Academic writing development in open and distance learning (ODL) environments remains challenging because students must independently regulate complex writing processes while receiving limited opportunities for continuous interaction and feedback. Existing digital learning platforms often emphasize assignment submission rather than supporting writing development as an iterative process involving planning, feedback utilization, reflection, and revision. This study aimed to develop and evaluate SIM-Aril as an online portfolio-based self-regulated feedback platform for supporting academic writing development in an ODL context. This study employed a Research and Development (R&D) design involving needs analysis, platform development, validation, implementation, and evaluation. Data were collected from 122 students and 38 tutors through self-regulated writing questionnaires, tutor competency questionnaires, expert evaluation, and qualitative responses. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics, reliability analysis, correlation analysis, regression analysis, and exploratory factor analysis, while qualitative data were analyzed thematically. The findings demonstrate that SIM-Aril supported academic writing development through the integration of digital portfolio assessment, tutor scaffolding, and student self-regulated writing processes. Students demonstrated strong engagement in revision, feedback utilization, metacognitive monitoring, and other writing regulation activities. Tutor evaluation indicated that academic writing supervision represented an important component supporting SIM-Aril implementation. The integrated findings show that SIM-Aril functions not merely as a digital submission platform but as a self-regulated feedback ecosystem that connects learner autonomy, instructional support, and formative feedback. This study contributes theoretically by extending digital assessment research through a model that integrates individual self-regulation, socially shared regulation, and feedback literacy within technology-supported academic writing environments. Practically, the findings suggest that effective digital assessment in ODL should be designed to support learning processes rather than only evaluate final outcomes.
Speaking is an essential skill in English as a Foreign Language (EFL) learning. However, many EFL students experience difficulties in developing speaking proficiency due to limited opportunities for oral practice, speaking anxiety, low confidence, and insufficient interaction. Although previous studies have examined Digital Game-Based Learning (DGBL) in English language education, their findings are distributed across different platforms, learning contexts, and outcomes. Therefore, a systematic review is needed to provide a broader understanding of how DGBL contributes to EFL speaking development and how different platforms support this process. This study aims to examine the effects of DGBL on EFL students' speaking skills and identify the digital platforms used in speaking instruction. A Systematic Literature Review (SLR) was conducted by analyzing 20 selected studies through a systematic selection process based on predetermined inclusion and exclusion criteria. The findings indicate that DGBL can support speaking development by providing opportunities for oral practice, increasing motivation and participation, strengthening confidence, and reducing speaking anxiety. The review also identifies Kahoot!, Quizizz, Wordwall, Duolingo, mobile game-based applications, and other digital game environments as platforms used in EFL learning.
The article analyses the cognitive and pragmatic functions of anthropomorphic metaphor in contemporary English-language discourse relating to project management and innovative information technologies. Particular attention is devoted to the conceptual mechanisms through which human characteristics, physiological states, cognitive processes and social relationships are projected onto abstract technological phenomena and corporate management practices. The study investigates the role of anthropomorphic metaphor in the formation of specialised terminology, the conceptualisation of complex digital processes and the facilitation of professional communication within multicultural corporate environments. Drawing upon the cognitive theory of metaphor, the research employs corpus-based analysis using Corpus Query Language (CQL) to identify, extract and classify metaphorical expressions occurring in technical documentation and professional project management communications. The analysis examines representative terminological units, including parent/child process, orphan file, zombie process, dead code, AI hallucinations, handshake, project health check and post-mortem, with particular emphasis on their underlying source domains and communicative implications. The findings reveal systematic patterns of metaphorical conceptualisation across two principal areas: innovative IT technologies and corporate project management. Technological processes are frequently represented through metaphors associated with human mortality, vitality and cognitive activity, whereas managerial practices draw extensively upon models of physical health, social interaction and interpersonal relationships. Three principal pragmatic functions of anthropomorphic metaphors are identified: cognitive-heuristic, communicativemanagerial and emotional-psychological. These functions contribute to the interpretation of complex technical phenomena, the establishment of shared professional terminology and the conceptual framing of organisational processes. The research further identifies the relevance of anthropomorphic terminology to intercultural professional communication, particularly in environments where English functions as a lingua franca. It is established that understanding the conceptual foundations of such expressions represents an important component of specialised linguistic competence among future engineers and IT professionals. The findings provide a theoretical and methodological basis for incorporating anthropomorphic terminology into English for Specific Purposes (ESP) instruction at technical universities, thereby supporting the development of professional communicative competence and intercultural adaptability in international technological and corporate contexts. Keywords: anthropomorphic metaphor, cognitive linguistics, IT discourse, project management, English for Specific Purposes.
In most societies, using more than one language or language variety is the norm, yet the reference data against which children’s speech is judged derive largely from monolingual speakers. Systematic cross-linguistic variation is therefore liable to be read as atypical development, placing multilingual children at risk of misdiagnosis of speech sound disorder (SSD). This risk is most acute for closely related, understudied varieties, where difference and disorder overlap and community-specific data are scarce. Acoustic measures (e.g., voice onset time, vowel formants, segment durations) quantify fine-grained, continuous properties of speech production that categorical, transcription-based description obscures. No existing review, however, has mapped which acoustic measures have been applied to multilingual children, across which language varieties, or against which reference baselines their productions are interpreted. The objective of this review is to provide that map, showing where acoustic evidence is concentrated and where it is absent, to support clinical assessment and to identify where community-specific reference data are most needed. The review will follow updated Joanna Briggs Institute scoping review methodology and will be reported per the PRISMA Extension for Scoping Reviews. Searches will be conducted in MEDLINE (Ovid), Embase (Ovid), CINAHL (EBSCO), Web of Science Core Collection, and Linguistics and Language Behavior Abstracts, with grey literature sought through ProQuest Dissertations and Theses Global and conference proceedings; no date limits will be applied. Children from birth to 18 years are eligible regardless of clinical status, and a preschool subset (≤ 5;11) will be reported separately. After pilot calibration, two reviewers will independently screen and chart sources, resolving disagreements by discussion or a third reviewer. Charted data will be mapped through an acoustic-measure taxonomy crossed with language variety and reference baseline. This protocol has been registered on the Open Science Framework (OSF https://doi.org/10.17605/OSF.IO/R2EX5 ).
Suicidal ideation is the consideration of self-inflicted death and has emerged as a serious and rising concern for worldwide public health systems, contributing to over 800,000 deaths annually worldwide. Individuals express intentions, distress, and thoughts of self-harm and death, thereby offering a crucial and unprecedented avenue for timely psychological intervention and surveillance. The core problem addressed by this research is the pronounced global insufficiency in detecting and mitigating suicidal ideation across linguistically diverse environments, specifically focusing on low-resource languages. Previous computational studies have primarily focused on English and other widely used languages, leaving a critical research gap for contexts such as Amharic. The main aim of this study was to investigate and to develop a robust and optimal deep learning model for identifying suicidal ideation in Amharic social media content. A total of 5,428 postings from social media such as Facebook and Telegram were carefully collected, manually annotated, and processed to provide the first publicly available dataset on Amharic suicidal ideation. After preprocessing, Word2Vec, GloVe, and FastText were among the word embedding techniques used for feature engineering. Five deep learning models and four machine learning models were then compared in this study. Based on the experimental results, ensemble learning models achieved slightly higher performance than the individual deep learning models in suicidal ideation detection. Specifically, hard voting ensemble learning models achieved the highest accuracy (83.3%) and precision (86.55%). CNN-BiLSTM achieved an accuracy of 81.45%, while the BiLSTM model achieved an accuracy of 81.4%, indicating that bidirectional sequence learning effectively captures contextual information in Amharic texts. Beyond its strong empirical performance, this study contributes a robust detection framework and introduces a public Amharic dataset, thereby establishing a foundational methodological resource for mental health research. Future studies should focus on developing scalable datasets and context-aware deep learning models that effectively handle multimodal data, multilingual transformer models, fusion-based features, and addressing bias in low-resource computational linguistics.
افکار خودکشی به معنای اندیشیدن به مرگ خودخواسته است و به عنوان یک نگرانی جدی و رو به افزایش برای نظامهای سلامت عمومی در سراسر جهان مطرح شده است، به طوری که سالانه بیش از ۸۰۰٬۰۰۰ مرگ را در سطح جهانی رقم میزند. افراد، نیتها، پریشانی و افکار آسیب به خود و مرگ را ابراز میکنند و بدین ترتیب، مسیر مهم و بیسابقهای برای مداخله و پایش روانشناختی به موقع فراهم میشود. مسئله اصلی که این پژوهش به آن میپردازد، کمبود چشمگیر جهانی در شناسایی و کاهش افکار خودکشی در محیطهای زبانی متنوع، به ویژه در زبانهای کممنبع است. مطالعات محاسباتی پیشین عمدتاً بر زبان انگلیسی و سایر زبانهای پرکاربرد تمرکز داشتهاند و این امر موجب ایجاد شکاف پژوهشی مهمی در زمینههایی مانند زبان آمهاریک شده است. هدف اصلی این مطالعه، بررسی و توسعه یک مدل یادگیری عمیق قوی و بهینه برای شناسایی افکار خودکشی در محتوای شبکههای اجتماعی به زبان آمهاریک بود. در مجموع، ۵٬۴۲۸ پست از شبکههای اجتماعی مانند فیسبوک و تلگرام با دقت جمعآوری، به صورت دستی برچسبگذاری و پردازش شدند تا نخستین مجموعهداده عمومی درباره افکار خودکشی به زبان آمهاریک فراهم شود. پس از پیشپردازش، تکنیکهای تعبیه واژه مانند Word2Vec، GloVe و FastText برای مهندسی ویژگیها به کار گرفته شدند. در این پژوهش، پنج مدل یادگیری عمیق و چهار مدل یادگیری ماشین با یکدیگر مقایسه شدند. بر اساس نتایج تجربی، مدلهای یادگیری تجمعی (ensemble learning) عملکردی اندکی بهتر از مدلهای یادگیری عمیق منفرد در شناسایی افکار خودکشی داشتند. به طور خاص، مدلهای یادگیری تجمعی با رأیگیری سخت (hard voting) بالاترین دقت (۸۳/۳٪) و دقت مثبت (precision) (۸۶/۵۵٪) را به دست آوردند. مدل CNN-BiLSTM به دقت ۸۱/۴۵٪ و مدل BiLSTM به دقت ۸۱/۴٪ دست یافتند که نشان میدهد یادگیری دنبالهای دوسویه به طور مؤثری اطلاعات زمینهای را در متون آمهاریک استخراج میکند. افزون بر عملکرد تجربی قوی، این پژوهش چارچوب شناسایی قابل اعتمادی ارائه داده و مجموعهداده عمومی آمهاریک را معرفی میکند و بدین ترتیب منبع روششناختی بنیادی برای پژوهشهای سلامت روان فراهم میآورد. مطالعات آتی باید بر توسعه مجموعهدادههای مقیاسپذیر و مدلهای یادگیری عمیق آگاه از زمینه که به طور مؤثر دادههای چندوجهی، مدلهای ترنسفورمر چندزبانه، ویژگیهای مبتنی بر همجوشی و رفع سوگیری در زبانشناسی محاسباتی کممنبع را مدیریت میکنند، تمرکز کنند.
Contextual Qur’anic interpretation faces the challenge of relating the historical meaning of a text to contemporary ethical issues without disregarding its original significance. This challenge is evident in the interpretation of taṭfīf in Q.S. Al-Muṭaffifīn [83]: 1–6, which historically concerns fraudulent measurement and weighing but also presents an ethical pattern involving the fulfillment of entitlements in exchange relationships. Previous studies have examined taṭfīf in relation to commercial ethics and contextual interpretation, yet the analytical relationship between its specific meaning and contemporary ethical application requires further clarification. This study develops an interpretive framework integrating textual context, historical context, and audience-oriented interpretation. It employs qualitative library research and contextual textual analysis of the relevant Qur’anic verses, classical exegetical works, and literature on linguistics and hermeneutics. The analysis examines the passage’s internal structure, its historical context, the audience’s role in constructing understanding, and the conditions for contemporary ethical application. The findings indicate that the contrast between yastawfūn and yukhsirūn represents an asymmetry in the fulfillment of entitlements, while historical contextualization confirms that the primary meaning of taṭfīf remains associated with deficient measurement and weighing. Building on this distinction, the study proposes asymmetrical entitlement as an analytical concept describing a situation in which one party demands full fulfillment of its own entitlement while diminishing another party’s legitimate due. Its application is governed by four criteria: legitimate entitlement, a reciprocal relationship, unequal standards, and an advantage obtained by reducing another party’s due. This study offers a framework for extending the ethical relevance of Qur’anic discourse through contextual interpretation while distinguishing contemporary ethical analogy from the original lexical meaning of taṭfīf.
تفسیر قرآنی مبتنی بر زمینه با چالش ارتباط دادن معنای تاریخی متن با مسائل اخلاقی معاصر بدون نادیده گرفتن اهمیت اصلی آن مواجه است. این چالش در تفسیر تطفیف در سوره مطففین [۸۳]: ۱–۶ آشکار است؛ آیاتی که به طور تاریخی به تقلب در سنجش و وزن اشاره دارند، اما همچنین الگویی اخلاقی در خصوص ایفای حقوق در روابط مبادلهای ارائه میدهند. پژوهشهای پیشین تطفیف را در ارتباط با اخلاق تجاری و تفسیر زمینهای بررسی کردهاند، اما رابطه تحلیلی میان معنای خاص آن و کاربرد اخلاقی معاصر نیازمند تبیین بیشتری است. این مطالعه چارچوب تفسیریای را توسعه میدهد که زمینه متنی، زمینه تاریخی و تفسیر مخاطبمحور را ادغام میکند. پژوهش حاضر با استفاده از روش کتابخانهای کیفی و تحلیل متنی زمینهای آیات مربوطه قرآن، آثار تفسیری کلاسیک و ادبیات زبانشناسی و هرمنوتیک انجام شده است. تحلیل، ساختار درونی این بخش، زمینه تاریخی آن، نقش مخاطب در ساخت فهم و شرایط کاربرد اخلاقی معاصر را بررسی میکند. یافتهها نشان میدهد که تقابل میان «یستوفون» و «یخسرون» بیانگر عدم تقارن در ایفای حقوق است، در حالی که زمینه تاریخی تأیید میکند که معنای اولیه تطفیف همچنان به کمفروشی در سنجش و وزن مربوط است. بر اساس این تمایز، مطالعه حاضر «حق نامتقارن» را به عنوان مفهومی تحلیلی پیشنهاد میدهد که وضعیتی را توصیف میکند که در آن یک طرف خواهان ایفای کامل حق خود است، در حالی که حق مشروع طرف مقابل را کاهش میدهد. کاربرد این مفهوم تابع چهار معیار است: حق مشروع، رابطه متقابل، استانداردهای نابرابر و کسب منفعت از طریق کاهش حق طرف مقابل. این مطالعه چارچوبی برای گسترش ارتباط اخلاقی گفتمان قرآنی از طریق تفسیر زمینهای ارائه میدهد و در عین حال تمایز میان قیاس اخلاقی معاصر و معنای واژگانی اصلی تطفیف را حفظ میکند.
Assessment feedback is crucial for student learning and satisfaction in higher education. However, many students find it vague or unhelpful, leading to dissatisfaction. Workload pressures on educators limit opportunities to provide detailed, personalised feedback. The present study explores a data-driven approach that integrates linguistic analysis into assessment feedback, aiming to enhance its clarity and increase student satisfaction. Using computational methods, we analysed a 235,118-word corpus from 115 postgraduate essays, examining lexical diversity, readability, and word frequency. Individualised Linguistic Feedback Reports (LFRs) were created and shared alongside traditional feedback. Survey responses (N = 59) showed students found LFRs clearer and more satisfying. Although perceived usefulness and actionability were not significantly different, qualitative feedback highlighted the value of objective, specific writing insights. These findings suggest that linguistically informed feedback can improve clarity and satisfaction without increasing staff workload, offering a promising step towards more engaging and effective feedback models.
بازخورد ارزیابی نقش حیاتی در یادگیری و رضایت دانشجویان در آموزش عالی ایفا میکند. با این حال، بسیاری از دانشجویان آن را مبهم یا غیرمفید مییابند که منجر به نارضایتی میشود. فشار حجم کار بر اساتید فرصت ارائه بازخورد دقیق و شخصیسازیشده را محدود میکند. مطالعه حاضر رویکردی مبتنی بر داده را بررسی میکند که تحلیل زبانی را در بازخورد ارزیابی ادغام میکند، با هدف افزایش شفافیت و ارتقای رضایت دانشجویان. با استفاده از روشهای محاسباتی، پیکرهای شامل ۲۳۵٬۱۱۸ واژه از ۱۱۵ مقاله تحصیلات تکمیلی تحلیل شد و تنوع واژگانی، خوانایی و فراوانی واژهها مورد بررسی قرار گرفت. گزارشهای بازخورد زبانی فردی (LFRs) تهیه و همراه با بازخورد سنتی به اشتراک گذاشته شد. پاسخهای پرسشنامه (N = 59) نشان داد که دانشجویان LFRs را شفافتر و رضایتبخشتر یافتند. اگرچه تفاوت معناداری در سودمندی ادراکشده و قابلیت اقدام وجود نداشت، بازخورد کیفی بر ارزش بینشهای عینی و خاص در نوشتار تأکید داشت. این یافتهها نشان میدهد که بازخورد مبتنی بر تحلیل زبانی میتواند بدون افزایش حجم کار کارکنان، شفافیت و رضایت را بهبود بخشد و گامی امیدبخش به سوی مدلهای بازخورد مؤثرتر و جذابتر ارائه میدهد.
این مقاله پژوهشی به بررسی نقش زبانها، ادبیات و سنتهای عامیانه هندی در ترویج و تقویت آموزش ارزشها در جامعه معاصر هند میپردازد. نویسنده، Mr. Ganesh Shrirang Satarkar، دانشجوی سال اول کارشناسی ارشد مدیریت هتلداری و فناوری پذیرایی، گروه مدیریت گردشگری و هتلداری (DTHM)، دانشگاه مرکزی Haryana، هند، به بررسی این موضوع میپردازد که چگونه تنوع زبانی، سنتهای ادبی، روایتهای شفاهی، ترانههای عامیانه، ضربالمثلها، تئاتر سنتی، جشنوارهها و دانش فرهنگی بومی به آگاهی اخلاقی، رشد شخصیت، هویت فرهنگی و مسئولیت اجتماعی کمک میکنند. این مطالعه با رویکرد کیفی، توصیفی و تحلیلی و مبتنی بر منابع ثانویه از جمله کتابها، مقالات علمی، سیاستهای آموزشی، گزارشها و متون دانشگاهی انجام شده است. در این مقاله به نقش زبانها و ادبیات منطقهای هند در تقویت همدلی، تفکر انتقادی، برابری، مدارا، همکاری، مسئولیتپذیری زیستمحیطی و همبستگی اجتماعی پرداخته میشود. همچنین اهمیت ادغام میراث فرهنگی با شیوههای آموزشی معاصر و ارزشهای قانون اساسی مورد توجه قرار گرفته است. مقاله تأکید میکند که نهادهای آموزشی باید سنتهای مثبت فرهنگی را حفظ کرده و همزمان به صورت انتقادی با رویههای مرتبط با تبعیض، نابرابری، طرد و نقض کرامت انسانی برخورد کنند. نتیجهگیری پژوهش بیان میکند که ادغام معنادار زبانها، ادبیات و سنتهای عامیانه هندی در آموزش میتواند به توسعه همهجانبه و شکلگیری شهروندانی اخلاقمدار، مسئول، آگاه به فرهنگ و متعهد به اجتماع کمک کند.
This study examines how poetry listening instruction using YouTube-based audio media provides opportunities for empathetic engagement among 40 Indonesian Language Education students. Using a descriptive qualitative design, data were collected through classroom observation, written reflections, and interviews with eight students. The data were qualitatively analyzed by identifying and comparing students’ responses across four analytical dimensions: comprehension, cognitive empathy, affective empathy, and reflective empathy. The findings indicated a response pattern moving from understanding the emotional situations represented in the poem toward perspective-taking, emotional engagement, and, for some students, personal reflection. Affective-empathy-related responses were evident when students oriented their emotional reactions toward the experiences of the figures in the poem, whereas reflective empathy varied in depth across students. Intonation, pauses, tempo, and vocal expression supported students’ recognition of emotional nuances; however, emotional engagement alone was not treated as evidence of empathy. Rather than demonstrating that audio media directly internalized empathy, the findings suggest that expressive poetry listening, when combined with interpretation and reflection, can provide opportunities for perspective-taking and empathy-related reflection. The study highlights a pedagogical pathway linking literary comprehension, auditory experience, emotional engagement, perspective-taking, and reflection.
