pain

Purpose: This study assessed the prevalence of sleep disturbance and associated factors in patients with hepatocellular carcinoma (HCC) receiving hepatic arterial infusion chemotherapy (HAIC) combined with targeted therapy and immunotherapy. Patients and Methods: A cross-sectional survey enrolled 230 patients undergoing HAIC combined with targeted therapy and immunotherapy at Sun Yat-sen University Cancer Center (July–November 2025). Sleep, psychological distress, pain, appetite, and quality of life were assessed using the PSQI, HADS, NRS, VAS, and EORTC QLQ-C30, respectively, along with prior HAIC cycles. Logistic regression identified factors associated with sleep disturbance. Results: The prevalence of sleep disturbance (PSQI > 5) was 72.6% (167/230). Univariate analysis identified a greater number of prior HAIC cycles, higher levels of depressive and anxiety symptoms, and lower quality of life and appetite as significant factors. In multivariate analysis, four factors remained independently associated with sleep disturbance: prior HAIC cycles (OR = 1.66, 95% CI: 1.25– 2.20, P < 0.001), anxiety symptoms (OR = 1.27, 95% CI: 1.12– 1.44, P < 0.001), depressive symptoms (OR = 1.23, 95% CI: 1.03– 1.47, P = 0.021), and appetite sensations (OR = 0.93, 95% CI: 0.91– 0.96, P < 0.001), which showed an inverse association with sleep disturbance. The model showed an apparent area under the ROC curve of 0.92 (95% CI 0.87– 0.96), with an optimism-corrected AUC of 0.91 after bootstrap resampling. Conclusion: Sleep disturbance was highly prevalent and was independently associated with cumulative treatment burden, psychological distress and impaired appetite. These cross-sectional findings support routine sleep screening together with psychological and nutritional assessment in this population; whether modifying these factors improves sleep quality requires prospective interventional studies. Keywords: hepatocellular carcinoma, sleep disturbance, hepatic arterial infusion chemotherapy, immunotherapy, targeted therapy

Background: Patients recovering from craniotomy in the Intensive Care Unit (ICU) are at risk of hemodynamic changes related to stress responses, neurological impairment, pain, and environmental stimuli. A combination of music therapy and hand massage may help maintain hemodynamic stability in these patients. Objective: To describe the application of combined music therapy and hand massage to support hemodynamic stability in post-craniotomy patients in the ICU. Methods: This evidence-based nursing intervention was implemented with three post-craniotomy patients admitted to the ICU of Abdul Wahab Sjahranie Regional General Hospital, Samarinda. The intervention consisted of 15 minutes of instrumental or classical music followed by 15 minutes of effleurage hand massage. Systolic and diastolic blood pressure, mean arterial pressure (MAP), heart rate (HR), respiratory rate (RR), and oxygen saturation (SpO₂) were measured before and after each intervention. The intervention was conducted over three days, with each patient’s clinical changes monitored. Results: The case study findings indicated greater stability in blood pressure, MAP, HR, RR, and SpO₂ following the intervention. Conclusion: Combined music therapy and hand massage may be a safe, non-pharmacological intervention to support nursing care and maintain hemodynamic stability in post-craniotomy patients. Further research is needed to assess its effects on other outcomes, including biochemical changes.

ABSTRACT Low Back Pain (LBP) is a disease caused by non-ergonomic working conditions during manual handling activities. LBP is a leading cause of activity limitations, disability, inability and absenteeism from work. The aim of this study was to analyze ergonomic risk factors for LBP complaints and their relationship to the two in charcoal briquette manufacturing industry workers at PT. Arkelindo Bara Sejahtera. This study was quantitative with a cross-sectional approach. The study was conducted from June to November 2025. The population and sample were 183 and 151 workers, respectively. Research data was obtained from questionnaires, interviews, diagnoses, and direct on-site observations. Data analysis was conducted using univariate, bivariate, and multivariate methods. The results showed that as many as 64.2% of participants experienced complaints of severe LBP. It was also found that awkward postures, static work positions, repetitive movements and excessive force use were at risk of 62.9%, 70.2%, 73.5% and 57.6%, respectively. There is a relationship between awkward postures (p = 0.023, OR = 2.843), static work positions (p =0.004, OR = 3.875), repetitive movements (p = 0.000, OR = 6.013) and excessive force use (p = 0.003, OR = 4.178) and NBP complaints. The dominant ergonomic risk factor for LBP complaints is repetitive movements with an OR value of 6.013. This study indicates that repeated exposure to sitting or standing for more than half the working day, combined with awkward postures such as bending and twisting, were the dominant contributing factors to LBP. It is hoped that companies can implement ergonomic work positions to ensure worker comfort. Keywords: Charcoal Briquette Industry, Ergonomic Risks, Back Pain, Occupational Health. ABSTRAK Nyeri punggung bawah (NPB) merupakan penyakit akibat kondisi kerja yang tidak ergonomis selama aktivitas manual handling. NPB merupakan salah satu penyebab utama keterbatasan aktivitas, kecacatan, ketidakmampuan dan ketidakhadiran dalam bekerja. Tujuan penelitian ini adalah untuk menganalisis faktor risiko ergonomi terhadap keluhan NPB dan hubungan keduanya pada pekerja industri pembuatan briket arang di PT. Arkelindo Bara Sejahtera.Jenis penelitian ini adalah kuantitatif dengan pendekatan cross-sectional. Penelitian dilaksanakan bulan Juni hingga November 2025. Populasi dan sampel berturut-turut adalah 183 dan 151 pekerja. Data penelitian diperoleh dari kuesioner, wawancara, diagnosa dan pengamatan langsung. Analisis data dilakukan secara univariat, bivariat dan multivariat. Hasil menunjukkan bahwa sebanyak 64,2% responden mengalami keluhan NPB berat. Itu ditemukan juga bahwa postur tubuh janggal, posisi kerja statis, gerakan berulang, dan penggunaan tenaga berlebihan masing-masing berisiko sebesar 62,9%, 70,2%, 73,5%, dan 57,6%. Terdapat hubungan antara postur tubuh yang tidak nyaman (p = 0,023, OR = 2,843), posisi kerja statis (p = 0,004, OR = 3,875), gerakan berulang (p = 0,000, OR = 6,013), dan penggunaan tenaga berlebihan (p = 0,003, OR = 4,178) dengan keluhan NPB. Faktor risiko ergonomi dominan terhadap keluhan NPB adalah pergerakan berulang dengan nilai OR 6,013. Penelitian ini menunjukkan bahwa paparan berulang terhadap posisi duduk atau berdiri selama lebih dari setengah hari kerja, dikombinasikan dengan postur tubuh janggal seperti membungkuk dan memutar badan, merupakan faktor utama penyebab NPB. Itu diharapkan bahwa perusahaan dapat menerapkan posisi kerja ergonomis agar pekerja nyaman saat bekerja. Kata Kunci: Industri Briket Arang, Risiko Ergonomi, Nyeri Punggung, Kesehatan Kerja.

ABSTRACT Type 2 diabetes mellitus is a chronic metabolic disease with a rapidly increasing prevalence worldwide and is frequently accompanied by microvascular complications, particularly diabetic neuropathy. Diabetic neuropathy often presents with sensory symptoms such as pain, paresthesia, and numbness, which tend to worsen at night and may interfere with sleep quality. Disturbed sleep in patients with type 2 diabetes mellitus can adversely affect daily functioning, glycemic control, and overall quality of life. However, previous studies examining the relationship between diabetic neuropathy and sleep quality have reported inconsistent findings. This study aims to determine the relationship between the occurrence of diabetic neuropathy and sleep quality among patients with type 2 diabetes mellitus at RS Siti Khodijah Sepanjang. This study employed an analytical observational design with a cross-sectional approach. Data were collected using primary data from questionnaires and secondary data from medical records of patients with type 2 diabetes mellitus. Diabetic neuropathy was assessed based on clinical evaluation, while sleep quality was measured using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). The findings demonstrate an association between the occurrence of diabetic neuropathy and impaired sleep quality in patients with type 2 diabetes mellitus. Patients experiencing diabetic neuropathy tended to have poorer sleep quality, characterized by prolonged sleep latency, reduced sleep efficiency, increased sleep fragmentation, and shorter sleep duration. Diabetic neuropathy is associated with decreased sleep quality in patients with type 2 diabetes mellitus. These findings highlight the importance of considering sleep quality as part of comprehensive management in patients with diabetic neuropathy to improve overall health outcomes. Keywords: Type 2 Diabetes Mellitus, Diabetic Neuropathy, Sleep Quality, PSQI. ABSTRAK Diabetes melitus tipe 2 merupakan penyakit metabolik kronis dengan prevalensi yang terus meningkat dan sering disertai komplikasi mikrovaskular, salah satunya neuropati diabetik. Neuropati diabetik ditandai dengan gejala sensorik seperti nyeri, kesemutan, kebas, dan rasa terbakar yang umumnya memberat pada malam hari sehingga berpotensi mengganggu kualitas tidur. Gangguan kualitas tidur pada pasien diabetes melitus tipe 2 dapat berdampak negatif terhadap aktivitas harian, kontrol glikemik, dan kualitas hidup. Namun, hasil penelitian sebelumnya mengenai hubungan neuropati diabetik dengan kualitas tidur masih menunjukkan ketidakkonsistenan. Penelitian ini bertujuan untuk mengetahui hubungan antara kejadian neuropati diabetik dengan kualitas tidur pada pasien diabetes melitus tipe 2 di RS Siti Khodijah Sepanjang. Penelitian ini menggunakan desain observasional analitik dengan pendekatan cross-sectional. Data diperoleh dari data primer berupa kuesioner serta data sekunder dari rekam medis pasien diabetes melitus tipe 2. Kejadian neuropati diabetik dinilai melalui evaluasi klinis, sedangkan kualitas tidur diukur menggunakan Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). Hasil penelitian menunjukkan adanya hubungan antara kejadian neuropati diabetik dengan penurunan kualitas tidur pada pasien diabetes melitus tipe 2. Pasien dengan neuropati diabetik cenderung mengalami kualitas tidur yang lebih buruk, ditandai dengan latensi tidur yang memanjang, efisiensi tidur yang menurun, fragmentasi tidur yang meningkat, serta durasi tidur yang lebih pendek. Terdapat hubungan antara kejadian neuropati diabetik dengan kualitas tidur pada pasien diabetes melitus tipe 2. Oleh karena itu, aspek kualitas tidur perlu dipertimbangkan dalam manajemen komprehensif pasien neuropati diabetik guna meningkatkan luaran kesehatan secara keseluruhan. Kata Kunci: Diabetes Melitus Tipe 2, Neuropati Diabetik, Kualitas Tidur, PSQI.

