family members

Background Patient education is an important component of nursing care, influencing treatment outcomes, quality of life, and healthcare costs. However, educational practices are often generalized and may not address patients’ individual needs, health literacy, or socio-cultural contexts. Individualized patient education tailors content to patients’ characteristics, goals, and capabilities, and enhances adherence, satisfaction, and clinical outcomes. Existing tools mainly focus on general aspects of patient education, such as educational quality or provider competencies, and no comprehensive patient-centered tool has been established to assess the individualized nature of patient education. This may constrain systematic assessment and improvement of individualized educational practices. Therefore, this protocol aims to conceptualize individualized patient education, develop a measurement tool, and evaluate its psychometric properties. Methods This two-phase exploratory sequential mixed-methods study will be conducted in educational hospitals affiliated with Tabriz University of Medical Sciences, northwest Iran. Phase 1 will involve hybrid concept analysis, including a literature review and directed qualitative study using semi-structured interviews with patients with chronic diseases and their family members until data saturation, followed by directed content analysis to clarify the concept, identify provisional dimensions, and generate initial items, which will be evaluated quantitatively. Phase 2 will assess the tool’s psychometric properties. Face and content validity will be evaluated using qualitative feedback and the Impact Score, Content Validity Ratio, Content Validity Index, and Modified Kappa coefficient. Construct validity will be examined using exploratory and confirmatory factor analyses in SPSS v.24 and AMOS v.24, with independent samples of at least 200 participants per analysis. Reliability will be assessed using Cronbach’s alpha, McDonald’s omega, and test-retest stability. Interpretability and feasibility will also be evaluated. Discussion If the tool demonstrates adequate validity and reliability, it may provide a standardized measure for assessing individualized educational interventions and support quality improvement, patient engagement, and evidence-informed health education strategies.

Families raising children with special educational needs (SEN) may experience adversities. However, previous research has focused on individual children, and limited research has examined family polyvictimization (FPV) and SEN correlates from a family-centered perspective. This study analyzed data from a family-based survey conducted in Hong Kong between August 2022 and March 2023, comparing families with and without children with SEN. A total of 1,400 respondents participated (mean age = 39.75 years, SD = 6.99; 75.4% female), each representing one participating family. Of these respondents, 130 reporting children with SEN and 1,270 without. Respondents provided information on sociodemographic characteristics, family violence and FPV experiences, and health outcomes. Multivariable logistic regression identified factors associated with having children with SEN. Lifetime FPV prevalence was higher among families reporting children with SEN than among other families (23.1% vs. 8.2%). After adjustment for sociodemographic, family-context, psychosocial-attitude, and social-support variables, FPV was associated with higher odds of SEN-reporting family status (aOR = 2.630, 95% CI 1.529–4.524). Other adjusted correlates included lower family income, male dominance, violence socialization, lower perceived social support, violence against adult parents, children, and older family members, poorer respondent physical health, and lower child quality of life. These findings underscore the importance of viewing families raising children with SEN as a window for identifying family violence and call for early detection, systematic screening, and family-centered interventions. Future research should examine these associations over time and strengthen family-based support.

Despite the recognized importance of youth participation in agricultural production for food security, Cash crop production and rural development, its engagement among youth in Tanzania remains remarkably low. In Badugu Ward, Bariadi District, for instance, only about 30% of youth participate in agricultural production despite abundant family land. This study explored the influence of land inheritance systems on youth participation in agricultural production in Badugu Ward, Bariadi District in Simiyu Region, Tanzania. Employing a qualitative research approach, the study focuses on the lived experiences of thirty (30) youth participants selected through purposive sampling. Data were collected through interviews, Focus Group Discussions and observation, analyzed thematically following Braun and Clarke's (2006) six-step framework. Findings reveal that decisions are heavily influenced by elders authority, clan norms and gendered inheritance practices, where the credibility of family elders and the rigidity of cultural norms significantly shape youth access to land. Notably, social pressures, particularly from elders and male family members, discourage youth, especially women, from claiming land. Recommendations emphasize enhancing community engagement through consistent communication, education initiatives, and leveraging peer testimonials to foster trust and mitigate uncertainty about land transfer. Overall, the study highlights the complexity of socio-cultural dynamics in agricultural land access and suggests that effective strategies for promoting youth participation must address these collective influences.

علی‌رغم اهمیت شناخته‌شده مشارکت جوانان در تولید کشاورزی برای امنیت غذایی، تولید محصولات زراعی پول‌ساز و توسعه روستایی، مشارکت جوانان در تانزانیا به‌طور قابل‌توجهی پایین است. برای نمونه، در واد بدوگو، منطقه باریادی، تنها حدود ۳۰٪ از جوانان در تولید کشاورزی مشارکت دارند، با وجود زمین‌های خانوادگی فراوان. این پژوهش تأثیر سیستم‌های ارث‌بری زمین بر مشارکت جوانان در تولید کشاورزی را در واد بدوگو، منطقه باریادی، در منطقه سیمییو، تانزانیا بررسی کرد. این مطالعه با به‌کارگیری رویکرد پژوهش کیفی، بر تجربیات زیسته سی (۳۰) شرکت‌کننده جوان که از طریق نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند، تمرکز دارد. داده‌ها از طریق مصاحبه، بحث‌های گروهی متمرکز و مشاهده جمع‌آوری و با دنبال کردن چارچوب شش‌مرحله‌ای براون و کلارک (۲۰۰۶) به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تصمیم‌گیری‌ها به‌شدت تحت تأثیر اقتدار بزرگان، هنج‌های قومی و شیوه‌های ارث‌بری جنسیت‌محور است، جایی که اعتبار بزرگان خانواده و انعطاف‌ناپذیری هنج‌های فرهنگی به‌طور قابل‌توجهی دسترسی جوانان به زمین را شکل می‌دهند. به‌طور قابل‌توجهی، فشارهای اجتماعی، به‌ویژه از سوی بزرگان و اعضای مرد خانواده، از جوانان، به‌ویژه زنان، برای مطالبه زمین باز می‌دارد. توصیه‌ها بر افزایش مشارکت جامعه از طریق ارتباطات مستمر، ابتکارات آموزشی و بهره‌گیری از گواهی‌های همتایان برای تقویت اعتماد و کاهش عدم قطعیت درباره انتقال زمین تأکید دارند. در مجموع، این مطالعه پیچیدگی پویایی‌های اجتماعی-فرهنگی در دسترسی به زمین‌های کشاورزی را برجسته می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که راهبردهای مؤثر برای ترویج مشارکت جوانان باید این تأثیرات جمعی را مورد توجه قرار دهد.

