effort

This study examined the relationship between innovative and inclusive teaching practices and student motivation and academic performance among Grade 5 and Grade 6 pupils in selected public elementary schools in Lutayan, Sultan Kudarat, Philippines, during the School Year 2025–2026. Specifically, it determined the level of innovative teaching practices in terms of teaching strategies, use of instructional materials and technology, and student engagement activities; assessed inclusive teaching practices in terms of respect for learner diversity, equal participation, and support for diverse learning needs; identified the level of student motivation; and examined the relationships between these variables and academic performance. A descriptive-correlational research design using a quantitative approach was employed. Data were gathered from 97 Grade 5 and Grade 6 pupils through a validated researcher-made questionnaire with a reliability coefficient of 0.892, indicating strong internal consistency. Descriptive statistics and correlational analysis were used to analyze the data. Findings revealed that School administrators should provide sustained professional development to strengthen teachers’ innovative and inclusive instructional approaches and allocate resources to enhance access to technology and learning materials. Teachers should consistently apply differentiated, student-centered strategies and foster welcoming, diversity-affirming classrooms to boost student motivation and equitable achievement further further. Parents and guardians should reinforce school learning at home by encouraging curiosity, effort, and consistent study habits, and maintaining open communication with teachers. Future researchers should conduct experimental or longitudinal studies to examine cause-and-effect relationships and explore additional factors influencing academic performance beyond those investigated in this study. Innovative teaching practices, inclusive teaching practices, and student motivation were rated at a high level, which means teachers effectively practice inclusive teaching by recognizing learner diversity, promoting equal participation, and providing support to students with different learning needs; teachers also frequently use innovative teaching practices, apply engaging teaching strategies, integrate instructional materials and technology, and promote active student engagement in classroom learning activities. Furthermore, significant positive relationships were found between innovative teaching practices and academic performance, inclusive teaching practices and academic performance, and student motivation and academic performance, with a moderate correlation coefficient (r = 0.57). Overall, the findings indicate that these educational variables are positively associated with academic performance among the respondents.

Abstract Faculty development (FD) and the preparation of future faculty are central to university teaching quality, yet in Japan they are studied separately and remain underexamined in English. Pre-faculty development (pre-FD), a term coined within Japanese higher education, exclusively denotes the pre-service teaching preparation of doctoral students and other prospective academics, broadly corresponding to the American “Preparing Future Faculty” movement. Treating the two as tracks of a single academic-development continuum, this article asks how each has been institutionalized and localized in Japan, and what constrains the translation of policy into teaching improvement. The study is a narrative, document-based conceptual review of policy documents, statutory standards, national surveys, and Japanese- and English-language scholarship, using the Scholarship of Teaching and Learning (SoTL) as an analytical lens. Three findings emerge. First, both tracks advanced through top-down policy-driven and policy-induced reform: In-service FD became a legal mandate in 2008, whereas pre-FD remains a best-effort obligation. Second, in-service FD has developed a distinctive cluster of locally grounded practices: inter-university networks, mutual FD, the collegial model, and student-engaged FD. Third, national survey data show participation rising while collegial formats and dedicated provision declined over the same period, indicating that participation rates are a poor proxy for teaching-development quality. Reading the tracks together reveals what single-track accounts obscure: shared organizational carriers and a common ceiling set by the absence of a continuing professional role in academic development. The article argues, as a proposition derived from the analysis, that sustainable development depends on connecting the two tracks into a continuous career pathway framed by SoTL.

Abstract Despite decades of effort to improve mathematical outcomes, studies examining the integrated roles of affective dimensions such as confidence, perceived value, and motivation in relation to mathematics achievement among Senior High School students in Ghana remain relatively limited. In this study, confidence was operationalised through items reflecting students’ domain-specific mathematics self-efficacy beliefs. This study examines the structural associations of confidence, perceived value, and motivation with self-reported mathematics achievement among final-year students in a selected Senior High School in the Atwima Nwabiagya North Municipal Assembly of Ghana. A quantitative descriptive correlational design was employed, and data were collected from 296 students using a structured questionnaire. Self-reported mathematics achievement was measured using students’ responses to items concerning their perceived achievement in mathematics, rather than standardised test scores or school achievement records. The hypothesised structural relationships among confidence, perceived value, motivation, and self-reported mathematics achievement were examined using structural equation modelling (SEM). Within the participating school, the results showed that confidence, perceived value, and motivation were each positively and significantly associated with self-reported mathematics achievement, with confidence having the largest standardised coefficient, followed by motivation and value. Given these findings, instructional practices that support students’ confidence may be considered in mathematics teaching. Likewise, opportunities to connect mathematics with real-world applications may help students recognise its value, while supportive learning environments may provide conditions conducive to sustained engagement with mathematics learning.

Geometry problem-solving requires learners to coordinate conceptual knowledge, spatial representation, strategy use and the regulation of cognition, motivation and effort. This systematic review examined how self-regulated learning (SRL) operates in geometry problem-solving and which learner, task, social, instructional and developmental conditions shape it. A Scopus search reported according to PRISMA 2020 identified 1,298 records; database limits left 529, and eligibility screening retained 32 empirical studies published from 2021 to 2026. Twelve studies involved undergraduates or pre-service teachers, seven involved school pupils, one involved kindergarten children and 12 did not state the educational level in the extracted records. Study quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and thematic synthesis identified four themes: planning and strategic regulation; monitoring, control and strategy adaptation; learner characteristics and outcomes; and instructional scaffolding and technology. Successful performance was associated with problem representation, strategy selection, monitoring, error detection, adaptation and evaluation. Diagnostic and elaborated feedback, content-focused peer feedback and supportive scaffolding were more informative than the presence of technology. Evidence on learner characteristics was mainly correlational, and evidence on young learners was thin. The review proposes a Process-Oriented Framework of Self-Regulated Geometry Problem-Solving that links input conditions, forethought, performance regulation, reflection, and outcomes and it is best supported for adolescent and adult learners. Future research should combine self-report with behavioural, longitudinal and process-tracing evidence and develop age-appropriate SRL measures for young children.

Abstract Do citizens need to grow up in a democracy to value it? We examine how school education – democratic or authoritarian – shapes long-term support for democracy. Leveraging a quasi-natural experiment in the former German Democratic Republic, where rigid school entry rules and abrupt reforms after reunification created exogenous variation in exposure to socialist schooling, we show that an additional year of such education significantly reduced democratic support in adulthood. To test generalizability, we analyze harmonized survey data from 106 countries alongside new expert-coded measures of educational content and state effort. The results reveal that democratic attitudes are shaped not only by the negative imprint of authoritarian schooling but crucially by the positive imprint of democratic civic education, especially when democracies invest heavily in it. Our findings demonstrate that democracy must be learned to be valued, underscoring the central role of education in democratic consolidation and resilience.

Developing effective therapeutic protocols for LGBTQIA+ individuals requires a commitment to practices that do not perpetuate suffering. Addressing negative internalizations and minority stress are two common transdiagnostic aspects within this population. Therapeutic models, such as Schema Therapy (ST), have emerged as a promising strategy; however, research in this area is scarce. This study aimed to evaluate an Affirmative ST program for LGB individuals. The program was tested in a pilot study involving nine participants. A total of 10 sessions were conducted, and the evaluation focused on: positive and negative affect, anxiety, stress (including minority stress), and depression. The effects of the intervention were analyzed using the Hageman-Arrindell approach and GEE. Significant differences were found for: reduction in depression; stress; anxiety; negative affect; and an increase in positive affect and stigma perception. This research represents a pioneering effort in the field of ST with LGBTQIA+ individuals, and further studies are encouraged.

This study aims to analyze the integration of social reconstruction and technological models in the development of Islamic Religious Education (PAI) curriculum as an effort to balance the intellectual tradition of Islam with the demands of social change and technological development. This study employs a qualitative method with a library research approach. Data were obtained from relevant scholarly literature, including journal articles, books, and academic documents addressing curriculum development, social reconstruction models, technological models, and Islamic education. The data were analyzed descriptively and analytically by comparing the characteristics, orientations, strengths, and limitations of both models to formulate an appropriate integration framework for PAI curriculum development. The findings indicate that the social reconstruction model provides a foundation for the PAI curriculum to respond to social issues, develop critical awareness, and promote social transformation, while the technological model strengthens instructional systems through competency-oriented learning, technology utilization, and measurable evaluation. Integrating the two models produces a PAI curriculum framework that remains rooted in Islamic intellectual traditions while being adaptive to social change, technological developments, and students’ needs. Thus, their integration can serve as a strategic alternative for developing a relevant, contextual, and socially transformative PAI curriculum.

The dance piece “Luka Pulih” (Healing Wounds) is a contemporary dance work that explores the emotional experiences of individuals who have been bullied and subjected to social pressure from their surroundings. This work was created as an effort to visualize the psychological process of a person when facing adversity until they are able to rise again through inner strength. The purpose of this work is to convey the message about the impact of bullying on mental health and to describe the healing process as a form of courage and determination in living life. The creative method in this work includes the stages of idea gathering, movement exploration, concept formation, composition, and evaluation. The movements were developed from observations of human body expressions under emotional pressure, which were then processed into contemporary movements with varying dynamics. The accompanying music, makeup, and costumes were designed to reinforce the emotional character in each part of the work. The results of the creation show that the processing of movement, tempo dynamics, and changes in spatial composition are able to present a representation of the character's emotional transition from a phase of despair and indecision to a phase of awakening. Through the work “Luka Pulih”, the choreographer hopes that the audience can understand that the healing process from the experience of bullying requires time, acceptance, and determination. Keywords: Wound Healing, Bullying, Empirical Experience, Langon Method

Introduction Event nominalizations are a central feature of academic language: they compress complex events into nominal structures, increasing informational density while reducing the transparency of thematic-role assignment. The present eye-tracking study examined whether nominalizations impose greater processing demands than corresponding active and passive constructions in developing readers, and whether these effects vary across readers with different linguistic and literacy profiles. Methods Seventy-nine fifth- and sixth-grade children participated in the study: 28 typically developing monolingual Italian children, 21 monolingual Italian children with developmental dyslexia, and 30 typically developing bilingual children with migrant background and Italian as the societal language. Participants silently read short passages in which the same target event was expressed either as a nominalization, a passive construction, or an active construction, and then answered comprehension questions while their eye movements were recorded. Accuracy, standard eye-movement measures, and scanpaths were analyzed to capture comprehension outcomes and online reading strategies. Results Nominalizations did not significantly reduce comprehension accuracy, but they affected online processing during both initial reading and the question-answering phase. Scanpath dissimilarity was higher for nominalizations than for both verbal constructions during initial reading, and than for passives during question-answering in correctly answered trials. In these trials, nominalizations were also associated with a higher probability of partial rescanning and a lower probability of minimal rescanning relative to active texts, indicating greater reliance on rereading when answering questions correctly. Moreover, children with dyslexia showed a generalized increase in processing effort, whereas bilingual children displayed an intermediate profile, with increased reliance on rereading during question-answering. Discussion These findings indicate that nominalizations significantly influence online reading processes even when questions are answered correctly, suggesting additional demands in retrieving information about event participants. Overall processing patterns differed across reader groups, and children with dyslexia showed the greatest effort in both online reading and question-answering.

Background: Physics is a challenging subject for most students due to the abstract and complex nature of its concepts. This condition often causes students to experience difficulties in understanding the relationship between theoretical concepts and their applications in everyday life.Aims: As an effort to address this issue, this community service activity was conducted at MA ALKARIM Bengkulu Tengah by implementing Science Process Skills in physics learning.Method: The implementation was carried out through training activities for teachers and classroom learning practices using a simple pendulum experiment to determine the gravitational acceleration constant. This activity was designed to provide an active, contextual, and student-centered learning experience.Results: Based on the results of the implementation, students demonstrated better engagement in observing, measuring, and discussing the experimental results. In addition, teachers gained new insights into the application of process skills–based learning within the context of limited school facilities.Conclusions: This article outlines the strategies and stages of implementing Science Process Skills used to create a more effective, enjoyable, and relevant physics learning process for students at the secondary school level.

Efforts to cultivate good character with immanent, enduring, complete, and permanent moral awareness require a deep understanding of the central points of the personality domain. Internally, natural ethical values often face specific conflicts related to efforts to maintain trust, social interest, and self-esteem. Through qualitative research, the potential of natural ethics, examined using the literature survey review (LSR) method, aims to elaborate on the main pillars and internal stimuli of the domain as drivers for the formation of an inherent, genuine, and inherent individual character. The results indicate that efforts to build full awareness (conscious awareness) through equivalent, proactive, interconnected, and coherent thinking activities are a crucial part of growing self-awareness. This effort in Sufi Islamic education is carried out naturally, immediately, and naturally, involving the ethical values inherent in each domain. Starting from the effort of "self-knowledge" as the central point, that each individual is composed of the physical (zahir), spiritual (batin), and soul (nafs), moral values are placed as the primary driving force, the elan vital inherent in all human activities. The integration of knowledge and good deeds motivates a person to serve Allah SWT, strengthens his or her faith (tasdiq), and spiritually motivates him or her to behave commendably with a strong spirit in attitude, words, deeds, and behavior, bringing goodness and benefit in various life circumstances and situations.

This research analyzes the implementation of a gamification strategy as a methodological framework for delivering curricular content in a sixth-grade primary education class over the course of a full academic year. The study aimed to understand how the integration of game-based elements fosters motivation, participation, collaborative work, and learning processes within an inclusive environment. The research employed a qualitative approach through a case study involving twenty-two students, including one student with a developmental language disorder, one with dyslexia, and one with autism spectrum disorder (level 2). Data were collected through participant observation, checklists, rubrics, semi-structured interviews, questionnaires administered to students and families, and an analysis of the work produced during learning projects. The strategy involved organizing content from four formative domains into thematic "worlds" and "islands," while incorporating avatars, badges, and an experience point (XP) system that recognized both individual and collective effort and progress. The findings indicate a significant increase in active student participation, improved attendance, greater peer collaboration, heightened engagement with school activities, and a positive perception among families regarding the students' learning and emotional well-being. It is concluded that gamification when grounded in the principles of neurodidactics, formative assessment, and educational inclusion serves as a methodological strategy capable of fostering learning environments that are motivating, equitable, and focused on the holistic development of students.

This article proposes a deconstruction of fatalistic readings of the concept of Orí in the thought of Òrúnmìlà, engaging critically with the interpretations of Bọlájí Idowu and Ségun Gbadegesin, for whom the three modes through which destiny is granted in Ifá (Àkúnlẹ̀yàn, Àkúnlẹ̀gbà, and Ayànmọ) would amount to an unalterable subjection of the agent to a preordained plan. Through a hermeneutic-allegorical and philological analysis of these concepts, and drawing on the etymology of ènìyàn (the person who chooses), the article argues that these three instances do not constitute fatalism, but rather expressions of free will (Ìfẹ́-àtinúwá) and of the agent's moral responsibility. It is argued that the fatalistic reading stems from an excessively literal interpretation of Ifá's myths and proverbs, one that overlooks their allegorical dimension and the centrality of choice (yàn) to the ontological constitution of the human being. The article further distinguishes the content of the chosen destiny, irrevocable, from the manner in which that destiny unfolds in earthly existence, which depends on the agent's character (ìwà) and effort (ẹsẹ̀). It concludes that Ifá constitutes a philosophical system in which the human being is the protagonist of his or her own destiny, so that the fatalistic interpretation stands as an antithesis to the philosophy of Òrúnmìlà.

این مقاله به بازخوانی انتقادی قرائت‌های جبرگرایانه از مفهوم اوری (Orí) در اندیشه Òrúnmìlà می‌پردازد و به طور انتقادی با تفسیرهای Bọlájí Idowu و Ségun Gbadegesin مواجه می‌شود؛ کسانی که سه شیوه‌ای را که سرنوشت در آیین Ifá اعطا می‌شود (Àkúnlẹ̀yàn، Àkúnlẹ̀gbà و Ayànmọ) به معنای تسلیم غیرقابل تغییر عامل به طرحی از پیش تعیین‌شده دانسته‌اند. با بهره‌گیری از تحلیل هرمنوتیکی-تمثیلی و زبان‌شناختی این مفاهیم و با استناد به ریشه‌شناسی واژه ènìyàn (شخصی که انتخاب می‌کند)، مقاله استدلال می‌کند که این سه حالت، جبرگرایی را تشکیل نمی‌دهند، بلکه بیانگر اراده آزاد (Ìfẹ́-àtinúwá) و مسئولیت اخلاقی عامل هستند. همچنین استدلال می‌شود که قرائت جبرگرایانه ناشی از تفسیر بیش از حد لفظی اسطوره‌ها و ضرب‌المثل‌های Ifá است؛ تفسیری که بعد تمثیلی آن‌ها و محوریت انتخاب (yàn) در ساختار وجودی انسان را نادیده می‌گیرد. مقاله همچنین میان محتوای سرنوشت انتخاب‌شده که غیرقابل بازگشت است و نحوه تحقق آن سرنوشت در زندگی زمینی که وابسته به منش (ìwà) و تلاش (ẹsẹ̀) عامل است، تمایز قائل می‌شود. در پایان نتیجه گرفته می‌شود که Ifá نظام فلسفی‌ای است که در آن انسان نقش‌آفرین سرنوشت خویش است و بنابراین، تفسیر جبرگرایانه در تقابل با فلسفه Òrúnmìlà قرار می‌گیرد.

