دانش‌آموزان

This study aims to examine the role of managers in organizing student activities at the Darul Mustofa Islamic Boarding School, including the assignment of tasks, coordination, providing guidance, supervision, and decision-making when facing obstacles. This study employs a descriptive qualitative approach using field research. Data were collected through observation, interviews, and documentation conducted within the Darul Mustofa Islamic Boarding School. The results indicate that managers play a role in organizing and coordinating boarding school activities by assigning tasks to administrators according to their respective responsibilities, coordinating before activities take place, providing guidance on uncompleted tasks, and supervising and evaluating activities. In exercising their leadership, managers give administrators the opportunity to carry out their responsibilities but continue to monitor and provide guidance when problems arise. The study also identified several challenges in managing Islamic boarding schools, namely limited human resources, financial management issues, insufficient facilities and infrastructure, and varying levels of staff proficiency in utilizing technology. Therefore, the manager’s role is essential to maintain the orderliness of activities through coordination, the delegation of responsibilities, guidance, supervision, and problem-solving so that the boarding school’s activities can run smoothly.

این پژوهش با هدف بررسی نقش مدیران در سازماندهی فعالیت‌های دانش‌آموزان در مدرسه علمیه دارالمصطفی، از جمله واگذاری وظایف، هماهنگی، ارائه راهنمایی، نظارت و تصمیم‌گیری در مواجهه با موانع انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از پژوهش میدانی صورت گرفته است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی که در مدرسه علمیه دارالمصطفی انجام شده، گردآوری گردیده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که مدیران در سازماندهی و هماهنگی فعالیت‌های مدرسه علمیه از طریق واگذاری وظایف به مسئولان بر اساس مسئولیت‌های مربوطه، هماهنگی پیش از برگزاری فعالیت‌ها، ارائه راهنمایی در خصوص وظایف انجام‌نشده و همچنین نظارت و ارزیابی فعالیت‌ها نقش دارند. در اعمال رهبری خود، مدیران به مسئولان فرصت انجام مسئولیت‌هایشان را می‌دهند اما همچنان به نظارت و ارائه راهنمایی در صورت بروز مشکلات ادامه می‌دهند. همچنین، پژوهش به چندین چالش در مدیریت مدارس علمیه اشاره می‌کند، از جمله محدودیت منابع انسانی، مشکلات مدیریت مالی، کمبود امکانات و زیرساخت‌ها و سطوح متفاوت مهارت کارکنان در استفاده از فناوری. بنابراین، نقش مدیر برای حفظ نظم فعالیت‌ها از طریق هماهنگی، تفویض مسئولیت، راهنمایی، نظارت و حل مسئله ضروری است تا فعالیت‌های مدرسه علمیه به‌طور روان انجام شود.

Teacher student relationships are fundamental to education because they determine how authority, responsibility, participation, and decision-making are distributed within learning processes. Contemporary educational paradigms indicate a shift from teacher-dominated relationships toward more dialogic, participatory, and agency-oriented pedagogical relationships. This article aims to analyze the transformation of teacher–student relationships from the perspective of contemporary educational theories by examining teacher authority, student agency, autonomy support, student-centred learning, and shared pedagogical responsibility. This study employs a literature review method by analyzing relevant international journal articles, systematic reviews, and meta-analyses. The findings indicate that the shift toward student-centred learning does not require the elimination of teacher authority. Instead, teacher authority is transformed from control into pedagogical guidance through structure, direction, support, scaffolding, and feedback. Existing literature also indicates positive relationships between teacher autonomy support and motivation, engagement, self-regulated learning, and other learning outcomes. Meanwhile, research on student-centred learning shows that educational practices still emphasize student activation and engagement more strongly than student agency and autonomy. The main finding suggests that shared pedagogical responsibility can serve as a conceptual framework for bridging teacher authority and student agency. Teachers remain professionally responsible for the direction and quality of learning, while students gradually assume greater responsibility for making choices, managing learning, reflecting on processes, and evaluating learning outcomes.

روابط معلم و دانش‌آموز از ارکان اساسی آموزش هستند، زیرا نحوهٔ توزیع اقتدار، مسئولیت، مشارکت و تصمیم‌گیری را در فرایندهای یادگیری تعیین می‌کنند. پارادایم‌های معاصر تعلیم و تربیت نشان‌دهندهٔ گذار از روابط مبتنی بر سلطهٔ معلم به سوی روابط آموزشی گفت‌وگومحور، مشارکتی و مبتنی بر عاملیت هستند. هدف این مقاله تحلیل تحول روابط معلم–دانش‌آموز از منظر نظریه‌های معاصر تعلیم و تربیت از طریق بررسی اقتدار معلم، عاملیت دانش‌آموز، حمایت از خودمختاری، یادگیری دانش‌آموزمحور و مسئولیت مشترک آموزشی است. این مطالعه با روش مرور ادبیات و تحلیل مقالات مجلات بین‌المللی معتبر، مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که گذار به سوی یادگیری دانش‌آموزمحور مستلزم حذف اقتدار معلم نیست، بلکه اقتدار معلم از کنترل به راهنمایی آموزشی از طریق ساختاردهی، هدایت، حمایت، چینه‌بندی و بازخورد تبدیل می‌شود. همچنین، ادبیات موجود حاکی از روابط مثبت بین حمایت معلم از خودمختاری و انگیزش، مشارکت، یادگیری خودتنظیم‌شده و سایر پیامدهای یادگیری است. در عین حال، پژوهش‌ها دربارهٔ یادگیری دانش‌آموزمحور نشان می‌دهد که در عمل، فعال‌سازی و مشارکت دانش‌آموزان بیش از عاملیت و خودمختاری آنان مورد تأکید قرار می‌گیرد. یافتهٔ اصلی پژوهش حاکی از آن است که مسئولیت مشترک آموزشی می‌تواند به عنوان چارچوب مفهومی برای پیوند اقتدار معلم و عاملیت دانش‌آموز عمل کند. معلمان همچنان مسئولیت حرفه‌ای جهت‌دهی و کیفیت یادگیری را بر عهده دارند، در حالی که دانش‌آموزان به تدریج مسئولیت بیشتری در انتخاب، مدیریت یادگیری، تأمل بر فرایندها و ارزیابی پیامدهای یادگیری بر عهده می‌گیرند.

The high rate of Quran memorization loss among tahfidz students is one of the challenges in maintaining memorization over the long term. Therefore, this study aims to analyze the effect of metacognitive learning on memorization retention among students in the Tahfidz program at Muhammadiyah 7 High School in Surabaya. This study employs a quantitative approach using an associative research design through simple linear regression. The sample consisted of 47 students from the 10th-grade Class X-1 and 11th-grade Class XI-1 of the Tahfidz program, selected through purposive sampling. Data were collected using a Likert-scale questionnaire and analyzed using IBM SPSS Statistics Version 25. The results indicate that Metacognitive Learning has a positive and significant effect on students’ memorization retention, with a significance value of 0.000 and a coefficient of determination (R²) of 0.330. This means that Metacognitive Learning contributes 33% to memorization retention, while 67% is influenced by other factors. These findings can serve as a reference for teachers and administrators of the Tahfidz program in integrating the planning, monitoring, and evaluation of memorization into murojaah activities to help students retain what they have memorized.

