student participation

This study was motivated by science and social studies (IPAS) learning that remained relatively teacher-centered, with limited student participation and suboptimal conceptual understanding of the Changing Earth topic. The study aimed to analyze the implementation of the Inquiry-Based Learning (IBL) model, identify the challenges encountered, and describe the teacher’s efforts to address those challenges in Grade V at SD Negeri 078011 Tetehosi. A qualitative approach with a case study design was employed. The participants consisted of one Grade V teacher as the key informant and six students as supporting informants. Data were collected through observation, semi-structured interviews, and documentation, and analyzed using Miles and Huberman’s interactive model through data collection, reduction, display, and conclusion drawing. Data trustworthiness was established through source and technique triangulation. The findings show that IBL was implemented through six stages: orientation, problem formulation, hypothesis formulation, data collection, hypothesis testing, and conclusion drawing. The learning activities encouraged students to observe, ask questions, discuss, investigate, compare evidence with initial assumptions, and present conclusions. The main challenges included low confidence, differences in learning abilities, communication barriers, limited learning media, and limited instructional time. The teacher addressed these challenges by using audio-visual media and simple simulations, heterogeneous grouping, individual support, motivation, positive reinforcement, and a safe learning environment. Overall, IBL provided a more active and meaningful learning experience, although its implementation still required adaptive instructional support. ABSTRAK Penelitian ini dilatarbelakangi oleh pembelajaran IPAS yang masih cenderung berpusat pada guru, rendahnya keaktifan sebagian murid, serta belum optimalnya pemahaman konsep pada materi Bumi Berubah. Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis penerapan model Inquiry Based Learning (IBL), mengidentifikasi kendala yang dihadapi, dan mendeskripsikan upaya guru dalam mengatasi kendala tersebut pada kelas V SD Negeri 078011 Tetehosi. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan jenis studi kasus. Informan terdiri atas satu guru kelas V sebagai informan kunci dan enam murid sebagai informan pendukung. Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara semi-terstruktur, dan dokumentasi, kemudian dianalisis menggunakan model interaktif Miles dan Huberman melalui pengumpulan data, reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Keabsahan data diperoleh melalui triangulasi sumber dan teknik. Hasil penelitian menunjukkan bahwa IBL diterapkan melalui enam tahap, yaitu orientasi, perumusan masalah, perumusan hipotesis, pengumpulan data, pengujian hipotesis, dan penarikan kesimpulan. Pembelajaran mendorong murid mengamati, bertanya, berdiskusi, melakukan penyelidikan, membandingkan data dengan dugaan awal, dan mempresentasikan kesimpulan. Kendala utama meliputi rendahnya kepercayaan diri, perbedaan kemampuan belajar, hambatan komunikasi, keterbatasan media, dan waktu pembelajaran. Guru mengatasinya melalui penggunaan media audiovisual dan simulasi sederhana, kelompok heterogen, pendekatan personal, motivasi, penghargaan, dan suasana belajar yang aman. Temuan menunjukkan bahwa IBL dapat menghadirkan pengalaman belajar yang lebih aktif dan bermakna, meskipun pelaksanaannya masih memerlukan dukungan yang adaptif.

This study examined the perceived impact of active learning as a teaching strategy among 20 overseas Filipino teachers working in schools across the United Arab Emirates. Guided by the five Whole Child tenets and an Input-Process-Output framework, the study explored teachers’ experiences with active learning, their views on its classroom application, and its perceived contribution to student learning. A quantitative research design was employed using an adapted questionnaire with a five-point Likert scale. Responses were analyzed through frequency counts and mean scores to describe participants’ perceptions and reported practices. Findings indicated that most respondents regularly incorporated active learning strategies into their teaching and expressed favorable attitudes toward their implementation. Teachers perceived these approaches as encouraging student participation, strengthening the integration of learning, promoting classroom engagement, and supporting improvements in instructional practice. However, respondents also identified practical challenges that constrained implementation, including limited training and experience with active learning methodologies, inadequate funding for instructional materials, and classroom seating arrangements that were not conducive to interactive activities. The findings underscore the importance of institutional support in helping teachers translate favorable perceptions into effective classroom practices. The study recommends targeted professional development to strengthen teachers’ competence in active learning, revisions to departmental plans to facilitate the integration of these strategies, and improved consideration of classroom resources and learning environments. Further investigation from students’ perspectives is recommended to provide additional insight into how active learning is experienced and how it may contribute to learning outcomes in international school settings across the United Arab Emirates.

Inclusive education requires instructional strategies that respond to differences in students’ abilities and learning needs, particularly those of slow learners in junior secondary schools. This study aimed to describe teachers’ inclusive strategies for accommodating the learning needs of students in Class VII A at SMP Negeri 2 Teluk Pandan, Kutai Timur Regency, Indonesia. A qualitative approach with a case study design was employed from September to December 2025. The participants comprised one homeroom teacher and two students with learning difficulties, identified as H and AR. Data were collected through observation, interviews, and documentation, then analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was examined through source and technique triangulation. The findings revealed four forms of accommodation: repeated explanations and simplified instructions, adjustments to assignments and assessments according to students’ abilities, additional time for task completion, and seating arrangements combined with positive feedback. The teacher also provided individual assistance to help students understand learning materials and complete assignments. However, small-group and heterogeneous-group activities were not implemented consistently. These findings highlight the importance of flexible accommodations, progress monitoring, and varied instructional strategies to support student participation in inclusive learning environments. ABSTRAK Pendidikan inklusif memerlukan strategi pembelajaran yang responsif terhadap perbedaan kemampuan dan kebutuhan belajar murid, khususnya murid dengan hambatan belajar (slow learner) di sekolah menengah pertama. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan strategi inklusif guru dalam mengakomodasi kebutuhan belajar murid kelas VII A SMP Negeri 2 Teluk Pandan, Kabupaten Kutai Timur. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan desain studi kasus yang dilaksanakan pada September–Desember 2025. Subjek penelitian terdiri atas seorang wali kelas dan dua murid dengan hambatan belajar, yaitu H dan AR. Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Keabsahan data diperiksa menggunakan triangulasi sumber dan teknik. Hasil penelitian menunjukkan empat bentuk akomodasi, yaitu pengulangan materi dan penyederhanaan instruksi, penyesuaian tugas dan penilaian berdasarkan kemampuan murid, pemberian waktu tambahan, serta pengaturan tempat duduk dan umpan balik positif. Guru juga memberikan pendampingan individual untuk membantu murid memahami materi dan menyelesaikan tugas. Namun, penggunaan kelompok kecil atau heterogen belum dilakukan secara konsisten. Penelitian ini menegaskan pentingnya akomodasi fleksibel, pemantauan perkembangan, dan variasi strategi untuk mendukung partisipasi murid dalam pembelajaran inklusif.

The use of the cooperative learning model of Teams Games Tournament (TGT) supported by Baamboozle media has the potential to increase student engagement through discussion, collaboration, and game-based activities. This study examines the effectiveness of the TGT model supported by Baamboozle media in improving students' learning outcomes in the topic of Work and Energy at SMA Negeri 2 Tondano. The study used a quasi-experimental method with a non-equivalent pretest-posttest control group design. The sample consisted of 30 students divided into an experimental class and a control class, with 15 students in each class. The descriptive analysis showed that the average score in the experimental class increased from 30.6 to 78.93, while the average score in the control class increased from 26.46 to 69.46. The average N-Gain score was 0.6991 in the experimental class and 0.5949 in the control class. Both classes were in the moderate category, but the improvement in learning outcomes was greater in the experimental class than in the control class. These findings indicate that the TGT model supported by Baamboozle media can be an alternative teaching strategy for improving student learning outcomes. The implication of this study is that the TGT model supported by Baamboozle media can be considered for use in physics learning to create an interactive and collaborative learning environment that encourages active student participation

The study aimed to analyze the impact of implementing instructional sequences on strengthening the teaching of Spanish Language and Social Sciences at the primary level in Regional 02, San Juan, Dominican Republic. A quantitative approach was adopted, using a non-experimental, cross-sectional, descriptive design. The participants comprised 498 individuals, including 463 teachers and 35 district-level educational specialists. Structured questionnaires were administered, and the data were analyzed using frequencies and percentages. The results revealed a favorable assessment of the implementation of instructional sequences, particularly regarding the progressive organization of activities, activation of prior knowledge, student participation, oral and written production, and learning monitoring. Teachers also perceived improvements in lesson planning, organization, and assessment practices. However, district-level specialists identified areas requiring further consolidation, particularly the alignment between planning and classroom practice, the correspondence between activities and learning evidence, the use of educational resources, and pedagogical support. Challenges related to available instructional time and the need to make adaptations during implementation were also identified. It is concluded that instructional sequences have a favorable impact on strengthening teaching, although their consolidation requires systematic monitoring, teacher training, and contextualization of instructional proposals.

Classroom participation in beginner Arabic courses is often interpreted through the number of students who answer questions aloud. This conceptual and practice-oriented paper argues that such a measure obscures differences between willingness to communicate, linguistic capacity, and the opportunity to participate. Drawing on research in Arabic learning, willingness to communicate, classroom discourse, interaction, and corrective feedback, it develops a barrier–indicator–response matrix for teacher decision-making. Six barriers are paired with provisional observable indicators, proportionate instructional responses, and limits on the evidence supporting each response. Three hypothetical Arabic classroom applications illustrate how the matrix can guide preparation, participation opportunities, and feedback without turning visible participation into a proxy for learning. The matrix is a heuristic rather than a validated diagnostic or intervention instrument. Future observational and intervention studies are needed to test its utility in beginner Arabic settings.

Bullying remains a concern at SDN Sindangsono because teasing and name-calling occur in student interactions, while students’ understanding of the forms of bullying is still limited. This community service activity aimed to describe bullying prevention education through a participatory approach for third- and fourth-grade students. The activity involved 64 students, consisting of 34 third-grade and 30 fourth-grade students, and included an initial question-and-answer session, presentation of learning materials, an educational video, discussion, sharing session, written reflection, oral evaluation, and a joint commitment. Evaluation was conducted through the initial question-and-answer session and oral evaluation. At the beginning of the activity, students’ responses were more focused on physical bullying. Fifteen students (23.4%) voluntarily stated that they had engaged in actions they understood as bullying, while all participants stated that they had experienced feeling bullied, mainly through teasing and name-calling. After the activity, students’ responses began to include verbal, social, and social media-related forms of bullying, accompanied by reflective responses regarding peer interactions. All participants also took part in a joint commitment to prevent bullying. The activity indicated a broader understanding of bullying, the emergence of reflection, and student participation in bullying prevention.

The integration of Islamic Religious Education (PAI) and Science represents a crucial approach to developing students' scientific competence while simultaneously strengthening Islamic values ​​and character. This study aims to identify the general and specific characteristics of integrated PAI and Science instruction, serving as an empirical foundation for developing an integrated learning model at MI Muhammadiyah Sains Qur'an (MIM SAINSQU) Balong. A qualitative descriptive approach was employed, with data collected through interviews with the principal, curriculum coordinator, PAI teachers, and classroom or Science teachers; classroom observations; and an analysis of relevant school and instructional documents. The findings indicate that this integration is realized through Quran-oriented contextualization, scientific inquiry, environment-based learning, active student participation, teacher facilitation, and the development of cognitive and affective competencies. However, implementation varies depending on the learning topic, teacher readiness, and the availability of integrated learning resources and assessment frameworks. The study concludes that MIM SAINSQU Balong possesses a strong institutional and pedagogical foundation for integrated PAI and Science instruction but requires a systematic model that coherently links scientific concepts, Quranic values, learning activities, resources, the roles of teachers and students, and assessment.

The increasing use of electrical and electronic devices in students’ daily lives highlights the importance of introducing electrical safety awareness at the high school level. Improper use of electrical installations, such as overloading electrical outlets and using inappropriate components, may increase the risk of short circuits, electric shocks, and fires. Therefore, practical education on safe electrical installation is important to equip students with basic electrical safety knowledge and awareness. The electrical workshop aimed to introduce basic science and technology concepts through a practical workshop on electrical installation safety for students of SMA Yos Sudarso Cilacap. The workshop consisted of theoretical explanations, demonstrations, hands-on practice, and safety simulations covering basic electrical installation principles, component selection, safe assembly, and testing. A total of 35 students participated in the activity. Among the 35 students who completed the questionnaire, 60% reported that they had not previously been familiar with the material, while 91.4% perceived the workshop as beneficial. Observations during the practical session indicated active student participation in assembling simple electrical circuits and applying safety procedures. The activity provided students with practical knowledge and strengthened their awareness of safe electrical installation practices.