People’s understanding of destiny is often incomplete and tends to fall into two extremes beliefs: a fatalistic attitude of resignation without effort, or, conversely, an excessive reliance on human effort to the point of forgetting God’s will. This misunderstanding has the potential to cause negative effects on mental and spiritual health, such as despair, anxiety, and a tendency to blame oneself or blame God when facing misfortune. This study aims to examine the concept of acceptance of destiny through Quraish Shihab’s interpretation in “Tafsir Al-Misbah” by applying the Meaning Reconstruction Theory proposed by Robert A. Neimeyer, in order to present a more comprehensive and contextual understanding of destiny. This study employs a qualitative method with a descriptive-analytical approach and utilizes library research, with Tafsir Al-Misbah as the primary data source and scholarly articles and academic books as secondary data sources. The results of the study indicate that the three stages; Sense Making, Benefit Finding, and Identity Change, have a strong correlation with Quraish Shihab’s interpretation of the verses on predestination, including Surah At-Taubah: 51, Surah At-Taghabun: 11, Surah Al-Baqarah: 286, Surah Al-Insyirah: 6–7, and Surah Ar-Ra'd: 11. These findings confirm that, according to Quraish Shihab, the acceptance of destiny is an active process one that integrates human effort, tawakal, husnuzhan, and ridha making it relevant as a psychological and spiritual foundation for navigating the dynamics of modern life.

درک انسان‌ها از سرنوشت اغلب ناقص بوده و معمولاً به دو باور افراطی تقسیم می‌شود: نگرش جبرگرایانه و تسلیم بدون تلاش، یا برعکس، اتکای بیش از حد به تلاش انسانی تا جایی که اراده خداوند فراموش می‌شود. این سوء‌برداشت می‌تواند آثار منفی بر سلامت روانی و معنوی، از جمله یأس، اضطراب و گرایش به سرزنش خود یا سرزنش خداوند در مواجهه با مصیبت‌ها داشته باشد. هدف این پژوهش بررسی مفهوم پذیرش سرنوشت بر اساس تفسیر Quraysh Shihab در «تفسیر المیزان» با به‌کارگیری نظریه بازسازی معنا (Meaning Reconstruction Theory) ارائه‌شده توسط Robert A. Neimeyer است تا درک جامع‌تر و زمینه‌مندتری از سرنوشت ارائه شود. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است؛ منبع اصلی داده‌ها تفسیر المیزان و منابع ثانویه شامل مقالات علمی و کتب دانشگاهی است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که سه مرحله؛ معنا‌یابی (Sense Making)، یافتن فایده (Benefit Finding) و تغییر هویت (Identity Change)، ارتباط قوی با تفسیر Quraysh Shihab از آیات مربوط به تقدیر، از جمله سوره توبه: ۵۱، سوره تغابن: ۱۱، سوره بقره: ۲۸۶، سوره انشراح: ۶–۷ و سوره رعد: ۱۱ دارند. این یافته‌ها تأیید می‌کند که از دیدگاه Quraysh Shihab، پذیرش سرنوشت فرایندی فعال است که تلاش انسانی، توکل، حسن‌ظن و رضا را در هم می‌آمیزد و آن را به عنوان بنیانی روان‌شناختی و معنوی برای مواجهه با پویایی‌های زندگی مدرن مرتبط می‌سازد.

Arabic vocabulary learning for early childhood is an important effort to introduce a foreign language through enjoyable learning activities that are appropriate to children's developmental characteristics. However, conventional learning methods often make children less enthusiastic, resulting in limited Arabic vocabulary mastery. This study aims to describe the use of the Picture Magic Lamp learning media in improving the Arabic vocabulary of children aged 5-6 years at TK Adz-Dzakia Pangkalpinang. This study employed a qualitative approach with a descriptive research design. The participants were children aged 5-6 years at TK Adz-Dzakia Pangkalpinang. Data were collected through observation, interviews, and documentation and were analyzed using the stages of data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The picture magic lamp media was implemented by asking children to identify the displayed colors and mention their names in both Indonesian and Arabic. The findings revealed that the use of the picture magic lamp media increased children's learning interest, active participation, and ability to recognize and pronounce Arabic color vocabulary. Therefore, the Magic Lamp media can be used as an effective and engaging learning medium to improve Arabic vocabulary mastery among early childhood learners.

یادگیری واژگان عربی در دوران کودکی تلاشی مهم برای معرفی زبان خارجی از طریق فعالیت‌های یادگیری لذت‌بخش و متناسب با ویژگی‌های رشدی کودکان است. با این حال، روش‌های یادگیری سنتی اغلب باعث کاهش اشتیاق کودکان می‌شود و در نتیجه تسلط محدودی بر واژگان عربی ایجاد می‌کند. هدف این پژوهش توصیف استفاده از رسانه آموزشی چراغ جادوی تصویری در بهبود واژگان عربی کودکان ۵ تا ۶ ساله در مهد کودک Adz-Dzakia Pangkalpinang است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شد. شرکت‌کنندگان کودکان ۵ تا ۶ ساله مهد کودک Adz-Dzakia Pangkalpinang بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی جمع‌آوری و با استفاده از مراحل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. رسانه چراغ جادوی تصویری با درخواست از کودکان برای شناسایی رنگ‌های نمایش داده‌شده و بیان نام آن‌ها به زبان اندونزیایی و عربی اجرا شد. یافته‌ها نشان داد که استفاده از رسانه چراغ جادوی تصویری باعث افزایش علاقه‌مندی به یادگیری، مشارکت فعال و توانایی شناسایی و تلفظ واژگان رنگ به زبان عربی در کودکان شد. بنابراین، رسانه چراغ جادو می‌تواند به عنوان یک رسانه آموزشی مؤثر و جذاب برای بهبود تسلط بر واژگان عربی در میان کودکان پیش‌دبستانی مورد استفاده قرار گیرد.

Do children reason about the unequal means to success when making future learning decisions? Here we show that children preferred to learn from a striver than from an endowed informant. In Study 1 (N = 100, Mage = 7.58, 45 girls), children compared between a striver and an endowed informant who achieved the same outcome when making future learning decisions. In Study 2 (N = 120, Mage = 7.30, 65 girls), they compared between informants who achieved different outcomes when making future learning and interpersonal decisions. With increasing age, children attributed more competence and preferred to learn from the striver over the endowed informant (Study 1). Children’s preference to learn from the striver was replicated in Study 2 even when the informants’ outcomes differed in success, with this pattern extending to their preference from whom to seek future information and their interpersonal choices. Moreover, children referenced both epistemic cues (e.g., “she knows more”) and effort (e.g., “because she worked hard”) to explain their choices. Taken together, children assign epistemic value to effort, and view effort as an indicator of future informant reliability. Broadly, our findings demonstrate that children’s learning and interpersonal preferences are not solely based on successful outcomes, but also the process through which that success is attained. Across two studies, 5- to 9-year-old children selected between a striver and an endowed informant when making epistemic and social decisions. This study found that children preferred the striver as a source of information and social partner even when both individuals differed in their outcomes of success.

آیا کودکان هنگام اتخاذ تصمیمات یادگیری آینده، درباره وسایل نابرابر دستیابی به موفقیت استدلال می‌کنند؟ در این پژوهش نشان داده‌ایم که کودکان ترجیح می‌دهند از یک فرد اطلاع‌دهنده تلاشگر بیاموزند تا از یک فرد برخوردار. در مطالعه ۱ (N = 100، میانگین سن = 7.58، ۴۵ دختر)، کودکان بین یک فرد تلاشگر و یک فرد برخوردار که به نتیجه یکسانی دست یافته بودند، هنگام اتخاذ تصمیمات یادگیری آینده مقایسه کردند. در مطالعه ۲ (N = 120، میانگین سن = 7.30، ۶۵ دختر)، آن‌ها بین اطلاع‌دهندگانی که به نتایج متفاوتی دست یافته بودند، هنگام اتخاذ تصمیمات یادگیری و بین‌فردی آینده مقایسه کردند. با افزایش سن، کودکان شایستگی بیشتری به فرد تلاشگر نسبت دادند و ترجیح دادند از او بیاموزند تا از فرد برخوردار (مطالعه ۱). ترجیح کودکان برای یادگیری از فرد تلاشگر در مطالعه ۲ نیز تکرار شد، حتی زمانی که نتایج اطلاع‌دهندگان در موفقیت متفاوت بود و این الگو به ترجیح آن‌ها برای جستجوی اطلاعات آینده و انتخاب‌های بین‌فردی‌شان نیز گسترش یافت. افزون بر این، کودکان هم به نشانه‌های معرفتی (مانند «او بیشتر می‌داند») و هم به تلاش (مانند «چون او سخت کار کرد») برای توضیح انتخاب‌های خود اشاره کردند. در مجموع، کودکان برای تلاش ارزش معرفتی قائل هستند و تلاش را به‌عنوان شاخصی برای پایایی اطلاع‌دهنده در آینده می‌دانند. به طور کلی، یافته‌های ما نشان می‌دهد که ترجیحات یادگیری و بین‌فردی کودکان صرفاً بر اساس نتایج موفقیت‌آمیز نیست، بلکه به فرایندی که موفقیت از طریق آن حاصل می‌شود نیز بستگی دارد. در دو مطالعه، کودکان ۵ تا ۹ ساله هنگام اتخاذ تصمیمات معرفتی و اجتماعی بین یک فرد تلاشگر و یک فرد برخوردار انتخاب کردند. این پژوهش نشان داد که کودکان حتی زمانی که این دو فرد در نتایج موفقیت خود متفاوت بودند، فرد تلاشگر را به‌عنوان منبع اطلاعات و شریک اجتماعی ترجیح دادند.

Objective Individual differences in tendencies to approach or avoid physical effort may be relevant to exercise-related psychological and behavioral characteristics. This study examined the psychometric properties of the Chinese Physical Effort Scale (PES) and investigated individual differences in physical-effort approach and avoidance tendencies and their associations with exercise-related psychological and behavioral variables among Chinese university students. Methods Participants were 1,273 students from six universities across eastern, central, and western China. Exploratory and confirmatory factor analyses, reliability and validity analyses, and multigroup confirmatory factor analysis were used to evaluate the factor structure, reliability, validity, and measurement invariance of the Chinese PES. Latent profile analysis identified configurations of physical effort approach and avoidance, and BCH analyses compared profiles on emotion regulation, exercise motivation, and physical activity. Results Factor analyses supported a two-factor structure comprising physical effort approach and avoidance. The scale showed high internal consistency and test–retest reliability, with evidence supporting convergent and discriminant validity and metric and scalar invariance across gender and academic year. Three profiles were identified: Balanced (59.07%), Avoidance-Oriented (14.93%), and Approach-Oriented (26.00%). The Approach-Oriented profile showed higher cognitive reappraisal, expressive suppression, external regulation, introjected regulation, and autonomous regulation, and lower amotivation. It also showed higher total physical activity than the other profiles and higher weekly exercise frequency than the Balanced profile. Conclusion The Chinese PES showed psychometric support among Chinese university students. Distinct configurations of physical effort approach and avoidance were associated with emotion regulation, exercise motivation, and physical activity.

هدف: تفاوت‌های فردی در گرایش به رویکرد یا اجتناب از تلاش بدنی ممکن است با ویژگی‌های روان‌شناختی و رفتاری مرتبط با ورزش ارتباط داشته باشد. این پژوهش ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس تلاش بدنی چینی (PES) را بررسی کرده و تفاوت‌های فردی در گرایش‌های رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و ارتباط آن‌ها با متغیرهای روان‌شناختی و رفتاری مرتبط با ورزش را در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین مورد مطالعه قرار داد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۱۲۷۳ دانشجو از شش دانشگاه در مناطق شرقی، مرکزی و غربی چین بودند. برای ارزیابی ساختار عاملی، پایایی، روایی و ناوری اندازه‌گیری مقیاس PES چینی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، تحلیل‌های پایایی و روایی و تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی به کار رفت. تحلیل پروفایل پنهان برای شناسایی الگوهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و تحلیل‌های BCH برای مقایسه پروفایل‌ها بر اساس تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی استفاده شد. یافته‌ها: تحلیل‌های عاملی ساختار دو عاملی شامل رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی را تأیید کردند. مقیاس از انسجام درونی و پایایی بازآزمایی بالایی برخوردار بود و شواهدی از روایی همگرا و واگرا و ناوری متریک و اسکلار در بین جنسیت و سال تحصیلی ارائه شد. سه پروفایل شناسایی شد: متعادل (۵۹/۰۷٪)، گرایش به اجتناب (۱۴/۹۳٪) و گرایش به رویکرد (۲۶/۰۰٪). پروفایل گرایش به رویکرد، بازارزیابی شناختی، سرکوبگری بیانی، تنظیم بیرونی، تنظیم درون‌فکنی‌شده و تنظیم خودمختار بالاتر و بی‌انگیزگی پایین‌تری را نشان داد. همچنین این پروفایل نسبت به سایر پروفایل‌ها فعالیت بدنی کل و نسبت به پروفایل متعادل، فراوانی هفتگی ورزش بیشتری داشت. نتیجه‌گیری: مقیاس PES چینی در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین از حمایت روان‌سنجی برخوردار بود. الگوهای متمایز رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی با تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی مرتبط بودند.

This study examined the transformational leadership styles of secondary school administrators and their relationship with teachers’ self-efficacy in Balamban District I during School Year 2025–2026 as a basis for developing a Leadership Enhancement Program. Employing a descriptive-correlational research design, the study involved 65 secondary school teachers selected as respondents. Data were collected using standardized instruments, namely the Multifactor Leadership Questionnaire (MLQ Form 5X) and the Teachers’ Sense of Efficacy Scale (TSES Long Form). Statistical analyses included frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and Pearson correlation. Findings revealed that most respondents were female, married, experienced teachers handling English and Mathematics, and had pursued graduate education. School administrators demonstrated high levels of transformational leadership, particularly in idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, contingent reward, effectiveness, satisfaction, and extra effort. Conversely, laissez-faire leadership and passive management practices received low ratings. Teachers exhibited high self-efficacy in student engagement, instructional strategies, and classroom management. Correlation analysis revealed a low but statistically significant positive relationship between transformational leadership and teachers’ self-efficacy (ρ = 0.293, p = 0.018). Specifically, idealized influence, intellectual stimulation, and contingent reward demonstrated significant associations with teachers’ self-efficacy. The findings suggest that effective transformational leadership practices are associated with greater teacher confidence in fulfilling instructional responsibilities and managing classroom environments. Consequently, a Leadership Enhancement Program was proposed to strengthen administrators’ leadership competencies, promote supportive educational environments, and further enhance teachers’ professional effectiveness and self-efficacy across secondary schools within Balamban District I.

این پژوهش به بررسی سبک‌های رهبری تحول‌آفرین مدیران مدارس متوسطه و رابطه آن با خودکارآمدی معلمان در ناحیه اول بالامبان طی سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ به‌عنوان مبنایی برای تدوین برنامه ارتقای رهبری پرداخت. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی و با مشارکت ۶۵ معلم مدارس متوسطه که به‌عنوان پاسخ‌دهنده انتخاب شدند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از ابزارهای استاندارد، شامل پرسشنامه چندعاملی رهبری (MLQ Form 5X) و مقیاس احساس خودکارآمدی معلمان (TSES Long Form) گردآوری شد. تحلیل‌های آماری شامل فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار و همبستگی پیرسون بود. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان زن، متأهل، معلمان با تجربه در تدریس زبان انگلیسی و ریاضیات و دارای تحصیلات تکمیلی بودند. مدیران مدارس سطوح بالایی از رهبری تحول‌آفرین، به‌ویژه در نفوذ آرمانی، انگیزش الهام‌بخش، تحریک فکری، پاداش مشروط، اثربخشی، رضایت و تلاش مضاعف از خود نشان دادند. در مقابل، رهبری عدم مداخله و شیوه‌های مدیریت منفعل امتیاز پایینی کسب کردند. معلمان در ابعاد مشارکت دانش‌آموزان، راهبردهای آموزشی و مدیریت کلاس، خودکارآمدی بالایی از خود نشان دادند. تحلیل همبستگی نشان داد که بین رهبری تحول‌آفرین و خودکارآمدی معلمان رابطه مثبت اما ضعیف و معناداری وجود دارد (ρ = 0.293, p = 0.018). به طور خاص، نفوذ آرمانی، تحریک فکری و پاداش مشروط با خودکارآمدی معلمان ارتباط معناداری داشتند. یافته‌ها حاکی از آن است که شیوه‌های مؤثر رهبری تحول‌آفرین با افزایش اعتماد به نفس معلمان در انجام مسئولیت‌های آموزشی و مدیریت محیط کلاس مرتبط است. بر این اساس، برنامه ارتقای رهبری به منظور تقویت شایستگی‌های رهبری مدیران، ارتقای محیط‌های آموزشی حمایتی و افزایش اثربخشی حرفه‌ای و خودکارآمدی معلمان در مدارس متوسطه ناحیه اول بالامبان پیشنهاد شد.