Family-school engagement is key to holistic development and educational equity in early childhood. This study proposes and empirically evaluates a hierarchical model of engagement, composed of five dimensions: communication-participation, trust-inclusion, learning support, institutional resources, and digital mediation. The objective was to analyze the relationships between these dimensions from a dual perspective (families and teachers) in early childhood education contexts. Participants included 299 teachers and 308 family members from urban early childhood institutions, who completed a validated Likert-type questionnaire. A cross-sectional quantitative design was applied, employing descriptive analyses, internal consistency estimation (Cronbach's alpha), interdimensional correlations, and hierarchical modeling. The findings revealed: (a) high internal consistency across all dimensions (α ≥ .90), (b) strong correlations between dimensions within each group, (c) a more cohesive perceptual pattern in families, and (d) a greater weight of relational dimensions in the hierarchical model. This study provides empirical evidence and a robust theoretical framework for evaluating engagement in an integrated manner. Its distinctive value lies in offering a useful tool for institutional assessments, pedagogical decisions, and public policies aimed at improving communication, cultural inclusion, and digital equity in early childhood education settings

Introduction: During the first year of the COVID-19 pandemic, the global prevalence of anxiety and depression rose by about 25%, with women and young people most affected. Now that the emergency phase is over, it is necessary to know the mental health status of university students' families, a group that is rarely measured directly. Objective: To describe the levels of anxiety, depression and perceived stress among nursing students and their family members, and to explore their relationship with age, gender, socioeconomic stratum and religion. Methods: Quantitative, descriptive, cross-sectional study with non-probability convenience sampling. Thirty-nine people aged 17 to 79 took part: third-semester nursing students at Universidad Metropolitana de Barranquilla and their family members. The GAD-7, the PHQ-9 and the 10-item Perceived Stress Scale (PSS-10) were administered. Associations were tested with the chi-square test and, because of the small cell counts, with an exact test estimated by Monte Carlo simulation.Results: Of the participants, 67% were women, 31% were aged 17 to 25, 49% belonged to socioeconomic stratum 2 and 87% were Catholic. Absence of symptoms and mild levels predominated. Mild anxiety was the most frequent category among those aged 17 to 25 (66.7%), and 25% of those aged 44 to 52 had severe anxiety. The chi-square test suggested an association between age and anxiety (p = 0.046), but the exact test did not confirm it (p = 0.080). No other variable was significantly associated with anxiety, depression or stress. Conclusions: Participants mostly showed mild or no symptoms, with no significant differences by sociodemographic variables. The cross-sectional design and the sample size do not allow these levels to be attributed to the pandemic, but the cases of severe anxiety and moderately severe depression among middle-aged family members warrant follow-up of family mental health in the post-pandemic period.

Family members who provide daily care for people with chronic mental illness often carry substantial emotional, social and financial strain. This study examined caregiver burden, anxiety and depression among primary caregivers of patients with chronic mental illness, and tested whether burden was related to anxiety and depression and whether these outcomes differed by age, gender and relationship to the patient. A cross-sectional correlational design was used with a purposive sample of primary caregivers recruited through psychiatric outpatient and community rehabilitation settings in Bengaluru (planned n = 100; 105 complete records analysed). Burden was assessed with the 22-item Zarit Burden Interview (ZBI), and anxiety and depression with the Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS). Because scores departed from normality, Spearman correlations, permutation-based Mann-Whitney and Kruskal-Wallis tests and Holm-adjusted Dunn comparisons were used. The mean ZBI score was 32.37 (SD = 15.96); 77.1% of caregivers scored in at least the mild-to-moderate burden band, 59.0% had HADS anxiety scores of 8 or higher and 60.0% had HADS depression scores of 8 or higher. Burden correlated strongly with anxiety (rs = .810) and depression (rs = .816), Holm-adjusted ps < .001. Relationship to the patient was significantly associated with burden, anxiety and depression (adjusted ps < .001), with parent caregivers scoring highest, whereas age and gender differences did not survive correction for multiple testing. Findings are provisional because of an unresolved sample-size discrepancy and the cross-sectional, self-report, non-probability design. The results support routine screening of caregivers? psychological health, with particular attention to parent caregivers, alongside caregiver-focused psychoeducation and counselling.

Gender inequality in higher education remains a concern in rural Pakistan, where women’s education opportunities are shaped by social expectations concerning mobility, family responsibilities, and appropriate gender roles. This study examined how social stigmatization associated with staying at home and performing domestic roles is experienced by rural females and how public and self-stigma relate to their participation in higher education. A qualitative descriptive phenomenological design was employed. Data were collected by semi-structured interviews from 30 participants in rural Pakistan, including eight female students and nine female family members, and 13 male family and community members. Thematic analysis identified four interrelated themes: restricted mobility and chaperonage, conditional educational and career aspirations, internalized domestic identity, and protectionist concerns surrounding coeducation. The findings indicate that female education was generally valued, but support was often conditional on family approval, proximity to home, supervision, and conformity with socially accepted roles as daughters, wives, and mothers. Public stigma was reflected in shared expectations that restricted women’s mobility, educational location, and career choices. While self-stigma through self-censorship became apparent when some female students anticipated these judgments and adjusted their educational aspirations accordingly. These findings suggest that educational inequality in the setting examined is associated not only with material and institutional barriers but also with social judgments and their internalization. By applying a stigma perspective, the study provides a context-specific account of how public stigma, self-stigma, and self-censorship may interact with gendered expectations to narrow higher education opportunities for rural females.

Contamination-related obsessive-compulsive disorder (OCD) can cause substantial distress and functional impairment, particularly when compulsive behaviors become intertwined with familial and culturally shaped beliefs about purity and cleanliness.Understanding the distinction between culturally normative practices and clinically impairing compulsions is important for culturally sensitive assessment and treatment.This case report describes an 18-year-old woman with adolescent-onset, contamination-related obsessivecompulsive symptoms that developed at approximately 14-15 years of age during a period of academic and family stress.Her symptoms included persistent feelings of being unclean after toileting, prolonged bathing and toileting, repeated checking of undergarments after urination, counting rituals, avoidance of food and water to reduce elimination-related urges, and avoidance of physical contact in crowded or public settings.A distinctive feature of the presentation was its development within a familial environment in which purity and cleanliness were associated with bodily practices and social boundaries.The patient reported routine post-defecation bathing by family members, restrictions on physical contact with individuals from Scheduled Caste backgrounds, cleansing of the household after such contact, and repeated scrutiny of the adequacy of her own washing.These experiences were considered contextual influences that may have shaped the meaning and reinforcement of contamination concerns rather than direct causes of OCD.Her behaviors were distinguished from the family practices she described by their excessive duration, associated distress, impaired control, and functional interference.The baseline Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (Y-BOCS) score was 24, indicating severe symptoms.Treatment focused on psychoeducation, reduction of ritualized behaviors, distraction and urgemanagement strategies, toilet retraining, relaxation, and supportive psychotherapy, alongside concurrent pharmacological treatment.By sessions six to seven, checking and counting had ceased, bathing and toileting duration had markedly decreased, food and water avoidance had resolved, and previously avoided bus travel and crowded settings were tolerated.At session nine, approximately two months after baseline, the Y-BOCS score had decreased to 4, indicating symptoms in the subclinical range.The remaining sessions focused primarily on maintaining improvement and adjustment to college, with no recurrence of the principal rituals documented through the final session.This case highlights how familial and culturally transmitted concepts of purity may shape the content of contamination-related OCD symptoms.Substantial improvement occurred during a symptom-focused behavioral intervention without directly challenging the family's broader cultural framework.However, concurrent pharmacological treatment and the availability of only one follow-up Y-BOCS assessment limit conclusions about the independent effect of psychotherapy and the durability of improvement.

اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی می‌تواند موجب ناراحتی قابل توجه و اختلال عملکرد شود، به‌ویژه زمانی که رفتارهای وسواسی با باورهای خانوادگی و فرهنگی درباره پاکیزگی و طهارت درهم می‌آمیزد. درک تمایز میان رفتارهای هنجار فرهنگی و اجبارهای بالینی که موجب اختلال می‌شوند، برای ارزیابی و درمان حساس به فرهنگ اهمیت دارد. این گزارش موردی به شرح زنی ۱۸ ساله با شروع علائم وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی در نوجوانی می‌پردازد که این علائم تقریباً در سنین ۱۴ تا ۱۵ سالگی و در دوره‌ای از فشارهای تحصیلی و خانوادگی بروز یافته‌اند. علائم وی شامل احساس مداوم ناپاکی پس از استفاده از سرویس بهداشتی، استحمام و استفاده طولانی از سرویس بهداشتی، بررسی مکرر لباس زیر پس از ادرار، آیین‌های شمارش، اجتناب از خوردن و آشامیدن به‌منظور کاهش تمایلات مرتبط با دفع، و اجتناب از تماس فیزیکی در محیط‌های شلوغ یا عمومی بود. ویژگی متمایز این ارائه، شکل‌گیری آن در محیط خانوادگی بود که در آن پاکیزگی و طهارت با اعمال بدنی و مرزهای اجتماعی مرتبط بود. بیمار گزارش داد که اعضای خانواده به طور معمول پس از اجابت مزاج استحمام می‌کنند، تماس فیزیکی با افراد دارای پیشینه Scheduled Caste محدود می‌شود، پس از چنین تماسی خانه تطهیر می‌شود و شست‌وشوی خود را بارها از نظر کفایت بررسی می‌کند. این تجارب به‌عنوان تأثیرات زمینه‌ای در نظر گرفته شدند که ممکن است معنای نگرانی‌های آلودگی و تقویت آن‌ها را شکل داده باشند، نه علل مستقیم اختلال وسواس فکری-عملی. رفتارهای او از نظر مدت زمان بیش از حد، ناراحتی همراه، کنترل مختل‌شده و تداخل عملکردی از رفتارهای خانوادگی توصیف‌شده متمایز بودند. نمره پایه مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS) برابر با ۲۴ بود که نشان‌دهنده علائم شدید است. درمان بر آموزش روانی، کاهش رفتارهای آیینی، راهبردهای حواس‌پرتی و مدیریت تمایل، بازآموزی توالت، آرام‌سازی و روان‌درمانی حمایتی همراه با درمان دارویی همزمان متمرکز بود. تا جلسات ششم تا هفتم، بررسی و شمارش متوقف شد، مدت زمان استحمام و استفاده از سرویس بهداشتی به طور قابل توجهی کاهش یافت، اجتناب از خوردن و آشامیدن برطرف شد و سفر با اتوبوس و حضور در محیط‌های شلوغ که قبلاً اجتناب می‌شد، تحمل گردید. در جلسه نهم، تقریباً دو ماه پس از خط پایه، نمره Y-BOCS به ۴ کاهش یافت که نشان‌دهنده علائم در محدوده تحت‌بالینی بود. جلسات باقی‌مانده عمدتاً بر حفظ بهبود و سازگاری با دانشگاه متمرکز بود و هیچ عود آیین‌های اصلی تا جلسه پایانی مستند نشد. این مورد نشان می‌دهد که چگونه مفاهیم خانوادگی و فرهنگی انتقال‌یافته درباره طهارت می‌تواند محتوای علائم اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی را شکل دهد. بهبود قابل توجهی در طول مداخله رفتاری متمرکز بر علائم بدون به چالش کشیدن مستقیم چارچوب فرهنگی گسترده‌تر خانواده رخ داد. با این حال، درمان دارویی همزمان و وجود تنها یک ارزیابی پیگیری Y-BOCS نتیجه‌گیری درباره اثر مستقل روان‌درمانی و پایداری بهبود را محدود می‌کند.

Informal carers play a vital role in supporting individuals with mental health difficulties. To provide an overarching synthesis of available evidence, this umbrella review aimed to synthesise qualitative review evidence on informal carers’ (including family members, friends, or other unpaid supporters) experiences of mental health services regarding supporting the individuals with mental health difficulties they care for and seeking support for their own wellbeing. Following the Joanna Briggs Institute (JBI) methodology, a meta-aggregative umbrella review was conducted. Five databases were searched up to 9th May 2025: CINAHL, MEDLINE, PsycInfo, the Cochrane Library, and Epistemonikos. The quality of primary systematic reviews was assessed using a framework adapted from the work of SmithBattle and colleagues. Findings were extracted from eligible reviews and aggregated into categories, from which higher-order synthesised findings were developed. Twelve eligible qualitative reviews were identified covering a wide range of mental health service contexts. Six synthesised findings were identified: (1) emotional complexity in the caregiving journey; (2) recognition and coping with their loved ones’ mental health difficulties; (3) multiple barriers to accessing mental health support; (4) persistent responsibilities and roles in supporting service users; (5) complex experiences of engaging with services; and (6) relational strain during the caregiving process. While some carers reported positive experiences, most described exclusion, emotional distress, and structural barriers to support. This review highlights the urgent need for mental health services to recognise, involve, and support informal carers.

مراقبان غیررسمی نقش حیاتی در حمایت از افراد دارای مشکلات سلامت روان ایفا می‌کنند. به منظور ارائه یک سنتز جامع از شواهد موجود، این مرور چتری با هدف سنتز شواهد مرورهای کیفی درباره تجارب مراقبان غیررسمی (از جمله اعضای خانواده، دوستان یا سایر حامیان بدون دستمزد) از خدمات سلامت روان در زمینه حمایت از افراد دارای مشکلات سلامت روان تحت مراقبت خود و جستجوی حمایت برای بهزیستی خود انجام شد. با پیروی از روش‌شناسی Joanna Briggs Institute (JBI)، یک مرور چتری مبتنی بر تجمیع داده‌ها انجام گرفت. پنج پایگاه داده تا تاریخ ۹ مه ۲۰۲۵ جستجو شدند: CINAHL، MEDLINE، PsycInfo، Cochrane Library و Epistemonikos. کیفیت مرورهای نظام‌مند اولیه با استفاده از چارچوبی اقتباس‌شده از کار SmithBattle و همکاران ارزیابی شد. یافته‌ها از مرورهای واجد شرایط استخراج و در دسته‌هایی تجمیع شدند که بر اساس آن‌ها یافته‌های سنتز شده سطح بالاتر توسعه یافتند. دوازده مرور کیفی واجد شرایط شناسایی شد که طیف وسیعی از زمینه‌های خدمات سلامت روان را پوشش می‌دادند. شش یافته سنتز شده شناسایی شد: (۱) پیچیدگی عاطفی در مسیر مراقبت؛ (۲) شناسایی و مقابله با مشکلات سلامت روان عزیزان؛ (۳) موانع متعدد در دسترسی به حمایت سلامت روان؛ (۴) مسئولیت‌ها و نقش‌های مداوم در حمایت از استفاده‌کنندگان خدمات؛ (۵) تجارب پیچیده در تعامل با خدمات؛ و (۶) فشارهای رابطه‌ای در فرآیند مراقبت. اگرچه برخی مراقبان تجارب مثبتی گزارش کردند، اکثر آن‌ها به طردشدگی، پریشانی عاطفی و موانع ساختاری در دریافت حمایت اشاره داشتند. این مرور بر ضرورت فوری شناسایی، مشارکت و حمایت از مراقبان غیررسمی توسط خدمات سلامت روان تأکید می‌کند.

