higher education institutions

Over the last decade, there has been a visible surge of students participating in and leading different forms of activism. Following the cultural reckoning of 2020, the United States saw a rise in awareness and engagement in activism among young individuals. Continuing this trend, higher education institutions have seen an increase in on-campus demonstrations in recent years. Given the recent increase in activism, political engagement, and the globalization of social issues, this study examined how attitudes, beliefs, individual factors, and prior behaviors relate to undergraduate students’ willingness to engage in different forms of activism (i.e., conventional and high-risk). Across both forms of activism, institutional advocacy (i.e., the behavioral targeting of institutional racism) was the most consistent unique predictor of a student's willingness to engage in activism. Need for cognition and individual advocacy were significantly and positively related to conventional activism, whereas political orientation was negatively related to it. Social justice orientation was significantly and negatively related to high-risk activism.

Graduate employability Outcomes (GEO) is a crucial issue in emerging countries, where skill gaps and unemployment among university graduates are consistently rising. In this context, higher education institutions (HEIs) play a pivotal role in developing a strategic approach to fill the gap through collaboration between academia and industry. Nowadays, every higher education institution in emerging countries has an internal quality assurance cell (IQAC), and they play a critical role in ensuring continuous improvement, stakeholder engagement, and curriculum development. However, despite the growing relevance of this issue, limited empirical studies have been conducted on the mediating role of IQAC in the relationship between industry and academia for confirming graduate employability in an emerging economy, like Bangladesh. The purpose of this study is to examine the mediating role of IQAC, including university curriculum (UC), job scholars’ opportunities (JSO), on the association between university-industry collaboration (UIC), and university GEO in Bangladesh, using partial least squares structural equation modelling (PLS-SEM) under the quantitative research approach. Data were collected using a structured questionnaire from university graduates, faculty members, and administrative staff. The empirical evidence reveals that UIC significantly contributes to GEO; moreover, IQAC plays a substantial mediating role, including UC and JSO. The findings of the study offer practical contributions for higher educational institutions (HEIs), policymakers, and industry experts to continuously improve graduate employability outcomes, such as practical competencies, skills development, and job readiness.

Digital technology is increasingly being incorporated into higher education, creating new ways to teach and interact with students. However, technology alone does not necessarily enhance student engagement. This study investigates the effects of four Technology-Integrated Curriculum dimensions on Student Engagement. A quantitative research design was adopted. A survey questionnaire was completed by 388 hinger education students from Shandong Province in China. The four dimensions studied were Balance of Curriculum, Technology, and Pedagogy; Content Knowledge and Supports Meaningful Learning; Enables Differentiated Instruction; and Encourages Innovation. Data analysis using descriptive and inferential statistical techniques. The results showed significant positive effects of all four study dimensions on Student Engagement (p < .001). Enables Differentiated Instruction demonstrated the strongest effect (? = .430, t = 12.358), followed by Balance of Curriculum, Technology, and Pedagogy (? = .408, t = 13.934), Encourages Innovation (? = .406, t = 12.237), and Content Knowledge and Supports Meaningful Learning (? = .364, t = 11.326). All four alternative hypotheses (Ha1–Ha4) were supported. The findings reveal the significance of the integration of technology with appropriate pedagogy and curriculum rather than regarding technology as an independent educational medium. This study, therefore, provides empirical evidence of how technology-integrated curriculum influences Student Engagement within the context of Chinese higher education. More importantly, higher education institutions should focus more on strengthening technology-supported differentiated instruction and fostering meaningful learning, pedagogical alignment, and innovation in the Technology-Integrated Curriculum for future studies. Future studies should examine the relationships between various entities with diverse configurations.

Background: Awareness of youth-friendly sexual and reproductive health services (YFSRHS) is an important starting point for enabling young people to identify and seek appropriate sexual and reproductive health information and care. However, awareness of these services may vary across settings, including higher education institutions. Objective: To determine the level of awareness of YFSRHS among undergraduate students at Saint Augustine University of Tanzania (SAUT), Malimbe Campus. Methods: A quantitative descriptive cross-sectional study was conducted among undergraduate students at SAUT Malimbe Campus. Data were collected using a structured, self-administered questionnaire. Of 109 questionnaires distributed, 108 completed questionnaires were included in the analysis. Descriptive statistics were used to summarize students’ awareness and reported sources of information. Results: Of the 108 respondents, 96 (88.9%) reported having heard of YFSRHS, while 12 (11.1%) had not. Social media was the most frequently reported source of information (44.0%), followed by friends or peers (41.0%) and health facilities (36.0%). University programmes and posters or advertisements were reported less frequently. Conclusion: Most respondents had heard of YFSRHS, with social media and peer networks serving as prominent information channels. Strengthening accurate information through these channels, alongside university-based communication, may help address the awareness gap among students who remain unreached.

The article presents a comprehensive analysis of the methodological toolkit for research on language education in the Baltic States under conditions of digitalization. The expediency of using a multi-level structure of scientific inquiry, which includes theoretical-methodological, system-analytical, and generalizing-prognostic levels, is substantiated. It is proven that such a research logic ensures the integrity of the scientific strategy, consistency in studying the problem, and reliability of the obtained results. The content of the theoretical-methodological level is revealed, which involves understanding the essence of language education digitalization, forming the source base, clarifying the conceptual and terminological framework, and defining the conceptual foundations of the study. The significance of general scientific methods of analysis, synthesis, systematization, generalization, and interpretation, as well as specific scientific methods of theoretical generalization, historical-structural, comparative-historical, and terminological analysis, is determined. The system-analytical level aimed at an in-depth study of the source base, systematization of factual material, development of the periodization of language education digitalization, and comparative analysis of educational practices in Lithuania, Latvia, and Estonia is characterized. The role of the problem-search method, theoretical modeling, retrospective analysis, comparative approach, and periodization method is identified. It has been found that the generalizing-prognostic level ensures the integration of research results, the identification of leading trends in the digital transformation of language education, the formulation of practical recommendations for higher education institutions in Ukraine, and the forecasting of prospects for the field's further development. Particular attention is paid to the possibilities for adapting the Baltic States' construction experience to the Ukrainian educational space. It is concluded that the application of an integrated system of methods and scientific approaches creates a proper basis for studying digitalization of language education, makes it possible to identify patterns of its development, and determine effective directions for modernizing language training in higher education.

The article examines the concept of democratic behavior skills as an integral system of personal qualities that help individuals socialize, build partnerships within society, communicate without aggression, pressure, or humiliation, resolve conflicts constructively, establish peaceful relationships, and take responsibility for their decisions. Attention is drawn to the relevance of this issue, as under the current conditions of democratic transformations in Ukrainian society, globalization processes, and information challenges, focusing on the education of young people is a strategic task of the state. Ukrainian society needs citizens who embrace democratic values, are active and responsible, respect the rule of law, think critically, hold strong civic positions, and are culturally educated. It is specified that democratic behavior skills are a component of the model of civic competencies that should be developed from primary school age. By making use of the sensitive developmental periods of younger schoolchildren, educators can lay the foundations of communication and behavioral culture, and related qualities. The educational potential of the integrated course «IEW» is analyzed, with particular emphasis on its social content strand. From Grades 1 to 4, the curriculum includes topics aimed at developing the child’s personality as an active member of society, capable of responsible behavior, partnership and cooperation, respect, tolerance, and empathy. It is emphasized that primary school students do not merely become familiar with concepts such as «citizen», «state», «rights», «responsibilities», and «accountability». Through learner-centered, activity-based approaches, they gain experience in democratic interaction across various activities. Discussions of problematic situations and collective decision-making contribute to the development of democratic behavior skills. It is emphasized that the use of practice-oriented methodologies in teaching the integrated course “I Explore the World” contributes to the development of primary education students’ conscious understanding of social processes and their ability to critically analyze information, which is particularly important for fostering democratic behavior skills. The practical significance of the study lies in the potential to apply the proposed methodological approaches to the educational activities of general secondary and higher education institutions.

Effective leadership is important to the functioning and development of private higher education institutions. This study analyzed leadership experiences and perceptions at Africa Renewal University (AfRU), focusing on the qualities and practices perceived to contribute to effective leadership. A mixed-method case study design was used, combining structured questionnaires and semi-structured interviews with students, teaching staff, non-teaching staff, management and senior leaders. The study obtained responses from 133 participants out of a target population of 200, representing a 66.5% response rate. Transformational leadership was the most frequently identified leadership style across all respondent groups, reported by 86.96% of students, 77.5% of teaching staff, 66.67% of non-teaching staff, and 70% of management and senior leaders. Among the leadership qualities examined, integrity and ethics received the highest number of responses, followed by effective communication, problem-solving and decision-making. Empathy and emotional intelligence and visionary thinking were also identified, although their emphasis varied across respondent groups. The findings indicate that perceived leadership effectiveness at AfRU was associated with a combination of ethical conduct, effective communication and practical leadership capabilities within a predominantly transformational leadership context. The study highlights the importance of developing leaders who can combine ethical character with effective communication, decision-making and problem-solving in private higher education.

The article examines the potential of mindfulness exercises for promoting students’ well-being and improving the effectiveness of English language teaching in higher education institutions of Ukraine. The relevance of the study is due to the increasing levels of stress, anxiety, emotional exhaustion, and reduced motivation among students, particularly in the context of the ongoing war in Ukraine, which highlights the need for educational approaches that support both academic achievement and psychological well-being. The paper reviews contemporary theoretical and empirical research on mindfulness, outlines its core principles, and analyses their application to the foreign language classroom. Particular attention is paid to the contribution of mindfulness to reducing foreign language anxiety, strengthening emotional regulation, increasing resilience, motivation, self-efficacy, concentration, memory, communication skills, and speaking performance. The article also discusses the pedagogical principles underlying effective mindfulness instruction, including intention, attention, attitude, inquiry-based learning, and the creation of a supportive and non-judgemental learning environment. Furthermore, the principles of non-judgement, acceptance, beginner’s mind, patience, non-striving, trust, letting go, and compassion are interpreted in relation to English language learning. Based on the analysed literature, the paper proposes a set of practical mindfulness activities that can be integrated into English language lessons, including mindful breathing, listening, writing, conversations, body scanning, movement, grounding, visualisation, art practices, and savouring. These activities may be used as lesson warm-ups, fillers, transitions, or independent learning tasks to foster students’ emotional well-being while simultaneously developing their communicative competence. It is concluded that mindfulness represents a valuable pedagogical approach capable of creating psychologically safe and engaging learning environments that support both language acquisition and personal development.

This article examines the process of developing the diagnostic and consultative competence of speech and language therapists. The issue is particularly relevant at the present stage of special education development in Ukraine, where competency-based approaches have become central to the professional preparation of future specialists. The study establishes that diagnostic and consultative competence begins to develop during pre-service professional training at higher education institutions and continues to evolve throughout a specialist's professional career. Furthermore, each type of professional activity is accompanied by corresponding emotional responses, which are considered important indicators of successful professional development. The study employed the following research methods: theoretical analysis and synthesis, a sociological survey (questionnaire), and mathematical methods for data processing. The concepts of phase, period, and stage are theoretically distinguished. Four stages in the development of a specialist's diagnostic and consultative competence are identified. Stage I marks the initial development of this competence during professional training. Stage II involves the foundational development of diagnostic and consultative competence in novice practitioners. Stage III is characterized by the formation of an individual professional style of diagnostic and consultative practice. Stage IV represents mastery in both speech and language therapy practice and diagnostic and consultative competence. The article describes the principal characteristics of professional activity and the corresponding changes in specialists' emotional responses throughout each period of every developmental stage. A sociological survey of speech and language therapists with varying lengths of professional experience was conducted to clarify the duration of the developmental periods for diagnostic and consultative competence, as well as the characteristics of their professional activities and the associated emotional states. Physicians with different levels of professional experience also participated in the survey, as diagnostic and consultative competence is similarly essential in medical practice. A pilot study based on interviews with 18 respondents demonstrated that the development of diagnostic and consultative competence follows a sequence of stages throughout the professional careers of speech and language therapists. Each stage encompasses different forms of both cognitive and professional speech therapy activities. The study also describes changes in specialists' emotional responses—from unpleasant emotions to positive feelings of enthusiasm, satisfaction, and psychological comfort—that accompany different types of professional activity at each stage of the development of diagnostic and consultative competence.