ABSTRACT Students’ active participation in expressing opinions is an important indicator of engagement in student-centered learning. Initial observations in Class III A at SD Negeri Kendangsari III/278 Surabaya revealed that only 8 out of 26 students (30.77%) actively participated in discussions, while the others tended to remain passive. This study aimed to improve students’ active participation in expressing opinions during Integrated Science and Social Studies (IPAS) lessons on the topic “Stories from the Hometown” through the Think Pair Share (TPS) model integrated with a deep learning approach. The study employed a classroom action research design conducted over two cycles, each consisting of three meetings, from July to August 2026. The participants were 26 students. Data were collected through observation and documentation and analyzed using descriptive quantitative and qualitative techniques. The individual achievement criterion was set at a minimum average participation score of 3.00, while the criterion for class-wide success required at least 80% participation. The results showed that the average percentage of active participation increased from 37.18% in the pre-cycle stage to 60.26% in Cycle I and 87.18% in Cycle II. The final achievement exceeded the predetermined success criterion. These findings indicate that integrating TPS with a deep learning approach may support students’ confidence in expressing ideas and enhance their participation in IPAS discussions. ABSTRAK Keaktifan murid dalam mengemukakan pendapat merupakan salah satu indikator keterlibatan dalam pembelajaran yang berpusat pada murid. Hasil observasi awal di kelas III A SD Negeri Kendangsari III/278 Surabaya menunjukkan bahwa hanya 8 dari 26 murid (30,77%) yang aktif berdiskusi, sedangkan sebagian lainnya cenderung pasif. Penelitian ini bertujuan meningkatkan keaktifan murid dalam mengemukakan pendapat pada pembelajaran IPAS dengan topik “Cerita dari Kampung Halaman” melalui model Think Pair Share (TPS) yang dipadukan dengan pendekatan pembelajaran mendalam. Penelitian menggunakan desain penelitian tindakan kelas yang dilaksanakan dalam dua siklus, masing-masing terdiri atas tiga pertemuan, pada Juli–Agustus 2026. Subjek penelitian berjumlah 26 murid. Data dikumpulkan melalui observasi dan dokumentasi, kemudian dianalisis menggunakan teknik deskriptif kuantitatif dan kualitatif. Kriteria keberhasilan individual ditetapkan berdasarkan skor rata-rata keaktifan minimal 3,00, sedangkan keberhasilan klasikal ditentukan apabila persentase keaktifan mencapai sekurang-kurangnya 80%. Hasil penelitian menunjukkan bahwa rata-rata persentase keaktifan meningkat dari 37,18% pada prasiklus menjadi 60,26% pada Siklus I dan 87,18% pada Siklus II. Capaian akhir tersebut melampaui indikator keberhasilan yang ditetapkan. Hasil ini menunjukkan bahwa penerapan TPS yang dipadukan dengan pendekatan pembelajaran mendalam berpotensi mendukung keberanian murid menyampaikan gagasan dan meningkatkan partisipasi dalam diskusi IPAS.

Oral communication skills are an important aspect of Akidah Akhlak instruction. However, teacher-centered instruction may limit students’ opportunities to ask questions, answer, and express opinions. This study aimed to analyze the effect of the Learning Cell cooperative learning model on students’ oral communication skills in Akidah Akhlak at MTI Tarusan Kamang. The study employed a quantitative approach with a quasi-experimental nonequivalent control group design. The sample comprised 40 ninth-grade students divided into experimental and control groups, with 20 students in each group. Data were collected through an oral communication skills questionnaire and documentation and analyzed using the Shapiro–Wilk normality test, Levene’s test for homogeneity of variance, and an independent-samples t test with SPSS version 26. The results showed that the experimental group’s mean questionnaire score increased from 36.85 on the pretest to 41.85 on the posttest, while the control group’s mean score increased from 37.50 to 38.45. Hypothesis testing revealed a significant difference between the two groups (t = 2.948; p = .005). These findings support the potential of the Learning Cell model to improve students’ oral communication skills as measured by the questionnaire. In practical terms, the findings may inform teachers’ development of interactive Akidah Akhlak instruction that encourages student participation. Future research should involve broader samples and supplement questionnaire-based measurement with direct observation to provide a more comprehensive understanding of students’ oral communication skills.

Student engagement and participation are essential for interactive elementary science and social studies (IPAS) learning. Limited involvement in questioning, expressing opinions, and teamwork may hinder meaningful learning. This study examined changes in engagement and participation during the implementation of the Teams Games Tournament (TGT) model at SDN Karawang Wetan III. Classroom action research involved 30 students across a pre-cycle and two intervention cycles. Classroom observations assessed seven engagement and seven participation indicators. Descriptive analysis showed improvements in both outcomes. Engagement increased in attention, enthusiasm, active involvement, peer interaction, persistence, and responsibility. Participation improved in questioning, answering, expressing opinions, discussion, cooperation, tournament involvement, and task completion. Reported percentages represent mean indicator-level observation scores rather than proportions of students meeting specific criteria. The findings suggest that structured teamwork, academic games, and individual accountability can provide practical opportunities for collaborative IPAS learning. Teachers should establish clear team roles and encourage individual contributions and questioning. Because the study involved one school and two cycles without a control group, the findings are context-specific and do not establish causality. Future research should examine multiple schools, longer implementation, sustained improvements, and relationships with IPAS achievement.

This study examined the relationship between pupils’ involvement in school-initiated absenteeism interventions and their academic achievement in Araling Panlipunan in Kadingilan II District, Bukidnon (SY 2019–2020). A descriptive-correlational design was employed involving 101 Grade 4 pupils identified as at risk of dropping out. Data were collected using a validated questionnaire (CVI = 0.89; Cronbach’s α = 0.91) and analyzed using descriptive statistics, independent t-test, one-way ANOVA, and Pearson product–moment correlation. Respondents were predominantly male (65.3%), aged 10–11 years (61.4%), from low-income households (85.1% earning ₱1,000–₱10,999), with parents largely self-employed (92.1%) and with elementary education (80.2%). Pupils reported high involvement in interventions: close-door counseling (M = 4.06), home visits (M = 3.80), CFSS (M = 3.74), and school feeding (M = 4.03), while dormitory involvement was low (M = 1.47). Academic achievement was generally low, with 63% fairly satisfactory (75–79) and 36% satisfactory (80–84). No significant differences were observed across most demographic variables (p > .05), except for dormitory involvement by gender and income (p < .05). Correlation analysis showed no significant relationship between intervention involvement and academic achievement (r = -0.186 to 0.149, p > .05). Findings indicate that while interventions enhance participation, they do not directly predict academic outcomes.

This study evaluates the effectiveness of a participatory greening program in implementing a Green Campus and achieving SDG 12 among Biology students. A quantitative pre-experimental, one-group pre-test post-test design was employed with 80 undergraduate student selected by purposive sampling. Instruments included expert-validated knowledge tests, environmental questionnaires, and observation checklist (instrumental validity score of 100%). The four-month program involved activities such as planting, watering, weeding, fertilizing, and monitoring, specially designed to promote sustainable consumption and production practice-including organic fertilization efficient water usage, composting, and responsible resources management. Student participation averaged 84.15%. Statistical analysis using the Wilcoxon signed-rank test indicated a significant increase in environmental knowledge (Z = -7.786, p < 0.001) with a high N-gain score of 0.83. Additionally, students’ environmental care attitude improved significantly, with the mean score rising from 51.37 to 91.81, categorized as “very positive”. These findings demonstrate that the greening program is empirically effective in improving ecological literacy and foresting proenvironmental attitude while reinforcing sustainable production principles. Therefore, this program can be adopted as a scalable and sustainable model for Green Campus initiative in higher education.

Social and emotional learning (SEL) is increasingly recognized as an important component of elementary education, supporting students’ social-emotional development, engagement, well-being, and academic learning. However, the relationships among teacher social-emotional competence, learning climate, implementation quality, and student outcomes remain insufficiently integrated, particularly in the Indonesian context. This study aims to synthesize literature on these relationships and examine their implications for SEL implementation in Indonesian elementary schools. A narrative literature review was conducted using an existing source corpus supplemented by relevant peer-reviewed literature. The synthesis examined major themes concerning teacher competence, classroom practices, learning climate, student outcomes, implementation conditions, and contextual adaptation. The findings suggest that teacher competence is associated with the quality of SEL enactment, while a supportive learning climate provides a context for student participation and social-emotional learning. Implementation quality and cultural context also shape how SEL is adapted and sustained. These relationships should not be interpreted as a universally established causal pathway. The review highlights the need for context-responsive teacher development, school-level support, and rigorous evaluation of SEL practices. Future empirical research in Indonesian elementary schools should investigate these relationships using longitudinal and mixed-methods approaches.

This research analyzes the implementation of a gamification strategy as a methodological framework for delivering curricular content in a sixth-grade primary education class over the course of a full academic year. The study aimed to understand how the integration of game-based elements fosters motivation, participation, collaborative work, and learning processes within an inclusive environment. The research employed a qualitative approach through a case study involving twenty-two students, including one student with a developmental language disorder, one with dyslexia, and one with autism spectrum disorder (level 2). Data were collected through participant observation, checklists, rubrics, semi-structured interviews, questionnaires administered to students and families, and an analysis of the work produced during learning projects. The strategy involved organizing content from four formative domains into thematic "worlds" and "islands," while incorporating avatars, badges, and an experience point (XP) system that recognized both individual and collective effort and progress. The findings indicate a significant increase in active student participation, improved attendance, greater peer collaboration, heightened engagement with school activities, and a positive perception among families regarding the students' learning and emotional well-being. It is concluded that gamification when grounded in the principles of neurodidactics, formative assessment, and educational inclusion serves as a methodological strategy capable of fostering learning environments that are motivating, equitable, and focused on the holistic development of students.

Aim: to analyze teachers’ educational communication in the teaching and learning processes of students in upper secondary education and the baccalaureate. Methodology: a qualitative study was carried out involving 230 students from a private educational institution in Riobamba, Ecuador, during the 2022–2023 academic year. Data were collected through observation and interviews, and subsequently organized into categories relating to interaction, participation, feedback and classroom dynamics. Results: Difficulties in communication between teachers and pupils were identified, as were few opportunities to ask questions and a predominance of activities focused on theoretical content. In contrast, group dynamics, educational games and other participatory activities were accompanied by closer interaction and greater opportunities for exchange. Conclusion: educational communication was closely related to student participation and to the way in which teaching and learning activities were carried out, although the results do not allow causal relationships to be established.

Teacher–student relationships outside formal lessons are part of school social life and may provide opportunities to practice democratic values. This qualitative case study examined patterns of out-of-class interaction, their relationship to democratic values, and factors shaping them at SMK Lingga Kencana Depok. Fourteen informants participated: two vice principals, a Pancasila and Civic Education teacher, a religious education teacher, and ten eleventh-grade students. Data came from in-depth interviews, non-participant observations, and documentation, analyzed using the Miles and Huberman interactive model. Findings show open communication, mutual respect, professional closeness, and opportunities for students to express opinions. Democratic values appeared through openness, respect for differences, participation, dialogue, and responsibility. Teachers’ personal approaches and the school environment supported interaction, while differences in student characteristics, limited time, and some students’ lack of confidence posed challenges. Unlike studies centered on formal lessons or structured programs, this case foregrounds everyday out-of-class interactions in vocational education. These interactions may provide a contextual space for practicing democratic values relevant to building democratic culture, but this case study does not establish a direct causal effect on its formation.

This study aims to describe and analyze the implementation of the Merdeka Curriculum in Dance Art learning for class IX.1 at SMP Islam Terpadu Budi Mulia Padang, focusing on the suitability of planning, implementation, and evaluation with the principles of the Merdeka Curriculum. A qualitative method with a phenomenological approach was used, with the Dance Art teacher of class IX.1 as the primary data source. Data were collected through observation, semi-structured interviews, teaching module document analysis, and documentation, then processed through data collection, data reduction, data display, and conclusion drawing. The results show that: (1) lesson planning through the teaching module generally aligns with the principles of the Merdeka Curriculum, although the Creating element of the learning outcomes was not explicitly stated; (2) implementation followed a Project Based Learning (PjBL) model across three meetings, engaging students in observing, discussing, designing, and performing a group creative dance work, although the three-meeting time allocation was not yet sufficient for the ideal PjBL stages, and some male students showed limited confidence; and (3) evaluation was carried out through diagnostic, formative, and summative assessments, with 95% of students achieving mastery on the theoretical aspect but only 65% on the practical aspect. The findings indicate that the implementation of the Merdeka Curriculum in Dance Art learning has generally been consistent with its guiding principles, while time allocation and equitable student participation remain aspects that require further attention.