Family mealtime is a recurring everyday context for parent-child interaction, typically involving family members sitting together with the shared purpose of eating and socializing. However, little is known about the quality of parent-child interaction in this context, as this is often assessed during play or structured tasks. The aim of this study was to examine whether family mealtime constituted a context evoking specific parent-child interaction quality. Participants were 110 families with 24–36-month-old toddlers from the Copenhagen metropolitan area. Parent–toddler interactions during free play, clean-up, and mealtime were video-recorded in the home. Interactions were coded using the Coding Interactive Behavior manual to assess parental Acknowledging, Overriding, and Dyadic Reciprocity. We assessed mean-level differences (contextual continuity) and rank-order consistency (contextual stability) across the three contexts. Means for Overriding and Dyadic Reciprocity were significantly lower during family mealtime than during both play and clean-up, suggesting contextual discontinuity; i.e., that at the group level, mealtime interactions involve less inappropriate parental disruption and redirection, but also lower mutual responsiveness within the dyad. Acknowledging, Overriding, and Dyadic Reciprocity showed no significant correlations across family mealtime and the other contexts, indicating contextual instability, i.e., that within families, interaction quality during mealtime is not necessarily associated with interaction quality in other contexts. Our results suggest that interaction quality cannot be assumed to generalize across contexts. Family mealtime appears to elicit distinct interaction patterns on more parameters and may be an important setting for observational assessment. Clarifying for whom and under what conditions mealtime fosters positive or negative interaction patterns may guide future research and intervention design.

وعده‌های غذایی خانوادگی زمینه‌ای روزمره و تکرارشونده برای تعامل والد-کودک است که معمولاً اعضای خانواده را در کنار هم و با هدف مشترک خوردن و معاشرت گرد هم می‌آورد. با این حال، اطلاعات اندکی درباره کیفیت تعامل والد-کودک در این زمینه وجود دارد، چرا که این کیفیت اغلب در حین بازی یا وظایف ساختاریافته ارزیابی می‌شود. هدف این مطالعه بررسی این بود که آیا وعده غذایی خانوادگی زمینه‌ای است که کیفیت خاصی از تعامل والد-کودک را برمی‌انگیزد یا خیر. شرکت‌کنندگان شامل ۱۱۰ خانواده با کودکان نوپای ۲۴ تا ۳۶ ماهه از منطقه کلان‌شهری کپنهاگ بودند. تعاملات والد-کودک در طول بازی آزاد، جمع‌آوری اسباب‌بازی و وعده غذایی در خانه فیلم‌برداری شد. تعاملات با استفاده از راهنمای Coding Interactive Behavior برای ارزیابی شاخص‌های Acknowledging، Overriding و Dyadic Reciprocity والدین کدگذاری شد. تفاوت‌های میانگین (تداوم زمینه‌ای) و ثبات رتبه‌ای (پایداری زمینه‌ای) در سه زمینه مورد ارزیابی قرار گرفت. میانگین‌های Overriding و Dyadic Reciprocity در طول وعده غذایی خانوادگی به طور معناداری کمتر از هر دو زمینه بازی و جمع‌آوری اسباب‌بازی بود که نشان‌دهنده ناپیوستگی زمینه‌ای است؛ یعنی در سطح گروهی، تعاملات وعده غذایی شامل اختلال و هدایت نامناسب والدین به میزان کمتر، اما همچنین پاسخ‌دهی متقابل کمتر درون دیاد است. هیچ همبستگی معناداری بین Acknowledging، Overriding و Dyadic Reciprocity در وعده غذایی خانوادگی و سایر زمینه‌ها مشاهده نشد که بیانگر ناپایداری زمینه‌ای است؛ یعنی درون خانواده‌ها، کیفیت تعامل در طول وعده غذایی لزوماً با کیفیت تعامل در زمینه‌های دیگر مرتبط نیست. نتایج ما نشان می‌دهد که نمی‌توان فرض کرد کیفیت تعامل در زمینه‌های مختلف تعمیم‌پذیر است. به نظر می‌رسد وعده غذایی خانوادگی الگوهای تعاملی متمایزی را در پارامترهای بیشتری برمی‌انگیزد و ممکن است زمینه‌ای مهم برای ارزیابی مشاهده‌ای باشد. روشن شدن اینکه برای چه کسانی و تحت چه شرایطی وعده غذایی الگوهای تعاملی مثبت یا منفی را تقویت می‌کند، می‌تواند راهنمای پژوهش‌ها و طراحی مداخلات آینده باشد.

Adverse childhood experiences (ACEs) shape the lifecourse psychosocial well-being, yet evidence linking ACEs to pre-pregnancy stressful life events (pre-PSLEs) across generations remains limited. This study examined the associations between ACEs and pre-PSLEs across two generations of women and explored pathways of intergenerational stress transmission. A total of 2,235 mother-offspring pairs were obtained from the Grandmothers, Mothers, and Their Children’s Health study. Maternal and offspring ACEs were assessed using the Childhood Trauma Screener. Offspring pre-PSLEs included conflict with partners, conflict with family members, physical/sexual/emotional abuse, deaths of friends or relatives, and financial stress. We used multivariable logistic regression to examine associations between ACEs and pre-PSLEs, and structural equation modeling to explore mediation by offspring ACEs. Overall, 18.17% of mothers and 14.27% of offspring report ACEs; 29.49% of offspring report pre-PSLEs. Both maternal (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) and offspring ACEs (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) significantly increase the odds of offspring pre-PSLEs, showing dose–response relationships. These patterns persist across all ACE subtypes. Offspring ACEs mediate 79.64% of the association between maternal ACEs and offspring pre-PSLEs. ACEs are associated with pre-PSLEs both within and across generations, suggesting a pathway of stress transmission from early life into adulthood. These findings highlight the importance of early identification and intervention for ACEs within pre-pregnancy health management. Difficult childhood experiences, such as abuse or neglect, can affect health and wellbeing throughout life. We investigated whether these experiences, known as adverse childhood experiences (ACEs), are associated with stressful life events (SLEs) before pregnancy and whether a mother’s childhood adversity is linked to her daughter’s stress before pregnancy. We studied 2,235 mother–daughter pairs in China. Mothers and daughters reported their childhood experiences, and daughters also reported SLEs during the year before pregnancy. We found that both maternal and offspring ACEs were associated with greater pre-pregnancy stress. Most of the association between maternal ACEs and daughters’ pre-pregnancy stress was explained by daughters’ own ACEs. These findings highlight the importance of identifying and supporting women with childhood adversity before pregnancy to improve maternal and child health.

تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) بهزیستی روانی-اجتماعی در طول زندگی را شکل می‌دهند، اما شواهد مربوط به ارتباط ACEs با رویدادهای پراسترس زندگی پیش از بارداری (pre-PSLEs) در نسل‌های مختلف هنوز محدود است. این مطالعه ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs را در دو نسل از زنان بررسی کرده و مسیرهای انتقال استرس بین‌نسلی را مورد کاوش قرار داده است. در مجموع، ۲٬۲۳۵ جفت مادر-فرزند از مطالعه سلامت مادربزرگ‌ها، مادران و فرزندان آن‌ها انتخاب شدند. ACEs مادران و فرزندان با استفاده از Childhood Trauma Screener ارزیابی شد. pre-PSLEs فرزندان شامل تعارض با شریک زندگی، تعارض با اعضای خانواده، سوءاستفاده جسمی/جنسی/عاطفی، مرگ دوستان یا بستگان و استرس مالی بود. برای بررسی ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs از رگرسیون لجستیک چندمتغیره و برای بررسی میانجی‌گری توسط ACEs فرزندان از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. به طور کلی، ۱۸/۱۷٪ از مادران و ۱۴/۲۷٪ از فرزندان گزارش‌دهنده ACEs بودند؛ ۲۹/۴۹٪ از فرزندان pre-PSLEs را گزارش کردند. هم ACEs مادران (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) و هم ACEs فرزندان (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) به طور معناداری احتمال pre-PSLEs فرزندان را افزایش می‌دهند و رابطه دوز-پاسخ را نشان می‌دهند. این الگوها در تمام زیرگروه‌های ACEs پایدار باقی می‌ماند. ACEs فرزندان ۷۹/۶۴٪ از ارتباط بین ACEs مادران و pre-PSLEs فرزندان را میانجی‌گری می‌کند. ACEs هم درون‌نسلی و هم بین‌نسلی با pre-PSLEs مرتبط است و نشان‌دهنده مسیر انتقال استرس از اوایل زندگی به بزرگسالی است. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و مداخله زودهنگام برای ACEs در مدیریت سلامت پیش از بارداری را برجسته می‌کند. تجارب دشوار دوران کودکی، مانند سوءاستفاده یا غفلت، می‌تواند بر سلامت و بهزیستی در سراسر زندگی تأثیر بگذارد. ما بررسی کردیم که آیا این تجارب، که به عنوان تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) شناخته می‌شوند، با رویدادهای پراسترس زندگی (SLEs) پیش از بارداری مرتبط هستند و آیا ناملایمات دوران کودکی مادر با استرس دخترش پیش از بارداری ارتباط دارد یا خیر. ما ۲٬۲۳۵ جفت مادر-دختر را در چین مورد مطالعه قرار دادیم. مادران و دختران تجارب دوران کودکی خود را گزارش کردند و دختران همچنین SLEs را در سال پیش از بارداری گزارش دادند. دریافتیم که هم ACEs مادر و هم فرزند با استرس بیشتر پیش از بارداری مرتبط است. بیشتر ارتباط بین ACEs مادر و استرس پیش از بارداری دختر توسط ACEs خود دختر توضیح داده می‌شود. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و حمایت از زنانی با ناملایمات دوران کودکی پیش از بارداری را برای بهبود سلامت مادر و کودک برجسته می‌کند.

This study examines the development and empirical validation of a value-oriented model of family upbringing that explains how parental value orientations are translated into everyday interaction practices and contribute to the formation of sustainable family relationships. In the context of ongoing social transformations, many existing approaches focus on isolated aspects of family life, while the dynamic interrelation between motivational orientations, emotional climate, and pedagogical practices remains insufficiently explored. Addressing this gap, the present research proposes an integrative model that combines value-based, emotional-communicative, and practice-oriented dimensions of family functioning. Methodologically, the study adopts a mixed-methods design. At the quantitative stage, Structural Equation Modeling (SEM) was employed to examine the relationships between parental values, family climate characteristics, and indicators of relationship sustainability. The model demonstrated robust fit indices and showed that family climate acts as a key mediating mechanism through which parental value orientations are transformed into stable patterns of interaction. The qualitative stage, based on in-depth interviews, provided insight into how values are enacted in everyday family life through shared rituals, emotional support, open communication, joint coping strategies, and sustained cooperation between families and schools. The findings indicate that the sustainability of family relationships should be understood not as a fixed trait but as a developmental outcome shaped by continuous, intentional, and value-informed practices of family members. The study makes a theoretical contribution by substantiating a comprehensive model that integrates motivational, emotional, and practical components of family upbringing. Its practical significance lies in the applicability of the results to the design of parental support programs, the prevention of family stress, the development of school–family partnerships, and the formulation of systemic family policy measures. While the study is limited by single-source data, self-report measures, and a cross-sectional design, it outlines clear directions for future longitudinal, cross-cultural, and intervention-based research.