این پژوهش به بررسی چگونگی فراهم شدن فرصتهای درگیر شدن همدلانه از طریق آموزش شنیدن شعر با استفاده از رسانه صوتی مبتنی بر YouTube در میان ۴۰ دانشجوی آموزش زبان اندونزیایی میپردازد. با استفاده از طرح کیفی توصیفی، دادهها از طریق مشاهده کلاسی، تأملات مکتوب و مصاحبه با هشت دانشجو گردآوری شد. دادهها به صورت کیفی و با شناسایی و مقایسه پاسخهای دانشجویان در چهار بُعد تحلیلی شامل درک، همدلی شناختی، همدلی عاطفی و همدلی تأملی تحلیل شدند. یافتهها نشان دادند که الگوی پاسخدهی دانشجویان از فهم موقعیتهای عاطفی بازنماییشده در شعر به سوی اتخاذ دیدگاه، درگیری عاطفی و برای برخی دانشجویان، تأمل شخصی حرکت میکند. پاسخهای مرتبط با همدلی عاطفی زمانی آشکار شد که دانشجویان واکنشهای عاطفی خود را به سوی تجربههای شخصیتهای شعر جهت دادند، در حالی که عمق همدلی تأملی در میان دانشجویان متفاوت بود. لحن، مکثها، سرعت و بیان صوتی به شناسایی ظرافتهای عاطفی توسط دانشجویان کمک کرد؛ با این حال، صرفاً درگیری عاطفی به عنوان شواهدی از همدلی تلقی نشد. یافتهها به جای آنکه نشان دهند رسانه صوتی به طور مستقیم همدلی را درونی میکند، حاکی از آن است که شنیدن شعر به شیوهای بیانی، زمانی که با تفسیر و تأمل همراه شود، میتواند فرصتهایی برای اتخاذ دیدگاه و تأمل مرتبط با همدلی فراهم آورد. این مطالعه مسیر آموزشیای را برجسته میکند که فهم ادبی، تجربه شنیداری، درگیری عاطفی، اتخاذ دیدگاه و تأمل را به یکدیگر پیوند میدهد.
This article examines the theoretical foundations and educational opportunities for developing emotional intelligence in preschool children. It draws on an analysis of selected scholarly sources, a comparison of concepts, and a methodological synthesis. The relationships and distinctions among emotional intelligence, emotional competence, and social-emotional learning are discussed. Play-based activities are proposed to support emotion recognition and labeling, understanding emotional causes, empathy, and emotion regulation. The article also addresses teacher–parent collaboration, co-regulation, and criteria for pedagogical observation. The practical recommendations are methodological proposals developed for this article; their effectiveness has not been experimentally tested within this work.
این مقاله به بررسی مبانی نظری و فرصتهای آموزشی برای توسعه هوش هیجانی در کودکان پیشدبستانی میپردازد. مقاله بر تحلیل منابع علمی منتخب، مقایسه مفاهیم و سنتز روششناختی استوار است. روابط و تمایزات میان هوش هیجانی، شایستگی هیجانی و یادگیری اجتماعی-هیجانی مورد بحث قرار گرفتهاند. فعالیتهای مبتنی بر بازی به منظور حمایت از شناسایی و برچسبگذاری هیجانها، درک علل هیجانی، همدلی و تنظیم هیجان پیشنهاد شدهاند. مقاله همچنین به همکاری معلم و والدین، همتنظیمی و معیارهای مشاهده آموزشی میپردازد. توصیههای عملی ارائهشده، پیشنهادهای روششناختی تدوینشده برای این مقاله هستند و اثربخشی آنها در این پژوهش بهطور تجربی آزمون نشده است.
This article analyzes the pedagogical significance of traditional folk games as a means of personality development within the ancient educational system. It examines the role of national games in fostering children's moral, intellectual, and physical development based on the principles of folk pedagogy. The study explores educational traditions formed through folklore, historical sources, and national values, and evaluates the educational potential of folk games from a scientific and pedagogical perspective. The findings indicate that the effective integration of traditional folk games into contemporary primary education and воспитание contributes to the development of students’ independent thinking, creativity, and social competencies.
این مقاله به تحلیل اهمیت تربیتی بازیهای سنتی عامیانه بهعنوان ابزاری برای رشد شخصیت در نظام آموزشی باستان میپردازد. نقش بازیهای ملی در پرورش اخلاقی، فکری و جسمانی کودکان بر اساس اصول مردمپداگوژی مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش به بررسی سنتهای تربیتی شکلگرفته از طریق فولکلور، منابع تاریخی و ارزشهای ملی میپردازد و ظرفیت تربیتی بازیهای عامیانه را از منظر علمی و پداگوژیک ارزیابی میکند. یافتهها نشان میدهد که ادغام مؤثر بازیهای سنتی عامیانه در آموزش ابتدایی و تربیت معاصر به رشد تفکر مستقل، خلاقیت و شایستگیهای اجتماعی دانشآموزان کمک میکند.
Although feedback is widely regarded as one of the most influential variables in student learning, its effects on writing development remain highly variable and poorly understood, partly because the relational dimensions of feedback delivery have received limited empirical attention. This quasi-experimental, explanatory sequential mixed-methods study examined whether an Empathic Feedback Protocol (EFP), operationalising teacher empathy through three theoretically grounded dimensions (Seeing, Understanding, and Caring), produces superior outcomes in writing quality, self-efficacy, and feedback receptivity compared to conventional rubric-based feedback. Post Foundation undergraduate students in a Technical Writing course at a university in Oman were assigned to experimental or comparison conditions across an eight-week email writing programme. Writing quality was assessed using an institutional rubric; self-efficacy and receptivity were measured at three time points using validated scales; and student perceptions of feedback empathy were assessed using the EFRS-S, an instrument developed for this study. Qualitative data from semi-structured interviews and written reflections were analysed through reflexive thematic analysis and integrated with quantitative findings via joint display. Results indicated large condition effects on writing quality, with the greatest gains on higher-order criteria. Self-efficacy and feedback receptivity trajectories diverged significantly across conditions after the midpoint, with the experimental group sustaining growth while the comparison group plateaued. Hierarchical regression revealed a theoretically meaningful dissociation: Understanding was the dominant predictor of writing quality, while Caring predicted motivational outcomes. Qualitative themes corroborated these patterns and surfaced an emergent metacognitive transfer effect, with students spontaneously applying the EFP framework as a self-monitoring strategy during drafting. Findings suggest that teacher empathy, when systematically operationalised, is a consequential and teachable pedagogical variable with direct implications for feedback practice in EFL technical writing contexts.
اگرچه بازخورد به طور گستردهای به عنوان یکی از متغیرهای تأثیرگذار بر یادگیری دانشآموزان شناخته میشود، آثار آن بر رشد نوشتاری همچنان بسیار متغیر و بهدرستی درک نشده باقی مانده است؛ بخشی از این امر به دلیل توجه تجربی محدود به ابعاد رابطهای ارائه بازخورد است. این پژوهش شبهآزمایشی با روش ترکیبی توضیحی متوالی، بررسی کرد که آیا پروتکل بازخورد همدلانه (EFP) که همدلی معلم را از طریق سه بعد نظری (دیدن، درک کردن و مراقبت) عملیاتی میکند، نسبت به بازخورد متداول مبتنی بر روبریک، نتایج بهتری در کیفیت نوشتار، خودکارآمدی و پذیرش بازخورد ایجاد میکند یا خیر. دانشجویان دوره کارشناسی پس از پایه در درس نگارش فنی در یک دانشگاه در عمان، طی یک برنامه هشتهفتهای نگارش ایمیل به صورت تصادفی در شرایط آزمایشی یا مقایسهای قرار گرفتند. کیفیت نوشتار با استفاده از روبریک مؤسسه ارزیابی شد؛ خودکارآمدی و پذیرش بازخورد در سه زمان مختلف با مقیاسهای معتبر سنجیده شد؛ و ادراک دانشجویان از همدلی بازخورد با ابزار EFRS-S که برای این مطالعه توسعه یافته بود، ارزیابی گردید. دادههای کیفی حاصل از مصاحبههای نیمهساختاریافته و تأملات مکتوب از طریق تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل و با یافتههای کمی از طریق نمایش مشترک تلفیق شد. نتایج نشان داد که اثر شرایط بر کیفیت نوشتار قابل توجه بوده و بیشترین پیشرفت در معیارهای سطح بالاتر مشاهده شد. روندهای خودکارآمدی و پذیرش بازخورد پس از نقطه میانی بین شرایط تفاوت معناداری یافتند؛ به طوری که گروه آزمایشی رشد خود را حفظ کرد، در حالی که گروه مقایسهای به حالت سکون رسید. رگرسیون سلسلهمراتبی یک تمایز نظری معنادار را آشکار ساخت: بعد «درک کردن» پیشبینیکننده غالب کیفیت نوشتار بود، در حالی که «مراقبت» پیامدهای انگیزشی را پیشبینی میکرد. مضامین کیفی این الگوها را تأیید و یک اثر انتقال فراشناختی نوظهور را آشکار ساختند؛ به طوری که دانشجویان به طور خودانگیخته چارچوب EFP را به عنوان راهبرد خودنظارتی در حین پیشنویسنویسی به کار بردند. یافتهها نشان میدهد که همدلی معلم، زمانی که به طور نظاممند عملیاتی شود، یک متغیر آموزشی مهم و قابل آموزش است که پیامدهای مستقیمی برای عمل بازخورد در زمینه نگارش فنی زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی دارد.
The organization of students’ learning and practical activities is one of the central methodological challenges of contemporary inclusive education. The physical placement of learners with different educational needs in the same classroom does not in itself guarantee meaningful participation, equal access to learning, or successful acquisition of practical competencies. Effective inclusion requires a pedagogically designed learning environment in which students with different abilities, learning rates, communication styles, sensory characteristics, and educational needs can participate in common activities while receiving appropriate levels of support. This article examines the methodological foundations for organizing learning and practical activities in inclusive classrooms and identifies the major pedagogical barriers that limit active student participation.
سازماندهی فعالیتهای یادگیری و عملی دانشآموزان یکی از چالشهای اصلی روششناختی آموزش فراگیر معاصر است. قرار دادن فیزیکی یادگیرندگان با نیازهای آموزشی متفاوت در یک کلاس بهتنهایی تضمینکننده مشارکت معنادار، دسترسی برابر به یادگیری یا کسب موفقیتآمیز شایستگیهای عملی نیست. فراگیری مؤثر مستلزم محیط یادگیری است که بهصورت آموزشی طراحی شده باشد تا دانشآموزان با تواناییها، سرعتهای یادگیری، سبکهای ارتباطی، ویژگیهای حسی و نیازهای آموزشی متفاوت بتوانند در فعالیتهای مشترک مشارکت کنند و در عین حال، سطوح مناسبی از حمایت را دریافت نمایند. این مقاله به بررسی مبانی روششناختی سازماندهی فعالیتهای یادگیری و عملی در کلاسهای فراگیر میپردازد و موانع عمده آموزشی را که مشارکت فعال دانشآموزان را محدود میکند، شناسایی مینماید.
The effective organization of correctional and developmental sessions is an essential component of inclusive education for learners with special educational needs. Contemporary inclusive practice requires correctional support to be integrated with the general educational process rather than implemented as an isolated system of intervention. This article examines the pedagogical and methodological foundations for organizing correctional and developmental sessions in inclusive educational settings. The study is based on theoretical analysis, comparative analysis, synthesis, systematization, and pedagogical modeling of contemporary approaches to inclusive and special education. Particular attention is given to transforming correctional sessions from deficit-oriented interventions into development-oriented educational activities that promote participation, communication, functional competence, self-regulation, and independence. The study concludes that correctional and developmental sessions in inclusive education should be evaluated not only by the reduction of specific difficulties but also by the learner’s increased participation, independence, functional competence, and ability to transfer acquired skills to classroom and everyday situations.
سازماندهی مؤثر جلسات اصلاحی و توسعهای، یکی از اجزای اساسی آموزش فراگیر برای یادگیرندگان با نیازهای ویژه آموزشی است. رویکردهای معاصر آموزش فراگیر ایجاب میکند که حمایتهای اصلاحی با فرایند آموزشی عمومی ادغام شده و بهعنوان یک نظام مداخلهای مجزا اجرا نشود. این مقاله به بررسی مبانی آموزشی و روششناختی سازماندهی جلسات اصلاحی و توسعهای در محیطهای آموزشی فراگیر میپردازد. این مطالعه مبتنی بر تحلیل نظری، تحلیل مقایسهای، ترکیب، نظاممندسازی و مدلسازی آموزشی رویکردهای معاصر آموزش فراگیر و آموزش ویژه است. توجه ویژهای به تحول جلسات اصلاحی از مداخلات مبتنی بر کمبود به فعالیتهای آموزشی مبتنی بر توسعه که موجب ارتقاء مشارکت، ارتباط، شایستگی عملکردی، خودتنظیمی و استقلال میشود، معطوف شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که جلسات اصلاحی و توسعهای در آموزش فراگیر باید نه تنها بر اساس کاهش دشواریهای خاص، بلکه بر اساس افزایش مشارکت، استقلال، شایستگی عملکردی و توانایی انتقال مهارتهای اکتسابی به موقعیتهای کلاسی و روزمره یادگیرنده ارزیابی شوند.
This study aims to map the global development of Arabic language education research through a bibliometric analysis of publication trends, journal sources, contributing institutions, countries of corresponding authors, and the most-cited documents. It also analyses keyword co-occurrence to identify major research themes, emerging trends, and potential future directions. Data were collected from the Scopus database using a structured search query, resulting in 166 documents after a rigorous screening process. Prior to analysis, metadata were cleaned using OpenRefine to ensure consistency and accuracy by standardizing author names, institutional affiliations, and keyword variations. Bibliometric analysis was conducted using Biblioshiny (R) and VOSviewer. In the VOSviewer analysis, a thesaurus file was applied to standardize terminology and eliminate duplication, ensuring accurate thematic mapping. The findings indicate a significant increase in publications over the past decade, reflecting growing academic interest in Arabic language education. The results show a strong dominance of technology-oriented journals, particularly in artificial intelligence and natural language processing. Research productivity is concentrated in the Middle East, especially in Saudi Arabia and Egypt, although international collaboration is gradually increasing. Highly cited documents tend to focus on computational approaches and the development of linguistic resources, highlighting their central role in advancing the field. Thematic analysis reveals five major research clusters, including machine learning, pedagogy, computational linguistics, speech processing, and natural language processing. The evolution of research topics shows a shift from traditional teaching approaches to advanced technologies such as deep learning and large language models. These patterns indicate an increasing integration of pedagogical and technological perspectives in the field. Future research directions include the development of large-scale Arabic datasets, the integration of explainable artificial intelligence, adaptive learning systems, and ethical considerations in AI-based education. These findings provide empirical insights for researchers and policymakers to support evidence-based development in Arabic language education.
این مطالعه با هدف نقشهبرداری از روند جهانی توسعه پژوهشهای آموزش زبان عربی از طریق تحلیل کتابسنجی روندهای انتشار، منابع مجلات، نهادهای مشارکتکننده، کشورهای نویسندگان مسئول و اسناد پرارجاع انجام شده است. همچنین، همرخدادی واژگان کلیدی برای شناسایی محورهای اصلی پژوهش، روندهای نوظهور و جهتگیریهای آینده مورد تحلیل قرار گرفته است. دادهها با استفاده از یک پرسش ساختاریافته از پایگاه داده Scopus گردآوری شد که پس از فرایند غربالگری دقیق، ۱۶۶ سند به دست آمد. پیش از تحلیل، فرادادهها با استفاده از OpenRefine برای اطمینان از یکنواختی و دقت، از طریق استانداردسازی نام نویسندگان، وابستگیهای سازمانی و گونههای واژگان کلیدی پاکسازی شد. تحلیل کتابسنجی با استفاده از Biblioshiny (R) و VOSviewer انجام گرفت. در تحلیل VOSviewer، یک فایل اصطلاحنامه برای استانداردسازی واژگان و حذف تکرار به کار رفت تا نقشهبرداری موضوعی با دقت انجام شود. یافتهها نشاندهنده افزایش قابل توجه انتشارات در دهه گذشته و بازتابدهنده رشد علاقه علمی به آموزش زبان عربی است. نتایج حاکی از غلبه چشمگیر مجلات فناوریمحور، به ویژه در حوزه هوش مصنوعی و پردازش زبان طبیعی است. تولید پژوهش عمدتاً در خاورمیانه، به ویژه عربستان سعودی و مصر متمرکز است، هرچند همکاریهای بینالمللی به تدریج در حال افزایش است. اسناد پرارجاع عمدتاً بر رویکردهای محاسباتی و توسعه منابع زبانی متمرکزند و نقش محوری آنها در پیشبرد این حوزه را برجسته میکنند. تحلیل موضوعی پنج خوشه اصلی پژوهشی شامل یادگیری ماشین، آموزش، زبانشناسی محاسباتی، پردازش گفتار و پردازش زبان طبیعی را نشان میدهد. تحول موضوعات پژوهشی، گذار از رویکردهای سنتی آموزش به فناوریهای پیشرفتهای چون یادگیری عمیق و مدلهای زبانی بزرگ را آشکار میسازد. این الگوها نشاندهنده ادغام فزاینده دیدگاههای آموزشی و فناورانه در این حوزه است. جهتگیریهای آینده پژوهش شامل توسعه دادهمجموعههای بزرگ زبان عربی، ادغام هوش مصنوعی قابل تبیین، سامانههای یادگیری تطبیقی و ملاحظات اخلاقی در آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی است. این یافتهها بینشهای تجربی برای پژوهشگران و سیاستگذاران به منظور حمایت از توسعه مبتنی بر شواهد در آموزش زبان عربی فراهم میکند.
This article examines interdisciplinary integration as a means of developing future teachers’ didactic competence within English language teacher education at pedagogical universities in Uzbekistan. Didactic competence is understood as the ability to transform subject knowledge into coherent instruction through informed planning, classroom interaction, assessment, and adaptation to learners’ needs. The article adopts a conceptual and analytical approach to explore connections among linguistics, language teaching methodology, educational psychology, pedagogy, and digital literacy. It considers how these disciplines can contribute to shared instructional problems while retaining their distinct perspectives. The analysis proposes a framework centred on interdisciplinary learning objectives, problem-based lesson design, collaborative microteaching, guided analysis of teaching practice, and reflective assessment. Particular attention is given to tasks that require prospective English teachers to explain language features, anticipate learning difficulties, select appropriate instructional strategies, and interpret evidence of learner understanding. Multilingual classroom contexts and cooperation between university educators and school mentors inform the framework’s intended application. The article argues that interdisciplinary integration can create opportunities for students to connect disciplinary understanding with professional judgement when assignments, feedback, and teaching experiences are coherently organized. The proposed relationships remain theoretical rather than empirically demonstrated.
این مقاله به بررسی ادغام میانرشتهای بهعنوان ابزاری برای توسعه شایستگی تدریسی معلمان آینده در آموزش معلمان زبان انگلیسی در دانشگاههای تربیت معلم ازبکستان میپردازد. شایستگی تدریسی بهعنوان توانایی تبدیل دانش موضوعی به آموزش منسجم از طریق برنامهریزی آگاهانه، تعامل کلاسی، ارزشیابی و سازگاری با نیازهای یادگیرندگان تعریف میشود. مقاله با رویکردی مفهومی و تحلیلی به بررسی ارتباط میان زبانشناسی، روششناسی آموزش زبان، روانشناسی تربیتی، علوم تربیتی و سواد دیجیتال میپردازد. همچنین بررسی میکند که چگونه این رشتهها میتوانند به مسائل مشترک آموزشی کمک کنند، در حالی که دیدگاههای متمایز خود را حفظ میکنند. تحلیل ارائهشده چارچوبی مبتنی بر اهداف یادگیری میانرشتهای، طراحی درس مبتنی بر مسئله، آموزش خرد مشارکتی، تحلیل هدایتشده عملکرد تدریس و ارزشیابی تأملی پیشنهاد میکند. توجه ویژهای به وظایفی شده است که از معلمان آینده زبان انگلیسی میخواهد ویژگیهای زبان را توضیح دهند، دشواریهای یادگیری را پیشبینی کنند، راهبردهای آموزشی مناسب را انتخاب نمایند و شواهد درک یادگیرندگان را تفسیر کنند. زمینههای کلاسی چندزبانه و همکاری میان اساتید دانشگاه و راهنمایان مدارس، کاربرد مورد نظر این چارچوب را شکل میدهد. مقاله استدلال میکند که ادغام میانرشتهای میتواند فرصتهایی برای دانشجویان فراهم آورد تا درک رشتهای را با قضاوت حرفهای پیوند دهند، مشروط بر آنکه تکالیف، بازخورد و تجربیات تدریس بهصورت منسجم سازماندهی شوند. روابط پیشنهادی در این مقاله نظری باقی مانده و بهطور تجربی اثبات نشدهاند.