هدف این پژوهش توصیف و تحلیل اجرای برنامهٔ درسی مردکا در آموزش هنر رقص برای کلاس IX.1 در مدرسهٔ اسلامی تلفیقی بُدی مولیا پادانگ با تمرکز بر میزان انطباق برنامه‌ریزی، اجرا و ارزشیابی با اصول برنامهٔ درسی مردکا است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد پدیدارشناختی انجام شده است و معلم هنر رقص کلاس IX.1 به‌عنوان منبع اصلی داده‌ها انتخاب گردید. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، تحلیل اسناد ماژول آموزشی و مستندسازی گردآوری و سپس از طریق گردآوری داده، کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری پردازش شدند. نتایج نشان می‌دهد: (۱) برنامه‌ریزی درسی از طریق ماژول آموزشی به‌طور کلی با اصول برنامهٔ درسی مردکا هم‌راستا است، هرچند عنصر «خلق» در نتایج یادگیری به‌طور صریح بیان نشده بود؛ (۲) اجرا بر اساس مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) در سه جلسه انجام شد و دانش‌آموزان در مشاهده، بحث، طراحی و اجرای یک اثر رقص گروهی خلاقانه مشارکت داشتند، هرچند تخصیص زمان سه جلسه برای مراحل ایده‌آل PjBL کافی نبود و برخی دانش‌آموزان پسر اعتمادبه‌نفس محدودی نشان دادند؛ و (۳) ارزشیابی از طریق ارزیابی تشخیصی، تکوینی و پایانی انجام شد و ۹۵٪ دانش‌آموزان در بُعد نظری به تسلط رسیدند اما تنها ۶۵٪ در بُعد عملی موفق بودند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای برنامهٔ درسی مردکا در آموزش هنر رقص به‌طور کلی با اصول راهنمای آن منطبق بوده است، در حالی که تخصیص زمان و مشارکت برابر دانش‌آموزان همچنان نیازمند توجه بیشتر است.

This study aims to analyze the implementation of Problem Based Learning (PBL) in fostering deep learning on the human digestive system topic among fifth-grade students at SD Negeri Bulakan 02 and to identify its supporting and inhibiting factors. This study employed a descriptive qualitative approach, with data collected through observation, interviews, and documentation. Data were analyzed through data collection, data condensation, data presentation, and conclusion drawing. The results showed that the implementation of PBL through the stages of problem orientation, learning organization, investigation, presentation of results, and analysis and evaluation supported the development of mindful, meaningful, and joyful learning. Students were able to relate the digestive system concepts to everyday life, collaborate in groups, conduct investigations, and reflect on the learning process. Supporting factors included teacher preparedness, learning media, worksheets, group collaboration, and teacher guidance. Meanwhile, inhibiting factors included limited learning time, uneven student participation, and the need for guidance during the investigation process. Therefore, PBL can support deep learning, although students’ understanding has not yet been evenly achieved.

هدف این پژوهش تحلیل اجرای یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) در پرورش یادگیری عمیق در موضوع دستگاه گوارش انسان در میان دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SD Negeri Bulakan 02 و شناسایی عوامل حمایتی و بازدارنده آن است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده و داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها از طریق جمع‌آوری داده، تلخیص داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری صورت گرفته است. نتایج نشان داد که اجرای PBL از طریق مراحل جهت‌دهی به مسئله، سازماندهی یادگیری، تحقیق، ارائه نتایج و تحلیل و ارزیابی، به توسعه یادگیری آگاهانه، معنادار و لذت‌بخش کمک کرده است. دانش‌آموزان توانستند مفاهیم دستگاه گوارش را به زندگی روزمره مرتبط سازند، در گروه‌ها همکاری کنند، به تحقیق بپردازند و فرایند یادگیری را بازتاب دهند. عوامل حمایتی شامل آمادگی معلم، رسانه‌های آموزشی، برگه‌های کار، همکاری گروهی و راهنمایی معلم بودند. در مقابل، عوامل بازدارنده شامل محدودیت زمان یادگیری، مشارکت نامتوازن دانش‌آموزان و نیاز به راهنمایی در فرایند تحقیق بود. بنابراین، PBL می‌تواند از یادگیری عمیق حمایت کند، هرچند درک دانش‌آموزان هنوز به طور یکنواخت حاصل نشده است.

Digital transformation has increased children's access to information and learning while exposing them to misinformation, privacy violations, inappropriate content, and cyberbullying. These challenges underscore the need for digital literacy education integrating technological competencies with Islamic ethical values. This community engagement program aims to strengthen students' digital literacy and online safety awareness through the Gerakan Anak Cerdas Digital (Smart Digital Children Movement) at SDN 02 Padangjaya. Employing a participatory educational approach, the program delivers a 60-minute training session integrating digital safety principles with Islamic values, including tabayyun (information verification), amanah (trustworthiness), adab (ethical communication), and ukhuwah (solidarity). Learning activities comprise interactive instruction, contextual discussions, question-and-answer sessions, and educational quizzes. Evaluation involves comprehension assessments and observations of student participation. The program is expected to enhance students' understanding of digital risks, responsible internet use, personal data protection, and ethical online interactions. Conceptually, this initiative introduces an integrative framework connecting digital literacy with Islamic character education in primary schools. Practically, it offers a contextual model for promoting safe and responsible digital behavior through collaborative engagement among schools, families, and communities, contributing to the development of ethically grounded digital citizenship among young learners.

تحول دیجیتال، دسترسی کودکان به اطلاعات و یادگیری را افزایش داده است، در حالی که آن‌ها را در معرض اطلاعات نادرست، نقض حریم خصوصی، محتوای نامناسب و زورگویی سایبری قرار می‌دهد. این چالش‌ها، ضرورت آموزش سواد دیجیتال را که شایستگی‌های فناورانه را با ارزش‌های اخلاقی اسلامی تلفیق می‌کند، برجسته می‌سازد. این برنامه مشارکتی با هدف تقویت سواد دیجیتال و آگاهی از ایمنی آنلاین دانش‌آموزان از طریق جنبش «کودکان هوشمند دیجیتال» (Gerakan Anak Cerdas Digital) در دبستان SDN 02 Padangjaya اجرا می‌شود. با بهره‌گیری از رویکرد آموزشی مشارکتی، این برنامه یک جلسه آموزشی ۶۰ دقیقه‌ای را ارائه می‌دهد که اصول ایمنی دیجیتال را با ارزش‌های اسلامی از جمله «تبیین» (راستی‌آزمایی اطلاعات)، «امانت‌داری»، «ادب» (ارتباط اخلاقی) و «اخوت» (همبستگی) ادغام می‌کند. فعالیت‌های یادگیری شامل آموزش تعاملی، بحث‌های زمینه‌ای، جلسات پرسش و پاسخ و آزمون‌های آموزشی است. ارزیابی از طریق سنجش میزان درک و مشاهده مشارکت دانش‌آموزان انجام می‌شود. انتظار می‌رود این برنامه موجب ارتقای درک دانش‌آموزان از خطرات دیجیتال، استفاده مسئولانه از اینترنت، حفاظت از داده‌های شخصی و تعاملات اخلاقی آنلاین شود. از منظر مفهومی، این ابتکار یک چارچوب تلفیقی را معرفی می‌کند که سواد دیجیتال را با تربیت شخصیتی اسلامی در مدارس ابتدایی پیوند می‌دهد. از منظر عملی، این برنامه یک الگوی زمینه‌محور برای ترویج رفتار دیجیتال ایمن و مسئولانه از طریق مشارکت مدارس، خانواده‌ها و جوامع ارائه می‌دهد و به توسعه شهروندی دیجیتال مبتنی بر اخلاق در میان یادگیرندگان جوان کمک می‌کند.

This Classroom Action Research (CAR) aimed to examine the implementation of growth mindset-oriented differentiated learning to improve movement skills and active participation in forward roll and backward roll learning among Class VIII.2 students at SMP Negeri 23 Bandar Lampung. The study involved 32 students (15 boys and 17 girls) across pre-cycle, Cycle I, and Cycle II stages, following the Kemmis & McTaggart model (planning, acting, observing, and reflecting). Data were collected using movement skill rubrics, active participation observation sheets, growth mindset questionnaires, and reflective interviews. Initial assessment during the pre-cycle stage showed that classical mastery reached only 31.25% (10 students) with a class average of 64.50, and active participation was categorized as low (37.50%). Following the implementation of differentiated learning (content, process, and product differentiation) integrated with growth mindset principles in Cycle I, classical mastery increased to 59.38% (19 students) with a class average of 73.20, and active participation rose to 62.50%. In Cycle II, through refined dynamic grouping, incline mat variations, peer tutoring, and process-oriented feedback, classical mastery significantly reached 87.50% (28 students) with a class average of 84.10. Concurrently, active participation surged to 87.50% (very high category). These results demonstrate that growth mindset-oriented differentiated learning is highly effective in improving movement skills and active participation in gymnastics instruction.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف بررسی اجرای یادگیری تمایزی مبتنی بر نگرش رشد جهت ارتقای مهارت‌های حرکتی و مشارکت فعال در آموزش رول جلو و رول عقب در میان دانش‌آموزان کلاس هشتم‌۲ دبیرستان دولتی ۲۳ بندر لامپونگ انجام شد. در این مطالعه، ۳۲ دانش‌آموز (۱۵ پسر و ۱۷ دختر) در مراحل پیش‌چرخه، چرخه اول و چرخه دوم بر اساس مدل Kemmis & McTaggart (برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل) شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از روبریک‌های مهارت حرکتی، برگه‌های مشاهده مشارکت فعال، پرسشنامه نگرش رشد و مصاحبه‌های تأملی گردآوری شد. ارزیابی اولیه در مرحله پیش‌چرخه نشان داد که تسلط کلاسیک تنها به ۳۱٫۲۵٪ (۱۰ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۶۴٫۵۰ رسیده و مشارکت فعال در دسته پایین (۳۷٫۵۰٪) قرار داشت. پس از اجرای یادگیری تمایزی (تمایز محتوا، فرایند و محصول) همراه با اصول نگرش رشد در چرخه اول، تسلط کلاسیک به ۵۹٫۳۸٪ (۱۹ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۷۳٫۲۰ افزایش یافت و مشارکت فعال به ۶۲٫۵۰٪ رسید. در چرخه دوم، از طریق گروه‌بندی پویا، تنوع تشک شیب‌دار، آموزش همتایان و بازخورد فرایندمحور، تسلط کلاسیک به طور معناداری به ۸۷٫۵۰٪ (۲۸ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۸۴٫۱۰ رسید. همزمان، مشارکت فعال به ۸۷٫۵۰٪ (دسته بسیار بالا) افزایش یافت. این نتایج نشان می‌دهد که یادگیری تمایزی مبتنی بر نگرش رشد در بهبود مهارت‌های حرکتی و مشارکت فعال در آموزش ژیمناستیک بسیار مؤثر است.

This study examines the implementation of collaborative supervision and its contribution to student well-being at MI Al Mubarok Uman Agung, Central Lampung Regency. A qualitative approach with a case study design was employed. The participants included the principal, three classroom teachers, and three students selected purposively. Data were collected through semi-structured interviews, participant observation, and documentation. Data credibility was established through source and technique triangulation and member checking, while data analysis followed the interactive model of Miles and Huberman. The findings indicate that collaborative supervision was implemented through three interconnected stages: participatory planning, non-interventionist classroom observation, and dialogic reflection and follow-up. This approach reduced teachers' anxiety, encouraged openness during reflection, and supported changes in classroom practices. Its contribution to student well-being was most evident in the loving dimension through warmer teacher-student relationships and in the being dimension through greater student participation in learning. However, its contribution to the having and health dimensions remained limited because these aspects were closely related to school facilities and health-related policies. The study demonstrates that collaborative supervision can contribute to a school environment that supports student well-being, particularly by strengthening teachers' professional and interpersonal practices.