Background: Young adults' extensive use of smartphones has resulted in several health concerns and one of which is Text Neck Syndrome. Prolonged neck flexion during smartphone use can lead to neck pain, disability and functional limitations. The study focused on determining the prevalence and knowledge regarding Text Neck Syndrome and identify predicting factors associated with the condition. Methods: A cross-sectional study was carried out among 240 undergraduate students selected using convenience method of sampling from four colleges in East Khasi Hills, Meghalaya. A standardized questionnaire with questions on demographics, participant behaviour and understanding of text neck syndrome was used to gather data. Two standardized tools neck disability index and the smartphone addiction scale-short version were used with prior permission to assess neck disability and smartphone addiction.8,9 Results: The results demonstrated that, prevalence of Text Neck Syndrome among the participants discovered to be 35.8% (95% CI:29.8%–42.3%) and 41.0% participants had smartphone addiction. Majority (71.7%) participants had adequate knowledge regarding Text Neck Syndrome and smartphone addiction was identified as a significant independent predictor of Text Neck Syndrome, with 2.2 times higher odds of developing the condition. Additionally, there was a significant positive correlation found between smartphone addiction and neck disability. Conclusions: Text Neck Syndrome is a prevalent health issue among undergraduate students in Meghalaya, affecting more than one-third of the study population. Although most of the participants had adequate knowledge regarding text neck syndrome, the occurrence of the syndrome suggests the need of targeted educational, ergonomic and behavioural interventions among young adults.

Background: Emerging adulthood is a vulnerable developmental period for suicidal ideation. Psychological pain is often associated to its occurrence, however, the factors related to the transition from psychological pain to suicidal ideation remain unclear. This study aimed to analyze the mediating capacity of entrapment and the moderating capacity of meaning in life in the relationship between psychological pain and suicidal ideation during emerging adulthood. Methods: Participants were Spanish emerging adults who completed a battery of questionnaires through LimeSurvey platform. A moderated mediation was conducted. Results: The model explained 63.8% of the variance in suicidal ideation. Entrapment mediated the relationship between psychological pain and suicidal ideation. Furthermore, at low levels of meaning in life, psychological pain was positively associated with suicidal ideation, while at high levels, the association was no longer significant. Conclusions: These findings highlight the importance of assessing psychological pain and entrapment as potential risk factors of suicidal ideation during emerging adulthood, and support the development of interventions aimed at fostering their meaning in life.

Background As global aging accelerates, age-related psychophysiological conditions have emerged as major public health concerns. Promoting and sustaining vitality, an inherent human capacity, is essential for healthy aging and long-term well-being. The Mindfulness-based Vitality Promotion (MVP) program is a mindfulness-based behavioral intervention designed to enhance physical and psychological vitality and support sustainable well-being. This study evaluated the feasibility and acceptability of the MVP program and explored preliminary pre–post changes in health-related outcomes among community-dwelling individuals in a lifelong learning setting. Methods This study employed a single-arm mixed-methods design. A total of 35 participants were recruited for this study. The MVP program was delivered over 8 weeks, with each session lasting 90 min. Quantitative data were collected through self-report questionnaires, and qualitative data were obtained via semi-structured interviews. Feasibility and acceptability were assessed based on program retention, session attendance, and participant satisfaction. Results Quantitative analysis revealed significant pre–post increases in integrative vitality and well-being, along with significant reductions in depression, fatigue, and anxiety. No statistically significant changes were observed in pain, sleep disturbance, digestive symptoms, anger, or mindfulness. Of the 35 enrolled participants, 31 completed the program (88.6%), with a mean attendance of 6.37 of eight sessions. Among the 30 satisfaction survey respondents, 28 (93.3%) indicated willingness to participate again and 30 (100%) indicated willingness to recommend the program to others. The qualitative analysis identified four major themes: (i) diverse life challenges and self-care needs, (ii) learning through experience, connection, and application, (iii) regaining balance and agency in life, and (iv) sustaining practice requires continued support. Conclusion Mixed-methods findings provide preliminary information regarding the feasibility and acceptability of the MVP program and indicate favorable pre–post changes in several self-reported health-related outcomes. The MVP program may represent a practical lifelong learning intervention with potential relevance for public health promotion. Further controlled studies are warranted to establish its efficacy. Trial registration The trial was first submitted to the Clinical Research Information Service, Republic of Korea (KCT0009961, https://cris.nih.go.kr/cris/search/detailSearch.do?seq=28524&search_page=L ), on October 8, 2024, before participant enrollment began, and registration was finalized on November 28, 2024.

In modern scholarly perspectives on grieving, being saddened has been associated with bodily experience. Numbness, shaking, a heavy heart, and other physical symptoms are caused by the intense pain of loss. Most Western philosophies have increasingly focused on psychological models based on the idea of how the self adjusts to the devastating experience of losing a loved one, and this has received a lot of attention. To connect death, embodiment, self-identification, and psychological well-being, this conceptual article develops a mourning process from an Indigenous psychological perspective. This article proposes a psychological paradigm grounded in Indigenous contemplative knowledge through an interpretive analysis of the teachings of the Ashtavakra Gita. Rather than treating the Ashtavakra Gita solely as a philosophical or spiritual text, this article interprets it as an Indigenous psychological knowledge system offering culturally grounded insights into selfhood, attachment, suffering, and psychological well-being. The proposed Ashtavakra Witnessing Consciousness Model conceptualises grief as a five-stage, non-linear process involving embodied grief, existential crisis, meaning reframing, mortality acceptance, and witnessing consciousness, culminating in psychological well-being. This model shows how a traumatic incident can be transformed into a meaningful experience and a path to psychological well-being. Advaita Vedanta’s foundational text, the Ashtavakra Gita, presents a nondual viewpoint in which suffering arises from attachment to the body, ego, and interpersonal attachments. It distinguishes between witnessing consciousness and the short-lived embodied self. This psychological Model of Witnessing Consciousness offers an alternative understanding of control, attachment, suffering, and embodied grief, grounded in the Ashtavakra Gita. It highlights the psychological implications of developing the art of witnessing consciousness. This indigenous model of traditional knowledge has implications for existential, contemplative, and meaning-centred mourning therapies and adds a cross-cultural, psychological and philosophically informed perspective to bereavement research. The article explains how the five stages were derived from the text, illustrates the model with a composite case vignette, outlines clinical cautions against encouraging detachment prematurely, and sets out the model’s limitations and directions for empirical validation.

Introduction Research on associations between pornography viewing and sexual violence has been limited by the absence of validated instruments that differentiate exposure along a violence continuum within pornographic practices, with existing measures focused on consumption frequency or problematic patterns rather than on the specific content consumed. The Pornography Violence Exposure Scale (PVES) was developed to assess exposure to pornographic content graded across three violence levels: non-violent material and domination-without-pain (Level 1), coercive content (Level 2), and explicit physical aggression (Level 3). Methods A cross-sectional study with 2,181 Spanish young adults aged 18–35 years who reported viewing pornography examined factor structure, measurement invariance across sex and age, convergent, nomological, and incremental validity, and discriminative capacity for sexual violence outcomes via Receiver Operating Characteristic (ROC) analysis. Results A bifactor model demonstrated good fit (CFI = 0.978, TLI = 0.957, RMSEA = 0.076), with a dominant general factor (ωH = 0.84, ECV = 0.81) capturing graded exposure to violent content. Strict measurement invariance was supported across sex and age groups. Convergent correlations with sexual violence outcomes (mean | r | = 0.24) substantially exceeded near-zero nomological associations with sexual function and partner-evaluation indicators (mean |r| = 0.03), and the general factor produced significant incremental validity for both victimization (Δ R 2 = 0.088) and perpetration (Δ R 2 = 0.200), with acceptable discrimination for perpetration (AUC = 0.753). Discussion The PVES is the first psychometrically validated instrument for measuring differentiated exposure to violent pornographic content, enabling more precise investigation of content-specific associations with sexual violence outcomes.

BackgroundSleep disruption is common during postoperative hospitalisation and may be influenced by pain, overnight clinical care, and environmental factors.This quality improvement project assessed sleep quality among postoperative paediatric inpatients and identified potentially modifiable contributors to sleep disturbance. MethodologyA clinical audit was conducted on a paediatric inpatient ward between April and June 2026.Children aged 0-18 years admitted following elective or emergency orthopaedic surgery and requiring at least one overnight postoperative stay were eligible.Parents or carers completed a questionnaire after the child's first postoperative night assessing sleep quality, nighttime awakenings, causes of sleep disturbance, ward noise and lighting, clustering of overnight care, assessment of sleep needs, and parent/carer sleep.Responses were analysed descriptively using frequencies and percentages. ResultsIn total, 19 questionnaires were included: 14 from children accommodated in multi-bed bays and five from children in individual cubicles.In bays, eight of 14 (57.1%)children were reported to have fair sleep and six (42.9%) woke more than five times overnight.In cubicles, two of five (40.0%) children were reported to have good sleep and one (20.0%)woke more than five times.Nursing observations were reported as a contributor to sleep disturbance in 10 of 14 (71.4%)children in bays and four of five (80.0%) in cubicles.Pain contributed to sleep disturbance in 10 of 19 (52.6%) children overall.Most respondents reported that the ward was quiet overnight and that lights were kept low.However, only seven of 19 (36.8%) families reported being asked about their child's sleep needs.Parent/carer sleep was also frequently disrupted. ConclusionsPostoperative sleep disruption was common, with nursing observations and pain among the most frequently reported contributors.Despite generally favourable perceptions of overnight noise and lighting, opportunities for improvement were identified in assessment of individual sleep needs, coordination of overnight care where clinically appropriate, and optimisation of pain management.A subsequent audit cycle following implementation of these measures will assess their impact on sleep-related outcomes.