نرخ بالای فراموشی حفظ قرآن در میان دانش‌آموزان حفظ یکی از چالش‌های مهم در نگهداری بلندمدت حفظیات است. بنابراین، هدف این پژوهش تحلیل تأثیر یادگیری فراشناختی بر پایداری حفظیات در میان دانش‌آموزان برنامه حفظ در دبیرستان Muhammadiyah 7 سورابایا است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از طرح پژوهش همبستگی از طریق رگرسیون خطی ساده انجام شده است. نمونه شامل ۴۷ نفر از دانش‌آموزان پایه دهم کلاس X-1 و پایه یازدهم کلاس XI-1 برنامه حفظ بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مبتنی بر مقیاس لیکرت جمع‌آوری و با نرم‌افزار IBM SPSS Statistics نسخه ۲۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که یادگیری فراشناختی تأثیر مثبت و معناداری بر پایداری حفظیات دانش‌آموزان دارد، به‌طوری‌که مقدار معناداری ۰.۰۰۰ و ضریب تعیین (R²) برابر با ۰.۳۳۰ به‌دست آمد. این بدان معناست که یادگیری فراشناختی ۳۳٪ از پایداری حفظیات را تبیین می‌کند و ۶۷٪ دیگر تحت تأثیر عوامل دیگر است. این یافته‌ها می‌تواند به‌عنوان مرجعی برای معلمان و مدیران برنامه حفظ در ادغام برنامه‌ریزی، پایش و ارزیابی حفظیات در فعالیت‌های مرور (مراجعه) جهت کمک به دانش‌آموزان برای نگهداری محفوظات خود مورد استفاده قرار گیرد.

Economics learning at the junior high school level plays a strategic role in building students' economic literacy, yet national and international assessment data indicate a declining trend in the literacy and engagement of Indonesian students. This study aims to describe the actual conditions of economics learning in junior high schools in Jakarta, covering teachers' instructional backgrounds, the characteristics of circulating teaching modules, and student engagement patterns, as an empirical foundation for model development. A descriptive qualitative design was applied. Data were collected through semi-structured interviews with social studies teachers and students, classroom observation, and document analysis of circulating economics teaching modules, then analysed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldana with source and technique triangulation. The findings show that most social studies teachers do not hold an economics education background, that most modules neither scaffold mastery experience gradually nor address the physiological-emotional dimension of learning, and that behavioural, emotional, cognitive, and agentic engagement indicators appear only sporadically. These conditions provide the rational basis for six characteristics of the Student Engagement Project-Based Learning model, namely contextual economic problems, project activity, collaboration, student autonomy, graduated scaffolding, and structured reflection.

یادگیری اقتصاد در سطح مدارس متوسطه اول نقش راهبردی در ارتقای سواد اقتصادی دانش‌آموزان ایفا می‌کند، با این حال داده‌های ارزیابی‌های ملی و بین‌المللی نشان‌دهنده روند کاهشی در سواد و درگیری دانش‌آموزان اندونزیایی است. هدف این پژوهش توصیف شرایط واقعی یادگیری اقتصاد در مدارس متوسطه اول شهر جاکارتا، شامل پیشینه آموزشی معلمان، ویژگی‌های ماژول‌های آموزشی رایج و الگوهای درگیری دانش‌آموزان، به‌عنوان بنیان تجربی برای توسعه مدل است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با معلمان مطالعات اجتماعی و دانش‌آموزان، مشاهده کلاسی و تحلیل اسناد ماژول‌های آموزش اقتصاد جمع‌آوری و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldana و از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اکثر معلمان مطالعات اجتماعی دارای پیشینه تحصیلی در آموزش اقتصاد نیستند، اغلب ماژول‌ها تجربه تسلط تدریجی را پشتیبانی نمی‌کنند و به بعد فیزیولوژیک-هیجانی یادگیری نمی‌پردازند و شاخص‌های درگیری رفتاری، هیجانی، شناختی و عاملیت دانش‌آموزان تنها به‌صورت پراکنده مشاهده می‌شود. این شرایط مبنای منطقی برای شش ویژگی مدل یادگیری مبتنی بر پروژه با محوریت درگیری دانش‌آموز را فراهم می‌کند که عبارت‌اند از: مسائل اقتصادی زمینه‌ای، فعالیت پروژه‌ای، همکاری، خودمختاری دانش‌آموز، پله‌پله بودن حمایت آموزشی و بازتاب ساختاریافته.

This paper examines the relationship between pupils’ peer relationships and subsequent school mobility. Using large-scale longitudinal data from The Engagement Platform (TEP), the study follows 48,146 pupils in Years 3 to 10 across 109 schools in England. We estimate logistic regression models with school fixed effects and rich controls for pupil demographics, attitudes to education, relationships with teachers, school climate and attendance. The results reveal a strong and robust association between poorer peer relationships and an increased likelihood of changing school. Pupils reporting poor peer relationships are around twice as likely to move school as those with very good peer relationships. This association is consistent across gender and across primary and secondary phases. The relationship appears broadly linear, although having exceptional rather than very good peer relationships offer little additional reduction in mobility risk. These findings are replicated using a smaller, independent sample from the United Arab Emirates. Overall, the study highlights peer relationships as a key predictor of school mobility, with important implications for early identification of peer difficulties, pastoral support and interventions aimed at improving peer dynamics.

این مقاله به بررسی رابطه بین روابط همسالان دانش‌آموزان و جابه‌جایی بعدی مدرسه می‌پردازد. با استفاده از داده‌های طولی در مقیاس وسیع از پلتفرم The Engagement Platform (TEP)، این مطالعه ۴۸٬۱۴۶ دانش‌آموز پایه‌های سوم تا دهم را در ۱۰۹ مدرسه در انگلستان دنبال می‌کند. ما مدل‌های رگرسیون لجستیک با اثرات ثابت مدرسه و کنترل‌های گسترده برای ویژگی‌های جمعیت‌شناختی دانش‌آموزان، نگرش به آموزش، روابط با معلمان، اقلیم مدرسه و حضور در مدرسه را برآورد می‌کنیم. نتایج نشان می‌دهد که بین روابط ضعیف‌تر همسالان و افزایش احتمال جابه‌جایی مدرسه، ارتباط قوی و پایداری وجود دارد. دانش‌آموزانی که روابط ضعیف با همسالان گزارش می‌کنند، تقریباً دو برابر بیشتر از کسانی که روابط بسیار خوبی دارند، احتمال جابه‌جایی مدرسه دارند. این ارتباط در میان جنسیت‌های مختلف و در مقاطع ابتدایی و متوسطه یکسان است. این رابطه عمدتاً خطی به نظر می‌رسد، اگرچه داشتن روابط استثنایی نسبت به روابط بسیار خوب، کاهش قابل توجهی در ریسک جابه‌جایی ایجاد نمی‌کند. این یافته‌ها با استفاده از نمونه‌ای کوچک‌تر و مستقل از امارات متحده عربی نیز تکرار شده‌اند. در مجموع، این مطالعه روابط همسالان را به عنوان یک پیش‌بینی‌کننده کلیدی جابه‌جایی مدرسه برجسته می‌کند و پیامدهای مهمی برای شناسایی زودهنگام مشکلات همسالان، حمایت‌های پرورشی و مداخلات با هدف بهبود پویایی همسالان دارد.

This study assessed the management of educational resources in four Mathematics, Science, and Technology Academy (MSTA) sub-hub schools in Mpumalanga, as well as their use in teaching and learning. While these schools are well-resourced, it is unclear how these resources are managed and used. It is critical to provide answers to this issue, considering that MSTA is a specialised project that seeks to support teaching and learning. The focus in this study was on science. Four MSTA-designated schools participated in the study, represented by one principal and one departmental head per school, as well as four teachers from School A, two from School B, three from School C, and two from School D, giving a total of 19 participants who were conveniently available to participate in focus group interviews (FGIs) in 2022 and 2023. One teacher teaching science to eleventh and twelfth graders was also observed in both years through non-participant observation. Inductive analysis was conducted, resulting in two emergent themes: resource availability and its use for teaching and learning, and the management and maintenance of resources. The findings showed that the schools were reasonably well-resourced. However, the management, use, and maintenance of these resources varied across the schools, showing effectiveness as well as some flaws.