این پژوهش به بررسی اجرای نظارت مشارکتی و نقش آن در بهزیستی دانش‌آموزان در مدرسه MI Al Mubarok Uman Agung، شهرستان لامپونگ مرکزی می‌پردازد. رویکرد کیفی با طرح مطالعه موردی به کار گرفته شده است. شرکت‌کنندگان شامل مدیر مدرسه، سه معلم کلاس و سه دانش‌آموز بودند که به صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده مشارکتی و اسناد جمع‌آوری گردید. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش و بررسی اعضا تأمین شد و تحلیل داده‌ها بر اساس مدل تعاملی Miles و Huberman انجام گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که نظارت مشارکتی از طریق سه مرحله به هم پیوسته شامل برنامه‌ریزی مشارکتی، مشاهده کلاس بدون مداخله و بازتاب و پیگیری گفت‌وگومحور اجرا شده است. این رویکرد موجب کاهش اضطراب معلمان، تقویت شفافیت در بازتاب و حمایت از تغییرات در شیوه‌های تدریس شد. نقش آن در بهزیستی دانش‌آموزان عمدتاً در بعد محبت‌آمیز از طریق روابط گرم‌تر معلم و دانش‌آموز و در بعد بودن از طریق مشارکت بیشتر دانش‌آموزان در یادگیری مشهود بود. با این حال، نقش آن در ابعاد داشتن و سلامت محدود باقی ماند، زیرا این جنبه‌ها ارتباط نزدیکی با امکانات مدرسه و سیاست‌های مرتبط با سلامت داشتند. این پژوهش نشان می‌دهد که نظارت مشارکتی می‌تواند به محیط مدرسه‌ای که از بهزیستی دانش‌آموزان حمایت می‌کند، به ویژه از طریق تقویت شایستگی‌های حرفه‌ای و بین‌فردی معلمان، کمک نماید.

This study was motivated by the low learning outcomes of fifth-grade students at SDN 17 Gunung Pangilun, Padang, in the Natural and Social Sciences subject (IPAS), as shown by an initial classical mastery rate of only 26.32% (5 of 19 students) and a class average of 65.74. This condition was accompanied by teacher-centered instruction, low learning motivation, and limited student participation. This study aims to describe the improvement of student learning outcomes through the implementation of the gamification learning model. This research employed Classroom Action Research (CAR) with qualitative and quantitative approaches, consisting of planning, action, observation, and reflection, and was conducted in two cycles across three meetings (two meetings in Cycle I and one meeting in Cycle II). The subjects were the teacher and 19 fifth-grade students in the 2026/2027 academic year. Data were collected through observation, tests, and non-test techniques. The results showed improvement across the cycles. The lesson module implementation score increased from 87.50% in Cycle I Meeting I to 95.83% in Cycle II, teacher activity from 92.86% to 96.43%, and student activity from 85.71% to 92.86%. Student learning outcomes also improved: the average attitude score rose from 72.69 to 89.14; knowledge from 75.57 (47.37% mastery) to 85.52 (89.47% mastery); and skills from 78.50 to 91.66. All research success indicators were achieved in Cycle II, indicating that the gamification learning model is effective in improving fifth-grade students’ learning outcomes in IPAS.

این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانش‌آموزان کلاس پنجم دبستان SDN 17 Gunung Pangilun شهر پادانگ در درس علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS) انجام شد، به‌طوری‌که نرخ تسلط کلاسیک اولیه تنها ۲۶٫۳۲٪ (۵ نفر از ۱۹ دانش‌آموز) و میانگین کلاسی ۶۵٫۷۴ بود. این وضعیت با آموزش معلم‌محور، انگیزه پایین یادگیری و مشارکت محدود دانش‌آموزان همراه بود. هدف این پژوهش توصیف بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان از طریق اجرای مدل یادگیری گیمیفیکیشن است. این پژوهش از روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) با رویکردهای کیفی و کمی استفاده کرده است که شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و بازتاب بوده و در دو چرخه طی سه جلسه (دو جلسه در چرخه اول و یک جلسه در چرخه دوم) اجرا شده است. آزمودنی‌ها شامل معلم و ۱۹ دانش‌آموز کلاس پنجم در سال تحصیلی ۲۰۲۶/۲۰۲۷ بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، آزمون و روش‌های غیرآزمونی گردآوری شد. نتایج نشان‌دهنده بهبود در طول چرخه‌ها بود. امتیاز اجرای ماژول درس از ۸۷٫۵۰٪ در چرخه اول جلسه اول به ۹۵٫۸۳٪ در چرخه دوم افزایش یافت، فعالیت معلم از ۹۲٫۸۶٪ به ۹۶٫۴۳٪ و فعالیت دانش‌آموزان از ۸۵٫۷۱٪ به ۹۲٫۸۶٪ رسید. نتایج یادگیری دانش‌آموزان نیز بهبود یافت: میانگین نمره نگرش از ۷۲٫۶۹ به ۸۹٫۱۴، دانش از ۷۵٫۵۷ (۴۷٫۳۷٪ تسلط) به ۸۵٫۵۲ (۸۹٫۴۷٪ تسلط) و مهارت‌ها از ۷۸٫۵۰ به ۹۱٫۶۶ افزایش یافت. همه شاخص‌های موفقیت پژوهش در چرخه دوم محقق شد که نشان می‌دهد مدل یادگیری گیمیفیکیشن در بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان کلاس پنجم در درس IPAS مؤثر است.

Abstract: The purpose of this study was to determine the effect of teacher teaching style and learning facilities on student learning outcomes with active student participation as a moderating variable in the Economics subject of class XI of SMA Negeri 2 Percut Sei Tuan. The population in this study were all class XI students of SMA Negeri 2 Percut Sei Tuan, totaling 134 students. The research sample consisted of 101 students determined using proportional random sampling technique. The results of the study showed that: (1) teacher teaching style had a positive and significant effect on student learning outcomes as indicated by the calculated t value being greater than the t table with a significance value of 0.000 < 0.05; (2) learning facilities had a positive and significant effect on student learning outcomes as indicated by the calculated t value being greater than the t table with a significance value of 0.000 < 0.05; and (3) teacher teaching style and learning facilities simultaneously had a positive and significant effect on student learning outcomes as indicated by the calculated F value being greater than the F table with a significance value of 0.000 < 0.05. The coefficient of determination (R²) value indicates that variations in student learning outcomes can be explained by the teacher's teaching style and learning facilities, while the rest is influenced by other factors not examined in this study. In addition, the results of the Moderated Regression Analysis (MRA) show that active student participation is able to moderate the influence of the teacher's teaching style and learning facilities on student learning outcomes. Based on the results of the study, it can be concluded that the teacher's teaching style and learning facilities have a positive and significant influence both partially and simultaneously on student learning outcomes, and active student participation plays a role as a moderating variable in strengthening this relationship. Keyword: Teaching style; Learning facilities; Learning outcomes; Active student participation; Economics Abstrak: Tujuan dari penelitian ini untuk mengetahui pengaruh gaya mengajar guru dan fasilitas belajar terhadap hasil belajar siswa dengan partisipasi aktif siswa sebagai variabel moderasi pada mata pelajaran Ekonomi kelas XI SMA Negeri 2 Percut Sei Tuan. Populasi dalam penelitian ini adalah seluruh siswa kelas XI SMA Negeri 2 Percut Sei Tuan yang berjumlah 134 siswa. Sampel penelitian berjumlah 101 siswa yang ditentukan menggunakan teknik proportional random sampling. Hasil penelitian menunjukkan bahwa: (1) gaya mengajar guru berpengaruh positif dan signifikan terhadap hasil belajar siswa yang ditunjukkan oleh nilai t hitung lebih besar daripada t tabel dengan nilai signifikansi 0,000 < 0,05; (2) fasilitas belajar berpengaruh positif dan signifikan terhadap hasil belajar siswa yang ditunjukkan oleh nilai t hitung lebih besar daripada t tabel dengan nilai signifikansi 0,000 < 0,05; dan (3) gaya mengajar guru dan fasilitas belajar secara simultan berpengaruh positif dan signifikan terhadap hasil belajar siswa yang ditunjukkan oleh nilai F hitung lebih besar daripada F tabel dengan nilai signifikansi 0,000 < 0,05. Nilai koefisien determinasi (R²) menunjukkan bahwa variasi hasil belajar siswa dapat dijelaskan oleh gaya mengajar guru dan fasilitas belajar, sedangkan sisanya dipengaruhi oleh faktor lain yang tidak diteliti dalam penelitian ini. Selain itu, hasil Moderated Regression Analysis (MRA) menunjukkan bahwa partisipasi aktif siswa mampu memoderasi pengaruh gaya mengajar guru dan fasilitas belajar terhadap hasil belajar siswa. Berdasarkan hasil penelitian dapat disimpulkan bahwa gaya mengajar guru dan fasilitas belajar memiliki pengaruh positif dan signifikan baik secara parsial maupun simultan terhadap hasil belajar siswa, serta partisipasi aktif siswa berperan sebagai variabel moderasi dalam memperkuat hubungan tersebut. Kata kunci: gaya mengajar guru; fasilitas belajar; hasil belajar; partisipasi aktif siswa; ekonomi

هدف این پژوهش بررسی تأثیر سبک تدریس معلم و امکانات یادگیری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان با مشارکت فعال دانش‌آموزان به عنوان متغیر تعدیل‌گر در درس اقتصاد پایه یازدهم دبیرستان دولتی شماره ۲ پرچوت سی توان بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان پایه یازدهم دبیرستان مذکور به تعداد ۱۳۴ نفر بود. نمونه پژوهش شامل ۱۰۱ دانش‌آموز بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی نسبتی انتخاب شدند. نتایج پژوهش نشان داد: (۱) سبک تدریس معلم تأثیر مثبت و معناداری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان دارد، به‌طوری‌که مقدار t محاسبه‌شده بزرگ‌تر از t جدول با مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ بود؛ (۲) امکانات یادگیری تأثیر مثبت و معناداری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان دارد، به‌طوری‌که مقدار t محاسبه‌شده بزرگ‌تر از t جدول با مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ بود؛ و (۳) سبک تدریس معلم و امکانات یادگیری به‌طور همزمان تأثیر مثبت و معناداری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان دارند، به‌طوری‌که مقدار F محاسبه‌شده بزرگ‌تر از F جدول با مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ بود. مقدار ضریب تعیین (R²) نشان می‌دهد که تغییرات نتایج یادگیری دانش‌آموزان توسط سبک تدریس معلم و امکانات یادگیری قابل تبیین است و بقیه توسط عوامل دیگری که در این پژوهش بررسی نشده‌اند، تأثیر می‌پذیرد. علاوه بر این، نتایج تحلیل رگرسیون تعدیل‌شده (Moderated Regression Analysis - MRA) نشان داد که مشارکت فعال دانش‌آموزان قادر است تأثیر سبک تدریس معلم و امکانات یادگیری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان را تعدیل کند. بر اساس نتایج پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که سبک تدریس معلم و امکانات یادگیری هم به صورت جزئی و هم به صورت همزمان تأثیر مثبت و معناداری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان دارند و مشارکت فعال دانش‌آموزان به عنوان متغیر تعدیل‌گر در تقویت این رابطه نقش ایفا می‌کند.

This study aims to describe the use of the surrounding environment as a learning resource for Integrated Science and Social Studies (IPAS) on the topic of light properties in Grade V at SDN 04 Pancor. A descriptive qualitative approach was used. The subjects were 38 Grade V students. Data were collected through observation, interviews, documentation, and analysis of student work. Learning activities utilized objects around the school, including sunlight, object shadows, glass, mirrors, cloth, and water. Students observed reflection, refraction, and dispersion of light through direct activities. The findings indicate that the surrounding environment can serve as a concrete, accessible, and appropriate learning resource for the topic of light properties. Its use encouraged students to observe, ask questions, discuss, and present their observations more actively. The constraints included limited time, changing sunlight intensity, and differences in student participation. Overall, environmental utilization created IPAS learning that was more contextual, meaningful, and enjoyable.