Introduction Teacher identity formation is a dynamic process shaped by professional experience, emotion, wellbeing, and culturally available meanings. This study examines how pre-service teachers in China drew on Confucian and Daoist repertoires when reflecting on their developing teacher identities. Methods Participants were 143 pre-service teachers at one Chinese normal university. They wrote prompted reflective narratives about coursework, micro-teaching, lesson planning, educational observation, and imagined classroom responsibilities. The analysis combined descriptive keyword mapping with reflexive thematic analysis. Results Four related processes were identified: Confucian striving as a language of perseverance and self-cultivation; Daoist release as a resource for non-contention, recognizing limits, and emotional restoration; situational switching between these repertoires in response to changing demands; and sustainable teacher formation as an orientation toward responsibility with limits. The study proposes cultural identity regulation as an integrative analytic heuristic for understanding how culturally available meanings connect academic experiences, emotional calibration, and imagined teacher selves. Discussion The findings suggest that Confucian striving and Daoist release provided participants with culturally familiar ways to interpret effort, pressure, and anticipated responsibility during teacher preparation. Their value lay in helping participants connect perseverance with self-cultivation and responsibility, while also recognizing limits, reducing destructive comparison, and restoring emotional balance. Cultural identity regulation captures this narrated negotiation of professional commitment and personal sustainability in the formation of an imagined teacher self.

مقدمه: شکل‌گیری هویت معلمی فرایندی پویا است که تحت تأثیر تجربه حرفه‌ای، هیجان، بهزیستی و معانی فرهنگی موجود قرار دارد. این پژوهش بررسی می‌کند که دانشجومعلمان در چین چگونه هنگام تأمل درباره هویت معلمی در حال شکل‌گیری خود، از الگوهای کنفوسیوسی و دائویی بهره می‌گیرند. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۱۴۳ دانشجومعلم از یک دانشگاه تربیت معلم در چین بودند. آن‌ها روایت‌های تأملی برانگیخته‌شده درباره دروس، تدریس خرد، برنامه‌ریزی درسی، مشاهده آموزشی و مسئولیت‌های فرضی کلاس نوشتند. تحلیل داده‌ها با ترکیب نگاشت توصیفی واژگان کلیدی و تحلیل تماتیک بازتابی انجام شد. یافته‌ها: چهار فرایند مرتبط شناسایی شد: تلاش کنفوسیوسی به‌عنوان زبان پایداری و خودپروری؛ رهایی دائویی به‌عنوان منبعی برای عدم رقابت، شناخت محدودیت‌ها و بازسازی هیجانی؛ جابجایی موقعیتی میان این الگوها در پاسخ به تغییر تقاضاها؛ و شکل‌گیری پایدار معلمی به‌عنوان جهت‌گیری به‌سوی مسئولیت با در نظر گرفتن حدود. این پژوهش تنظیم هویت فرهنگی را به‌عنوان یک ابزار تحلیلی تلفیقی برای فهم چگونگی پیوند معانی فرهنگی با تجارب دانشگاهی، تنظیم هیجانی و خود معلمی فرضی پیشنهاد می‌کند. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که تلاش کنفوسیوسی و رهایی دائویی راه‌هایی آشنا و فرهنگی برای تفسیر تلاش، فشار و مسئولیت پیش‌بینی‌شده در دوره آمادگی معلمی در اختیار شرکت‌کنندگان قرار داد. ارزش این الگوها در کمک به پیوند پایداری با خودپروری و مسئولیت، در عین شناخت حدود، کاهش مقایسه مخرب و بازسازی تعادل هیجانی بود. تنظیم هویت فرهنگی این مذاکره روایی میان تعهد حرفه‌ای و پایداری فردی در شکل‌گیری خود معلمی فرضی را تبیین می‌کند.

Higher education is widely treated as the preferred outcome for high schoolers in the United States, and parents put considerable effort into encouraging students’ enrollment. Focusing on enrollment alone paints an incomplete picture, however, as the benefits of higher education are largely contingent on earning a degree. To better assess parents’ role in promoting higher education, it is necessary to consider students’ broader educational trajectories. In this article, we explore how parents’ involvement during a critical life course transition—in this case, the transition to high school—continues to matter as students leave high school and make ongoing decisions about their educational futures. Our findings suggest ninth-grade involvement is indeed durable. Parents’ educational attitudes and involvement behaviors at the beginning of high school propel students toward higher education, and for those who enroll, this involvement promotes higher education persistence as well. Furthermore, involvement behaviors compound educational attitudes such that students are most likely to enroll and persist when their parents are involved in multiple different ways. Although ninth graders are still years before the college-going process, parents’ involvement at this critical time may have a long-term influence on students’ educational decision making across the life course.

آموزش عالی در ایالات متحده به طور گسترده به عنوان نتیجه مطلوب برای دانش‌آموزان دبیرستانی تلقی می‌شود و والدین تلاش قابل توجهی برای تشویق ثبت‌نام دانش‌آموزان انجام می‌دهند. با این حال، تمرکز صرف بر ثبت‌نام، تصویر کاملی ارائه نمی‌دهد، زیرا مزایای آموزش عالی عمدتاً به اخذ مدرک وابسته است. برای ارزیابی بهتر نقش والدین در ترویج آموزش عالی، لازم است مسیرهای آموزشی گسترده‌تر دانش‌آموزان مورد توجه قرار گیرد. در این مقاله، بررسی می‌کنیم که چگونه مشارکت والدین در یک گذار مهم در مسیر زندگی—در اینجا، گذار به دبیرستان—همچنان اهمیت دارد، به طوری که با خروج دانش‌آموزان از دبیرستان و اتخاذ تصمیمات مستمر درباره آینده آموزشی خود، این مشارکت تأثیرگذار باقی می‌ماند. یافته‌های ما نشان می‌دهد مشارکت والدین در پایه نهم واقعاً پایدار است. نگرش‌های آموزشی والدین و رفتارهای مشارکتی آنان در آغاز دبیرستان، دانش‌آموزان را به سوی آموزش عالی سوق می‌دهد و برای کسانی که ثبت‌نام می‌کنند، این مشارکت به پایداری در آموزش عالی نیز کمک می‌کند. افزون بر این، رفتارهای مشارکتی والدین، نگرش‌های آموزشی را تقویت می‌کند، به گونه‌ای که دانش‌آموزان زمانی بیشترین احتمال ثبت‌نام و پایداری را دارند که والدین‌شان به شیوه‌های متعددی مشارکت داشته باشند. اگرچه دانش‌آموزان پایه نهم هنوز چند سال تا فرآیند ورود به دانشگاه فاصله دارند، مشارکت والدین در این زمان بحرانی می‌تواند تأثیر بلندمدتی بر تصمیم‌گیری آموزشی دانش‌آموزان در طول مسیر زندگی داشته باشد.

Although corrective feedback has been widely studied in EFL contexts, limited research has examined how specific types of classroom feedback relate to non-English major students’ growth-oriented learning behavior (GOLB), particularly in higher education. Previous research has tended to emphasize linguistic accuracy, with less attention to the affective, motivational, and behavioral processes through which learners receive and use feedback. To address this gap, this quantitatively driven convergent mixed-methods study investigated non-English major EFL students’ perceptions of different types of feedback and their perceived contributions to GOLB. Quantitative and qualitative data were collected from 598 non-English major university students in Thailand. The quantitative phase examined 10 feedback types across four dimensions of GOLB: motivation to improve, learning from mistakes, willingness to apply feedback, and persistence and effort. The qualitative phase analyzed responses to open-ended questionnaire items to contextualize the statistical results. Based entirely on participants’ self-reported perceptions, the findings revealed a clear preference for positive reinforcement, delayed feedback, and explicit correction. Participants rated these three types as receiving higher mean ratings for their motivation, confidence, and intended engagement with feedback than repetition, metalinguistic feedback, and self-correction. Positive reinforcement emerged as the most consistently valued feedback type across all four dimensions. Qualitative findings further showed that students preferred feedback that was encouraging, clear, actionable, and accessible, with many favoring feedback delivered in both Thai and English. The findings suggest that effective feedback is not only corrective but also affectively supportive, cognitively accessible, and linguistically responsive to learners’ needs. The study concludes by proposing the 3C2A Feedback Guideline as a provisional, data-informed framework for learner-responsive feedback in non-English major EFL classrooms.

اگرچه بازخورد اصلاحی به طور گسترده‌ای در زمینه‌های آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) مورد مطالعه قرار گرفته است، پژوهش‌های محدودی به بررسی ارتباط انواع خاصی از بازخورد کلاسی با رفتار یادگیری رشد‌محور (GOLB) دانشجویان غیررشته‌ای زبان انگلیسی، به ویژه در آموزش عالی، پرداخته‌اند. پژوهش‌های پیشین عمدتاً بر دقت زبانی تأکید داشته‌اند و به فرایندهای عاطفی، انگیزشی و رفتاری که زبان‌آموزان از طریق آن‌ها بازخورد را دریافت و استفاده می‌کنند، کمتر توجه شده است. به منظور رفع این خلأ، این مطالعه کمّی‌محور با روش آمیخته همگرا به بررسی ادراکات دانشجویان غیررشته‌ای EFL نسبت به انواع مختلف بازخورد و نقش ادراک‌شده آن‌ها در GOLB پرداخت. داده‌های کمّی و کیفی از ۵۹۸ دانشجوی غیررشته‌ای دانشگاهی در تایلند گردآوری شد. در مرحله کمّی، ۱۰ نوع بازخورد در چهار بُعد GOLB شامل انگیزه برای پیشرفت، یادگیری از اشتباهات، تمایل به به‌کارگیری بازخورد و پایداری و تلاش مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله کیفی، پاسخ‌های مربوط به پرسش‌های بازپاسخ پرسشنامه برای زمینه‌مند کردن نتایج آماری تحلیل شد. یافته‌ها که کاملاً مبتنی بر ادراکات خودگزارش‌دهی شرکت‌کنندگان بود، ترجیح آشکاری را نسبت به تقویت مثبت، بازخورد تأخیری و اصلاح صریح نشان داد. شرکت‌کنندگان این سه نوع بازخورد را از نظر انگیزه، اعتماد به نفس و مشارکت مورد انتظار با بازخورد، بالاتر از تکرار، بازخورد فرازبانی و خوداصلاحی ارزیابی کردند. تقویت مثبت به عنوان ارزشمندترین نوع بازخورد در تمامی چهار بُعد ظاهر شد. یافته‌های کیفی نیز نشان داد که دانشجویان بازخوردی را ترجیح می‌دهند که تشویق‌کننده، شفاف، قابل اجرا و در دسترس باشد و بسیاری بازخورد ارائه‌شده به هر دو زبان تایلندی و انگلیسی را ترجیح می‌دادند. یافته‌ها حاکی از آن است که بازخورد مؤثر نه تنها اصلاحی، بلکه از نظر عاطفی حمایت‌کننده، از نظر شناختی قابل دسترس و از نظر زبانی پاسخگو به نیازهای زبان‌آموزان است. مطالعه با پیشنهاد راهنمای بازخورد 3C2A به عنوان یک چارچوب موقت و مبتنی بر داده برای بازخورد پاسخگو به زبان‌آموز در کلاس‌های EFL غیررشته‌ای به پایان می‌رسد.

This study aims to describe about the transformation of Islamic organizational culture in madrasah as a strategic effort to develop a quality-oriented learning environment. Using a literature review approach, that examine the role of spirituality, leadership, and management innovation in enhancing educational quality within Islamic institutions. The results reveal that Islamic organizational culture anchored in values such as sincerity (ikhlas), trustworthiness (amanah), and collective responsibility serves as a moral and managerial foundation for creating effective and sustainable educational systems. Furthermore, spiritual leadership emerges as a key driver in strengthening teachers' professional commitment and fostering continuous quality improvement. Madrasah that successfully integrate Islamic values into their management practices demonstrate higher levels of teacher satisfaction, student engagement, and institutional effectiveness. However, challenges remain in bridging the gap between ideal Islamic values and real-world administrative practices, particularly in resource-limited institutions. The study concludes that the transformation of Islamic organizational culture must be positioned as a central agenda in the quality development of madrasah. By harmonizing spiritual values with modern quality management principles, Islamic educational institutions can not only improve academic performance but also cultivate ethical and holistic human resources

این مطالعه با هدف توصیف تحول فرهنگ سازمانی اسلامی در مدارس به‌عنوان تلاشی راهبردی برای توسعه محیط یادگیری مبتنی بر کیفیت انجام شده است. این پژوهش با رویکرد مروری بر ادبیات، نقش معنویت، رهبری و نوآوری مدیریتی را در ارتقای کیفیت آموزشی در نهادهای اسلامی بررسی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که فرهنگ سازمانی اسلامی مبتنی بر ارزش‌هایی چون اخلاص، امانت‌داری و مسئولیت‌پذیری جمعی، به‌عنوان زیربنای اخلاقی و مدیریتی برای ایجاد نظام‌های آموزشی اثربخش و پایدار عمل می‌کند. افزون بر این، رهبری معنوی به‌عنوان عامل کلیدی در تقویت تعهد حرفه‌ای معلمان و ارتقای مستمر کیفیت مطرح می‌شود. مدارسی که موفق به ادغام ارزش‌های اسلامی در شیوه‌های مدیریتی خود شده‌اند، سطوح بالاتری از رضایت معلمان، مشارکت دانش‌آموزان و اثربخشی نهادی را نشان می‌دهند. با این حال، چالش‌هایی در پر کردن فاصله میان ارزش‌های ایده‌آل اسلامی و رویه‌های اداری واقعی، به‌ویژه در نهادهای دارای منابع محدود، وجود دارد. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که تحول فرهنگ سازمانی اسلامی باید به‌عنوان دستور کار مرکزی در توسعه کیفیت مدارس قرار گیرد. با همسوسازی ارزش‌های معنوی با اصول مدیریت کیفیت نوین، نهادهای آموزشی اسلامی نه‌تنها می‌توانند عملکرد تحصیلی را بهبود بخشند بلکه منابع انسانی اخلاق‌مدار و جامع‌نگر نیز پرورش دهند.

This study aims to analyse in depth how the implementation of an integrated habituation strategy can strengthen students' religious character and social awareness at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung, South Lampung, as a systematic effort to respond to the challenge of character value degradation at the primary education level. The research employs a qualitative approach with a case study design to understand the implementation of the integrated habituation strategy in reinforcing students' religious character and social awareness at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung, South Lampung. The research subjects include the principal, teachers, and students directly involved. Data were collected through participatory observation, in-depth interviews, and documentation of school programs. The analysis was carried out thematically through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was maintained through triangulation and member checking. This method produced an in-depth picture of the effectiveness of the integrated habituation strategy in shaping students' character. The findings show that the implementation of the integrated habituation strategy at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung is carried out consistently and has become part of the school culture, supporting the strengthening of students' religious character and social awareness. Structured and repetitive religious habituation contributes to the internalisation of values such as faith, discipline, honesty, and responsibility, which are reflected in students' daily behaviour. In addition, social activities such as group work, joint cleaning, and peer interaction enhance students' empathy, concern for others, and social compliance. This strategy forms whole, ethical, and socially sensitive character, affirming that integrated habituation is an effective mechanism for comprehensive character education in elementary schools.

هدف این پژوهش، تحلیل عمیق چگونگی اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه به منظور تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان در دبستان دولتی شماره ۰۱ سیدوهارجو جتی آگونگ، لامپونگ جنوبی است؛ تلاشی نظام‌مند برای پاسخ به چالش افت ارزش‌های منش در سطح آموزش ابتدایی. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی به بررسی اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان در این مدرسه می‌پردازد. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیر، معلمان و دانش‌آموزان به طور مستقیم درگیر هستند. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی برنامه‌های مدرسه گردآوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت تماتیک و از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام گرفت. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی و بررسی اعضا حفظ شد. این روش تصویری عمیق از اثربخشی راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در شکل‌دهی منش دانش‌آموزان ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در این مدرسه به صورت مستمر انجام می‌شود و به بخشی از فرهنگ مدرسه تبدیل شده است و از تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان حمایت می‌کند. عادت‌دهی دینی ساختارمند و تکرارشونده به درونی‌سازی ارزش‌هایی چون ایمان، انضباط، صداقت و مسئولیت‌پذیری کمک می‌کند که در رفتار روزمره دانش‌آموزان منعکس می‌شود. همچنین، فعالیت‌های اجتماعی مانند کار گروهی، نظافت جمعی و تعامل با همسالان، همدلی، توجه به دیگران و انطباق اجتماعی دانش‌آموزان را افزایش می‌دهد. این راهبرد منش کامل، اخلاقی و حساس به اجتماع را شکل می‌دهد و تأکید می‌کند که عادت‌دهی یکپارچه، سازوکاری مؤثر برای آموزش جامع منش در مدارس ابتدایی است.

