quantitative analysis

Aim and background: Sleep is a biological necessity essential for physical and mental well-being, yet many young adults, particularly college students, experience sleep disruptions due to major life changes and poor sleep hygiene.This study aimed to identify the determinants of insomnia among undergraduate female students in a rural area of Haryana.Materials and methods: A mixed-method study was conducted between May 2024 and May 2025 involving 340 undergraduate female students.Quantitative data were collected using a semi-structured socio-demographic questionnaire and the insomnia severity index (ISI).Qualitative insights were gathered through in-depth interviews (IDI) with 15 students identified with clinically significant insomnia.Statistical analysis was performed using SPSS software version 26, with significance set at p < 0.05.Results: The prevalence of clinically significant insomnia in the cohort was 5.6% (n = 19).Quantitative analysis revealed that the participant's state of origin was the only statistically significant socio-demographic determinant (p = 0.031).Students from states other than Haryana reported a significantly higher insomnia prevalence (12.5%) compared to those from Haryana (4.2%).Factors such as age, socio-economic status, and type of occupancy showed no significant correlation.Qualitative themes highlighted academic performance, overuse of electronic devices, social environment, and psycho-social stress as primary triggers.Conclusion: While the prevalence of insomnia is relatively low, it is significantly driven by academic transitions, excessive screen time, and communal living challenges.A notable awareness-action gap exists, as students recognize the importance of sleep but prefer self-management or mindfulness over professional clinical help.

This article analyzes the infrastructure conditions of early childhood education institutions in Pernambuco through the application of the Pernambuco School Infrastructure Index (IEPE). The study combines quantitative analysis, based on factor analysis applied to data from the 2024 School Census, with exploratory qualitative evidence obtained through a questionnaire administered to school managers. The index is structured into three dimensions: essential physical and pedagogical infrastructure, support and accessibility, and basic operational infrastructure. The results indicate a predominance of intermediate and low levels of infrastructure, unevenly distributed across municipalities. Spatial analysis reveals differentiated patterns among daycare centers, preschools, and institutions offering both stages. The incorporation of qualitative evidence allows for the examination of the correspondence between administrative records and the actual conditions of space use, revealing discrepancies associated with the functional adequacy of infrastructure. The qualitative analysis, concentrated in the municipality of Recife due to low institutional participation, highlights the presence of adaptive strategies that enable the functioning of institutions but do not replace the need for planned infrastructure. The IEPE makes it possible to identify territorial variations and to inform public policy planning, provided it is interpreted in conjunction with other sources of information.

Introduction The Tibetan Buddhist tradition distinguishes between two broad categories of meditation: Sutra and Tantra, which differ in the methods and mental faculties they employ. The main neurophysiological studies of Tibetan Buddhist meditation have been conducted mostly on Sutra practices; while Tantric meditation remains less studied. Methods This publication presents a dual comparative study, using both between-groups and within-subjects design, of the neurophysiological (EEG) correlates characterizing Sutra and Tantra meditative practices, examining both the meditative states and the meditative traits. The study was carried out within the natural environment of Tibetan Buddhist monasteries in India, maintaining the socio-cultural context. Two groups of long-term practitioners (Buddhist monks of Gelug lineage), one experienced in the Tantra tradition (T-group, n = 21) and the other in the Sutra tradition (S-group, n = 20) participated in the study. Results A between-group cluster permutation test revealed that the groups differed in EEG alpha power during meditation, as well as in baseline resting conditions before and after meditation. Specifically, T-group demonstrated consistently lower alpha power compared to the S-group, regardless of the conditions. Thus, the observed differences are stable characteristics of the groups. The within-subjects analysis demonstrated that the conditions (meditation, and baseline resting states before and after meditation) differed only in the T-group: during meditation, an increase in individual alpha peak frequency (iAPF) was observed in the occipital leads, followed by a decrease in iAPF after meditation. Discussion We suggest that reported between-group differences represent enduring meditative traits developed through years of training in meditative techniques in the Sutra and Tantra traditions. Nevertheless, we cannot entirely exclude the possibility that these variations may also stem from certain cohort-specific characteristics unrelated to meditation. An examination of individual power spectra revealed that the absence of significant differences in EEG spectral power between conditions can be primarily attributed to the inter-individual variability in both groups. This variability, in turn, may stem from extensive expertise of highly experienced practitioners, who over years of training, develop individualized cognitive strategies for maintaining the meditative state. Our future research will focus on a more detailed quantitative analysis of inter-individual variability during meditations and on identifying additional between-group differences among practitioners in different traditions.