این مطالعه به توسعه و اعتبارسنجی تجربی یک مدل پرورش خانواده مبتنی بر ارزش‌ها می‌پردازد که تبیین می‌کند چگونه جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به کنش‌های تعاملی روزمره تبدیل می‌شوند و به شکل‌گیری روابط پایدار خانوادگی کمک می‌کنند. در بستر تحولات اجتماعی جاری، بسیاری از رویکردهای موجود بر جنبه‌های منفرد زندگی خانوادگی تمرکز دارند، در حالی که ارتباط پویا میان جهت‌گیری‌های انگیزشی، اقلیم هیجانی و شیوه‌های تربیتی به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. پژوهش حاضر با هدف رفع این خلأ، مدلی تلفیقی را پیشنهاد می‌کند که ابعاد مبتنی بر ارزش، هیجانی-ارتباطی و عمل‌محور عملکرد خانواده را ترکیب می‌کند. از نظر روش‌شناسی، این پژوهش از طرح روش‌های ترکیبی بهره گرفته است. در مرحله کمی، مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) برای بررسی روابط میان ارزش‌های والدین، ویژگی‌های اقلیم خانواده و شاخص‌های پایداری روابط به کار گرفته شد. مدل از شاخص‌های برازش قوی برخوردار بود و نشان داد که اقلیم خانواده به عنوان سازوکار میانجی کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن، جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به الگوهای پایدار تعامل تبدیل می‌شوند. مرحله کیفی، مبتنی بر مصاحبه‌های عمیق، بینش‌هایی درباره نحوه تحقق ارزش‌ها در زندگی روزمره خانوادگی از طریق آیین‌های مشترک، حمایت هیجانی، ارتباط باز، راهبردهای مقابله‌ای مشترک و همکاری پایدار میان خانواده و مدرسه ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایداری روابط خانوادگی باید نه به عنوان یک ویژگی ثابت، بلکه به عنوان پیامد رشد‌یافته‌ای که توسط کنش‌های مستمر، هدفمند و مبتنی بر ارزش اعضای خانواده شکل می‌گیرد، درک شود. این پژوهش از نظر نظری با تبیین مدل جامعی که مؤلفه‌های انگیزشی، هیجانی و عملی پرورش خانواده را یکپارچه می‌کند، سهمی نظری ارائه می‌دهد. اهمیت کاربردی آن نیز در قابلیت استفاده از نتایج برای طراحی برنامه‌های حمایت والدین، پیشگیری از استرس خانوادگی، توسعه مشارکت مدرسه و خانواده و تدوین تدابیر سیاست‌گذاری نظام‌مند خانواده نهفته است. اگرچه پژوهش حاضر به دلیل استفاده از داده‌های تک‌منبعی، ابزارهای خودگزارشی و طرح مقطعی با محدودیت‌هایی مواجه است، اما مسیرهای روشنی برای پژوهش‌های آینده با رویکرد طولی، بین‌فرهنگی و مداخله‌محور ترسیم می‌کند.

The preschool period is a critical time for developing emotional regulation and problem-solving skills. Children frequently encounter various stressors such as separation anxiety, peer bullying, and sibling rivalry, which require effective coping mechanisms. Parental support is crucial in developing children’s problem-solving skills. Children’s literature is an important resource in showing children the problems they may encounter and how to cope with them. This study aims to examine how the role of the family in children’s problem-solving processes is represented in illustrated children’s books and to identify the forms of support portrayed by family members within these narratives. The study was designed as a qualitative document analysis employing purposive criterion sampling to examine selected picturebooks as cultural products. Purposive sampling was used in the research. Ten illustrated books selected for this study were examined through content analysis. As a result of the analysis, the forms of parental participation in the process of developing children’s problem-solving skills in the books were categorized under the dimensions of “metaphorical concretization and cognitive guidance,” “metaphorical concretization and cognitive guidance,” “democratic participation and joint decision-making” and “play, role-playing, and creating a safe rehearsal space.” In the 10 works examined, parents participated in the problem solving process; They have “metaphorically concretized abstract concepts and Cognitive Guidance” “transformed social crises into safe rehearsals by gamifying them,” “exhibited participatory attitudes that encourage democratic participation in decision making processes,” and established an “unshakeable climate of trust through the emotional validation and reassurance strategy” they offered. The findings show that in children’s literature, the family is not merely a figurehead, but is positioned as an “external regulator” that helps children develop coping strategies for dealing with problems.

دوره پیش‌دبستانی، زمان حساسی برای رشد تنظیم هیجانی و مهارت‌های حل مسئله است. کودکان اغلب با استرسورهای مختلفی مانند اضطراب جدایی، زورگویی همسالان و رقابت خواهر و برادری مواجه می‌شوند که نیازمند سازوکارهای مقابله‌ای مؤثر هستند. حمایت والدین در رشد مهارت‌های حل مسئله کودکان نقش حیاتی دارد. ادبیات کودک منبع مهمی برای نشان دادن مشکلات احتمالی پیش روی کودکان و نحوه مقابله با آن‌هاست. هدف این پژوهش بررسی نحوه بازنمایی نقش خانواده در فرایندهای حل مسئله کودکان در کتاب‌های مصور کودکان و شناسایی اشکال حمایت ارائه‌شده توسط اعضای خانواده در این روایت‌ها است. این مطالعه به صورت تحلیل اسنادی کیفی با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند مبتنی بر معیار برای بررسی کتاب‌های مصور منتخب به عنوان محصولات فرهنگی طراحی شده است. در پژوهش از نمونه‌گیری هدفمند استفاده شد. ده کتاب مصور منتخب برای این مطالعه از طریق تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. بر اساس نتایج تحلیل، اشکال مشارکت والدین در فرایند رشد مهارت‌های حل مسئله کودکان در کتاب‌ها در ابعاد «عینیت‌بخشی استعاری و راهنمایی شناختی»، «مشارکت دموکراتیک و تصمیم‌گیری مشترک» و «بازی، ایفای نقش و ایجاد فضای تمرین امن» دسته‌بندی شدند. در ده اثر بررسی‌شده، والدین در فرایند حل مسئله مشارکت داشته‌اند؛ آن‌ها «مفاهیم انتزاعی را به صورت استعاری عینیت‌بخشی و راهنمایی شناختی ارائه کرده‌اند»، «بحران‌های اجتماعی را با بازی‌سازی به تمرین‌های امن تبدیل کرده‌اند»، «نگرش‌های مشارکتی تشویق‌کننده مشارکت دموکراتیک در فرایندهای تصمیم‌گیری نشان داده‌اند» و با راهبرد «اعتباربخشی هیجانی و اطمینان‌بخشی» فضای اعتماد تزلزل‌ناپذیری ایجاد کرده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در ادبیات کودک، خانواده صرفاً یک نماد نیست، بلکه به عنوان «تنظیم‌گر بیرونی» جایگاه دارد که به کودکان در توسعه راهبردهای مقابله‌ای برای مواجهه با مشکلات کمک می‌کند.

Introduction The GIMNASTRADA is an annual, non-competitive gymnastics event, held in the city of Cáceres (Extremadura, Spain) since 1996. The 2019 edition was the largest in number of participants with around 3,700 gymnasts and 12,000 spectators. The aim of this study was to determine whether the perception of quality of GIMNASTRADA 2019 was influenced by the type of participation that different groups of attenders developed in this gymnastic event (gymnasts, gymnastics group leaders, family members, audience, organisational staff). Methods To this end, a total of 331 participants completed a short four item-questionnaire created ad hoc for this study in order to evaluate the perceived quality of certain management processes existing in this sporting event (e.g., quality of facilities, planning, organisation and development). The questionnaire, based on single-item measures of previous validated scales as EVENTQUAL and IPA4RE, was answered anonymously by the participants using their own mobile devices via a Google Docs form. Results The results showed differences in questionnaire scores between groups of participants. It is concluded that the type of participation influenced the perception of quality between groups of attenders in GIMNASTRADA 2019. Discussion It would be advisable for sports managers to design sporting events tailored to different participant profiles, including activities adapted to their specific interests, with the aim of providing a positive experience that would promote their participation in future editions.