هدف این پژوهش توصیف استفاده از محیط اطراف به عنوان منبع یادگیری برای درس علوم تجربی و اجتماعی (IPAS) در موضوع ویژگی‌های نور در کلاس پنجم دبستان SDN 04 Pancor است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. شرکت‌کنندگان شامل ۳۸ دانش‌آموز کلاس پنجم بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، مستندسازی و تحلیل کارهای دانش‌آموزان گردآوری شد. فعالیت‌های یادگیری با بهره‌گیری از اشیاء اطراف مدرسه، از جمله نور خورشید، سایه اجسام، شیشه، آینه، پارچه و آب انجام گرفت. دانش‌آموزان بازتاب، شکست و پراکندگی نور را از طریق فعالیت‌های مستقیم مشاهده کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که محیط اطراف می‌تواند به عنوان منبع یادگیری عینی، در دسترس و مناسب برای موضوع ویژگی‌های نور مورد استفاده قرار گیرد. استفاده از محیط اطراف باعث شد دانش‌آموزان فعالانه‌تر مشاهده کنند، سؤال بپرسند، بحث کنند و مشاهدات خود را ارائه دهند. محدودیت‌ها شامل کمبود زمان، تغییر شدت نور خورشید و تفاوت در میزان مشارکت دانش‌آموزان بود. به طور کلی، بهره‌گیری از محیط اطراف باعث شد یادگیری IPAS زمینه‌مندتر، معنادارتر و لذت‌بخش‌تر شود.

Islamic education plays a crucial role in shaping students who not only understand the religion but are also capable of applying Islamic values in their daily lives. However, the instructional process in Islamic education faces several challenges, such as an over-reliance on teacher-centered methods, the use of approaches ill-suited to the context, and limited student participation. This study aims to examine teaching methods in Islamic education and explore how these methods can enhance the effectiveness of teaching and learning. A library research methodology was employed, involving the analysis of various sources such as journal articles, academic books, and other scholarly materials. The data were analyzed using both descriptive and analytical methods, involving the selection, categorization, comparison, interpretation, and synthesis of findings from prior research. The results indicate that the success of Islamic education is significantly influenced by the alignment of teaching methods with learning objectives, student characteristics, the subject matter, teacher competence, the learning environment, and technological advancements. Approaches that are contextual, learner-centered, active, collaborative, problem-based, and adaptable to technological developments have the potential to enhance students' engagement, understanding, critical thinking skills, and application of Islamic values. Consequently, the implementation of learning approaches in Islamic education cannot be uniform; rather, it must be tailored to the specific context and requirements of the learning activities. This study offers a conceptual contribution by providing an integrative understanding of the importance of selecting contextual learning approaches as a means to improve the effectiveness of the teaching and learning process in Islamic education.

آموزش اسلامی نقش حیاتی در شکل‌دهی به دانش‌آموزانی ایفا می‌کند که نه‌تنها دین را درک می‌کنند، بلکه قادر به به‌کارگیری ارزش‌های اسلامی در زندگی روزمره خود نیز هستند. با این حال، فرایند تدریس در آموزش اسلامی با چالش‌هایی مواجه است؛ از جمله اتکای بیش از حد به روش‌های معلم‌محور، استفاده از رویکردهایی که با زمینه آموزشی سازگار نیستند و مشارکت محدود دانش‌آموزان. هدف این پژوهش بررسی روش‌های تدریس در آموزش اسلامی و واکاوی چگونگی ارتقای اثربخشی فرایند یاددهی‌ـ‌یادگیری از طریق این روش‌ها است. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای انجام شده و تحلیل منابع مختلفی همچون مقالات علمی، کتب دانشگاهی و سایر منابع پژوهشی را دربر می‌گیرد. داده‌ها با استفاده از روش‌های توصیفی و تحلیلی مورد بررسی قرار گرفتند که شامل انتخاب، دسته‌بندی، مقایسه، تفسیر و تلفیق یافته‌های پژوهش‌های پیشین می‌شود. نتایج نشان می‌دهد موفقیت آموزش اسلامی به طور معناداری تحت تأثیر همسویی روش‌های تدریس با اهداف یادگیری، ویژگی‌های دانش‌آموزان، محتوای درسی، شایستگی معلم، محیط یادگیری و پیشرفت‌های فناورانه قرار دارد. رویکردهایی که زمینه‌محور، یادگیرنده‌محور، فعال، مشارکتی، مسئله‌محور و سازگار با تحولات فناوری هستند، می‌توانند مشارکت، درک، مهارت‌های تفکر انتقادی و به‌کارگیری ارزش‌های اسلامی را در دانش‌آموزان ارتقا دهند. بنابراین، اجرای رویکردهای یادگیری در آموزش اسلامی نمی‌تواند یکسان باشد؛ بلکه باید متناسب با زمینه و الزامات خاص فعالیت‌های یادگیری تنظیم شود. این پژوهش با ارائه درکی تلفیقی از اهمیت انتخاب رویکردهای یادگیری زمینه‌محور، سهمی مفهومی در بهبود اثربخشی فرایند یاددهی‌ـ‌یادگیری در آموزش اسلامی ارائه می‌دهد.

Interest in mathematics has stayed low among many secondary school students in Nigeria, and this has continued to shape the way they learn the subject. This study examined how four dimensions of classroom participation, namely behavioural, cognitive, emotional and social participation, predict senior secondary school students’ interest in mathematics in Anambra State. A predictive correlational design guided the work. From a population of 17,345 senior secondary two students, a sample of 800 was drawn through a multi-stage procedure. Two instruments, the Students’ Classroom Participation Scale and the Students’ Mathematics Interest Scale, were used to collect data, and their reliability coefficients were 0.75 and 0.85. Simple and multiple regression analyses answered the research questions and tested the hypotheses at the 0.05 level of significance. Each dimension made a significant contribution to interest. Emotional participation carried the largest single share, explaining about 31 per cent of the variation, while behavioural participation explained the least at about 21 per cent. Together the four dimensions accounted for 47 per cent of the variation in interest. The study concluded that classroom participation is a meaningful predictor of interest in mathematics, and recommended that teachers plan lessons that draw out emotional and cognitive involvement rather than mere attendance.

علاقه‌مندی به ریاضیات در میان بسیاری از دانش‌آموزان دبیرستانی در نیجریه همواره پایین باقی مانده است و این امر همچنان بر نحوه یادگیری آن‌ها از این درس تأثیر می‌گذارد. این پژوهش به بررسی این موضوع پرداخت که چگونه چهار بُعد مشارکت کلاسی، یعنی مشارکت رفتاری، شناختی، هیجانی و اجتماعی، علاقه‌مندی دانش‌آموزان دبیرستانی به ریاضیات را در ایالت Anambra پیش‌بینی می‌کنند. این مطالعه با استفاده از طرح همبستگی پیش‌بین انجام شد. از جامعه آماری متشکل از ۱۷٬۳۴۵ دانش‌آموز پایه دوم دبیرستان، نمونه‌ای به حجم ۸۰۰ نفر از طریق روش چندمرحله‌ای انتخاب شد. دو ابزار، مقیاس مشارکت کلاسی دانش‌آموزان و مقیاس علاقه‌مندی دانش‌آموزان به ریاضیات، برای گردآوری داده‌ها به‌کار رفت و ضرایب پایایی آن‌ها به‌ترتیب ۰٫۷۵ و ۰٫۸۵ بود. برای پاسخ به پرسش‌های پژوهش و آزمون فرضیه‌ها در سطح معناداری ۰٫۰۵، از تحلیل رگرسیون ساده و چندگانه استفاده شد. هر یک از ابعاد مشارکت سهم معناداری در علاقه‌مندی داشتند. مشارکت هیجانی بیشترین سهم منفرد را داشت و حدود ۳۱ درصد از واریانس را تبیین کرد، در حالی که مشارکت رفتاری کمترین سهم را با حدود ۲۱ درصد داشت. در مجموع، چهار بُعد مشارکت ۴۷ درصد از واریانس علاقه‌مندی را تبیین کردند. پژوهش نتیجه گرفت که مشارکت کلاسی پیش‌بین معناداری برای علاقه‌مندی به ریاضیات است و توصیه کرد که معلمان، درس‌هایی را طراحی کنند که درگیر شدن هیجانی و شناختی دانش‌آموزان را بیش از صرفاً حضور آن‌ها در کلاس، برانگیزد.

IPAS learning in elementary schools needs to be implemented using methods and media that can increase students’ active participation and provide direct learning experiences. This study aimed to describe the application of experimental methods through interactive Smart Board media to improve IPAS learning among fifth-grade students at SD Islam Raudlatul Mubtadiin on the topic of human body organs. This study employed Classroom Action Research (CAR), which was conducted in two cycles, with each cycle consisting of planning, action, observation, and reflection stages. Data were collected through observation and tests. The results showed that the application of experimental methods through interactive Smart Board media improved students’ participation and learning process. Students became more active in observing, conducting experiments, discussing, and presenting their observations. The test results showed an average student score of 74.63, with the highest score of 85. Based on these results, it can be concluded that the application of experimental methods through interactive Smart Board media can improve IPAS learning among fifth-grade students at SD Islam Raudlatul Mubtadiin.

یادگیری علوم تجربی و اجتماعی (IPAS) در مدارس ابتدایی نیازمند به‌کارگیری روش‌ها و رسانه‌هایی است که بتواند مشارکت فعال دانش‌آموزان را افزایش داده و تجارب یادگیری مستقیم را فراهم آورد. هدف این پژوهش توصیف کاربرد روش آزمایشی از طریق رسانه تخته‌هوشمند تعاملی برای بهبود یادگیری IPAS در میان دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان اسلام رَوضَةُ‌المُبتَدِئین در موضوع اندام‌های بدن انسان بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام‌کلاسی (CAR) در دو چرخه انجام شد که هر چرخه شامل مراحل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل بود. داده‌ها از طریق مشاهده و آزمون جمع‌آوری شدند. نتایج نشان داد که کاربرد روش آزمایشی از طریق رسانه تخته‌هوشمند تعاملی موجب بهبود مشارکت و فرایند یادگیری دانش‌آموزان شد. دانش‌آموزان در مشاهده، انجام آزمایش، بحث و ارائه مشاهدات خود فعال‌تر شدند. نتایج آزمون میانگین نمره دانش‌آموزان را ۷۴٫۶۳ و بالاترین نمره را ۸۵ نشان داد. بر اساس این نتایج می‌توان نتیجه گرفت که کاربرد روش آزمایشی از طریق رسانه تخته‌هوشمند تعاملی می‌تواند یادگیری IPAS را در میان دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان اسلام رَوضَةُ‌المُبتَدِئین بهبود بخشد.

The organization of students’ learning and practical activities is one of the central methodological challenges of contemporary inclusive education. The physical placement of learners with different educational needs in the same classroom does not in itself guarantee meaningful participation, equal access to learning, or successful acquisition of practical competencies. Effective inclusion requires a pedagogically designed learning environment in which students with different abilities, learning rates, communication styles, sensory characteristics, and educational needs can participate in common activities while receiving appropriate levels of support. This article examines the methodological foundations for organizing learning and practical activities in inclusive classrooms and identifies the major pedagogical barriers that limit active student participation.

سازمان‌دهی فعالیت‌های یادگیری و عملی دانش‌آموزان یکی از چالش‌های اصلی روش‌شناختی آموزش فراگیر معاصر است. قرار دادن فیزیکی یادگیرندگان با نیازهای آموزشی متفاوت در یک کلاس به‌تنهایی تضمین‌کننده مشارکت معنادار، دسترسی برابر به یادگیری یا کسب موفقیت‌آمیز شایستگی‌های عملی نیست. فراگیری مؤثر مستلزم محیط یادگیری است که به‌صورت آموزشی طراحی شده باشد تا دانش‌آموزان با توانایی‌ها، سرعت‌های یادگیری، سبک‌های ارتباطی، ویژگی‌های حسی و نیازهای آموزشی متفاوت بتوانند در فعالیت‌های مشترک مشارکت کنند و در عین حال، سطوح مناسبی از حمایت را دریافت نمایند. این مقاله به بررسی مبانی روش‌شناختی سازمان‌دهی فعالیت‌های یادگیری و عملی در کلاس‌های فراگیر می‌پردازد و موانع عمده آموزشی را که مشارکت فعال دانش‌آموزان را محدود می‌کند، شناسایی می‌نماید.

This study examined the gap between access to mathematics instructional materials and their classroom use in four selected public and private primary schools in Kabul City. A descriptive–comparative survey involved 211 students and 28 mathematics teachers, using verified frequencies and percentages from the approved master’s thesis. Public-school students reported greater access (73.3%) and classroom use (63.6%) than private-school students (49.4% and 42.5%, respectively), while conversion efficiency was nearly identical (86.8% vs. 86.0%). Teacher and student reports differed across indicators of teacher capacity and participation. Constraints were more prominent in private schools, particularly textbook alignment and limited professional development. The findings emphasize distinguishing resource availability from classroom use and considering curriculum alignment, teacher support, and student participation when evaluating instructional-material provision.