This study aims to analyze the application of teachers’ digital literacy in the transformation of Islamic Religious Education and Ethics in elementary schools, including planning, implementation, utilization of digital resources and media, evaluation, as well as supporting and inhibiting factors. The research uses a qualitative approach with a multi-case case study design at SD Negeri 3 Labuhan Ratu, SD Negeri 1 Kampung Baru, and SD Negeri 1 Sepang Jaya. Data was obtained through observation, semi-structured interviews, and documentation, then analyzed through case analysis and cross-case analysis. The validity of the data was strengthened through triangulation of sources and techniques. The results of the study showed that the three schools have implemented digital literacy in the planning, implementation, and evaluation of learning. Teachers utilize video, PowerPoint, internet, laptops, projectors, and Smart TVs according to learning objectives and needs. The application of digital literacy also includes digital skills, ethics, security, and culture. The similarities between cases can be seen in the basic pattern of their application, while the differences are in the type of media, the availability of facilities, and the equitable distribution of teachers’ digital competencies. The findings show that the application of digital literacy does not only depend on the availability of technology, but also on the ability of teachers to integrate it with learning needs.
هدف این پژوهش، تحلیل کاربرد سواد دیجیتال معلمان در تحول آموزش دینی اسلامی و اخلاق در مدارس ابتدایی، شامل برنامهریزی، اجرا، بهرهبرداری از منابع و رسانههای دیجیتال، ارزشیابی، همچنین عوامل حمایتکننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در دبستان دولتی شماره ۳ لابوهان راتو، دبستان دولتی شماره ۱ کامپونگ بارو و دبستان دولتی شماره ۱ سپانگ جایا انجام شده است. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه نیمهساختاریافته و اسناد گردآوری و سپس با تحلیل موردی و تحلیل بینموردی بررسی شدند. روایی دادهها از طریق مثلثسازی منابع و فنون تقویت گردید. نتایج پژوهش نشان داد که هر سه مدرسه سواد دیجیتال را در برنامهریزی، اجرا و ارزشیابی یادگیری به کار گرفتهاند. معلمان بر اساس اهداف و نیازهای آموزشی از ویدئو، پاورپوینت، اینترنت، لپتاپ، پروژکتور و تلویزیون هوشمند استفاده میکنند. کاربرد سواد دیجیتال همچنین شامل مهارتهای دیجیتال، اخلاق، امنیت و فرهنگ میشود. شباهت میان موارد در الگوی پایه کاربرد آنها مشاهده میشود، در حالی که تفاوتها در نوع رسانه، دسترسی به امکانات و توزیع عادلانه شایستگیهای دیجیتال معلمان است. یافتهها نشان میدهد که کاربرد سواد دیجیتال تنها به وجود فناوری بستگی ندارد، بلکه به توانایی معلمان در ادغام آن با نیازهای آموزشی نیز وابسته است.
Literature as a school subject is included in the Philology subject area. It constitutes its conceptual and substantive foundation, as reflected in the current Federal State Educational Standards for Basic General Education and Secondary (Complete) General Education. The relationship between literature and philology has been interpreted differently at different stages in the history of literature education in Russia. Thus, from the late eighteenth century onward, the concept of “philology” was replaced by the concept of slovesnost’ (verbal arts). From the second half of the nineteenth century, the concept of slovesnost’ began to be displaced from scholarly usage and replaced by the terms “philology,” “literature,” and “linguistics.” Likhachev offered the most comprehensive definition of philology, calling it the highest form of education in the humanities. The author argues for the fundamental role of literature in humanities education – worldview-shaping, moral, aesthetic, and cultural – a role that is insufficiently reflected in the current Federal State Educational Standards, and considers literature’s synthesizing role in the school curriculum and the meta-subject nature of philology. The meta-subject nature of Literature as a school subject presupposes the use of key literary and cultural images, codes, concepts, and ideas in the educational process. Through them, a living dialogue within culture is organized, one that addresses students’ hearts and minds and establishes connections between the present and other historical periods, cultures, and their characters. Particular attention in the study is given to the cultural and educational environment, which is created not only by an educational institution but also by the online environment, formed by various websites and blogs, that extends the boundaries of the contemporary lesson and enables dialogic communication between teachers and students beyond the classroom. Literary classics occupy a special place in philological education, since reading them offers multiple possibilities for interpretation and understanding. Such reading entails reflection on perennial, existential questions, even when these multivalent subtexts are not immediately recognized or seem self-evident to every reader. The article examines the life of classical works in the “great time” and the organization of dialogue within culture and across cultures. The article’s main conclusion is that, from the standpoint of contemporary philological scholarship, literature education entails educating a competent reader, cultivating aesthetic taste, developing creative abilities and a culture grounded in the humanities, as well as introducing students, through literary works, to the world of culture and fostering a culturally developed personality. For Likhachev, philology does not lead us away from life itself; it always reflects its deeper essence, constitutes the self-consciousness of culture, and shapes models of speech, intellectual, and social behavior. Школьный предмет «Литература» включен в предметную область «Филология» и является его концептуальной и содержательной основой, что отражено в современных ФГОС ООО и ФГОС ПОО. Соотношение литературы и филологии в разные периоды российского литературного образования истолковывалось по-разному. Так, с конца XVIII в. вместо понятия «филология» использовалось понятие «словесность». Со второй половины XIX в. началось вытеснение понятия «словесность» из научного обихода и замена его понятием «филология», «литература», «лингвистика». Наиболее емкое определение филологии дал Д.С. Лихачев, который назвал ее высшей формой гуманитарного образования. Автор статьи отстаивает высокую миссию литературы в гуманитарном образовании: мировоззренческую, нравственную эстетическую, культурологическую, которая недостаточно отражена в современных ФГОСах, и размышляет о синтезирующей роли литературы в школьном учебном плане, метапредметности филологии. Метапредметность предмета «Литература» предполагает оперирование в учебном процессе ключевыми литературными и культурными образами, кодами, концептами, идеями. Посредством их организуется живой диалог в культуре, обращенный к сердцам и умам обучающихся и, конечно, диалог современности с другими эпохами и культурами и их персонажами. Особая роль в исследовании отводится культурно-образовательной среде, которая создается не только образовательным учреждением, но интернет-средой, которая создается различными сайтами и блогами, которые раздвигают рамки современного урока для внешкольного диалогического общения учителя со своими учащимися. В филологическом образовании особая роль отводится литературной классике, прочтение которой содержит множество возможностей прочтения и осмысления. Оно включает размышления о вечных, экзистенциальных проблемах, даже если эти многозначные подтексты не выявляются сразу и не кажутся очевидными для каждого читателя. В статье рассматривается жизнь классических произведений в «большом времени» и организация диалога в культуре и диалога культур. Основной вывод статьи: литературное образование с позиций современной филологической науки предполагает воспитание квалифицированного читателя, формирование эстетического вкуса, развитие творческих способностей, гуманитарной культуры, а также вхождение учащихся посредством литературных произведений в мир культуры, формирование культурного типа личности. В понимании Д.С. Лихачева филология не уводит от живой жизни, она всегда отражает ее глубинную сущность, является самосознанием культуры, формирует модели речевого, интеллектуального, социального поведения.
درس ادبیات در مدرسه در حوزه موضوعی زبانشناسی قرار میگیرد و بنیان مفهومی و محتوایی آن را تشکیل میدهد؛ امری که در استانداردهای آموزشی دولتی فدرال برای آموزش عمومی پایه و آموزش عمومی متوسطه (کامل) منعکس شده است. نسبت میان ادبیات و زبانشناسی در دورههای مختلف تاریخ آموزش ادبیات در روسیه به گونههای متفاوتی تفسیر شده است. از اواخر قرن هجدهم، مفهوم «زبانشناسی» جای خود را به مفهوم «ادبیات شفاهی» (slovesnost’) داد. از نیمه دوم قرن نوزدهم، مفهوم «ادبیات شفاهی» به تدریج از کاربرد علمی کنار گذاشته شد و جای خود را به مفاهیم «زبانشناسی»، «ادبیات» و «زبانشناسی» داد. Likhachev جامعترین تعریف از زبانشناسی را ارائه داد و آن را عالیترین شکل آموزش علوم انسانی نامید. نویسنده بر نقش بنیادین ادبیات در آموزش علوم انسانی – نقش جهانبینیساز، اخلاقی، زیباییشناختی و فرهنگی – تأکید میکند؛ نقشی که به اندازه کافی در استانداردهای آموزشی دولتی فدرال کنونی منعکس نشده است و به نقش ترکیبی ادبیات در برنامه درسی مدرسه و ماهیت فراموضوعی زبانشناسی میپردازد. ماهیت فراموضوعی درس ادبیات مستلزم بهکارگیری تصاویر، کدها، مفاهیم و ایدههای کلیدی ادبی و فرهنگی در فرایند آموزشی است. از طریق این عناصر، گفتوگویی زنده در فرهنگ سازماندهی میشود که به دل و ذهن دانشآموزان خطاب میکند و ارتباط میان زمان حال و دورهها، فرهنگها و شخصیتهای تاریخی دیگر را برقرار میسازد. در این پژوهش، توجه ویژهای به محیط فرهنگی و آموزشی شده است؛ محیطی که نه تنها توسط نهاد آموزشی، بلکه توسط محیط آنلاین، شامل وبسایتها و وبلاگهای مختلف، ایجاد میشود و مرزهای درس معاصر را گسترش داده و امکان ارتباط گفتوگویی معلم و دانشآموزان را فراتر از کلاس فراهم میکند. آثار کلاسیک ادبی جایگاه ویژهای در آموزش زبانشناسی دارند، زیرا خواندن آنها فرصتهای متعددی برای تفسیر و فهم فراهم میآورد. چنین خواندنی مستلزم تأمل در مسائل جاودان و اگزیستانسیال است، حتی اگر این لایههای معنایی چندگانه بلافاصله آشکار نشوند یا برای هر خوانندهای بدیهی به نظر نرسند. مقاله به بررسی حیات آثار کلاسیک در «زمان بزرگ» و سازماندهی گفتوگو درون فرهنگ و میان فرهنگها میپردازد. نتیجه اصلی مقاله این است که آموزش ادبیات از منظر پژوهشهای زبانشناختی معاصر، تربیت خوانندهای شایسته، پرورش ذوق زیباییشناختی، توسعه تواناییهای خلاقانه و فرهنگ مبتنی بر علوم انسانی و همچنین آشنایی دانشآموزان با جهان فرهنگ از طریق آثار ادبی و شکلگیری شخصیت فرهنگی را ایجاب میکند. از دیدگاه Likhachev، زبانشناسی انسان را از زندگی واقعی دور نمیکند؛ همواره بازتابدهنده ژرفای آن است، خودآگاهی فرهنگ را شکل میدهد و الگوهای رفتار گفتاری، فکری و اجتماعی را میسازد.
The rapid adoption of generative artificial intelligence (AI) tools such as ChatGPT in second language (L2) writing instruction has produced a fast-growing body of research on AI-generated written corrective feedback. Two recent scoping reviews have mapped this literature broadly, focusing on feedback quality, learner uptake and pedagogical integration. However, neither review specifically examined how this literature treats grammatical and lexical development as distinct, measurable constructs, nor how it addresses the moderating role of learner proficiency over time. This scoping review synthesizes 30 empirical and methodological sources, identified through a targeted, PRISMA-ScR-informed search of Google Scholar, Scopus-indexed journal content and ERIC, together with citation networks, to map the state of longitudinal research on generative-AI-mediated feedback and grammatical-lexical development in L2/EFL writing. The review finds that most intervention studies remain limited to a single semester or shorter, that grammatical accuracy and lexical development are rarely measured as separate, co-tracked outcomes and that only a small number of very recent studies (2025-2026) have applied longitudinal growth-modelling techniques, none of which disentangle grammar from vocabulary or systematically test proficiency level as a moderator of developmental trajectories. No such study appears to have been conducted in the Vietnamese EFL context, based on the sources identified in this review. The review proposes a research agenda for longitudinal, multi-proficiency-level, construct-differentiated research on generative-AI-mediated feedback and outlines implications for instructional design and future primary research.
پذیرش سریع ابزارهای هوش مصنوعی مولد مانند ChatGPT در آموزش نگارش زبان دوم (L2) منجر به رشد سریع پژوهشها در زمینه بازخورد اصلاحی نوشتاری تولیدشده توسط هوش مصنوعی شده است. دو مرور محدودهای اخیر این ادبیات را به طور کلی ترسیم کردهاند و بر کیفیت بازخورد، جذب یادگیرنده و ادغام آموزشی تمرکز داشتهاند. با این حال، هیچیک از این مرورها به طور خاص بررسی نکردهاند که این ادبیات چگونه توسعه دستوری و واژگانی را به عنوان سازههایی متمایز و قابل سنجش مورد توجه قرار میدهد و یا نقش تعدیلکننده سطح مهارت یادگیرنده در طول زمان را چگونه بررسی میکند. این مرور محدودهای با ترکیب ۳۰ منبع تجربی و روششناختی، که از طریق جستجوی هدفمند مبتنی بر PRISMA-ScR در Google Scholar، محتوای مجلات نمایهشده در Scopus و ERIC، همراه با شبکههای ارجاعی شناسایی شدهاند، وضعیت پژوهشهای طولی درباره بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی مولد و توسعه دستوری-واژگانی در نگارش زبان دوم/انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) را ترسیم میکند. یافتههای مرور نشان میدهد که اغلب مطالعات مداخلهای به یک ترم یا کمتر محدود میشوند، دقت دستوری و توسعه واژگانی به ندرت به عنوان پیامدهایی جداگانه و همزمان سنجیده میشوند و تنها تعداد اندکی از مطالعات بسیار جدید (۲۰۲۵-۲۰۲۶) از تکنیکهای مدلسازی رشد طولی استفاده کردهاند که هیچیک از آنها دستور زبان را از واژگان تفکیک نکرده یا سطح مهارت را به طور نظاممند به عنوان تعدیلکننده مسیرهای رشد بررسی نکردهاند. بر اساس منابع شناساییشده در این مرور، هیچ مطالعهای از این نوع در زمینه آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در ویتنام انجام نشده است. این مرور، دستورکار پژوهشی برای مطالعات طولی، چندسطحی از نظر مهارت و متمایز از نظر سازهای درباره بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی مولد ارائه میدهد و پیامدهایی برای طراحی آموزشی و پژوهشهای اولیه آینده ترسیم میکند.
A foundational assumption in applying Ajzen's Theory of Planned Behavior (TPB) to STEM teacher education is that prospective teachers' perceived behavioural control reflects the actual enabling conditions of their institutional environment. This study tests that assumption empirically in the context of STEM integration in Karachi, Pakistan, one of the most understudied urban teacher education landscapes in South Asia. Using an explanatory sequential mixed-methods design, we surveyed 310 prospective teachers and interviewed 15 teacher educators. Findings reveal that while prospective teachers held strongly positive perceptions of integrated STEM education and available opportunities, teacher educators consistently reported that actual STEM infrastructure, such as laboratories, digital tools, and interdisciplinary planning time, is substantially more limited. Furthermore, knowledge of STEM education emerged as the strongest predictor of positive perceptions, with self-efficacy and behavioural intentions also making significant contributions. Ultimately, the study identifies a systematic opportunity-reality divergence in which prospective teachers overestimate institutional support. This pattern reframes the local policy problem: the barrier to STEM implementation in Pakistan is not insufficient teacher motivation, but the structural absence of the enabling conditions that motivated teachers assume exist.
یکی از فرضهای بنیادی در بهکارگیری نظریه رفتار برنامهریزیشده آجزن (TPB) در آموزش معلمان STEM این است که کنترل رفتاری ادراکشده توسط معلمان آیندهنگر، بازتابدهنده شرایط واقعی تسهیلکننده در محیط نهادی آنها است. این پژوهش بهصورت تجربی این فرض را در زمینهی ادغام STEM در کراچی، پاکستان، که یکی از کمتر مطالعهشدهترین بسترهای شهری آموزش معلمان در جنوب آسیا است، مورد آزمون قرار میدهد. با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی تبیینی متوالی، از ۳۱۰ معلم آیندهنگر پرسشنامه بهعمل آمد و با ۱۵ مدرس معلم مصاحبه شد. یافتهها نشان میدهد که اگرچه معلمان آیندهنگر نگرشهای بسیار مثبتی نسبت به آموزش یکپارچه STEM و فرصتهای موجود داشتند، مدرسان معلم بهطور مداوم گزارش کردند که زیرساخت واقعی STEM، مانند آزمایشگاهها، ابزارهای دیجیتال و زمان برنامهریزی میانرشتهای، بهطور قابلتوجهی محدودتر است. افزون بر این، دانش آموزش STEM بهعنوان قویترین پیشبینیکننده نگرشهای مثبت ظاهر شد و خودکارآمدی و نیتهای رفتاری نیز سهم معناداری داشتند. در نهایت، این پژوهش یک واگرایی نظاممند میان فرصت و واقعیت را شناسایی میکند که در آن معلمان آیندهنگر حمایت نهادی را بیش از حد برآورد میکنند. این الگو مسئله سیاستگذاری محلی را بازتعریف میکند: مانع اجرای STEM در پاکستان، کمبود انگیزه معلم نیست، بلکه فقدان ساختاری شرایط تسهیلکنندهای است که معلمان باانگیزه فرض میکنند وجود دارد.
A foundational assumption in applying Ajzen's Theory of Planned Behavior (TPB) to STEM teacher education is that prospective teachers' perceived behavioural control reflects the actual enabling conditions of their institutional environment. This study tests that assumption empirically in the context of STEM integration in Karachi, Pakistan, one of the most understudied urban teacher education landscapes in South Asia. Using an explanatory sequential mixed-methods design, we surveyed 310 prospective teachers and interviewed 15 teacher educators. Findings reveal that while prospective teachers held strongly positive perceptions of integrated STEM education and available opportunities, teacher educators consistently reported that actual STEM infrastructure, such as laboratories, digital tools, and interdisciplinary planning time, is substantially more limited. Furthermore, knowledge of STEM education emerged as the strongest predictor of positive perceptions, with self-efficacy and behavioural intentions also making significant contributions. Ultimately, the study identifies a systematic opportunity-reality divergence in which prospective teachers overestimate institutional support. This pattern reframes the local policy problem: the barrier to STEM implementation in Pakistan is not insufficient teacher motivation, but the structural absence of the enabling conditions that motivated teachers assume exist.
یکی از فرضهای بنیادی در بهکارگیری نظریه رفتار برنامهریزیشده آجزن (TPB) در آموزش معلمان STEM این است که کنترل رفتاری ادراکشده توسط معلمان آیندهنگر، بازتابدهنده شرایط واقعی تسهیلکننده در محیط نهادی آنها است. این پژوهش بهصورت تجربی این فرض را در زمینهی ادغام STEM در کراچی، پاکستان، که یکی از کمتر مطالعهشدهترین بسترهای شهری آموزش معلمان در جنوب آسیا است، مورد آزمون قرار میدهد. با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی تبیینی متوالی، از ۳۱۰ معلم آیندهنگر پرسشنامه بهعمل آمد و با ۱۵ مدرس معلم مصاحبه شد. یافتهها نشان میدهد که اگرچه معلمان آیندهنگر نگرشهای بسیار مثبتی نسبت به آموزش یکپارچه STEM و فرصتهای موجود داشتند، مدرسان معلم بهطور مداوم گزارش کردند که زیرساخت واقعی STEM، مانند آزمایشگاهها، ابزارهای دیجیتال و زمان برنامهریزی میانرشتهای، بهطور قابلتوجهی محدودتر است. افزون بر این، دانش آموزش STEM بهعنوان قویترین پیشبینیکننده نگرشهای مثبت ظاهر شد و خودکارآمدی و نیتهای رفتاری نیز سهم معناداری داشتند. در نهایت، این پژوهش یک واگرایی نظاممند میان فرصت و واقعیت را شناسایی میکند که در آن معلمان آیندهنگر حمایت نهادی را بیش از حد برآورد میکنند. این الگو مسئله سیاستگذاری محلی را بازتعریف میکند: مانع اجرای STEM در پاکستان، کمبود انگیزه معلم نیست، بلکه فقدان ساختاری شرایط تسهیلکنندهای است که معلمان باانگیزه فرض میکنند وجود دارد.