Strategic management in Islamic education has become a crucial aspect in facing global dynamics that demand educational institutions to excel and be competitive. This study aims to examine the concepts and practices of strategic management as an effort to improve the quality of Islamic education that is adaptive and responsive to contemporary challenges. The research method employs a literature study approach with a descriptive-analytical type, utilizing scientific literature, journals, and related documents on strategic management and Islamic education. The main findings indicate that integrating Islamic principles with modern strategic management theories can produce an effective management model in administering Islamic educational institutions. The study identifies key factors for success, such as clear planning vision, involvement of all stakeholders, and technology-based educational innovation. The conclusion emphasizes the urgency of strategic management as a foundation for the development of Islamic education that is not only academically oriented but also grounded in spiritual and character values. This study strengthens both the theoretical and practical basis for the development of excellent and competitive Islamic education management, while also opening avenues for further studies on real-world implementation.

مدیریت استراتژیک در آموزش اسلامی به عنوان یکی از جنبه‌های حیاتی در مواجهه با پویایی‌های جهانی که از نهادهای آموزشی انتظار برتری و رقابت‌پذیری دارند، مطرح می‌شود. هدف این پژوهش بررسی مفاهیم و رویه‌های مدیریت استراتژیک به عنوان تلاشی برای ارتقای کیفیت آموزش اسلامی است که نسبت به چالش‌های معاصر سازگار و پاسخگو باشد. روش پژوهش مبتنی بر رویکرد مطالعه اسنادی با ماهیت توصیفی-تحلیلی است و از منابع علمی، مجلات و اسناد مرتبط با مدیریت استراتژیک و آموزش اسلامی بهره می‌گیرد. یافته‌های اصلی نشان می‌دهد که تلفیق اصول اسلامی با نظریه‌های نوین مدیریت استراتژیک می‌تواند به ارائه یک الگوی مدیریتی مؤثر در اداره نهادهای آموزشی اسلامی منجر شود. پژوهش عوامل کلیدی موفقیت همچون چشم‌انداز برنامه‌ریزی شفاف، مشارکت تمامی ذینفعان و نوآوری آموزشی مبتنی بر فناوری را شناسایی می‌کند. نتیجه‌گیری بر ضرورت مدیریت استراتژیک به عنوان زیربنای توسعه آموزش اسلامی تأکید دارد؛ توسعه‌ای که نه تنها بر جنبه‌های علمی بلکه بر ارزش‌های معنوی و شخصیتی نیز استوار است. این پژوهش همزمان مبانی نظری و عملی مدیریت آموزش اسلامی عالی و رقابت‌پذیر را تقویت می‌کند و زمینه را برای مطالعات بیشتر در خصوص اجرای واقعی آن فراهم می‌آورد.

This article explores the principles of science and the foundations of education from the perspective of Islamic educational philosophy using a literature review method. Islamic education is considered not merely the transmission of knowledge, but also a comprehensive effort to develop an individual's character as a whole. From an Islamic perspective, knowledge plays a significant role, not only as a tool to fulfill intellectual needs but also as a way to draw closer to Allah SWT and create a civilized society. Research findings indicate that Islamic education emphasizes the balance between spiritual, moral, and intellectual aspects, making Islamic educational philosophy the primary foundation for facing the challenges of the modern era and simultaneously producing a generation that is knowledgeable, virtuous, and capable of making a positive contribution to social life.

این مقاله به بررسی اصول علم و مبانی آموزش از منظر فلسفه آموزش اسلامی با استفاده از روش مرور ادبیات می‌پردازد. آموزش اسلامی صرفاً انتقال دانش تلقی نمی‌شود، بلکه تلاشی جامع برای پرورش شخصیت فرد به طور کامل است. از دیدگاه اسلامی، دانش نقش مهمی ایفا می‌کند؛ نه تنها به عنوان ابزاری برای رفع نیازهای فکری، بلکه به عنوان راهی برای تقرب به خداوند متعال و ایجاد جامعه‌ای متمدن. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که آموزش اسلامی بر تعادل میان جنبه‌های معنوی، اخلاقی و فکری تأکید دارد و فلسفه آموزش اسلامی را به عنوان مبنای اصلی برای مواجهه با چالش‌های عصر مدرن و در عین حال تربیت نسلی دانا، بافضیلت و توانمند در ارائه مشارکت مثبت به زندگی اجتماعی معرفی می‌کند.

Abstract Educational inequality remains a pervasive and deeply entrenched global issue, with youth from vulnerable and marginalised backgrounds disproportionately affected. Despite the significant challenges that hinder the academic progress of many young people, often reinforcing cycles of social exclusion and economic vulnerability, some students demonstrate the capacity to excel academically, effectively defying the odds. This study seeks to examine the key structural and interpersonal factors that enable such students to achieve positive educational trajectories. Adopting a qualitative narrative research design, the research draws on two sets of semi‐structured interviews with both young people from vulnerable backgrounds and adults who played a role in their educational success ( n = 16). Findings identify four broad categories of factors shaping student success: (1) personal attributes such as resilience, intrinsic motivation, clear goals and a strong sense of purpose; (2) parental expectations and support; (3) teachers' emotional support, involvement and constructive feedback and (4) peer support. Of these, two factors emerged as consistently significant across all cases. First, parental expectations, underpinned by trust in their child's abilities and a high valuation of education, proved essential. Second, the depth and longevity of student–teacher relationships were crucial, with teachers' emotional investment, trust and sustained support providing enduring sources of motivation and encouragement. These insights have important implications for schools, teacher education and policy development. Schools should foster inclusive, high‐expectations cultures with long‐term mentoring and structured peer integration promoting cross‐cultural interaction. Teacher education, in initial and continuing training, should include socio‐emotional learning and pedagogical strategies for non‐native language learners. Context and implications Rationale for the study: Previous research has typically examined either the perspectives of disadvantaged young people or those of professionals supporting them, often focusing on barriers and deficits. This study brings together both viewpoints to identify the key factors, relationships and supports that enable successful outcomes for young people in contexts where early school leaving is prevalent. Why the new findings matter: Our findings suggest that educational success among disadvantaged young people is shaped by interconnected support systems rather than individual effort alone. Strong parental belief in education and meaningful teacher–student relationships are central to resilience, reinforced by academic, social and community supports that enabled positive educational outcomes. Implications for practitioners and policymakers: Schools need to prioritise mentoring, inclusive cultures and structured cross‐cultural peer activities to strengthen belonging and aspiration. Teacher education and professional development should embed socio‐emotional learning, strategies for supporting multilingual learners and approaches that sustain high expectations in disadvantaged contexts. Policymakers should sustain and strengthen financial supports that enable disadvantaged students to access higher education, ensuring they keep pace with rising participation costs. Increased investment in schools serving disadvantaged communities is also needed to support meaningful family engagement and strengthen home–school relationships that foster resilience and educational success.

چکیده نابرابری آموزشی همچنان یک مسئلهٔ فراگیر و عمیقاً ریشه‌دار جهانی است که جوانان با پیشینه‌های آسیب‌پذیر و به حاشیه رانده‌شده به طور نامتناسبی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند. علی‌رغم چالش‌های قابل توجهی که پیشرفت تحصیلی بسیاری از جوانان را مختل می‌کند و اغلب چرخه‌های طرد اجتماعی و آسیب‌پذیری اقتصادی را تقویت می‌نماید، برخی دانش‌آموزان توانایی درخشش تحصیلی را نشان می‌دهند و عملاً بر خلاف انتظارات عمل می‌کنند. این مطالعه به بررسی عوامل کلیدی ساختاری و بین‌فردی می‌پردازد که به چنین دانش‌آموزانی امکان می‌دهد مسیرهای آموزشی مثبتی را طی کنند. با اتخاذ رویکرد پژوهش روایتی کیفی، این پژوهش بر دو مجموعه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با جوانان دارای پیشینه آسیب‌پذیر و بزرگسالانی که در موفقیت تحصیلی آنان نقش داشته‌اند (n = 16) تکیه دارد. یافته‌ها چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر موفقیت دانش‌آموزان را شناسایی می‌کند: (1) ویژگی‌های فردی مانند تاب‌آوری، انگیزش درونی، اهداف روشن و حس قوی هدفمندی؛ (2) انتظارات و حمایت والدین؛ (3) حمایت عاطفی، مشارکت و بازخورد سازنده معلمان و (4) حمایت همسالان. از میان این عوامل، دو عامل در تمامی موارد به طور مداوم معنادار بودند. نخست، انتظارات والدین که مبتنی بر اعتماد به توانایی‌های فرزند و ارزش‌گذاری بالای آموزش بود، اساسی تلقی شد. دوم، عمق و پایداری روابط دانش‌آموز–معلم حیاتی بود، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاری عاطفی، اعتماد و حمایت مستمر معلمان، منابع پایداری از انگیزه و تشویق فراهم می‌کرد. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای مدارس، آموزش معلمان و توسعه سیاست‌ها دارند. مدارس باید فرهنگ‌های فراگیر با انتظارات بالا، همراه با نظام‌های مشاوره بلندمدت و ادغام ساختاریافته همسالان برای ترویج تعامل میان‌فرهنگی را تقویت کنند. آموزش معلمان، چه در دوره‌های اولیه و چه ضمن خدمت، باید شامل یادگیری اجتماعی–عاطفی و راهبردهای آموزشی برای زبان‌آموزان غیر بومی باشد. زمینه و پیامدها توجیه مطالعه: پژوهش‌های پیشین معمولاً یا دیدگاه جوانان محروم یا دیدگاه حرفه‌ای‌هایی که از آنان حمایت می‌کنند را بررسی کرده‌اند و اغلب بر موانع و کمبودها تمرکز داشته‌اند. این مطالعه هر دو دیدگاه را گرد هم می‌آورد تا عوامل کلیدی، روابط و حمایت‌هایی را که موفقیت جوانان را در زمینه‌هایی که ترک تحصیل زودهنگام رایج است، امکان‌پذیر می‌سازد، شناسایی کند. اهمیت یافته‌های جدید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که موفقیت تحصیلی جوانان محروم توسط نظام‌های حمایتی به هم پیوسته شکل می‌گیرد و نه صرفاً تلاش فردی. باور قوی والدین به آموزش و روابط معنادار معلم–دانش‌آموز در مرکز تاب‌آوری قرار دارند و توسط حمایت‌های تحصیلی، اجتماعی و اجتماعی–محلی که نتایج مثبت آموزشی را ممکن می‌سازند، تقویت می‌شوند. پیامدها برای متخصصان و سیاست‌گذاران: مدارس باید مشاوره، فرهنگ‌های فراگیر و فعالیت‌های ساختاریافته همسالان میان‌فرهنگی را برای تقویت حس تعلق و آرمان‌گرایی در اولویت قرار دهند. آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای باید یادگیری اجتماعی–عاطفی، راهبردهای حمایت از زبان‌آموزان چندزبانه و رویکردهایی که انتظارات بالا را در زمینه‌های محروم حفظ می‌کنند، دربرگیرد. سیاست‌گذاران باید حمایت‌های مالی را که امکان دسترسی دانش‌آموزان محروم به آموزش عالی را فراهم می‌کند، حفظ و تقویت نمایند تا با افزایش هزینه‌های مشارکت همگام باشد. همچنین افزایش سرمایه‌گذاری در مدارسی که به جوامع محروم خدمت می‌کنند، برای حمایت از مشارکت معنادار خانواده و تقویت روابط خانه–مدرسه که تاب‌آوری و موفقیت تحصیلی را پرورش می‌دهد، ضروری است.

Bullying remains a prevalent social issue, especially among adolescents, and requires analysis from the perspective of Qur’anic exegesis. This study aims to analyze Qur’anic verses related to bullying through the perspectives of Tafsir Al-Misbah, Marah Labid, and Tafsir Al-Ibris, as well as to examine their relationship with local wisdom values as a preventive effort in contemporary society. This research employs a library research method with a qualitative descriptive approach and thematic interpretation (maudhu’i). The findings indicate that bullying in the Qur’an includes behaviors such as mocking, insulting, and degrading others. Tafsir Al-Misbah emphasizes social ethics, Marah Labid highlights spiritual purification, while Tafsir Al-Ibris relates it to local cultural values such as politeness (unggah-ungguh). These values align with local wisdom such as empathy, cooperation, and respect, which can serve as a foundation for preventing bullying in society.

قلدری همچنان یک مسئله اجتماعی شایع، به‌ویژه در میان نوجوانان است و نیازمند تحلیل از منظر تفسیر قرآن می‌باشد. هدف این پژوهش، تحلیل آیات مرتبط با قلدری از دیدگاه تفسیر المیزان، مرح لبید و تفسیر الابریس و همچنین بررسی ارتباط آن‌ها با ارزش‌های خرد بومی به عنوان تلاشی پیشگیرانه در جامعه معاصر است. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای و رویکرد توصیفی-کیفی و تفسیر موضوعی (موضوعی) انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که قلدری در قرآن شامل رفتارهایی مانند تمسخر، اهانت و تحقیر دیگران می‌شود. تفسیر المیزان بر اخلاق اجتماعی تأکید دارد، مرح لبید بر تزکیه روحانی تأکید می‌کند و تفسیر الابریس آن را به ارزش‌های فرهنگی بومی مانند ادب (اُنگاه-اُنگوه) مرتبط می‌سازد. این ارزش‌ها با خرد بومی مانند همدلی، همکاری و احترام همسو هستند که می‌توانند به عنوان بنیانی برای پیشگیری از قلدری در جامعه مورد استفاده قرار گیرند.

This research is related to the Concept of Relationship Inferred Self Efficacy in the Qur'an. Where this concept has a great influence on the psychology of people with spinal disorders, namely scoliosis. Scoliosis is a spinal disorder that not only has an impact on the physical condition, but also on the psychological condition of the sufferer. Such as a decrease in confidence in one's ability or called Self Efficacy. From the perspective of social psychology, Albert Bandura explained that self-efficacy is not only formed by personal experience, but also influenced by social relations, known as the concept of Relation Inferred Self-Efficacy (RISE), which is an individual's belief in his or her own abilities formed from the perception of the judgment of others. Therefore, supportive relationships are an important factor in increasing the self-efficacy of people with scoliosis. This type of research has a library research nature with primary data sources from the Qur'an and uses the maudhu'i tafsir method, where this interpretation starts from collecting and analyzing verses of the Qur'an related to human characteristics and beliefs or faith. The purpose of this research is to find out how the concept of RISE can be understood in the perspective of the Qur'an and how the verses of the Qur'an provide a theological and psychological basis regarding the importance of social relations in building individual confidence and mental fortitude, especially for people with scoliosis. The results of the study show that the Qur'an emphasizes the importance of relationships based on compassion, empathy, good communication, and mutual strengthening, which is in line with the concept of RISE in Bandura's theory. Values such as advising each other, providing support, and strengthening others are factors that can increase individual self-efficacy. Thus, the Qur'an not only provides spiritual solutions, but also offers relevant psychosocial principles in an effort to increase self-efficacy through positive relationships.

این پژوهش به مفهوم خودکارآمدی استنباط‌شده از روابط در قرآن می‌پردازد. این مفهوم تأثیر بسزایی بر روان‌شناسی افراد مبتلا به اختلالات ستون فقرات، به‌ویژه اسکولیوز، دارد. اسکولیوز نوعی اختلال ستون فقرات است که نه‌تنها بر وضعیت جسمانی، بلکه بر وضعیت روانی فرد مبتلا نیز تأثیر می‌گذارد؛ از جمله کاهش اعتماد به توانایی‌های فرد که به آن خودکارآمدی گفته می‌شود. از منظر روان‌شناسی اجتماعی، Albert Bandura توضیح داده است که خودکارآمدی تنها از طریق تجربه شخصی شکل نمی‌گیرد، بلکه تحت تأثیر روابط اجتماعی نیز قرار دارد که به آن مفهوم خودکارآمدی استنباط‌شده از روابط (Relation Inferred Self-Efficacy - RISE) گفته می‌شود؛ یعنی باور فرد به توانایی‌های خود که از ادراک قضاوت دیگران شکل می‌گیرد. بنابراین، روابط حمایتی عامل مهمی در افزایش خودکارآمدی افراد مبتلا به اسکولیوز به‌شمار می‌رود. این پژوهش از نوع کتابخانه‌ای است و داده‌های اولیه آن از قرآن کریم استخراج شده و از روش تفسیر موضوعی (تفسیر مضمونی) بهره گرفته است؛ به‌طوری که این تفسیر با جمع‌آوری و تحلیل آیات مرتبط با ویژگی‌ها و باورهای انسانی یا ایمان آغاز می‌شود. هدف این پژوهش، بررسی چگونگی فهم مفهوم RISE از منظر قرآن و نحوه ارائه مبانی الهیاتی و روان‌شناختی توسط آیات قرآن در خصوص اهمیت روابط اجتماعی در ساختن اعتماد به نفس و استحکام روانی فرد، به‌ویژه برای مبتلایان به اسکولیوز است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که قرآن بر اهمیت روابط مبتنی بر شفقت، همدلی، ارتباط مؤثر و تقویت متقابل تأکید دارد که با مفهوم RISE در نظریه Bandura همسو است. ارزش‌هایی همچون نصیحت متقابل، حمایت و تقویت دیگران از جمله عواملی هستند که می‌توانند خودکارآمدی فردی را افزایش دهند. بنابراین، قرآن نه‌تنها راه‌حل‌های معنوی ارائه می‌دهد، بلکه اصول روانی-اجتماعی مرتبط با تلاش برای افزایش خودکارآمدی از طریق روابط مثبت را نیز مطرح می‌کند.