The traditional culture is an old type of culture with distinctive features of ethnicity which was created and evolved through a prolonged historical process of the Chinese nation. The splendid traditional culture of China reflects the indomitable spirit of self-improvement of the Chinese nation and the endless spiritual wealth of the Chinese people, and represents the common values of the Chinese people. This contains countless positive value concepts, philosophical feelings, modes of thinking, ritual systems, codes of conduct, and lifestyle practices, which will offer theoretical direction and spiritual guidance towards developing healthy ideological and moral character as well as instilling in the youth of the new era the core socialist values. General Secretary Xi Jinping has constantly stressed the importance of curriculum and textbooks playing their part in building a strong foundation and building up the spirit, as well as in brightening up minds and increasing wisdom; they should be the style of China and Chinese nation, and the result of the accumulation of knowledge on human cultural heritage and the outcome of innovations in this field. Hence, the incorporation of traditional culture education in primary, secondary, and higher education will greatly contribute to the successful realization of the mission of fostering virtue and nurturing talent in all schools.

Final-year engineering students frequently face severe psychological stress driven by demanding capstone projects and rigorous accreditation standards. This research proposes a novel decision-support framework to objectively evaluate, categorize, and systematically manage academic stress among engineering undergraduates. By integrating automated non-parametric machine learning with a multi-criteria network decision model, the research bridges diagnostic psychological profiling and strategic institutional intervention. Data were gathered from six hundred eleven final-year students across four engineering departments using a validated psychometric questionnaire. The automated classification engine utilizes a nearest-neighbor algorithm based on spatial Euclidean proximity to categorize individual distress severity into depression, anxiety, and stress levels without relying on rigid parametric assumptions. Subsequently, a strategic situational assessment and a multi-perspective personal performance framework were established to translate abstract psychological findings into measurable indicators. Clinical experts and academic domain specialists evaluated these indicators using an analytical network process, incorporating complex interdependencies and feedback loops to compute steady-state priority weights. Empirical results revealed that over ninety percent of respondents experienced at least moderate psychological distress. Crucially, the mathematical prioritization demonstrated that the financial perspective holds the paramount priority weight, followed by internal cognitive resilience, continuous knowledge acquisition, and external social relationships. This proves that financial stability serves as a foundational prerequisite for academic recovery and intellectual execution. The primary contribution of this research lies in converting static psychometric evaluations into a dynamic, clinically validated decision-support tool. Higher education institutions and academic counselors can implement this prioritized framework to allocate institutional resources effectively, design targeted financial relief initiatives, and optimize student well-being alongside academic excellence.

Higher education institutions are expected to continuously evaluate graduate programs to ensure that curricular offerings remain relevant, responsive, and aligned with the evolving demands of professional practice. This study assessed the relevance and applicability of the Master of Arts in Educational Management (MAEM) curriculum of Guagua National Colleges to the current professional work of its graduates and identified areas for curriculum enhancement. Using a quantitative descriptive-comparative research design, data were collected from 33 MAEM graduates through a structured survey questionnaire. Descriptive statistics such as frequency, percentage, weighted mean, and ranking were utilized to analyze quantitative data, while thematic analysis was employed to examine graduates' recommendations. Results revealed that most graduates occupy positions closely related to educational leadership and management, with 87.88% indicating that their present work is highly related or related to educational management. The overall relevance and applicability of the curriculum obtained a very high rating (M = 4.69), while the adequacy of competencies developed through the program received a mean rating of 4.67. Human Resource and Organizational Management emerged as the highest-rated competency area (M = 4.76), whereas Problem-Solving and Evidence-Based Decision-Making obtained the lowest mean rating (M = 4.64), though still interpreted as very high. Graduates recommended strengthening content related to digital leadership, educational technology, artificial intelligence, instructional leadership, research utilization, and experiential learning. Based on these findings, a Responsive MAEM Curriculum Enhancement Framework was proposed. The study concludes that the MAEM curriculum remains highly relevant to current professional requirements but should continuously evolve to address emerging educational challenges and technological advancements.

Professional speech culture is an essential component of teacher preparation, yet university courses in this area often emphasize normative linguistic knowledge without sufficiently integrating its application to authentic pedagogical communication. This study aimed to preliminarily adapt and evaluate the Teacher's Speech Culture course for pre-service Kazakh language teachers by strengthening the integration of normative-linguistic, communicative-pragmatic, discursive, and interactive components of professional speech competence. A single-group pre-test–post-test design was used. Initially, 180 students were recruited from two higher education institutions in southern Kazakhstan; 156 completed all stages and were included in the final analysis. The adapted course combined theoretical instruction with professionally oriented communicative situations, independent construction of professional utterances, interactive tasks, and reflective analysis of speech behaviour. Professional speech competence was assessed before and after the course using diagnostic and performance-based measures. The assessment demonstrated satisfactory internal consistency (Cronbach's α = 0.86). Data were examined using pre-test -post-test comparisons and path analysis. Overall professional speech competence increased from M = 7.84 (SD = 1.62) to M = 9.72 (SD = 1.48), t (155) = 11.46, p < 0.001, Cohen's d = 0.92. Significant improvements were also observed across the normative-linguistic, communicative-pragmatic, discursive, and interactive components. Path analysis indicated that the ability to analyse professional communicative situations had the strongest direct association with professional speech competence. Professional speech competence was also positively associated with speech self-control and flexibility of professional speech behaviour. The findings provide preliminary empirical support for a practice-oriented adaptation of the Teacher's Speech Culture course that connects knowledge of language norms with contextual analysis, independent speech production, and regulation of professional communication. Given the absence of a separate control group, the observed changes should be interpreted as pre-test–post-test differences associated with course participation rather than evidence of a causal intervention effect. Further controlled studies involving broader samples are required to evaluate the effectiveness and generalizability of the adapted course.

This article reflects upon the possibilities of remote teaching in the context of Emergency Remote Teaching (ERT), a response to the suspension of in-person activities during the COVID-19 pandemic. Against this backdrop, the article examines resources, strategies, and pedagogical possibilities mediated by digital technologies experimented with by higher education institutions (HEIs) to ensure the continuity of academic activities. The reorganization of educational practices has driven the incorporation and reappraisal of digital technologies and environments, expanding possibilities for interaction, communication, access, and student monitoring. In this context, remote teaching highlighted not only the availability of technology but also the need to articulate it with methodological approaches consistent with educational objectives and students’ concrete conditions. It is concluded that emergency remote teaching has enhanced possibilities already present in the educational landscape while simultaneously revealing challenges regarding interaction, pedagogical mediation, and the participation of those involved in the educational process.

The transformation of higher education, marked by curriculum changes, digitalization of learning, and demands for quality improvement, places lecturers as strategic actors in realizing superior higher education institutions. However, the development of lecturer competencies still faces various challenges, such as high administrative burdens, a low research culture, limited ongoing training, suboptimal digital literacy, and the lack of internalization of Islamic Religious Education values ​​in the development of lecturer professionalism. This study aims to analyze the actual condition of lecturer competencies, formulate a conceptual model for optimizing lecturer competencies based on Islamic Religious Education, and identify strategies that can support the improvement of higher education quality. The study used a library research method with a descriptive qualitative approach. Data were collected through documentation of various relevant literature, including scientific journals, books, proceedings, regulations, and previous research results, then analyzed using content analysis and thematic analysis. The results show that pedagogical, professional, social, personality competencies, as well as research and community service competencies have a significant influence on the quality of learning, student academic achievement, research productivity, and the quality of higher education institutions. Optimization of lecturer competency can be done through continuous training, mentoring systems, quality-based performance evaluation, utilization of digital technology, and internalization of Islamic Religious Education values ​​such as tauhid, amanah, ihsan, istiqamah, and adab. This research produces a conceptual model that integrates the development of academic competency with the strengthening of Islamic character as a strategy to improve the quality of higher education.

تحول آموزش عالی که با تغییرات برنامه درسی، دیجیتالی‌شدن فرایند یادگیری و الزامات ارتقای کیفیت همراه است، اعضای هیئت علمی را به عنوان بازیگران راهبردی در تحقق دانشگاه‌های برتر مطرح می‌کند. با این حال، توسعه شایستگی‌های اعضای هیئت علمی همچنان با چالش‌هایی نظیر بار بالای امور اداری، ضعف فرهنگ پژوهش، محدودیت آموزش‌های مستمر، سواد دیجیتال کمتر از حد مطلوب و فقدان درونی‌سازی ارزش‌های آموزش معارف اسلامی در توسعه حرفه‌ای اعضای هیئت علمی مواجه است. هدف این پژوهش تحلیل وضعیت واقعی شایستگی‌های اعضای هیئت علمی، تدوین مدل مفهومی بهینه‌سازی شایستگی‌های اعضای هیئت علمی مبتنی بر آموزش معارف اسلامی و شناسایی راهبردهایی است که می‌تواند به ارتقای کیفیت آموزش عالی کمک کند. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای و رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مستندسازی منابع مختلف مرتبط، از جمله مجلات علمی، کتاب‌ها، مجموعه مقالات، مقررات و نتایج پژوهش‌های پیشین گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوا و تحلیل تماتیک بررسی شدند. نتایج نشان می‌دهد که شایستگی‌های آموزشی، حرفه‌ای، اجتماعی، شخصیتی و همچنین شایستگی‌های پژوهشی و خدمات اجتماعی تأثیر معناداری بر کیفیت یادگیری، موفقیت تحصیلی دانشجویان، بهره‌وری پژوهشی و کیفیت دانشگاه‌ها دارند. بهینه‌سازی شایستگی اعضای هیئت علمی می‌تواند از طریق آموزش‌های مستمر، نظام‌های مشاوره‌ای، ارزیابی عملکرد مبتنی بر کیفیت، بهره‌گیری از فناوری دیجیتال و درونی‌سازی ارزش‌های آموزش معارف اسلامی مانند توحید، امانت، احسان، استقامت و ادب صورت گیرد. این پژوهش مدل مفهومی‌ای ارائه می‌دهد که توسعه شایستگی‌های علمی را با تقویت منش اسلامی به عنوان راهبردی برای ارتقای کیفیت آموزش عالی تلفیق می‌کند.

Technology-enabled learning (TEL) enables institutions to provide flexible learning environments and technology-supported instructional practices, as it has become a central feature of online higher education. However, empirical evidence explaining how perceived learning outcomes (PLO) are associated with technology-enabled learning (TEL), particularly in developing-country contexts, remains limited. Using survey data collected from 434 undergraduate and postgraduate students enrolled in online higher education programmes in India, this study examines the relationships among TEL, flexible learning (FL), motivation (MO), self-regulated learning (SRL), and PLO. The proposed conceptual model was tested by employing Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM). The findings suggest that TEL is indirectly associated with PLO through FL, MO, and SRL. Learner motivation and self-regulated learning were positively related to Flexible Learning, which in turn, were associated with enhanced perceived learning outcomes. The model demonstrated substantial explanatory power, highlighting the importance of pedagogically designed technology-supported flexibility in online learning environments. The study provides empirical evidence that flexible learning functions as a key pedagogical mechanism linking technology-enabled learning with perceived learning outcomes, thereby contributing to the educational technology literature. The findings also offer practical implications for policymakers, higher education institutions and instructional designers, seeking to strengthen perceived learning outcomes through pedagogically informed technology-enabled learning strategies.

یادگیری مبتنی بر فناوری (TEL) این امکان را برای مؤسسات فراهم می‌کند تا محیط‌های یادگیری انعطاف‌پذیر و شیوه‌های آموزشی پشتیبانی‌شده توسط فناوری را ارائه دهند، چرا که این امر به ویژگی مرکزی آموزش عالی آنلاین تبدیل شده است. با این حال، شواهد تجربی که توضیح دهد چگونه پیامدهای ادراک‌شده یادگیری (PLO) با یادگیری مبتنی بر فناوری (TEL) مرتبط هستند، به‌ویژه در زمینه کشورهای در حال توسعه، همچنان محدود است. با استفاده از داده‌های پیمایشی گردآوری‌شده از ۴۳۴ دانشجوی کارشناسی و تحصیلات تکمیلی ثبت‌نام‌شده در برنامه‌های آموزش عالی آنلاین در هند، این مطالعه روابط میان TEL، یادگیری انعطاف‌پذیر (FL)، انگیزش (MO)، یادگیری خودتنظیم‌شده (SRL) و PLO را بررسی می‌کند. مدل مفهومی پیشنهادی با بهره‌گیری از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) آزمون شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که TEL به‌طور غیرمستقیم از طریق FL، MO و SRL با PLO مرتبط است. انگیزش یادگیرنده و یادگیری خودتنظیم‌شده با یادگیری انعطاف‌پذیر رابطه مثبت داشتند که به نوبه خود با ارتقای پیامدهای ادراک‌شده یادگیری مرتبط بود. مدل مذکور قدرت تبیینی قابل توجهی را نشان داد و اهمیت انعطاف‌پذیری طراحی‌شده مبتنی بر فناوری در محیط‌های یادگیری آنلاین را برجسته ساخت. این مطالعه شواهد تجربی ارائه می‌دهد که یادگیری انعطاف‌پذیر به عنوان سازوکار آموزشی کلیدی، یادگیری مبتنی بر فناوری را به پیامدهای ادراک‌شده یادگیری پیوند می‌دهد و بدین ترتیب به ادبیات فناوری آموزشی کمک می‌کند. یافته‌ها همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران، مؤسسات آموزش عالی و طراحان آموزشی که در پی تقویت پیامدهای ادراک‌شده یادگیری از طریق راهبردهای یادگیری مبتنی بر فناوری با رویکرد آموزشی هستند، ارائه می‌دهد.