Background As global aging accelerates, age-related psychophysiological conditions have emerged as major public health concerns. Promoting and sustaining vitality, an inherent human capacity, is essential for healthy aging and long-term well-being. The Mindfulness-based Vitality Promotion (MVP) program is a mindfulness-based behavioral intervention designed to enhance physical and psychological vitality and support sustainable well-being. This study evaluated the feasibility and acceptability of the MVP program and explored preliminary pre–post changes in health-related outcomes among community-dwelling individuals in a lifelong learning setting. Methods This study employed a single-arm mixed-methods design. A total of 35 participants were recruited for this study. The MVP program was delivered over 8 weeks, with each session lasting 90 min. Quantitative data were collected through self-report questionnaires, and qualitative data were obtained via semi-structured interviews. Feasibility and acceptability were assessed based on program retention, session attendance, and participant satisfaction. Results Quantitative analysis revealed significant pre–post increases in integrative vitality and well-being, along with significant reductions in depression, fatigue, and anxiety. No statistically significant changes were observed in pain, sleep disturbance, digestive symptoms, anger, or mindfulness. Of the 35 enrolled participants, 31 completed the program (88.6%), with a mean attendance of 6.37 of eight sessions. Among the 30 satisfaction survey respondents, 28 (93.3%) indicated willingness to participate again and 30 (100%) indicated willingness to recommend the program to others. The qualitative analysis identified four major themes: (i) diverse life challenges and self-care needs, (ii) learning through experience, connection, and application, (iii) regaining balance and agency in life, and (iv) sustaining practice requires continued support. Conclusion Mixed-methods findings provide preliminary information regarding the feasibility and acceptability of the MVP program and indicate favorable pre–post changes in several self-reported health-related outcomes. The MVP program may represent a practical lifelong learning intervention with potential relevance for public health promotion. Further controlled studies are warranted to establish its efficacy. Trial registration The trial was first submitted to the Clinical Research Information Service, Republic of Korea (KCT0009961, https://cris.nih.go.kr/cris/search/detailSearch.do?seq=28524&search_page=L ), on October 8, 2024, before participant enrollment began, and registration was finalized on November 28, 2024.

Low Social Studies (IPS) learning outcomes among Grade VIII.1 students at SMP Negeri 1 Bulango Utara motivated this study. In the initial observation, only 8 of 25 students (32%) reached the learning objective attainment criterion (KKTP) of 75, because instruction was dominated by lectures and individual assignments. This study aimed to improve student learning outcomes by implementing the Numbered Head Together (NHT) learning method in IPS. This classroom action research was conducted in two cycles, each consisting of two meetings and comprising the stages of planning, action, observation, and reflection. The subjects were 25 students of Grade VIII.1. Data were collected through teacher and student activity observation sheets, a multiple-choice test, and documentation, and were analyzed using descriptive quantitative analysis with a classical mastery indicator of 80%. The results showed that learning mastery increased from 32% in the pre-cycle to 60% in Cycle I and 88% in Cycle II, with class mean scores of 75.6 in Cycle I and 86.8 in Cycle II. Teacher and student activities also improved, particularly in group collaboration, willingness to express opinions, and individual responsibility. It can be concluded that the NHT method is effective in improving IPS learning outcomes and can serve as an alternative student-centered cooperative learning strategy.

Data analysis is an important stage in educational research because it transforms raw data into meaningful information that can be used to answer research questions and formulate conclusions. This article discusses data analysis in educational research, including the meaning of data analysis, types of analysis, quantitative and qualitative analysis procedures, mixed-methods analysis, selection of analytical techniques, validity, interpretation, and the use of digital technology and artificial intelligence. This article uses a conceptual literature-review approach based on the submitted paper entitled Analisis Data dalam Penelitian Pendidikan and the methodological references contained in it. The discussion shows that data analysis cannot be separated from the research problem, objectives, research questions, and characteristics of the data. Quantitative analysis generally uses descriptive and inferential statistics, while qualitative analysis involves reading data, coding, categorizing, developing themes, and interpreting meaning. Mixed methods requires meaningful integration between quantitative and qualitative findings. The analysis also indicates that the use of statistical software and artificial intelligence can support researchers in processing and exploring data, but these technologies cannot replace the researcher's methodological judgment. Therefore, the quality of data analysis depends not merely on the complexity of the technique used, but on its suitability, transparency, validity, and the researcher's ability to interpret findings within the context of the research

تحلیل داده‌ها مرحله‌ای مهم در پژوهش‌های آموزشی است، زیرا داده‌های خام را به اطلاعات معناداری تبدیل می‌کند که می‌توان از آن‌ها برای پاسخ به پرسش‌های پژوهش و تدوین نتایج استفاده کرد. این مقاله به بررسی تحلیل داده‌ها در پژوهش‌های آموزشی می‌پردازد و مفاهیمی چون معنای تحلیل داده‌ها، انواع تحلیل، رویه‌های تحلیل کمی و کیفی، تحلیل روش‌های ترکیبی، انتخاب فنون تحلیلی، روایی، تفسیر و استفاده از فناوری دیجیتال و هوش مصنوعی را مورد بحث قرار می‌دهد. این مقاله با رویکرد مرور مفهومی ادبیات، مبتنی بر مقاله ارائه‌شده با عنوان «تحلیل داده‌ها در پژوهش آموزشی» و منابع روش‌شناختی مندرج در آن نگاشته شده است. بحث مقاله نشان می‌دهد که تحلیل داده‌ها از مسئله پژوهش، اهداف، پرسش‌های پژوهش و ویژگی‌های داده‌ها جدا نیست. تحلیل کمی عموماً از آمار توصیفی و استنباطی استفاده می‌کند، در حالی که تحلیل کیفی شامل خواندن داده‌ها، کدگذاری، دسته‌بندی، توسعه مضامین و تفسیر معنا است. روش‌های ترکیبی نیازمند ادغام معنادار یافته‌های کمی و کیفی هستند. تحلیل همچنین نشان می‌دهد که استفاده از نرم‌افزارهای آماری و هوش مصنوعی می‌تواند پژوهشگران را در پردازش و کاوش داده‌ها یاری کند، اما این فناوری‌ها جایگزین قضاوت روش‌شناختی پژوهشگر نمی‌شوند. بنابراین، کیفیت تحلیل داده‌ها صرفاً به پیچیدگی فنون مورد استفاده بستگی ندارد، بلکه به تناسب، شفافیت، روایی و توانایی پژوهشگر در تفسیر یافته‌ها در بستر پژوهش وابسته است.