Abstract Raising and control structures in Present-day English are surface-identical, yet differ in crucial ways both syntactically and semantically. We study the difference between the two from a diachronic and acquisitional perspective. Historically, raising has been argued to have emerged out of control (Higgins 1990). Similarly, raising has been found to be developmentally delayed compared to control (e.g. Wexler & Culicover 1987). We use quantitative methods to study the spread of TO -infinitives in child-directed and child naturalistic speech. In parallel, we study the same process in Early Modern English and what distributional properties may have facilitated the emergence of the distinction. Furthermore, we put to the test a learning model, the Tolerance Principle (Yang 2016), against the diachronic data. We argue that the emergence of raising historically was most likely a consequence of the broader rise of the requirement for an overt subject – an argument that has a clear parallel in recent research on the acquisition of raising using the same methods (Irani 2019).
ساختارهای رِیزینگ و کنترل در زبان انگلیسی معاصر از لحاظ ظاهری یکسان هستند، اما از نظر نحوی و معنایی تفاوتهای اساسی دارند. در این پژوهش، تفاوت میان این دو ساختار از دیدگاه تاریخی و اکتسابی مورد بررسی قرار میگیرد. از منظر تاریخی، مطرح شده است که ساختار رِیزینگ از ساختار کنترل منشأ گرفته است (Higgins 1990). همچنین، پژوهشها نشان دادهاند که رِیزینگ از نظر رشد زبانی نسبت به کنترل با تأخیر ظاهر میشود (برای مثال Wexler & Culicover 1987). در این مطالعه، با استفاده از روشهای کمی، گسترش مصدرهای TO در گفتار هدایتشده به کودک و گفتار طبیعی کودکان مورد بررسی قرار گرفته است. به طور موازی، همین فرایند در زبان انگلیسی اوایل دوران مدرن و ویژگیهای توزیعی که ممکن است به ظهور تمایز میان این ساختارها کمک کرده باشند، بررسی میشود. افزون بر این، مدل یادگیری اصل تساهل (Tolerance Principle) (Yang 2016) را با دادههای تاریخی میآزماییم. استدلال میشود که ظهور تاریخی رِیزینگ به احتمال زیاد پیامد گسترش الزام به وجود فاعل صریح بوده است؛ استدلالی که در پژوهشهای اخیر دربارهٔ اکتساب رِیزینگ با استفاده از همین روشها (Irani 2019) نیز مشابهت روشنی دارد.
Objectives: Transgender individuals, as social minorities, often face healthcare disparities and discrimination that negatively affect their health.This consensual qualitative study aimed to identify and categorize transgender people's gender identity-related experiences in medical and dental care, including perceived changes in staff attitudes, healthcare encounters, coping strategies, and perceived consequences for healthcare seeking, to advance the understanding of transgender healthcare utilization.Methods: Ten transgender adults in South Korea (six women and four men) were recruited using snowball sampling and participated in semi-structured in-depth interviews.The research team analyzed the data using a consensual qualitative research (CQR) methodology to enhance analytic credibility and reduce individual researcher bias.Results: The interview data were organized into six domains and 12 categories, with negative interactions emerging as a universal phenomenon.All participants reported negative experiences, including misgendering, derogatory remarks, and administrative systems centered on legal sex designations.These transphobic experiences were perceived to adversely affect oral and general health by prompting avoidance of healthcare visits.Consequently, such encounters were a key factor in decisions to delay future treatment or seek care exclusively from LGBT-friendly providers.Conclusions: The participants' accounts suggest that transphobic experiences in South Korean healthcare settings may arise from structural, interpersonal, and individual factors.This study provides exploratory evidence that well-intentioned behaviors may be perceived as microaggressions.Non-response to discrimination may function as an adaptive response to perceived systemic barriers.These findings suggest that negative healthcare experiences may contribute to healthcare avoidance and perceived adverse health and well-being consequences, highlighting the need for multidimensional interventions.
اهداف: افراد ترنسجندر به عنوان اقلیتهای اجتماعی، اغلب با نابرابریها و تبعیضهای مراقبت سلامت مواجه میشوند که سلامت آنها را به طور منفی تحت تأثیر قرار میدهد. این مطالعه کیفی توافقی با هدف شناسایی و دستهبندی تجربههای مرتبط با هویت جنسیتی افراد ترنسجندر در مراقبت پزشکی و دندانپزشکی، از جمله تغییرات ادراکشده در نگرش کارکنان، مواجهههای مراقبتی، راهبردهای مقابلهای و پیامدهای ادراکشده برای جستجوی مراقبت سلامت، به منظور ارتقای درک استفاده از خدمات سلامت توسط افراد ترنسجندر انجام شد. روشها: ده بزرگسال ترنسجندر در کره جنوبی (شش زن و چهار مرد) با استفاده از نمونهگیری گلولهبرفی جذب و در مصاحبههای نیمهساختاریافته عمیق شرکت کردند. تیم پژوهش دادهها را با استفاده از روششناسی پژوهش کیفی توافقی (CQR) به منظور افزایش اعتبار تحلیلی و کاهش سوگیری پژوهشگر فردی تحلیل کرد. نتایج: دادههای مصاحبه در شش حوزه و ۱۲ مقوله سازماندهی شد و تعاملات منفی به عنوان پدیدهای فراگیر ظاهر شد. همه شرکتکنندگان تجربههای منفی از جمله اشتباهجنسیتی، اظهارنظرهای تحقیرآمیز و نظامهای اداری مبتنی بر تعیین جنسیت قانونی را گزارش کردند. این تجربههای ترنسفوبیک به گونهای ادراک شد که سلامت دهان و سلامت عمومی را از طریق اجتناب از مراجعه به مراکز درمانی به طور منفی تحت تأثیر قرار میدهد. در نتیجه، چنین مواجهههایی عامل کلیدی در تصمیمگیری برای به تعویق انداختن درمان آینده یا جستجوی مراقبت صرفاً از ارائهدهندگان دوستدار LGBT بود. نتیجهگیری: روایتهای شرکتکنندگان نشان میدهد که تجربههای ترنسفوبیک در محیطهای مراقبت سلامت کره جنوبی ممکن است ناشی از عوامل ساختاری، بینفردی و فردی باشد. این مطالعه شواهد اکتشافی ارائه میدهد که رفتارهای خیرخواهانه ممکن است به عنوان ریزپرخاشگری ادراک شوند. عدم پاسخ به تبعیض میتواند به عنوان واکنشی سازگارانه نسبت به موانع نظاممند ادراک شود. این یافتهها نشان میدهد که تجربههای منفی مراقبت سلامت ممکن است به اجتناب از مراقبت سلامت و پیامدهای منفی ادراکشده برای سلامت و بهزیستی منجر شود و بر ضرورت مداخلات چندبعدی تأکید میکند.
Stress is a highly individualized and dynamic psychophysiological response, making reliable continuous monitoring challenging.Existing artificial intelligence approaches to stress detection have demonstrated the usefulness of physiological and neural signals, including electrodermal activity (EDA), heart rate variability (HRV), and electroencephalography (EEG).However, many existing approaches rely on population-level models or limited personalization, while longitudinal validation and adaptive modeling remain comparatively underexplored.This research proposes an adaptive, personalized AI framework for longitudinal stress monitoring by integrating complementary neural and physiological signals from EEG, HRV, and EDA.The proposed framework will initially establish an individual's baseline characteristics and subsequently identify deviations from their personal baseline rather than relying solely on generalized stress patterns across individuals.Machine learning techniques will be investigated for multimodal feature fusion and adaptive model updating as additional individual data becomes available.The study will compare the performance of conventional population-level models with personalized and progressively adaptive models using appropriate evaluation metrics.The research aims to determine whether incorporating individual baseline characteristics and continuous adaptation can improve the reliability and generalizability of stress monitoring.The proposed framework is intended as a foundation for future noninvasive, personalized, and wearable AI-based stressmonitoring systems, while addressing current challenges associated with inter-individual variability, multimodal integration, and longitudinal assessment.
استرس یک پاسخ روانفیزیولوژیک بسیار فردی و پویا است که پایش پیوسته و پایا را دشوار میسازد. رویکردهای هوش مصنوعی موجود در شناسایی استرس، سودمندی سیگنالهای فیزیولوژیک و عصبی از جمله فعالیت الکترودرمال (EDA)، تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) و الکتروانسفالوگرافی (EEG) را نشان دادهاند. با این حال، بسیاری از رویکردهای موجود بر مدلهای مبتنی بر جمعیت یا شخصیسازی محدود تکیه دارند، در حالی که اعتبارسنجی طولی و مدلسازی تطبیقی نسبتاً کمتر مورد بررسی قرار گرفتهاند. این پژوهش یک چارچوب هوش مصنوعی تطبیقی و شخصیساز برای پایش طولی استرس با ادغام سیگنالهای عصبی و فیزیولوژیک مکمل از EEG، HRV و EDA پیشنهاد میکند. چارچوب پیشنهادی در ابتدا ویژگیهای پایه هر فرد را تعیین کرده و سپس انحرافات از خط پایه شخصی را شناسایی میکند، به جای آنکه صرفاً بر الگوهای استرس تعمیمیافته میان افراد تکیه کند. تکنیکهای یادگیری ماشین برای همجوشی ویژگیهای چندوجهی و بهروزرسانی تطبیقی مدل با در دسترس قرار گرفتن دادههای فردی بیشتر مورد بررسی قرار خواهند گرفت. این مطالعه عملکرد مدلهای متداول مبتنی بر جمعیت را با مدلهای شخصیساز و تدریجاً تطبیقی با استفاده از معیارهای ارزیابی مناسب مقایسه خواهد کرد. هدف پژوهش تعیین این است که آیا گنجاندن ویژگیهای خط پایه فردی و تطبیق پیوسته میتواند پایایی و تعمیمپذیری پایش استرس را بهبود بخشد یا خیر. چارچوب پیشنهادی به عنوان بنیانی برای سامانههای آینده پایش استرس مبتنی بر هوش مصنوعی، غیرتهاجمی، شخصیساز و پوشیدنی در نظر گرفته شده است، در حالی که به چالشهای فعلی مرتبط با تفاوتهای بینفردی، ادغام چندوجهی و ارزیابی طولی میپردازد.
In higher education, student mental and emotional health and wellbeing continue to be a pressing matter of concern for administrators, policymakers, and students alike. For student leaders, this toll is often exacerbated by different modes of campus involvement and engagement; in this study, this includes college student government. While studies have examined students’ experiences more broadly, in this article, we illuminate findings from a larger study on 25 elected student government presidents and vice presidents who talked about the intense health circumstances they faced in their leadership roles. Through constructivist grounded theory methodology, we add to trauma stewardship frameworks to make some timely and important considerations for supporting college student government presidents and vice presidents. As a result, it is imperative for student government advisors and university administrators to address these concerns for student leaders. At the conclusion of this article, we introduce a model for Trauma Stewardship in Student Government.
در آموزش عالی، سلامت روانی و عاطفی و بهزیستی دانشجویان همچنان موضوعی مهم و مورد توجه مدیران، سیاستگذاران و خود دانشجویان است. برای رهبران دانشجویی، این فشار اغلب به واسطه شیوههای مختلف مشارکت و درگیری در محیط دانشگاه تشدید میشود؛ در این پژوهش، این امر شامل انجمنهای دانشجویی دانشگاهی است. در حالی که پژوهشها به طور کلیتر به بررسی تجارب دانشجویان پرداختهاند، در این مقاله یافتههایی از یک مطالعه گستردهتر درباره ۲۵ رئیس و نایبرئیس منتخب انجمنهای دانشجویی ارائه میشود که درباره شرایط شدید سلامت روانی که در نقش رهبری خود با آن مواجه بودهاند، صحبت کردهاند. با بهرهگیری از روششناسی نظریه زمینهای سازهگرایانه، به چارچوبهای مدیریت آسیب روانی افزوده و ملاحظات بهموقع و مهمی برای حمایت از رؤسا و نایبرؤسای انجمنهای دانشجویی دانشگاه مطرح میکنیم. در نتیجه، ضروری است که مشاوران انجمنهای دانشجویی و مدیران دانشگاه به این نگرانیها برای رهبران دانشجویی توجه کنند. در پایان این مقاله، مدلی برای مدیریت آسیب روانی در انجمنهای دانشجویی معرفی میشود.
مروری گسترهای بر نقش دوگانه هوش مصنوعی مولد بهعنوان داربست یا جایگزین در یادگیری خودتنظیمی و خودمختاری یادگیرنده در بافتهای آموزش زبان انگلیسی بهعنوان زبان خارجی (EFL)
Generative artificial intelligence (GenAI) is increasingly embedded in English as a Foreign Language (EFL) instruction, with self-regulated learning (SRL) and learner autonomy positioned as key outcomes of interest. A growing evidence base reports positive effects of GenAI on self-regulatory strategies, alongside a parallel and largely separate literature warning that GenAI use may foster dependency, cognitive offloading and the externalization of self-monitoring. This scoping review maps this apparent paradox, in which GenAI appears simultaneously as scaffolding and as substitution, across the SRL and learner-autonomy literature, with particular attention to its implications for EFL learners. Following a PRISMA-ScR-informed approach, 12 empirical and review studies published between 2025 and 2026 were thematically synthesized alongside four foundational theoretical works. As a result, four thematic clusters emerged: (1) evidence of GenAI functioning as scaffolding for SRL; (2) evidence of GenAI functioning as substitution, fostering dependency and cognitive offloading; (3) design and timing features that moderate which role GenAI plays; and (4) existing reviews and meta-analyses, together with their methodological limitations. Across clusters, a consistent pattern emerges, in that nearly all studies rely on short-term or cross-sectional designs, and several recent reviews explicitly call for research measuring learners’ delayed, unsupported performance so as to distinguish durable internalization from temporary dependency. No identified study has applied a longitudinal design incorporating a structured AI-withdrawal phase to directly test this distinction among EFL learners. This review argues for such a design and outlines its theoretical and methodological implications for Vietnamese EFL contexts.
هوش مصنوعی مولد (GenAI) به طور فزایندهای در آموزش زبان انگلیسی بهعنوان زبان خارجی (EFL) بهکار گرفته میشود و یادگیری خودتنظیمی (SRL) و خودمختاری یادگیرنده بهعنوان پیامدهای کلیدی مورد توجه قرار گرفتهاند. شواهد رو به رشدی از تأثیرات مثبت GenAI بر راهبردهای خودتنظیمی گزارش شده است، در حالی که ادبیات موازی و عمدتاً مجزایی هشدار میدهد که استفاده از GenAI ممکن است وابستگی، واگذاری شناختی و برونسپاری خودنظارتی را تقویت کند. این مرور گسترهای به ترسیم این پارادوکس ظاهری میپردازد که در آن GenAI به طور همزمان بهعنوان داربست و جایگزین در ادبیات یادگیری خودتنظیمی و خودمختاری یادگیرنده ظاهر میشود، با تمرکز ویژه بر پیامدهای آن برای یادگیرندگان EFL. با پیروی از رویکرد مبتنی بر PRISMA-ScR، ۱۲ مطالعه تجربی و مروری منتشرشده بین سالهای ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ به همراه چهار اثر نظری بنیادی بهصورت موضوعی ترکیب شدند. در نتیجه، چهار خوشه موضوعی پدیدار شد: (۱) شواهدی از عملکرد GenAI بهعنوان داربست برای SRL؛ (۲) شواهدی از عملکرد GenAI بهعنوان جایگزین که منجر به وابستگی و واگذاری شناختی میشود؛ (۳) ویژگیهای طراحی و زمانبندی که نقش GenAI را تعدیل میکنند؛ و (۴) مرورها و فراتحلیلهای موجود به همراه محدودیتهای روششناختی آنها. در میان خوشهها، الگوی ثابتی مشاهده میشود بهطوریکه تقریباً همه مطالعات بر طرحهای کوتاهمدت یا مقطعی تکیه دارند و چندین مرور اخیر بهصراحت خواستار پژوهشهایی شدهاند که عملکرد یادگیرندگان را در شرایط تأخیری و بدون حمایت اندازهگیری کنند تا تمایز بین درونیسازی پایدار و وابستگی موقت مشخص شود. هیچ مطالعهای که شناسایی شد، از طرح طولی با گنجاندن مرحله ساختارمندِ قطع استفاده از هوش مصنوعی برای آزمون مستقیم این تمایز در میان یادگیرندگان EFL بهره نبرده است. این مرور بر ضرورت چنین طرحی تأکید میکند و پیامدهای نظری و روششناختی آن را برای بافتهای آموزش زبان انگلیسی در ویتنام ترسیم میکند.
The thrust of this study was to examine social vices and academic performance of students in Social Studies in CalabarEducation Zone of Cross River State, Nigeria. To achieve the purpose of this study, three hypotheses were formulated toguide the study. Literature review was carried out accordingly. Survey research design was adopted for the study. A sampleof four hundred and eighty-eight (488) students from a population of 5,039 was randomly selected through the stratifiedsampling for the study. Questionnaire was the main instrument used for data collection. The reliability estimate of theinstruments was established through Cronbach Alpha reliability method. Regression analysis was the statistical techniqueemployed to test the hypotheses under study. Each hypothesis was tested at .05 level of significance. The result of theanalysis revealed that, cultism, drug abuse and Examination malpractice truancy significantly predicted academicperformance of students in Social Studies in Calabar Education Zone of Cross River State, Nigeria. Based on the findingsof the study it was recommended among others that government and non-governmental agencies and the media should stepup their campaigns against cultism and its destructive tendencies. The evil nature of cultism should be explained to Studentsat all levels through sensitization, seminars, workshops, symposium, posters, handbills and public lectures.
هدف این پژوهش بررسی آسیبهای اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانشآموزان در درس مطالعات اجتماعی در منطقه آموزشی کالابار ایالت کراس ریور، نیجریه بود. به منظور دستیابی به هدف این پژوهش، سه فرضیه تدوین شد تا پژوهش را هدایت کند. مرور ادبیات مرتبط به طور مقتضی انجام شد. طرح پژوهش از نوع پیمایشی انتخاب گردید. نمونهای متشکل از چهارصد و هشتاد و هشت (488) دانشآموز از جمعیت 5,039 نفره به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انتخاب شد. پرسشنامه ابزار اصلی گردآوری دادهها بود. برآورد پایایی ابزارها از طریق روش پایایی آلفای کرونباخ تعیین شد. برای آزمون فرضیههای پژوهش از تحلیل رگرسیون به عنوان تکنیک آماری استفاده گردید. هر فرضیه در سطح معناداری 0.05 آزمون شد. نتایج تحلیل نشان داد که عضویت در فرقهها، سوءمصرف مواد مخدر و تقلب در امتحان و ترک تحصیل به طور معناداری عملکرد تحصیلی دانشآموزان در درس مطالعات اجتماعی در منطقه آموزشی کالابار ایالت کراس ریور، نیجریه را پیشبینی میکنند. بر اساس یافتههای پژوهش، توصیه شد که دولت، نهادهای غیردولتی و رسانهها باید تلاشهای خود را در زمینه مبارزه با عضویت در فرقهها و پیامدهای مخرب آن افزایش دهند. ماهیت مخرب عضویت در فرقهها باید از طریق آگاهسازی، سمینارها، کارگاهها، سمپوزیومها، پوسترها، بروشورها و سخنرانیهای عمومی در تمامی سطوح به دانشآموزان توضیح داده شود.