زمینه و هدف: اختلال خواب در دوران بستری پس از عمل جراحی شایع است و ممکن است تحت تأثیر درد، مراقبت‌های بالینی شبانه و عوامل محیطی قرار گیرد. این پروژه بهبود کیفیت، کیفیت خواب بیماران بستری کودکان پس از عمل جراحی را ارزیابی کرده و عوامل قابل اصلاح مؤثر بر اختلال خواب را شناسایی نمود. روش: یک ممیزی بالینی در بخش بستری کودکان بین آوریل تا ژوئن ۲۰۲۶ انجام شد. کودکان ۰ تا ۱۸ سال که پس از جراحی ارتوپدی انتخابی یا اورژانسی بستری شده و حداقل یک شب پس از عمل در بیمارستان مانده بودند، واجد شرایط بودند. والدین یا مراقبان پس از اولین شب پس از عمل کودک، پرسشنامه‌ای را در خصوص کیفیت خواب، بیدار شدن‌های شبانه، علل اختلال خواب، سر و صدای بخش و نورپردازی، تجمع مراقبت‌های شبانه، ارزیابی نیازهای خواب و خواب والدین/مراقبان تکمیل کردند. پاسخ‌ها به صورت توصیفی با استفاده از فراوانی و درصدها تحلیل شد. نتایج: در مجموع ۱۹ پرسشنامه وارد مطالعه شد: ۱۴ مورد مربوط به کودکانی که در بخش‌های چندتخته بستری بودند و پنج مورد مربوط به کودکانی که در اتاق‌های انفرادی قرار داشتند. در بخش‌های چندتخته، خواب هشت نفر از ۱۴ کودک (۵۷/۱٪) متوسط گزارش شد و شش نفر (۴۲/۹٪) بیش از پنج بار در طول شب بیدار شدند. در اتاق‌های انفرادی، خواب دو نفر از پنج کودک (۴۰/۰٪) خوب گزارش شد و یک نفر (۲۰/۰٪) بیش از پنج بار بیدار شد. مشاهدات پرستاری به عنوان یکی از عوامل اختلال خواب در ۱۰ نفر از ۱۴ کودک (۷۱/۴٪) در بخش‌های چندتخته و چهار نفر از پنج کودک (۸۰/۰٪) در اتاق‌های انفرادی گزارش شد. درد در مجموع در ۱۰ نفر از ۱۹ کودک (۵۲/۶٪) به عنوان عامل اختلال خواب نقش داشت. اکثر پاسخ‌دهندگان گزارش کردند که بخش در طول شب آرام بوده و نور کم نگه داشته شده است. با این حال، تنها هفت خانواده از ۱۹ خانواده (۳۶/۸٪) گزارش کردند که در مورد نیازهای خواب کودکشان از آن‌ها سؤال شده است. خواب والدین/مراقبان نیز اغلب مختل شده بود. نتیجه‌گیری: اختلال خواب پس از عمل شایع بود و مشاهدات پرستاری و درد از جمله عوامل گزارش‌شده مهم بودند. علی‌رغم برداشت کلی مثبت از سر و صدای شبانه و نورپردازی، فرصت‌هایی برای بهبود در ارزیابی نیازهای فردی خواب، هماهنگی مراقبت‌های شبانه در صورت امکان بالینی و بهینه‌سازی مدیریت درد شناسایی شد. یک چرخه ممیزی بعدی پس از اجرای این اقدامات، تأثیر آن‌ها را بر پیامدهای مرتبط با خواب ارزیابی خواهد کرد.

INTRODUCTION: Outpatient hysteroscopy is an essential gynaecological procedure used to evaluate and treat any intrauterine pathologies. However, the most common reason for procedure failure is pain. This study aimed to evaluate the efficacy of virtual reality (VR) and music for pain management during outpatient hysteroscopy. METHODS: This was a non-blinded randomised controlled trial conducted at a single tertiary hospital in Hong Kong. Eligible patients were randomised at a 1:1:1 ratio into three groups: VR, music, and control. Patients' pain scores were assessed using the Numerical Pain Rating Scale from 0 to 10 at various timepoints during hysteroscopy. The primary outcome was the maximum pain score during hysteroscopy. Secondary outcomes included pain scores at specific timepoints during hysteroscopy, other symptoms, patient satisfaction scores, and acceptance of undergoing future hysteroscopy in the same setting if needed. RESULTS: A total of 210 patients were analysed in the study. Overall, 65.7% of patients underwent diagnostic hysteroscopy, and 34.3% underwent additional procedures. The mean maximum pain scores did not significantly differ among the three groups (P=0.131). However, acceptance of future hysteroscopy was significantly higher in both the music group (mean ± standard deviation: 8.8 ± 2.1; P=0.002) and the VR group (8.6 ± 1.6; P=0.009) than in the control group (7.5 ± 2.7; overall P=0.001). CONCLUSION: The use of VR and music during outpatient hysteroscopy did not result in a statistically significant reduction in pain. However, patient acceptance of future hysteroscopy was significantly improved in both intervention groups.

مقدمه: هیستروسکوپی سرپایی یک روش ضروری در زنان‌ و زایمان است که برای ارزیابی و درمان آسیب‌شناسی‌های داخل‌رحمی به کار می‌رود. با این حال، شایع‌ترین علت شکست این روش، درد است. هدف این مطالعه، ارزیابی اثربخشی واقعیت مجازی (VR) و موسیقی در مدیریت درد حین هیستروسکوپی سرپایی بود. روش‌ها: این پژوهش یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده و غیرکور بود که در یک بیمارستان تخصصی در هنگ‌کنگ انجام شد. بیماران واجد شرایط به نسبت ۱:۱:۱ به سه گروه واقعیت مجازی، موسیقی و کنترل تقسیم شدند. نمرات درد بیماران با استفاده از مقیاس عددی ارزیابی درد از ۰ تا ۱۰ در زمان‌های مختلف حین هیستروسکوپی سنجیده شد. پیامد اصلی، بیشینه نمره درد در طول هیستروسکوپی بود. پیامدهای ثانویه شامل نمرات درد در زمان‌های خاص حین هیستروسکوپی، سایر علائم، نمرات رضایت بیماران و پذیرش انجام هیستروسکوپی مجدد در آینده در همان شرایط در صورت نیاز بود. نتایج: در مجموع ۲۱۰ بیمار در مطالعه مورد تحلیل قرار گرفتند. به طور کلی، ۶۵.۷٪ بیماران هیستروسکوپی تشخیصی و ۳۴.۳٪ بیماران اقدامات اضافی دریافت کردند. میانگین بیشینه نمرات درد بین سه گروه تفاوت معناداری نداشت (P=0.131). با این حال، پذیرش هیستروسکوپی آینده در گروه موسیقی (میانگین ± انحراف معیار: ۸.۸ ± ۲.۱؛ P=0.002) و گروه واقعیت مجازی (۸.۶ ± ۱.۶؛ P=0.009) به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل (۷.۵ ± ۲.۷؛ P کلی=۰.۰۰۱) بود. نتیجه‌گیری: استفاده از واقعیت مجازی و موسیقی در طول هیستروسکوپی سرپایی منجر به کاهش معنادار آماری در درد نشد. با این حال، پذیرش بیماران برای انجام هیستروسکوپی آینده در هر دو گروه مداخله به طور معناداری بهبود یافت.

Background Sleep disturbances and oral health problems are both prevalent public health concerns with substantial impacts on quality of life and systemic health. However, population-based evidence examining the independent associations between multiple dimensions of oral health and multiple sleep outcomes remains limited. This study investigated the associations between oral health indicators and sleep disturbances among Canadian adults using nationally representative survey data. Methods We utilized data from adults aged 18 years and older who completed the 2017–2018 Canadian Community Health Survey (CCHS). Four oral health indicators were assessed: self-reported oral health, oral pain, bleeding gums, and dry mouth. Four sleep outcomes were examined: short sleep duration, insomnia symptoms, unrefreshing sleep, and difficulty staying awake. Multivariable logistic regression models were used, with progressive adjustment for sociodemographic factors, health status, and health behaviors. Results All four oral health indicators were significantly associated with most sleep outcomes in the full adjusted model. For short sleep duration, the strongest association was observed for poor oral health (AOR: 1.623). For insomnia symptoms, dry mouth (AOR: 1.904) and oral pain (AOR: 1.826) exhibited the strongest associations. For unrefreshing sleep, oral pain (AOR: 1.937) and dry mouth (AOR: 1.808) were associated with higher odds of reporting unrefreshing sleep. For difficulty staying awake, dry mouth (AOR: 1.720) and oral pain (AOR: 1.701) showed the strongest associations. Conclusion Oral health problems are associated with multiple dimensions of sleep disturbance. These findings highlight the need for integrated care and complementary screening between dental and sleep medicine.

زمینه: اختلالات خواب و مشکلات سلامت دهان هر دو از نگرانی‌های شایع بهداشت عمومی هستند که تأثیرات قابل توجهی بر کیفیت زندگی و سلامت سیستمیک دارند. با این حال، شواهد مبتنی بر جمعیت که به بررسی ارتباطات مستقل میان ابعاد مختلف سلامت دهان و پیامدهای مختلف خواب می‌پردازد، محدود است. این مطالعه ارتباط میان شاخص‌های سلامت دهان و اختلالات خواب را در میان بزرگسالان کانادایی با استفاده از داده‌های نظرسنجی ملی نماینده بررسی کرد. روش‌ها: داده‌های بزرگسالان ۱۸ سال و بالاتر که در نظرسنجی سلامت جامعه کانادا (CCHS) در سال‌های ۲۰۱۷–۲۰۱۸ شرکت کرده بودند، مورد استفاده قرار گرفت. چهار شاخص سلامت دهان ارزیابی شد: سلامت دهان خودگزارش‌شده، درد دهان، خونریزی لثه و خشکی دهان. چهار پیامد خواب بررسی شد: مدت خواب کوتاه، علائم بی‌خوابی، خواب غیرطراوت‌بخش و دشواری در بیدار ماندن. مدل‌های رگرسیون لجستیک چندمتغیره با تعدیل تدریجی برای عوامل جمعیت‌شناختی، وضعیت سلامت و رفتارهای سلامت به کار رفت. نتایج: هر چهار شاخص سلامت دهان در مدل کاملاً تعدیل‌شده با اکثر پیامدهای خواب ارتباط معناداری داشتند. برای مدت خواب کوتاه، قوی‌ترین ارتباط برای سلامت دهان ضعیف مشاهده شد (AOR: 1.623). برای علائم بی‌خوابی، خشکی دهان (AOR: 1.904) و درد دهان (AOR: 1.826) قوی‌ترین ارتباط را نشان دادند. برای خواب غیرطراوت‌بخش، درد دهان (AOR: 1.937) و خشکی دهان (AOR: 1.808) با احتمال بالاتر گزارش خواب غیرطراوت‌بخش همراه بودند. برای دشواری در بیدار ماندن، خشکی دهان (AOR: 1.720) و درد دهان (AOR: 1.701) قوی‌ترین ارتباط را نشان دادند. نتیجه‌گیری: مشکلات سلامت دهان با ابعاد مختلف اختلال خواب مرتبط هستند. این یافته‌ها بر ضرورت مراقبت یکپارچه و غربالگری مکمل میان دندان‌پزشکی و پزشکی خواب تأکید می‌کند.