این مطالعه به ارزیابی مدیریت منابع آموزشی در چهار مدرسه زیرمجموعه آکادمی ریاضیات، علوم و فناوری (MSTA) در امپومالانگا و همچنین نحوه استفاده از این منابع در آموزش و یادگیری پرداخت. اگرچه این مدارس از نظر منابع وضعیت مناسبی دارند، اما نحوه مدیریت و استفاده از این منابع مشخص نیست. پاسخ به این مسئله با توجه به اینکه MSTA یک پروژه تخصصی با هدف حمایت از آموزش و یادگیری است، اهمیت دارد. تمرکز این پژوهش بر حوزه علوم بوده است. چهار مدرسه تعیین‌شده توسط MSTA در این مطالعه شرکت کردند که هر یک توسط یک مدیر و یک رئیس بخش و همچنین چهار معلم از مدرسه A، دو معلم از مدرسه B، سه معلم از مدرسه C و دو معلم از مدرسه D نمایندگی می‌شدند؛ در مجموع ۱۹ نفر که به صورت در دسترس در مصاحبه‌های گروهی متمرکز (FGIs) در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ شرکت کردند. همچنین یک معلم که به دانش‌آموزان پایه یازدهم و دوازدهم علوم تدریس می‌کرد، در هر دو سال از طریق مشاهده غیرمشارکتی مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل استقرایی انجام شد که منجر به ظهور دو مضمون اصلی گردید: دسترسی به منابع و استفاده از آن‌ها در آموزش و یادگیری، و مدیریت و نگهداری منابع. یافته‌ها نشان داد که مدارس از نظر منابع وضعیت نسبتاً مناسبی دارند، اما مدیریت، استفاده و نگهداری این منابع در مدارس مختلف متفاوت بوده و هم اثربخشی و هم برخی کاستی‌ها را نشان می‌دهد.

This study develops and analyzes a learning design supporting students’ understanding of quadratic functions as patterns of change through representational transitions, using design research with qualitative retrospective analysis at two public senior high schools in Riau Province, Indonesia, within the Kurikulum Merdeka curriculum. Preliminary data came from 80 tenth-grade students through observations, an initial representation test, and interviews with 12 selected students. A separate teaching experiment with 80 tenth-grade students was implemented across two cycles, integrating a walking activity, the PhET Moving Man simulation, and GeoGebra, with worksheets classified using a three-level representational coding scheme. Students’ initial understanding was predominantly symbolic and procedural, with combined achievement across three representation indicators of only 34.53%. The learning sequence supported movement from contextual situations to numerical patterns, symbolic generalization, and graphical interpretation, though recognizing second differences and generalizing them symbolically remained the central bottleneck. Cycle revisions, notably a structured walking procedure and an added generalization row, were associated with more groups reaching representational coordination (4 of 10 to 7 of 10) and higher quiz scores (63.13% to 84.13%), though this is not a controlled comparison, since cycles occurred at different schools. This study offers a literature-grounded design moving students from procedural recognition toward conceptual understanding of nonlinear change, and identifies second differences as a representational bridge between numerical and symbolic forms. Three design principles are proposed: beginning with contrastive situations, using second differences as a bridge, and formalizing the general form after students recognize the structure of change.

این مطالعه به توسعه و تحلیل یک طراحی یادگیری می‌پردازد که از درک دانش‌آموزان نسبت به توابع درجه دوم به عنوان الگوهای تغییر از طریق گذارهای بازنمایی حمایت می‌کند. پژوهش با استفاده از رویکرد تحقیق طراحی و تحلیل کیفی گذشته‌نگر در دو دبیرستان دولتی استان ریائو اندونزی و در چارچوب برنامه درسی Kurikulum Merdeka انجام شده است. داده‌های اولیه از ۸۰ دانش‌آموز پایه دهم از طریق مشاهده، آزمون بازنمایی اولیه و مصاحبه با ۱۲ دانش‌آموز منتخب جمع‌آوری شد. یک آزمایش آموزشی جداگانه با ۸۰ دانش‌آموز پایه دهم در دو چرخه اجرا گردید که در آن فعالیت پیاده‌روی، شبیه‌ساز PhET Moving Man و نرم‌افزار GeoGebra ادغام شدند و برگه‌های کار با استفاده از یک طرح کدگذاری سه‌سطحی بازنمایی طبقه‌بندی شدند. درک اولیه دانش‌آموزان عمدتاً نمادین و رویه‌ای بود و مجموع عملکرد در سه شاخص بازنمایی تنها ۳۴٫۵۳٪ بود. توالی یادگیری، حرکت از موقعیت‌های زمینه‌ای به الگوهای عددی، تعمیم نمادین و تفسیر نموداری را تسهیل کرد، اگرچه تشخیص تفاوت‌های مرتبه دوم و تعمیم نمادین آن‌ها همچنان گلوگاه اصلی باقی ماند. بازنگری‌های چرخه‌ای، به ویژه رویه ساختاریافته پیاده‌روی و افزودن سطر تعمیم، با افزایش تعداد گروه‌هایی که به هماهنگی بازنمایی رسیدند (از ۴ گروه از ۱۰ به ۷ گروه از ۱۰) و افزایش نمرات آزمون (از ۶۳٫۱۳٪ به ۸۴٫۱۳٪) همراه بود، هرچند این مقایسه کنترل‌شده نیست زیرا چرخه‌ها در مدارس مختلف اجرا شدند. این مطالعه طراحی مبتنی بر ادبیات را ارائه می‌دهد که دانش‌آموزان را از شناسایی رویه‌ای به سوی درک مفهومی تغییرات غیرخطی هدایت می‌کند و تفاوت‌های مرتبه دوم را به عنوان پلی بازنمایی بین صورت‌های عددی و نمادین شناسایی می‌کند. سه اصل طراحی پیشنهاد می‌شود: آغاز با موقعیت‌های متضاد، استفاده از تفاوت‌های مرتبه دوم به عنوان پل و رسمی‌سازی فرم کلی پس از شناسایی ساختار تغییر توسط دانش‌آموزان.

The aim of this study is to examine whether middle school students’ attitudes toward developing Turkish vocabulary differ according to the tools they preferred during the preparation of post-reading presentations. The study employed a quantitative comparative correlational design. The participants consisted of 56 fifth-grade students attending a public middle school in Burhaniye, Balıkesir, Türkiye. Within the framework of the Türkiye Century Education Model, students presented the books they had read by using artificial intelligence-supported tools, conventional digital tools, or hand-prepared materials, based on their own preferences. No intervention was made in the natural learning environment. After the presentations, the Attitude Scale for Developing Vocabulary in the Turkish Course, developed by Yaşar and Topçuoğlu Ünal (2016), was administered. Descriptive statistics and the independent-samples t-test were used for data analysis. The findings revealed that students who preferred artificial intelligence-supported tools obtained significantly higher attitude scores toward developing Turkish vocabulary than those who preferred conventional digital tools or hand-prepared materials. The calculated effect size (Cohen’s d ≈ 0.59) indicated a medium effect. The results suggest that students’ attitudes toward developing Turkish vocabulary differ significantly according to the tools they preferred during the preparation of post-reading presentations.