Although the effect of authentic leadership on perceived school effectiveness is recognized, how this relationship changes depending on teachers’ professional collaboration has been insufficiently examined. This study aims to determine the moderating role of teacher professional collaboration in the relationship between authentic leadership and perceived school effectiveness. The research was conducted with 385 teachers working in high schools in Siirt, Türkiye, using a cross-sectional design and convenience sampling. Correlation analysis revealed positive and significant relationships among authentic leadership, professional collaboration, and perceived school effectiveness. Moderation analysis showed that teacher professional collaboration appears to strengthen the relationship between authentic leadership and perceived school effectiveness. Specifically, when professional collaboration among teachers is at moderate and high levels, the positive association between authentic leadership and perceived school effectiveness becomes stronger. These findings suggest that supporting teacher collaboration may be associated with enhanced teachers’ perceptions of school effectiveness.
اگرچه تأثیر رهبری اصیل بر اثربخشی ادراکشده مدرسه مورد تأیید قرار گرفته است، اما چگونگی تغییر این رابطه بسته به همکاری حرفهای معلمان به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف این پژوهش تعیین نقش تعدیلگری همکاری حرفهای معلمان در رابطه بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراکشده مدرسه است. این پژوهش با مشارکت ۳۸۵ معلم شاغل در دبیرستانهای شهر سییرت ترکیه و با استفاده از طرح مقطعی و نمونهگیری در دسترس انجام شد. تحلیل همبستگی روابط مثبت و معناداری میان رهبری اصیل، همکاری حرفهای و اثربخشی ادراکشده مدرسه نشان داد. تحلیل تعدیلگری نشان داد که همکاری حرفهای معلمان به نظر میرسد رابطه بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراکشده مدرسه را تقویت میکند. به طور خاص، زمانی که همکاری حرفهای میان معلمان در سطح متوسط و بالا قرار دارد، ارتباط مثبت بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراکشده مدرسه قویتر میشود. این یافتهها نشان میدهد که حمایت از همکاری معلمان ممکن است با افزایش ادراک معلمان از اثربخشی مدرسه مرتبط باشد.
The thrust of this study was to examine social vices and academic performance of students in Social Studies in CalabarEducation Zone of Cross River State, Nigeria. To achieve the purpose of this study, three hypotheses were formulated toguide the study. Literature review was carried out accordingly. Survey research design was adopted for the study. A sampleof four hundred and eighty-eight (488) students from a population of 5,039 was randomly selected through the stratifiedsampling for the study. Questionnaire was the main instrument used for data collection. The reliability estimate of theinstruments was established through Cronbach Alpha reliability method. Regression analysis was the statistical techniqueemployed to test the hypotheses under study. Each hypothesis was tested at .05 level of significance. The result of theanalysis revealed that, cultism, drug abuse and Examination malpractice truancy significantly predicted academicperformance of students in Social Studies in Calabar Education Zone of Cross River State, Nigeria. Based on the findingsof the study it was recommended among others that government and non-governmental agencies and the media should stepup their campaigns against cultism and its destructive tendencies. The evil nature of cultism should be explained to Studentsat all levels through sensitization, seminars, workshops, symposium, posters, handbills and public lectures.
هدف این پژوهش بررسی آسیبهای اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانشآموزان در درس مطالعات اجتماعی در منطقه آموزشی کالابار ایالت کراس ریور، نیجریه بود. به منظور دستیابی به هدف این پژوهش، سه فرضیه تدوین شد تا پژوهش را هدایت کند. مرور ادبیات مرتبط به طور مقتضی انجام شد. طرح پژوهش از نوع پیمایشی انتخاب گردید. نمونهای متشکل از چهارصد و هشتاد و هشت (488) دانشآموز از جمعیت 5,039 نفره به روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انتخاب شد. پرسشنامه ابزار اصلی گردآوری دادهها بود. برآورد پایایی ابزارها از طریق روش پایایی آلفای کرونباخ تعیین شد. برای آزمون فرضیههای پژوهش از تحلیل رگرسیون به عنوان تکنیک آماری استفاده گردید. هر فرضیه در سطح معناداری 0.05 آزمون شد. نتایج تحلیل نشان داد که عضویت در فرقهها، سوءمصرف مواد مخدر و تقلب در امتحان و ترک تحصیل به طور معناداری عملکرد تحصیلی دانشآموزان در درس مطالعات اجتماعی در منطقه آموزشی کالابار ایالت کراس ریور، نیجریه را پیشبینی میکنند. بر اساس یافتههای پژوهش، توصیه شد که دولت، نهادهای غیردولتی و رسانهها باید تلاشهای خود را در زمینه مبارزه با عضویت در فرقهها و پیامدهای مخرب آن افزایش دهند. ماهیت مخرب عضویت در فرقهها باید از طریق آگاهسازی، سمینارها، کارگاهها، سمپوزیومها، پوسترها، بروشورها و سخنرانیهای عمومی در تمامی سطوح به دانشآموزان توضیح داده شود.
Covert medication (CM) - the surreptitious administration of drugs in food or drink is often framed as a 'moral gamble' and remains a pervasive yet controversial necessity in the care of older people with cognitive impairments. As global populations age and neurodegenerative conditions increase, the clinical reliance on CM has become structurally entrenched. This article evaluates the practice within the legal jurisdiction of England and Wales, specifically through the dual lenses of the Mental Capacity Act 2005 (MCA 2005) and the European Convention on Human Rights (ECHR). It provides an original contribution to the literature by synthesising the clinical application of CM with the statutory duty of candour under Regulation 20, proposing a 'tripartite test' of Imminence, Gravity and Exhaustion to bridge the current regulatory dissonance. It explores the fundamental tension between the clinical duty of beneficence and the patient's right to bodily integrity, specifically addressing the tension between the statutory duty of candour and clinical strategies predicated on concealment. By distinguishing between the physiological risks of overt coercion and the 'quiet deception' of CM, the paper rebuts deontological claims that CM constitutes an irreconcilable violation of rights. Instead, applying a rule-utilitarian framework, it argues that CM is a benevolent necessity when used to prevent certain physiological harm and preserve residual dignity. Furthermore, the article analyses judicial responses, integrating recent precedents such as Re A (2022) and An NHS Trust v XB (2020), to define a framework of necessity required to legitimise the practice. Ultimately, the paper concludes that while CM carries a significant moral and relational cost, it remains an ethically justifiable measure of last resort within a transparent English and Welsh legal architecture that prioritises accountability and consultation over administrative convenience.
تجویز مخفیانه دارو (CM) ـ یعنی تجویز پنهانی دارو در غذا یا نوشیدنی ـ اغلب به عنوان «قمار اخلاقی» مطرح میشود و همچنان یک ضرورت فراگیر اما بحثبرانگیز در مراقبت از سالمندان با اختلالات شناختی باقی مانده است. با افزایش جمعیت سالمندان در جهان و رشد بیماریهای نورودژنراتیو، اتکای بالینی به CM بهطور ساختاری تثبیت شده است. این مقاله به ارزیابی این عمل در حوزه قضایی انگلستان و ولز میپردازد، بهویژه از طریق دو منظر قانون ظرفیت ذهنی ۲۰۰۵ (MCA 2005) و کنوانسیون اروپایی حقوق بشر (ECHR). این مقاله با تلفیق کاربرد بالینی CM با وظیفه قانونی صداقت طبق مقرره ۲۰، سهمی اصیل به ادبیات موضوع ارائه میدهد و آزمون سهگانه «فوریت، شدت و فرسودگی» را برای رفع ناهماهنگیهای نظارتی موجود پیشنهاد میکند. این مقاله به تنش اساسی میان وظیفه بالینی خیرخواهی و حق بیمار بر تمامیت بدنی میپردازد و بهطور خاص، تضاد میان وظیفه قانونی صداقت و راهبردهای بالینی مبتنی بر پنهانکاری را بررسی میکند. با تمایز میان خطرات فیزیولوژیک اجبار آشکار و «فریب آرام» CM، مقاله ادعاهای وظیفهگرایانه مبنی بر اینکه CM نقض غیرقابل مصالحه حقوق است را رد میکند. در عوض، با بهکارگیری چارچوب فایدهگرایی قاعدهمحور، استدلال میشود که CM در صورت استفاده برای پیشگیری از آسیب فیزیولوژیک قطعی و حفظ کرامت باقیمانده، یک ضرورت خیرخواهانه است. افزون بر این، مقاله به تحلیل واکنشهای قضایی میپردازد و با ادغام سوابق اخیر مانند Re A (2022) و An NHS Trust v XB (2020)، چارچوبی از ضرورت را برای مشروعیتبخشی به این عمل تعریف میکند. در نهایت، مقاله نتیجه میگیرد که اگرچه CM هزینه اخلاقی و رابطهای قابل توجهی دارد، اما همچنان یک اقدام اخلاقاً موجه و آخرین راهحل در ساختار حقوقی شفاف انگلستان و ولز است که پاسخگویی و مشورت را بر راحتی اداری مقدم میداند.
Amaç: Bireylerin duygusal deneyimleri ile beslenme alışkanlıkları arasındaki bağlantı, sağlık bilimleri ve psikoloji alanlarının kesişiminde önemli bir araştırma alanı oluşturmaktadır. Duygusal yeme davranışlarını etkileyen psikolojik faktörlerin anlaşılması, bütüncül sağlık yaklaşımları için giderek daha fazla önem kazanmaktadır. Çalışmanın temel amacı öz denetim ile duygusal yeme arasındaki ilişkide yaşam anlamının aracı rolünün incelenmesidir.Yöntem: Öz denetim bağımsız değişken, duygusal yeme bağımlı değişken olarak belirlenmiş ve ikisinin arasındaki ilişkide yaşam anlamının aracılık etkisi ölçümlenmiştir. Araştırmaya 18-65 yaş aralığında (Ort. = 35.14) toplam 421 yetişkin (%64.6 kadın, % 35.4 erkek) gönüllü olarak katılmıştır. Veri toplama araçları olarak Sosyo-Demografik Bilgi Formu, Öz-Denetim Ölçeği, Duygusal Yeme Ölçeği ve Yaşamda Anlam Ölçeği kullanılmıştır. Veriler SPSS 25.0 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Değişkenler arasındaki ilişkiler Pearson korelasyon analizi ile, aracılık etkisi ise Hayes'in PROCESS Macro (Model 4) kullanılarak bootstrap yöntemi (5000 örneklem, %95 güven aralığı) ile test edilmiştir.Bulgular: Korelasyon analizi sonuçlarına göre, öz denetim ile duygusal yeme arasında zayıf düzeyde negatif ilişki (r = -.135, p < .01), yaşam anlamı ile duygusal yeme arasında zayıf düzeyde negatif ilişki (r = -.189, p < .01) ve öz denetim ile yaşam anlamı arasında orta düzeyde pozitif ilişki (r = .376, p < .01) tespit edilmiştir. Aracılık analizi sonuçları, yaşam anlamının öz denetim ile duygusal yeme arasındaki ilişkide kısmi aracı rol oynadığını ortaya koymuştur. Yenileyici öz denetim alt boyutu (β = -.022), onarıcı öz denetim alt boyutu (β = -.028) ve toplam öz denetim için (β = -.017) aracılık anlamlı bulunurken, yaşantısal öz denetim alt boyutunda aracılık etkisi anlamlı değildir.Sonuç: Bu bulgu, beslenme davranışlarının psikolojik temellerini anlamada ve duygusal yeme ile ilişkili sorunlara yönelik etkili müdahale programları geliştirmede önemli çıkarımlar sunmaktadır.
هدف: ارتباط بین تجارب هیجانی افراد و عادات تغذیهای آنها، حوزهای مهم در تلاقی علوم سلامت و روانشناسی بهشمار میرود. درک عوامل روانشناختی مؤثر بر رفتارهای خوردن هیجانی، برای رویکردهای سلامت کلنگر اهمیت فزایندهای یافته است. هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی نقش واسطهای معنای زندگی در رابطه بین خودنظمدهی و خوردن هیجانی است. روش: خودنظمدهی بهعنوان متغیر مستقل، خوردن هیجانی بهعنوان متغیر وابسته تعیین شد و نقش واسطهای معنای زندگی در رابطه بین این دو سنجیده شد. در این پژوهش، ۴۲۱ بزرگسال (۶۴/۶٪ زن، ۳۵/۴٪ مرد) در دامنه سنی ۱۸ تا ۶۵ سال (میانگین = ۳۵/۱۴) بهصورت داوطلبانه شرکت کردند. ابزارهای گردآوری دادهها شامل فرم اطلاعات جمعیتشناختی، مقیاس خودنظمدهی، مقیاس خوردن هیجانی و مقیاس معنای زندگی بود. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه ۲۵ تحلیل شد. روابط بین متغیرها با تحلیل همبستگی پیرسون و نقش واسطهای با استفاده از ماکروی PROCESS هایز (مدل ۴) و روش بوتاسترپ (۵۰۰۰ نمونه، فاصله اطمینان ۹۵٪) آزمون شد. یافتهها: بر اساس نتایج تحلیل همبستگی، بین خودنظمدهی و خوردن هیجانی رابطه منفی ضعیف (r = -.135, p < .01)، بین معنای زندگی و خوردن هیجانی رابطه منفی ضعیف (r = -.189, p < .01) و بین خودنظمدهی و معنای زندگی رابطه مثبت متوسط (r = .376, p < .01) مشاهده شد. نتایج تحلیل واسطهای نشان داد که معنای زندگی نقش واسطهای جزئی در رابطه بین خودنظمدهی و خوردن هیجانی ایفا میکند. نقش واسطهای برای زیرمقیاس خودنظمدهی بازسازنده (β = -.022)، زیرمقیاس خودنظمدهی ترمیمی (β = -.028) و مجموع خودنظمدهی (β = -.017) معنادار بود، اما در زیرمقیاس خودنظمدهی تجربی نقش واسطهای معنادار نبود. نتیجه: این یافته در درک بنیانهای روانشناختی رفتارهای تغذیهای و توسعه برنامههای مداخلهای مؤثر برای مشکلات مرتبط با خوردن هیجانی، دلالتهای مهمی دارد.
Introduction College students’ psychological vulnerability assessment is constrained by data scarcity, high labeling cost, privacy sensitivity, and small, imbalanced samples, and existing frameworks typically treat vulnerability as a static judgment that cannot track how a student’s condition changes over time. This study examined whether a few-sample hierarchical grading model combined with meta-reinforcement-learning-based sequential decision-making could address both problems jointly. Methods A few-sample hierarchical grading model, combining meta-learning and transfer regularization with a prototype-based embedding and ordinal threshold assignment, quantified static risk from a handful of labeled examples per grade, while a sequential risk-identification method formulated dynamic assessment as a Markov decision process solved by a two-stage meta-reinforcement-learning policy. Case studies used a longitudinal, class-imbalanced cohort simulation calibrated to the documented statistics of a mobile-sensing mental-health study (no real participant data were used) and compared the proposed models against threshold-rule, supervised, fine-tuned, few-shot, and non-meta reinforcement-learning baselines, with sensitivity analyses on support-set size, reward weights, discount factor, and regularization weight, plus a regime-switching robustness check. Results The proposed grading model attained a macro-F1 of 0.847 with ten labeled examples per grade, over twenty percentage points above a conventional deep-learning classifier, though its edge over other episodic few-shot architectures was small and inconsistent, indicating episodic meta-learning as the main source of this gain. The meta-reinforcement-learning policy achieved a higher alert precision-recall area (0.514 vs. 0.380) than a non-meta baseline and avoided its degenerate always-escalate behavior, but neither the main study nor the regime-switching check showed the composite reward lengthening lead time versus a simpler accuracy-only reward, which matched its lead time at a much lower escalation rate. Sensitivity analyses showed the reward-weight ratio and discount factor shaping the early-identification versus intervention-cost trade-off. Conclusion These findings suggest that combining few-sample meta-learning with metareinforcement-learning-based sequential decision-making can improve vulnerability assessment under scarce, evolving data relative to conventional static and non-meta-adapted approaches, with an accuracy-only reward recommended as the practical default. The case studies relied on a calibrated simulation rather than raw longitudinal records, so prospective validation on real campus data under appropriate privacy safeguards is needed before responsible deployment.
مقدمه: ارزیابی آسیبپذیری روانشناختی دانشجویان دانشگاه با محدودیتهایی نظیر کمبود داده، هزینه بالای برچسبگذاری، حساسیت به حریم خصوصی و نمونههای کوچک و نامتوازن مواجه است و چارچوبهای موجود معمولاً آسیبپذیری را بهعنوان یک قضاوت ایستا در نظر میگیرند که قادر به پیگیری تغییر وضعیت دانشجو در طول زمان نیست. این مطالعه بررسی کرد که آیا مدل درجهبندی سلسلهمراتبی با نمونههای اندک، در ترکیب با تصمیمگیری ترتیبی مبتنی بر یادگیری فرا-تقویتی، میتواند هر دو مشکل را به طور همزمان حل کند. روشها: یک مدل درجهبندی سلسلهمراتبی با نمونههای اندک، که یادگیری فراگیر و منظمسازی انتقال را با تعبیه مبتنی بر نمونه اولیه و تخصیص آستانه ترتیبی ترکیب میکند، ریسک ایستا را از تعداد محدودی نمونه برچسبخورده برای هر درجه کمیسازی کرد، در حالی که یک روش شناسایی ریسک ترتیبی، ارزیابی پویای ریسک را بهصورت یک فرایند تصمیمگیری مارکوف مدلسازی کرد که توسط یک سیاست یادگیری فرا-تقویتی دو مرحلهای حل شد. مطالعات موردی از شبیهسازی همگروهی نامتوازن و طولی استفاده کردند که بر اساس آمار مستند یک مطالعه سلامت روان مبتنی بر حسگرهای موبایلی کالیبره شده بود (هیچ داده واقعی شرکتکننده استفاده نشد) و مدلهای پیشنهادی را با روشهای آستانهای، نظارتشده، تنظیم دقیق، یادگیری با نمونههای اندک و یادگیری تقویتی غیر فراگیر مقایسه کردند و تحلیل حساسیت بر اندازه مجموعه پشتیبان، وزن پاداش، ضریب تنزیل و وزن منظمسازی و همچنین بررسی پایداری تغییر رژیم انجام شد. نتایج: مدل درجهبندی پیشنهادی با ده نمونه برچسبخورده برای هر درجه، به مقدار macro-F1 برابر با 0.847 دست یافت که بیش از بیست درصد بالاتر از یک طبقهبند یادگیری عمیق متداول بود، هرچند برتری آن نسبت به سایر معماریهای یادگیری با نمونههای اندک اپیزودیک اندک و ناسازگار بود که نشاندهنده نقش اصلی یادگیری فراگیر اپیزودیک در این بهبود است. سیاست یادگیری فرا-تقویتی به مساحت بالاتری در منحنی دقت-بازخوانی هشدار (0.514 در مقابل 0.380) نسبت به پایه غیر فراگیر دست یافت و از رفتار همواره تشدیدکننده آن اجتناب کرد، اما نه مطالعه اصلی و نه بررسی تغییر رژیم نشان نداد که پاداش مرکب، زمان پیشآگاهی را نسبت به پاداش صرفاً مبتنی بر دقت افزایش دهد، که زمان پیشآگاهی مشابهی را با نرخ تشدید بسیار پایینتر ارائه کرد. تحلیل حساسیت نشان داد که نسبت وزن پاداش و ضریب تنزیل، توازن بین شناسایی زودهنگام و هزینه مداخله را شکل میدهد. نتیجهگیری: این یافتهها نشان میدهد که ترکیب یادگیری فراگیر با نمونههای اندک و تصمیمگیری ترتیبی مبتنی بر یادگیری فرا-تقویتی میتواند ارزیابی آسیبپذیری را در شرایط دادههای کمیاب و در حال تحول نسبت به رویکردهای ایستا و غیر فراگیر متداول بهبود بخشد و پاداش صرفاً مبتنی بر دقت بهعنوان گزینه عملی توصیه میشود. مطالعات موردی مبتنی بر شبیهسازی کالیبرهشده و نه دادههای خام طولی بودند، بنابراین اعتبارسنجی آیندهنگر بر دادههای واقعی دانشگاهی با رعایت ملاحظات حریم خصوصی پیش از استقرار مسئولانه ضروری است.