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.

This study aimed to assess musculoskeletal and ergonomic risk, identify demographic, occupational, lifestyle, and biomechanical characteristics associated with these outcomes, and develop and prioritize ergonomic intervention strategies for petrochemical control room operators. This cross-sectional study was conducted in 2025 among 210 male control room operators from an Iranian petrochemical complex using census sampling. Data were collected using the Demographic/Occupational Questionnaire, Persian International Physical Activity Questionnaire (P-IPAQ), Persian Örebro Musculoskeletal Pain Screening Questionnaire (P-ÖMSQ), and Persian Ergonomic Screening and Priority Tool (P-ESPT), complemented by objective postural and plantar pressure assessments. The P-ÖMSQ was used to classify participants according to P-ÖMSQ risk categories, with scores ≥ 90 categorized as moderate-to-high risk. Data were analyzed using Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) software, version 20.0, with descriptive statistics, chi-square tests, and multivariable logistic regression. A P-ÖMSQ score within the moderate-to-high risk categories (≥ 90) was observed in 27% of participants, while 78% were classified as having moderate-to-high ergonomic risk. Multivariable logistic regression showed that older age (adjusted odds ratio [aOR] = 1.09, 95% confidence interval [CI] = 1.02–1.17, p = 0.014), higher body mass index (BMI) (aOR = 1.15, 95% CI = 1.04–1.27, p = 0.006), and longer job tenure (aOR = 1.98, 95% CI = 1.01–3.89, p = 0.047) were independently associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category. Lower physical activity was significantly associated with a higher prevalence of forward head posture, thoracic hyperkyphosis, lateral pelvic tilt, and pes planus ( p < 0.05). Objective biomechanical abnormalities were also significantly associated with higher P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories ( p < 0.05). Based on the study findings, 20 ergonomic intervention strategies were proposed and prioritized through a stakeholder-informed participatory process. Older age, higher body mass index, and longer job tenure were associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category, while lower physical activity was associated with selected postural abnormalities among petrochemical control room operators. Several objective biomechanical abnormalities were also associated with P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories. These findings may inform the prioritization of workplace ergonomic interventions; however, the proposed interventions were not evaluated in the present study, and their effectiveness should be assessed in future longitudinal and interventional studies.

هدف این مطالعه، ارزیابی خطر اسکلتی‌عضلانی و ارگونومیک، شناسایی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، شغلی، سبک زندگی و بیومکانیکی مرتبط با این پیامدها و تدوین و اولویت‌بندی راهبردهای مداخله ارگونومیک برای اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی بود. این مطالعه مقطعی در سال ۲۰۲۵ بر روی ۲۱۰ اپراتور مرد اتاق کنترل از یک مجتمع پتروشیمی ایرانی با استفاده از نمونه‌گیری سرشماری انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه جمعیت‌شناختی/شغلی، نسخه فارسی پرسشنامه بین‌المللی فعالیت بدنی (P-IPAQ)، نسخه فارسی پرسشنامه غربالگری درد اسکلتی‌عضلانی Örebro (P-ÖMSQ) و ابزار غربالگری و اولویت‌بندی ارگونومیک فارسی (P-ESPT) جمع‌آوری شد و با ارزیابی عینی وضعیت بدنی و فشار کف پا تکمیل گردید. P-ÖMSQ برای طبقه‌بندی شرکت‌کنندگان بر اساس دسته‌های خطر P-ÖMSQ به کار رفت و نمرات ≥ ۹۰ به عنوان خطر متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) نسخه ۲۰.۰ و با آمار توصیفی، آزمون کای‌اسکوئر و رگرسیون لجستیک چندمتغیره تحلیل شد. نمره P-ÖMSQ در دسته‌های خطر متوسط تا زیاد (≥ ۹۰) در ۲۷٪ از شرکت‌کنندگان مشاهده شد، در حالی که ۷۸٪ در دسته خطر ارگونومیک متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که سن بالاتر (نسبت شانس تعدیل‌شده [aOR] = 1.09، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = 1.02–1.17، p = 0.014)، شاخص توده بدنی بالاتر (aOR = 1.15، CI = 1.04–1.27، p = 0.006) و سابقه شغلی طولانی‌تر (aOR = 1.98، CI = 1.01–3.89، p = 0.047) به طور مستقل با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند. فعالیت بدنی کمتر به طور معناداری با شیوع بالاتر وضعیت سر به جلو، هیپرکیفوز توراسیک، کج‌بودن لگن به طرفین و کف پای صاف مرتبط بود (p < 0.05). ناهنجاری‌های بیومکانیکی عینی نیز به طور معناداری با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند (p < 0.05). بر اساس یافته‌های مطالعه، ۲۰ راهبرد مداخله ارگونومیک پیشنهاد و از طریق فرایند مشارکتی مبتنی بر ذینفعان اولویت‌بندی شد. سن بالاتر، شاخص توده بدنی بالاتر و سابقه شغلی طولانی‌تر با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند، در حالی که فعالیت بدنی کمتر با برخی ناهنجاری‌های وضعیتی در میان اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی ارتباط داشت. چندین ناهنجاری بیومکانیکی عینی نیز با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند. این یافته‌ها می‌تواند به اولویت‌بندی مداخلات ارگونومیک محیط کار کمک کند؛ با این حال، مداخلات پیشنهادی در مطالعه حاضر ارزیابی نشدند و اثربخشی آن‌ها باید در مطالعات طولی و مداخله‌ای آینده بررسی شود.

Background: Major depressive disorder (MDD) is strongly associated with increased suicide risk, with psychological pain considered an important experiential dimension related to suicide vulnerability. Within the framework of the Interpersonal Theory of Suicide (IPTS), perceived burdensomeness, thwarted belongingness, and acquired capability for suicide are key interpersonal constructs associated with suicidal ideation and behavior. In addition, alexithymia and chronotype have also been linked to depression and suicidality.Methods: This cross-sectional study included 121 patients with MDD and 141 healthy controls. Participants completed the Beck Depression Inventory, Psychache Scale, Toronto Alexithymia Scale, Morningness–Eveningness Questionnaire, Interpersonal Needs Questionnaire, and Acquired Capability for Suicide Scale. Group comparisons, correlation analyses, and multiple linear regression analyses were performed.Results: Compared with controls, individuals with MDD showed higher levels of psychological pain, depressive symptoms, alexithymia, interpersonal unmet needs, and acquired capability for suicide, and were more likely to exhibit an evening chronotype. Psychological pain was positively associated with depressive symptoms, perceived burdensomeness, thwarted belongingness, alexithymia, and acquired capability for suicide. In the multivariable model, perceived burdensomeness showed the strongest association with psychological pain, followed by depressive symptom severity and thwarted belongingness.Conclusion: Psychological pain in MDD appears to be closely associated with interpersonal unmet needs, particularly perceived burdensomeness. These findings highlight the importance of evaluating psychological pain together with IPTS-related interpersonal constructs in comprehensive clinical assessments of individuals with depression.

زمینه: اختلال افسردگی اساسی (MDD) به طور قابل توجهی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است و درد روان‌شناختی به عنوان یک بُعد تجربی مهم مرتبط با آسیب‌پذیری نسبت به خودکشی در نظر گرفته می‌شود. در چارچوب نظریه بین‌فردی خودکشی (IPTS)، احساس سربار بودن، ناکامی در تعلق و قابلیت اکتسابی برای خودکشی از سازه‌های بین‌فردی کلیدی مرتبط با افکار خودکشی و رفتار خودکشی هستند. علاوه بر این، آلکسیتیمیا و کرونوتایپ نیز با افسردگی و خودکشی‌گرایی مرتبط دانسته شده‌اند. روش‌ها: این مطالعه مقطعی شامل ۱۲۱ بیمار مبتلا به MDD و ۱۴۱ فرد سالم بود. شرکت‌کنندگان پرسشنامه افسردگی بک، مقیاس درد روان‌شناختی، مقیاس آلکسیتیمیا تورنتو، پرسشنامه صبحگاهی-عصری، پرسشنامه نیازهای بین‌فردی و مقیاس قابلیت اکتسابی برای خودکشی را تکمیل کردند. مقایسه گروه‌ها، تحلیل‌های همبستگی و تحلیل‌های رگرسیون خطی چندگانه انجام شد. یافته‌ها: در مقایسه با گروه کنترل، افراد مبتلا به MDD سطوح بالاتری از درد روان‌شناختی، علائم افسردگی، آلکسیتیمیا، نیازهای بین‌فردی برآورده‌نشده و قابلیت اکتسابی برای خودکشی نشان دادند و احتمال بیشتری داشت که کرونوتایپ عصری داشته باشند. درد روان‌شناختی با علائم افسردگی، احساس سربار بودن، ناکامی در تعلق، آلکسیتیمیا و قابلیت اکتسابی برای خودکشی ارتباط مثبت داشت. در مدل چندمتغیره، احساس سربار بودن قوی‌ترین ارتباط را با درد روان‌شناختی نشان داد و پس از آن شدت علائم افسردگی و ناکامی در تعلق قرار گرفتند. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد درد روان‌شناختی در MDD ارتباط نزدیکی با نیازهای بین‌فردی برآورده‌نشده، به ویژه احساس سربار بودن دارد. این یافته‌ها اهمیت ارزیابی درد روان‌شناختی همراه با سازه‌های بین‌فردی مرتبط با IPTS را در ارزیابی‌های بالینی جامع افراد مبتلا به افسردگی برجسته می‌کند.

Background There is no general consensus on which music genre is most effective for a specific condition. The impact of music on subjective pain perception during intravenous cannulation for a magnetic resonance imaging (MRI) scan was investigated. Methods 204 patients were assigned to one of four groups: listening to Mozart, favorite music, relaxation music, or no music (control). Pain was assessed using the Visual Analogue Scale at four time points. Results Favorite music significantly reduced pain perception both 30 s and 2 min after puncture while Mozart showed a trend towards reduced pain perception 2 min after puncture. When including only patients with baseline pain ( n = 71), a significant pain reduction was also observed in the Mozart group 2 min, with borderline significance 30 s after puncture, whereas the favorite music group not only intensified reduced pain perception 30 s and 2 min but also caused significant pain reduction immediately after puncture. No effect on pain was found for the relaxation music and control groups. Conclusions Music may be effective for pain relief in unpleasant settings involving short painful interventions. Favorite music should be considered first, whereby patients with baseline pain could also benefit from listening to Mozart, indicating a potential “Mozart effect” in this subgroup. These exploratory results need to be validated in future studies including a higher number of patients.