هدف این پژوهش بررسی این است که آیا نگرش دانش‌آموزان دوره متوسطه اول نسبت به توسعه واژگان زبان ترکی بر اساس ابزارهایی که در تهیه ارائه‌های پس از مطالعه ترجیح داده‌اند، تفاوت دارد یا خیر. این پژوهش با طرح کمی از نوع همبستگی مقایسه‌ای انجام شده است. شرکت‌کنندگان شامل ۵۶ دانش‌آموز پایه پنجم یک مدرسه متوسطه دولتی در بورحانیه، بالیکسیر، ترکیه بودند. در چارچوب مدل آموزشی قرن ترکیه، دانش‌آموزان کتاب‌هایی را که مطالعه کرده بودند با استفاده از ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، ابزارهای دیجیتال متداول یا مواد تهیه‌شده با دست، بر اساس ترجیحات خود ارائه کردند. هیچ مداخله‌ای در محیط طبیعی یادگیری صورت نگرفت. پس از ارائه‌ها، مقیاس نگرش نسبت به توسعه واژگان در درس زبان ترکی که توسط Yaşar و Topçuoğlu Ünal (۲۰۱۶) تدوین شده است، اجرا شد. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی و آزمون t مستقل استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که دانش‌آموزانی که ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی را ترجیح داده بودند، نمرات نگرش به طور معناداری بالاتری نسبت به توسعه واژگان زبان ترکی نسبت به کسانی که ابزارهای دیجیتال متداول یا مواد تهیه‌شده با دست را انتخاب کرده بودند، کسب کردند. اندازه‌ی اثر محاسبه‌شده (d کوهن ≈ ۰٫۵۹) نشان‌دهنده‌ی اندازه‌ی اثر متوسط بود. نتایج حاکی از آن است که نگرش دانش‌آموزان نسبت به توسعه واژگان زبان ترکی بر اساس ابزارهایی که در تهیه ارائه‌های پس از مطالعه ترجیح داده‌اند، تفاوت معناداری دارد.

This qualitative phenomenological study examines the perspectives of teachers, school heads, and District Education Officers on implementing inclusive education for students with disabilities in Tanzanian secondary schools. Data were generated through in-depth interviews and focus group discussions with 24 participants from inclusive secondary schools. Findings show apparent differences between teachers trained in special needs education and those without such training, particularly in confidence, classroom practices, and attitudes toward inclusion. Key barriers included inadequate resources, limited professional training, weak parental involvement, and systemic policy constraints. The study highlights the need for sustained teacher professional development, harmonised communication systems, and stronger institutional support to enhance inclusive education practice in Tanzania.

این پژوهش کیفی با رویکرد پدیدارشناسی به بررسی دیدگاه‌های معلمان، مدیران مدارس و افسران آموزش منطقه‌ای درباره اجرای آموزش فراگیر برای دانش‌آموزان دارای معلولیت در مدارس متوسطه تانزانیا می‌پردازد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق و بحث‌های گروهی متمرکز با ۲۴ شرکت‌کننده از مدارس متوسطه فراگیر گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان‌دهنده تفاوت‌های آشکار میان معلمانی است که در آموزش نیازهای ویژه تحصیل کرده‌اند و آن‌هایی که چنین آموزشی ندیده‌اند، به‌ویژه از نظر اعتماد به نفس، شیوه‌های تدریس در کلاس و نگرش نسبت به فراگیرسازی. موانع اصلی شامل منابع ناکافی، آموزش حرفه‌ای محدود، مشارکت ضعیف والدین و محدودیت‌های سیاستی نظام‌مند بود. این مطالعه بر ضرورت توسعه حرفه‌ای مستمر معلمان، نظام‌های ارتباطی هماهنگ و حمایت نهادی قوی‌تر برای ارتقای اجرای آموزش فراگیر در تانزانیا تأکید می‌کند.

Ensuring education rights for children with severe disabilities worldwide is quite complex, requiring countries to offer reasonable provisions. This study explores homebound instruction as an alternative placement and educational practice for students with severe disabilities in China. Adopting a historical perspective, this study first describes the policy of homebound instruction for children with severe disabilities and its underlying social-political context in China. Then, it presents governmental data and reviews practices of homebound instruction to help understand the policy implementation in China. The study further considers the evolution of homebound instruction in the United States and draws comparative insights with the Chinese experience. Lastly, this study identifies five key challenges of holding back greater inclusion for children with severe disabilities in China, including disability awareness, understanding the supplementary nature of homebound instruction, professional development and collaboration, financial support and the application of information technology, and parent involvement and empowerment. Accordingly, the study provides recommendations for improving the provision of homebound instruction in China and other countries facing similar circumstances.

تضمین حقوق آموزشی برای کودکان دارای ناتوانی‌های شدید در سراسر جهان امری بسیار پیچیده است و مستلزم آن است که کشورها تمهیدات معقولی را فراهم کنند. این پژوهش آموزش خانگی را به‌عنوان جایگزینی برای جای‌دهی و شیوه آموزشی برای دانش‌آموزان دارای ناتوانی‌های شدید در چین بررسی می‌کند. با اتخاذ رویکردی تاریخی، ابتدا سیاست آموزش خانگی برای کودکان دارای ناتوانی‌های شدید و زمینه اجتماعی‌ـ‌سیاسی آن در چین توصیف می‌شود. سپس داده‌های دولتی ارائه شده و شیوه‌های آموزش خانگی مرور می‌شود تا اجرای این سیاست در چین بهتر درک شود. همچنین، تحول آموزش خانگی در ایالات متحده مورد بررسی قرار گرفته و بینش‌های تطبیقی با تجربه چین ارائه می‌شود. در نهایت، این پژوهش پنج چالش کلیدی را که مانع فراگیرسازی بیشتر برای کودکان دارای ناتوانی‌های شدید در چین می‌شود، شناسایی می‌کند؛ از جمله آگاهی نسبت به ناتوانی، درک ماهیت مکمل آموزش خانگی، توسعه حرفه‌ای و همکاری، حمایت مالی و کاربرد فناوری اطلاعات، و مشارکت و توانمندسازی والدین. بر این اساس، پژوهش پیشنهادهایی برای بهبود ارائه آموزش خانگی در چین و سایر کشورهایی که با شرایط مشابه مواجه هستند، ارائه می‌دهد.

This study examined the association between the reported level of gamified learning platform implementation and student motivation among Grade 3 pupils in selected public elementary schools in Sultan Kudarat, Philippines, during School Year 2025–2026. Specifically, it determined the level of implementation of gamified learning platforms in terms of game mechanics, interactive digital activities, reward system, and feedback system; assessed the level of student motivation in terms of interest in learning, participation and engagement, and persistence in task completion; identified the challenges encountered by the pupils; and examined the relationship between gamified learning platform implementation and student motivation. The study employed a quantitative descriptive-correlational design involving 63 Grade 3 pupils from three selected public elementary schools in Sultan Kudarat, Philippines. The gamified learning platforms utilized by the pupils included Kahoot!, Quizizz, Prodigy, and Classcraft. Data were gathered using a researcher-made questionnaire validated by a Master Teacher and tested for reliability, yielding a Cronbach’s alpha of 0.8877. Descriptive statistics, including mean and standard deviation, were used to summarize the data, while the Pearson product–moment correlation coefficient was used to examine the relationship between the variables at the 0.05 level of significance. Results showed that the reported level of gamified learning platform implementation was very high (M = 4.21, SD = 1.06), while student motivation was also very high (M = 4.61, SD = 0.77). The pupils reported a high level of challenges (M = 3.49, SD = 1.29), particularly regarding the need for teacher guidance. A moderate positive and statistically significant association was found between gamified learning platform implementation and student motivation (r = 0.49, p < .05). These findings indicate that higher reported levels of gamified learning platform implementation tended to be associated with higher reported levels of student motivation. However, the correlational design does not establish a causal relationship between the variables. The findings provide context-specific evidence of an observed association between pupils’ reported experiences with gamified learning platforms and their reported motivation.