ICT-based teaching and integration refers to the extent to which teachers utilize ICT tools and digital resources as part of their instructional practices to improve lesson delivery, learner engagement, classroom interaction, and achievement of learning objectives. This study assessed the ICT-based teaching and integration in relation to students’ academic achievement of Cuaming Elementary and Cuaming High School during the School Year 2025-2026 as basis for the development of an action plan to improve technology-assisted instruction. Adopting a descriptive quantitative analysis enriched by qualitative insights, the study surveyed 40 elementary and secondary school teachers, focusing on the effectiveness of ICT-based teaching and integration to classroom learning. The study was found out that both ICT-based teaching and ICT integration were highly effective. The study revealed that ICT-based teaching and ICT integration, academic achievement and ICT-based teaching and academic achievement and ICT integration are significantly related to each other, concluding that there was a greatly contribution of ICT-based teaching and integration to the students' academic achievement through its General Scholastic Average and recommends that teachers must undergo training programs, seminars and LAC Sessions on the integration of ICT in teaching and learning to enhance more the students’ academic achievement.

تدریس مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) و ادغام آن به میزان استفاده معلمان از ابزارهای ICT و منابع دیجیتال به عنوان بخشی از شیوه‌های آموزشی خود برای بهبود ارائه درس، افزایش مشارکت یادگیرندگان، تعامل کلاسی و دستیابی به اهداف یادگیری اشاره دارد. این پژوهش، تدریس مبتنی بر ICT و ادغام آن را در ارتباط با پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دبستان و دبیرستان کوامینگ در سال تحصیلی ۲۰۲۵-۲۰۲۶ به عنوان مبنایی برای تدوین برنامه عملیاتی به منظور بهبود آموزش مبتنی بر فناوری مورد ارزیابی قرار داد. با اتخاذ رویکرد توصیفی-کمی و غنی‌سازی یافته‌ها با بینش‌های کیفی، پژوهش حاضر با نظرسنجی از ۴۰ معلم مقطع ابتدایی و متوسطه، بر اثربخشی تدریس مبتنی بر ICT و ادغام آن در یادگیری کلاسی تمرکز داشت. نتایج پژوهش نشان داد که هر دو مؤلفه تدریس مبتنی بر ICT و ادغام ICT بسیار اثربخش بودند. همچنین پژوهش آشکار ساخت که تدریس مبتنی بر ICT و ادغام ICT، پیشرفت تحصیلی و تدریس مبتنی بر ICT و پیشرفت تحصیلی و ادغام ICT با یکدیگر رابطه معناداری دارند و نتیجه‌گیری شد که تدریس مبتنی بر ICT و ادغام آن سهم چشمگیری در پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان از طریق معدل کل تحصیلی آنان دارد و توصیه می‌شود معلمان در برنامه‌های آموزشی، کارگاه‌ها و جلسات LAC در زمینه ادغام ICT در تدریس و یادگیری شرکت کنند تا پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان بیش از پیش ارتقاء یابد.

Problem-Based Learning (PBL) is increasingly recognised as an effective approach for promoting students' critical thinking, problem-solving, and conceptual understanding in mathematics. Although PBL is emphasised in the Ghanaian Senior High School mathematics curriculum, its classroom implementation remains limited, and empirical evidence on the role of Professional Learning Communities (PLCs) in supporting it is scarce. This study examined the extent to which PLCs are associated with teachers' implementation of PBL. An explanatory sequential mixed-methods design was adopted. Data were collected from 86 mathematics teachers and school administrators in three public Senior High Schools using a structured questionnaire (83 valid responses retained for quantitative analysis), followed by semi-structured interviews with 15 teachers. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and multiple linear regression, and qualitative data were analysed thematically. Participants reported high levels of PLC participation (M = 3.47) and PBL implementation (M = 3.48). The five PLC dimensions jointly predicted PBL implementation, R² = .424, F(5, 77) = 11.345, p < .001. Shared Mission, Vision and Values, Collective Responsibility for Student Learning, and Collective Inquiry were significant individual predictors. Interviews indicated that PLCs were associated with collaborative lesson planning, professional dialogue, reflective practice, and teachers' confidence in implementing PBL, while inadequate time, limited instructional resources, and insufficient institutional support constrained implementation. Effective PLCs are associated with teachers' greater capacity to implement PBL in Senior High School mathematics. Strengthening PLC activities through continuous professional development, structured collaboration, and adequate resource provision is recommended to support sustained PBL implementation.

یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) به طور فزاینده‌ای به عنوان رویکردی مؤثر برای ارتقای تفکر انتقادی، حل مسئله و درک مفهومی دانش‌آموزان در ریاضیات شناخته می‌شود. اگرچه PBL در برنامه درسی ریاضیات دبیرستان‌های غنا مورد تأکید قرار گرفته است، اجرای آن در کلاس درس همچنان محدود باقی مانده و شواهد تجربی درباره نقش جوامع یادگیری حرفه‌ای (PLCs) در حمایت از آن اندک است. این پژوهش میزان ارتباط PLCها با اجرای PBL توسط معلمان را بررسی کرد. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی‌دار به کار گرفته شد. داده‌ها از ۸۶ معلم و مدیر ریاضی در سه دبیرستان دولتی با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته (۸۳ پاسخ معتبر برای تحلیل کمی حفظ شد) گردآوری شد و سپس مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۵ معلم انجام گرفت. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شد و داده‌های کیفی به صورت تماتیک مورد تحلیل قرار گرفت. شرکت‌کنندگان سطوح بالایی از مشارکت در PLC (M = 3.47) و اجرای PBL (M = 3.48) را گزارش کردند. پنج بُعد PLC به طور مشترک اجرای PBL را پیش‌بینی کردند، R² = .424, F(5, 77) = 11.345, p < .001. مأموریت، چشم‌انداز و ارزش‌های مشترک، مسئولیت جمعی برای یادگیری دانش‌آموزان و پژوهش جمعی پیش‌بین‌های معنادار فردی بودند. مصاحبه‌ها نشان داد که PLCها با برنامه‌ریزی درسی مشارکتی، گفت‌وگوی حرفه‌ای، عمل تأملی و اعتماد به نفس معلمان در اجرای PBL مرتبط بودند، در حالی که کمبود زمان، منابع آموزشی محدود و حمایت نهادی ناکافی، اجرای آن را محدود می‌کرد. PLCهای مؤثر با ظرفیت بالاتر معلمان برای اجرای PBL در ریاضیات دبیرستان مرتبط هستند. تقویت فعالیت‌های PLC از طریق توسعه حرفه‌ای مستمر، همکاری ساختاریافته و تأمین منابع کافی برای حمایت از اجرای پایدار PBL توصیه می‌شود.

Time poverty plagues schools worldwide. Current research has focussed on the quantitative analysis of accumulated tasks and duties that serve as the symptoms of a phenomenon known as time poverty. Every school is home to a similar yet unique set of complex, hidden temporal patterns created by different and often conflicting social calendars that combine to influence the rhythm of school life for teachers and students alike. The need for these social calendars to structure school time-and-place arrangements inevitably leads to the formation of the temporal paradox of schools: that to function effectively, time must be fixed; yet to succeed, time needs to be fluid. Rhythm analysis and a taxonomy for understanding the subjective experience of time provide novel lenses through which to reconceive time poverty in schools not solely as a quantitative problem, but instead as contextually specific temporal arrythmia. Activity theory provides an analytical framework to be paired with a new taxonomy of temporal experience to create a novel analytical tool to reframe time poverty in the context of teacher workload and develop a temporal empathy for the purposes of meaningful – school-based – intervention.

فقر زمانی مدارس سراسر جهان را درگیر کرده است. پژوهش‌های کنونی عمدتاً بر تحلیل کمی وظایف و مسئولیت‌های انباشته‌شده تمرکز داشته‌اند که به‌عنوان نشانه‌های پدیده‌ای به نام فقر زمانی شناخته می‌شوند. هر مدرسه میزبان مجموعه‌ای مشابه اما منحصربه‌فرد از الگوهای زمانی پیچیده و پنهان است که توسط تقویم‌های اجتماعی مختلف و اغلب متعارض ایجاد می‌شوند و با هم ریتم زندگی مدرسه‌ای معلمان و دانش‌آموزان را تحت تأثیر قرار می‌دهند. نیاز به این تقویم‌های اجتماعی برای ساختاربندی زمان و مکان مدرسه، به‌طور اجتناب‌ناپذیری به شکل‌گیری پارادوکس زمانی مدارس منجر می‌شود: برای عملکرد مؤثر، زمان باید ثابت باشد؛ اما برای موفقیت، زمان باید سیال باشد. تحلیل ریتم و یک طبقه‌بندی برای فهم تجربه‌ی ذهنی زمان، دیدگاه‌های نوینی فراهم می‌کنند تا فقر زمانی در مدارس نه صرفاً به‌عنوان یک مسئله‌ی کمی، بلکه به‌عنوان آریتمی زمانی خاص بافت بازاندیشی شود. نظریه فعالیت چارچوب تحلیلی‌ای فراهم می‌کند که می‌توان آن را با طبقه‌بندی جدید تجربه زمانی ترکیب کرد تا ابزار تحلیلی نوینی برای بازتعریف فقر زمانی در زمینه‌ی بارکاری معلمان و توسعه‌ی همدلی زمانی به‌منظور مداخلات معنادار مبتنی بر مدرسه ایجاد شود.

This study examined the practices and initiatives in implementing the Work Immersion Program (WIP) in private Senior High Schools in Batangas Province and used the findings as the basis for a sustainable management program. A descriptive mixed-methods design was employed. Quantitative data were gathered through a researcher-developed questionnaire from 352 students, 29 school heads, and 29 immersion focal persons from 29 participating private schools; qualitative data were generated through a focus group discussion with six directly involved program implementers. The instrument was expert-validated and demonstrated strong internal consistency, with Cronbach’s alpha coefficients ranging from .867 to .918 across the three immersion phases and .959 overall. Frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, independent-samples t-test, and one-way analysis of variance were used for quantitative analysis, while focus-group responses were subjected to thematic analysis. The schools predominantly offered the ABM strand, used the 80-hour Model A delivery, maintained fewer than three partner industries, partnered mainly with local government units and private establishments, and were commonly located in rural town-proper areas. Pre-immersion, immersion proper, and post-immersion practices were implemented to a great extent. Assessments of the three respondent groups differed significantly across all phases, while most school-profile variables did not produce significant differences; exceptions involved the number of students per track during immersion proper and the number of partner industries during pre-immersion. Qualitative findings highlighted partnership strengthening, monitoring and learning support, as well as logistical, safety, behavioral, and financial challenges. These findings informed LINK, a holistic and sustainable Work Immersion Management Program designed to strengthen support, career guidance, resilience, industry linkages, and skills development.