Confidence in others’ support (felt attachment security) can sustain a person’s sense of continuity across time. In three experiments with Israeli young adults, we examined whether contextually activating representations of attachment security (being supported and cared for by responsive others) enhances self-continuity and buffers the effects of adverse life changes. In Study 1, participants completed a measure of attachment orientations, were randomly assigned to a security- or neutral-priming condition and recorded their sense of self-continuity using Venn diagrams depicting past-present and present-future overlap. Studies 2 and 3 introduced additional self-discontinuity manipulations: an article emphasizing anticipated university-related changes (Study 2) and a reminder of disruptions caused by the October 7 attacks on Israel (Study 3). In Study 1, security priming increased past-present self-continuity regardless of participants’ attachment orientations and increased present-future continuity primarily among participants low in attachment anxiety. In Studies 2 and 3, security priming buffered the impact of discontinuity inductions on present-future and past-present self-continuity, respectively. Attachment-related avoidance was consistently associated with lower self-continuity across the studies. These findings highlight the role of felt security in sustaining temporal coherence of the self and suggest avenues for future research on attachment processes, identity stability, and coping with life transitions.
اطمینان به حمایت دیگران (امنیت دلبستگی ادراکشده) میتواند حس تداوم فرد در طول زمان را حفظ کند. در سه آزمایش با بزرگسالان جوان اسرائیلی، بررسی کردیم که آیا فعالسازی زمینهای بازنماییهای امنیت دلبستگی (حمایت و مراقبت شدن توسط دیگران پاسخگو) تداوم خود را افزایش داده و اثرات تغییرات نامطلوب زندگی را تعدیل میکند یا خیر. در مطالعه ۱، شرکتکنندگان مقیاس گرایشهای دلبستگی را تکمیل کردند، به طور تصادفی به شرایط برانگیختگی امنیت یا خنثی اختصاص یافتند و حس تداوم خود را با استفاده از نمودارهای وِن که همپوشانی گذشته-حال و حال-آینده را نشان میداد، ثبت کردند. در مطالعات ۲ و ۳ دستکاریهای اضافی برای ایجاد گسست خود معرفی شد: مقالهای که بر تغییرات پیشبینیشده مرتبط با دانشگاه تأکید داشت (مطالعه ۲) و یادآوری اختلالات ناشی از حملات ۷ اکتبر به اسرائیل (مطالعه ۳). در مطالعه ۱، برانگیختگی امنیت، تداوم خود گذشته-حال را صرفنظر از گرایشهای دلبستگی شرکتکنندگان افزایش داد و تداوم حال-آینده را عمدتاً در میان شرکتکنندگانی با اضطراب دلبستگی پایین افزایش داد. در مطالعات ۲ و ۳، برانگیختگی امنیت اثر القای گسست را بر تداوم خود حال-آینده و گذشته-حال به ترتیب تعدیل کرد. اجتناب مرتبط با دلبستگی به طور مداوم با تداوم خود پایینتر در سراسر مطالعات همراه بود. این یافتهها نقش امنیت ادراکشده را در حفظ انسجام زمانی خود برجسته میکند و مسیرهایی برای پژوهشهای آتی درباره فرایندهای دلبستگی، ثبات هویت و مقابله با گذارهای زندگی پیشنهاد میکند.
Introduction Prior self-control exertion can affect subsequent attention and performance, but the specific visual control processes involved in athletes remain unclear. The present study examined oculomotor response inhibition and distractor suppression during visual search following prior self-control exertion in athletes. Methods In Experiment 1 ( N = 75), prior self-control exertion was manipulated using a proportion-congruent Stroop task, and oculomotor response inhibition was assessed using prosaccade and antisaccade tasks. In Experiment 2 ( N = 62), participants completed visual search under no-activation and activation conditions after either the depletion or the no-depletion Stroop condition. Results In Experiment 1, the high-depletion group showed longer antisaccade latencies and greater inhibitory control costs, while prosaccade latencies and saccade error rates did not differ significantly across groups. In Experiment 2, within the depletion group, the activation condition produced longer reaction times, delayed first fixation on the target, more fixations, and longer cumulative fixation duration on distractors than the no-activation condition. Discussion Together, the findings indicate that prior self-control exertion was associated with latency-based costs in oculomotor response inhibition and greater difficulty suppressing salient distractors during visual search in this athlete sample.
مقدمه: اعمال کنترل خود قبلی میتواند بر توجه و عملکرد بعدی تأثیر بگذارد، اما فرآیندهای خاص کنترل بصری درگیر در ورزشکاران همچنان نامشخص است. مطالعه حاضر به بررسی مهار پاسخ اکولوموتور و سرکوب عوامل مزاحم در حین جستجوی بصری پس از اعمال کنترل خود قبلی در ورزشکاران پرداخت. روشها: در آزمایش اول (N = 75)، اعمال کنترل خود قبلی با استفاده از آزمون Stroop با نسبت همخوانی متفاوت دستکاری شد و مهار پاسخ اکولوموتور با استفاده از تکالیف prosaccade و antisaccade ارزیابی گردید. در آزمایش دوم (N = 62)، شرکتکنندگان پس از قرار گرفتن در شرایط تخلیه یا عدم تخلیه Stroop، جستجوی بصری را تحت شرایط بدون فعالسازی و فعالسازی انجام دادند. نتایج: در آزمایش اول، گروه با تخلیه بالا زمان نهفتگی بیشتری در antisaccade و هزینههای مهاری بیشتری نشان داد، در حالی که زمان نهفتگی prosaccade و نرخ خطای حرکات ساکاد تفاوت معناداری بین گروهها نداشت. در آزمایش دوم، در گروه تخلیه، شرایط فعالسازی زمان واکنش طولانیتر، تأخیر در اولین تثبیت بر روی هدف، تعداد تثبیتهای بیشتر و مدت زمان تجمعی تثبیت طولانیتر بر عوامل مزاحم نسبت به شرایط بدون فعالسازی ایجاد کرد. بحث: به طور کلی، یافتهها نشان میدهد که اعمال کنترل خود قبلی با هزینههای مبتنی بر نهفتگی در مهار پاسخ اکولوموتور و دشواری بیشتر در سرکوب عوامل مزاحم برجسته در جستجوی بصری در این نمونه از ورزشکاران همراه بوده است.
OBJECTIVE: To evaluate within-participant changes in knowledge, attitude, and practice (KAP) among school teachers following a structured educational intervention on children's eye health in Skardu District, Gilgit-Baltistan (GB), Pakistan. METHODS: This single-group pre-post quasi-experimental study was conducted across 132 government schools in Skardu District, GB, Pakistan. A total of 264 full-time school teachers were purposively selected in consultation with district education authorities. A structured two-day paediatric eye health and vision screening training programme combined theory-based instruction with supervised hands-on practice and was delivered by ophthalmologists and optometrists. The primary outcomes were within-participant changes in knowledge (0-10), attitude (5-25) and self-reported practice (5-25) scores. Knowledge was reassessed immediately after training, while attitude and practice were reassessed 2-3 weeks later, after school-based screening activities had begun. RESULTS: Knowledge showed the largest within-participant change, increasing from a median of 6 to 9, with an estimated paired location shift of 2.5 points (95% CI 2.0-3.0; p < 0.001; standardised Wilcoxon effect size r = 0.66, large). Self-reported practice increased from a median of 22 to 23, with an estimated paired location shift of 2.0 points (95% CI 1.5-2.5; p < 0.001; r = 0.39, moderate), although the absolute change in the median was modest. Attitude scores were high at baseline and showed a statistically significant but small-magnitude change; the median remained 23 (IQR 21-24 to 22-25), with an estimated paired location shift of 1.0 point (95% CI 0.5-1.5; p < 0.001; r = 0.27, small). Item-level knowledge gains were greatest for childhood cataract and glaucoma (+ 50.4% points) and recommended eye examination (+ 33.3% points). No evidence of differential change was detected across the examined teacher subgroups (all p > 0.05). CONCLUSION: Following the structured two-day teacher-training programme, teachers demonstrated substantial within-participant gains in knowledge, a moderate improvement in self-reported practice, and a small change in attitude from an already high baseline. Because the study had no control group, used short-term follow-up, and relied on self-reported attitude and practice measures, the findings should not be interpreted as proof of causal effectiveness or sustained behavioural change. The results support further controlled and longer-term evaluation of teacher training as one component of school eye-health programmes in remote settings.
هدف: ارزیابی تغییرات درونفردی دانش، نگرش و عملکرد (KAP) در میان معلمان مدارس پس از یک مداخلهی آموزشی ساختاریافته دربارهی سلامت چشم کودکان در ناحیهی اسکردو، گلگت-بلتستان (GB)، پاکستان. روشها: این مطالعهی شبهآزمایشی پیشآزمون-پسآزمون تکگروهی در ۱۳۲ مدرسهی دولتی ناحیهی اسکردو، GB، پاکستان انجام شد. تعداد ۲۶۴ معلم تماموقت مدارس با روش هدفمند و با مشورت مقامات آموزش و پرورش منطقه انتخاب شدند. یک برنامهی آموزشی دو روزه دربارهی سلامت چشم کودکان و غربالگری بینایی که آموزش نظری مبتنی بر تئوری را با تمرین عملی تحت نظارت ترکیب میکرد، توسط چشمپزشکان و اپتومتریستها ارائه شد. پیامدهای اصلی، تغییرات درونفردی در نمرات دانش (۰ تا ۱۰)، نگرش (۵ تا ۲۵) و عملکرد خودگزارششده (۵ تا ۲۵) بودند. دانش بلافاصله پس از آموزش مجدداً ارزیابی شد، در حالی که نگرش و عملکرد ۲ تا ۳ هفته بعد، پس از آغاز فعالیتهای غربالگری در مدارس، مجدداً سنجیده شدند. نتایج: دانش بیشترین تغییر درونفردی را نشان داد و از میانهی ۶ به ۹ افزایش یافت، با برآورد جابهجایی مکانی زوجی معادل ۲.۵ نمره (۹۵٪ CI: ۲.۰ تا ۳.۰؛ p < 0.001؛ اندازهی اثر استانداردشدهی ویلکاکسون r = 0.66، بزرگ). عملکرد خودگزارششده از میانهی ۲۲ به ۲۳ افزایش یافت، با برآورد جابهجایی مکانی زوجی معادل ۲.۰ نمره (۹۵٪ CI: ۱.۵ تا ۲.۵؛ p < 0.001؛ r = 0.39، متوسط)، هرچند تغییر مطلق در میانه اندک بود. نمرات نگرش در خط پایه بالا بود و تغییر آماری معنادار اما با اندازهی کوچک را نشان داد؛ میانه در ۲۳ باقی ماند (IQR از ۲۱-۲۴ به ۲۲-۲۵)، با برآورد جابهجایی مکانی زوجی معادل ۱.۰ نمره (۹۵٪ CI: ۰.۵ تا ۱.۵؛ p < 0.001؛ r = 0.27، کوچک). بیشترین افزایش دانش در سطح آیتم مربوط به آبمروارید و گلوکوم کودکان (+۵۰.۴ درصد) و معاینهی چشم توصیهشده (+۳۳.۳ درصد) مشاهده شد. هیچ شواهدی از تفاوت تغییر بین زیرگروههای معلمان بررسیشده یافت نشد (همهی p > 0.05). نتیجهگیری: پس از برنامهی آموزشی ساختاریافتهی دو روزه برای معلمان، افزایش قابل توجهی در دانش، بهبود متوسط در عملکرد خودگزارششده و تغییر اندک در نگرش از یک خط پایهی قبلاً بالا مشاهده شد. با توجه به نبود گروه کنترل، پیگیری کوتاهمدت و اتکا به سنجشهای خودگزارششدهی نگرش و عملکرد، یافتهها نباید به عنوان اثبات اثربخشی علّی یا تغییر رفتاری پایدار تفسیر شوند. نتایج از ارزیابی کنترلشده و بلندمدتتر آموزش معلمان به عنوان یکی از اجزای برنامههای سلامت چشم مدارس در مناطق دورافتاده حمایت میکند.
Three decades after the 1994 Genocide against the Tutsi, Rwanda continues to navigate the complex and evolving process of psychosocial reconstruction and practical reconciliation among survivors, former perpetrators, and their descendants. Despite substantial national and community-based efforts to advance reconciliation, restorative justice, and psychosocial transformation, many individuals continue to experience profound difficulties, including depression, trauma-related distress, anxiety, social mistrust and unresolved grief that impede sustainable recovery, social cohesion, and meaningful coexistence. Important gaps therefore remain in understanding the opportunities and obstacles that shape psychosocial reconstruction and reconciliation in post-genocide settings. The present study addressed these gaps by exploring the pathways and barriers to reconciliation and psychosocial reconstruction in the Rwandan context. Using a qualitative design, we conducted 32 semi-structured interviews with genocide survivors ( n = 5), ex-prisoners ( n = 5), and local leaders ( n = 5) in Nyamagabe District, complemented by three focus-group discussions involving both survivors and ex-prisoners ( n = 7), only survivors ( n = 5) and only perpetrators ( n = 5). Data were analysed inductively using thematic analysis. The findings indicate that post-genocide psychosocial reconstruction and reconciliation have been facilitated by grassroots initiatives particularly traditional justice mechanisms and reinforced by psychosocial programmes led by the government and its partners. However, persistent barriers remain, including ongoing psychosocial difficulties (anxiety, trauma, social mistrust and shame), intergenerational trauma, and limited access to psychosocial services, all of which hinder sustainable social transformation. Overall, the study reveals that practical reconciliation is a dynamic, non-linear process in which community-based engagement, psychosocial healing, and identity reconstruction drive positive change, while structural challenges continue to compromise these gains. These findings suggest that sustained partnership and collaboration among policymakers, mental health professionals, peacebuilders, and academics are essential to advance lasting psychosocial reconstruction, reconciliation, and social cohesion in post-genocide contexts.
سه دهه پس از نسلکشی ۱۹۹۴ علیه توتسیها، رواندا همچنان در حال پیمودن فرایند پیچیده و در حال تحول بازسازی روانیاجتماعی و آشتی عملی میان بازماندگان، عاملان پیشین و نسلهای بعدی آنان است. با وجود تلاشهای گسترده ملی و مبتنی بر جامعه برای پیشبرد آشتی، عدالت ترمیمی و تحول روانیاجتماعی، بسیاری از افراد همچنان با دشواریهای عمیقی از جمله افسردگی، پریشانی مرتبط با تروما، اضطراب، بیاعتمادی اجتماعی و سوگ حلنشده مواجهاند که مانع بهبود پایدار، انسجام اجتماعی و همزیستی معنادار میشود. بنابراین، شکافهای مهمی در درک فرصتها و موانعی که بازسازی روانیاجتماعی و آشتی را در بستر پس از نسلکشی شکل میدهند، باقی مانده است. مطالعه حاضر با بررسی مسیرها و موانع آشتی و بازسازی روانیاجتماعی در زمینه رواندا به این شکافها پرداخت. با استفاده از طرح کیفی، ۳۲ مصاحبه نیمهساختاریافته با بازماندگان نسلکشی (n = 5)، زندانیان سابق (n = 5) و رهبران محلی (n = 5) در منطقه Nyamagabe انجام شد که با سه بحث گروهی متمرکز شامل بازماندگان و زندانیان سابق (n = 7)، فقط بازماندگان (n = 5) و فقط عاملان (n = 5) تکمیل گردید. دادهها به صورت استقرایی با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافتهها نشان میدهد که بازسازی روانیاجتماعی و آشتی پس از نسلکشی با ابتکارات مردمی، به ویژه سازوکارهای سنتی عدالت، تسهیل شده و با برنامههای روانیاجتماعی تحت هدایت دولت و شرکایش تقویت شده است. با این حال، موانع پایداری همچنان باقی است، از جمله مشکلات روانیاجتماعی مداوم (اضطراب، تروما، بیاعتمادی اجتماعی و شرم)، تروما بیننسلی و دسترسی محدود به خدمات روانیاجتماعی که همگی مانع تحول اجتماعی پایدار میشوند. در مجموع، مطالعه نشان میدهد که آشتی عملی فرایندی پویا و غیرخطی است که در آن مشارکت مبتنی بر جامعه، التیام روانیاجتماعی و بازسازی هویت، محرک تغییر مثبت هستند، در حالی که چالشهای ساختاری همچنان این دستاوردها را به خطر میاندازند. این یافتهها حاکی از آن است که مشارکت و همکاری مستمر میان سیاستگذاران، متخصصان سلامت روان، صلحسازان و دانشگاهیان برای پیشبرد بازسازی روانیاجتماعی پایدار، آشتی و انسجام اجتماعی در بسترهای پس از نسلکشی ضروری است.
The main purpose of this study is to determine the antecedents of online game purchase intention. The theoretical background of the research is based on the Flow Experience Theory. In this context, the study examines the relationships between flow experience, online game addiction, smartphone addiction, stickiness, e-WOM, and in-game purchase intention. Data were obtained from 870 participants via an online survey using the convenience sampling technique. To test the hypotheses of the research, PLS-SEM was employed using the SmartPLS software. The results of the study show that flow experience and e-WOM are the variables that directly affect in-game purchase intention. In addition, flow experience was found to have a significant effect on online game addiction, smartphone addiction, and stickiness. Furthermore, the effects of flow experience, online game addiction, smartphone addiction, and stickiness on e-WOM were statistically confirmed. By identifying the determinants of in-game purchase intention, this study makes a theoretical contribution to the literature on consumer (user/player) behavior in digital gaming environments. The findings specifically demonstrate how flow experience, different forms of addiction, stickiness, and e-WOM are associated with in-game purchase intention, thereby advancing scholarly discussions on consumer behavior within the digital gaming context. From a practical standpoint, the results provide guidance for game and application developers, marketing professionals, and managers in designing strategies aimed at enhancing user engagement and purchase-related outcomes. Finally, future research is encouraged to examine the indirect effects of the variables included in this study on in-game purchase intention.
هدف اصلی این پژوهش تعیین پیشایندهای قصد خرید در بازیهای آنلاین است. مبانی نظری پژوهش بر نظریه تجربه فلو استوار است. در این راستا، پژوهش حاضر روابط میان تجربه فلو، اعتیاد به بازی آنلاین، اعتیاد به تلفن هوشمند، چسبندگی، تبلیغات الکترونیکی دهانبهدهان (e-WOM) و قصد خرید درونبازی را مورد بررسی قرار میدهد. دادهها از ۸۷۰ شرکتکننده از طریق پرسشنامه آنلاین و با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس گردآوری شد. برای آزمون فرضیههای پژوهش، از مدلسازی معادلات ساختاری مبتنی بر واریانس (PLS-SEM) با نرمافزار SmartPLS استفاده شد. نتایج پژوهش نشان میدهد که تجربه فلو و تبلیغات الکترونیکی دهانبهدهان متغیرهایی هستند که به طور مستقیم بر قصد خرید درونبازی تأثیر میگذارند. همچنین مشخص شد که تجربه فلو تأثیر معناداری بر اعتیاد به بازی آنلاین، اعتیاد به تلفن هوشمند و چسبندگی دارد. افزون بر این، تأثیر تجربه فلو، اعتیاد به بازی آنلاین، اعتیاد به تلفن هوشمند و چسبندگی بر تبلیغات الکترونیکی دهانبهدهان از نظر آماری تأیید شد. با شناسایی تعیینکنندههای قصد خرید درونبازی، این پژوهش به ادبیات رفتار مصرفکننده (کاربر/بازیکن) در محیطهای بازی دیجیتال از لحاظ نظری کمک میکند. یافتهها به طور خاص نشان میدهند که چگونه تجربه فلو، انواع مختلف اعتیاد، چسبندگی و تبلیغات الکترونیکی دهانبهدهان با قصد خرید درونبازی مرتبط هستند و بدین ترتیب مباحث علمی درباره رفتار مصرفکننده در زمینه بازیهای دیجیتال را پیش میبرند. از منظر عملی، نتایج راهنماییهایی برای توسعهدهندگان بازی و اپلیکیشن، متخصصان بازاریابی و مدیران در طراحی راهبردهایی با هدف افزایش درگیری کاربر و پیامدهای مرتبط با خرید ارائه میدهد. در نهایت، به پژوهشهای آتی توصیه میشود که اثرات غیرمستقیم متغیرهای وارد شده در این پژوهش بر قصد خرید درونبازی را مورد بررسی قرار دهند.