این پژوهش به بررسی ارتباط بین سطح گزارش‌شده‌ی اجرای پلتفرم‌های یادگیری بازی‌وار و انگیزش دانش‌آموزان پایه سوم ابتدایی در برخی مدارس دولتی شهرستان سلطان کودارات، فیلیپین، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. به طور خاص، سطح اجرای پلتفرم‌های یادگیری بازی‌وار از نظر مکانیک‌های بازی، فعالیت‌های دیجیتال تعاملی، نظام پاداش و نظام بازخورد تعیین شد؛ سطح انگیزش دانش‌آموزان از نظر علاقه به یادگیری، مشارکت و درگیری، و پایداری در تکمیل وظایف ارزیابی گردید؛ چالش‌های مواجه‌شده توسط دانش‌آموزان شناسایی شد؛ و رابطه بین اجرای پلتفرم یادگیری بازی‌وار و انگیزش دانش‌آموزان بررسی شد. این پژوهش از طرح توصیفی-همبستگی کمی با مشارکت ۶۳ دانش‌آموز پایه سوم از سه مدرسه دولتی منتخب در سلطان کودارات، فیلیپین، بهره گرفت. پلتفرم‌های یادگیری بازی‌وار مورد استفاده دانش‌آموزان شامل Kahoot!، Quizizz، Prodigy و Classcraft بود. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای محقق‌ساخته که توسط یک معلم ارشد اعتبارسنجی و از نظر پایایی با آلفای کرونباخ ۰٫۸۸۷۷ آزمون شد، گردآوری گردید. برای خلاصه‌سازی داده‌ها از آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار استفاده شد و برای بررسی رابطه بین متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون در سطح معناداری ۰٫۰۵ بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که سطح گزارش‌شده‌ی اجرای پلتفرم یادگیری بازی‌وار بسیار بالا بود (M = 4.21, SD = 1.06) و انگیزش دانش‌آموزان نیز بسیار بالا بود (M = 4.61, SD = 0.77). دانش‌آموزان سطح بالایی از چالش‌ها را گزارش کردند (M = 3.49, SD = 1.29)، به ویژه در زمینه نیاز به راهنمایی معلم. یک ارتباط مثبت متوسط و معنادار آماری بین اجرای پلتفرم یادگیری بازی‌وار و انگیزش دانش‌آموزان یافت شد (r = 0.49, p < .05). این یافته‌ها نشان می‌دهد که سطوح بالاتر گزارش‌شده‌ی اجرای پلتفرم یادگیری بازی‌وار با سطوح بالاتر گزارش‌شده‌ی انگیزش دانش‌آموزان همراه است. با این حال، طرح همبستگی پژوهش رابطه علّی بین متغیرها را اثبات نمی‌کند. یافته‌ها شواهدی زمینه‌محور از ارتباط مشاهده‌شده بین تجربیات گزارش‌شده‌ی دانش‌آموزان با پلتفرم‌های یادگیری بازی‌وار و انگیزش گزارش‌شده‌ی آنان ارائه می‌دهد.

CONTEXT: Youth mental health is shaped by interacting individual, relational, and structural factors that vary across communities, yet few tools integrate these drivers into youth-specific, geographically granular measures for decision-making. OBJECTIVE: This study describes the development and preliminary validation of ThriveAtlas, a geographically granular index designed to identify factors that prevent youth from thriving. DESIGN: ThriveAtlas was developed through a multistep process including a targeted literature review; selection and construction of indicators from public and proprietary data sources; aggregation into thematic domains and a composite index; and preliminary validation using county-level mental health outcomes. SETTING: County-level analysis using school-based survey data from California (California Healthy Kids Survey, 2021-2023). PARTICIPANTS: Ninth-grade students across 53 California counties. MAIN OUTCOME MEASURE: County-level principal components derived from 5 self-reported mental health indicators; prioritization overlap with the Social Vulnerability Index (Jaccard statistic); and univariate explanatory power (R2) of ThriveAtlas domains versus Social Vulnerability Index (SVI) domains. RESULTS: The review identified key gaps in existing tools: youth-focused indices often emphasize general well-being rather than mental health, while structurally focused indices lack youth specificity or substate granularity. ThriveAtlas revealed geographic variability in vulnerability, including regional clusters and isolated high-risk counties. Validation analyses showed expected patterns in California, where higher vulnerability aligned with greater distress and lower well-being. ThriveAtlas and SVI were correlated (Spearman ρ = 0.66) across California counties; however, ThriveAtlas themes better explained county-level mental health outcomes than SVI domains (R2 = 0.41 vs. 0.27), and the 2 tools agreed on only one-third of high-priority counties (Jaccard = 0.33). CONCLUSION: ThriveAtlas addresses a critical measurement gap by providing a youth-centered, multidimensional, and geographically granular index of vulnerability. Early validation supports its utility as a decision-relevant signal to identify communities with elevated youth mental health challenges and inform targeted intervention strategies.

زمینه: سلامت روان نوجوانان تحت تأثیر عوامل فردی، ارتباطی و ساختاری است که در جوامع مختلف متفاوت‌اند، اما ابزارهای اندکی این محرک‌ها را در سنجه‌هایی خاص نوجوانان و با دقت جغرافیایی برای تصمیم‌گیری ادغام می‌کنند. هدف: این مطالعه توسعه و اعتبارسنجی مقدماتی ThriveAtlas را توصیف می‌کند؛ شاخصی با دقت جغرافیایی که برای شناسایی عواملی طراحی شده است که مانع شکوفایی نوجوانان می‌شوند. روش: ThriveAtlas از طریق فرایندی چندمرحله‌ای شامل مرور هدفمند متون، انتخاب و ساخت شاخص‌ها از منابع داده عمومی و اختصاصی، تجمیع در حوزه‌های موضوعی و یک شاخص ترکیبی، و اعتبارسنجی مقدماتی با استفاده از پیامدهای سلامت روان در سطح شهرستان توسعه یافت. محیط: تحلیل در سطح شهرستان با استفاده از داده‌های پیمایش مدرسه‌ای از کالیفرنیا (پیمایش California Healthy Kids، ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳). مشارکت‌کنندگان: دانش‌آموزان پایه نهم در ۵۳ شهرستان کالیفرنیا. سنجه اصلی پیامد: مؤلفه‌های اصلی در سطح شهرستان مشتق‌شده از ۵ شاخص خودگزارش‌دهی سلامت روان؛ همپوشانی اولویت‌بندی با شاخص آسیب‌پذیری اجتماعی (آماره Jaccard)؛ و قدرت تبیین یک‌متغیره (R2) حوزه‌های ThriveAtlas در مقایسه با حوزه‌های شاخص آسیب‌پذیری اجتماعی (SVI). یافته‌ها: مرور متون شکاف‌های کلیدی در ابزارهای موجود را شناسایی کرد: شاخص‌های متمرکز بر نوجوانان اغلب بر بهزیستی عمومی تأکید دارند تا سلامت روان، در حالی که شاخص‌های ساختاری فاقد ویژگی‌های خاص نوجوانان یا دقت زیرملی هستند. ThriveAtlas تغییرپذیری جغرافیایی در آسیب‌پذیری را نشان داد، از جمله خوشه‌های منطقه‌ای و شهرستان‌های پرخطر منفرد. تحلیل‌های اعتبارسنجی الگوهای مورد انتظار را در کالیفرنیا نشان داد، جایی که آسیب‌پذیری بالاتر با پریشانی بیشتر و بهزیستی پایین‌تر همراه بود. ThriveAtlas و SVI در سطح شهرستان‌های کالیفرنیا همبستگی داشتند (Spearman ρ = ۰.۶۶)؛ با این حال، حوزه‌های ThriveAtlas پیامدهای سلامت روان در سطح شهرستان را بهتر از حوزه‌های SVI تبیین کردند (R2 = ۰.۴۱ در مقابل ۰.۲۷) و این دو ابزار تنها در یک‌سوم شهرستان‌های با اولویت بالا توافق داشتند (Jaccard = ۰.۳۳). نتیجه‌گیری: ThriveAtlas با ارائه شاخصی چندبعدی، با محوریت نوجوانان و با دقت جغرافیایی، یک خلأ مهم سنجش را پوشش می‌دهد. اعتبارسنجی اولیه از کاربرد آن به عنوان سیگنالی مرتبط با تصمیم‌گیری برای شناسایی جوامع با چالش‌های بالای سلامت روان نوجوانان و اطلاع‌رسانی به راهبردهای مداخله هدفمند حمایت می‌کند.