This study examines how Indigenous African leadership philosophies, particularly Ubuntu and participatory governance models, can transform higher education institutions into sites of peace education and epistemic justice. It responds to the enduring marginalisation of Indigenous Knowledge Systems within African universities. A qualitative comparative institutional analysis design, underpinned by document-based research, was adopted. The study analysed 67 institutional documents from universities in Rwanda, South Africa, and Ghana. Rwanda’s post-genocide education reforms served as a critical embedded case. This offered insights into context-driven educational transformation. Eurocentric leadership structures remain deeply embedded across the cases, perpetuating epistemic injustice. Yet pockets of Afrocentric innovation are emerging. For instance, governance restructures in Rwanda incorporate restorative justice principles, gender equity initiatives are evident in South Africa, and curriculum reviews in Ghana propose Indigenous Knowledge Systems integration. Evidence from these institutional documents points to a gradual shift toward locally grounded leadership. Student movements like #RhodesMustFall further reveal how institutional hierarchies are being contested. The study proposes an epistemically just leadership framework, anchored in participatory governance, Ubuntu-informed pedagogy, and restorative policies. By centring Indigenous Knowledge Systems and African philosophical traditions, this research contributes to broader efforts toward epistemic justice, social cohesion, and the transformation of post-colonial institutions. It positions leadership transformation as foundational, not peripheral, to broader decolonisation efforts in African higher education.

این مطالعه به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه فلسفه‌های رهبری بومی آفریقایی، به‌ویژه اوبونتو و الگوهای حکمرانی مشارکتی، می‌توانند مؤسسات آموزش عالی را به مکان‌هایی برای آموزش صلح و عدالت معرفتی تبدیل کنند. این پژوهش به حاشیه‌راندگی مداوم نظام‌های دانش بومی در دانشگاه‌های آفریقایی پاسخ می‌دهد. یک طرح تحلیل نهادی تطبیقی کیفی با تکیه بر پژوهش مبتنی بر اسناد اتخاذ شد. در این مطالعه، ۶۷ سند نهادی از دانشگاه‌های رواندا، آفریقای جنوبی و غنا تحلیل شد. اصلاحات آموزشی پس از نسل‌کشی در رواندا به‌عنوان یک مورد تعبیه‌شده انتقادی مورد استفاده قرار گرفت که بینش‌هایی درباره تحول آموزشی مبتنی بر زمینه ارائه داد. ساختارهای رهبری اروپامحور همچنان در تمامی موارد به‌طور عمیق نهادینه باقی مانده‌اند و بی‌عدالتی معرفتی را تداوم می‌بخشند. با این حال، نشانه‌هایی از نوآوری آفریقامحور در حال ظهور است؛ برای مثال، بازسازی‌های حکمرانی در رواندا اصول عدالت ترمیمی را دربرگرفته‌اند، ابتکارات برابری جنسیتی در آفریقای جنوبی مشهود است و بازنگری‌های برنامه درسی در غنا، ادغام نظام‌های دانش بومی را پیشنهاد می‌کنند. شواهد به‌دست‌آمده از این اسناد نهادی حاکی از تغییر تدریجی به‌سوی رهبری مبتنی بر زمینه محلی است. جنبش‌های دانشجویی مانند #RhodesMustFall همچنین نشان می‌دهند که چگونه سلسله‌مراتب‌های نهادی به چالش کشیده می‌شوند. این مطالعه چارچوبی برای رهبری عادلانه از نظر معرفتی پیشنهاد می‌کند که بر حکمرانی مشارکتی، آموزش مبتنی بر اوبونتو و سیاست‌های ترمیمی استوار است. با محوریت قرار دادن نظام‌های دانش بومی و سنت‌های فلسفی آفریقایی، این پژوهش به تلاش‌های گسترده‌تر برای عدالت معرفتی، انسجام اجتماعی و تحول نهادهای پساسلطه‌گرایانه کمک می‌کند. این پژوهش تحول رهبری را به‌عنوان امری بنیادین و نه حاشیه‌ای برای تلاش‌های گسترده‌تر استعمارزدایی در آموزش عالی آفریقا مطرح می‌کند.

Post-secondary student mental health research increasingly calls for students to be engaged as equal partners, yet there is a lack of guidance on how to recognize and compensate their contributions. This study examines how student partners’ contributions to post-secondary student mental health research should be recognized through qualitative insights from diverse interest groups. We conducted qualitative, semi-structured interviews with 13 participants representing diverse interest groups: faculty researchers, student researchers, students with lived experience, and staff in post-secondary institutions. The data was analyzed using conventional content analysis. Five themes were identified: (1) lived experience as valued expertise; (2) principles of fair and equitable recognition; (3) current compensation practices; (4) systemic barriers to monetary compensation; and (5) structural solutions and advocacy. Together, themes suggest that lived experience was seen as integral to research design, implementation, and knowledge mobilization. Participants emphasized proportionality, transparency, shared decision-making, and non-coercion as guiding principles. Compensating student partners is not the norm, in part, because there are barriers such as institutional polices and limited funding that are at odds with how we should compensate students. Structural solutions and advocacy to normalize compensation include creating compensation guidelines, reporting compensation practices, and working with grant agencies. Overall, we identified compensation considerations for student partners. Based on our qualitative insights, we recommend underlying principles that should govern recognition practices in this unique research context and potential solutions to normalize the recognition of students’ lived experiences. Post-secondary student mental health research increasingly involves students as partners on research teams, meaning students contribute to shaping research questions and methods, and sharing findings, rather than only taking part as study participants. However, there is little guidance on how to fairly recognize and compensate student partners for their contributions, including the lived experience they bring (i.e., their own experiences of being a student). This study explored how student partners’ contributions should be recognized, based on insights from people involved in this type of work. We interviewed 13 people involved in post-secondary student mental health research, including students, faculty, and staff. We looked across interviews to find repeated ideas and grouped them into key themes. Participants described students’ lived experience as valuable expertise that can strengthen research by improving study design, how research is conducted, and how results are shared. They emphasized the importance of clear expectations, shared decision-making, and making sure recognition matches contribution while ensuring students do not feel pressured to be involved. Participants noted that compensating student partners for their contributions is not common, in part because institutional rules and limited funding create barriers. Suggested ways forward included developing compensation guidelines, reporting compensation practices, and working with funding agencies to better support student partners. Our findings provide practical recommendations to help make fair recognition of student partners’ lived experiences more common in post-secondary student mental health research.

پژوهش‌های سلامت روان دانشجویان آموزش عالی به طور فزاینده‌ای خواستار مشارکت دانشجویان به عنوان همکاران برابر هستند، اما راهنمایی کافی درباره نحوه شناسایی و جبران مشارکت‌های آنان وجود ندارد. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه باید مشارکت دانشجویان همکار در پژوهش‌های سلامت روان دانشجویان آموزش عالی شناسایی شود، با بهره‌گیری از بینش‌های کیفی گروه‌های ذی‌نفع متنوع. مصاحبه‌های کیفی نیمه‌ساختاریافته با ۱۳ شرکت‌کننده از گروه‌های ذی‌نفع مختلف شامل اعضای هیئت علمی پژوهشگر، پژوهشگران دانشجو، دانشجویان با تجربه زیسته و کارکنان مؤسسات آموزش عالی انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوای متعارف تحلیل گردید. پنج مضمون شناسایی شد: (۱) تجربه زیسته به عنوان تخصص ارزشمند؛ (۲) اصول شناسایی منصفانه و عادلانه؛ (۳) شیوه‌های فعلی جبران؛ (۴) موانع ساختاری برای جبران مالی؛ و (۵) راه‌حل‌های ساختاری و حمایت‌گری. در مجموع، مضامین نشان می‌دهند که تجربه زیسته به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از طراحی پژوهش، اجرا و انتقال دانش تلقی می‌شود. شرکت‌کنندگان بر تناسب، شفافیت، تصمیم‌گیری مشترک و عدم اجبار به عنوان اصول راهنما تأکید کردند. جبران دانشجویان همکار امری رایج نیست، تا حدی به دلیل وجود موانعی مانند سیاست‌های نهادی و محدودیت منابع مالی که با شیوه‌های مطلوب جبران دانشجویان در تضاد است. راه‌حل‌ها و حمایت‌گری ساختاری برای عادی‌سازی جبران شامل تدوین دستورالعمل‌های جبران، گزارش‌دهی شیوه‌های جبران و همکاری با نهادهای تأمین مالی است. به طور کلی، ملاحظات جبران برای دانشجویان همکار شناسایی شد. بر اساس یافته‌های کیفی، اصول بنیادینی برای هدایت شیوه‌های شناسایی در این زمینه پژوهشی خاص و راه‌حل‌های بالقوه برای عادی‌سازی شناسایی تجربه زیسته دانشجویان پیشنهاد می‌شود. پژوهش‌های سلامت روان دانشجویان آموزش عالی به طور فزاینده‌ای دانشجویان را به عنوان همکار در تیم‌های پژوهشی درگیر می‌کند، به این معنا که دانشجویان در شکل‌دهی به پرسش‌ها و روش‌های پژوهش و همچنین به اشتراک‌گذاری یافته‌ها مشارکت دارند، نه صرفاً به عنوان شرکت‌کننده در مطالعه. با این حال، راهنمایی اندکی درباره نحوه شناسایی و جبران منصفانه مشارکت دانشجویان همکار، از جمله تجربه زیسته آنان (یعنی تجربه شخصی دانشجویی)، وجود دارد. این مطالعه بر اساس بینش‌های افراد درگیر در این حوزه، به بررسی نحوه شناسایی مشارکت دانشجویان همکار پرداخت. با ۱۳ نفر از افراد فعال در پژوهش سلامت روان دانشجویان آموزش عالی، شامل دانشجویان، اعضای هیئت علمی و کارکنان مصاحبه شد. مصاحبه‌ها برای یافتن ایده‌های تکرارشونده بررسی و در مضامین کلیدی گروه‌بندی گردید. شرکت‌کنندگان تجربه زیسته دانشجویان را به عنوان تخصص ارزشمند توصیف کردند که می‌تواند پژوهش را از طریق بهبود طراحی مطالعه، نحوه اجرای پژوهش و نحوه به اشتراک‌گذاری نتایج تقویت کند. آن‌ها بر اهمیت انتظارات شفاف، تصمیم‌گیری مشترک و تناسب شناسایی با میزان مشارکت و همچنین اطمینان از عدم احساس اجبار دانشجویان برای مشارکت تأکید کردند. شرکت‌کنندگان اشاره کردند که جبران مشارکت دانشجویان همکار رایج نیست، تا حدی به دلیل وجود قوانین نهادی و محدودیت منابع مالی که موانعی ایجاد می‌کند. راهکارهای پیشنهادی شامل تدوین دستورالعمل‌های جبران، گزارش‌دهی شیوه‌های جبران و همکاری با نهادهای تأمین مالی برای حمایت بهتر از دانشجویان همکار بود. یافته‌های ما توصیه‌های عملی برای کمک به عادی‌سازی شناسایی منصفانه تجربه زیسته دانشجویان همکار در پژوهش‌های سلامت روان دانشجویان آموزش عالی ارائه می‌دهد.

This article analyzes the role and possibilities of introducing a dual education system in pedagogical higher education institutions in the formation of professional competencies of future teachers from a scientific and pedagogical perspective. Dual education is aimed at combining theoretical knowledge in an educational institution and practical training in the environment of real educational activities, that is, in general secondary educational institutions, preschool educational institutions and other educational institutions, and serves the development of the student's professional knowledge, skills, qualifications, reflective thinking and professional and spiritual values.