Cognitively demanding tasks are often perceived as costly, leading to effort avoidance, particularly in populations with motivational impairments. Research on anxiety and cognitive effort are mixed: some suggest anxiety increases effort cost, while others indicate it can motivate engagement. To reconcile these perspectives, we examined the interaction between state and trait anxiety on cognitive effort evaluation and engagement. We hypothesized that state anxiety enhances task engagement as difficulty increases, which diminishes with higher trait anxiety. We assessed self-reported anxiety and manipulated participants’ affective state in two online samples. Contrary to our hypothesis, in Experiment 1, participants ( N = 107) with low trait anxiety reported reduced task engagement under high state anxiety, but only for easy tasks. This effect was attenuated in participants with higher trait anxiety. This interaction partially replicated in Experiment 2 ( N = 572), where the negative effect of state anxiety on engagement was again attenuated in individuals with higher trait anxiety, but was observed across all task difficulty levels rather than being restricted to easy tasks. These findings suggest that trait anxiety may reflect reduced impact of state anxiety on disengagement.

وظایف با بار شناختی بالا اغلب پرهزینه تلقی می‌شوند و منجر به اجتناب از تلاش می‌گردند، به‌ویژه در جمعیت‌هایی با اختلالات انگیزشی. پژوهش‌ها درباره اضطراب و تلاش شناختی نتایج متفاوتی ارائه داده‌اند: برخی معتقدند اضطراب هزینه تلاش را افزایش می‌دهد، در حالی که برخی دیگر نشان می‌دهند اضطراب می‌تواند موجب افزایش درگیری شود. برای رفع این تناقض، ما به بررسی تعامل بین اضطراب حالتی و اضطراب صفتی بر ارزیابی تلاش شناختی و میزان درگیری با وظیفه پرداختیم. فرض کردیم که اضطراب حالتی با افزایش دشواری وظیفه، درگیری با وظیفه را افزایش می‌دهد، اما این اثر در سطوح بالاتر اضطراب صفتی کاهش می‌یابد. میزان اضطراب خودگزارش‌شده را ارزیابی و وضعیت عاطفی شرکت‌کنندگان را در دو نمونه آنلاین دستکاری کردیم. برخلاف فرضیه ما، در آزمایش اول (N = 107)، شرکت‌کنندگانی با اضطراب صفتی پایین، کاهش درگیری با وظیفه را در شرایط اضطراب حالتی بالا گزارش کردند، اما این اثر فقط برای وظایف آسان مشاهده شد. این اثر در شرکت‌کنندگانی با اضطراب صفتی بالاتر کاهش یافت. این تعامل تا حدی در آزمایش دوم (N = 572) تکرار شد، به‌طوری که اثر منفی اضطراب حالتی بر درگیری با وظیفه مجدداً در افراد با اضطراب صفتی بالاتر کاهش یافت، اما این بار این اثر در تمام سطوح دشواری وظیفه مشاهده شد و به وظایف آسان محدود نبود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که اضطراب صفتی ممکن است بازتاب‌دهنده کاهش تأثیر اضطراب حالتی بر عدم درگیری با وظیفه باشد.

This research is motivated by the importance of developing students' religious character as part of the effort to mold learners with noble character amidst the moral challenges of the modern era. The success of religious character development is inseparable from the management implemented by the school through the functions of planning, organizing, implementing, and supervising. This study aims to describe the management of religious character development for students at SMKIT Khoiru Ummah and SMKIT Rabbi Radhiyya in Rejang Lebong Regency, covering the aspects of program planning, organizing, implementation, and supervision. The study employs a qualitative approach with a case study design. Data were collected through interviews, observations, and documentation involving school principals, vice principals, supervising teachers, homeroom teachers, and students. Data analysis utilized the interactive model proposed by Miles, Huberman, and Saldana comprising data condensation, data display, and conclusion drawing while data validity was verified through triangulation of sources, techniques, and time. The results indicate that program planning is conducted through annual work meetings to establish objectives, programs, schedules, and success indicators. Organizing is carried out by assigning tasks based on competence through coordination among principals, vice principals, teachers, and program supervisors. Program implementation is realized through various religious habituation activities, such as congregational prayers, Tahsin and Tahfiz (Quranic recitation and memorization), Bina Pribadi Islam (Islamic Personal Development/BPI), the practice of Islamic etiquette (adab), and other religious activities. Supervision is conducted continuously through observation, monitoring, periodic evaluation, and follow-up actions based on evaluation results. Management implemented systematically through the POAC (Planning, Organizing, Implementing, Controlling) functions has proven capable of optimally supporting the formation of students' religious character in both schools.

این پژوهش با انگیزه اهمیت توسعه شخصیت دینی دانش‌آموزان به عنوان بخشی از تلاش برای پرورش فراگیرانی با شخصیت والا در مواجهه با چالش‌های اخلاقی عصر مدرن انجام شده است. موفقیت در توسعه شخصیت دینی جدایی‌ناپذیر از مدیریتی است که مدرسه از طریق کارکردهای برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت اعمال می‌کند. هدف این مطالعه توصیف مدیریت توسعه شخصیت دینی دانش‌آموزان در دبیرستان‌های فنی‌وحرفه‌ای اسلامی Khoiru Ummah و Rabbi Radhiyya در شهرستان رجانگ لبونگ است که جنبه‌های برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت را در بر می‌گیرد. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد با مشارکت مدیران مدارس، معاونان، معلمان ناظر، معلمان راهنما و دانش‌آموزان گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldana شامل تقطیر داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری انجام شده و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منابع، فنون و زمان بررسی شده است. نتایج نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی از طریق جلسات سالانه کاری برای تعیین اهداف، برنامه‌ها، زمان‌بندی و شاخص‌های موفقیت انجام می‌شود. سازماندهی با واگذاری وظایف بر اساس شایستگی و هماهنگی میان مدیران، معاونان، معلمان و ناظران برنامه صورت می‌گیرد. اجرای برنامه از طریق فعالیت‌های مختلف عادت‌سازی دینی مانند اقامه نماز جماعت، تحسین و حفظ (تلاوت و حفظ قرآن)، بنای شخصیت اسلامی (Bina Pribadi Islam/BPI)، تمرین آداب اسلامی و سایر فعالیت‌های دینی تحقق می‌یابد. نظارت به صورت مستمر از طریق مشاهده، پایش، ارزیابی دوره‌ای و اقدامات پیگیری بر اساس نتایج ارزیابی انجام می‌شود. مدیریت اجراشده به صورت نظام‌مند از طریق کارکردهای POAC (برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا، کنترل) توانسته است به طور بهینه از شکل‌گیری شخصیت دینی دانش‌آموزان در هر دو مدرسه حمایت کند.

This study aims to analyze the dynamics of the theorization of the Quranic human rights discourse in the work of "Achmad Abubakar", "Indonesian Islamic studies academic", particularly regarding the theoretical basis, conceptual framework, and its relevance to the development of contemporary Islamic human rights studies. This study uses a qualitative method with a library research approach through a descriptive-critical analysis of the works of Achmad Abubakar and supporting literature related to human rights, interpretation, and maqasid al-syari’ah. The results of the study indicate that the theorization of Quranic human rights in Achmad Abubakar’s thoughts is built on three main foundations, namely maqasid al-syari’ah, humanistic interpretation, and the universal principles of humanity in the Quran. His conceptual framework emphasizes the principles of karimah al-insan, justice, freedom, and equality as the normative basis for human rights protection in Islam. This thinking demonstrates an integrative effort to reconcile the universality of modern human rights with Qur’anic values through a contextual and multidisciplinary approach. Furthermore, this study finds that Achmad Abubakar’s approach has made a significant contribution to expanding the socio-humanistic interpretation paradigm in Indonesia.

این پژوهش با هدف تحلیل پویایی‌های نظریه‌پردازی گفتمان حقوق بشر قرآنی در آثار «Achmad Abubakar»، «پژوهشگر مطالعات اسلامی اندونزیایی»، به‌ویژه در خصوص مبانی نظری، چارچوب مفهومی و ارتباط آن با توسعه مطالعات معاصر حقوق بشر اسلامی انجام شده‌است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد کتابخانه‌ای از طریق تحلیل توصیفی‌ـ‌انتقادی آثار Achmad Abubakar و منابع مرتبط با حقوق بشر، تفسیر و مقاصد الشریعه صورت گرفته‌است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که نظریه‌پردازی حقوق بشر قرآنی در اندیشه Achmad Abubakar بر سه بنیاد اصلی یعنی مقاصد الشریعه، تفسیر انسان‌گرایانه و اصول عام انسانی در قرآن استوار است. چارچوب مفهومی وی بر اصول کرامت انسان، عدالت، آزادی و برابری به‌عنوان مبنای هنجاری حمایت از حقوق بشر در اسلام تأکید دارد. این اندیشه تلاشی تلفیقی برای آشتی‌بخشی میان جهان‌شمولی حقوق بشر مدرن و ارزش‌های قرآنی از طریق رویکردی زمینه‌مند و میان‌رشته‌ای را نشان می‌دهد. افزون بر این، این پژوهش نشان می‌دهد که رویکرد Achmad Abubakar سهم قابل توجهی در گسترش پارادایم تفسیر اجتماعی‌ـ‌انسان‌گرایانه در اندونزی داشته‌است.

Background Students new to flipped classrooms frequently encounter challenges with motivation and comprehension when engaging with pre-class materials independently, particularly outside scheduled class hours. Aims This study examined a scaffolded flipped-learning approach that helped students move step by step from a Faux Flipped Classroom (FFC) to a Regular Flipped Classroom (RFC), and then to a Gamified Flipped Classroom (GFC) over one semester. The goal was to support students in adapting to flipped learning, managing their mental workload, and improving their learning performance. Method Mixed methods were employed in the data collection. For quantitative data, learning achievement was assessed with tests and self-rating scales measured cognitive load, while qualitative interviews provided more detailed feedback. Results The results revealed that students in the experimental group who learned through the scaffolding strategy performed better than their counterparts in the control group. Meanwhile, both groups demonstrated a small drop in intrinsic cognitive load, likely because they became more familiar with the tasks rather than because the material got easier. However, the scaffolded group showed a larger drop in unnecessary cognitive load and a larger increase in germane cognitive effort, suggesting the intervention helped students focus more on learning and less on confusion or figuring out what to do. Intrinsic and germane cognitive load should be interpreted cautiously because they are closely related. Conclusion This study contributes to Cognitive Load Theory and scaffolding research by showing that flipped classroom success depends not only on design but also on how students are gradually prepared to use it.

زمینه و هدف: دانشجویانی که برای نخستین بار با کلاس‌های وارونه مواجه می‌شوند، اغلب هنگام مطالعه مستقل منابع پیش از کلاس، به‌ویژه خارج از ساعات برنامه‌ریزی‌شده، با چالش‌هایی در انگیزش و درک مطالب روبه‌رو می‌شوند. هدف: این پژوهش رویکردی پله‌ای در یادگیری وارونه را بررسی کرد که به دانشجویان کمک می‌کرد تا گام‌به‌گام از کلاس شبه‌وارونه (FFC) به کلاس وارونه معمولی (RFC) و سپس به کلاس وارونه بازی‌محور (GFC) طی یک نیم‌سال تحصیلی حرکت کنند. هدف این بود که دانشجویان در سازگاری با یادگیری وارونه، مدیریت بار ذهنی و بهبود عملکرد یادگیری خود حمایت شوند. روش: روش‌های ترکیبی برای گردآوری داده‌ها به‌کار رفت. برای داده‌های کمی، پیشرفت یادگیری با آزمون‌ها سنجیده شد و مقیاس‌های خودسنجی بار شناختی را اندازه‌گیری کردند؛ همچنین مصاحبه‌های کیفی بازخوردهای دقیق‌تری ارائه دادند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که دانشجویان گروه آزمایش که از راهبرد پشتیبانی تدریجی بهره‌مند شدند، عملکرد بهتری نسبت به گروه کنترل داشتند. در عین حال، هر دو گروه کاهش اندکی در بار شناختی ذاتی نشان دادند که احتمالاً به دلیل آشنایی بیشتر با وظایف بود، نه آسان‌تر شدن مطالب. با این حال، گروه پشتیبانی‌شده کاهش بیشتری در بار شناختی زائد و افزایش بیشتری در تلاش شناختی سودمند نشان دادند که بیانگر آن است که مداخله به دانشجویان کمک کرد تا بیشتر بر یادگیری و کمتر بر سردرگمی یا نحوه انجام کارها تمرکز کنند. تفسیر بار شناختی ذاتی و سودمند باید با احتیاط انجام شود، زیرا این دو به‌طور نزدیکی به هم مرتبط‌اند. نتیجه‌گیری: این پژوهش به نظریه بار شناختی و مطالعات پشتیبانی تدریجی می‌افزاید و نشان می‌دهد که موفقیت کلاس وارونه نه‌تنها به طراحی بلکه به چگونگی آماده‌سازی تدریجی دانشجویان برای استفاده از آن بستگی دارد.

The cultivation of character strengths like gratitude can enhance children’s well-being and prosocial behavior. While school-based interventions exist, there is a lack of rigorously evaluated, gamified tools that explicitly teach gratitude to preadolescent children. This study evaluated the effectiveness of Grati y la Isla de la Gratitud , an educational game to enhance children’s understanding and expression of gratitude. Using a mixed-methods, quasi-experimental design, we worked with 304 children (aged 9–12) from public and private schools. Pre-post and post-only measures demonstrated that the intervention group displayed significantly more complex understandings of gratitude, incorporating more conceptual elements (benefactor, beneficiary, benefit, effort) in their definitions and reporting a greater variety of gratitude expressions (verbal, concrete, connective) compared to the control group. Qualitative analysis of interviews with a subset of 17 participants showed that children successfully identified gratitude elements and expressions within the game’s narratives and transferred them to personalized “gratitude plans” for everyday life. Participants also reported high levels of satisfaction and perceived educational value from the game, although some noted challenges with specific mini-games. The findings indicate that a gamified intervention can improve preadolescents’ conceptual and practical understanding of gratitude, offering a digital tool for character education in school settings.

پرورش نقاط قوت شخصیتی مانند قدردانی می‌تواند بهزیستی و رفتارهای اجتماعی مثبت کودکان را افزایش دهد. اگرچه مداخلات مبتنی بر مدرسه وجود دارند، اما ابزارهای بازی‌محور که به طور دقیق ارزیابی شده و به طور صریح به آموزش قدردانی به کودکان پیش‌نوجوان بپردازند، کمبود دارند. این پژوهش اثربخشی بازی آموزشی Grati y la Isla de la Gratitud را برای ارتقای درک و ابراز قدردانی در کودکان مورد ارزیابی قرار داد. با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی و روش‌های ترکیبی، با ۳۰۴ کودک (۹ تا ۱۲ ساله) از مدارس دولتی و غیرانتفاعی همکاری شد. سنجش‌های پیش‌آزمون-پس‌آزمون و فقط پس‌آزمون نشان داد که گروه مداخله درک پیچیده‌تری از قدردانی را نشان دادند و عناصر مفهومی بیشتری (بخشنده، دریافت‌کننده، منفعت، تلاش) را در تعاریف خود گنجاندند و انواع بیشتری از ابراز قدردانی (کلامی، عینی، ارتباطی) را نسبت به گروه کنترل گزارش کردند. تحلیل کیفی مصاحبه با زیرمجموعه‌ای از ۱۷ شرکت‌کننده نشان داد که کودکان به طور موفقیت‌آمیزی عناصر و شیوه‌های ابراز قدردانی را در روایت‌های بازی شناسایی کرده و آن‌ها را به «برنامه‌های قدردانی» شخصی‌شده برای زندگی روزمره منتقل کردند. شرکت‌کنندگان همچنین رضایت بالا و ارزش آموزشی ادراک‌شده‌ای از بازی گزارش کردند، هرچند برخی چالش‌هایی با مینی‌بازی‌های خاص را ذکر کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که یک مداخله بازی‌محور می‌تواند درک مفهومی و عملی کودکان پیش‌نوجوان از قدردانی را بهبود بخشد و ابزاری دیجیتال برای آموزش منش در محیط مدرسه فراهم آورد.