IPAS learning in elementary schools needs to be implemented using methods and media that can increase students’ active participation and provide direct learning experiences. This study aimed to describe the application of experimental methods through interactive Smart Board media to improve IPAS learning among fifth-grade students at SD Islam Raudlatul Mubtadiin on the topic of human body organs. This study employed Classroom Action Research (CAR), which was conducted in two cycles, with each cycle consisting of planning, action, observation, and reflection stages. Data were collected through observation and tests. The results showed that the application of experimental methods through interactive Smart Board media improved students’ participation and learning process. Students became more active in observing, conducting experiments, discussing, and presenting their observations. The test results showed an average student score of 74.63, with the highest score of 85. Based on these results, it can be concluded that the application of experimental methods through interactive Smart Board media can improve IPAS learning among fifth-grade students at SD Islam Raudlatul Mubtadiin.

یادگیری علوم تجربی و اجتماعی (IPAS) در مدارس ابتدایی نیازمند به‌کارگیری روش‌ها و رسانه‌هایی است که بتواند مشارکت فعال دانش‌آموزان را افزایش داده و تجارب یادگیری مستقیم را فراهم آورد. هدف این پژوهش توصیف کاربرد روش آزمایشی از طریق رسانه تخته‌هوشمند تعاملی برای بهبود یادگیری IPAS در میان دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان اسلام رَوضَةُ‌المُبتَدِئین در موضوع اندام‌های بدن انسان بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام‌کلاسی (CAR) در دو چرخه انجام شد که هر چرخه شامل مراحل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل بود. داده‌ها از طریق مشاهده و آزمون جمع‌آوری شدند. نتایج نشان داد که کاربرد روش آزمایشی از طریق رسانه تخته‌هوشمند تعاملی موجب بهبود مشارکت و فرایند یادگیری دانش‌آموزان شد. دانش‌آموزان در مشاهده، انجام آزمایش، بحث و ارائه مشاهدات خود فعال‌تر شدند. نتایج آزمون میانگین نمره دانش‌آموزان را ۷۴٫۶۳ و بالاترین نمره را ۸۵ نشان داد. بر اساس این نتایج می‌توان نتیجه گرفت که کاربرد روش آزمایشی از طریق رسانه تخته‌هوشمند تعاملی می‌تواند یادگیری IPAS را در میان دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان اسلام رَوضَةُ‌المُبتَدِئین بهبود بخشد.

This study focused on the development and acceptability of a Physics Activity Manual for Grade 9 students in a laboratory school implementing an institution-based curriculum in Batangas Province. It aimed to identify priority Physics learning areas and associated competencies based on students’ assessment results, determine the level of acceptability of the developed manual, examine differences in acceptability ratings when respondents were grouped according to profile variables, and propose enrichments based on the findings. The study employed a descriptive-developmental research design. Assessment results of 75 Grade 9 students from School Year 2024–2025 were analyzed to identify the lowest-performing Physics learning areas and the competencies associated with them, which served as the basis for developing the manual. The developed material underwent preliminary review by qualified validators and was subsequently evaluated by 30 Science Teachers and 5 Science Experts using an adapted Learning Resource Management and Development System (LRMDS) Evaluation Tool for Printed Resources. Data were analyzed using descriptive and inferential statistics. The manual was rated Highly Acceptable by both groups across Content, Format, Presentation and Organization, and Accuracy and Up-to-Datedness. Overall mean ratings were 3.82 for Science Teachers and 3.70 for Science Experts. Differences were not significant for most profile variables; however, Science Teachers’ ratings differed significantly by educational attainment. The findings support the manual’s acceptability as a curriculum-aligned supplementary instructional resource, while classroom implementation and effectiveness remain subjects for future research.

این مطالعه بر تدوین و پذیرش‌پذیری راهنمای فعالیت‌های فیزیک برای دانش‌آموزان پایه نهم در یک مدرسه آزمایشگاهی که برنامه درسی مبتنی بر مؤسسه را در استان باتانگاس اجرا می‌کند، متمرکز بود. هدف پژوهش شناسایی حوزه‌های اولویت‌دار یادگیری فیزیک و شایستگی‌های مرتبط بر اساس نتایج ارزیابی دانش‌آموزان، تعیین سطح پذیرش‌پذیری راهنمای تدوین‌شده، بررسی تفاوت در امتیازات پذیرش‌پذیری هنگام گروه‌بندی پاسخ‌دهندگان بر اساس متغیرهای پروفایل و پیشنهاد غنی‌سازی‌ها بر اساس یافته‌ها بود. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-توسعه‌ای استفاده کرد. نتایج ارزیابی ۷۵ دانش‌آموز پایه نهم در سال تحصیلی ۲۰۲۴–۲۰۲۵ برای شناسایی حوزه‌های یادگیری فیزیک با پایین‌ترین عملکرد و شایستگی‌های مرتبط با آن‌ها تحلیل شد که مبنای تدوین راهنما قرار گرفت. ماده تدوین‌شده توسط ارزیابان واجد شرایط مورد بازبینی اولیه قرار گرفت و سپس توسط ۳۰ معلم علوم و ۵ کارشناس علوم با استفاده از ابزار ارزیابی منابع چاپی سیستم مدیریت و توسعه منابع یادگیری (LRMDS) ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. راهنما از سوی هر دو گروه در ابعاد محتوا، قالب، ارائه و سازماندهی، و صحت و به‌روز بودن، بسیار قابل پذیرش ارزیابی شد. میانگین کلی امتیازات برای معلمان علوم ۳٫۸۲ و برای کارشناسان علوم ۳٫۷۰ بود. تفاوت معناداری در بیشتر متغیرهای پروفایل مشاهده نشد؛ با این حال، امتیازات معلمان علوم بر اساس سطح تحصیلات تفاوت معناداری داشت. یافته‌ها از پذیرش‌پذیری راهنما به عنوان منبع آموزشی مکمل همسو با برنامه درسی حمایت می‌کند، در حالی که اجرای کلاسی و اثربخشی آن موضوع پژوهش‌های آتی باقی می‌ماند.

