهد سازمانی آن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

Background Artificial intelligence (AI) is rapidly reshaping the labor market and may intensify college students' uncertainty and anxiety about future career decisions. This study examined the psychological mechanism linking AI employment threat perception to career decision-making anxiety, focusing on the mediating role of perceived employability and the moderating role of growth mindset. Methods A questionnaire survey was conducted among 526 college students in China. Hierarchical regression, bootstrap mediation analysis, moderation analysis, simple slope analysis, and moderated mediation analysis were used to test the proposed model. Results AI employment threat perception positively predicted career decision-making anxiety and negatively predicted perceived employability. Perceived employability negatively predicted career decision-making anxiety and partially mediated the relationship between AI employment threat perception and career decision-making anxiety. Growth mindset significantly moderated the relationship between AI employment threat perception and perceived employability, such that the negative effect was weaker among students with a higher growth mindset. The moderated mediation analysis further showed that growth mindset weakened the indirect effect of AI employment threat perception on career decision-making anxiety through perceived employability. Conclusions AI employment threat may increase college students' career decision-making anxiety both directly and indirectly by reducing perceived employability. Growth mindset serves as an important psychological resource that buffers this negative process. These findings provide implications for career education, employability development, and psychological support in higher education.

زمینه: هوش مصنوعی (AI) به سرعت در حال بازشکل‌دهی بازار کار است و ممکن است عدم قطعیت و اضطراب دانشجویان دانشگاهی درباره تصمیم‌گیری‌های شغلی آینده را تشدید کند. این پژوهش سازوکار روان‌شناختی پیونددهنده ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی با اضطراب تصمیم‌گیری شغلی را مورد بررسی قرار داد و بر نقش میانجی‌گری اشتغال‌پذیری ادراک‌شده و نقش تعدیل‌گری نگرش رشد تمرکز داشت. روش‌ها: یک پیمایش پرسشنامه‌ای در میان ۵۲۶ دانشجوی دانشگاه در چین انجام شد. برای آزمون مدل پیشنهادی از رگرسیون سلسله‌مراتبی، تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ، تحلیل تعدیل‌گری، تحلیل شیب ساده و تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده استفاده شد. یافته‌ها: ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی پیش‌بینی‌کننده مثبت اضطراب تصمیم‌گیری شغلی و پیش‌بینی‌کننده منفی اشتغال‌پذیری ادراک‌شده بود. اشتغال‌پذیری ادراک‌شده پیش‌بینی‌کننده منفی اضطراب تصمیم‌گیری شغلی بود و رابطه بین ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی و اضطراب تصمیم‌گیری شغلی را به طور جزئی میانجی‌گری کرد. نگرش رشد رابطه بین ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی و اشتغال‌پذیری ادراک‌شده را به طور معناداری تعدیل‌گری کرد، به گونه‌ای که اثر منفی در میان دانشجویانی با نگرش رشد بالاتر ضعیف‌تر بود. تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده نشان داد که نگرش رشد اثر غیرمستقیم ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی بر اضطراب تصمیم‌گیری شغلی از طریق اشتغال‌پذیری ادراک‌شده را تضعیف می‌کند. نتیجه‌گیری: تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی ممکن است اضطراب تصمیم‌گیری شغلی دانشجویان دانشگاهی را هم به طور مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق کاهش اشتغال‌پذیری ادراک‌شده افزایش دهد. نگرش رشد به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم، این فرایند منفی را تعدیل می‌کند. این یافته‌ها پیامدهایی برای آموزش شغلی، توسعه اشتغال‌پذیری و حمایت روان‌شناختی در آموزش عالی دارند.

Short video applications (SVA) have become increasingly prevalent among adolescents, raising growing concerns about their potential associations with cognitive development. Although research has examined social media, screen time, and addiction, limited empirical attention has been given to how SVA usage behaviour and dependency relate to adolescents’ critical thinking. This study assessed the relationship between SVA and adolescents' critical thinking disposition using a cross-sectional survey design. Data were collected from 442 adolescents aged 15–18 at one high school in Anhui Province, China, and analysed using structural equation modelling to assess the mediation pathways. Findings showed that SVA usage behaviour was positively associated with critical openness through dependency, attitude, and perceived behavioural control. In contrast, opposing direct and indirect pathways on reflective scepticism resulted in a non-significant overall relationship. These findings suggest that greater attention may be given to adolescents’ goal-oriented SVA use rather than simply reducing screen time.

برنامه‌های ویدیویی کوتاه (SVA) در میان نوجوانان به طور فزاینده‌ای رایج شده‌اند و نگرانی‌های رو به افزایشی درباره ارتباطات بالقوه آن‌ها با رشد شناختی ایجاد کرده‌اند. اگرچه پژوهش‌ها به بررسی رسانه‌های اجتماعی، مدت زمان استفاده از صفحه‌نمایش و اعتیاد پرداخته‌اند، اما توجه تجربی محدودی به چگونگی ارتباط رفتار استفاده و وابستگی به SVA با تفکر انتقادی نوجوانان معطوف شده است. این مطالعه رابطه بین SVA و گرایش به تفکر انتقادی نوجوانان را با استفاده از طرح پژوهش مقطعی مورد ارزیابی قرار داد. داده‌ها از ۴۴۲ نوجوان ۱۵ تا ۱۸ ساله در یک دبیرستان در استان آنهویی چین جمع‌آوری و با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری برای ارزیابی مسیرهای میانجی‌گری تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد که رفتار استفاده از SVA از طریق وابستگی، نگرش و کنترل رفتاری ادراک‌شده با گشودگی انتقادی رابطه مثبت دارد. در مقابل، مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم متضاد بر شک‌گرایی تأملی منجر به عدم معناداری رابطه کلی شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که توجه بیشتری باید به استفاده هدفمند نوجوانان از SVA معطوف شود تا صرفاً کاهش مدت زمان استفاده از صفحه‌نمایش.