این مقاله نقش و امکانات معرفی نظام آموزش دوگانه در مؤسسات آموزش عالی تربیتی را در شکل‌گیری شایستگی‌های حرفه‌ای معلمان آینده از منظر علمی و تربیتی تحلیل می‌کند. آموزش دوگانه با هدف ترکیب دانش نظری در یک مؤسسه آموزشی و آموزش عملی در محیط فعالیت‌های واقعی آموزشی، یعنی در مؤسسات آموزش متوسطه عمومی، مؤسسات آموزش پیش‌دبستانی و سایر مؤسسات آموزشی، طراحی شده است و به توسعه دانش حرفه‌ای، مهارت‌ها، صلاحیت‌ها، تفکر تأملی و ارزش‌های حرفه‌ای و معنوی دانشجو خدمت می‌کند.

This study aims to analyze the epistemological foundations of Transformative Prophetic Leadership in the governance of Islamic Religious Higher Education Institutions (PTKI) in response to disruption and the dominance of Western management approaches that may overlook institutional spiritual values. Using a qualitative library research approach, the study applies epistemological analysis and critical hermeneutics to foundational literature on Islamic leadership. The findings reveal three main points. First, positions and power in PTKI governance should be reconstructed from elitist privilege (tasyrif) into a responsibility for institutional service (taklif). Second, Transformative Prophetic Leadership integrates prophetic characteristics with transformational leadership through Shiddiq (integrity), Amanah (accountability), Tabligh (transparent communication), and Fathonah (visionary intelligence). Third, this model promotes institutional agility toward global standards while maintaining ethical, spiritual, and communal welfare orientations. The study concludes that Transformative Prophetic Leadership offers an adaptive leadership formulation that enables PTKI to respond to contemporary challenges while preserving its Islamic identity and foundational values.

این پژوهش با هدف تحلیل مبانی معرفت‌شناختی رهبری تحولی نبوی در حکمرانی مؤسسات آموزش عالی دینی اسلامی (PTKI) در پاسخ به اختلالات و غلبه رویکردهای مدیریت غربی که ممکن است ارزش‌های معنوی نهادی را نادیده بگیرند، انجام شده است. با بهره‌گیری از رویکرد کیفی پژوهش کتابخانه‌ای، تحلیل معرفت‌شناختی و هرمنوتیک انتقادی بر ادبیات بنیادین رهبری اسلامی اعمال شده است. یافته‌ها سه نکته اصلی را آشکار می‌سازند: نخست، جایگاه‌ها و قدرت در حکمرانی PTKI باید از امتیازگرایی نخبه‌گرایانه (تَصرِیف) به مسئولیت خدمت نهادی (تَکلیف) بازساخت شود؛ دوم، رهبری تحولی نبوی با ادغام ویژگی‌های نبوی و رهبری تحولی از طریق صدق (درستی)، امانت (پاسخگویی)، تبلیغ (ارتباط شفاف) و فطانت (هوشمندی آینده‌نگر) تحقق می‌یابد؛ سوم، این الگو چابکی نهادی به سوی استانداردهای جهانی را در عین حفظ جهت‌گیری‌های اخلاقی، معنوی و رفاه جمعی ترویج می‌کند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که رهبری تحولی نبوی، فرمول‌بندی رهبری سازگارپذیری را ارائه می‌دهد که به PTKI امکان می‌دهد به چالش‌های معاصر پاسخ دهد و در عین حال هویت اسلامی و ارزش‌های بنیادین خود را حفظ کند.

This qualitative study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA) as its research design and centered on eight mathematics educators from the Negros Island Region in the Philippines. These educators were officially enrolled in master's or doctoral programs at Higher Education Institutions (HEIs) during the academic year 2024-2025. The researcher employed purposive-convenience sampling, selecting readily accessible mathematics educators who also met specific criteria: they had conducted at least one research study, had presented a study, and had taught in a public high school for at least two years. The study sought to understand their lived experiences related to research engagement, using in-depth interviews to capture their motivations, challenges, coping mechanisms, perceived benefits, and insights. The mathematics educators' primary motivator stemmed from a genuine desire to improve their learners' lives, focusing on strategies to enhance comprehension, reduce anxiety, and promote equity. However, these educators faced considerable challenges, including time constraints due to heavy workloads and limited resources, particularly in public schools and part-time positions. To overcome these obstacles, they demonstrated resourcefulness and relied on collaboration, sharing ideas and leveraging networks for support. Despite the hardships, research engagement brought significant rewards, most notably witnessing learners' "lightbulb moments" and experiencing professional growth. Ultimately, the study highlighted the dedication and resilience of these educators, emphasizing the urgent need for institutional support to foster a research culture that empowers them to advance mathematics education in the Philippines.

این مطالعه کیفی با به‌کارگیری طرح پژوهشی تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) انجام شده و بر هشت آموزگار ریاضی از منطقه جزیره نِگروس در فیلیپین متمرکز است. این آموزگاران به طور رسمی در برنامه‌های کارشناسی ارشد یا دکتری در مؤسسات آموزش عالی (HEIs) در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ ثبت‌نام کرده بودند. پژوهشگر از نمونه‌گیری هدفمند-سهولت‌محور استفاده کرد و آموزگاران ریاضی را که به آسانی در دسترس بودند و همچنین معیارهای خاصی را دارا بودند انتخاب نمود: انجام حداقل یک مطالعه پژوهشی، ارائه یک پژوهش و داشتن سابقه تدریس در دبیرستان دولتی به مدت حداقل دو سال. هدف این مطالعه، فهم تجارب زیسته آنان در ارتباط با مشارکت پژوهشی بود و برای ثبت انگیزه‌ها، چالش‌ها، سازوکارهای مقابله‌ای، فواید ادراک‌شده و بینش‌های آنان از مصاحبه‌های عمیق بهره گرفته شد. انگیزه اصلی آموزگاران ریاضی، تمایل واقعی برای بهبود زندگی یادگیرندگان‌شان بود که بر راهبردهایی برای ارتقای درک، کاهش اضطراب و ترویج عدالت تمرکز داشت. با این حال، این آموزگاران با چالش‌های قابل توجهی از جمله محدودیت زمانی ناشی از حجم بالای کار و کمبود منابع، به ویژه در مدارس دولتی و موقعیت‌های پاره‌وقت، مواجه بودند. برای غلبه بر این موانع، آنان با ابتکار عمل و تکیه بر همکاری، به اشتراک‌گذاری ایده‌ها و بهره‌گیری از شبکه‌های حمایتی پرداختند. علی‌رغم دشواری‌ها، مشارکت پژوهشی پاداش‌های قابل توجهی به همراه داشت که مهم‌ترین آن مشاهده «لحظات روشن‌شدن ذهن» یادگیرندگان و تجربه رشد حرفه‌ای بود. در نهایت، این مطالعه بر تعهد و تاب‌آوری این آموزگاران تأکید کرده و نیاز فوری به حمایت نهادی برای تقویت فرهنگ پژوهش به منظور توانمندسازی آنان در پیشبرد آموزش ریاضی در فیلیپین را برجسته می‌کند.

Higher education institutions are being urged to offer supplementary courses that enhance regular academic programs due to the increasing emphasis on employability and skill development.These courses are designed to give students professional certifications, industry-relevant competences, and useful skills that improve their preparedness for the workforce.The goal of this study is to determine whether there is a substantial correlation between students' motivations and the kind of add-on course they choose.It also looks at the factors that influence students' enrollment in these courses.Using primary data gathered from 106 University of Mumbai undergraduate students via a structured questionnaire, a descriptive and analytical study approach was used.Convenience sampling was used, and the Pearson Chi-Square test and cross-tabulation were used for data analysis.The results showed that the main reasons for taking additional courses were certification, academic interest, job promotion, and skill development.Nevertheless, the Chi-Square analysis revealed no statistically significant correlation between the type of add-on course chosen and the students' motivations (χ² = 6.737, df = 12, p = 0.874).Among various incentive groups, professional and certification-based courses were found to be the most popular category.The study comes to the conclusion that although students have a variety of reasons for taking extra courses, these reasons have little bearing on the type of course they choose.Higher education institutions, curriculum designers, and legislators can use the findings to create adaptable, learner-centered, industry-focused add-on programs that enhance graduate employability and promote lifelong learning.

مؤسسات آموزش عالی به دلیل تأکید فزاینده بر اشتغال‌پذیری و توسعه مهارت‌ها، تحت فشار قرار گرفته‌اند تا دوره‌های تکمیلی‌ای ارائه دهند که برنامه‌های آموزشی معمول را تقویت کنند. این دوره‌ها با هدف اعطای گواهینامه‌های حرفه‌ای، شایستگی‌های مرتبط با صنعت و مهارت‌های کاربردی به دانشجویان طراحی شده‌اند تا آمادگی آن‌ها را برای ورود به بازار کار افزایش دهند. هدف این پژوهش تعیین این است که آیا بین انگیزه‌های دانشجویان و نوع دوره تکمیلی انتخابی آن‌ها همبستگی معناداری وجود دارد یا خیر. همچنین عوامل مؤثر بر ثبت‌نام دانشجویان در این دوره‌ها را بررسی می‌کند. با استفاده از داده‌های اولیه گردآوری‌شده از ۱۰۶ دانشجوی کارشناسی دانشگاه بمبئی از طریق پرسشنامه ساختاریافته، رویکرد پژوهش توصیفی و تحلیلی به کار گرفته شد. نمونه‌گیری به روش در دسترس انجام شد و برای تحلیل داده‌ها از آزمون کای‌دو پیرسون و جداول توافقی استفاده گردید. نتایج نشان داد که دلایل اصلی شرکت در دوره‌های تکمیلی شامل دریافت گواهینامه، علاقه تحصیلی، ارتقای شغلی و توسعه مهارت است. با این حال، تحلیل کای‌دو نشان داد که بین نوع دوره تکمیلی انتخاب‌شده و انگیزه‌های دانشجویان همبستگی آماری معناداری وجود ندارد (χ² = 6.737، df = 12، p = 0.874). در میان گروه‌های انگیزشی مختلف، دوره‌های حرفه‌ای و مبتنی بر گواهینامه محبوب‌ترین دسته بودند. پژوهش به این نتیجه می‌رسد که اگرچه دانشجویان دلایل متنوعی برای شرکت در دوره‌های تکمیلی دارند، این دلایل تأثیر چندانی بر نوع دوره انتخابی آن‌ها ندارد. مؤسسات آموزش عالی، طراحان برنامه درسی و سیاست‌گذاران می‌توانند از یافته‌های این پژوهش برای طراحی برنامه‌های تکمیلی سازگار، یادگیرنده‌محور و صنعت‌محور بهره گیرند که اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان را افزایش داده و یادگیری مادام‌العمر را ترویج می‌کند.

Sustainability in higher education increasingly depends on governance and institutional strategies aligned with the sustainable development goals. Examining how leadership commitment, policy alignment, institutional adaptability, stakeholder engagement, and organizational culture shape university sustainability is essential for promoting sustainable academic environments. This study explores the individual and combined impacts of these factors on university sustainability across social, economic, and environmental dimensions using hierarchical regression analysis. A cross-sectional survey was conducted with 2,167 participants. Data were gathered using the researcher-developed Governance Variables and University Sustainability Scale, validated to ensure sound psychometric properties. Hierarchical regression analyses assessed the relative and combined effects of the predictors. The results reveal that policy alignment is the most influential factor for social and overall sustainability, while institutional adaptability and stakeholder engagement predominantly drive economic sustainability. Stakeholder engagement emerged as the key determinant of environmental sustainability. Leadership commitment served as a foundational influence but diminished in significance when other variables were considered. Organizational culture made incremental contributions and, in some cases, exhibited negative effects depending on the sustainability dimension. Universities should focus on coherent policy implementation, adaptable governance structures, stakeholder engagement, and a sustainability-oriented organizational culture to achieve multidimensional sustainability. The study offers new insights by conceptualizing these factors as interrelated drivers of university sustainability and highlighting the importance of systemic strategies.