Background-Science Communication Competence (SCC) is essential in 21st century Biology learning. Based on school observations, students' SCC was relatively low, characterized by difficulties in explaining concepts scientifically, asking questions, and providing evidence-based arguments. Objectives-This research aims to: determine students' SSC achievement, determine the feasibility and readability of the media and learning materials, and determine student and teacher responses. Method-This Research and Development study followed the ADDIE model. The product was validated by content, media, and language experts and a field practitioner using a four-point Likert-scale sheet, followed by a readability test of the 9 of the 17 grade XI. Five high-achieving served as experts and twelve novices. The SCC abilities of the expert students were analyzed through pretests and posttests, coding of dialogue transcripts based on 15 SCC indicators by two observers, and direct observation of six key indicators. Meanwhile, the beginner students completed two cognitive posttests. The SCC instrument was adapted from existing questions and content-validated by experts. Data were analyzed descriptively using percentages and mean scores. Results-Expert validation average 94.5% (very feasible), while readability reached 89.6%. Experts' SCC scores increased from 78 to 87, while novices’ cognitive scores increased from 83.9 to 87.3. Dialogue-based SCC achievement reached 88.7%, and direct observation reached 93.3%. Student and teacher responses were results reached 86.8% 92.8%, respectively. Conclusions-Interactive e-worksheet based on the END method is very feasible, has the potential to support students' SCC, and obtains very positive responses from students and teachers.

زمینه: شایستگی ارتباط علمی (SCC) در یادگیری زیست‌شناسی قرن بیست‌ویکم ضروری است. بر اساس مشاهدات مدرسه‌ای، SCC دانش‌آموزان نسبتاً پایین بود که با دشواری در توضیح مفاهیم به‌صورت علمی، پرسیدن سؤال و ارائه استدلال‌های مبتنی بر شواهد مشخص می‌شود. اهداف: این پژوهش با هدف تعیین میزان دستیابی دانش‌آموزان به SCC، تعیین قابلیت اجرا و خوانایی رسانه و مواد آموزشی، و تعیین بازخورد دانش‌آموزان و معلمان انجام شد. روش: این مطالعهٔ پژوهش و توسعه بر اساس مدل ADDIE انجام شد. محصول توسط متخصصان محتوا، رسانه و زبان و یک کارشناس میدانی با استفاده از برگه لیکرت چهارگزینه‌ای اعتبارسنجی شد و پس از آن آزمون خوانایی روی ۹ نفر از ۱۷ دانش‌آموز پایه یازدهم انجام گرفت. پنج دانش‌آموز با عملکرد بالا به عنوان خبره و دوازده نفر به عنوان مبتدی انتخاب شدند. توانایی‌های SCC دانش‌آموزان خبره از طریق پیش‌آزمون و پس‌آزمون، کدگذاری رونوشت‌های گفت‌وگو بر اساس ۱۵ شاخص SCC توسط دو مشاهده‌گر و مشاهده مستقیم شش شاخص کلیدی تحلیل شد. در همین حال، دانش‌آموزان مبتدی دو پس‌آزمون شناختی را تکمیل کردند. ابزار SCC از سؤالات موجود اقتباس و توسط متخصصان اعتبارسنجی محتوایی شد. داده‌ها به صورت توصیفی با استفاده از درصد و میانگین تحلیل شدند. نتایج: میانگین اعتبارسنجی متخصصان ۹۴.۵٪ (بسیار قابل اجرا) و خوانایی ۸۹.۶٪ بود. نمرات SCC دانش‌آموزان خبره از ۷۸ به ۸۷ و نمرات شناختی مبتدیان از ۸۳.۹ به ۸۷.۳ افزایش یافت. دستیابی به SCC مبتنی بر گفت‌وگو به ۸۸.۷٪ و مشاهده مستقیم به ۹۳.۳٪ رسید. بازخورد دانش‌آموزان و معلمان به ترتیب ۸۶.۸٪ و ۹۲.۸٪ بود. نتیجه‌گیری: کاربرگ الکترونیکی تعاملی مبتنی بر روش END بسیار قابل اجرا است، پتانسیل حمایت از SCC دانش‌آموزان را دارد و بازخورد بسیار مثبتی از دانش‌آموزان و معلمان دریافت می‌کند.

Background—Teacher professional care in this study is defined as the integration of functional responsibility (e.g., preparation, punctuality, and completion of assigned duties) with relational and ethical responsiveness to pupils and colleagues. Although principal leadership is widely associated with teacher performance and school climate, less is known about how connected leadership processes cultivate this broader form of care across primary-school contexts. Objectives—This study examined how principals plan, enact, evaluate, and refine leadership strategies intended to strengthen teachers’ professional care. Methods—A qualitative multiple-case study was conducted from May to August 2026 in five public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Ten participants—five principals and five teachers—were purposively selected. Data were generated through semi-structured interviews, non-participant observations, and school documents and analysed through a mixed deductive–inductive thematic procedure combining within-case analysis and cross-case comparison. Informant bias was mitigated by seeking concrete incident-based accounts, comparing principal and teacher perspectives, checking interview summaries with participants, and requiring major interpretations to be supported by more than one source or method. Results—Across cases, professional care was strongest where principals combined clear expectations with credible modelling, developmental supervision, psychologically safe two-way communication, continuous professional learning, and distributed participation. Evaluation functioned not merely as control but as reflective follow-up that linked observed practice to differentiated support. Conclusion—The findings suggest that leadership enables professional care through a recursive organisational process in which accountability, relational trust, professional learning, and shared responsibility reinforce one another.

زمینه—در این مطالعه، مراقبت حرفه‌ای معلمان به‌عنوان ادغام مسئولیت عملکردی (مانند آمادگی، وقت‌شناسی و انجام وظایف محوله) با پاسخگویی رابطه‌ای و اخلاقی نسبت به دانش‌آموزان و همکاران تعریف می‌شود. اگرچه رهبری مدیران به‌طور گسترده‌ای با عملکرد معلمان و جو مدرسه مرتبط دانسته می‌شود، اما دانش اندکی درباره چگونگی پرورش این شکل گسترده‌تر مراقبت از طریق فرایندهای رهبری مرتبط در زمینه‌های مدارس ابتدایی وجود دارد. اهداف—این مطالعه بررسی کرد که مدیران چگونه راهبردهای رهبری را برای تقویت مراقبت حرفه‌ای معلمان برنامه‌ریزی، اجرا، ارزیابی و اصلاح می‌کنند. روش‌ها—یک مطالعه کیفی چندموردی از ماه مه تا اوت ۲۰۲۶ در پنج مدرسه ابتدایی دولتی در موآرو جامبی اندونزی انجام شد. ده شرکت‌کننده—پنج مدیر و پنج معلم—به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده‌های غیرمشارکتی و اسناد مدرسه گردآوری و با استفاده از روش تماتیک ترکیبی قیاسی–استقرایی شامل تحلیل درون‌موردی و مقایسه بین‌موردی تحلیل شدند. سوگیری مطلعان با درخواست روایت‌های مبتنی بر رویدادهای عینی، مقایسه دیدگاه‌های مدیران و معلمان، بررسی خلاصه مصاحبه‌ها با شرکت‌کنندگان و الزام پشتیبانی تفسیرهای اصلی توسط بیش از یک منبع یا روش کاهش یافت. یافته‌ها—در میان موارد، مراقبت حرفه‌ای در جایی قوی‌تر بود که مدیران انتظارات روشن را با الگو بودن معتبر، نظارت توسعه‌ای، ارتباط دوسویه روان‌شناختی ایمن، یادگیری حرفه‌ای مستمر و مشارکت توزیع‌شده ترکیب می‌کردند. ارزیابی نه صرفاً به‌عنوان کنترل، بلکه به‌عنوان پیگیری بازتابی که عمل مشاهده‌شده را به حمایت تفکیک‌شده پیوند می‌داد، عمل می‌کرد. نتیجه‌گیری—یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری از طریق یک فرایند سازمانی بازگشتی که در آن پاسخگویی، اعتماد رابطه‌ای، یادگیری حرفه‌ای و مسئولیت‌پذیری مشترک یکدیگر را تقویت می‌کنند، مراقبت حرفه‌ای را امکان‌پذیر می‌سازد.