This study examines prospective associations among classroom environment, perseverance of effort (POE), consistency of interest (COI), and learning engagement in mental health education courses (MHEC). Participants were 468 first-year students from three schools at a university in East China. A three-wave time-lagged survey measured classroom environment at T1, the two grit dimensions at T2, and learning engagement at T3. Because each construct was measured only once and baseline levels were not controlled, the design establishes temporal separation but does not constitute a fully longitudinal mediation design or support causal inference. Structural equation modeling indicated that classroom environment and POE were positively associated with learning engagement, whereas the unique association between COI and learning engagement was not statistically significant. Bias-corrected bootstrap analysis showed a significant prospective indirect association through POE, but not through COI. Because the two specific indirect effects were not formally contrasted, the findings should be interpreted as preliminary evidence of dimension-specific patterns rather than evidence that the two indirect pathways differ significantly.

این مطالعه به بررسی ارتباطات آینده‌نگر میان محیط کلاس، پشتکار در تلاش (POE)، ثبات علاقه (COI) و مشارکت در یادگیری در دوره‌های آموزش سلامت روان (MHEC) می‌پردازد. شرکت‌کنندگان شامل ۴۶۸ دانشجوی سال اول از سه دانشکده در یک دانشگاه در شرق چین بودند. یک پیمایش سه‌مرحله‌ای با فاصله زمانی، محیط کلاس را در زمان اول (T1)، دو بُعد پشتکار را در زمان دوم (T2) و مشارکت در یادگیری را در زمان سوم (T3) اندازه‌گیری کرد. از آنجا که هر سازه تنها یک بار سنجیده شد و سطوح پایه کنترل نشدند، این طرح جداسازی زمانی را برقرار می‌کند اما یک طرح میانجی‌گری طولی کامل محسوب نمی‌شود و از استنباط علی حمایت نمی‌کند. مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که محیط کلاس و POE با مشارکت در یادگیری رابطه مثبت دارند، در حالی که ارتباط منحصر به فرد COI با مشارکت در یادگیری از نظر آماری معنادار نبود. تحلیل بوت‌استرپ با اصلاح سوگیری، ارتباط غیرمستقیم آینده‌نگر معناداری را از طریق POE، اما نه از طریق COI، نشان داد. از آنجا که دو اثر غیرمستقیم خاص به طور رسمی با یکدیگر مقایسه نشدند، یافته‌ها باید به عنوان شواهد مقدماتی از الگوهای خاص ابعادی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی مبنی بر تفاوت معنادار دو مسیر غیرمستقیم.

This exploratory study examined the relationship between the massage modalities used, the length of the massage treatment, and the areas of the body massaged on the perceived self-reported effort level and muscular fatigue as well as the ergonomic sensor data for average composite risk score and average fatigue risk score. Participants completed their normal routine of massages while wearing sensors: watch placed on the upper arm to collect physiological data; GoX ® sensor placed on the dominant upper arm and back of the shirt to collect ergonomic data. Participants performed massages in their regular clinic, following their normal treatment plan. Following each session, a survey was completed about the massage treatment, including areas massaged, techniques used and self-reported effort and muscle fatigue. Mean self-reported effort level was 10.71± 2.40, light level on the Borg Scale. Mean self-reported muscular fatigue level was 2.69 ± 0.75, light activity on the RPE scale. Length of time of the massage session was not a strong indicator of subjective or objective measures. No one technique provided an increased risk of fatigue. This exploratory study gave a snapshot into fatigue and risks for work-related musculoskeletal disorders in massage therapists while practicing in their normal clinical setting.

این مطالعه اکتشافی به بررسی رابطه بین انواع ماساژ مورد استفاده، مدت زمان درمان ماساژ و نواحی بدن ماساژ داده‌شده با سطح تلاش ادراک‌شده و خستگی عضلانی خودگزارش‌شده، همچنین داده‌های حسگر ارگونومیک برای امتیاز میانگین ریسک ترکیبی و امتیاز میانگین ریسک خستگی پرداخت. شرکت‌کنندگان در حین انجام روال عادی ماساژ خود، حسگرهایی را پوشیدند: ساعت روی بازوی فوقانی برای جمع‌آوری داده‌های فیزیولوژیک؛ حسگر GoX® روی بازوی غالب فوقانی و پشت پیراهن برای جمع‌آوری داده‌های ارگونومیک قرار گرفت. شرکت‌کنندگان ماساژها را در کلینیک معمول خود و مطابق با برنامه درمانی عادی انجام دادند. پس از هر جلسه، پرسشنامه‌ای درباره درمان ماساژ، از جمله نواحی ماساژ داده‌شده، تکنیک‌های استفاده‌شده و تلاش و خستگی عضلانی خودگزارش‌شده تکمیل شد. میانگین سطح تلاش خودگزارش‌شده ۱۰٫۷۱±۲٫۴۰، سطح سبک در مقیاس Borg بود. میانگین سطح خستگی عضلانی خودگزارش‌شده ۲٫۶۹±۰٫۷۵، فعالیت سبک در مقیاس RPE بود. مدت زمان جلسه ماساژ شاخص قوی‌ای برای سنجه‌های ذهنی یا عینی نبود. هیچ تکنیک خاصی موجب افزایش ریسک خستگی نشد. این مطالعه اکتشافی تصویری اجمالی از خستگی و ریسک اختلالات اسکلتی‌عضلانی مرتبط با کار در ماساژورهایی که در محیط بالینی عادی خود فعالیت می‌کنند ارائه داد.

Keterampilan pemecahan masalah merupakan kompetensi esensial dalam pembelajaran abad ke-21 yang selaras dengan Sustainable Development Goal 4 tentang pendidikan berkualitas dan dapat dilatihkan melalui soal Higher Order Thinking Skills (HOTS). Namun, hingga saat ini belum terdapat instrumen soal HOTS terstandar yang secara spesifik untuk mengukur keterampilan pemecahan masalah pada submateri transport membran. Penelitian ini bertujuan menghasilkan instrumen soal HOTS untuk mengukur keterampilan pemecahan masalah pada submateri transport membran. Penelitian ini merupakan Research & Development dengan model 4D dan dilaksanakan di SMA Negeri 2 Lamongan dengan subjek siswa kelas XI IPA. Teknik pengumpulan data meliputi studi kepustakaan, validasi ahli dan uji coba terbatas. Analisis data meliputi uji validitas, reliabilitas, tingkat kesukaran, daya beda serta analisis ketercapaian indikator pemecahan masalah berdasarkan IDEAL. Penelitian ini menghasilkan dua set instrumen soal HOTS untuk mengukur keterampilan pemecahan masalah siswa pada submateri transport membran. Kedua set instrumen yang dikembangkan dinyatakan valid secara teoritis dan mayoritas butir soal valid secara empiris, serta reliabilitas yang tinggi. Tingkat kesukaran didominasi kategori sedang dan daya beda baik hingga sangat baik. Analisis ketercapaian indikator keterampilan pemecahan masalah menunjukkan bahwa kemampuan siswa berada pada kategori cukup, dengan indikator identify problem sebagai capaian tertinggi dan anticipate outcomes & act sebagai capaian terendah. Berdasarkan hasil tersebut, instrumen soal HOTS yang dikembangkan dinyatakan layak digunakan untuk mengukur keterampilan pemecahan masalah siswa pada submateri transport membran sebagai upaya mendukung pencapaian pendidikan berkualitas. Kata Kunci: instrumen soal, HOTS, keterampilan pemecahan masalah, transport membran, pendidikan berkualitas. Abstract Problem-solving skills are an essential competency in 21st-century learning that aligns with Sustainable Development Goal 4 on quality education and can be developed through Higher Order Thinking Skills (HOTS) questions. However, to date, there has been no standardized HOTS question instrument specifically designed to measure problem-solving skills in the subtopic of membrane transport. This study aims to develop a HOTS question instrument to measure problem-solving skills in the sub-topic of membrane transport. This study is a Research & Development project using the 4D model and was conducted at SMA Negeri 2 Lamongan with 11th-grade science students as the subjects. Data collection techniques included a literature review, expert validation, and a pilot test. Data analysis included validity and reliability tests, difficulty level assessment, discriminative power, and an analysis of problem-solving indicator achievement based on the IDEAL framework. This study produced two sets of HOTS test instruments to measure students’ problem-solving skills in the membrane transport subtopic. Both sets of instruments developed were found to be theoretically valid, with the majority of test items empirically valid, and demonstrated high reliability. The difficulty level was predominantly in the moderate category, and the discriminative power ranged from good to very good. Analysis of the achievement of problem-solving skill indicators showed that students’ abilities fell into the adequate category, with the “identify problem” indicator as the highest achievement and “anticipate outcomes & act” as the lowest. Based on these results, the developed HOTS test instruments were deemed suitable for measuring students’ problem-solving skills in the membrane transport subtopic as an effort to support the achievement of quality education. Keywords: test instruments, HOTS, problem-solving skills, membrane transport, quality education.

مهارت‌های حل مسئله یکی از شایستگی‌های اساسی در یادگیری قرن بیست و یکم است که با هدف چهارم توسعه پایدار درباره آموزش با کیفیت همسو بوده و می‌تواند از طریق سؤالات مهارت‌های تفکر سطوح بالاتر (HOTS) آموزش داده شود. با این حال، تاکنون ابزار سنجش سؤالات HOTS استاندارد شده‌ای که به طور خاص برای اندازه‌گیری مهارت‌های حل مسئله در زیرمبحث انتقال غشاء طراحی شده باشد، وجود نداشته است. هدف این پژوهش، تولید ابزار سنجش سؤالات HOTS برای اندازه‌گیری مهارت‌های حل مسئله در زیرمبحث انتقال غشاء است. این پژوهش از نوع تحقیق و توسعه (Research & Development) با استفاده از مدل 4D بوده و در دبیرستان دولتی شماره ۲ لامونگان با شرکت دانش‌آموزان پایه یازدهم رشته علوم تجربی انجام شده است. روش‌های گردآوری داده‌ها شامل مطالعه کتابخانه‌ای، اعتبارسنجی توسط خبرگان و آزمون آزمایشی محدود بوده است. تحلیل داده‌ها شامل آزمون روایی و پایایی، سنجش سطح دشواری، قدرت تمایز و تحلیل میزان تحقق شاخص‌های حل مسئله بر اساس چارچوب IDEAL بوده است. این پژوهش دو مجموعه ابزار سنجش سؤالات HOTS برای اندازه‌گیری مهارت‌های حل مسئله دانش‌آموزان در زیرمبحث انتقال غشاء تولید کرده است. هر دو مجموعه ابزار توسعه‌یافته از نظر نظری معتبر و اکثریت سؤالات از نظر تجربی دارای روایی بوده و پایایی بالایی نشان دادند. سطح دشواری عمدتاً در دسته متوسط قرار داشت و قدرت تمایز از خوب تا بسیار خوب متغیر بود. تحلیل تحقق شاخص‌های مهارت حل مسئله نشان داد که توانایی دانش‌آموزان در دسته کافی قرار دارد، به طوری که شاخص «شناسایی مسئله» بالاترین و شاخص «پیش‌بینی پیامدها و اقدام» پایین‌ترین میزان تحقق را داشتند. بر اساس این نتایج، ابزار سنجش سؤالات HOTS توسعه‌یافته برای اندازه‌گیری مهارت‌های حل مسئله دانش‌آموزان در زیرمبحث انتقال غشاء مناسب تشخیص داده شد و می‌تواند به عنوان تلاشی برای حمایت از تحقق آموزش با کیفیت مورد استفاده قرار گیرد.

The progress of a nation depends heavily on the quality of its human resources, with basic education playing a crucial role as the primary foundation for character development. However, the tide of globalization often triggers moral degradation and traps education in a purely cognitive orientation. In response to these challenges, this study aims to describe the implementation of an integrated teaching module based on the Panca Cinta concept which encompasses love for Allah SWT, the Prophet Muhammad SAW, the homeland, fellow human beings, and the natural environment as an effort to foster character development among students at Madrasah Ibtidaiyah Wali Songo Sumberrejo in Bojonegoro. Using a descriptive qualitative approach, data collection was conducted through observation, in-depth interviews, and documentation, and analyzed using the Miles, Huberman, and Saldana model. The research results show that the implementation of the integrated “Panca Cinta” teaching module was carried out in a structured manner through intracurricular and cocurricular activities in relevant subjects by applying systematic learning stages. The character-building process was carried out through three phases of value internalization, namely transformation, transaction, and transinternalization of values, which were integrated with the Contextual Teaching and Learning (CTL) approach and daily habit-forming methods. The success of this program was supported by the quality of the materials, teacher competence, student motivation, and synergy between the madrasah and parents.

پیشرفت یک ملت به شدت به کیفیت منابع انسانی آن وابسته است و آموزش پایه به عنوان زیربنای اصلی پرورش شخصیت نقش حیاتی ایفا می‌کند. با این حال، موج جهانی‌شدن اغلب منجر به افول اخلاقی شده و آموزش را در جهت‌گیری صرفاً شناختی گرفتار می‌سازد. در پاسخ به این چالش‌ها، این پژوهش با هدف توصیف اجرای یک ماژول آموزشی تلفیقی مبتنی بر مفهوم پانچا چینتا، که شامل محبت به الله SWT، پیامبر محمد SAW، میهن، همنوعان و محیط زیست است، به عنوان تلاشی برای پرورش شخصیت دانش‌آموزان در مدرسه ابتدایی مذهبی والی سونگو سومبرجو در بوجونگگورو انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی به جمع‌آوری داده‌ها پرداخته و داده‌ها با استفاده از مدل مایلز، هابرمن و سالدانا تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای ماژول آموزشی تلفیقی «پانچا چینتا» به صورت ساختارمند از طریق فعالیت‌های درون‌برنامه‌ای و فوق‌برنامه‌ای در دروس مرتبط با به‌کارگیری مراحل نظام‌مند یادگیری انجام شده است. فرایند شخصیت‌سازی از طریق سه مرحله درونی‌سازی ارزش‌ها، شامل تحول، تراکنش و فرادرونی‌سازی ارزش‌ها، که با رویکرد آموزش و یادگیری زمینه‌محور (Contextual Teaching and Learning - CTL) و روش‌های عادت‌سازی روزانه تلفیق شده‌اند، صورت گرفته است. موفقیت این برنامه با کیفیت محتوا، شایستگی معلمان، انگیزه دانش‌آموزان و هم‌افزایی میان مدرسه و والدین حمایت شده است.

Dance learning in elementary schools requires a contextual approach to improve students’ learning motivation. The integration of local cultural materials, especially the Jathilan dance, is an effort to create meaningful and engaging learning experiences that are relevant to students’ cultural environments. This study aimed to describe the implementation of local cultural materials in art learning, students’ art learning motivation, and the influence of local cultural materials on the art learning motivation of fifth-grade students at SDN Salamsari, Kendal Regency. This study employed a quantitative ex post facto design. The findings showed that the implementation of local cultural materials obtained an index score of 86% in the high category, while students’ learning motivation obtained a score of 68.4% in the moderate category. Correlation analysis showed a value of 0.458, indicating a moderate relationship between local cultural materials and learning motivation. The hypothesis test showed that t-count was higher than t-table (2.189 > 1.983) with a significance value of 0.042 < 0.05, indicating a significant influence of local cultural materials on students’ art learning motivation. The contribution of local cultural materials to learning motivation was 21%.

یادگیری رقص در مدارس ابتدایی نیازمند رویکردی زمینه‌محور به منظور ارتقاء انگیزش یادگیری دانش‌آموزان است. ادغام مواد فرهنگی محلی، به ویژه رقص Jathilan، تلاشی برای ایجاد تجارب یادگیری معنادار و جذاب است که با محیط فرهنگی دانش‌آموزان مرتبط باشد. هدف این پژوهش توصیف اجرای مواد فرهنگی محلی در آموزش هنر، انگیزش یادگیری هنر دانش‌آموزان و تأثیر مواد فرهنگی محلی بر انگیزش یادگیری هنر دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SDN Salamsari در شهرستان Kendal بود. این پژوهش با طرح کمی از نوع پس‌رویدادی (ex post facto) انجام شد. یافته‌ها نشان داد که اجرای مواد فرهنگی محلی با کسب امتیاز شاخص ۸۶٪ در دسته بالا قرار گرفت، در حالی که انگیزش یادگیری دانش‌آموزان با امتیاز ۶۸٫۴٪ در دسته متوسط قرار داشت. تحلیل همبستگی مقدار ۰٫۴۵۸ را نشان داد که بیانگر رابطه‌ای متوسط بین مواد فرهنگی محلی و انگیزش یادگیری است. آزمون فرضیه نشان داد که مقدار t محاسبه‌شده بیشتر از مقدار t جدول بود (۲٫۱۸۹ > ۱٫۹۸۳) با مقدار معناداری ۰٫۰۴۲ < ۰٫۰۵ که نشان‌دهنده تأثیر معنادار مواد فرهنگی محلی بر انگیزش یادگیری هنر دانش‌آموزان است. سهم مواد فرهنگی محلی در انگیزش یادگیری ۲۱٪ بود.