این پژوهش به بررسی رویکردها و ابتکارات در اجرای برنامه کارآموزی (Work Immersion Program - WIP) در دبیرستان‌های غیرانتفاعی استان باتانگاس پرداخته و یافته‌ها را مبنایی برای تدوین یک برنامه مدیریت پایدار قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی با رویکرد ترکیبی به کار گرفته شد. داده‌های کمی از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته از ۳۵۲ دانش‌آموز، ۲۹ مدیر مدرسه و ۲۹ مسئول کارآموزی از ۲۹ مدرسه غیرانتفاعی جمع‌آوری شد؛ داده‌های کیفی نیز از طریق بحث گروهی متمرکز با شش نفر از مجریان مستقیم برنامه به دست آمد. ابزار پژوهش توسط خبرگان اعتبارسنجی شد و از پایایی داخلی بالایی برخوردار بود، به طوری که ضرایب آلفای کرونباخ برای سه مرحله کارآموزی بین ۰.۸۶۷ تا ۰.۹۱۸ و در مجموع ۰.۹۵۹ بود. برای تحلیل داده‌های کمی از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه استفاده شد و پاسخ‌های گروه متمرکز با تحلیل تماتیک بررسی گردید. مدارس عمدتاً رشته ABM را ارائه می‌دادند، از مدل ۸۰ ساعته A استفاده می‌کردند، کمتر از سه صنعت همکار داشتند، عمدتاً با واحدهای دولتی محلی و مؤسسات خصوصی همکاری می‌کردند و معمولاً در مناطق روستایی واقع بودند. رویکردهای پیش از کارآموزی، حین کارآموزی و پس از کارآموزی تا حد زیادی اجرا می‌شد. ارزیابی سه گروه پاسخ‌دهنده در تمام مراحل تفاوت معناداری داشت، در حالی که بیشتر متغیرهای مشخصات مدرسه تفاوت معناداری ایجاد نکرد؛ استثناها شامل تعداد دانش‌آموزان هر رشته در مرحله کارآموزی و تعداد صنایع همکار در مرحله پیش از کارآموزی بود. یافته‌های کیفی بر تقویت همکاری‌ها، پایش و حمایت آموزشی، و همچنین چالش‌های لجستیکی، ایمنی، رفتاری و مالی تأکید داشت. این یافته‌ها مبنای طراحی برنامه جامع و پایدار مدیریت کارآموزی LINK قرار گرفت که با هدف تقویت حمایت، راهنمایی شغلی، تاب‌آوری، پیوند با صنعت و توسعه مهارت‌ها تدوین شده است.

This study aimed to develop and validate a psychometrically sound questionnaire to measure the entrepreneurial interest of Vocational High School (SMK) students. The research employed a development design consisting of four stages: planning, reconstruction, quantitative analysis, and validation. The participants were 85 eleventh-grade students from SMK Negeri 3 Buru Selatan representing five study programs: Tourism Services, Multimedia, Electricity, Construction, and Accounting. The instrument development process resulted in a 30-item questionnaire constructed based on three theoretically grounded dimensions: economic growth, personal character, and technological development. Reliability analysis using Cronbach’s Alpha produced a coefficient of 0.976, indicating excellent internal consistency. From a measurement theory perspective, this high reliability coefficient suggests strong homogeneity among items in representing the underlying construct of entrepreneurial interest. Item validity was examined using Pearson product–moment correlations at the 5% significance level. The results show that all items had significant positive correlations with the total score (r > 0.213), confirming that each item meaningfully contributes to measuring the construct. These findings indicate that the developed instrument demonstrates strong internal consistency and satisfactory item-level validity. Therefore, the questionnaire can be used as a reliable measurement tool for assessing entrepreneurial interest among vocational students. Future research is recommended to conduct further construct validation using advanced factor-analytic procedures and larger samples to strengthen empirical support for the instrument's dimensional structure.

هدف این پژوهش، تدوین و اعتبارسنجی یک پرسشنامه روان‌سنجی معتبر برای سنجش علاقه کارآفرینی دانش‌آموزان دبیرستان‌های فنی و حرفه‌ای (SMK) بود. روش پژوهش از نوع توسعه‌ای و شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، بازسازی، تحلیل کمی و اعتبارسنجی بود. شرکت‌کنندگان شامل ۸۵ دانش‌آموز پایه یازدهم از دبیرستان SMK Negeri 3 Buru Selatan بودند که نماینده پنج رشته تحصیلی خدمات گردشگری، چندرسانه‌ای، برق، ساختمان و حسابداری بودند. فرایند تدوین ابزار منجر به ساخت پرسشنامه‌ای ۳۰ ماده‌ای بر اساس سه بعد نظری شامل رشد اقتصادی، ویژگی‌های فردی و توسعه فناوری شد. تحلیل پایایی با استفاده از آلفای کرونباخ ضریب ۰٫۹۷۶ را نشان داد که بیانگر انسجام درونی بسیار مطلوب است. از منظر نظریه اندازه‌گیری، این ضریب پایایی بالا نشان‌دهنده همگنی قوی مواد در بازنمایی سازه علاقه کارآفرینی است. روایی ماده‌ها با استفاده از همبستگی پیرسون در سطح معناداری ۵٪ بررسی شد. نتایج نشان داد که همه ماده‌ها دارای همبستگی مثبت معنادار با نمره کل بودند (r > 0.213) که تأیید می‌کند هر ماده به طور معناداری در سنجش سازه مشارکت دارد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ابزار تدوین‌شده از انسجام درونی قوی و روایی مطلوب در سطح ماده برخوردار است. بنابراین، این پرسشنامه می‌تواند به عنوان ابزاری پایا برای سنجش علاقه کارآفرینی در میان دانش‌آموزان فنی و حرفه‌ای مورد استفاده قرار گیرد. پیشنهاد می‌شود پژوهش‌های آتی با استفاده از روش‌های پیشرفته تحلیل عاملی و نمونه‌های بزرگ‌تر، روایی سازه ابزار را بیش‌تر تقویت کنند.