In this paper, the novel The Remains of the Day is used as a framing device to explore government policy for initial teacher education in England. Referring to the lack of freedom to ‘act in and with the world’, we draw on Biesta’s work on subjectification and Heidegger’s concept of Being to argue that teacher educators’ freedom to use their professional judgement and expertise is being stifled by an overly technicist policy framework, making teacher educators themselves the ‘missing subject’ in teacher education. In the empirical section of this philosophically driven piece, we present comments from 13 teacher educators who were interviewed to investigate the extent to which they believe the current policy framework provides a sufficient basis for teacher education. The paper offers original insights into the cost of policy constraints at an ontological level, which lead to the detriment of pre-service teachers and ultimately the pupils they teach. The paper concludes with a call, as in the novel, to ‘seize the remains of the day’ and seek redemptive possibilities for change.
در این مقاله، رمان «باقیماندههای روز» به عنوان ابزاری مفهومی برای بررسی سیاستهای دولتی در آموزش ابتدایی معلمان در انگلستان به کار رفته است. با اشاره به فقدان آزادی برای «عمل کردن در جهان و با جهان»، با استناد به آثار Biesta درباره فاعلیت و مفهوم هستی نزد هایدگر، استدلال میشود که آزادی مربیان معلم برای استفاده از قضاوت حرفهای و تخصص خود، توسط چارچوب سیاستی بیش از حد فنمحور محدود شده است و این امر موجب شده است که خود مربیان معلم به «فاعل غایب» در آموزش معلمان بدل شوند. در بخش تجربی این پژوهش با رویکرد فلسفی، دیدگاههای ۱۳ مربی معلم که مورد مصاحبه قرار گرفتهاند، ارائه میشود تا میزان اعتقاد آنها به کفایت چارچوب سیاستی فعلی برای آموزش معلمان بررسی شود. این مقاله بینشهای نوینی درباره هزینههای محدودیتهای سیاستی در سطح هستیشناختی ارائه میدهد که به زیان معلمان پیشخدمت و در نهایت دانشآموزان آنها منجر میشود. مقاله با دعوتی، همانند رمان، برای «بهرهگیری از باقیماندههای روز» و جستوجوی امکانهای رستگاریبخش برای تغییر به پایان میرسد.
Abstract The rise of the BE V ing progressive has been argued to reflect a broader shift in the typological profile of English from a bounded to an unbounded language, leading to changing preferences in aspectual construal and narrative organization. However, it remains unclear whether BE V ing directly replaced a dominant pattern of bounded event construal or superseded alternative strategies that were already available to express progressive(-like) meaning before. The idea of a typological shift suggests that many more strategies may have been involved. This article investigates diachronic change in the expression of progressive(-like) meaning. To this end, use is made of a historical parallel translation corpus consisting of eight successive English translations of Cervantes’ Don Quijote , giving insight into how the same meanings were expressed over time. The results suggest that the expression of progressive(-like) meaning in English went through a pragmatic stage, in which progressive meaning was mainly expressed through invited inference, followed by an experimentation stage, during which speakers of English resorted to a variety of lexical and (semi-)grammatical options to express these meanings semantically, and resulting in the current situation with the emergence of the grammaticalized marker BE V ing as an uncontested default coding option.
چکیده: رشد ساختار BE V ing استمراری به عنوان بازتابی از یک تغییر گستردهتر در نمایه نوعشناختی زبان انگلیسی از یک زبان محدود به زبان نامحدود مطرح شده است که منجر به تغییر ترجیحات در برداشت وجهی و سازماندهی روایی میشود. با این حال، هنوز مشخص نیست که آیا BE V ing مستقیماً جایگزین الگوی غالب برداشت رویداد محدود شده است یا بر استراتژیهای جایگزینی که پیشتر برای بیان معنای استمراری (یا مشابه استمراری) در دسترس بودند، برتری یافته است. ایده تغییر نوعشناختی نشان میدهد که استراتژیهای بسیار بیشتری ممکن است درگیر بوده باشند. این مقاله به بررسی تغییرات تاریخی در بیان معنای استمراری (یا مشابه استمراری) میپردازد. بدین منظور، از یک پیکره موازی ترجمه تاریخی شامل هشت ترجمه متوالی انگلیسی از «دون کیشوت» اثر سروانتس استفاده شده است که بینشی درباره چگونگی بیان همان معانی در طول زمان ارائه میدهد. نتایج نشان میدهد که بیان معنای استمراری (یا مشابه استمراری) در زبان انگلیسی از یک مرحله کاربردشناختی عبور کرده است که در آن معنای استمراری عمدتاً از طریق استنتاج دعوتشده بیان میشد، و پس از آن مرحلهای از آزمایشگری رخ داده است که در آن گویشوران انگلیسی برای بیان این معانی به گزینههای واژگانی و (نیمه)دستوری متعددی متوسل شدند، و در نهایت به وضعیت کنونی با ظهور نشانگر دستوریشده BE V ing به عنوان گزینه پیشفرض و بیرقیب رمزگذاری رسیده است.
Abstract Hostile attribution bias (HAB) is a well-established predictor of aggression and related psychopathologies. Yet the early factors shaping its development are not yet fully understood. In particular, it remains unclear (1) how early conflictual relationships with significant adults and children’s cognitive capacities contribute to later HAB, and (2) whether these pathways differ by gender. The present study addressed these gaps in a longitudinal sample of 279 Arab and Jewish children (138 girls; 106 Arabs; 173 Jews), assessed in early (M age = 5.7, SD = 0.53; range: 4.3–7.0) and late (M age = 10.6, SD = 0.86, range: 9.0–12.75 years) childhood. Mother- and teacher–child conflict, executive functions (EFs), and early HAB were assessed in early childhood and HAB was assessed in late childhood. Multi-group analyses revealed gender-differentiated pathways: among boys, one EF (cognitive flexibility) predicted lower HAB ( β = −0.24); among girls, higher teacher–child conflict predicted higher HAB ( β = 0.36). These findings refine social information processing theory by showing that relational inputs to children’s social database are ecologically specific and that the balance between relational and cognitive pathways to HAB is gender-differentiated.
چکیده: سوگیری انتساب خصمانه (HAB) یکی از پیشبینهای شناختهشده پرخاشگری و آسیبشناسیهای روانی مرتبط است. با این حال، عوامل اولیهای که شکلگیری آن را تحت تأثیر قرار میدهند، هنوز به طور کامل شناخته نشدهاند. به طور خاص، هنوز مشخص نیست (۱) روابط تعارضآمیز اولیه با بزرگسالان مهم و ظرفیتهای شناختی کودکان چگونه به HAB در آینده کمک میکنند و (۲) آیا این مسیرها بر اساس جنسیت متفاوت هستند یا خیر. مطالعه حاضر به این خلأها در یک نمونه طولی شامل ۲۷۹ کودک عرب و یهودی (۱۳۸ دختر؛ ۱۰۶ عرب؛ ۱۷۳ یهودی) که در اوایل (میانگین سن = ۵٫۷، انحراف معیار = ۰٫۵۳؛ دامنه: ۴٫۳ تا ۷٫۰) و اواخر (میانگین سن = ۱۰٫۶، انحراف معیار = ۰٫۸۶؛ دامنه: ۹٫۰ تا ۱۲٫۷۵ سال) کودکی مورد ارزیابی قرار گرفتند، پرداخته است. تعارض مادر–کودک و معلم–کودک، کارکردهای اجرایی (EFs) و HAB اولیه در اوایل کودکی و HAB در اواخر کودکی ارزیابی شد. تحلیلهای چندگروهی مسیرهای متمایز بر اساس جنسیت را نشان داد: در میان پسران، یکی از کارکردهای اجرایی (انعطافپذیری شناختی) پیشبینیکننده کاهش HAB بود (β = −۰٫۲۴)؛ در میان دختران، تعارض بیشتر معلم–کودک پیشبینیکننده افزایش HAB بود (β = ۰٫۳۶). این یافتهها نظریه پردازش اطلاعات اجتماعی را با نشان دادن اینکه ورودیهای رابطهای به پایگاه داده اجتماعی کودکان به صورت بومشناختی خاص هستند و تعادل بین مسیرهای رابطهای و شناختی به سوی HAB بر اساس جنسیت متمایز است، اصلاح میکنند.
This study assesses the rationality of public policies for the spatial allocation of primary schools in the West region of Cameroon, in the context of ongoing crises and economic shocks. Using cross-sectional data of 2022 from the Ministry of Basic Education, the Central Bureau of Censuses and Population Studies., and the National Institute of Statistics, the analysis applies Ripley’s K function to examine whether the spatial distribution of public primary schools follows a clustered, random, or dispersed pattern relative to population distribution. This spatial statistical approach is complemented by Monte Carlo simulations to test the significance of observed patterns. The results show that, while school locations are generally aligned with population concentration, some districts exhibit random spatial allocation. These findings suggest the need for more rational and demand-driven school placement policies, particularly through prioritizing densely populated areas to improve access and educational outcomes.
این مطالعه به ارزیابی عقلانیت سیاستهای عمومی در تخصیص فضایی مدارس ابتدایی در منطقه غرب کامرون، در بستر بحرانها و شوکهای اقتصادی جاری میپردازد. با استفاده از دادههای مقطعی سال ۲۰۲۲ از وزارت آموزش ابتدایی، اداره مرکزی سرشماری و مطالعات جمعیت، و مؤسسه ملی آمار، تحلیل حاضر از تابع K ریپلی برای بررسی این موضوع بهره میگیرد که آیا توزیع فضایی مدارس ابتدایی دولتی نسبت به توزیع جمعیت، الگوی خوشهای، تصادفی یا پراکنده دارد. این رویکرد آماری فضایی با شبیهسازیهای مونتکارلو برای آزمون معناداری الگوهای مشاهدهشده تکمیل میشود. نتایج نشان میدهد که اگرچه مکانیابی مدارس عموماً با تمرکز جمعیت همسو است، برخی نواحی تخصیص فضایی تصادفی را نشان میدهند. این یافتهها بر لزوم سیاستهای عقلانیتر و مبتنی بر تقاضا در مکانیابی مدارس، بهویژه با اولویتبخشی به مناطق پرجمعیت برای بهبود دسترسی و پیامدهای آموزشی تأکید دارد.
ABSTRACT As colleges and universities respond to students’ basic needs, structures and resources such as food pantries, emergency scholarships, housing access, transportation accommodations, mental and physical health efforts, and more become mechanisms for support. One additional structure to respond to and support students’ basic needs is a campus student government. Student governments often act as the voice of the student body to administrators and community members (Goodman 2021; Goodman and Licata‐Hoang 2023; Miller et al. 2006; Patrick 2023; Templeton et al. 2018), and addresses various issues associated with students’ needs (Goodman et al. 2021; Houze 2021). From campaigning to governing, student government leaders across the United States focus intently on how their advocacy efforts can support student access to fundamental necessities (Goodman et al. 2023). This article illuminates student governments’ role in addressing students’ basic needs. Institutions are called on to listen to and support student government leaders through legislation in the form of decision‐making, and leadership in the form of student leaders’ work and advocacy efforts.
چکیده: همانطور که دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی به نیازهای اساسی دانشجویان پاسخ میدهند، ساختارها و منابعی همچون بانکهای غذا، بورسیههای اضطراری، دسترسی به مسکن، تسهیلات حملونقل، تلاشهای مرتبط با سلامت روانی و جسمانی و موارد دیگر به عنوان سازوکارهایی برای حمایت مطرح میشوند. یکی دیگر از ساختارهایی که میتواند به نیازهای اساسی دانشجویان پاسخ دهد و از آنها حمایت کند، دولت دانشجویی در دانشگاه است. دولتهای دانشجویی اغلب به عنوان صدای بدنه دانشجویی نزد مدیران و اعضای جامعه عمل میکنند (Goodman 2021؛ Goodman و Licata‐Hoang 2023؛ Miller و همکاران 2006؛ Patrick 2023؛ Templeton و همکاران 2018) و به مسائل مختلف مرتبط با نیازهای دانشجویان میپردازند (Goodman و همکاران 2021؛ Houze 2021). از زمان تبلیغات انتخاباتی تا دوران مدیریت، رهبران دولت دانشجویی در سراسر ایالات متحده با دقت بر این موضوع تمرکز دارند که چگونه تلاشهای حمایتی آنها میتواند دسترسی دانشجویان به نیازهای اساسی را تقویت کند (Goodman و همکاران 2023). این مقاله نقش دولتهای دانشجویی در پاسخ به نیازهای اساسی دانشجویان را روشن میسازد. از مؤسسات خواسته میشود که از طریق قانونگذاری در قالب تصمیمگیری و رهبری در قالب فعالیتها و تلاشهای حمایتی رهبران دانشجویی، به سخنان و حمایت از رهبران دولت دانشجویی توجه کنند.
Researchers often want to measure a variety of constructs such as anxiety, discrimination, or loneliness in text data from surveys, interviews, social media, and electronic health records. Using large language models (LLMs)-although optimal for text classification-remain infeasible for some researchers due to concerns around computational expertise, cost, privacy, and compute requirements. Therefore, some researchers prefer to use lightweight models for large data sets or interpretable models to avoid mistakes in high-stakes scenarios. Lexicons offer simple baselines to LLMs by searching for relevant phrases and can be used together with LLMs to guarantee capturing specific keywords. However, building new lexicons is resource intensive. In this study, we found that GPT-4 Turbo was able to automatically create a lexicon for 49 known risk factors for suicidal thoughts and behaviors, which we release as the Suicide Risk Lexicon. Generating a lexicon with LLMs quickly measures most constructs relevant for suicide risk detection, resulting in high content validity. This lexicon was able to accurately predict risk in crisis counseling conversations. After validating the lexicon with clinician ratings, the lexicon modestly outperformed the linguistic inquiry and word count lexicon, which has low content validity for mental illness, and performed similarly to some black-box deep learning models. We discovered that active suicidal ideation and direct self-injury were stronger indicators of imminent risk than passive suicidal ideation and depressed mood in this ecological setting of crisis counseling conversations. To simplify creating new lexicons for other research domains, we introduce a Python package, construct-tracker. (PsycInfo Database Record (c) 2026 APA, all rights reserved).
پژوهشگران اغلب تمایل دارند انواع سازههایی مانند اضطراب، تبعیض یا احساس تنهایی را در دادههای متنی حاصل از پیمایشها، مصاحبهها، شبکههای اجتماعی و پروندههای سلامت الکترونیک اندازهگیری کنند. اگرچه استفاده از مدلهای زبانی بزرگ (LLMs) برای طبقهبندی متن بهینه است، اما به دلیل نگرانیهایی درباره تخصص محاسباتی، هزینه، حریم خصوصی و نیازهای محاسباتی، برای برخی پژوهشگران عملی نمیباشد. بنابراین، برخی پژوهشگران ترجیح میدهند برای دادههای بزرگ از مدلهای سبک یا برای سناریوهای حساس از مدلهای قابل تفسیر استفاده کنند تا از بروز خطا جلوگیری شود. واژگانها با جستجوی عبارات مرتبط، مبنایی ساده در مقابل LLMها فراهم میکنند و میتوانند همراه با LLMها برای تضمین شناسایی واژگان خاص به کار روند. با این حال، ساخت واژگانهای جدید نیازمند منابع زیادی است. در این مطالعه، دریافتیم که GPT-4 Turbo قادر است به طور خودکار واژگانی برای ۴۹ عامل خطر شناختهشده برای افکار و رفتارهای خودکشی ایجاد کند که آن را به عنوان واژگان خطر خودکشی منتشر میکنیم. تولید واژگان با استفاده از LLMها امکان اندازهگیری سریع اغلب سازههای مرتبط با شناسایی خطر خودکشی را فراهم میکند و منجر به روایی محتوایی بالا میشود. این واژگان توانست خطر را در مکالمات مشاوره بحران به طور دقیق پیشبینی کند. پس از اعتبارسنجی واژگان با ارزیابیهای بالینی، این واژگان نسبت به واژگان تحلیل واژگانی و شمارش واژهها که روایی محتوایی پایینی برای بیماری روانی دارد، عملکرد بهتری داشت و عملکردی مشابه برخی مدلهای یادگیری عمیق جعبهسیاه نشان داد. دریافتیم که افکار خودکشی فعال و خودآسیبی مستقیم، شاخصهای قویتری برای خطر قریبالوقوع نسبت به افکار خودکشی منفعل و خلق افسرده در این زمینه بومشناختی مکالمات مشاوره بحران هستند. برای سادهسازی ایجاد واژگان جدید در حوزههای پژوهشی دیگر، یک بسته پایتون به نام construct-tracker معرفی میکنیم. (رکورد پایگاه داده PsycInfo (c) 2026 APA، کلیه حقوق محفوظ است).
Formative feedback is central to assessment for learning because it can help learners understand expectations, identify gaps in understanding, and improve subsequent learning. However, less is known about how formative feedback is understood and enacted in resource-constrained primary-school contexts. This study explored how Ethiopian primary-school teachers understand and enact formative feedback and how teacher, student, and contextual conditions shape feedback practices. Guided by Social Cognitive Theory (SCT), the study employed a qualitative instrumental case-study design at a government primary school in Asella, Oromia Regional State, Ethiopia. Data were collected through semi-structured interviews with five teachers and the school principal, classroom observations, and a focus group discussion involving five students and three Parent–Teacher Association representatives. Data were analyzed using reflexive thematic analysis, with SCT applied as an interpretive lens. Four themes emerged: teachers’ understanding and enactment of feedback; feedback, student engagement, and learning experiences; contextual conditions supporting feedback; and challenges and tensions affecting implementation. Teachers generally understood feedback as supporting learning, motivation, confidence, and participation. However, observations revealed a gap between formative intentions and enacted practices, with whole-class oral correction more common than sustained dialogue, individualized feedback, and opportunities for revision. Large classes, limited instructional time, assessment pressures, resource constraints, and differences in student engagement shaped implementation. The findings indicate that strengthening formative feedback requires teacher and student feedback literacy, relevant professional learning, and school conditions that enable dialogue, reflection, and revision.
بازخورد تکوینی در ارزیابی برای یادگیری نقش مرکزی دارد، زیرا میتواند به یادگیرندگان کمک کند تا انتظارات را درک کنند، شکافهای موجود در فهم خود را شناسایی نمایند و یادگیری بعدی را بهبود بخشند. با این حال، دانش کمتری درباره چگونگی درک و اجرای بازخورد تکوینی در زمینههای مدارس ابتدایی با منابع محدود وجود دارد. این مطالعه به بررسی نحوه درک و اجرای بازخورد تکوینی توسط معلمان مدارس ابتدایی اتیوپی و چگونگی تأثیر شرایط معلم، دانشآموز و زمینهای بر شیوههای بازخورد پرداخت. این پژوهش با راهنمایی نظریه شناختی-اجتماعی (SCT) و با استفاده از طرح مطالعه موردی ابزاری کیفی در یک مدرسه ابتدایی دولتی در آسلا، ایالت منطقهای اورومیا، اتیوپی انجام شد. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته با پنج معلم و مدیر مدرسه، مشاهده کلاسهای درس و یک بحث گروهی متمرکز با حضور پنج دانشآموز و سه نماینده انجمن اولیا و مربیان جمعآوری شد. دادهها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی و با بهکارگیری SCT به عنوان لنز تفسیری تحلیل شدند. چهار مضمون استخراج شد: درک و اجرای بازخورد توسط معلمان؛ بازخورد، مشارکت دانشآموز و تجارب یادگیری؛ شرایط زمینهای حمایتکننده از بازخورد؛ و چالشها و تنشهای مؤثر بر اجرا. معلمان عموماً بازخورد را به عنوان حمایت از یادگیری، انگیزش، اعتماد به نفس و مشارکت درک میکردند. با این حال، مشاهدات نشان داد که بین اهداف تکوینی و شیوههای اجراشده شکاف وجود دارد و اصلاح شفاهی جمعی بیشتر از گفتوگوی پایدار، بازخورد فردی و فرصتهای بازنگری رایج بود. کلاسهای پرجمعیت، زمان آموزشی محدود، فشارهای ارزیابی، محدودیت منابع و تفاوت در مشارکت دانشآموزان بر اجرا تأثیرگذار بودند. یافتهها نشان میدهد که تقویت بازخورد تکوینی مستلزم سواد بازخوردی معلمان و دانشآموزان، یادگیری حرفهای مرتبط و شرایط مدرسهای است که امکان گفتوگو، تأمل و بازنگری را فراهم کند.