زمینه و هدف: اجماع کلی در مورد این‌که کدام ژانر موسیقی برای یک وضعیت خاص مؤثرتر است وجود ندارد. تأثیر موسیقی بر ادراک ذهنی درد در حین کانولاسیون وریدی برای تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: ۲۰۴ بیمار به یکی از چهار گروه گوش دادن به موسیقی Mozart، موسیقی مورد علاقه، موسیقی آرام‌بخش یا بدون موسیقی (گروه کنترل) تقسیم شدند. درد با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری در چهار زمان مختلف ارزیابی شد. نتایج: موسیقی مورد علاقه به طور معناداری ادراک درد را هم در ۳۰ ثانیه و هم در ۲ دقیقه پس از سوراخ‌کردن کاهش داد، در حالی که موسیقی Mozart گرایش به کاهش ادراک درد را در ۲ دقیقه پس از سوراخ‌کردن نشان داد. زمانی که فقط بیماران با درد پایه (n = 71) در نظر گرفته شدند، کاهش معنادار درد در گروه Mozart در ۲ دقیقه و کاهش درد با اهمیت مرزی در ۳۰ ثانیه پس از سوراخ‌کردن مشاهده شد، در حالی که گروه موسیقی مورد علاقه نه تنها کاهش ادراک درد را در ۳۰ ثانیه و ۲ دقیقه تشدید کرد بلکه باعث کاهش معنادار درد بلافاصله پس از سوراخ‌کردن نیز شد. هیچ اثری بر درد در گروه‌های موسیقی آرام‌بخش و کنترل مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: موسیقی ممکن است برای تسکین درد در موقعیت‌های ناخوشایند شامل مداخلات کوتاه‌مدت دردناک مؤثر باشد. موسیقی مورد علاقه باید در اولویت قرار گیرد و بیماران دارای درد پایه نیز می‌توانند از گوش دادن به Mozart بهره‌مند شوند که نشان‌دهنده احتمال وجود «اثر Mozart» در این زیرگروه است. این نتایج اکتشافی نیازمند اعتبارسنجی در پژوهش‌های آینده با تعداد بیشتری از بیماران است.

Purpose Depression is a known comorbidity in patients with chronic pain and musculoskeletal conditions, including specialty hand clinic patients. A subset experience active suicidal ideation or thoughts of self-harm at or around the time of their visit; however, epidemiological data are limited. We aimed to determine the prevalence of active suicidal ideation and hypothesized that hand surgery patients endorsing it would report greater pain, worse physical function, and greater socioeconomic disadvantage than those without suicidal ideation. Methods We conducted a retrospective review of patients presenting to our clinic from August 2022 to August 2023. They completed a Patient Health Questionnaire two-question (PHQ-2) screener; those scoring ≥3 completed the PHQ nine-question (PHQ-9). Active suicidal ideation ("high risk") was defined as a nonzero response to item 9 of the PHQ-9. Demographic, socioeconomic (including Area Deprivation Index), and patient-reported outcome data were collected. Chi-squared and t tests were used to compare high- and low-risk patients, and multivariable regression was used to assess adjusted associations between surgical status and follow-up patterns. Results Of the 7,023 new patients who completed the PHQ-2, 495 (7%) screened positive and completed the PHQ-9; 123 patients (1.8% of total) endorsed active suicidal ideation. Compared with low-risk patients, high-risk patients reported significantly higher pain, poorer global physical health, and worse upper extremity function, along with greater socioeconomic disadvantages, including higher Area Deprivation Index scores and more frequent transportation barriers. No significant differences occurred in surgical rates or follow-up utilization between high- and low-risk patients, including after stratification by procedure type. Conclusions Approximately 1 in 50 new patients reported active suicidality, greater pain, worse physical function, and greater socioeconomic burden—differences that exceeded published minimal clinically important differences. Screening tools and targeted surgeon education may aid in early identification and guide opportunities for intervention and support. Type of study/level of evidence Prognostic IV.

هدف: افسردگی یک همبودی شناخته‌شده در بیماران مبتلا به درد مزمن و اختلالات اسکلتی‌عضلانی، از جمله بیماران کلینیک تخصصی دست است. زیرمجموعه‌ای از این بیماران در زمان مراجعه یا حوالی آن، افکار فعال خودکشی یا افکار آسیب به خود را تجربه می‌کنند؛ با این حال، داده‌های اپیدمیولوژیک محدود است. هدف ما تعیین شیوع افکار فعال خودکشی بود و فرض کردیم که بیمارانی که در کلینیک جراحی دست این افکار را تأیید می‌کنند، درد بیشتری، عملکرد جسمی ضعیف‌تر و محرومیت اجتماعی-اقتصادی بیشتری نسبت به بیماران بدون افکار خودکشی گزارش می‌کنند. روش‌ها: ما یک مرور گذشته‌نگر بر بیماران مراجعه‌کننده به کلینیک خود از اوت ۲۰۲۲ تا اوت ۲۰۲۳ انجام دادیم. بیماران پرسشنامه سلامت بیمار دو سوالی (PHQ-2) را تکمیل کردند؛ کسانی که نمره ≥۳ کسب کردند، پرسشنامه نه سوالی (PHQ-9) را تکمیل نمودند. افکار فعال خودکشی («پرخطر») به عنوان پاسخ غیرصفر به سوال ۹ PHQ-9 تعریف شد. داده‌های جمعیت‌شناختی، اجتماعی-اقتصادی (از جمله شاخص محرومیت منطقه‌ای) و پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار جمع‌آوری شد. برای مقایسه بیماران پرخطر و کم‌خطر از آزمون کای‌دو و t استفاده شد و برای ارزیابی ارتباطات تعدیل‌شده بین وضعیت جراحی و الگوهای پیگیری از رگرسیون چندمتغیره بهره گرفته شد. نتایج: از میان ۷٬۰۲۳ بیمار جدید که PHQ-2 را تکمیل کردند، ۴۹۵ نفر (۷٪) غربالگری مثبت داشتند و PHQ-9 را تکمیل کردند؛ ۱۲۳ بیمار (۱٫۸٪ کل) افکار فعال خودکشی را تأیید کردند. در مقایسه با بیماران کم‌خطر، بیماران پرخطر به طور معناداری درد بیشتر، سلامت جسمی کلی ضعیف‌تر و عملکرد اندام فوقانی بدتری گزارش کردند و همچنین محرومیت اجتماعی-اقتصادی بیشتری از جمله نمرات بالاتر شاخص محرومیت منطقه‌ای و موانع حمل‌ونقل بیشتر داشتند. تفاوت معناداری در نرخ جراحی یا استفاده از پیگیری بین بیماران پرخطر و کم‌خطر مشاهده نشد، حتی پس از تفکیک بر اساس نوع عمل. نتیجه‌گیری: تقریباً یک نفر از هر ۵۰ بیمار جدید افکار فعال خودکشی، درد بیشتر، عملکرد جسمی ضعیف‌تر و بار اجتماعی-اقتصادی بیشتری گزارش کردند—تفاوت‌هایی که از حداقل تفاوت‌های بالینی مهم منتشرشده فراتر بود. ابزارهای غربالگری و آموزش هدفمند جراحان می‌تواند به شناسایی زودهنگام و هدایت فرصت‌های مداخله و حمایت کمک کند. نوع مطالعه/سطح شواهد: پیش‌آگهی IV.

This qualitative descriptive study aimed to identify the stressors encountered by surgical patients in the operating room through their own expressions and subjective experiences. The study was conducted withinvolved 14 surgical patients who were admitted to the surgical wards of a training and research hospital after surgery. Participants were selected using maximum variation sampling. Data were collected through face-to-face, semi-structured, in-depth interviews conducted 48–72 hours after surgery, when patients were clinically stable and able to express their experiences. Interviews lasted 41–64 minutes, were audio-recorded with consent, and were supported by field notes. Data were analysed by three researchers using inductive content analysis with MAXQDA software by three researchers. Trustworthiness was ensured according to Lincoln and Guba’s criteria. Four main themes were identified: psychological and emotional stressors, physical and environmental stressors, social and communication-related stressors, and waiting related stressors. Patients reported uncertainty about the course of surgery, fear of death or complications, loss of control under anaesthesiaduring anaesthesia, cold temperaturecold temperatures, bright lights, unfamiliar environmental stimuli, insufficient information, emotionally distant communication, loneliness, and prolonged waiting. Coldness was experienced both as physical discomfort and as a symbolic reminder of death. Postoperative pain, perceived deficiencies in care, and mobilisation-related concerns were presentedidentified as contextual findings. The findings indicate that operating room stressors are multidimensional and extend beyond technical surgical preparation. Patient-centred operating room nursing should include clear information, emotional reassurance, environmental comfort, protection of the patient’s dignity, and support during waiting and transfer processes.

این مطالعه توصیفی کیفی با هدف شناسایی عوامل استرس‌زا که بیماران جراحی‌شده در اتاق عمل با آن مواجه می‌شوند، بر اساس بیان‌ها و تجارب ذهنی خود بیماران انجام شد. این پژوهش شامل ۱۴ بیمار جراحی‌شده بود که پس از عمل جراحی در بخش‌های جراحی یک بیمارستان آموزشی و پژوهشی بستری شده بودند. شرکت‌کنندگان با استفاده از نمونه‌گیری حداکثر تنوع انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته و رو‌در‌رو که ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس از جراحی و زمانی که بیماران از نظر بالینی پایدار و قادر به بیان تجارب خود بودند، جمع‌آوری شد. مدت زمان مصاحبه‌ها بین ۴۱ تا ۶۴ دقیقه بود، با رضایت بیماران ضبط صوتی شد و با یادداشت‌های میدانی تکمیل گردید. داده‌ها توسط سه پژوهشگر با استفاده از تحلیل محتوای استقرایی و نرم‌افزار MAXQDA تحلیل شدند. اعتبار پژوهش بر اساس معیارهای Lincoln و Guba تضمین شد. چهار مضمون اصلی شناسایی گردید: عوامل استرس‌زای روان‌شناختی و هیجانی، عوامل استرس‌زای جسمی و محیطی، عوامل استرس‌زای اجتماعی و مرتبط با ارتباطات، و عوامل استرس‌زای مرتبط با انتظار. بیماران به مواردی چون عدم قطعیت نسبت به روند جراحی، ترس از مرگ یا عوارض، از دست دادن کنترل در حین بیهوشی، دمای سرد، نورهای شدید، محرک‌های محیطی ناآشنا، اطلاعات ناکافی، ارتباط عاطفی سرد، احساس تنهایی و انتظار طولانی اشاره کردند. سرما هم به عنوان ناراحتی جسمی و هم به عنوان یادآور نمادین مرگ تجربه شد. درد پس از عمل، برداشت از کمبود مراقبت و نگرانی‌های مرتبط با تحرک به عنوان یافته‌های زمینه‌ای مطرح شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل استرس‌زای اتاق عمل چندبعدی بوده و فراتر از آمادگی فنی جراحی هستند. پرستاری مبتنی بر بیمار در اتاق عمل باید شامل ارائه اطلاعات شفاف، اطمینان‌بخشی عاطفی، راحتی محیطی، حفظ کرامت بیمار و حمایت در فرآیندهای انتظار و انتقال باشد.