Assessment in higher education often suffers from a critical disconnect where student feedback benefits future cohorts rather than current participants. This study presents SHARP (Strategic, Holistic, Adaptive, Reflective, Process), a systematic framework for embedding real-time student voice into assessment design to develop students’ assessment literacy and engagement. SHARP was piloted across three in-class Mathematics tests with 246 students on a foundation-level UK university programme using a mixed-methods quasi-experimental design with post-assessment surveys from 108 students administered before grade release. Quantitative analysis revealed statistically significant improvements in clarity ratings, whilst fairness perceptions rose from 70.3% to 96.0%. A quasi-experimental comparison with historical controls demonstrated a 73% reduction in assessment volatility, reflecting more consistent student performance across assessments. Qualitative evidence illustrated students’ developing capacity to evaluate and articulate assessment design. This pilot demonstrates SHARP’s potential as a transferable framework for student-informed assessment practice, though replication is needed to establish broader generalisability.

ارزیابی در آموزش عالی اغلب با یک گسست اساسی مواجه است که در آن بازخورد دانشجویان بیشتر به نفع گروه‌های آینده است تا شرکت‌کنندگان فعلی. این مطالعه چارچوب SHARP (راهبردی، کل‌نگر، سازگارپذیر، تأملی، فرایندی) را معرفی می‌کند؛ چارچوبی نظام‌مند برای ادغام صدای دانشجویان در زمان واقعی در طراحی ارزیابی با هدف توسعه سواد ارزیابی و مشارکت دانشجویان. چارچوب SHARP در سه آزمون کلاسی ریاضی با حضور ۲۴۶ دانشجو در یک برنامه دانشگاهی سطح پایه در بریتانیا، با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی روش‌های ترکیبی و پرسشنامه‌های پس از ارزیابی از ۱۰۸ دانشجو که پیش از اعلام نمرات اجرا شد، به صورت آزمایشی به کار گرفته شد. تحلیل کمی بهبود معنادار آماری در امتیازدهی به وضوح را نشان داد، در حالی که ادراک از انصاف ارزیابی از ۷۰٫۳٪ به ۹۶٫۰٪ افزایش یافت. مقایسه شبه‌آزمایشی با گروه‌های کنترل تاریخی، کاهش ۷۳٪ در نوسان ارزیابی را نشان داد که بیانگر عملکرد یکنواخت‌تر دانشجویان در ارزیابی‌ها بود. شواهد کیفی نیز نشان داد که توانایی دانشجویان در ارزیابی و بیان طراحی ارزیابی توسعه یافته است. این مطالعه آزمایشی، پتانسیل چارچوب SHARP را به عنوان الگویی قابل انتقال برای رویه ارزیابی مبتنی بر مشارکت دانشجویان نشان می‌دهد، هرچند تکرار پژوهش برای تعمیم‌پذیری گسترده‌تر ضروری است.

Background: Zolpidem is widely prescribed for insomnia due to its rapid onset of action.However, concerns persist regarding its potential for misuse and serious adverse effects, such as complex sleep behaviors.This study aimed to evaluate the current status of zolpidem medication counseling in community pharmacies and identify perception gaps between pharmacists and patients.Methods: A cross-sectional survey was conducted from August to September 2025, involving 133 patients and 111 pharmacists.Questionnaire items included zolpidem usage/dispensing experience, status of medication counseling, and perceived barriers.Quantitative analysis was performed to compare perceptions of counseling topics and assess patients' objective knowledge.Results: A high proportion of patients (62.4%) had been taking zolpidem for more than six months.A notable discrepancy in perception was observed between the two groups regarding medication counseling.While pharmacists frequently reported emphasizing "misuse/dependence potential" (60.4%) and "complex sleep behaviors" (45.0%), a significantly lower proportion of patients (35.3 and 23.3%, respectively) recalled receiving such information.Patients showed the lowest objective knowledge regarding the "recommended maximum treatment duration" (40.2% correct), which was also identified as a major area of information deficiency.Pharmacists identified "patients' negative reactions" (52.3%) as the primary barrier to effective counseling.Conclusions: There is a substantial gap between the information provided by pharmacists and the information retained by patients regarding zolpidem safety.To ensure the safe use of zolpidem in community settings, systematic and patient-centered counseling strategies focusing on long-term safety, misuse risks, and standardized core messages are essential.