Arabic communication is a central outcome of language learning, yet many students in Malaysian religious secondary schools experience difficulty using Arabic confidently and meaningfully. This study investigated pedagogical practices that support Arabic communicative competence in religious secondary schools in Kuala Terengganu, Malaysia. A qualitative case-study design was employed involving 12 teachers of al-Lughah al-‘Arabiyyah al-Mu‘asirah (Arabic subject in religious school) from three schools. Participants were selected purposively based on their qualifications and teaching experience. Data were collected through semi-structured interviews, audio-recorded, transcribed verbatim, and analysed thematically through familiarisation, initial coding, theme development, review, definition, and reporting. Trustworthiness was strengthened through expert validation, participant confirmation, an audit trail, and triangulation. Four themes emerged: communicative approaches, teaching strategies, teacher professionalism, and implementation challenges. Effective practices included interaction-based activities, explicit emphasis on speaking, strategic use of Arabic and Malay, technology integration, varied instructional methods, student-centred learning, and purposeful teaching materials. Teachers’ Arabic proficiency, pedagogical competence, lesson planning, and professional disposition also shaped the quality of instruction. However, inadequate infrastructure, limited Arabic-speaking environments, and students’ restricted vocabulary, confidence, and motivation constrained implementation. The findings show that communicative competence is supported not by a single technique but by alignment among meaningful interaction, comprehensible input, structured participation, adaptive scaffolding, teacher expertise, and enabling school conditions. Arabic instruction should therefore provide sustained opportunities for purposeful speaking, progressively increase comprehensible Arabic use, integrate digital and non-digital resources, and differentiate support according to learner readiness. Institutional support remains essential for sustaining communicative practice beyond individual teacher effort across classrooms and school settings.

ارتباط به زبان عربی یکی از نتایج اصلی یادگیری زبان است، اما بسیاری از دانش‌آموزان مدارس متوسطه دینی در مالزی در استفاده از زبان عربی به‌صورت معنادار و با اعتماد به نفس با دشواری مواجه هستند. این پژوهش به بررسی رویکردهای آموزشی حمایت‌کننده از شایستگی ارتباطی زبان عربی در مدارس متوسطه دینی در کوالا ترنگانو، مالزی پرداخت. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش کیفی موردی و با مشارکت ۱۲ معلم درس «اللغه العربیه المعاصره» (موضوع زبان عربی در مدرسه دینی) از سه مدرسه انجام شد. شرکت‌کنندگان به‌صورت هدفمند و بر اساس صلاحیت‌ها و تجربه تدریس انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری، ضبط صوتی، به‌صورت کلمه به کلمه رونویسی و با روش تحلیل تماتیک شامل آشنایی، کدگذاری اولیه، توسعه تم‌ها، بازبینی، تعریف و گزارش تحلیل شدند. اعتبار داده‌ها از طریق اعتبارسنجی توسط خبرگان، تأیید شرکت‌کنندگان، ردپای حسابرسی و مثلث‌سازی تقویت شد. چهار تم اصلی استخراج شد: رویکردهای ارتباطی، راهبردهای تدریس، حرفه‌ای‌گری معلمان و چالش‌های اجرا. شیوه‌های مؤثر شامل فعالیت‌های مبتنی بر تعامل، تأکید صریح بر مهارت گفتاری، استفاده راهبردی از زبان عربی و مالایی، ادغام فناوری، روش‌های متنوع تدریس، یادگیری دانش‌آموزمحور و مواد آموزشی هدفمند بود. مهارت زبانی معلمان، شایستگی آموزشی، برنامه‌ریزی درسی و نگرش حرفه‌ای معلمان نیز کیفیت آموزش را تحت تأثیر قرار داد. با این حال، زیرساخت ناکافی، محیط‌های محدود برای صحبت به عربی و دامنه واژگان، اعتماد به نفس و انگیزه محدود دانش‌آموزان، اجرای این رویکردها را با محدودیت مواجه ساخت. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی ارتباطی نه با یک تکنیک منفرد، بلکه با همسویی میان تعامل معنادار، ورودی قابل فهم، مشارکت ساختاریافته، حمایت تطبیقی، تخصص معلم و شرایط تسهیل‌کننده مدرسه تقویت می‌شود. بنابراین آموزش زبان عربی باید فرصت‌های مستمر برای گفت‌وگوی هدفمند فراهم کند، استفاده قابل فهم از زبان عربی را به‌تدریج افزایش دهد، منابع دیجیتال و غیر دیجیتال را ادغام کند و حمایت آموزشی را بر اساس آمادگی یادگیرندگان تفکیک نماید. حمایت نهادی برای تداوم تمرین ارتباطی فراتر از تلاش فردی معلمان در کلاس‌ها و محیط مدرسه ضروری است.

Background: Language and cognitive development in infancy is a complex process with multifactorial influences. The effort made by the infant to attain language development can improve cognition. From the longitudinal followup of a birth cohort, we explore the relationship of dual language exposure on cognition and language development at two years of age.Methods: For this study, 251 children from a low-middle-income urban population in Vellore were recruited at birth as part of a multi-national multidisciplinary study and followed up at serial intervals as per the original study protocol. Languages spoken include Tamil, Urdu and Telugu and data about language exposure were collected. BayleyScales of Infant Development was used to assess cognition and language development at two years of age.Results: Out of 228 children who were recruited at two years of age, 169 (74.1%) children were monolinguals and 59 (25.9%) bilinguals. The average composite scores (SD) for cognition and language components were 93.3 (7.5) and 99.1 (9.4) respectively. At two years of age, both language and cognitive development was comparable for both monolinguals and bilinguals, adjusting for sex, socioeconomic status and maternal education.Conclusion: There was no significant effect of early dual language exposure on language and cognition at two years of age in an urban low-middle-income community setting in South India.

زمینه: رشد زبان و شناخت در دوران نوزادی فرایندی پیچیده با تأثیرات چندعاملی است. تلاشی که نوزاد برای دستیابی به رشد زبانی انجام می‌دهد می‌تواند شناخت را بهبود بخشد. در پیگیری طولی یک کوهورت تولد، رابطه مواجهه با دو زبان بر رشد شناخت و زبان در سن دو سالگی بررسی می‌شود. روش‌ها: برای این مطالعه، ۲۵۱ کودک از جمعیت شهری با درآمد پایین تا متوسط در Vellore در بدو تولد به عنوان بخشی از یک مطالعه چندملیتی و چندرشته‌ای وارد شدند و طبق پروتکل اصلی مطالعه در فواصل زمانی معین پیگیری شدند. زبان‌های مورد استفاده شامل Tamil، Urdu و Telugu بود و داده‌های مربوط به مواجهه زبانی جمع‌آوری شد. برای ارزیابی شناخت و رشد زبان در سن دو سالگی از مقیاس‌های BayleyScales of Infant Development استفاده شد. نتایج: از میان ۲۲۸ کودکی که در سن دو سالگی وارد مطالعه شدند، ۱۶۹ کودک (۷۴٫۱٪) تک‌زبانه و ۵۹ کودک (۲۵٫۹٪) دوزبانه بودند. میانگین نمرات ترکیبی (انحراف معیار) برای مؤلفه‌های شناخت و زبان به ترتیب ۹۳٫۳ (۷٫۵) و ۹۹٫۱ (۹٫۴) بود. در سن دو سالگی، رشد زبان و شناخت در هر دو گروه تک‌زبانه و دوزبانه، با تعدیل جنسیت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و تحصیلات مادر، قابل مقایسه بود. نتیجه‌گیری: مواجهه زودهنگام با دو زبان تأثیر معناداری بر رشد زبان و شناخت در سن دو سالگی در یک جامعه شهری با درآمد پایین تا متوسط در جنوب هند نداشت.

Background: Language and cognitive development in infancy is a complex process with multifactorial influences. The effort made by the infant to attain language development can improve cognition. From the longitudinal followup of a birth cohort, we explore the relationship of dual language exposure on cognition and language development at two years of age.Methods: For this study, 251 children from a low-middle-income urban population in Vellore were recruited at birth as part of a multi-national multidisciplinary study and followed up at serial intervals as per the original study protocol. Languages spoken include Tamil, Urdu and Telugu and data about language exposure were collected. BayleyScales of Infant Development was used to assess cognition and language development at two years of age.Results: Out of 228 children who were recruited at two years of age, 169 (74.1%) children were monolinguals and 59 (25.9%) bilinguals. The average composite scores (SD) for cognition and language components were 93.3 (7.5) and 99.1 (9.4) respectively. At two years of age, both language and cognitive development was comparable for both monolinguals and bilinguals, adjusting for sex, socioeconomic status and maternal education.Conclusion: There was no significant effect of early dual language exposure on language and cognition at two years of age in an urban low-middle-income community setting in South India.

زمینه: رشد زبان و شناخت در دوران نوزادی فرایندی پیچیده با تأثیرات چندعاملی است. تلاشی که نوزاد برای دستیابی به رشد زبانی انجام می‌دهد می‌تواند شناخت را بهبود بخشد. در پیگیری طولی یک کوهورت تولد، رابطه مواجهه با دو زبان بر رشد شناخت و زبان در سن دو سالگی بررسی می‌شود. روش‌ها: برای این مطالعه، ۲۵۱ کودک از جمعیت شهری با درآمد پایین تا متوسط در Vellore در بدو تولد به عنوان بخشی از یک مطالعه چندملیتی و چندرشته‌ای وارد شدند و طبق پروتکل اصلی مطالعه در فواصل زمانی معین پیگیری شدند. زبان‌های مورد استفاده شامل Tamil، Urdu و Telugu بود و داده‌های مربوط به مواجهه زبانی جمع‌آوری شد. برای ارزیابی شناخت و رشد زبان در سن دو سالگی از مقیاس‌های BayleyScales of Infant Development استفاده شد. نتایج: از میان ۲۲۸ کودکی که در سن دو سالگی وارد مطالعه شدند، ۱۶۹ کودک (۷۴٫۱٪) تک‌زبانه و ۵۹ کودک (۲۵٫۹٪) دوزبانه بودند. میانگین نمرات ترکیبی (انحراف معیار) برای مؤلفه‌های شناخت و زبان به ترتیب ۹۳٫۳ (۷٫۵) و ۹۹٫۱ (۹٫۴) بود. در سن دو سالگی، رشد زبان و شناخت در هر دو گروه تک‌زبانه و دوزبانه، با تعدیل جنسیت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و تحصیلات مادر، قابل مقایسه بود. نتیجه‌گیری: مواجهه زودهنگام با دو زبان تأثیر معناداری بر رشد زبان و شناخت در سن دو سالگی در یک جامعه شهری با درآمد پایین تا متوسط در جنوب هند نداشت.

Childhood is a key period for acquiring and transmitting cultural knowledge and skill. Hunter-gatherer children, such as the Congolese BaYaka, learn autonomously through exploration, play, and participation in foraging and domestic activities. Most previous work has focused on how BaYaka allocate time to learning activities while living in forest camps. By focusing on a village context, we aim to further investigate BaYaka learning ecologies by examining (1) how children sample their social and physical environments, (2) whom they spend time with, and (3) how they allocate their time to play, work-themed play, and work. We do so by analysing video observations of 57 children aged between 7 and 16 years old. BaYaka children spent 75% of their time in the village, where they had extensive opportunities to sample their social surroundings. They spent most of their time alone or in child-only groups, rather than with adults, highlighting the potential for horizontal transmission and individual learning as prominent pathways to knowledge acquisition. Finally, children spent a third of their time in play activities and another third in foraging and domestic tasks, suggesting that play and work are complementary flexible learning mechanisms. These results illustrate how embodied capital is co-constructed by children and their environments, with children actively investing time and effort in activities that are both developmentally rewarding and contextually relevant, thereby shaping the repertoire of skills and knowledge they carry into adulthood.

دوران کودکی دوره‌ای کلیدی برای کسب و انتقال دانش و مهارت فرهنگی است. کودکان شکارچی-گردآورنده، مانند BaYakaهای کنگویی، به صورت مستقل از طریق کاوش، بازی و مشارکت در فعالیت‌های گردآوری و امور خانگی یاد می‌گیرند. بیشتر پژوهش‌های پیشین بر نحوه تخصیص زمان کودکان BaYaka به فعالیت‌های یادگیری در اردوگاه‌های جنگلی تمرکز داشته‌اند. با تمرکز بر بستر روستایی، هدف ما بررسی بیشتر بوم‌شناسی‌های یادگیری BaYaka از طریق مطالعه (۱) نحوه نمونه‌برداری کودکان از محیط‌های اجتماعی و فیزیکی خود، (۲) افرادی که با آن‌ها وقت می‌گذرانند و (۳) نحوه تخصیص زمان آن‌ها به بازی، بازی با مضمون کار و کار است. این پژوهش با تحلیل مشاهدات ویدیویی از ۵۷ کودک ۷ تا ۱۶ ساله انجام می‌شود. کودکان BaYaka ۷۵٪ از زمان خود را در روستا سپری کردند، جایی که فرصت‌های گسترده‌ای برای نمونه‌برداری از محیط اجتماعی خود داشتند. آن‌ها بیشتر وقت خود را به تنهایی یا در گروه‌های صرفاً کودکان، نه با بزرگسالان، می‌گذراندند که این امر بر نقش بالقوه انتقال افقی و یادگیری فردی به عنوان مسیرهای برجسته کسب دانش تأکید دارد. در نهایت، کودکان یک‌سوم زمان خود را صرف فعالیت‌های بازی و یک‌سوم دیگر را صرف وظایف گردآوری و امور خانگی کردند که نشان می‌دهد بازی و کار سازوکارهای یادگیری انعطاف‌پذیر و مکمل هستند. این نتایج نشان می‌دهد که سرمایه تجسم‌یافته به طور مشترک توسط کودکان و محیط آن‌ها ساخته می‌شود و کودکان به طور فعال زمان و تلاش خود را در فعالیت‌هایی سرمایه‌گذاری می‌کنند که هم از نظر رشدی پاداش‌دهنده و هم از نظر زمینه‌ای مرتبط هستند و بدین ترتیب مجموعه مهارت‌ها و دانش‌هایی را که به بزرگسالی منتقل می‌کنند، شکل می‌دهند.

Understanding students' cost perceptions in introductory science, technology, engineering, and mathematics (STEM) courses and what precedes them is critical in preventing the considerable loss of talent in STEM.In this study, we examined the extent to which students' fixed mindset at the beginning of a semester predicts their weekly task effort and emotional cost perceptions.We also examined indirect associations of a fixed mindset with weekly perceived learning, STEM career intentions at the end of the semester, and final achievement, via weekly cost perceptions.Participants were 694 college students in introductory chemistry at a large midwestern university in the United States.Using multilevel structural equation modeling, we found that students with a greater endorsement of a fixed mindset tended to perceive higher task effort cost.Furthermore, students' fixed mindset indirectly predicted lower perceived learning, STEM career intentions, and achievement via higher perceived task effort cost.Fixed mindset did not significantly predict emotional cost perceptions.This study offers both theoretical insights and practical implications by demonstrating the differential predictions of mindsets across cost dimensions and identifying mindsets as a precursor of task effort cost. Educational Impact and Implications StatementCost is a key motivational factor contributing to college student attrition from science, technology, engineering, and mathematics (STEM) majors.This study shows that college students' beliefs in the innateness and fixedness of intelligence (i.e., fixed mindset) predicted their higher effort cost perceptions in an introductory chemistry course over a semester, which in turn was linked to lower perceived learning, STEM career intentions, and achievement.These findings underscore the potential of lowering a fixed mindset in STEM college students to enhance student learning and achievement by mitigating their perceptions of effort cost.Such efforts should also promote retention in STEM fields.