Background Chronic pelvic pain (CPP) and related genital pain are disabling and multifaceted, but understudied in transgender and gender-diverse (TGD) people. Methods In this scoping review, we mapped evidence on prevalence, aetiology, assessment, and management across gender-affirming hormone therapy (GAHT), surgical, and community contexts. Following Joanna Briggs Institute methodology and Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses extension for Scoping Reviews (PRISMA-ScR) reporting guidance, we searched ten databases from database inception to 30 July 2025, supplemented by citation chasing, and including primary-data reports of duration-defined CPP (persistent or recurrent pelvic pain for at least three months) or related pelvic and genital pain within a broad chronic pain framework. The search protocol was registered prospectively on the Open Science Framework (osf.io/mk6cp). Two reviewers independently screened records and extracted published data. Findings 24 reports representing 23 unique cohorts and 5527 TGD participants were included. Only one study explicitly estimated duration-defined CPP prevalence, reporting 17·7% among TGD adults assigned female at birth. Broader pelvic and genital pain outcomes ranged from 9·6% to 72·2% across five studies, but should not be interpreted as duration-defined CPP prevalence. Four non-mutually exclusive domains were identified: hormonal and tissue-mediated, pelvic floor and musculoskeletal, surgical and anatomical, and psychosocial and trauma-related. Assessment and diagnostic pathways were heterogeneous. Management evidence was very limited and derived almost entirely from observational studies, programme audits, and case reports; only one short randomised trial evaluated an intervention. Interpretation Our findings support gender-affirming, multidisciplinary evaluation while highlighting the need for standardised CPP definitions, validated TGD-specific patient-reported measures, prospective cohorts, and adequately powered interventional trials. Funding None.

زمینه و هدف: درد مزمن لگنی (CPP) و دردهای تناسلی مرتبط، ناتوان‌کننده و چندوجهی هستند، اما در افراد ترنسجندر و دارای تنوع جنسیتی (TGD) کمتر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. روش‌ها: در این مرور محدوده‌ای، شواهد مربوط به شیوع، علل، ارزیابی و مدیریت در زمینه‌های هورمون‌درمانی تأییدکننده جنسیت (GAHT)، جراحی و جامعه را بررسی کردیم. با پیروی از روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و راهنمای گزارش‌دهی PRISMA-ScR، ده پایگاه داده از ابتدای تأسیس تا ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۵ جستجو شد و جستجوی ارجاعات نیز انجام گرفت. گزارش‌های داده‌های اولیه درباره CPP با تعریف مدت‌زمان (درد لگنی مداوم یا عودکننده به مدت حداقل سه ماه) یا دردهای لگنی و تناسلی مرتبط در چارچوب گسترده درد مزمن وارد شدند. پروتکل جستجو به طور پیشینی در Open Science Framework (osf.io/mk6cp) ثبت شد. دو مرورگر به طور مستقل منابع را غربالگری و داده‌های منتشرشده را استخراج کردند. یافته‌ها: ۲۴ گزارش نمایانگر ۲۳ گروه منحصربه‌فرد و ۵۵۲۷ شرکت‌کننده TGD وارد مطالعه شدند. تنها یک مطالعه به طور صریح شیوع CPP با تعریف مدت‌زمان را برآورد کرد و میزان ۱۷/۷٪ را در بزرگسالان TGD با تعیین جنسیت مؤنث در بدو تولد گزارش داد. پیامدهای گسترده‌تر درد لگنی و تناسلی در پنج مطالعه بین ۹/۶٪ تا ۷۲/۲٪ متغیر بود، اما نباید به عنوان شیوع CPP با تعریف مدت‌زمان تفسیر شود. چهار حوزه غیرانحصاری شناسایی شد: هورمونی و بافتی، کف لگن و اسکلتی‌عضلانی، جراحی و آناتومیکی، و روانی‌اجتماعی و مرتبط با تروما. مسیرهای ارزیابی و تشخیصی ناهمگون بودند. شواهد مربوط به مدیریت بسیار محدود و تقریباً به طور کامل برگرفته از مطالعات مشاهده‌ای، ارزیابی برنامه‌ها و گزارش‌های موردی بود؛ تنها یک کارآزمایی تصادفی کوتاه یک مداخله را ارزیابی کرد. تفسیر: یافته‌های ما از ارزیابی چندرشته‌ای و تأییدکننده جنسیت حمایت می‌کند و در عین حال بر نیاز به تعاریف استاندارد CPP، ابزارهای معتبر گزارش‌شده توسط بیماران ویژه TGD، گروه‌های کوهورت آینده‌نگر و کارآزمایی‌های مداخله‌ای با توان کافی تأکید دارد. حمایت مالی: ندارد.

The use of subjective reports and questionnaires to evaluate chronic pain, while the gold standard, conveys a limited scope of the patients’ experience and is burdensome. Here we demonstrate that large language models (LLMs) can evaluate patient-provided texts and automatically generate specific, clinically meaningful, and reliable scores for the sensory, affective, and social dimensions of chronic pain. LLMs can also generate assessor-dependent constructs such as agency and personal narrative.

استفاده از گزارش‌های ذهنی و پرسشنامه‌ها برای ارزیابی درد مزمن، اگرچه استاندارد طلایی محسوب می‌شود، اما دامنه محدودی از تجربه بیماران را منتقل می‌کند و پرزحمت است. در این پژوهش نشان می‌دهیم که مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) می‌توانند متون ارائه‌شده توسط بیماران را ارزیابی کرده و به طور خودکار نمرات خاص، معنادار بالینی و قابل اعتماد برای ابعاد حسی، عاطفی و اجتماعی درد مزمن تولید کنند. همچنین، مدل‌های زبانی بزرگ قادرند سازه‌هایی وابسته به ارزیاب مانند عاملیت و روایت شخصی را نیز تولید نمایند.

This cross-sectional study aimed to develop and preliminarily validate a machine learning model for preliminary forward head posture (FHP) screening and deploy the final model as an online tool. Among 825 university students, 625 comprised the development dataset (training set, n = 437; test set, n = 188), and 200 the exploratory external validation dataset. FHP was defined as a craniovertebral angle < 50°. Six machine learning models were compared through nested cross-validation. Restricted cubic splines and Shapley additive explanations analysis were used for exploratory association analysis and model interpretation, respectively. Random forest (RF) achieved the highest sensitivity in nested cross-validation (0.748, 95% CI 0.661–0.825) and was therefore selected as the final model based on the prespecified priority of reducing missed cases. In the external validation, RF achieved an AUC of 0.827 (0.751–0.896), sensitivity of 0.745 (0.615–0.865), specificity of 0.784 (0.715–0.845), and Brier score of 0.125 (0.097–0.154). Body mass index contributed most to model output and showed a significant nonlinear association with FHP (adjusted p = 0.017). The model showed moderate-to-good discrimination for FHP among university students and may offer a relatively accessible approach to preliminary FHP screening.

این مطالعه مقطعی با هدف توسعه و اعتبارسنجی اولیه یک مدل یادگیری ماشین برای غربالگری اولیه وضعیت سر به جلو (FHP) و پیاده‌سازی مدل نهایی به عنوان یک ابزار آنلاین انجام شد. از میان ۸۲۵ دانشجوی دانشگاه، ۶۲۵ نفر مجموعه داده توسعه (مجموعه آموزش، n = ۴۳۷؛ مجموعه آزمون، n = ۱۸۸) و ۲۰۰ نفر مجموعه داده اعتبارسنجی اکتشافی خارجی را تشکیل دادند. FHP به عنوان زاویه کرانیوورتبرال کمتر از ۵۰ درجه تعریف شد. شش مدل یادگیری ماشین از طریق اعتبارسنجی متقاطع تو در تو مقایسه شدند. برای تحلیل اکتشافی ارتباط و تفسیر مدل به ترتیب از اسپلاین‌های مکعبی محدود و تحلیل توضیحات افزایشی Shapley استفاده شد. مدل جنگل تصادفی (RF) بالاترین حساسیت را در اعتبارسنجی متقاطع تو در تو (۰.۷۴۸، ۹۵٪ CI: ۰.۶۶۱–۰.۸۲۵) به دست آورد و بر اساس اولویت از پیش تعیین‌شده برای کاهش موارد از دست رفته به عنوان مدل نهایی انتخاب شد. در اعتبارسنجی خارجی، RF به AUC برابر با ۰.۸۲۷ (۰.۷۵۱–۰.۸۹۶)، حساسیت ۰.۷۴۵ (۰.۶۱۵–۰.۸۶۵)، ویژگی ۰.۷۸۴ (۰.۷۱۵–۰.۸۴۵) و امتیاز Brier معادل ۰.۱۲۵ (۰.۰۹۷–۰.۱۵۴) دست یافت. شاخص توده بدنی بیشترین سهم را در خروجی مدل داشت و ارتباط غیرخطی معناداری با FHP نشان داد (p تعدیل‌شده = ۰.۰۱۷). مدل مذکور تمایز متوسط تا خوبی را برای FHP در میان دانشجویان دانشگاه نشان داد و ممکن است رویکردی نسبتاً در دسترس برای غربالگری اولیه FHP ارائه دهد.