مقدمه: GIMNASTRADA یک رویداد سالانه و غیررقابتی ژیمناستیک است که از سال ۱۹۹۶ در شهر کاسرس (استان اکسترمادورا، اسپانیا) برگزار می‌شود. دوره سال ۲۰۱۹ این رویداد با حدود ۳۷۰۰ ژیمناست و ۱۲۰۰۰ تماشاگر، بیشترین تعداد شرکت‌کننده را داشت. هدف این مطالعه تعیین این بود که آیا ادراک کیفیت GIMNASTRADA 2019 تحت تأثیر نوع مشارکت گروه‌های مختلف شرکت‌کننده در این رویداد ژیمناستیک (ژیمناست‌ها، سرگروه‌های گروه‌های ژیمناستیک، اعضای خانواده، تماشاگران، کارکنان سازمان‌دهنده) قرار گرفته است یا خیر. روش‌ها: بدین منظور، مجموعاً ۳۳۱ شرکت‌کننده یک پرسشنامه کوتاه چهار سؤالی که به طور اختصاصی برای این مطالعه طراحی شده بود، به منظور ارزیابی کیفیت ادراک‌شده برخی فرایندهای مدیریتی موجود در این رویداد ورزشی (مانند کیفیت امکانات، برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی و اجرا) تکمیل کردند. این پرسشنامه بر اساس مقیاس‌های تک‌سؤالی برگرفته از ابزارهای معتبر قبلی مانند EVENTQUAL و IPA4RE تهیه شده بود و شرکت‌کنندگان به صورت ناشناس و با استفاده از دستگاه‌های تلفن همراه خود از طریق فرم Google Docs به آن پاسخ دادند. نتایج: نتایج نشان داد که بین گروه‌های مختلف شرکت‌کننده در نمرات پرسشنامه تفاوت وجود دارد. نتیجه‌گیری این بود که نوع مشارکت، ادراک کیفیت را بین گروه‌های مختلف شرکت‌کننده در GIMNASTRADA 2019 تحت تأثیر قرار داده است. بحث: توصیه می‌شود مدیران ورزشی رویدادهایی متناسب با پروفایل‌های مختلف شرکت‌کنندگان طراحی کنند و فعالیت‌هایی متناسب با علایق خاص آن‌ها ارائه دهند تا تجربه‌ای مثبت فراهم شود که مشارکت آن‌ها را در دوره‌های آتی ارتقاء دهد.

Experiences of minority stress likely contribute to elevated levels of depression and suicidal ideation among LGBT individuals. We examined whether the self-reported frequency of exposure to hate speech targeting gay men and lesbians was associated with these outcomes and whether family acceptance of one’s sexual orientation attenuated these associations. We used data from a national survey of the Polish LGBTQiA community ( N = 3827 gay men and lesbians). Participants reported the severity of eight symptoms of depression, as well as the frequency of suicidal ideation. They also indicated how often they had encountered homophobic hate speech, and which categories of close family members accepted their sexual orientation. A higher self-reported frequency of exposure to homophobic hate speech was associated with greater severity of depressive symptoms and more frequent suicidal ideation. These associations were moderated by family acceptance, such that they were weaker among participants with higher family acceptance scores. Our findings provide evidence that family acceptance may buffer negative mental health outcomes of hate speech exposure among gay men and lesbians.

تجارب استرس اقلیت احتمالاً به سطوح بالاتر افسردگی و افکار خودکشی در میان افراد LGBT منجر می‌شود. ما بررسی کردیم که آیا فراوانی گزارش‌شده مواجهه با سخنان نفرت‌آمیز که مردان و زنان همجنس‌گرا را هدف قرار می‌دهد، با این پیامدها مرتبط است و آیا پذیرش خانواده از گرایش جنسی فرد این ارتباطات را تضعیف می‌کند یا خیر. ما از داده‌های یک پیمایش ملی جامعه LGBTQiA لهستان (N = 3827 مرد و زن همجنس‌گرا) استفاده کردیم. شرکت‌کنندگان شدت هشت نشانه افسردگی و همچنین فراوانی افکار خودکشی را گزارش کردند. آن‌ها همچنین بیان کردند که چند وقت یک‌بار با سخنان نفرت‌آمیز همجنس‌گراستیزانه مواجه شده‌اند و کدام دسته از اعضای نزدیک خانواده گرایش جنسی آن‌ها را پذیرفته‌اند. فراوانی بالاتر مواجهه گزارش‌شده با سخنان نفرت‌آمیز همجنس‌گراستیزانه با شدت بیشتر نشانه‌های افسردگی و فراوانی بیشتر افکار خودکشی مرتبط بود. این ارتباطات توسط پذیرش خانواده تعدیل شد، به‌گونه‌ای که در میان شرکت‌کنندگانی که نمرات پذیرش خانواده بالاتری داشتند، این ارتباطات ضعیف‌تر بود. یافته‌های ما شواهدی ارائه می‌دهد که پذیرش خانواده می‌تواند پیامدهای منفی سلامت روان ناشی از مواجهه با سخنان نفرت‌آمیز را در میان مردان و زنان همجنس‌گرا کاهش دهد.

Introduction Historical trauma refers to large-scale distressing or life-threatening events experienced collectively by a group with a shared identity, such as ethnicity or nationality, which have intergenerational psychological impacts. Although many Asian American families immigrated to the US as a result of such events, little research has been conducted on Asian American experiences of historical trauma, particularly in terms of how immigrant parents communicate about their past trauma with their children. This study aimed to investigate what adult Asian American children of immigrants learn about their family history and how intergenerational communication about historical trauma takes place in Asian American immigrant families. Methods Twenty Asian American adult children of immigrants completed qualitative interviews about their families' immigration histories and their experiences of intergenerational communication about historical trauma. Interviews were analyzed using thematic analysis. Results Four themes were identified: (1) Family History Related to Historical Trauma, (2) Communication About the Past, (3) Silence About the Past, and (4) Psychological Meaning-Making. Participants reported varied levels of knowledge about family and ethnic group history and varied degrees of engagement in intergenerational communication about historical trauma in their families. While most participants had some knowledge of their families' pre-immigration historical trauma, their family members' willingness to discuss the past ranged widely. Limited communication or silence about historical trauma were common, and participants were often reluctant to ask their relatives about the past due to concern about upsetting them. However, some contexts, such as school assignments related to family history, extended family gatherings, and engaging with relevant media, helped facilitate communication. Discussion This study provides an initial description of how intergenerational communication about historical trauma takes place in Asian American immigrant families. The results are consistent with the small body of previous research on intergenerational communication in Asian American immigrant families and elucidate new aspects and dynamics of this communication. Findings point to the need for further study of the experiences of under-researched Asian American groups and how intergenerational communication about historical trauma can be most beneficial in Asian American immigrant families.