درک ادراک هزینه دانشجویان در دوره‌های مقدماتی علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) و عوامل پیشین آن‌ها، برای جلوگیری از از دست رفتن قابل توجه استعدادها در حوزه STEM حیاتی است. در این مطالعه، میزان پیش‌بینی ذهنیت ثابت دانشجویان در ابتدای ترم برای ادراک هفتگی هزینه تلاش وظیفه و هزینه هیجانی آن‌ها بررسی شد. همچنین ارتباطات غیرمستقیم ذهنیت ثابت با یادگیری ادراک‌شده هفتگی، قصد ادامه مسیر شغلی در STEM در پایان ترم و دستاورد نهایی، از طریق ادراک هفتگی هزینه، مورد بررسی قرار گرفت. شرکت‌کنندگان شامل ۶۹۴ دانشجوی دانشگاهی در درس شیمی مقدماتی در یک دانشگاه بزرگ در منطقه غرب میانه ایالات متحده بودند. با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری چندسطحی، مشخص شد دانشجویانی که ذهنیت ثابت بیشتری داشتند، هزینه تلاش وظیفه بالاتری را ادراک می‌کردند. علاوه بر این، ذهنیت ثابت دانشجویان به طور غیرمستقیم، یادگیری ادراک‌شده پایین‌تر، قصد ادامه مسیر شغلی در STEM و دستاورد پایین‌تر را از طریق ادراک بالاتر هزینه تلاش وظیفه پیش‌بینی می‌کرد. ذهنیت ثابت، پیش‌بینی معناداری برای ادراک هزینه هیجانی نداشت. این مطالعه با نشان دادن پیش‌بینی‌های افتراقی ذهنیت‌ها در ابعاد مختلف هزینه و شناسایی ذهنیت به عنوان پیش‌زمینه هزینه تلاش وظیفه، بینش‌های نظری و پیامدهای عملی ارائه می‌دهد. بیانیه تأثیر و پیامدهای آموزشی: هزینه، عامل انگیزشی کلیدی در ترک تحصیل دانشجویان دانشگاهی از رشته‌های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است. این مطالعه نشان می‌دهد باور دانشجویان دانشگاهی به ذاتی و ثابت بودن هوش (یعنی ذهنیت ثابت)، ادراک هزینه تلاش بالاتر را در طول یک ترم در درس شیمی مقدماتی پیش‌بینی می‌کند که به نوبه خود با یادگیری ادراک‌شده پایین‌تر، قصد ادامه مسیر شغلی در STEM و دستاورد پایین‌تر مرتبط بود. این یافته‌ها بر اهمیت کاهش ذهنیت ثابت در دانشجویان STEM برای ارتقای یادگیری و دستاورد دانشجویان از طریق کاهش ادراک هزینه تلاش تأکید می‌کند. چنین تلاش‌هایی باید به افزایش ماندگاری در حوزه‌های STEM نیز کمک کند.

Many education systems aim to support teachers in moving toward conceptually oriented mathematics instruction. The 2023 California Mathematics Framework provides one example of this effort by organizing standards around big ideas and emphasizing mathematical connections. In this study, we report on an early investigation of teachers’ learning about, and efforts to enact, the framework’s big ideas approach. We followed a cohort of elementary teachers who participated in a year-long professional learning fellowship. Drawing on multiple qualitative data sources, we examine the affordances and constraints teachers experienced as they learned to teach mathematics conceptually through big ideas, as well as the ways that the framework's conceptual structure supported their instructional decision-making. Teachers reported meaningful shifts in their teaching, which they attributed to increased student engagement, a sense of instructional freedom, and growing confidence in themselves as mathematical thinkers. Classroom observations corroborated these reported shifts by documenting teachers' enactment of key features of conceptual mathematics instruction. At the same time, teachers identified important constraints, particularly tensions between conceptual teaching and procedural district assessment systems. Across teachers, the big ideas approach provided a shared conceptual structure for organizing instruction around connected mathematical ideas while supporting teachers’ professional judgment in how those ideas were enacted in classrooms. To illustrate variation in teachers’ experiences, we present four cases representing different trajectories of learning and enactment. We conclude with implications for the design of professional learning and the use of coherent conceptual frameworks to support teachers' learning and instructional decision-making.

بسیاری از نظام‌های آموزشی در پی حمایت از معلمان برای حرکت به سوی آموزش ریاضیات مبتنی بر مفاهیم هستند. چارچوب ریاضیات کالیفرنیا ۲۰۲۳ نمونه‌ای از این تلاش است که استانداردها را حول ایده‌های بزرگ سازمان‌دهی کرده و بر ارتباطات ریاضی تأکید می‌کند. در این مطالعه، گزارشی از یک بررسی اولیه درباره یادگیری معلمان و تلاش‌های آن‌ها برای اجرای رویکرد ایده‌های بزرگ این چارچوب ارائه می‌شود. ما یک گروه از معلمان ابتدایی را که در یک دوره یک‌ساله یادگیری حرفه‌ای شرکت کردند، دنبال کردیم. با استفاده از منابع مختلف داده‌های کیفی، به بررسی فرصت‌ها و محدودیت‌هایی که معلمان در فرآیند یادگیری آموزش مفهومی ریاضیات از طریق ایده‌های بزرگ تجربه کردند، و همچنین نحوه حمایت ساختار مفهومی چارچوب از تصمیم‌گیری‌های آموزشی آن‌ها پرداختیم. معلمان تغییرات معناداری را در شیوه تدریس خود گزارش کردند که آن را به افزایش مشارکت دانش‌آموزان، احساس آزادی آموزشی و افزایش اعتماد به نفس خود به عنوان اندیشمندان ریاضی نسبت دادند. مشاهدات کلاسی این تغییرات گزارش‌شده را با مستندسازی اجرای ویژگی‌های کلیدی آموزش مفهومی ریاضیات توسط معلمان تأیید کرد. همزمان، معلمان محدودیت‌های مهمی را شناسایی کردند، به‌ویژه تنش میان آموزش مفهومی و نظام‌های ارزیابی رویه‌ای منطقه‌ای. در میان معلمان، رویکرد ایده‌های بزرگ ساختار مفهومی مشترکی برای سازمان‌دهی آموزش حول ایده‌های مرتبط ریاضی فراهم کرد و در عین حال از قضاوت حرفه‌ای معلمان در نحوه اجرای این ایده‌ها در کلاس حمایت نمود. برای نشان دادن تنوع تجربیات معلمان، چهار مطالعه موردی ارائه می‌شود که مسیرهای متفاوت یادگیری و اجرا را نمایان می‌کند. در پایان، پیامدهایی برای طراحی یادگیری حرفه‌ای و استفاده از چارچوب‌های مفهومی منسجم جهت حمایت از یادگیری معلمان و تصمیم‌گیری‌های آموزشی آن‌ها ارائه می‌شود.

This Hypothesis and Theory paper addresses a design problem at the center of AI-assisted research writing: which cognitive demands should AI reduce, and which must remain the writer’s own work. Generative AI can absorb the effort of drafting, organizing, and synthesizing prose, but that same effort is where understanding takes shape. Recent empirical work documents reduced neural engagement, weaker recall of one’s own writing, and a diminished sense of authorship among writers who rely heavily on AI assistance. The paper grounds this problem in cognitive load theory, which distinguishes intrinsic load (the element interactivity a task inherently requires) from extraneous load (demands that do not contribute to learning), and which treats germane processes as the working memory resources a writer allocates to intrinsic load. It draws on productive struggle and generative processing to explain why germane processing cannot be offloaded: when a tool performs the work, the processing does not transfer to the writer; it does not occur. Two research questions are posed. First, which cognitive demands in research writing constitute extraneous load that AI could reduce, and which require germane processing that must remain the writer’s own. Second, how can human-in-the-loop AI collaboration be designed across the phases of research writing so that this distinction is operationalized through human judgment? The contribution is a nine-phase conceptual framework mapped to the sections of a research paper, from curiosity and inquiry through references and submission. Each phase specifies the dominant cognitive demand, the AI role (ranging from minimal involvement to full collaboration), and design guidelines for tools and interactions. The framework addresses research writing from secondary school (grades 9–12) through postdoctoral and professional research, across disciplines. It treats phase-aware AI use as responsive pedagogy applied to research writing: instruction and tool design that respond to the cognitive demands of the task rather than to the tool’s capabilities. The paper draws implications for the design of responsive digital education, including tool selection, assessment, equity, and support for writers with cognitive differences. The framework is intended to preserve the cognitive work that makes research meaningful.

این مقاله از نوع فرضیه و نظریه به یک مسئله طراحی در مرکز نگارش پژوهشی با کمک هوش مصنوعی می‌پردازد: کدام مطالبات شناختی باید توسط هوش مصنوعی کاهش یابد و کدام باید همچنان کار خود نویسنده باقی بماند. هوش مصنوعی مولد می‌تواند تلاش مربوط به پیش‌نویس‌نویسی، سازماندهی و ترکیب نثر را بر عهده گیرد، اما همین تلاش جایی است که فهم شکل می‌گیرد. پژوهش‌های تجربی اخیر کاهش درگیری عصبی، یادآوری ضعیف‌تر نوشته‌های خود و کاهش حس مالکیت نویسندگی را در میان نویسندگانی که به شدت به کمک هوش مصنوعی متکی هستند، مستند کرده‌اند. مقاله این مسئله را در نظریه بار شناختی ریشه‌یابی می‌کند که بار ذاتی (تعامل عناصر مورد نیاز ذاتی یک وظیفه) را از بار زائد (مطالباتی که به یادگیری کمک نمی‌کنند) متمایز می‌سازد و فرایندهای مرتبط را به عنوان منابع حافظه فعال که نویسنده به بار ذاتی اختصاص می‌دهد، تلقی می‌کند. مقاله با بهره‌گیری از مفاهیم تلاش مولد و پردازش مولد توضیح می‌دهد که چرا پردازش مرتبط را نمی‌توان واگذار کرد: زمانی که یک ابزار کار را انجام می‌دهد، پردازش به نویسنده منتقل نمی‌شود؛ بلکه اصلاً رخ نمی‌دهد. دو پرسش پژوهشی مطرح می‌شود. نخست، کدام مطالبات شناختی در نگارش پژوهشی بار زائد محسوب می‌شوند که هوش مصنوعی می‌تواند آن را کاهش دهد و کدام نیازمند پردازش مرتبط است که باید کار خود نویسنده باقی بماند. دوم، چگونه می‌توان همکاری هوش مصنوعی با حضور انسان در حلقه را در مراحل مختلف نگارش پژوهشی به گونه‌ای طراحی کرد که این تمایز از طریق قضاوت انسانی عملیاتی شود؟ دستاورد مقاله، یک چارچوب مفهومی نه‌مرحله‌ای است که با بخش‌های یک مقاله پژوهشی، از کنجکاوی و پرسشگری تا منابع و ارسال، تطبیق یافته است. هر مرحله، مطالبه شناختی غالب، نقش هوش مصنوعی (از حداقل مداخله تا همکاری کامل) و راهنمای طراحی برای ابزارها و تعاملات را مشخص می‌کند. این چارچوب نگارش پژوهشی را از دبیرستان (پایه‌های ۹ تا ۱۲) تا پژوهش‌های فوق‌دکتری و حرفه‌ای، در رشته‌های مختلف پوشش می‌دهد. استفاده مرحله‌محور از هوش مصنوعی را به عنوان آموزش پاسخگو در نگارش پژوهشی تلقی می‌کند: آموزش و طراحی ابزار که به مطالبات شناختی وظیفه پاسخ می‌دهد نه به قابلیت‌های ابزار. مقاله پیامدهایی برای طراحی آموزش دیجیتال پاسخگو، از جمله انتخاب ابزار، ارزیابی، عدالت و حمایت از نویسندگان با تفاوت‌های شناختی ارائه می‌دهد. هدف چارچوب، حفظ کار شناختی است که پژوهش را معنادار می‌کند.

This study conducts a systematic literature review (SLR) spanning 2000 to 2025 to critically investigate the integration of Information and Communication Technologies (ICT) in pre-service teacher education. Anchored in the Unified Theory of Acceptance and Use of Technology 2 (UTAUT2), the review explores how factors such as performance expectancy, effort expectancy, social influence, facilitating conditions, hedonic motivation, price value, and habit shape the adoption and use of ICT for teaching and learning among pre-service teachers. The review synthesises international evidence and interprets findings through the lens of South Africa's rural higher education context. Using PRISMA guidelines, 68 peer-reviewed journal articles, reports, and policy documents were reviewed and thematically analysed. Findings reveal that while ICT tools hold significant potential to enhance teaching quality, learner engagement, and curriculum relevance, structural constraints such as digital infrastructure deficits, inadequate professional development, and limited institutional support continue to undermine sustainable adoption. Moreover, cultural factors and contextual realities often hinder the effective operationalisation of ICT-based curriculum reforms. The study concludes with strategic recommendations to enhance digital inclusion and curriculum innovation in teacher education for sustainable development, particularly at rural South African universities.

این مطالعه با انجام یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵، به بررسی انتقادی ادغام فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICT) در آموزش معلمان پیش‌خدمت می‌پردازد. این مرور که مبتنی بر نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری ۲ (UTAUT2) است، بررسی می‌کند که چگونه عواملی مانند انتظار عملکرد، انتظار تلاش، تأثیر اجتماعی، شرایط تسهیل‌کننده، انگیزش لذت‌جویانه، ارزش قیمت و عادت، شکل‌گیری پذیرش و استفاده از ICT برای آموزش و یادگیری در میان معلمان پیش‌خدمت را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مرور شواهد بین‌المللی را تلفیق کرده و یافته‌ها را از منظر آموزش عالی مناطق روستایی آفریقای جنوبی تفسیر می‌کند. با استفاده از دستورالعمل‌های PRISMA، تعداد ۶۸ مقاله داوری‌شده، گزارش و سند سیاستی مرور و به‌صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه ابزارهای ICT پتانسیل قابل‌توجهی برای ارتقای کیفیت تدریس، مشارکت یادگیرندگان و ارتباط برنامه درسی دارند، اما محدودیت‌های ساختاری مانند کمبود زیرساخت دیجیتال، توسعه حرفه‌ای ناکافی و حمایت نهادی محدود، همچنان پذیرش پایدار را تضعیف می‌کنند. افزون بر این، عوامل فرهنگی و واقعیت‌های زمینه‌ای اغلب مانع عملیاتی‌سازی مؤثر اصلاحات برنامه درسی مبتنی بر ICT می‌شوند. مطالعه با ارائه توصیه‌های راهبردی برای ارتقای شمول دیجیتال و نوآوری برنامه درسی در آموزش معلمان به منظور توسعه پایدار، به‌ویژه در دانشگاه‌های روستایی آفریقای جنوبی، پایان می‌یابد.

Adaptability is defined as appropriate cognitive, behavioral, and/or affective adjustment in the face of uncertainty and novelty. Building on prior measurement work demonstrating the psychometric properties of an adaptability construct, the present study investigates dispositional predictors (personality, implicit theories) of adaptability, and the role of adaptability in predicting academic (motivation, engagement, disengagement) and non-academic (self-esteem, life satisfaction, sense of meaning and purpose, emotional instability) outcomes. This longitudinal study (2 time points, 1 year apart), involving 969 adolescents from 9 high schools, found that personality (conscientiousness and agreeableness—positively; neuroticism—negatively) and implicit theories (effort-related beliefs about intelligence—positively) significantly predicted adaptability (beyond the effects of socio-demographics and prior achievement). Further, adaptability significantly predicted academic (class participation, school enjoyment, and positive academic intentions—positively; self-handicapping and disengagement—negatively) and non-academic (self-esteem, life satisfaction, and sense of meaning and purpose—positively) outcomes beyond the effects of socio-demographic factors, prior achievement, personality, implicit theories, and 2 cognate correlates (buoyancy and self-regulation). These findings hold implications for researchers and practitioners seeking to understand and address young people’s responses to their changing academic and non-academic worlds.

سازگاری به عنوان تنظیم شناختی، رفتاری و/یا عاطفی مناسب در مواجهه با عدم قطعیت و نوآوری تعریف می‌شود. با تکیه بر پژوهش‌های پیشین که ویژگی‌های روان‌سنجی سازه سازگاری را نشان داده‌اند، مطالعه حاضر به بررسی پیش‌بین‌های صفتی (شخصیت، نظریه‌های ضمنی) سازگاری و نقش سازگاری در پیش‌بینی پیامدهای تحصیلی (انگیزش، مشارکت، کناره‌گیری) و غیرتحصیلی (عزت نفس، رضایت از زندگی، احساس معنا و هدف، بی‌ثباتی عاطفی) می‌پردازد. این مطالعه طولی (در دو نقطه زمانی با فاصله یک سال)، با مشارکت ۹۶۹ نوجوان از ۹ دبیرستان، نشان داد که شخصیت (وظیفه‌شناسی و توافق‌پذیری—به طور مثبت؛ روان‌رنجوری—به طور منفی) و نظریه‌های ضمنی (باورهای مرتبط با تلاش درباره هوش—به طور مثبت) به طور معناداری سازگاری را پیش‌بینی کردند (فراتر از اثرات عوامل جمعیت‌شناختی و پیشرفت قبلی). همچنین، سازگاری به طور معناداری پیامدهای تحصیلی (مشارکت در کلاس، لذت از مدرسه و نیت‌های تحصیلی مثبت—به طور مثبت؛ خودناتوان‌سازی و کناره‌گیری—به طور منفی) و غیرتحصیلی (عزت نفس، رضایت از زندگی و احساس معنا و هدف—به طور مثبت) را فراتر از اثرات عوامل جمعیت‌شناختی، پیشرفت قبلی، شخصیت، نظریه‌های ضمنی و دو همبسته مشابه (شناوری و خودتنظیمی) پیش‌بینی کرد. این یافته‌ها برای پژوهشگران و متخصصانی که به دنبال درک و پرداختن به واکنش‌های نوجوانان نسبت به دنیای تحصیلی و غیرتحصیلی در حال تغییر آن‌ها هستند، دارای پیامدهایی است.