Lumbar spondylosis, a degenerative condition affecting the intervertebral discs and facet joints of the lower spine, commonly presents with chronic low back pain, stiffness, and restricted mobility. In Ayurvedic and yogic rehabilitation, Bhujangāsana (Cobra Pose) is widely recommended as a therapeutic posture due to its spinal extension and strengthening effects. This asana gently mobilizes the lumbar vertebrae, stretches the anterior spinal structures, and strengthens the paraspinal and gluteal muscles, thereby improving lumbar stability. Regular practice helps to enhance inter vertebral space, reduce nerve root compression, and promote better postural alignment. Additionally, Bhujangasana increases blood circulation to the lumbosacral region, supports disc nutrition, and reduces muscular spasm. It's mindful breathing component further decreases pain perception by reducing stress-related muscle tension. Overall, Bhujangasana serves as an effective, non-invasive adjunct in the conservative management of lumbar spondylosis, contributing to pain reduction, improved flexibility, and enhanced functional outcomes. This article focuses on the anatomy and pathophysiology of lumbar spondylosis, its symptomatolgy and role of bhujangasana in it's management.

اسپوندیلوز کمری، یک وضعیت دژنراتیو است که دیسک‌های بین‌مهره‌ای و مفاصل فاست در ناحیه تحتانی ستون فقرات را درگیر می‌کند و معمولاً با درد مزمن کمر، سفتی و محدودیت حرکتی همراه است. در توان‌بخشی آیورودایی و یوگایی، بوجانگاسانا (حالت کبرا) به عنوان یک وضعیت درمانی به دلیل اثرات کششی و تقویتی بر ستون فقرات به طور گسترده توصیه می‌شود. این آسانا به آرامی مهره‌های کمری را متحرک می‌کند، ساختارهای قدامی ستون فقرات را کشش می‌دهد و عضلات پارااسپاینال و گلوتئال را تقویت می‌کند و در نتیجه پایداری کمری را بهبود می‌بخشد. تمرین منظم آن به افزایش فاصله بین‌مهره‌ای، کاهش فشار بر ریشه‌های عصبی و ارتقای هم‌ترازی بهتر وضعیت بدن کمک می‌کند. علاوه بر این، بوجانگاسانا موجب افزایش گردش خون در ناحیه لومبوساکرال، حمایت از تغذیه دیسک و کاهش اسپاسم عضلانی می‌شود. مؤلفه تنفس آگاهانه این وضعیت نیز با کاهش تنش عضلانی مرتبط با استرس، ادراک درد را کاهش می‌دهد. در مجموع، بوجانگاسانا به عنوان یک روش مکمل غیرتهاجمی در مدیریت محافظه‌کارانه اسپوندیلوز کمری مؤثر است و به کاهش درد، بهبود انعطاف‌پذیری و ارتقای پیامدهای عملکردی کمک می‌کند. این مقاله بر آناتومی و پاتوفیزیولوژی اسپوندیلوز کمری، علائم آن و نقش بوجانگاسانا در مدیریت آن تمرکز دارد.

Lumbar spondylosis, a degenerative condition affecting the intervertebral discs and facet joints of the lower spine, commonly presents with chronic low back pain, stiffness, and restricted mobility. In Ayurvedic and yogic rehabilitation, Bhujangāsana (Cobra Pose) is widely recommended as a therapeutic posture due to its spinal extension and strengthening effects. This asana gently mobilizes the lumbar vertebrae, stretches the anterior spinal structures, and strengthens the paraspinal and gluteal muscles, thereby improving lumbar stability. Regular practice helps to enhance inter vertebral space, reduce nerve root compression, and promote better postural alignment. Additionally, Bhujangasana increases blood circulation to the lumbosacral region, supports disc nutrition, and reduces muscular spasm. It's mindful breathing component further decreases pain perception by reducing stress-related muscle tension. Overall, Bhujangasana serves as an effective, non-invasive adjunct in the conservative management of lumbar spondylosis, contributing to pain reduction, improved flexibility, and enhanced functional outcomes. This article focuses on the anatomy and pathophysiology of lumbar spondylosis, its symptomatolgy and role of bhujangasana in it's management.

اسپوندیلوز کمری، یک وضعیت دژنراتیو است که دیسک‌های بین‌مهره‌ای و مفاصل فاست در ناحیه تحتانی ستون فقرات را درگیر می‌کند و معمولاً با درد مزمن کمر، سفتی و محدودیت حرکتی همراه است. در توان‌بخشی آیورودایی و یوگایی، بوجانگاسانا (حالت کبرا) به عنوان یک وضعیت درمانی به دلیل اثرات کششی و تقویتی بر ستون فقرات به طور گسترده توصیه می‌شود. این آسانا به آرامی مهره‌های کمری را متحرک می‌کند، ساختارهای قدامی ستون فقرات را کشش می‌دهد و عضلات پارااسپاینال و گلوتئال را تقویت می‌کند و در نتیجه پایداری کمری را بهبود می‌بخشد. تمرین منظم آن به افزایش فاصله بین‌مهره‌ای، کاهش فشار بر ریشه‌های عصبی و ارتقای هم‌ترازی بهتر وضعیت بدن کمک می‌کند. علاوه بر این، بوجانگاسانا موجب افزایش گردش خون در ناحیه لومبوساکرال، حمایت از تغذیه دیسک و کاهش اسپاسم عضلانی می‌شود. مؤلفه تنفس آگاهانه این وضعیت نیز با کاهش تنش عضلانی مرتبط با استرس، ادراک درد را کاهش می‌دهد. در مجموع، بوجانگاسانا به عنوان یک روش مکمل غیرتهاجمی در مدیریت محافظه‌کارانه اسپوندیلوز کمری مؤثر است و به کاهش درد، بهبود انعطاف‌پذیری و ارتقای پیامدهای عملکردی کمک می‌کند. این مقاله بر آناتومی و پاتوفیزیولوژی اسپوندیلوز کمری، علائم آن و نقش بوجانگاسانا در مدیریت آن تمرکز دارد.

Objectives Among people seeking sports-specific musculoskeletal specialty care we sought to determine 1) whether level of athletic identity mediates or moderates the relationship between thoughts and feelings and levels of capability and pain intensity, and 2) whether levels of pain intensity and capability differ among statistical groupings based on age and mindsets including athletic identity. Methods Adult patients seeing a sports medicine specialist (n = 135) completed measures of levels of capability, pain intensity, thoughts and feelings regarding sensation, and identification as an athlete. We planned mediation/moderation analysis. When that was not feasible, weadded an unplanned, exploratory cluster analysis of mindset factors. Results The lack of correlation between athletic identity and levels of capability and pain intensity precluded moderation/mediation analysis. An exploratory cluster analysis suggested that relatively younger people who identify as athletes and middle-aged people with somewhat greater feelings of distress may have greater pain intensity on average. Conclusions The finding that feelings of distress, independent of athletic identity, are associated with greater pain intensity and incapability is consistent with evidence that mindsets are a key aspect of musculoskeletal health, perhaps independent of specific identities.

اهداف: در میان افرادی که به دنبال مراقبت تخصصی اسکلتی‌عضلانی ویژه ورزش هستند، هدف ما تعیین این بود که ۱) آیا سطح هویت ورزشی رابطه بین افکار و احساسات و سطوح توانایی و شدت درد را میانجی‌گری یا تعدیل‌گری می‌کند، و ۲) آیا سطوح شدت درد و توانایی در گروه‌بندی‌های آماری مبتنی بر سن و ذهنیت‌ها از جمله هویت ورزشی متفاوت است یا خیر. روش‌ها: بیماران بزرگسال مراجعه‌کننده به متخصص پزشکی ورزشی (n = 135) مقیاس‌هایی از سطوح توانایی، شدت درد، افکار و احساسات مرتبط با حس و شناسایی به عنوان ورزشکار را تکمیل کردند. تحلیل میانجی‌گری/تعدیل‌گری برنامه‌ریزی شده بود. زمانی که این امر امکان‌پذیر نبود، یک تحلیل خوشه‌ای اکتشافی برنامه‌ریزی‌نشده از عوامل ذهنیت افزوده شد. نتایج: فقدان همبستگی بین هویت ورزشی و سطوح توانایی و شدت درد، تحلیل تعدیل‌گری/میانجی‌گری را غیرممکن ساخت. یک تحلیل خوشه‌ای اکتشافی نشان داد که افراد نسبتاً جوان‌تر که خود را ورزشکار می‌دانند و افراد میانسال با احساس ناراحتی نسبتاً بیشتر، ممکن است به طور میانگین شدت درد بیشتری داشته باشند. نتیجه‌گیری: یافته‌ای که احساس ناراحتی، مستقل از هویت ورزشی، با شدت درد و ناتوانی بیشتر همراه است، با شواهدی که ذهنیت‌ها را جنبه‌ای کلیدی از سلامت اسکلتی‌عضلانی می‌دانند، شاید مستقل از هویت‌های خاص، سازگار است.

Objectives Childbirth is a universally intense physiological and psychological event. For primigravida women, the lack of prior experience often leads to heightened anxiety and lower pain tolerance during the first stage of labour. This study evaluates the efficacy of a specialized instrumental sound therapy as a non-pharmacological nursing intervention to manage these outcomes. Material and Methods A quasi-experimental pre-test/post-test control group design was utilized at a tertiary care hospital in Mangaluru. Sixty-eight primigravida women were recruited via purposive sampling and divided into intervention ( n = 34) and control ( n = 34) groups. The intervention consisted of two 30-min sessions of traditional Indian instrumental music administered via headphones during the latent phase (2-4 cm dilatation) with a 30-min rest interval. Pain was assessed using the Numerical Pain Rating Scale (NPRS), and anxiety was measured via the Visual Analogue Scale for Anxiety (VASA). Results The study of 68 primigravida mothers found that following the music intervention, the experimental group showed highly significant reductions in mean pain score (6.44–5.00) and anxiety (4.50–3.59) score, whereas scores in the control group naturally increased as labour progressed. Post-test comparisons confirmed that traditional Indian instrumental music significantly lowered pain and anxiety levels compared to standard care, establishing it as an effective non-pharmacological labour aid. Conclusion Specialized instrumental music is a highly effective, low-cost tool for improving maternal comfort and psychological stability during labour. These findings support the integration of structured music therapy into standard obstetric care protocols to enhance the birthing experience in modern, home-like labour environments.