پایداری در آموزش عالی به طور فزاینده‌ای به حاکمیت و راهبردهای نهادی همسو با اهداف توسعه پایدار وابسته است. بررسی نحوه تأثیر تعهد رهبری، همسویی سیاست‌ها، سازگاری نهادی، مشارکت ذینفعان و فرهنگ سازمانی بر شکل‌گیری پایداری دانشگاه برای ارتقای محیط‌های دانشگاهی پایدار ضروری است. این پژوهش به بررسی تأثیرات فردی و ترکیبی این عوامل بر پایداری دانشگاه در ابعاد اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی با استفاده از تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی می‌پردازد. یک مطالعه مقطعی با مشارکت ۲٬۱۶۷ نفر انجام شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس متغیرهای حاکمیتی و پایداری دانشگاه که توسط پژوهشگر ساخته و از نظر ویژگی‌های روان‌سنجی اعتبارسنجی شده بود، گردآوری شد. تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی برای ارزیابی اثرات نسبی و ترکیبی متغیرهای پیش‌بین انجام گرفت. نتایج نشان داد که همسویی سیاست‌ها تأثیرگذارترین عامل در پایداری اجتماعی و کلی است، در حالی که سازگاری نهادی و مشارکت ذینفعان عمدتاً محرک پایداری اقتصادی هستند. مشارکت ذینفعان به عنوان عامل کلیدی پایداری زیست‌محیطی شناسایی شد. تعهد رهبری نقش زیربنایی داشت اما با در نظر گرفتن سایر متغیرها اهمیت آن کاهش یافت. فرهنگ سازمانی سهم افزایشی داشت و در برخی موارد بسته به بُعد پایداری، آثار منفی نشان داد. دانشگاه‌ها باید بر اجرای منسجم سیاست‌ها، ساختارهای حاکمیتی سازگار، مشارکت ذینفعان و فرهنگ سازمانی مبتنی بر پایداری برای دستیابی به پایداری چندبُعدی تمرکز کنند. این مطالعه با مفهوم‌سازی این عوامل به عنوان محرک‌های مرتبط پایداری دانشگاه و تأکید بر اهمیت راهبردهای نظام‌مند، بینش‌های جدیدی ارائه می‌دهد.

Plant awareness is an essential component of biology and sustainability education, yet it remains relatively underdeveloped because plants are often overlooked in both formal learning contexts and everyday life. This study aimed to examine the relationships among science literacy, digital literacy, self-regulated learning, and plant awareness among 513 active biology students from higher education institutions in Eastern Indonesia. A quantitative cross-sectional survey design was employed. Data were collected through an online questionnaire administered via Google Forms and distributed through WhatsApp, and were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling. The findings showed that science literacy and digital literacy were positively associated with self-regulated learning and plant awareness. Self-regulated learning was also positively associated with plant awareness and served as a partial mediator in the relationships between both forms of literacy and plant awareness. The mediation model provided a stronger conceptual explanation of how literacy resources are translated into plant awareness, although the direct-effects model showed slightly better predictive accuracy. These findings imply that efforts to strengthen plant awareness should not rely only on biology content delivery, but should also integrate science literacy, digital literacy, and self-regulated learning into contextual learning activities, campus-based plant conservation programs, and higher education policies that support digital, reflective, and sustainability-oriented biology learning.

آگاهی گیاهی یکی از اجزای اساسی آموزش زیست‌شناسی و پایداری است، اما به دلیل نادیده گرفته‌شدن گیاهان در زمینه‌های یادگیری رسمی و زندگی روزمره، نسبتاً کمتر توسعه یافته است. این مطالعه با هدف بررسی روابط میان سواد علمی، سواد دیجیتال، یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی در میان ۵۱۳ دانشجوی فعال زیست‌شناسی از مؤسسات آموزش عالی در شرق اندونزی انجام شد. طرح پژوهش کمی مقطعی مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه آنلاین که با استفاده از Google Forms تهیه و از طریق WhatsApp توزیع شد، گردآوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که سواد علمی و سواد دیجیتال با یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی ارتباط مثبت دارند. یادگیری خودتنظیمی نیز با آگاهی گیاهی ارتباط مثبت داشته و به عنوان یک میانجی جزئی در روابط میان هر دو نوع سواد و آگاهی گیاهی عمل می‌کند. مدل میانجی‌گری توضیح مفهومی قوی‌تری از نحوه تبدیل منابع سواد به آگاهی گیاهی ارائه داد، اگرچه مدل اثرات مستقیم دقت پیش‌بینی کمی بهتری نشان داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تلاش‌ها برای تقویت آگاهی گیاهی نباید صرفاً به ارائه محتوای زیست‌شناسی محدود شود، بلکه باید سواد علمی، سواد دیجیتال و یادگیری خودتنظیمی را در فعالیت‌های یادگیری زمینه‌محور، برنامه‌های حفاظت از گیاهان مبتنی بر دانشگاه و سیاست‌های آموزش عالی که از یادگیری زیست‌شناسی دیجیتال، تأملی و مبتنی بر پایداری حمایت می‌کنند، ادغام نماید.

Introduction Socially responsible leadership (SRL) encompasses individual, group, and societal values relevant to college student development. This study identified SRL profiles among Chinese undergraduates, examined profile similarity across gender, and investigated factors associated with profile membership. Methods A cross-sectional survey was conducted with 1,248 students from eight higher education institutions. Latent profile analysis was performed using seven SRL dimensions, followed by multigroup comparisons and three-step analyses of profile membership. Results Three SRL profiles were identified: low SRL (18.67%), average SRL (57.45%), and high SRL (23.88%). The profiles differed mainly in overall SRL, with broadly parallel patterns across the seven dimensions. Women and men showed the same low–average–high ordering, although corresponding profile means were not fully equivalent. Place of origin, financial hardship, family socioeconomic status, and first-generation status were associated with selected profile contrasts. Leadership efficacy, extracurricular engagement, and perceived teacher support were positively associated with higher-profile membership in separate models. Discussion The findings characterize SRL profiles among Chinese college students and reveal both similarities and differences across gender. The associations with extracurricular engagement, leadership efficacy, and teacher support highlight relevant personal and educational resources for student leadership development.

مقدمه: رهبری مسئولیت‌پذیر اجتماعی (SRL) ارزش‌های فردی، گروهی و اجتماعی مرتبط با رشد دانشجویان دانشگاهی را دربر می‌گیرد. این پژوهش به شناسایی الگوهای SRL در میان دانشجویان کارشناسی چینی، بررسی شباهت الگوها بر اساس جنسیت و بررسی عوامل مرتبط با عضویت در الگوها پرداخت. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی با مشارکت ۱٬۲۴۸ دانشجو از هشت مؤسسه آموزش عالی انجام شد. تحلیل الگوی نهفته با استفاده از هفت بُعد SRL صورت گرفت و پس از آن مقایسه‌های چندگروهی و تحلیل‌های سه‌مرحله‌ای عضویت در الگوها انجام شد. نتایج: سه الگوی SRL شناسایی شد: SRL پایین (۱۸٫۶۷٪)، SRL متوسط (۵۷٫۴۵٪) و SRL بالا (۲۳٫۸۸٪). تفاوت الگوها عمدتاً در میزان کلی SRL بود و الگوهای موازی در سراسر هفت بُعد مشاهده شد. زنان و مردان همان ترتیب پایین–متوسط–بالا را نشان دادند، اگرچه میانگین‌های مربوط به الگوها کاملاً معادل نبودند. محل تولد، دشواری مالی، وضعیت اجتماعی‌اقتصادی خانواده و وضعیت دانشجوی نسل اول با برخی تفاوت‌های الگوها مرتبط بودند. کارآمدی رهبری، مشارکت در فعالیت‌های فوق‌برنامه و حمایت ادراک‌شده معلم به طور مثبت با عضویت در الگوهای بالاتر در مدل‌های جداگانه مرتبط بودند. بحث: یافته‌ها الگوهای SRL را در میان دانشجویان دانشگاهی چینی توصیف می‌کند و به شباهت‌ها و تفاوت‌های جنسیتی اشاره دارد. ارتباط مشارکت در فعالیت‌های فوق‌برنامه، کارآمدی رهبری و حمایت معلم بر منابع فردی و آموزشی مرتبط با توسعه رهبری دانشجویان تأکید می‌کند.

The rapid development of the digital era poses critical challenges to university students' moral resilience, necessitating effective character-building strategies, particularly within science-based higher education institutions. This study examines the simultaneous and partial effects of Islamic Value Integration and Religious Academic Climate on student behavior. Using a quantitative survey approach, data were collected from 100 undergraduate students at IPB University through purposive sampling and analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM). The findings show that Islamic Value Integration and Religious Academic Climate jointly explain 58.2% of the variance in student behavior (R² = 0.582). Islamic Value Integration has a positive and significant effect on student behavior (β = 0.539, t = 4.214, p = 0.000), indicating that value-based learning and lecturer role modeling provide an important instructional foundation for students' moral development. In contrast, Religious Academic Climate does not show a statistically significant direct effect on student behavior (β = −0.171, t = 0.926, p = 0.355), suggesting that its influence may operate through indirect or contextual pathways not captured in the present model. Overall, the findings indicate that student moral resilience in the digital era is shaped more directly by the internalization of Islamic values through formal learning processes than by religious academic climate alone.

رشد سریع عصر دیجیتال چالش‌های اساسی‌ای را برای تاب‌آوری اخلاقی دانشجویان دانشگاهی ایجاد می‌کند و نیازمند راهبردهای مؤثر پرورش شخصیت، به‌ویژه در مؤسسات آموزش عالی مبتنی بر علوم است. این پژوهش به بررسی اثرات همزمان و جزئی ادغام ارزش‌های اسلامی و فضای آکادمیک دینی بر رفتار دانشجویان می‌پردازد. با استفاده از رویکرد پیمایش کمی، داده‌ها از ۱۰۰ دانشجوی کارشناسی دانشگاه IPB به روش نمونه‌گیری هدفمند گردآوری و با مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام ارزش‌های اسلامی و فضای آکادمیک دینی به طور مشترک ۵۸/۲ درصد از واریانس رفتار دانشجویان را تبیین می‌کنند (R² = 0.582). ادغام ارزش‌های اسلامی تأثیر مثبت و معناداری بر رفتار دانشجویان دارد (β = 0.539, t = 4.214, p = 0.000) که نشان می‌دهد یادگیری مبتنی بر ارزش و الگو بودن اساتید، بنیان آموزشی مهمی برای رشد اخلاقی دانشجویان فراهم می‌کند. در مقابل، فضای آکادمیک دینی تأثیر مستقیم معناداری بر رفتار دانشجویان نشان نمی‌دهد (β = −0.171, t = 0.926, p = 0.355) و این امر حاکی از آن است که تأثیر آن ممکن است از طریق مسیرهای غیرمستقیم یا زمینه‌ای که در مدل حاضر لحاظ نشده‌اند، اعمال شود. در مجموع، یافته‌ها نشان می‌دهد که تاب‌آوری اخلاقی دانشجویان در عصر دیجیتال بیشتر به واسطه درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی از طریق فرایندهای یادگیری رسمی شکل می‌گیرد تا صرفاً فضای آکادمیک دینی.

While higher education institutions increasingly claim to value student-centeredness, engaging students as authentic partners in educational assessment remains in many ways an aspirational practice. Grounded in the collective reflections of assessment professionals from diverse institutional contexts within the Student Partners in Assessment Community for Engagement (SPACE), the authors of this article explore the practical realities of student engagement, from consultation to collaboration, in assessment. Through qualitative thematic analyses, we identified profound promises of this work, including developmental benefits for students, enhanced validity of assessment data, and actionable institutional improvement. However, we also pinpointed significant pitfalls, such as resource and cultural barriers, inherent power imbalances, logistical mismatches with student availability, and tensions around quality. To bridge the gap between aspirational partnership and institutional reality, in this paper, we offer actionable strategies for assessment practitioners to mitigate some of these challenges. Within this paper, we provide a realistic, practitioner-oriented guide for cultivating sustainable and impactful student engagement in higher education

در حالی که مؤسسات آموزش عالی به طور فزاینده‌ای مدعی ارزش‌گذاری بر دانشجو‌محوری هستند، مشارکت دانشجویان به عنوان شرکای واقعی در ارزیابی آموزشی همچنان در بسیاری از موارد یک رویکرد آرمانی باقی مانده است. نویسندگان این مقاله با تکیه بر تأملات جمعی متخصصان ارزیابی از زمینه‌های نهادی متنوع در جامعه Student Partners in Assessment Community for Engagement (SPACE)، به بررسی واقعیت‌های عملی مشارکت دانشجویان، از مشاوره تا همکاری، در فرایند ارزیابی می‌پردازند. از طریق تحلیل‌های کیفی مضمون‌محور، وعده‌های عمیق این رویکرد، از جمله منافع رشدی برای دانشجویان، افزایش روایی داده‌های ارزیابی و بهبودهای قابل اجرا در سطح نهادی شناسایی شد. با این حال، چالش‌های قابل توجهی نیز شناسایی گردید، از جمله موانع منابع و فرهنگی، عدم توازن ذاتی قدرت، ناسازگاری‌های لجستیکی با زمان‌بندی دانشجویان و تنش‌هایی پیرامون کیفیت. به منظور پر کردن شکاف میان مشارکت آرمانی و واقعیت نهادی، در این مقاله راهبردهای عملی برای متخصصان ارزیابی جهت کاهش برخی از این چالش‌ها ارائه می‌شود. این مقاله راهنمایی واقع‌بینانه و مبتنی بر عمل برای پرورش مشارکت پایدار و مؤثر دانشجویان در آموزش عالی ارائه می‌دهد.