زمینه: زولپیدم به دلیل شروع اثر سریع، به طور گسترده‌ای برای درمان بی‌خوابی تجویز می‌شود. با این حال، نگرانی‌هایی در مورد پتانسیل سوءمصرف و عوارض جانبی جدی آن، مانند رفتارهای پیچیده در خواب، وجود دارد. این مطالعه با هدف ارزیابی وضعیت فعلی مشاوره دارویی زولپیدم در داروخانه‌های جامعه و شناسایی شکاف‌های ادراکی بین داروسازان و بیماران انجام شد. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی از اوت تا سپتامبر ۲۰۲۵ با مشارکت ۱۳۳ بیمار و ۱۱۱ داروساز انجام شد. موارد پرسشنامه شامل تجربه مصرف/توزیع زولپیدم، وضعیت مشاوره دارویی و موانع ادراک‌شده بود. تحلیل کمی برای مقایسه ادراک موضوعات مشاوره و ارزیابی دانش عینی بیماران انجام شد. نتایج: درصد بالایی از بیماران (۶۲.۴٪) بیش از شش ماه زولپیدم مصرف کرده بودند. اختلاف قابل توجهی در ادراک بین دو گروه در خصوص مشاوره دارویی مشاهده شد. در حالی که داروسازان اغلب بر «پتانسیل سوءمصرف/وابستگی» (۶۰.۴٪) و «رفتارهای پیچیده در خواب» (۴۵.۰٪) تأکید می‌کردند، درصد به‌مراتب کمتری از بیماران (۳۵.۳ و ۲۳.۳٪ به ترتیب) به یاد داشتند که چنین اطلاعاتی دریافت کرده‌اند. بیماران پایین‌ترین میزان دانش عینی را در مورد «حداکثر مدت درمان توصیه‌شده» (۴۰.۲٪ پاسخ صحیح) نشان دادند که به عنوان یکی از حوزه‌های اصلی کمبود اطلاعات نیز شناسایی شد. داروسازان «واکنش منفی بیماران» (۵۲.۳٪) را به عنوان مانع اصلی مشاوره مؤثر شناسایی کردند. نتیجه‌گیری: شکاف قابل توجهی بین اطلاعات ارائه‌شده توسط داروسازان و اطلاعاتی که بیماران در خصوص ایمنی زولپیدم به خاطر می‌سپارند وجود دارد. برای تضمین مصرف ایمن زولپیدم در محیط‌های جامعه، راهبردهای نظام‌مند و بیمارمحور مشاوره با تمرکز بر ایمنی بلندمدت، خطرات سوءمصرف و پیام‌های اصلی استاندارد ضروری است.

Posterior fossa syndrome (PFS) is a common complication following surgical resection of paediatric posterior fossa tumours, characterised by mutism, ataxia, emotional disturbance, and cognitive impairment. Despite significant rehabilitation needs, there is limited evidence regarding effective therapeutic approaches, including the role of music therapy. Music therapy is uniquely positioned to address the multidimensional needs of children with PFS, yet the low incidence and clinical heterogeneity of the syndrome preclude traditional empirical research designs. International consensus guidelines are therefore needed to consolidate clinical knowledge and support consistent, high-quality practice. This protocol describes a two-phase study to develop international consensus guidelines for music therapy practice with children with PFS. Phase 1 involves a pre-Delphi consultation with three regional Advisory Panels (North America, Europe, Australia), each comprising family representatives, music therapists, allied health professionals, and medical practitioners. These panels will identify clinical priorities, family concerns, and interdisciplinary outcomes to inform the development of the survey instrument. Phase 2 uses an international Delphi process with a minimum of 30 experienced paediatric music therapists, proceeding through three to five iterative rounds of item generation, rating, and refinement. Consensus is defined a priori as ≥80% agreement. Quantitative analysis will be conducted in R; qualitative data will be analysed thematically. The study will be conducted and reported in line with DELPHISTAR recommendations. The resulting consensus guidelines will support developmentally responsive, family-centred music therapy assessment and intervention for children with PFS, while identifying priority areas for future research in paediatric neuro-oncology and neurorehabilitation.

سندرم حفره خلفی (PFS) یکی از عوارض شایع پس از برداشت جراحی تومورهای حفره خلفی در کودکان است که با لالی، آتاکسی، اختلالات هیجانی و نقص شناختی مشخص می‌شود. با وجود نیازهای قابل توجه توان‌بخشی، شواهد محدودی در مورد رویکردهای درمانی مؤثر، از جمله نقش موسیقی‌درمانی وجود دارد. موسیقی‌درمانی به طور منحصر به فردی قادر است به نیازهای چندبعدی کودکان مبتلا به PFS پاسخ دهد، اما شیوع پایین و ناهمگونی بالینی این سندرم، طراحی پژوهش‌های تجربی سنتی را دشوار می‌سازد. بنابراین، تدوین راهنمای اجماع بین‌المللی برای تجمیع دانش بالینی و حمایت از اجرای یکنواخت و با کیفیت بالا ضروری است. این پروتکل، یک مطالعه دو مرحله‌ای را برای تدوین راهنمای اجماع بین‌المللی در زمینه موسیقی‌درمانی برای کودکان مبتلا به PFS توصیف می‌کند. مرحله اول شامل مشاوره پیش‌دلفی با سه پانل مشورتی منطقه‌ای (آمریکای شمالی، اروپا، استرالیا) است که هر یک متشکل از نمایندگان خانواده، موسیقی‌درمانگران، متخصصان سلامت وابسته و پزشکان می‌باشند. این پانل‌ها اولویت‌های بالینی، نگرانی‌های خانواده و پیامدهای بین‌رشته‌ای را برای تدوین ابزار پرسشنامه شناسایی خواهند کرد. مرحله دوم از فرایند دلفی بین‌المللی با حداقل ۳۰ موسیقی‌درمانگر کودکان با تجربه استفاده می‌کند که طی سه تا پنج دور تکراری تولید، ارزیابی و اصلاح موارد انجام می‌شود. اجماع به صورت پیشینی به عنوان توافق ≥۸۰٪ تعریف شده است. تحلیل کمی با نرم‌افزار R انجام خواهد شد؛ داده‌های کیفی به صورت تماتیک تحلیل می‌شوند. این مطالعه مطابق با توصیه‌های DELPHISTAR اجرا و گزارش خواهد شد. راهنمای اجماع حاصل، از ارزیابی و مداخله موسیقی‌درمانی پاسخگو به رشد و خانواده‌محور برای کودکان مبتلا به PFS حمایت خواهد کرد و در عین حال حوزه‌های اولویت‌دار پژوهش آینده در نوروآنکولوژی و نوروتوان‌بخشی کودکان را شناسایی می‌کند.