این پژوهش به بررسی شکاف میان دسترسی به مواد آموزشی ریاضی و استفاده از آن‌ها در کلاس درس در چهار مدرسه ابتدایی دولتی و غیردولتی منتخب در شهر کابل پرداخت. این مطالعه به روش توصیفی–مقایسه‌ای و با مشارکت ۲۱۱ دانش‌آموز و ۲۸ معلم ریاضی انجام شد و فراوانی‌ها و درصدهای تأییدشده از پایان‌نامه کارشناسی ارشد مصوب مورد استفاده قرار گرفت. دانش‌آموزان مدارس دولتی دسترسی بیشتری (۷۳٫۳٪) و استفاده بیشتری در کلاس (۶۳٫۶٪) نسبت به دانش‌آموزان مدارس غیردولتی (۴۹٫۴٪ و ۴۲٫۵٪ به‌ترتیب) گزارش کردند، در حالی‌که کارایی تبدیل تقریباً یکسان بود (۸۶٫۸٪ در مقابل ۸۶٫۰٪). گزارش‌های معلمان و دانش‌آموزان در شاخص‌های ظرفیت معلم و مشارکت تفاوت داشت. محدودیت‌ها در مدارس غیردولتی برجسته‌تر بود، به‌ویژه در هم‌راستایی کتاب‌های درسی و توسعه حرفه‌ای محدود. یافته‌ها بر تمایز میان دسترسی به منابع و استفاده از آن‌ها در کلاس و همچنین توجه به هم‌راستایی برنامه درسی، حمایت معلم و مشارکت دانش‌آموز در ارزیابی تأمین مواد آموزشی تأکید می‌کند.

Interactive Response Systems (IRS) are increasingly used in English as a Foreign Language (EFL) classrooms to support participation, feedback, and interaction. However, less is known about how IRS-supported instruction influences students’ broader classroom attitudes and how students’ acceptance of IRS can be explained from a technology-acceptance perspective. This study examined whether changes in university EFL students’ classroom attitudes differed between an IRS-supported intact class and a traditional-instruction intact class, and investigated whether perceived usefulness, perceived ease of use, and prior technological experience predicted students’ attitudes toward IRS. A quasi-experimental pre-test-post-test control-group design was adopted with 102 undergraduate students at a Chinese university. One intact class received IRS-supported instruction through the Unipus platform (n = 51), while another received traditional instruction without IRS integration (n = 51). Student attitudes were measured across eight dimensions: learning atmosphere, participation, attention, confidence, interactivity with teacher, interactivity with peers, learning support, and learning achievement/satisfaction. Mixed-design ANOVA showed significant Group × Time interaction effects across all dimensions, indicating greater attitudinal improvement in the IRS-supported group. Follow-up post-test comparisons also showed significantly more positive attitudes in the IRS-supported group, with medium to large effect sizes. Regression analysis showed that perceived usefulness and perceived ease of use significantly predicted attitudes toward IRS, whereas prior technological experience did not. The model explained 40.2% of the variance. These findings suggest that IRS-supported instruction may provide additional pedagogical support for improving EFL students’ classroom attitudes when meaningfully integrated into lesson design.

سامانه‌های پاسخ‌گویی تعاملی (IRS) به طور فزاینده‌ای در کلاس‌های آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) برای حمایت از مشارکت، بازخورد و تعامل به کار می‌روند. با این حال، اطلاعات کمتری دربارهٔ تأثیر آموزش مبتنی بر IRS بر نگرش‌های کلی دانشجویان نسبت به کلاس و چگونگی تبیین پذیرش IRS توسط دانشجویان از منظر پذیرش فناوری وجود دارد. این پژوهش بررسی کرد که آیا تغییرات نگرش دانشجویان دانشگاهی EFL نسبت به کلاس، بین یک کلاس دست‌نخورده با آموزش مبتنی بر IRS و یک کلاس دست‌نخورده با آموزش سنتی تفاوت دارد یا خیر و همچنین بررسی کرد که آیا سودمندی ادراک‌شده، سهولت استفاده ادراک‌شده و تجربهٔ پیشین فناوری، نگرش دانشجویان نسبت به IRS را پیش‌بینی می‌کند یا نه. این مطالعه با طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل و با مشارکت ۱۰۲ دانشجوی کارشناسی در یک دانشگاه چینی انجام شد. یک کلاس دست‌نخورده آموزش مبتنی بر IRS را از طریق پلتفرم Unipus دریافت کرد (n = 51)، در حالی که کلاس دیگر آموزش سنتی بدون ادغام IRS را دریافت نمود (n = 51). نگرش دانشجویان در هشت بُعد سنجیده شد: فضای یادگیری، مشارکت، توجه، اعتماد به نفس، تعامل با معلم، تعامل با همتایان، حمایت یادگیری و پیشرفت/رضایت از یادگیری. تحلیل واریانس آمیخته (Mixed-design ANOVA) اثرات معنادار تعامل گروه × زمان را در تمامی ابعاد نشان داد که بیانگر بهبود بیشتر نگرش در گروه مبتنی بر IRS بود. مقایسه‌های پس‌آزمون نیز نگرش‌های به‌مراتب مثبت‌تر در گروه مبتنی بر IRS را با اندازه اثر متوسط تا بزرگ نشان داد. تحلیل رگرسیون نشان داد که سودمندی ادراک‌شده و سهولت استفاده ادراک‌شده به طور معناداری نگرش نسبت به IRS را پیش‌بینی می‌کنند، در حالی که تجربهٔ پیشین فناوری چنین تأثیری نداشت. مدل ۴۰/۲٪ از واریانس را تبیین کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش مبتنی بر IRS می‌تواند حمایت آموزشی بیشتری برای بهبود نگرش‌های دانشجویان EFL نسبت به کلاس، در صورت ادغام معنادار در طراحی درس، فراهم آورد.

This classroom action research aimed to improve students’ learning motivation through the implementation of the Teams Games Tournament (TGT) learning model assisted by Wordwall in Pendidikan Pancasila for Grade X.10 students at SMA Negeri 17 Palembang. The research was motivated by a gap between students’ relatively good cognitive abilities and their low learning motivation, particularly during group activities. The study employed the Kemmis and McTaggart classroom action research design, consisting of a pre-cycle, Cycle 1, and Cycle 2, involving 39 students. Data on students’ learning motivation were collected through observation sheets covering five indicators: activeness, participation, persistence, enthusiasm, and resilience. The data were analyzed using descriptive quantitative and qualitative approaches. The results showed an increase in students’ learning motivation from 52.05%, categorized as moderate, in the pre-cycle to 74.23%, categorized as high, in Cycle 1, and 88.08%, categorized as very high, in Cycle 2. The overall increase from the pre-cycle to Cycle 2 reached 36.03 percentage points. All indicators of learning motivation also increased, with notable improvements in enthusiasm and resilience. These findings indicate that the implementation of the TGT learning model assisted by Wordwall can be an effective approach to improving students’ learning motivation in Pendidikan Pancasila.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقای انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان از طریق اجرای مدل یادگیری Teams Games Tournament (TGT) با کمک Wordwall در درس آموزش پاندچاسیلا برای دانش‌آموزان کلاس X.10 دبیرستان دولتی ۱۷ پالمبانگ انجام شد. انگیزهٔ انجام این پژوهش، وجود شکاف میان توانایی‌های شناختی نسبتاً خوب دانش‌آموزان و انگیزهٔ پایین یادگیری آنان، به‌ویژه در فعالیت‌های گروهی بود. این مطالعه از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی کمیس و مک‌تاگارت شامل پیش‌چرخه، چرخهٔ اول و چرخهٔ دوم با مشارکت ۳۹ دانش‌آموز بهره برد. داده‌های مربوط به انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان از طریق برگه‌های مشاهده با پوشش پنج شاخص: فعال بودن، مشارکت، پایداری، اشتیاق و تاب‌آوری گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از رویکردهای توصیفی کمی و کیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان از ۵۲٫۰۵٪ (در سطح متوسط) در پیش‌چرخه به ۷۴٫۲۳٪ (در سطح بالا) در چرخهٔ اول و ۸۸٫۰۸٪ (در سطح بسیار بالا) در چرخهٔ دوم افزایش یافت. افزایش کلی از پیش‌چرخه تا چرخهٔ دوم به ۳۶٫۰۳ واحد درصد رسید. همهٔ شاخص‌های انگیزهٔ یادگیری نیز افزایش یافتند و بهبود قابل توجهی در شاخص‌های اشتیاق و تاب‌آوری مشاهده شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای مدل یادگیری TGT با کمک Wordwall می‌تواند رویکردی مؤثر برای ارتقای انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان در درس آموزش پاندچاسیلا باشد.

This study aims to analyze the implementation of the Project Based Learning (PjBL) model and the collaboration skills of fourth-grade students at SDN 40 Kota Bima. This study employed a qualitative approach with a descriptive case study design. The research subjects consisted of the fourth-grade teacher and 27 students, with five students selected as interview informants. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data validity was established through source and technique triangulation. The results showed that the implementation of PjBL consisted of six stages: determining the fundamental question, planning the project, preparing the schedule, monitoring project implementation, assessing the project results, and evaluating the learning experience. During the project of creating a dream garden plan based on square and rectangular materials, students' collaboration skills were demonstrated through cooperation, active and effective communication, division of tasks and responsibilities, mutual respect, and problem solving. However, student participation in these five aspects was not yet fully even, as some students still required guidance and assistance. The implementation of PjBL was supported by student enthusiasm, peer cooperation, teacher guidance, the availability of learning media and facilities, and school support. Meanwhile, the obstacles included limited time, differences in students' abilities, inactive students, limited tools and materials, and reading difficulties experienced by some students.

هدف این پژوهش، تحلیل اجرای الگوی یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) و مهارت‌های همکاری دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان SDN 40 شهر بیما است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی توصیفی انجام شده است. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل معلم پایه چهارم و ۲۷ دانش‌آموز بودند که پنج نفر از دانش‌آموزان به عنوان مطلعان مصاحبه انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و با استفاده از کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تأمین شد. نتایج نشان داد که اجرای PjBL شامل شش مرحله است: تعیین پرسش اساسی، برنامه‌ریزی پروژه، تهیه جدول زمان‌بندی، نظارت بر اجرای پروژه، ارزیابی نتایج پروژه و ارزیابی تجربه یادگیری. در جریان پروژه طراحی باغ رؤیایی بر اساس مفاهیم مربع و مستطیل، مهارت‌های همکاری دانش‌آموزان از طریق همکاری، ارتباط فعال و مؤثر، تقسیم وظایف و مسئولیت‌ها، احترام متقابل و حل مسئله نشان داده شد. با این حال، مشارکت دانش‌آموزان در این پنج جنبه هنوز به طور کامل یکنواخت نبود و برخی دانش‌آموزان همچنان به راهنمایی و کمک نیاز داشتند. اجرای PjBL با اشتیاق دانش‌آموزان، همکاری همسالان، راهنمایی معلم، در دسترس بودن رسانه‌ها و امکانات آموزشی و حمایت مدرسه همراه بود. در مقابل، موانع شامل محدودیت زمان، تفاوت در توانایی‌های دانش‌آموزان، غیرفعال بودن برخی دانش‌آموزان، محدودیت ابزار و مواد و مشکلات خواندن برخی دانش‌آموزان بود.

The low level of student confidence in learning is one of the problems in the affective field that hinders students' active involvement in the classroom, especially at the elementary school level. This study aims to examine the effect of the use of Interactive Flat Panel (IFP) on student confidence in learning at Tanjung Jati 2 State Elementary School Bangkalan. This research uses a descriptive qualitative method. Primary data were obtained through semi-structured interviews with the principal, three classroom teachers representing each phase, and fifteen students selected using the Dispropostionate Stratified Random Sampling technique from grades I, III, and V. Secondary data were obtained from books, journals, and related articles. Data analysis includes data condensation, data presentation, and conclusion drawn, with the validity of the data strengthened through triangulation techniques and member checking. The results of the study show that the use of Interactive Flat Panel (IFP) has a significant positive impact on students' confidence in learning. The interactive touchscreen feature encourages students to boldly come to the front of the class, participate more actively, and respond to learning with more enthusiasm. Teachers reported changes in student behavior from passive to active. The integration of audio-visual teaching materials, learning animations, and educational applications through IFP is able to transform abstract concepts into more real and easy to understand. Students stated that they were more courageous to raise their hands, answer questions, and be actively involved in learning activities. This study concludes that IFP is not just a replacement for conventional media, but a transformative learning media that has a positive impact on the cognitive and affective dimensions, especially student confidence in elementary school.