Education for Sustainable Development (ESD) is a critical enabler of the United Nations’ 2030 Agenda, yet its implementation is uneven across educational sectors. While Higher Education Institutions (HEIs) are progressively adopting comprehensive sustainability models, a significant gap exists in translating these successful approaches to the more centralized and resource-constrained K-12 school context. This study aims to bridge this gap by conducting a qualitative meta-synthesis of patterns of practice for ESD implementation in HEIs, which may inform adaptation in the K-12 context. This study contributes an interpretive meta-synthesis that advances the conceptual understanding of ESD transferability across educational levels. Using a systematic search and screening process modeled on Enhancing Transparency in Reporting the Synthesis of Qualitative Research (ENTREQ) statement, this study analyzes a corpus of qualitative research and extracts key themes through thematic analysis. The synthesis reveals 14 distinct practice domains organized across four meta-categories: pedagogical innovation, institutional architecture, stakeholder engagement, and assessment ecosystems. The study concludes that by strategically adapting these HEI-derived practices, policymakers, school leaders, and teacher-training institutions can systematically advance ESD, strengthening the overall educational response to global sustainability challenges.

آموزش برای توسعه پایدار (ESD) یکی از عوامل کلیدی تحقق دستورکار ۲۰۳۰ سازمان ملل متحد است، اما اجرای آن در بخش‌های مختلف آموزشی به‌طور یکنواخت صورت نمی‌گیرد. در حالی که مؤسسات آموزش عالی (HEIs) به‌تدریج مدل‌های جامع پایداری را اتخاذ می‌کنند، شکاف قابل‌توجهی در انتقال این رویکردهای موفق به بستر متمرکزتر و دارای محدودیت منابع مدارس K-12 وجود دارد. هدف این پژوهش، پر کردن این شکاف از طریق انجام یک فراتحلیل کیفی از الگوهای عملی اجرای ESD در HEIs است که می‌تواند به سازگاری در بستر مدارس K-12 کمک کند. این پژوهش با ارائه یک فراتحلیل تفسیری، به پیشبرد فهم مفهومی از قابلیت انتقال ESD در سطوح مختلف آموزشی کمک می‌کند. با استفاده از فرایند جستجو و غربالگری نظام‌مند مبتنی بر بیانیه افزایش شفافیت در گزارش فراتحلیل پژوهش کیفی (ENTREQ)، این پژوهش مجموعه‌ای از پژوهش‌های کیفی را تحلیل و مضامین کلیدی را از طریق تحلیل تماتیک استخراج می‌کند. این فراتحلیل چهارده حوزه عملی متمایز را در قالب چهار فرا‌دسته شامل نوآوری آموزشی، معماری نهادی، مشارکت ذی‌نفعان و اکوسیستم‌های ارزیابی شناسایی می‌کند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که با سازگاری راهبردی این تجارب برگرفته از HEI، سیاست‌گذاران، مدیران مدارس و نهادهای تربیت معلم می‌توانند به‌صورت نظام‌مند به پیشبرد ESD پرداخته و پاسخ آموزشی به چالش‌های جهانی پایداری را تقویت کنند.

BACKGROUNDS: Individuals with developmental coordination disorder (DCD) attending higher-education institutions face challenges in their everyday life. Nevertheless, research regarding participation and quality of life (QoL) in this population is limited. AIM: To explore determinants of participation and QoL in university students with probable DCD (pDCD) through structural equation modelling (SEM). METHODS: A cross-sectional comparative and correlational design. A random sample of 297 undergraduate university students was divided into three groups based on cutoff scores of the Adolescents & Adults Coordination Questionnaire: pDCD; n = 40, borderline pDCD (BpDCD) n = 45 and typically developing (TD) n = 212. Measures included self-report questionnaires relating to pDCD, attention deficit and hyperactivity disorder (ADHD) symptoms, executive functions (EF), including metacognition and behavioral regulation, as well as participation and QoL. RESULTS: Students with pDCD reported reduced participation and QoL and impairment in EF and ADHD compared to TD students. SEM results showed that pDCD had a direct significant effect on EF, ADHD symptoms and participation and an indirect effect on QoL, mediated most strongly by participation. ADHD and behavioral regulation had a direct effect on QoL, whereas the relationship between metacognition and QoL was mediated by participation. CONCLUSIONS AND RELEVANCE: Through a SEM model, this study demonstrated that pDCD in university students is associated with reduced participation and QoL, and emphasized the role of EF, ADHD and participation in explaining QoL. These findings offer important insights for the assessment and intervention of higher-education students with pDCD.

زمینه‌ها: افراد مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی (DCD) که در مؤسسات آموزش عالی تحصیل می‌کنند، در زندگی روزمره خود با چالش‌هایی مواجه هستند. با این حال، پژوهش‌ها درباره مشارکت و کیفیت زندگی (QoL) در این جمعیت محدود است. هدف: بررسی تعیین‌کننده‌های مشارکت و کیفیت زندگی در دانشجویان دانشگاه با DCD محتمل (pDCD) از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM). روش‌ها: طرح پژوهش مقطعی، مقایسه‌ای و همبستگی. نمونه تصادفی ۲۹۷ دانشجوی کارشناسی دانشگاه به سه گروه بر اساس امتیازهای برش پرسشنامه هماهنگی نوجوانان و بزرگسالان تقسیم شدند: pDCD؛ n = 40، pDCD مرزی (BpDCD) n = 45 و رشد یافته معمولی (TD) n = 212. ابزارها شامل پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی مرتبط با pDCD، علائم نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD)، کارکردهای اجرایی (EF) شامل فراشناخت و تنظیم رفتاری، همچنین مشارکت و کیفیت زندگی بودند. نتایج: دانشجویان با pDCD کاهش مشارکت و کیفیت زندگی و اختلال در EF و ADHD را نسبت به دانشجویان TD گزارش کردند. نتایج SEM نشان داد که pDCD اثر مستقیم معناداری بر EF، علائم ADHD و مشارکت دارد و اثر غیرمستقیم بر کیفیت زندگی که عمدتاً توسط مشارکت میانجی‌گری می‌شود. ADHD و تنظیم رفتاری اثر مستقیم بر کیفیت زندگی داشتند، در حالی که رابطه بین فراشناخت و کیفیت زندگی توسط مشارکت میانجی‌گری شد. نتیجه‌گیری و اهمیت: این مطالعه از طریق مدل SEM نشان داد که pDCD در دانشجویان دانشگاه با کاهش مشارکت و کیفیت زندگی همراه است و نقش EF، ADHD و مشارکت را در تبیین کیفیت زندگی برجسته کرد. این یافته‌ها بینش‌های مهمی برای ارزیابی و مداخله در دانشجویان آموزش عالی با pDCD ارائه می‌دهد.

Education for Sustainable Development (ESD) calls for higher education institutions (HEIs) to equip graduates with the competencies needed to address complex sustainability challenges while fulfilling their Third Mission of community engagement and societal development. This study presents a small, exploratory, one-group pretest-post-test pilot evaluation of the EDUSTEM framework, a service-learning approach designed to integrate sustainability-oriented learning into STEM (Science, Technology, Engineering and Mathematics) education through interdisciplinary, community-based learning experiences. An exploratory mixed-methods design without a control or comparison group was employed with 50 undergraduate STEM students and pre-service teachers enrolled at the largest technical university in Southeastern Europe. Curriculum analysis informed the co-design of service-learning modules with faculty members and community stakeholders. The programme was evaluated using pre- and post-intervention surveys, competency assessment rubrics, and thematic analysis of students’ reflective journals. The results indicated statistically significant changes observed following participation in the programme in sustainability knowledge [pre-test: M = 6.2, SD = 1.5; post-test: M = 8.4, SD = 1.1; mean difference = 2.2, 95% CI [1.69, 2.71], t(49) = 8.72, p < .001, Cohen's d = 1.23] and student engagement in applying STEM knowledge to community challenges [pre-test: M = 3.8, SD = 1.0; post-test: M = 4.5, SD = 0.5; mean difference = 0.7, 95% CI [0.49, 0.91], t(49) = 6.54, p < .001, Cohen's d = 0.92]. Qualitative findings suggested that participants perceived increased sustainability awareness, interdisciplinary collaboration, communication, and civic responsibility following participation in the programme. Given the exploratory design and the absence of a comparison group, these pre-post changes cannot be attributed conclusively to the EDUSTEM programme. The findings therefore provide exploratory evidence regarding the educational potential of the framework rather than confirmatory evidence of intervention effectiveness.

آموزش برای توسعه پایدار (ESD) از مؤسسات آموزش عالی (HEIs) می‌خواهد که فارغ‌التحصیلان را به شایستگی‌های لازم برای مواجهه با چالش‌های پیچیده پایداری مجهز کنند و همزمان مأموریت سوم خود یعنی تعامل با جامعه و توسعه اجتماعی را نیز تحقق بخشند. این مطالعه یک ارزیابی آزمایشی مقدماتی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی از چارچوب EDUSTEM ارائه می‌دهد؛ رویکردی مبتنی بر یادگیری خدمت‌محور که با هدف ادغام یادگیری مبتنی بر پایداری در آموزش STEM (علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات) از طریق تجارب یادگیری میان‌رشته‌ای و مبتنی بر جامعه طراحی شده است. در این پژوهش، از طرح آمیخته اکتشافی بدون گروه کنترل یا مقایسه با مشارکت ۵۰ دانشجوی کارشناسی رشته‌های STEM و معلمان پیش‌خدمت که در بزرگ‌ترین دانشگاه فنی جنوب‌شرقی اروپا ثبت‌نام کرده بودند، استفاده شد. تحلیل برنامه درسی به هم‌طراحی ماژول‌های یادگیری خدمت‌محور با اعضای هیئت علمی و ذینفعان جامعه کمک کرد. برنامه با استفاده از پرسشنامه‌های پیش و پس از مداخله، روبریک‌های ارزیابی شایستگی و تحلیل تماتیک یادداشت‌های بازتابی دانشجویان ارزیابی شد. نتایج نشان داد تغییرات معنادار آماری پس از شرکت در برنامه در دانش پایداری [پیش‌آزمون: M = 6.2، SD = 1.5؛ پس‌آزمون: M = 8.4، SD = 1.1؛ تفاوت میانگین = 2.2، 95% CI [1.69, 2.71]، t(49) = 8.72، p < .001، d کوهن = 1.23] و مشارکت دانشجویان در به‌کارگیری دانش STEM برای چالش‌های جامعه [پیش‌آزمون: M = 3.8، SD = 1.0؛ پس‌آزمون: M = 4.5، SD = 0.5؛ تفاوت میانگین = 0.7، 95% CI [0.49, 0.91]، t(49) = 6.54، p < .001، d کوهن = 0.92] مشاهده شد. یافته‌های کیفی نشان داد که شرکت‌کنندگان پس از حضور در برنامه، افزایش آگاهی نسبت به پایداری، همکاری میان‌رشته‌ای، ارتباطات و مسئولیت‌پذیری مدنی را ادراک کردند. با توجه به ماهیت اکتشافی طرح پژوهش و نبود گروه مقایسه، این تغییرات پیش و پس از مداخله را نمی‌توان به طور قطعی به برنامه EDUSTEM نسبت داد. بنابراین یافته‌ها شواهد اکتشافی درباره ظرفیت آموزشی این چارچوب ارائه می‌کنند و نه شواهد تأییدی درباره اثربخشی مداخله.

University programme leaders occupy a pivotal position in shaping teaching and learning, yet their responsibilities are complex. Despite the significance of this role, programme leaders (PLs) frequently report limited access to structured leadership development (Cahill et al. Citation2015; Lawrence, Morón-García, and Senior Citation2022), prompting higher education institutions (HEIs) to introduce institutionally led interventions.Academic developers, educational developers and other higher education professionals (referred to from this point as academic developers) are often tasked with supporting programme leaders, but there are even fewer development opportunities available to support them in their roles.The Supporting Programme Leadership Development Network (SPLDN) was established to create a collaborative space for academic developers supporting programme leaders to share practice, foster connections and enhance support. This study aims to identify the need for and value of this network for staff in such roles.University staff supporting PL development were invited to complete a short online survey, reflecting the support they need and the benefits of belonging to a peer network.Findings from 30 respondents indicate a demand for opportunities to share practice, benchmark institutional approaches and develop evidence-informed support for programme leaders. Participants valued the SPLDN as a source of sector insight and as a space to create connections with those in a similar role. Importantly, engagement with the network was not limited to those new to supporting PLs; many participants had substantial experience in the area yet still noted benefits from engaging. These findings suggest that a peer network can offer academic developers access to peer learning, sector comparison and practice sharing throughout their career.