Depression represents a complex, multifactorial disorder influenced by the interplay of biological, behavioral, and social determinants. While extensive health surveys, including the National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES), gather comprehensive multidomain data, existing studies tend to analyze these domains independently, overlooking the potential to identify integrated, data-driven patterns of depression risk. We have developed SYNERGY-VAE, an interpretable and multimodal deep learning framework that is designed to identify latent health subgroups and facilitate the transparent prediction of depression risk, utilizing NHANES-derived multimodal data from a large analytic cohort that spans five distinct domains from 2005 to 2018. SYNERGY-VAE utilizes a variational autoencoder to learn a shared latent representation derived from five modalities of NHANES, specifically demographic, dietary, examination, laboratory, and questionnaire data. Clustering within this latent space revealed subpopulations exhibiting distinct health signatures. To enhance interpretability, we triangulated insights utilizing encoder weights, standardized mean differences, and permutation feature importance (PFI). Machine learning classifiers were trained within each cluster employing the top 30 PFI-ranked features, with performance evaluated through the receiver operating characteristic area under the curve (AUC) in a 70/30 train-test split. Three latent clusters emerged, each demonstrating markedly different observed prevalence rates of depression within the analytic sample, ranging from 6.8% to 10.9%. Cluster-specific models consistently surpassed pooled models in performance, with the highest predictive accuracy identified in Cluster 2 utilizing XGBoost (AUC = 0.839, 95% CI:0.804–0.874). The importance of features varied across clusters, indicating unique depression risk profiles specific to each subgroup. SYNERGY-VAE demonstrates the power of generative, explainable deep learning for the identification of latent health phenotypes, thereby furthering the objectives of precision mental health. By integrating high-dimensional, multimodal data and facilitating transparent subgroup discovery, our model may inform future stratified and context-aware screening research and contribute to precision psychiatry-oriented research in large health survey datasets.
افسردگی یک اختلال پیچیده و چندعاملی است که تحت تأثیر تعامل عوامل زیستی، رفتاری و اجتماعی قرار دارد. اگرچه پیمایشهای گسترده سلامت، از جمله پیمایش ملی سلامت و تغذیه (NHANES)، دادههای جامع چندحوزهای را گردآوری میکنند، مطالعات موجود تمایل دارند این حوزهها را به طور مستقل تحلیل کنند و از شناسایی الگوهای یکپارچه و مبتنی بر دادههای ریسک افسردگی غافل میشوند. ما SYNERGY-VAE را توسعه دادهایم؛ یک چارچوب یادگیری عمیق چندوجهی و قابل تبیین که برای شناسایی زیرگروههای پنهان سلامت و تسهیل پیشبینی شفاف ریسک افسردگی طراحی شده است و از دادههای چندوجهی استخراجشده از NHANES در یک نمونه تحلیلی بزرگ که پنج حوزه متمایز را از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۸ دربرمیگیرد، بهره میبرد. SYNERGY-VAE از یک واریاسیونال اتوانکودر برای یادگیری نمایش پنهان مشترک مشتقشده از پنج وجه NHANES، به طور خاص دادههای جمعیتشناختی، رژیمی، معاینه، آزمایشگاهی و پرسشنامهای استفاده میکند. خوشهبندی در این فضای پنهان، زیرجمعیتهایی با امضاهای سلامت متمایز را آشکار ساخت. برای افزایش قابلیت تبیین، بینشها با استفاده از وزنهای انکودر، تفاوت میانگین استانداردشده و اهمیت ویژگی مبتنی بر جایگشت (PFI) مثلثبندی شدند. طبقهبندهای یادگیری ماشین در هر خوشه با استفاده از ۳۰ ویژگی برتر رتبهبندیشده بر اساس PFI آموزش داده شدند و عملکرد آنها از طریق مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) در تقسیم ۷۰/۳۰ آموزش-آزمون ارزیابی شد. سه خوشه پنهان شناسایی شد که هر یک نرخهای شیوع مشاهدهشده افسردگی به طور قابل توجهی متفاوتی را در نمونه تحلیلی نشان دادند، که از ۶.۸٪ تا ۱۰.۹٪ متغیر بود. مدلهای اختصاصی خوشه به طور پیوسته عملکرد بهتری نسبت به مدلهای تجمیعی داشتند و بالاترین دقت پیشبینی در خوشه ۲ با استفاده از XGBoost (AUC = 0.839, 95% CI:0.804–0.874) مشاهده شد. اهمیت ویژگیها در خوشههای مختلف متفاوت بود و نشاندهنده پروفایلهای ریسک افسردگی منحصر به فرد برای هر زیرگروه بود. SYNERGY-VAE قدرت یادگیری عمیق مولد و قابل تبیین را برای شناسایی فنوتیپهای پنهان سلامت نشان میدهد و بدین ترتیب اهداف سلامت روان دقیق را پیش میبرد. با یکپارچهسازی دادههای چندوجهی با ابعاد بالا و تسهیل کشف شفاف زیرگروهها، مدل ما میتواند پژوهشهای آینده غربالگری لایهبندیشده و زمینهمحور را اطلاعرسانی کند و به پژوهشهای روانپزشکی دقیق در دادههای بزرگ پیمایش سلامت کمک نماید.
This article presents the results of an assessment of mental performance and attention characteristics in children attending preschool educational organizations. Using the Anfimov letter-based proofreading test, the speed, accuracy, error rate, and stability of attention were evaluated in 228 children from modular (n=114) and traditional (n=114) types of preschools in the city of Tashkent and the Surkhandarya region. The results showed that children in traditional preschools had significantly higher information processing speed and attention stability (P<0.01), whereas the attention accuracy rate was higher in modular preschools (P<0.05). Furthermore, in modular preschools, girls demonstrated a lower error rate compared to boys (P<0.05). These findings confirm that the organizational and structural features of the preschool educational environment affect individual components of children's attention and highlight the practical importance of the hygienic and pedagogical optimization of this environment.
این مقاله نتایج ارزیابی عملکرد ذهنی و ویژگیهای توجه در کودکان حاضر در سازمانهای آموزشی پیشدبستانی را ارائه میدهد. با استفاده از آزمون تصحیحخوانی مبتنی بر حروف Anfimov، سرعت، دقت، نرخ خطا و پایداری توجه در ۲۲۸ کودک از مهدکودکهای مدولار (n=114) و سنتی (n=114) در شهر تاشکند و منطقه سرخاندریا مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که کودکان در مهدکودکهای سنتی از سرعت پردازش اطلاعات و پایداری توجه بهطور معناداری بالاتری برخوردار بودند (P<0.01)، در حالی که نرخ دقت توجه در مهدکودکهای مدولار بالاتر بود (P<0.05). همچنین، در مهدکودکهای مدولار، دختران نسبت به پسران نرخ خطای کمتری نشان دادند (P<0.05). این یافتهها تأیید میکند که ویژگیهای سازمانی و ساختاری محیط آموزشی پیشدبستانی بر مؤلفههای فردی توجه کودکان تأثیر میگذارد و اهمیت عملی بهینهسازی بهداشتی و آموزشی این محیط را برجسته میسازد.
Mood follows a well-documented circadian rhythm. Sleep timing and duration are similarly shaped by biological and social factors. However, large-scale, real-world data on how these patterns vary across demographic groups remain limited. Prior studies often rely on laboratory data or social media linguistic analysis, which lack direct self-reports. This study examines hourly, weekly, and demographic trends in mood and sleep duration reports using one of the largest online datasets of directly self-reported behavioral health: 468,092 Lumosity users (aged 20–79) who reported daily mood (−2 to +2 scale) and sleep duration (≤5–9 + hours). We assessed variation by time of day, day of week, and interactions of age, gender, and race/ethnicity using ANOVA and linear regression. Mood was higher among users reporting in the afternoon and evening, and lower from late night through morning. Mood showed a U-shaped pattern with age, consistent throughout the week, and longer sleep duration was linked to better mood reports throughout the day and week. Sleep duration varied by time of report and by day of week, with longer durations in the afternoon/evening and on weekends. Women reported longer sleep overall, Black users reported shorter sleep, and sleep duration declined from young adulthood through midlife before rising slightly among older users. Higher mood was associated with longer sleep, and the weekday-weekend mood difference was larger among users reporting longer sleep. These findings demonstrate the value of large-scale digital data for public health insight, highlighting demographic disparities in sleep and the importance of midlife as a key intervention period. Because the sample is likely skewed toward higher educational attainment and health engagement, disparity estimates may understate true population-level differences. The late-night peak in negative affect aligns with literature on nocturnal suicide risk, though this nonclinical sample cannot directly speak to clinical risk or crisis-service need.
خلق و خو از یک ریتم شبانهروزی مستند پیروی میکند. زمانبندی و مدت خواب نیز به طور مشابه تحت تأثیر عوامل زیستی و اجتماعی قرار دارند. با این حال، دادههای واقعی و گسترده درباره چگونگی تغییر این الگوها در میان گروههای جمعیتشناختی همچنان محدود است. مطالعات پیشین اغلب به دادههای آزمایشگاهی یا تحلیل زبانی شبکههای اجتماعی متکی هستند که فاقد خودگزارشدهی مستقیم میباشند. این مطالعه روندهای ساعتی، هفتگی و جمعیتشناختی در گزارشهای خلق و مدت خواب را با استفاده از یکی از بزرگترین مجموعه دادههای آنلاین سلامت رفتاری با خودگزارشدهی مستقیم بررسی میکند: ۴۶۸٬۰۹۲ کاربر Lumosity (در بازه سنی ۲۰ تا ۷۹ سال) که روزانه خلق (در مقیاس −۲ تا +۲) و مدت خواب (۵ ساعت یا کمتر تا ۹ ساعت و بیشتر) را گزارش کردند. ما تغییرات را بر اساس زمان روز، روز هفته و تعاملات سن، جنسیت و نژاد/قومیت با استفاده از تحلیل واریانس (ANOVA) و رگرسیون خطی ارزیابی کردیم. خلق در میان کاربرانی که در بعدازظهر و عصر گزارش دادهاند بالاتر و از نیمهشب تا صبح پایینتر بود. خلق الگوی U شکلی با سن نشان داد که در طول هفته ثابت بود و مدت خواب طولانیتر با گزارشهای خلق بهتر در سراسر روز و هفته همراه بود. مدت خواب بر اساس زمان گزارش و روز هفته متفاوت بود، به طوری که در بعدازظهر/عصر و آخر هفتهها مدت خواب طولانیتر بود. زنان به طور کلی خواب طولانیتری گزارش کردند، کاربران سیاهپوست خواب کوتاهتری گزارش کردند و مدت خواب از اوایل بزرگسالی تا میانسالی کاهش یافت و سپس در میان کاربران مسنتر اندکی افزایش یافت. خلق بالاتر با خواب طولانیتر همراه بود و تفاوت خلق بین روزهای هفته و آخر هفته در میان کاربرانی که خواب طولانیتری گزارش کردند بیشتر بود. این یافتهها ارزش دادههای دیجیتال گسترده را برای بینش سلامت عمومی نشان میدهد و بر نابرابریهای جمعیتشناختی در خواب و اهمیت میانسالی به عنوان دورهای کلیدی برای مداخله تأکید میکند. از آنجا که نمونه احتمالاً به سمت تحصیلات بالاتر و مشارکت بیشتر در سلامت گرایش دارد، برآورد نابرابریها ممکن است تفاوتهای واقعی در سطح جمعیت را کمتر از واقعیت نشان دهد. اوج خلق منفی در نیمهشب با ادبیات مربوط به خطر خودکشی شبانه همسو است، اگرچه این نمونه غیر بالینی نمیتواند مستقیماً درباره خطر بالینی یا نیاز به خدمات بحران اظهار نظر کند.
Abstract Bilinguals often experience reduced emotional resonance in their second language (L2), known as “emotional distance.” This study investigates how cultural context, specifically culture relatedness, modulates this experience in late Mandarin-English bilinguals. We employed a multi-methodological approach to disentangle implicit and explicit processing. Study 1 (Implicit Association Test) revealed no automatic bias linking culture to emotion, suggesting that long-term L2 immersion may equilibrate implicit associations. Study 2 (explicit ratings), however, found a significant interaction: priming native (Chinese) culture led participants to evaluate negative L2 words as more negative, whereas the L2 (British) cultural context attenuated these evaluations, reinforcing emotional distance. Positive words remained unaffected. These findings demonstrate that culture is an active modulator of bilingual emotion. While acculturation may balance implicit links, conscious activation of native cultural schemas can bridge L2 emotional distance for aversive content, whereas L2 contexts serve to buffer emotional intensity.
دوزبانهها اغلب کاهش همرزونگی هیجانی را در زبان دوم (L2) خود تجربه میکنند که به عنوان «فاصله هیجانی» شناخته میشود. این پژوهش بررسی میکند که چگونه زمینه فرهنگی، بهویژه ارتباط با فرهنگ، این تجربه را در دوزبانههای دیرآموز ماندارین-انگلیسی تعدیل میکند. ما با بهرهگیری از رویکردی چندروشی به منظور تفکیک پردازش ضمنی و آشکار، به این موضوع پرداختیم. مطالعه اول (آزمون تداعی ضمنی) هیچ سوگیری خودکاری را که فرهنگ را به هیجان پیوند دهد نشان نداد و این امر حاکی از آن است که غوطهوری بلندمدت در زبان دوم ممکن است تداعیهای ضمنی را متعادل سازد. با این حال، مطالعه دوم (ارزیابیهای آشکار) تعامل معناداری را نشان داد: فعالسازی فرهنگ بومی (چینی) موجب شد شرکتکنندگان واژههای منفی زبان دوم را منفیتر ارزیابی کنند، در حالی که زمینه فرهنگی زبان دوم (بریتانیایی) این ارزیابیها را تضعیف کرد و فاصله هیجانی را تقویت نمود. واژههای مثبت بدون تغییر باقی ماندند. این یافتهها نشان میدهد که فرهنگ، تعدیلگر فعالی در هیجان دوزبانه است. در حالی که فرهنگپذیری ممکن است پیوندهای ضمنی را متعادل کند، فعالسازی آگاهانه طرحوارههای فرهنگی بومی میتواند فاصله هیجانی زبان دوم را برای محتوای ناخوشایند کاهش دهد، در حالی که زمینههای زبان دوم به عنوان عامل کاهنده شدت هیجانی عمل میکنند.
بررسی حمایت از اقلیت مخالف با استفاده از مدلهای زبانی بزرگ (LLM) در تصمیمگیری گروهی با عدم توازن قدرت: استراتژیهای مداخله از طریق پاداستدلال و میانجیگری
Minority viewpoints are often suppressed in power-imbalanced group decision-making due to social pressure to comply with the majority. To address this problem, we developed an LLM-powered dissenting minority support system that aimed to foster attention to minority views through either AI-generated counterarguments or AI-mediated messages. We conducted a mixed-method experiment with 96 participants in 24 groups, comparing minority members’ experiences across baseline, AI-counterargument, and AI-mediated message conditions. Our findings revealed a nuanced trade-off: AI-generated counterarguments fostered a more flexible atmosphere and enhanced satisfaction, while AI-mediated messaging increased minority participation but unexpectedly reduced their psychological safety. This research contributes empirical evidence on how different AI implementations affect group dynamics, identifies a critical support paradox between participation and psychological safety, provides design implications for future systems, and highlights ethical challenges in implementing AI-mediated communication in hierarchical settings. These insights advance understanding of designing more equitable AI support for power-imbalanced group decision-making.
دیدگاههای اقلیت در تصمیمگیری گروهی با عدم توازن قدرت اغلب به دلیل فشار اجتماعی برای تبعیت از اکثریت سرکوب میشوند. برای رفع این مشکل، ما سامانهای مبتنی بر مدل زبانی بزرگ (LLM) جهت حمایت از اقلیت مخالف توسعه دادیم که هدف آن جلب توجه به دیدگاههای اقلیت از طریق پاداستدلالهای تولیدشده توسط هوش مصنوعی یا پیامهای میانجیگریشده توسط هوش مصنوعی بود. ما یک آزمایش ترکیبی با ۹۶ شرکتکننده در ۲۴ گروه انجام دادیم و تجربیات اعضای اقلیت را در شرایط پایه، پاداستدلال هوش مصنوعی و پیام میانجیگریشده توسط هوش مصنوعی مقایسه کردیم. یافتههای ما نشان داد که یک موازنه ظریف وجود دارد: پاداستدلالهای تولیدشده توسط هوش مصنوعی فضای انعطافپذیرتری ایجاد کرده و رضایت را افزایش دادند، در حالی که پیامهای میانجیگریشده توسط هوش مصنوعی مشارکت اقلیت را افزایش داد اما به طور غیرمنتظرهای ایمنی روانی آنها را کاهش داد. این پژوهش شواهد تجربی درباره تأثیر پیادهسازیهای مختلف هوش مصنوعی بر پویاییهای گروه ارائه میدهد، به یک پارادوکس حمایتی مهم میان مشارکت و ایمنی روانی اشاره میکند، پیامدهای طراحی برای سامانههای آینده را مطرح میسازد و چالشهای اخلاقی در اجرای ارتباط میانجیگریشده توسط هوش مصنوعی در محیطهای سلسلهمراتبی را برجسته میکند. این یافتهها به درک بهتر طراحی حمایتهای عادلانهتر مبتنی بر هوش مصنوعی برای تصمیمگیری گروهی با عدم توازن قدرت کمک میکند.
Abstract Adolescence involves social reorientation toward peers, increasing exposure to interpersonal stressors and vulnerability to psychopathology. The current study investigated the potential buffering effects of high-quality parent–child relationships (PCRs) on the associations between peer stress exposure and multiple measures of positive valence systems (PVS) functioning. The study included 165 adolescents, ages 9–16 (81 girls, M age = 11.93, 78.18% White). Interviews were conducted to gather data on PCR quality and peer stress exposure. Adolescents self-reported their reward sensitivity, and behavioral reward sensitivity was derived from a reward learning paradigm. The reward positivity (RewP) was recorded during three tasks using monetary, social, and food reward stimuli. Contrary to our predictions, adolescents who had higher-quality PCR showed a blunted monetary RewP ( β = 0.17, p = .020) and reduced behavioral reward sensitivity ( β = 0.15, p = .040), when also reporting high levels of peer stress exposure. No significant interaction was found with other measures as the outcomes. The results suggest that high-quality PCR may not uniformly buffer against the effects of peer stress exposure and highlight differential effects for different PVS measures. Future research across multiple units of analysis is needed to elucidate the complex pathway to PVS-related psychopathology during this critical developmental stage.
چکیده: نوجوانی با بازآرایی اجتماعی به سوی همسالان، افزایش مواجهه با عوامل استرسزای بینفردی و آسیبپذیری نسبت به آسیبشناسی روانی همراه است. پژوهش حاضر به بررسی اثرات بالقوه محافظتی روابط والد-فرزند با کیفیت بالا (PCR) بر ارتباط بین مواجهه با استرس همسالان و چندین شاخص عملکرد سامانههای ارزشگذاری مثبت (PVS) پرداخت. این مطالعه شامل ۱۶۵ نوجوان ۹ تا ۱۶ ساله (۸۱ دختر، میانگین سنی = ۱۱٫۹۳، ۷۸٫۱۸٪ سفیدپوست) بود. مصاحبههایی برای گردآوری دادهها درباره کیفیت PCR و میزان مواجهه با استرس همسالان انجام شد. نوجوانان حساسیت پاداش خود را به صورت خودگزارشدهی بیان کردند و حساسیت رفتاری به پاداش از طریق یک الگوی یادگیری پاداش استخراج شد. مثبتگرایی پاداش (RewP) در طول سه تکلیف با استفاده از محرکهای پاداش پولی، اجتماعی و غذایی ثبت شد. برخلاف پیشبینیها، نوجوانانی که PCR با کیفیت بالاتری داشتند، در صورت گزارش سطوح بالای مواجهه با استرس همسالان، RewP پولی کاهشیافته (β = ۰٫۱۷، p = ۰٫۰۲۰) و حساسیت رفتاری به پاداش کاهشیافته (β = ۰٫۱۵، p = ۰٫۰۴۰) نشان دادند. هیچ تعامل معناداری با سایر شاخصها به عنوان پیامد مشاهده نشد. نتایج نشان میدهد که PCR با کیفیت بالا لزوماً به طور یکنواخت در برابر اثرات مواجهه با استرس همسالان نقش محافظتی ایفا نمیکند و بر تفاوت اثرات بر شاخصهای مختلف PVS تأکید دارد. پژوهشهای آینده با استفاده از واحدهای تحلیلی چندگانه برای روشن ساختن مسیر پیچیده آسیبشناسی روانی مرتبط با PVS در این مرحله بحرانی رشد ضروری است.