Support for the growing population of family caregivers in the United States remains a challenging public health issue. With a limited workforce to support families coping with chronic and degenerative conditions, caregivers are turning to individualized approaches to gain information and emotional support. One approach that may be gaining popularity in caregiving support is the use of Artificial Intelligence (AI) chatbots. This study examined caregivers' awareness and general use of AI chatbots, their use of AI chatbots for caregiving purposes, and variations in these outcomes by individual characteristics (e.g., the Big 5 personality traits, internet literacy, cognitive ability) and caregiving contextual factors (e.g., caregiving relationship, caregiving stress, the health condition of the care recipient). To this end, we used one of the waves of the Understanding America Study-Caregiving Lifecourse Experiences Assessed in Real-time (UAS-CLEAR), a longitudinal study of caregivers in the U.S. The sample consisted of 1,300 caregivers, with data collected between August and October 2025. We employed a cross-sectional, mixed-methods design, combining quantitative analysis of structured survey items with thematic coding of open-ended responses. Of the 487 respondents who reported being AI chatbot users, 25% used the technology for caregiving. Those who were more likely to use AI for caregiving were higher in openness, lower in internet literacy, lower in cognitive ability, helped with more caregiving tasks, and were more uncertain in their caregiving role. Over half (58%) used AI chatbots for information about caregiving, 34% for emotional support related to caregiving, and 37% reported other uses. Open-ended responses about individuals' experiences using AI chatbots for caregiving also revealed that the most common reason for use was information seeking. In addition, caregivers found the chatbot support to be useful, while acknowledging some limitations of their use. Future research should examine perceptions of AI chatbots among non-users, the mechanisms linking individual traits to caregiving-related chatbot use, and the longitudinal effects of such use on caregiver well-being.

حمایت از جمعیت رو به رشد مراقبان خانوادگی در ایالات متحده همچنان یک مسئله چالش‌برانگیز در حوزه سلامت عمومی است. با توجه به نیروی کار محدود برای حمایت از خانواده‌هایی که با شرایط مزمن و تحلیل‌برنده مواجه هستند، مراقبان به رویکردهای فردی برای کسب اطلاعات و حمایت عاطفی روی آورده‌اند. یکی از رویکردهایی که ممکن است در حمایت از مراقبان محبوبیت بیشتری پیدا کند، استفاده از چت‌بات‌های هوش مصنوعی (AI) است. این مطالعه به بررسی آگاهی و استفاده کلی مراقبان از چت‌بات‌های هوش مصنوعی، استفاده آن‌ها از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای اهداف مراقبتی، و تفاوت‌های این پیامدها بر اساس ویژگی‌های فردی (مانند پنج عامل بزرگ شخصیت، سواد اینترنتی، توانایی شناختی) و عوامل زمینه‌ای مراقبت (مانند نوع رابطه مراقبتی، استرس مراقبت، وضعیت سلامت دریافت‌کننده مراقبت) پرداخت. بدین منظور، یکی از موج‌های مطالعه Understanding America Study-Caregiving Lifecourse Experiences Assessed in Real-time (UAS-CLEAR)، که یک مطالعه طولی درباره مراقبان در ایالات متحده است، مورد استفاده قرار گرفت. نمونه شامل ۱۳۰۰ مراقب بود و داده‌ها بین اوت و اکتبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. ما از یک طرح مقطعی با روش‌های ترکیبی استفاده کردیم که تحلیل کمی پرسش‌های ساختاریافته پرسشنامه را با کدگذاری تماتیک پاسخ‌های باز ترکیب می‌کرد. از میان ۴۸۷ پاسخ‌دهنده‌ای که گزارش کردند کاربر چت‌بات هوش مصنوعی هستند، ۲۵٪ از این فناوری برای مراقبت استفاده کردند. افرادی که احتمال بیشتری داشت از هوش مصنوعی برای مراقبت استفاده کنند، در باز بودن بالاتر، در سواد اینترنتی پایین‌تر، در توانایی شناختی پایین‌تر، در انجام وظایف مراقبتی بیشتر و در نقش مراقبتی خود نامطمئن‌تر بودند. بیش از نیمی (۵۸٪) از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای کسب اطلاعات درباره مراقبت، ۳۴٪ برای حمایت عاطفی مرتبط با مراقبت و ۳۷٪ برای سایر کاربردها استفاده کردند. پاسخ‌های باز درباره تجربه افراد از استفاده از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای مراقبت نیز نشان داد که رایج‌ترین دلیل استفاده، جستجوی اطلاعات بوده است. علاوه بر این، مراقبان حمایت چت‌بات را مفید یافتند، در حالی که به برخی محدودیت‌های استفاده از آن نیز اذعان داشتند. پژوهش‌های آتی باید به بررسی ادراکات نسبت به چت‌بات‌های هوش مصنوعی در میان غیرکاربران، سازوکارهای پیونددهنده ویژگی‌های فردی با استفاده مراقبتی از چت‌بات و اثرات طولی چنین استفاده‌ای بر بهزیستی مراقبان بپردازند.