مقدمه: تروماهای تاریخی به رویدادهای گسترده، ناراحت‌کننده یا تهدیدکننده زندگی اشاره دارد که به‌طور جمعی توسط گروهی با هویت مشترک، مانند قومیت یا ملیت، تجربه می‌شوند و پیامدهای روان‌شناختی بین‌نسلی دارند. اگرچه بسیاری از خانواده‌های آسیایی‌تبار آمریکایی در نتیجه چنین رویدادهایی به ایالات متحده مهاجرت کرده‌اند، پژوهش‌های اندکی درباره تجربه‌های آسیایی‌تباران آمریکایی از تروماهای تاریخی، به‌ویژه در زمینه نحوه ارتباط والدین مهاجر درباره تروماهای گذشته با فرزندانشان، انجام شده است. هدف این مطالعه بررسی این بود که فرزندان بالغ آسیایی‌تبار آمریکایی مهاجران چه چیزهایی درباره تاریخچه خانوادگی خود می‌آموزند و ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی در خانواده‌های مهاجر آسیایی‌تبار آمریکایی چگونه صورت می‌گیرد. روش‌ها: بیست نفر از فرزندان بالغ آسیایی‌تبار آمریکایی مهاجران در مصاحبه‌های کیفی درباره تاریخچه مهاجرت خانواده‌هایشان و تجربه‌هایشان از ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی شرکت کردند. مصاحبه‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: چهار تم شناسایی شد: (۱) تاریخچه خانوادگی مرتبط با تروماهای تاریخی، (۲) ارتباط درباره گذشته، (۳) سکوت درباره گذشته و (۴) معناپردازی روان‌شناختی. شرکت‌کنندگان سطوح متفاوتی از آگاهی نسبت به تاریخچه خانوادگی و گروه قومی خود و درجات مختلفی از مشارکت در ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی در خانواده‌هایشان را گزارش کردند. اگرچه اکثر شرکت‌کنندگان تا حدی از تروماهای تاریخی پیش از مهاجرت خانواده‌هایشان اطلاع داشتند، میزان تمایل اعضای خانواده به بحث درباره گذشته بسیار متفاوت بود. ارتباط محدود یا سکوت درباره تروماهای تاریخی رایج بود و شرکت‌کنندگان اغلب به دلیل نگرانی از ناراحت کردن بستگانشان، تمایلی به پرسش درباره گذشته نداشتند. با این حال، برخی زمینه‌ها مانند تکالیف مدرسه مرتبط با تاریخچه خانواده، گردهمایی‌های فامیلی و تعامل با رسانه‌های مرتبط، به تسهیل ارتباط کمک می‌کرد. بحث: این مطالعه توصیف اولیه‌ای از نحوه وقوع ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی در خانواده‌های مهاجر آسیایی‌تبار آمریکایی ارائه می‌دهد. نتایج با بدنه محدود پژوهش‌های پیشین درباره ارتباط بین‌نسلی در خانواده‌های مهاجر آسیایی‌تبار آمریکایی همسو است و جنبه‌ها و پویایی‌های جدیدی از این ارتباط را روشن می‌کند. یافته‌ها بر ضرورت پژوهش بیشتر درباره تجربه‌های گروه‌های کمتر مورد مطالعه آسیایی‌تبار آمریکایی و چگونگی سودمند بودن ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی در خانواده‌های مهاجر آسیایی‌تبار آمریکایی تأکید دارد.

Objective: Earthquakes are associated with substantial psychological consequences, including depression, anxiety, stress, and post-traumatic stress disorder. Fathers may be particularly vulnerable because of their central role in maintaining family functioning. Therefore, this study aimed to compare depression, anxiety, stress, post-traumatic stress disorder, and psychological resilience between fathers exposed and not exposed to the 2023 Kahramanmaraş earthquakes.Methods: This cross-sectional and descriptive study included 118 fathers living in the Kahramanmaraş region during the earthquake and 87 fathers residing in unaffected regions. The study sample was established using a convenience sampling strategy. Information for the study was obtained through the Sociodemographic and Earthquake Impact Questionnaire, the Depression Anxiety Stress Scale-21 (DASS-21), the PTSD Short Scale, and the Brief Psychological Resilience Scale (BPRS). Data were analyzed to compare symptom levels and psychological resilience across the two groups.Results: Fathers exposed to the earthquake had significantly higher stress, anxiety, depression, total DASS-21, and PTSD scores than fathers residing in unaffected regions (all p < 0.001). No significant difference was observed in psychological resilience between the two groups (p = 0.078). DASS-21 total and subscale scores were positively correlated with PTSD and negatively correlated with psychological resilience in both groups.Conclusion: Fathers exposed to the earthquake reported higher levels of PTSD, depression, anxiety, and stress than fathers living in unaffected regions. These findings highlight the need to expand father-focused psychosocial services after disasters to support family functioning and promote the emotional well-being of family members.

هدف: زمین‌لرزه‌ها با پیامدهای روان‌شناختی قابل توجهی از جمله افسردگی، اضطراب، استرس و اختلال استرس پس از سانحه همراه هستند. پدران ممکن است به دلیل نقش محوری خود در حفظ کارکرد خانواده، به‌ویژه آسیب‌پذیر باشند. بنابراین، این پژوهش با هدف مقایسه افسردگی، اضطراب، استرس، اختلال استرس پس از سانحه و تاب‌آوری روان‌شناختی میان پدران مواجه‌شده و مواجه‌نشده با زمین‌لرزه‌های ۲۰۲۳ قهرمان‌مرعش انجام شد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی و توصیفی شامل ۱۱۸ پدر ساکن منطقه قهرمان‌مرعش در زمان وقوع زمین‌لرزه و ۸۷ پدر ساکن مناطق غیرمتأثر بود. نمونه پژوهش با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شد. اطلاعات پژوهش از طریق پرسشنامه جمعیت‌شناختی و تأثیر زمین‌لرزه، مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس-۲۱ (DASS-21)، مقیاس کوتاه اختلال استرس پس از سانحه و مقیاس کوتاه تاب‌آوری روان‌شناختی (BPRS) گردآوری شد. داده‌ها به منظور مقایسه سطوح علائم و تاب‌آوری روان‌شناختی در دو گروه تحلیل شدند. یافته‌ها: پدران مواجه‌شده با زمین‌لرزه به طور معناداری نمرات استرس، اضطراب، افسردگی، نمره کل DASS-21 و PTSD بالاتری نسبت به پدران ساکن مناطق غیرمتأثر داشتند (همه p < 0.001). تفاوت معناداری در تاب‌آوری روان‌شناختی میان دو گروه مشاهده نشد (p = 0.078). نمرات کل و زیرمقیاس‌های DASS-21 در هر دو گروه با PTSD همبستگی مثبت و با تاب‌آوری روان‌شناختی همبستگی منفی داشتند. نتیجه‌گیری: پدران مواجه‌شده با زمین‌لرزه سطوح بالاتری از PTSD، افسردگی، اضطراب و استرس را نسبت به پدران ساکن مناطق غیرمتأثر گزارش کردند. این یافته‌ها بر ضرورت گسترش خدمات روان‌اجتماعی متمرکز بر پدران پس از بلایا به منظور حمایت از کارکرد خانواده و ارتقاء بهزیستی عاطفی اعضای خانواده تأکید می‌کند.