رهبران برنامه در دانشگاه‌ها نقش محوری در شکل‌دهی به آموزش و یادگیری ایفا می‌کنند، با این حال مسئولیت‌های آنان پیچیده است. علی‌رغم اهمیت این نقش، رهبران برنامه (PLs) اغلب گزارش می‌کنند که دسترسی محدودی به توسعه رهبری ساختاریافته دارند (Cahill و همکاران، 2015؛ Lawrence، Morón-García و Senior، 2022)، که این امر مؤسسات آموزش عالی (HEIs) را بر آن داشته تا مداخلات سازمانی را معرفی کنند. توسعه‌دهندگان دانشگاهی، توسعه‌دهندگان آموزشی و سایر متخصصان آموزش عالی (که از این پس به عنوان توسعه‌دهندگان دانشگاهی نامیده می‌شوند) اغلب مسئول حمایت از رهبران برنامه هستند، اما فرصت‌های توسعه‌ای کمتری برای حمایت از آنان در نقش‌هایشان وجود دارد. شبکه توسعه حمایت از رهبری برنامه (SPLDN) با هدف ایجاد فضایی تعاملی برای توسعه‌دهندگان دانشگاهی جهت به اشتراک‌گذاری تجارب، تقویت ارتباطات و ارتقای حمایت از رهبران برنامه تأسیس شد. هدف این مطالعه شناسایی نیاز و ارزش این شبکه برای کارکنان در چنین نقش‌هایی است. از کارکنان دانشگاهی که از توسعه رهبران برنامه حمایت می‌کنند دعوت شد تا یک پرسشنامه آنلاین کوتاه را تکمیل کنند و نیازهای حمایتی خود و مزایای عضویت در یک شبکه همتایان را بازتاب دهند. یافته‌های حاصل از ۳۰ پاسخ‌دهنده نشان‌دهنده تقاضا برای فرصت‌هایی جهت به اشتراک‌گذاری تجارب، مقایسه رویکردهای سازمانی و توسعه حمایت مبتنی بر شواهد برای رهبران برنامه است. شرکت‌کنندگان SPLDN را به عنوان منبعی برای بینش بخشی و فضایی برای ایجاد ارتباط با افراد دارای نقش مشابه ارزشمند دانستند. نکته مهم این است که مشارکت در این شبکه محدود به افراد تازه‌وارد به حمایت از PLs نبود؛ بسیاری از شرکت‌کنندگان دارای تجربه قابل توجهی در این حوزه بودند اما همچنان مزایایی را از مشارکت گزارش کردند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که یک شبکه همتایان می‌تواند دسترسی توسعه‌دهندگان دانشگاهی به یادگیری همتایانه، مقایسه بخشی و به اشتراک‌گذاری تجارب را در سراسر مسیر حرفه‌ای آنان فراهم کند.

This study aims to examine the impact of indoor environment, organizational culture, knowledge management, and data flow on academic library service quality within Chinese universities. It further investigates the mediating roles of supply chain integration and intellectual exports, as well as the moderating role of sustainable development goals (SDGs) orientation in strengthening service performance outcomes. A quantitative research design was adopted using a structured survey administered to academic library professionals in Chinese higher education institutions. A total of 245 valid responses were analysed using Partial Least Squares Structural Equation Modelling with SmartPLS. Reliability, convergent validity, discriminant validity, and structural relationships were assessed through bootstrapping procedures to test direct, indirect, and moderating effects. The results reveal that the indoor environment, organizational culture, knowledge management, and data flow significantly and positively influence academic library service quality. Supply chain integration and intellectual exports partially mediate these relationships. Additionally, SDGs orientation strengthens the effects of supply chain integration and intellectual exports on service quality. This study proposes and validates an integrated, multi-layered framework that combines organizational, environmental, operational, intellectual, and sustainability dimensions to explain service quality in academic libraries. The findings offer strategic insights for enhancing library performance and sustainability alignment (SDGs) in higher education institutions.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر محیط داخلی، فرهنگ سازمانی، مدیریت دانش و جریان داده‌ها بر کیفیت خدمات کتابخانه‌های دانشگاهی در دانشگاه‌های چین است. همچنین نقش‌های میانجی‌گری ادغام زنجیره تأمین و صادرات فکری، و نقش تعدیل‌گری جهت‌گیری اهداف توسعه پایدار (SDGs) در تقویت پیامدهای عملکرد خدمات مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش با استفاده از طرح پژوهش کمی و پرسشنامه ساختاریافته که در میان متخصصان کتابخانه‌های دانشگاهی در مؤسسات آموزش عالی چین توزیع شد، انجام گردید. در مجموع ۲۴۵ پاسخ معتبر با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (Partial Least Squares Structural Equation Modelling) با نرم‌افزار SmartPLS تحلیل شد. پایایی، روایی همگرا، روایی واگرا و روابط ساختاری از طریق روش بوت‌استرپ برای آزمون اثرات مستقیم، غیرمستقیم و تعدیلی ارزیابی شدند. نتایج نشان داد که محیط داخلی، فرهنگ سازمانی، مدیریت دانش و جریان داده‌ها به طور معنادار و مثبت بر کیفیت خدمات کتابخانه‌های دانشگاهی تأثیر می‌گذارند. ادغام زنجیره تأمین و صادرات فکری این روابط را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کنند. علاوه بر این، جهت‌گیری اهداف توسعه پایدار (SDGs) اثر ادغام زنجیره تأمین و صادرات فکری بر کیفیت خدمات را تقویت می‌کند. این پژوهش چارچوبی یکپارچه و چندلایه را پیشنهاد و اعتبارسنجی می‌کند که ابعاد سازمانی، محیطی، عملیاتی، فکری و پایداری را برای تبیین کیفیت خدمات در کتابخانه‌های دانشگاهی ترکیب می‌کند. یافته‌ها بینش‌های راهبردی برای ارتقای عملکرد کتابخانه و همسویی با پایداری (SDGs) در مؤسسات آموزش عالی ارائه می‌دهد.

ABSTRACT States vary significantly in both the amount of funding they allocate to community colleges and the mechanisms they use to distribute these funds (Kelchen et al., 2024; Mullin et al., 2015; State Higher Education Executive Officers, 2025). One major source of variation in state's approaches to funding community colleges is whether and how they incorporate race considerations in their funding models. For example, some states include weights for enrolling or graduating students with certain racial categorizations (Gándara et al., 2026). Including race‐based adjustments in funding models is one way to address the “education debt” owed to racially minoritized communities that has resulted from ideas, ideologies, and actions that have marginalized or otherwise harmed these communities (Ladson‐Billings, 2006, p. 5). Estela Bensimon (2007) developed the concept of equity mindedness to assess racialized assumptions about historically minoritized people . As Bensimon (2020), building on Ladson Billings (2006) and Kendi (2019), argues, addressing education debt requires anti‐racist policy, which includes naming race in policy. However, prior research documents legislators’ aversion to overtly addressing race in funding models for higher education institutions (Gándara, 2020), a reluctance that may be intensifying amid the current “anti‐DEI” climate (Briscoe et al., 2025; Lewis & Muñiz, 2024). In this context, this descriptive study addresses the questions: How do states incorporate race considerations in their funding models for community colleges? What patterns emerge in the consideration of race in funding models for community colleges in recent years? By assessing the extent to which state funding policies incorporate race‐related components, this study identifies both gaps and opportunities for addressing racialized inequities through community college finance policy. It provides examples for equity‐minded policymakers and advocates of what is missing from current funding models and what is possible in designing models that more directly advance racial equity.

چکیده: ایالت‌ها در میزان بودجه‌ای که به کالج‌های اجتماعی اختصاص می‌دهند و همچنین در سازوکارهایی که برای توزیع این منابع به کار می‌برند، تفاوت‌های قابل توجهی دارند (Kelchen و همکاران، 2024؛ Mullin و همکاران، 2015؛ State Higher Education Executive Officers، 2025). یکی از منابع اصلی تفاوت در رویکردهای ایالت‌ها به تأمین مالی کالج‌های اجتماعی، این است که آیا و چگونه ملاحظات نژادی را در مدل‌های تأمین مالی خود لحاظ می‌کنند. برای مثال، برخی ایالت‌ها برای ثبت‌نام یا فارغ‌التحصیلی دانشجویان با دسته‌بندی‌های نژادی خاص، ضرایبی را در نظر می‌گیرند (Gándara و همکاران، 2026). گنجاندن تعدیلات مبتنی بر نژاد در مدل‌های تأمین مالی، یکی از راه‌های پرداختن به «بدهی آموزشی» است که به جوامع نژادی به حاشیه رانده‌شده تعلق دارد و ناشی از ایده‌ها، ایدئولوژی‌ها و اقداماتی است که این جوامع را به حاشیه رانده یا به آن‌ها آسیب رسانده است (Ladson‐Billings، 2006، ص. 5). Estela Bensimon (2007) مفهوم ذهنیت عدالت‌محور را برای ارزیابی فرضیات نژادی درباره افراد تاریخی به حاشیه رانده‌شده توسعه داد. همان‌گونه که Bensimon (2020) با استناد به Ladson Billings (2006) و Kendi (2019) استدلال می‌کند، پرداختن به بدهی آموزشی مستلزم سیاست ضدنژادپرستانه است که شامل نام بردن از نژاد در سیاست می‌شود. با این حال، پژوهش‌های پیشین از بی‌میلی قانون‌گذاران به پرداختن آشکار به نژاد در مدل‌های تأمین مالی مؤسسات آموزش عالی حکایت دارد (Gándara، 2020)، بی‌میلی‌ای که ممکن است در فضای کنونی «ضد-DEI» تشدید شده باشد (Briscoe و همکاران، 2025؛ Lewis و Muñiz، 2024). در این زمینه، این مطالعه توصیفی به این پرسش‌ها می‌پردازد: ایالت‌ها چگونه ملاحظات نژادی را در مدل‌های تأمین مالی کالج‌های اجتماعی خود لحاظ می‌کنند؟ چه الگوهایی در سال‌های اخیر در توجه به نژاد در مدل‌های تأمین مالی کالج‌های اجتماعی مشاهده می‌شود؟ با ارزیابی میزان گنجاندن مؤلفه‌های مرتبط با نژاد در سیاست‌های تأمین مالی ایالتی، این مطالعه شکاف‌ها و فرصت‌های موجود برای پرداختن به نابرابری‌های نژادی از طریق سیاست مالی کالج‌های اجتماعی را شناسایی می‌کند. این پژوهش نمونه‌هایی را برای سیاست‌گذاران و کنشگران عدالت‌محور ارائه می‌دهد تا آنچه در مدل‌های فعلی تأمین مالی غایب است و آنچه در طراحی مدل‌هایی که به طور مستقیم‌تر عدالت نژادی را پیش می‌برند، ممکن است، مشخص شود.

The rapid emergence of Artificial Intelligence (AI), is reshaping higher education through real-time tutoring, personalised learning, and advanced knowledge synthesis. In Uganda, the adoption of Competence-Based Education (CBE) emphasises learner-centered pedagogy, critical thinking, and practical skill development. While AI presents opportunities to strengthen CBE, its unstructured use may undermine independent inquiry, critical thinking, and authentic competency development. The study investigated how institutional readiness, stakeholder perceptions, and AI use patterns relate to learner achievement within a competence-based curriculum in an AI-powered environment. It further identified strategies for integrating AI to support competency attainment, academic performance, assessment outcomes, and learning outcomes while preserving the principles of CBE in Ugandan higher education institutions. A cross-sectional quantitative design was employed, involving academic staff ( n = 52) and students ( n = 513) from public and private universities in Uganda. Participants were recruited through convenience sampling using online platforms. Data were collected using structured questionnaires measuring institutional readiness, stakeholder perceptions, AI usage patterns, learner achievement, and pedagogical strategies for AI integration. Both descriptive and inferential statistics were analysed using the JASP statistical tool and Python-based data analysis tools. The findings revealed moderate institutional readiness for AI adoption, with technology recording the highest readiness (M = 3.2), followed by pedagogy (M = 2.9), while policy and governance readiness remained low (M = 2.4). Stakeholders perceived AI as supporting competency achievement (M = 4.1, 85%) and self-directed learning (M = 4.0, 80%), although concerns were raised regarding independent problem-solving (M = 3.6, 65%) and assessment authenticity (M = 3.8, 70%). Students reported frequent use of AI tools, particularly ChatGPT (81.1%), Gemini (56.8%), and Copilot (38.8%), primarily for concept clarification (89.2%), research (81.1%), and idea generation (70.3%). Correlation analysis revealed a moderate positive relationship between AI use frequency and academic performance ( r = 0.544), while chi-square analysis confirmed a significant association between AI use and academic performance (χ 2 = 241.898, p < 0.001). The study concludes that effective AI integration in CBE requires AI literacy training, lecturer capacity building, institutional policy frameworks, and competency-oriented assessment approaches to enhance learner achievement while preserving the integrity of competency development.