اهداف: زایمان یک رویداد فیزیولوژیک و روان‌شناختی بسیار شدید و جهانی است. برای زنان نخست‌زا، فقدان تجربه قبلی اغلب منجر به افزایش اضطراب و تحمل پایین‌تر درد در مرحله اول زایمان می‌شود. این مطالعه اثربخشی یک درمان صوتی تخصصی با سازهای بدون کلام را به عنوان یک مداخله پرستاری غیر دارویی برای مدیریت این پیامدها ارزیابی می‌کند. مواد و روش‌ها: یک طرح شبه‌آزمایشی با گروه کنترل و پیش‌آزمون/پس‌آزمون در یک بیمارستان مراقبت‌های سطح سوم در مانگالورو اجرا شد. شصت‌وهشت زن نخست‌زا با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به دو گروه مداخله (n = 34) و کنترل (n = 34) تقسیم شدند. مداخله شامل دو جلسه ۳۰ دقیقه‌ای موسیقی سنتی هندی بدون کلام از طریق هدفون در فاز نهفته (اتساع ۲ تا ۴ سانتی‌متر) با فاصله استراحت ۳۰ دقیقه‌ای بود. درد با استفاده از مقیاس عددی سنجش درد (NPRS) و اضطراب با مقیاس بصری سنجش اضطراب (VASA) ارزیابی شد. نتایج: مطالعه بر روی ۶۸ مادر نخست‌زا نشان داد که پس از مداخله موسیقی، گروه آزمایش کاهش بسیار معناداری در میانگین نمره درد (۶٫۴۴ تا ۵٫۰۰) و اضطراب (۴٫۵۰ تا ۳٫۵۹) داشت، در حالی که نمرات گروه کنترل به طور طبیعی با پیشرفت زایمان افزایش یافت. مقایسه‌های پس‌آزمون تأیید کرد که موسیقی سنتی هندی بدون کلام به طور معناداری سطوح درد و اضطراب را نسبت به مراقبت استاندارد کاهش می‌دهد و آن را به عنوان یک ابزار غیر دارویی مؤثر در زایمان معرفی می‌کند. نتیجه‌گیری: موسیقی تخصصی بدون کلام ابزاری بسیار مؤثر و کم‌هزینه برای بهبود راحتی مادر و ثبات روان‌شناختی در طول زایمان است. این یافته‌ها از ادغام موسیقی‌درمانی ساختارمند در پروتکل‌های مراقبت مامایی استاندارد برای ارتقای تجربه زایمان در محیط‌های مدرن و شبیه به خانه حمایت می‌کند.

Objectives: The Coronavirus Disease 2019 (COVID-19) pandemic led to increased digital device use due to social restrictions, contributing to a rise in computer vision syndrome (CVS). Postgraduate medical students, as frontline healthcare providers, are particularly vulnerable. This study aimed to assess the prevalence, risk factors, and symptom profile of CVS among postgraduate medical students during the pandemic. Material and Methods: This is a cross-sectional questionnaire-based study conducted between January 2021 and June 2021 among 117 postgraduate medical students in the southeastern region of Bangladesh. CVS was evaluated using the CVS questionnaire, which was filled out by the respondents through online Google Forms. Results: The mean age of participants was 32.2 ± 3.1 years, with a male predominance (69/117, 59%). A significant majority used smartphones (116/117, 99.1%) for social networking (103/117, 88.0%) and studying (102/117, 87.2%). Digital screen time was longer during the COVID-19 pandemic than preCOVID, with the majority using devices for 4–6 h during COVID-19 compared to 2–4 h before. The study found a CVS prevalence of 52.1% ( n = 61), with frequent symptoms including headache, burning sensation, watering, and eye pain. A significant association was found between CVS and not taking a break during digital device use ( p = 0.041). Despite this, only 18.8% (22/117) of participants knew the 20-20-20 rule. Conclusion: During the COVID-19 pandemic, ocular problems linked to excessive usage of digital gadgets have risen significantly among postgraduate medical students. The need to promote CVS awareness and symptom prevention is vital.

اهداف: همه‌گیری بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ (COVID-19) منجر به افزایش استفاده از دستگاه‌های دیجیتال به دلیل محدودیت‌های اجتماعی شد که این امر به افزایش بروز سندرم بینایی کامپیوتری (CVS) انجامید. دانشجویان پزشکی تحصیلات تکمیلی به عنوان ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی خط مقدم، به ویژه آسیب‌پذیر هستند. این مطالعه با هدف بررسی شیوع، عوامل خطر و الگوی علائم CVS در میان دانشجویان پزشکی تحصیلات تکمیلی در دوران همه‌گیری انجام شد. مواد و روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه مقطعی مبتنی بر پرسشنامه است که بین ژانویه ۲۰۲۱ تا ژوئن ۲۰۲۱ در میان ۱۱۷ دانشجوی پزشکی تحصیلات تکمیلی در منطقه جنوب‌شرقی بنگلادش انجام شد. CVS با استفاده از پرسشنامه CVS که توسط پاسخ‌دهندگان از طریق فرم‌های آنلاین Google تکمیل شد، ارزیابی گردید. نتایج: میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۳۲٫۲ ± ۳٫۱ سال بود و اکثریت مرد بودند (۶۹ نفر از ۱۱۷ نفر، ۵۹٪). اکثریت قابل توجهی از تلفن هوشمند (۱۱۶ نفر از ۱۱۷ نفر، ۹۹٫۱٪) برای شبکه‌های اجتماعی (۱۰۳ نفر از ۱۱۷ نفر، ۸۸٫۰٪) و مطالعه (۱۰۲ نفر از ۱۱۷ نفر، ۸۷٫۲٪) استفاده می‌کردند. مدت زمان استفاده از صفحه نمایش دیجیتال در دوران کووید-۱۹ نسبت به قبل از آن بیشتر بود، به طوری که اکثریت در دوران کووید-۱۹ به مدت ۴ تا ۶ ساعت از دستگاه‌ها استفاده می‌کردند در حالی که پیش از آن ۲ تا ۴ ساعت بود. این مطالعه شیوع CVS را ۵۲٫۱٪ (n = 61) گزارش کرد و علائم شایع شامل سردرد، احساس سوزش، ریزش اشک و درد چشم بود. ارتباط معناداری بین CVS و عدم استراحت در حین استفاده از دستگاه‌های دیجیتال مشاهده شد (p = 0.041). با این حال، تنها ۱۸٫۸٪ (۲۲ نفر از ۱۱۷ نفر) از شرکت‌کنندگان از قانون ۲۰-۲۰-۲۰ اطلاع داشتند. نتیجه‌گیری: در دوران همه‌گیری کووید-۱۹، مشکلات چشمی مرتبط با استفاده بیش از حد از ابزارهای دیجیتال در میان دانشجویان پزشکی تحصیلات تکمیلی به طور قابل توجهی افزایش یافته است. لزوم ارتقاء آگاهی درباره CVS و پیشگیری از علائم آن حیاتی است.

Adolescent suicide and self-harm have become pressing global public health crises.At the 2026 Asian Society of Child and Adolescent Psychiatry and Allied Professions Grand Forum on Suicide and Self-Harming Behavior in Adolescents Worldwide, researchers, clinicians, and policymakers from multiple countries presented current evidence and field experiences.This study synthesizes the forum's major presentations and discussions in the thematic areas.The forum emphasizes that South Korea continues to report one of the highest adolescent suicide rates among Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) countries and that suicide-related behaviors and non-suicidal self-injury have reached concerning levels across Asia.The cross-national evidence presented at the forum indicated a marked post-pandemic increase in adolescent suicide attempts and self-harm, with a disproportionate burden on adolescents and young women.The speakers further emphasized that aggregate national statistics could obscure the heightened risk faced by the most vulnerable subgroups.Major risk factors included psychiatric comorbidities, diminished sense of belonging, social media use, algorithm-driven content exposure, and socioeconomic disparities in healthcare access.The forum emphasized that for many adolescents, self-harm reflected not a wish to die but an attempt to escape overwhelming psychological pain.Proposed solutions centered on a paradigm shift toward primary prevention, integrated school-government-professional systems incorporating AI-based early warning, the "Safety by Design" principle for social media, community-based safe spaces, and strengthening families and communities.Adolescent suicide prevention is not solely a medical issue but a collective societal responsibility that requires international collaboration.

خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان به بحران‌های فوری بهداشت عمومی در سطح جهان تبدیل شده‌اند. در مجمع بزرگ ۲۰۲۶ انجمن آسیایی روان‌پزشکی کودک و نوجوان و حرفه‌های وابسته درباره خودکشی و رفتارهای خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان سراسر جهان، پژوهشگران، درمانگران و سیاست‌گذاران از کشورهای متعدد، شواهد روزآمد و تجارب میدانی خود را ارائه کردند. این مطالعه، ارائه‌ها و مباحث اصلی مجمع را در حوزه‌های موضوعی مختلف تلفیق می‌کند. مجمع تأکید می‌کند که کره جنوبی همچنان یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی نوجوانان را در میان کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) گزارش می‌کند و رفتارهای مرتبط با خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در سراسر آسیا به سطوح نگران‌کننده‌ای رسیده است. شواهد فراملی ارائه‌شده در مجمع نشان داد که پس از همه‌گیری، افزایش چشمگیری در تلاش به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی نوجوانان رخ داده است و این بار به طور نامتناسبی بر دوش نوجوانان و زنان جوان قرار دارد. سخنرانان همچنین تأکید کردند که آمارهای ملی تجمیعی می‌تواند خطر فزاینده‌ای را که زیرگروه‌های آسیب‌پذیرتر با آن مواجه‌اند، پنهان کند. عوامل خطر اصلی شامل همبودی‌های روان‌پزشکی، کاهش احساس تعلق، استفاده از رسانه‌های اجتماعی، مواجهه با محتوای الگوریتم‌محور و نابرابری‌های اجتماعی-اقتصادی در دسترسی به مراقبت‌های سلامت بود. مجمع تأکید کرد که برای بسیاری از نوجوانان، خودآسیبی غیرخودکشی نه بیانگر تمایل به مرگ، بلکه تلاشی برای گریز از درد روانی طاقت‌فرسا است. راه‌حل‌های پیشنهادی بر تغییر پارادایم به سوی پیشگیری اولیه، نظام‌های یکپارچه مدرسه-دولت-حرفه‌ای با بهره‌گیری از هشدار زودهنگام مبتنی بر هوش مصنوعی، اصل «ایمنی در طراحی» برای رسانه‌های اجتماعی، فضاهای امن مبتنی بر جامعه و تقویت خانواده‌ها و جوامع متمرکز بود. پیشگیری از خودکشی نوجوانان صرفاً یک مسئله پزشکی نیست، بلکه مسئولیتی جمعی و اجتماعی است که نیازمند همکاری بین‌المللی می‌باشد.