سطح پایین اعتماد به نفس دانش‌آموزان در یادگیری یکی از مشکلات حوزه عاطفی است که مانع از مشارکت فعال دانش‌آموزان در کلاس، به ویژه در سطح ابتدایی، می‌شود. هدف این پژوهش بررسی تأثیر استفاده از پنل تخت تعاملی (Interactive Flat Panel - IFP) بر اعتماد به نفس دانش‌آموزان در یادگیری در دبستان دولتی تانجونگ جتی ۲ بانگکالان است. این پژوهش با روش کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مدیر مدرسه، سه معلم کلاس نماینده هر پایه، و پانزده دانش‌آموز که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده نامتناسب از پایه‌های اول، سوم و پنجم انتخاب شدند، گردآوری شد. داده‌های ثانویه از کتاب‌ها، مجلات و مقالات مرتبط به دست آمد. تحلیل داده‌ها شامل تقطیر داده‌ها، ارائه داده‌ها و نتیجه‌گیری است و روایی داده‌ها از طریق تکنیک‌های مثلث‌سازی و بررسی اعضا تقویت شد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که استفاده از پنل تخت تعاملی (IFP) تأثیر مثبت و معناداری بر اعتماد به نفس دانش‌آموزان در یادگیری دارد. ویژگی صفحه لمسی تعاملی دانش‌آموزان را تشویق می‌کند تا با جسارت بیشتری به جلوی کلاس بیایند، مشارکت فعال‌تری داشته باشند و با اشتیاق بیشتری به یادگیری پاسخ دهند. معلمان تغییر رفتار دانش‌آموزان از حالت منفعل به فعال را گزارش کردند. ادغام محتوای آموزشی صوتی-تصویری، انیمیشن‌های آموزشی و برنامه‌های آموزشی از طریق IFP قادر است مفاهیم انتزاعی را به صورت واقعی‌تر و قابل فهم‌تر ارائه دهد. دانش‌آموزان اظهار داشتند که جسارت بیشتری برای بالا بردن دست، پاسخ به سوالات و مشارکت فعال در فعالیت‌های یادگیری پیدا کرده‌اند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که IFP صرفاً جایگزین رسانه‌های سنتی نیست، بلکه یک رسانه یادگیری تحول‌آفرین است که تأثیر مثبتی بر ابعاد شناختی و عاطفی، به ویژه اعتماد به نفس دانش‌آموزان در مقطع ابتدایی دارد.

This study examines the spatial disparities in educational development across the districts of Manipur through a comparative analysis of participation, infrastructure, and institutional efficiency indicators. Using district-level educational data, the study constructs three composite indices, namely Participation Index, Infrastructure Index, and Institutional Efficiency Index, to evaluate the relative performance of districts in the educational sector. Statistical techniques such as normalization, composite indexing, radar chart analysis, and bivariate scatter plots have been employed to identify patterns and interrelationships among the selected indicators. The findings reveal significant regional disparities between the valley and hill districts of Manipur. Districts such as Imphal West, Imphal East, Kakching, and Thoubal demonstrate comparatively higher levels of educational participation, infrastructural availability, and institutional efficiency. In contrast, districts including Pherzawl, Ukhrul, Kamjong, Noney, and Tengnoupal exhibit lower performances across most indicators, reflecting infrastructural deficiencies and weaker institutional support systems. The radar chart analysis highlights the multidimensional nature of educational inequality, while the bivariate scatter plots reveals positive relationships between participation and infrastructure with transition rates and Performance Grading Index scores. Conversely, dropout rates show a negative association with these indices, indicating that better educational infrastructure and participation contribute to improved retention and educational outcomes. The study underscores the importance of balanced infrastructural development and effective institutional mechanisms in reducing regional educational disparities. It suggests that targeted policy interventions in underperforming districts are essential for achieving inclusive and equitable educational development in Manipur.

این مطالعه به بررسی تفاوت‌های فضایی در توسعه آموزشی مناطق مختلف ایالت مانیپور از طریق تحلیل مقایسه‌ای شاخص‌های مشارکت، زیرساخت و کارآمدی نهادی می‌پردازد. با استفاده از داده‌های آموزشی سطح منطقه‌ای، سه شاخص ترکیبی شامل شاخص مشارکت، شاخص زیرساخت و شاخص کارآمدی نهادی ساخته شده‌اند تا عملکرد نسبی مناطق در بخش آموزش ارزیابی شود. تکنیک‌های آماری مانند نرمال‌سازی، شاخص‌گذاری ترکیبی، تحلیل نمودار راداری و نمودار پراکندگی دو متغیره برای شناسایی الگوها و روابط متقابل میان شاخص‌های منتخب به کار رفته‌اند. یافته‌ها نشان‌دهنده تفاوت‌های منطقه‌ای قابل توجه میان مناطق دره‌ای و کوهستانی مانیپور است. مناطقی مانند Imphal West، Imphal East، Kakching و Thoubal سطوح بالاتری از مشارکت آموزشی، دسترسی به زیرساخت و کارآمدی نهادی را نشان می‌دهند. در مقابل، مناطقی چون Pherzawl، Ukhrul، Kamjong، Noney و Tengnoupal در اغلب شاخص‌ها عملکرد پایین‌تری دارند که بیانگر کمبود زیرساخت و ضعف نظام‌های حمایتی نهادی است. تحلیل نمودار راداری ماهیت چندبعدی نابرابری آموزشی را برجسته می‌کند و نمودارهای پراکندگی دو متغیره نیز روابط مثبت میان مشارکت و زیرساخت با نرخ‌های گذار و امتیازات شاخص ارزیابی عملکرد را نشان می‌دهد. در مقابل، نرخ‌های ترک تحصیل با این شاخص‌ها رابطه منفی دارند که نشان می‌دهد زیرساخت آموزشی بهتر و مشارکت بیشتر به بهبود ماندگاری دانش‌آموزان و نتایج آموزشی منجر می‌شود. این مطالعه بر اهمیت توسعه متوازن زیرساختی و سازوکارهای نهادی مؤثر در کاهش نابرابری‌های منطقه‌ای آموزشی تأکید می‌کند و پیشنهاد می‌دهد مداخلات سیاستی هدفمند در مناطق کم‌عملکرد برای دستیابی به توسعه آموزشی فراگیر و عادلانه در مانیپور ضروری است.

This study was motivated by the low learning motivation of students due to the use of conventional learning media, which resulted in limited student participation and interest during the learning process. One alternative to improve students' learning motivation is the implementation of Augmented Reality (AR) as an interactive learning medium. Therefore, this study aimed to determine the effect of Augmented Reality media on the learning motivation of fifth-grade students at SDN 2 Jagapura Kidul. This research employed a quantitative approach using an experimental method with a Pre-Experimental One Group Pretest–Posttest Design. The research sample consisted of one fifth-grade class at SDN 2 Jagapura Kidul. Data were collected using a learning motivation questionnaire administered before (pretest) and after (posttest) the implementation of Augmented Reality learning media. Data were analyzed using descriptive statistics, normality test, homogeneity test, Paired Sample t-test, and N-Gain analysis. The findings revealed that the average learning motivation score increased from 48.19 in the pretest to 61.19 in the posttest. The result of the Paired Sample t-test showed a significance value of 0.000 < 0.05, indicating that the research hypothesis was accepted. The N-Gain analysis also demonstrated an improvement in students' learning motivation after the implementation of Augmented Reality. These findings indicate that Augmented Reality creates a more engaging, interactive, and enjoyable learning environment, encouraging students to become more active, focused, and motivated in learning. In conclusion, Augmented Reality has a significant positive effect on the learning motivation of fifth-grade students at SDN 2 Jagapura Kidul. Therefore, Augmented Reality can be recommended as an innovative learning medium to improve students' learning motivation in elementary schools.

این پژوهش با انگیزه‌ی پایین دانش‌آموزان در یادگیری که ناشی از استفاده از رسانه‌های آموزشی سنتی و در نتیجه مشارکت و علاقه محدود دانش‌آموزان در فرایند یادگیری بود، انجام شد. یکی از راهکارهای جایگزین برای ارتقای انگیزش یادگیری دانش‌آموزان، به‌کارگیری واقعیت افزوده (AR) به عنوان رسانه آموزشی تعاملی است. بنابراین، هدف این پژوهش تعیین تأثیر رسانه واقعیت افزوده بر انگیزش یادگیری دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SDN 2 Jagapura Kidul بود. این پژوهش با رویکرد کمی و روش آزمایشی از نوع پیش‌آزمایشی با طرح یک گروهی پیش‌آزمون–پس‌آزمون انجام شد. نمونه پژوهش شامل یک کلاس پایه پنجم در دبستان SDN 2 Jagapura Kidul بود. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه انگیزش یادگیری که پیش از اجرای رسانه آموزشی واقعیت افزوده (پیش‌آزمون) و پس از آن (پس‌آزمون) اجرا شد، گردآوری گردید. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون نرمالیتی، آزمون همگنی، آزمون t زوجی و تحلیل N-Gain مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان داد که میانگین نمره انگیزش یادگیری از ۴۸٫۱۹ در پیش‌آزمون به ۶۱٫۱۹ در پس‌آزمون افزایش یافت. نتیجه آزمون t زوجی مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ را نشان داد که بیانگر پذیرش فرضیه پژوهش است. تحلیل N-Gain نیز بهبود انگیزش یادگیری دانش‌آموزان پس از اجرای واقعیت افزوده را نشان داد. این یافته‌ها بیانگر آن است که واقعیت افزوده محیط یادگیری جذاب‌تر، تعاملی‌تر و لذت‌بخش‌تری ایجاد می‌کند و دانش‌آموزان را به فعالیت، تمرکز و انگیزش بیشتر در یادگیری ترغیب می‌کند. در نتیجه، واقعیت افزوده تأثیر مثبت و معناداری بر انگیزش یادگیری دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SDN 2 Jagapura Kidul دارد. بنابراین، واقعیت افزوده می‌تواند به عنوان رسانه آموزشی نوآورانه برای ارتقای انگیزش یادگیری دانش‌آموزان دبستانی توصیه شود.

This study was motivated by concerns regarding low student participation and learning outcomes in Indonesian Language subjects. Based on a preliminary study conducted at SD Riyadlul Muta'allimin, only 80% of students in class VA and 50% in class VB achieved scores above the Minimum Completeness Criteria (KKM). To address this issue, the Read, Answer, Discuss, Explain, and Create (RADEC) cooperative learning model was implemented. This research aimed to analyze the effect of the RADEC learning model on students' active engagement and learning outcomes in Indonesian Language classes among fifth-grade students. A quantitative method with a true experimental pretest-posttest control group design was employed. The sample was selected through random sampling, consisting of class VA (32 students) as the experimental group using the RADEC model and class VB (26 students) as the control group receiving conventional instruction. Data collection instruments included multiple-choice tests to measure learning outcomes and Likert-scale questionnaires to assess student engagement. Data were analyzed using the Shapiro-Wilk normality test, Levene's homogeneity test, independent sample t-test, and N-Gain test. The results showed that for learning engagement, the Sig. (2-tailed) value was 0.390 (p > 0.05) with a calculated t-value of 0.864, indicating H0 was accepted; thus, the RADEC model had no significant effect on student engagement. Conversely, for learning outcomes, the Sig. (2-tailed) value was 0.000 (p < 0.05) with a calculated t-value of 3.880, leading to the acceptance of H1, which confirms that the RADEC model significantly impacts students' learning outcomes.