ظهور سریع هوش مصنوعی (AI)، آموزش عالی را از طریق آموزش در لحظه، یادگیری شخصی‌سازی‌شده و ترکیب پیشرفته دانش دگرگون می‌کند. در اوگاندا، پذیرش آموزش مبتنی بر شایستگی (CBE) بر آموزش یادگیرنده‌محور، تفکر انتقادی و توسعه مهارت‌های عملی تأکید دارد. در حالی که هوش مصنوعی فرصت‌هایی برای تقویت CBE فراهم می‌کند، استفاده بدون ساختار از آن ممکن است پژوهش مستقل، تفکر انتقادی و توسعه واقعی شایستگی را تضعیف کند. این مطالعه بررسی کرد که آمادگی نهادی، ادراک ذینفعان و الگوهای استفاده از هوش مصنوعی چگونه با پیشرفت یادگیرندگان در چارچوب برنامه درسی مبتنی بر شایستگی در محیطی مبتنی بر هوش مصنوعی مرتبط است. همچنین راهبردهایی را برای ادغام هوش مصنوعی به منظور حمایت از دستیابی به شایستگی، عملکرد تحصیلی، نتایج ارزیابی و نتایج یادگیری، در عین حفظ اصول CBE در مؤسسات آموزش عالی اوگاندا شناسایی کرد. یک طرح کمی مقطعی به کار گرفته شد که شامل اعضای هیئت علمی (n = 52) و دانشجویان (n = 513) از دانشگاه‌های دولتی و خصوصی اوگاندا بود. شرکت‌کنندگان از طریق نمونه‌گیری در دسترس با استفاده از بسترهای آنلاین جذب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته که آمادگی نهادی، ادراک ذینفعان، الگوهای استفاده از هوش مصنوعی، پیشرفت یادگیرندگان و راهبردهای آموزشی برای ادغام هوش مصنوعی را اندازه‌گیری می‌کرد، جمع‌آوری شد. هر دو آمار توصیفی و استنباطی با استفاده از ابزار آماری JASP و ابزارهای تحلیل داده مبتنی بر Python تحلیل شدند. یافته‌ها آمادگی متوسط نهادی برای پذیرش هوش مصنوعی را نشان داد، به طوری که فناوری بالاترین آمادگی (M = 3.2) و پس از آن آموزش (M = 2.9) را داشت، در حالی که آمادگی سیاست و حکمرانی پایین باقی ماند (M = 2.4). ذینفعان هوش مصنوعی را در حمایت از دستیابی به شایستگی (M = 4.1، ۸۵٪) و یادگیری خودراهبر (M = 4.0، ۸۰٪) مؤثر دانستند، اگرچه نگرانی‌هایی در مورد حل مسئله مستقل (M = 3.6، ۶۵٪) و اصالت ارزیابی (M = 3.8، ۷۰٪) مطرح شد. دانشجویان استفاده مکرر از ابزارهای هوش مصنوعی، به ویژه ChatGPT (۸۱.۱٪)، Gemini (۵۶.۸٪) و Copilot (۳۸.۸٪) را عمدتاً برای شفاف‌سازی مفاهیم (۸۹.۲٪)، پژوهش (۸۱.۱٪) و تولید ایده (۷۰.۳٪) گزارش کردند. تحلیل همبستگی رابطه مثبت متوسطی بین فراوانی استفاده از هوش مصنوعی و عملکرد تحصیلی (r = 0.544) نشان داد، در حالی که تحلیل کای-دو ارتباط معناداری بین استفاده از هوش مصنوعی و عملکرد تحصیلی (χ2 = 241.898، p < 0.001) را تأیید کرد. مطالعه نتیجه می‌گیرد که ادغام مؤثر هوش مصنوعی در CBE مستلزم آموزش سواد هوش مصنوعی، توانمندسازی اعضای هیئت علمی، چارچوب‌های سیاست نهادی و رویکردهای ارزیابی مبتنی بر شایستگی است تا پیشرفت یادگیرندگان را در عین حفظ یکپارچگی توسعه شایستگی ارتقا دهد.

Background Teacher burnout is an increasing psychological challenge in educational settings, affecting teachers’ emotional wellbeing and students’ learning experiences. Aim This study examined the psychological mechanisms through which teacher burnout influences learner engagement in English language classrooms, with particular attention to the role of emotional regulation. Framework Drawing on emotion regulation theory and educational psychology perspectives, this study explored whether teachers’ ability to manage emotional demands can reduce the negative impact of burnout on students’ classroom involvement. Method Data were collected in 2025 from 428 English language teachers and 1,284 students from secondary and higher education institutions. Teacher burnout was assessed through emotional exhaustion, depersonalisation, and reduced professional efficacy; emotional regulation was measured through cognitive reappraisal and emotional control strategies; learner engagement was evaluated through behavioral participation, emotional involvement, and cognitive engagement indicators. Structural equation modelling was used to test direct and indirect relationships while controlling for relevant contextual factors. Findings Teacher burnout significantly predicted lower learner engagement ( β = −0.36, p < 0.001), whereas emotion regulation showed a positive association with student engagement ( β = 0.42, p < 0.001). Mediation analysis indicated that emotion regulation partially mediated the adverse effects of burnout, highlighting its role in classroom interactions. Implications Improving teachers’ emotional regulation skills and reducing occupational stress should be important priorities in educational policy. Integrating psychological support, emotional skills training, and burnout prevention initiatives may enhance teachers’ wellbeing and promote more engaging English language learning environments.

زمینه: فرسودگی شغلی معلمان به‌عنوان یک چالش روان‌شناختی رو به افزایش در محیط‌های آموزشی، بر سلامت هیجانی معلمان و تجربیات یادگیری دانش‌آموزان تأثیر می‌گذارد. هدف: این پژوهش به بررسی سازوکارهای روان‌شناختی پرداخت که از طریق آن‌ها فرسودگی شغلی معلمان بر مشارکت یادگیرندگان در کلاس‌های زبان انگلیسی تأثیر می‌گذارد و به‌ویژه نقش تنظیم هیجان را مورد توجه قرار داد. چارچوب: با تکیه بر نظریه تنظیم هیجان و دیدگاه‌های روان‌شناسی تربیتی، این مطالعه بررسی کرد که آیا توانایی معلمان در مدیریت تقاضاهای هیجانی می‌تواند اثرات منفی فرسودگی شغلی بر درگیری دانش‌آموزان در کلاس را کاهش دهد یا خیر. روش: داده‌ها در سال ۲۰۲۵ از ۴۲۸ معلم زبان انگلیسی و ۱۲۸۴ دانش‌آموز از مؤسسات آموزش متوسطه و عالی گردآوری شد. فرسودگی شغلی معلمان از طریق خستگی هیجانی، مسخ شخصیت و کاهش کارآمدی حرفه‌ای ارزیابی شد؛ تنظیم هیجان با استفاده از راهبردهای بازارزیابی شناختی و کنترل هیجانی سنجیده شد؛ مشارکت یادگیرندگان نیز از طریق شاخص‌های مشارکت رفتاری، درگیری هیجانی و مشارکت شناختی ارزیابی گردید. برای آزمون روابط مستقیم و غیرمستقیم و کنترل عوامل زمینه‌ای مرتبط، مدل‌سازی معادلات ساختاری به کار رفت. یافته‌ها: فرسودگی شغلی معلمان به طور معناداری پیش‌بینی‌کننده کاهش مشارکت یادگیرندگان بود (β = −۰.۳۶, p < ۰.۰۰۱)، در حالی که تنظیم هیجان با مشارکت دانش‌آموزان رابطه مثبت نشان داد (β = ۰.۴۲, p < ۰.۰۰۱). تحلیل میانجی‌گری نشان داد که تنظیم هیجان به طور جزئی اثرات منفی فرسودگی شغلی را میانجی‌گری می‌کند و نقش آن را در تعاملات کلاسی برجسته می‌سازد. پیامدها: بهبود مهارت‌های تنظیم هیجان معلمان و کاهش استرس شغلی باید از اولویت‌های مهم سیاست‌گذاری آموزشی باشد. ادغام حمایت روان‌شناختی، آموزش مهارت‌های هیجانی و ابتکارات پیشگیری از فرسودگی شغلی می‌تواند به ارتقای سلامت روان معلمان و ایجاد محیط‌های یادگیری زبان انگلیسی پویاتر کمک کند.

This paper examined the transformative role of digital learning in the Eastern Cape.The advent of digital learning has emerged as a transformative force in higher education institutions, reshaping pedagogical approaches and enhancing student engagement.The paper adopted a qualitative, interpretive stance to capture lived experiences, meanings, and context-specific understandings of digital learning as a transformative force in Eastern Cape higher education institutions.A qualitative stance was aligned with the emphasis on depth of understanding, pedagogical change, and student and staff experiences rather than purely measurable outcomes.A multisite instrumental case study design was appropriate for illuminating how digital learning functions as a transformative force across diverse Eastern Cape higher education institutions.The population for this paper included students, academics, and administrative staff involved with digital learning across selected Eastern Cape higher education institutions.Purposive sampling was used to select participants to capture diverse perspectives on transformation.The sampling strategy was guided by data saturation, with a focus on in-depth semi-structured interviews for students and staff, complemented by document analysis and observations.Thematic analysis was used to identify, analyse, and report patterns across datasets.Findings suggest that while digital learning can enhance accessibility and flexibility, significant disparities in access to technology and digital literacy persist, exacerbating existing inequalities.The findings of the paper were context-specific to Eastern Cape higher education institutions and may not generalise beyond similar settings.The paper concludes with recommendations for improving digital learning infrastructure and strategies for future research.

این مقاله نقش تحول‌آفرین یادگیری دیجیتال در استان Eastern Cape را مورد بررسی قرار داد. ظهور یادگیری دیجیتال به‌عنوان نیرویی تحول‌آفرین در مؤسسات آموزش عالی مطرح شده است که رویکردهای آموزشی را دگرگون ساخته و مشارکت دانشجویان را افزایش داده است. این مقاله با اتخاذ رویکردی کیفی و تفسیری، به منظور درک تجارب زیسته، معانی و فهم‌های مبتنی بر زمینه از یادگیری دیجیتال به‌عنوان نیرویی تحول‌آفرین در مؤسسات آموزش عالی استان Eastern Cape انجام شده است. رویکرد کیفی با تأکید بر عمق فهم، تغییرات آموزشی و تجارب دانشجویان و کارکنان، به جای صرفاً نتایج قابل اندازه‌گیری، همسو بود. طراحی مطالعه موردی ابزاری چندسایتی برای روشن ساختن نحوه عملکرد یادگیری دیجیتال به‌عنوان نیرویی تحول‌آفرین در میان مؤسسات آموزش عالی متنوع استان Eastern Cape مناسب تشخیص داده شد. جامعه آماری این مقاله شامل دانشجویان، اعضای هیئت علمی و کارکنان اداری درگیر با یادگیری دیجیتال در مؤسسات آموزش عالی منتخب استان Eastern Cape بود. نمونه‌گیری هدفمند برای انتخاب مشارکت‌کنندگان به منظور دریافت دیدگاه‌های متنوع درباره تحول به کار گرفته شد. راهبرد نمونه‌گیری بر اساس اشباع داده‌ها هدایت شد و تمرکز بر مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق با دانشجویان و کارکنان، همراه با تحلیل اسناد و مشاهدات بود. تحلیل تماتیک برای شناسایی، تحلیل و گزارش الگوها در سراسر داده‌ها مورد استفاده قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه یادگیری دیجیتال می‌تواند دسترسی و انعطاف‌پذیری را افزایش دهد، اما نابرابری‌های قابل توجهی در دسترسی به فناوری و سواد دیجیتال همچنان وجود دارد که نابرابری‌های موجود را تشدید می‌کند. یافته‌های این مقاله مختص مؤسسات آموزش عالی استان Eastern Cape است و ممکن است به فراتر از محیط‌های مشابه قابل تعمیم نباشد. مقاله با ارائه توصیه‌هایی برای بهبود زیرساخت‌های یادگیری دیجیتال و راهبردهایی برای پژوهش‌های آتی به پایان می‌رسد.