این پژوهش با انگیزه نگرانی نسبت به مشارکت پایین دانش‌آموزان و نتایج ضعیف یادگیری در درس زبان اندونزیایی انجام شده است. بر اساس مطالعه مقدماتی که در مدرسه SD Riyadlul Muta'allimin صورت گرفت، تنها ۸۰٪ از دانش‌آموزان کلاس VA و ۵۰٪ از دانش‌آموزان کلاس VB نمراتی بالاتر از حداقل معیار کفایت (KKM) کسب کردند. به منظور رفع این مشکل، مدل یادگیری تعاونی خواندن، پاسخ دادن، بحث کردن، توضیح دادن و خلق کردن (RADEC) به کار گرفته شد. هدف این پژوهش تحلیل تأثیر مدل یادگیری RADEC بر میزان مشارکت فعال و نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه پنجم در درس زبان اندونزیایی بود. روش پژوهش کمی و با طرح آزمایشی واقعی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. نمونه‌گیری به صورت تصادفی انجام گرفت و شامل کلاس VA (۳۲ نفر) به عنوان گروه آزمایش با استفاده از مدل RADEC و کلاس VB (۲۶ نفر) به عنوان گروه کنترل با آموزش متعارف بود. ابزار جمع‌آوری داده‌ها شامل آزمون‌های چندگزینه‌ای برای سنجش نتایج یادگیری و پرسشنامه‌های لیکرت برای ارزیابی مشارکت دانش‌آموزان بود. داده‌ها با استفاده از آزمون نرمالیتی Shapiro-Wilk، آزمون همگنی Levene، آزمون t مستقل و آزمون N-Gain تحلیل شدند. نتایج نشان داد که برای مشارکت یادگیری، مقدار Sig. (2-tailed) برابر با ۰٫۳۹۰ (p > 0.05) و مقدار t محاسبه‌شده ۰٫۸۶۴ بود که منجر به پذیرش H0 شد؛ بنابراین مدل RADEC تأثیر معناداری بر مشارکت دانش‌آموزان نداشت. در مقابل، برای نتایج یادگیری، مقدار Sig. (2-tailed) برابر با ۰٫۰۰۰ (p < 0.05) و مقدار t محاسبه‌شده ۳٫۸۸۰ بود که منجر به پذیرش H1 شد و این امر تأثیر معنادار مدل RADEC بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان را تأیید می‌کند.

This paper presents two case studies in a research-intensive, high-tariff entry university in the North-East of England where the Thinking Environment (TE) approach was used in small group tutorials in Chemistry and Mathematics. The case studies investigated whether the TE could be used as an active pedagogy to facilitate a supportive atmosphere where all students felt able to voice their thoughts. An exploratory, concurrent mixed methods design was used, collecting data from peer-observation of sessions, a self-reflection journal for tutors and a survey of students. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and qualitative data analysed using inductive thematic analysis, with the findings integrated at the data interpretation stage. The study found that the TE approach encouraged active engagement from students, provided an equal opportunity for all students to voice their thinking and created conditions supportive of higher-order thinking over an extended period of time. Both students and tutors acknowledged that the TE approach could be uncomfortable to begin with and that repeated practice was required to become more accustomed to the approach. The paper presents important learning for the implementation of the TE as a pedagogical approach that creates conditions supportive of higher-order thinking and creates a encouraging atmosphere where students feel able to voice their thoughts.

این مقاله به ارائه دو مطالعه موردی در یک دانشگاه پژوهش‌محور با ورودی با سطح بالای پذیرش در شمال‌شرق انگلستان می‌پردازد که در آن رویکرد محیط تفکر (Thinking Environment - TE) در جلسات آموزشی گروه‌های کوچک در رشته‌های شیمی و ریاضیات به کار گرفته شد. این مطالعات موردی بررسی کردند که آیا TE می‌تواند به عنوان یک روش تدریس فعال برای ایجاد فضایی حمایتی که در آن همه دانشجویان احساس توانایی در بیان افکار خود داشته باشند، مورد استفاده قرار گیرد یا خیر. یک طرح پژوهشی ترکیبی اکتشافی و همزمان به کار گرفته شد که داده‌ها را از مشاهده همتایان از جلسات، دفترچه خودبازتابی برای مدرسین و پرسشنامه‌ای برای دانشجویان جمع‌آوری کرد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل تماتیک استقرایی تحلیل شدند و یافته‌ها در مرحله تفسیر داده‌ها ادغام گردیدند. نتایج مطالعه نشان داد که رویکرد TE موجب تشویق مشارکت فعال دانشجویان، فراهم‌سازی فرصت برابر برای بیان افکار همه دانشجویان و ایجاد شرایطی حمایت‌کننده از تفکر سطوح بالاتر در یک بازه زمانی طولانی‌تر می‌شود. هم دانشجویان و هم مدرسین اذعان داشتند که رویکرد TE در ابتدا می‌تواند ناراحت‌کننده باشد و تمرین مکرر برای عادت کردن به این رویکرد ضروری است. این مقاله نکات مهمی را برای اجرای TE به عنوان یک رویکرد آموزشی که شرایط حمایت‌کننده از تفکر سطوح بالاتر را ایجاد می‌کند و فضایی تشویق‌کننده برای بیان افکار دانشجویان فراهم می‌آورد، ارائه می‌دهد.

Classroom dynamics play an important role in supporting students’ participation and engagement during classroom guidance services. However, ineffective classroom dynamics may reduce students’ involvement in learning activities and interactions with their peers. This study aimed to enhance classroom dynamics through the implementation of Game-Based Learning using the Friendship Bingo game among seventh-grade students at SMP Negeri 3 Madiun. The study employed a Guidance and Counseling Action Research (PTBK) design conducted in three cycles: planning, action, observation, and reflection. The participants consisted of 31 students. Data were collected through observation and analyzed using descriptive quantitative techniques. The results showed a continuous improvement in classroom dynamics across the three cycles, increasing from 55.9% in Cycle I (fair) to 70.4% in Cycle II (good), and reaching 89.6% in Cycle III (very good). The findings indicate that Game-Based Learning through the Friendship Bingo game effectively promoted students’ participation, interaction, and engagement during classroom guidance sessions. Therefore, Game-Based Learning can be considered an effective strategy for fostering positive classroom dynamics among students.

پویایی کلاس نقش مهمی در حمایت از مشارکت و درگیری دانش‌آموزان در طول خدمات راهنمایی کلاسی ایفا می‌کند. با این حال، پویایی ناکارآمد کلاس ممکن است موجب کاهش مشارکت دانش‌آموزان در فعالیت‌های یادگیری و تعامل با همسالان شود. هدف این پژوهش ارتقای پویایی کلاس از طریق اجرای یادگیری مبتنی بر بازی با استفاده از بازی Friendship Bingo در میان دانش‌آموزان پایه هفتم مدرسه SMP Negeri 3 Madiun بود. این پژوهش با استفاده از طرح پژوهش اقدام راهنمایی و مشاوره (PTBK) در سه چرخه شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل ۳۱ دانش‌آموز بودند. داده‌ها از طریق مشاهده گردآوری و با استفاده از روش‌های کمی توصیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پویایی کلاس در طول سه چرخه به طور پیوسته بهبود یافته است؛ به طوری که از ۵۵٫۹٪ در چرخه اول (متوسط) به ۷۰٫۴٪ در چرخه دوم (خوب) و در نهایت به ۸۹٫۶٪ در چرخه سوم (بسیار خوب) رسید. یافته‌ها نشان می‌دهد که یادگیری مبتنی بر بازی از طریق بازی Friendship Bingo به طور مؤثری موجب ارتقای مشارکت، تعامل و درگیری دانش‌آموزان در جلسات راهنمایی کلاسی شده است. بنابراین، یادگیری مبتنی بر بازی می‌تواند به عنوان راهبردی مؤثر برای تقویت پویایی مثبت کلاس در میان دانش‌آموزان در نظر گرفته شود.

Background Artificial intelligence (AI) is rapidly changing education through generative AI, adaptive learning systems, automated assessment, intelligent teaching, and data-driven learning support. More and more AI-powered systems are mediating learning, communication, information searching, and, in some cases, emotional support. These technologies offer great promise for enhancing access, personalization, efficiency, and learner engagement, but they also present substantial psychological, ethical, and developmental problems. These challenges are exacerbated in Sub-Saharan Africa by inequalities in digital access, inadequate regulatory capacity, insufficient data-protection systems, language and cultural under-representation, and uneven institutional preparation. Policy and implications In this policy brief, we look at AI in education from the perspective of educational psychology, with a special emphasis on student well-being, learner agency, and resilience. It proposes that AI governance should extend beyond considerations of technology adoption and academic efficiency to explore how AI impacts autonomy, motivation, critical thinking, creativity, social relationships, psychological safety, and autonomous learning. The report emphasizes the importance of learner-centered national AI policies, age-appropriate safeguards, increased teacher capacity, inclusion of AI literacy in curricula, safeguarding of learner data, equal access to digital technology, culturally relevant artificial intelligence systems, and meaningful student participation in AI governance. Policies should ensure that AI is used to promote learning, yet safeguard student well-being, autonomy, privacy, dignity, and cognitive growth. It also underscores the need for African-led research and cross-sector collaboration to generate context-specific information on the long-term implications of AI for learners. Recommendations The brief argues that the success of AI integration in Sub-Saharan African education should be gauged not just by the acceptance of technology, but by its contribution to psychologically healthy, critically thinking, resilient, and autonomous learners. Conclusions A human-centered approach is therefore very important to ensuring that AI is a help and not a hindrance to the developmental and relational underpinnings of education.

زمینه: هوش مصنوعی (AI) به سرعت در حال تغییر آموزش از طریق هوش مصنوعی مولد، سامانه‌های یادگیری تطبیقی، ارزیابی خودکار، آموزش هوشمند و پشتیبانی یادگیری مبتنی بر داده است. سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی به طور فزاینده‌ای واسطه یادگیری، ارتباطات، جستجوی اطلاعات و در برخی موارد، حمایت عاطفی می‌شوند. این فناوری‌ها نویدبخش ارتقای دسترسی، شخصی‌سازی، کارآمدی و مشارکت یادگیرنده هستند، اما همچنین مشکلات روان‌شناختی، اخلاقی و تحولی قابل توجهی را به همراه دارند. این چالش‌ها در آفریقای زیرصحرایی به دلیل نابرابری در دسترسی دیجیتال، ظرفیت ناکافی مقررات‌گذاری، سامانه‌های ناکافی حفاظت از داده‌ها، کم‌نمایی زبانی و فرهنگی و آمادگی نهادی نامتوازن تشدید می‌شوند. سیاست و پیامدها: در این سیاست‌نامه، به هوش مصنوعی در آموزش از منظر روان‌شناسی تربیتی با تأکید ویژه بر بهزیستی دانش‌آموز، عاملیت یادگیرنده و تاب‌آوری پرداخته می‌شود. پیشنهاد می‌شود که حکمرانی هوش مصنوعی باید فراتر از ملاحظات پذیرش فناوری و کارآمدی علمی باشد و تأثیر هوش مصنوعی بر خودمختاری، انگیزش، تفکر انتقادی، خلاقیت، روابط اجتماعی، امنیت روان‌شناختی و یادگیری خودگردان را بررسی کند. این گزارش بر اهمیت سیاست‌های ملی هوش مصنوعی مبتنی بر یادگیرنده، تدابیر حفاظتی متناسب با سن، افزایش ظرفیت معلمان، گنجاندن سواد هوش مصنوعی در برنامه‌های درسی، حفاظت از داده‌های یادگیرنده، دسترسی برابر به فناوری دیجیتال، سامانه‌های هوش مصنوعی متناسب با فرهنگ و مشارکت معنادار دانش‌آموزان در حکمرانی هوش مصنوعی تأکید می‌کند. سیاست‌ها باید تضمین کنند که هوش مصنوعی برای ارتقای یادگیری به کار گرفته شود، اما بهزیستی، خودمختاری، حریم خصوصی، کرامت و رشد شناختی دانش‌آموزان نیز حفظ گردد. همچنین بر ضرورت پژوهش‌های هدایت‌شده توسط آفریقا و همکاری بین‌بخشی برای تولید اطلاعات متناسب با زمینه در خصوص پیامدهای بلندمدت هوش مصنوعی برای یادگیرندگان تأکید می‌شود. توصیه‌ها: این سیاست‌نامه استدلال می‌کند که موفقیت ادغام هوش مصنوعی در آموزش آفریقای زیرصحرایی باید نه تنها با پذیرش فناوری، بلکه با سهم آن در پرورش یادگیرندگان سالم از نظر روان‌شناختی، منتقد، تاب‌آور و خودمختار سنجیده شود. نتیجه‌گیری: بنابراین رویکرد انسان‌محور برای اطمینان از اینکه هوش مصنوعی به جای مانع، یاری‌رسان بنیان‌های تحولی و ارتباطی آموزش باشد، بسیار مهم است.