Background—Primary teachers need support to translate digital access into pedagogically coherent lesson plans and teaching materials. Objectives—This study examined five connected aspects of principals’ support: diagnosing digital-learning needs, enabling situated professional learning, orchestrating digital resources, evaluating practice and renewing support, and synthesizing a cross-case leadership cycle. Method—A qualitative multiple-case study was conducted in four public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Four principals and eight experienced upper-primary teachers participated, providing accounts complemented by non-participant observations and school documents. Within-case summaries and cross-case matrices were interpreted through source and method triangulation and member checking. Results—The cases shared needs diagnosis, workplace learning, resource coordination, and formative supervision, but differed in the evidence used, learning arrangements, and access constraints. Teaching materials considered in the study included teaching modules, worksheets, digital media, and assessments; no standardized improvement scores were available. Education-report analysis was prominent in Case A and Case B, peer-supported learning in Case C, and phase-based discussion in Case D. The synthesis yielded a diagnose–enable–evaluate–renew cycle, with resource orchestration embedded in enablement. Conclusions—The cycle offers a context-sensitive explanation of leadership support for digital lesson planning. It is an interpretive proposition for further testing, rather than evidence of causal effects on teacher competence or student outcomes.

زمینه—معلمان ابتدایی نیازمند حمایت برای تبدیل دسترسی دیجیتال به طرح درس‌ها و مواد آموزشی منسجم از نظر آموزشی هستند. اهداف—این پژوهش پنج جنبه مرتبط از حمایت مدیران را بررسی کرد: تشخیص نیازهای یادگیری دیجیتال، امکان‌سازی یادگیری حرفه‌ای موقعیتی، سازماندهی منابع دیجیتال، ارزیابی عمل و تجدید حمایت، و ترکیب یک چرخه رهبری بین‌موردی. روش—یک مطالعه کیفی چندموردی در چهار مدرسه ابتدایی دولتی در Muaro Jambi اندونزی انجام شد. چهار مدیر و هشت معلم باتجربه پایه‌های بالای ابتدایی شرکت کردند و روایت‌هایی ارائه دادند که با مشاهدات غیرمشارکتی و اسناد مدرسه تکمیل شد. خلاصه‌های درون‌موردی و ماتریس‌های بین‌موردی از طریق مثلث‌سازی منبع و روش و بررسی اعضا تفسیر شدند. یافته‌ها—موارد مورد بررسی در تشخیص نیاز، یادگیری در محیط کار، هماهنگی منابع و نظارت تکوینی مشترک بودند، اما در شواهد مورد استفاده، ترتیبات یادگیری و محدودیت‌های دسترسی تفاوت داشتند. مواد آموزشی مورد بررسی شامل ماژول‌های آموزشی، برگه‌های کار، رسانه‌های دیجیتال و ارزشیابی‌ها بود؛ هیچ نمره استانداردی برای بهبود در دسترس نبود. تحلیل گزارش‌های آموزشی در مورد A و مورد B برجسته بود، یادگیری با حمایت همتا در مورد C و بحث مبتنی بر مرحله در مورد D. ترکیب یافته‌ها منجر به چرخه تشخیص–امکان‌سازی–ارزیابی–تجدید شد که سازماندهی منابع در امکان‌سازی ادغام شده است. نتیجه‌گیری—این چرخه تبیینی حساس به زمینه از حمایت رهبری برای برنامه‌ریزی درسی دیجیتال ارائه می‌دهد. این یک گزاره تفسیری برای آزمون‌های بیشتر است و نه شواهدی از اثرات علّی بر شایستگی معلمان یا پیامدهای دانش‌آموزان.

Background- Critical thinking is an important skill for students, particularly in learning science concepts such as Earth’s rotation. Preliminary assessment showed that students’ critical thinking ability had a low category. Objectives- This study aimed to develop and conduct a preliminary evaluation of Rotation Media Interactive (ROMI) using Articulate Storyline for sixth-grade. Method- This study employed the ADDIE development model. The participants were sixth-grade students at a public elementary school in Palembang. The developed media was evaluated through expert validation, individual and small-group trials, and a field evaluation involving 18 students. Data were collected using expert validation sheets, student response questionnaires, and critical thinking tests. Results- ROMI obtained an average feasibility score of 94.71% from material, media, and practitioner validation, categorized as very feasible. Student responses indicated high practicality, with average scores of 93.06% in the individual trial and 93.15% in the small-group trial. In the field evaluation, the mean critical thinking test score increased from 62.89 to 93.89 after implementation, with a mean N-Gain of 0.835, categorized as high. Conclusions- ROMI received favorable expert evaluations and student responses and showed promising results in the preliminary field evaluation. However, the observed score increase cannot be attributed solely to ROMI. Further evaluation using larger samples and controlled or comparative designs is needed.

زمینه و هدف: تفکر انتقادی یکی از مهارت‌های مهم برای دانش‌آموزان، به‌ویژه در یادگیری مفاهیم علمی مانند گردش زمین است. ارزیابی مقدماتی نشان داد که توانایی تفکر انتقادی دانش‌آموزان در سطح پایینی قرار دارد. هدف: این پژوهش با هدف توسعه و ارزیابی مقدماتی رسانه تعاملی گردش (ROMI) با استفاده از نرم‌افزار Articulate Storyline برای دانش‌آموزان پایه ششم انجام شد. روش: این پژوهش از مدل توسعه ADDIE بهره برد. شرکت‌کنندگان شامل دانش‌آموزان پایه ششم یک مدرسه ابتدایی دولتی در پالمبانگ بودند. رسانه توسعه‌یافته از طریق اعتبارسنجی خبرگان، آزمون‌های فردی و گروهی کوچک، و ارزیابی میدانی با مشارکت ۱۸ دانش‌آموز مورد ارزیابی قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از فرم‌های اعتبارسنجی خبرگان، پرسشنامه‌های پاسخ دانش‌آموزان و آزمون‌های تفکر انتقادی جمع‌آوری شد. یافته‌ها: رسانه ROMI میانگین امتیاز قابلیت استفاده ۹۴٫۷۱٪ را از اعتبارسنجی مواد، رسانه و متخصصان دریافت کرد که در دسته بسیار مطلوب قرار گرفت. پاسخ‌های دانش‌آموزان نشان‌دهنده عملی بودن بالای رسانه بود، به‌طوری که میانگین امتیاز در آزمون فردی ۹۳٫۰۶٪ و در آزمون گروهی کوچک ۹۳٫۱۵٪ بود. در ارزیابی میدانی، میانگین نمره آزمون تفکر انتقادی پس از اجرا از ۶۲٫۸۹ به ۹۳٫۸۹ افزایش یافت و میانگین N-Gain برابر با ۰٫۸۳۵ و در دسته بالا قرار گرفت. نتیجه‌گیری: رسانه ROMI ارزیابی‌های مطلوبی از سوی خبرگان و دانش‌آموزان دریافت کرد و در ارزیابی میدانی مقدماتی نتایج امیدوارکننده‌ای نشان داد. با این حال، افزایش مشاهده‌شده در نمرات را نمی‌توان صرفاً به ROMI نسبت داد. ارزیابی‌های بیشتر با نمونه‌های بزرگ‌تر و طرح‌های کنترل‌شده یا مقایسه‌ای مورد نیاز است.

This study aims to determine the correlation between Quran memorization ability and speaking skills (maharah kalam) among female students at the Sa'adatul Muttaqin Islamic Boarding School in Bakung Village, Muaro Jambi. A quantitative correlational method was employed using purposive sampling. The sample consisted of 30 female students who had resided at the boarding school for at least two years and memorized a minimum of five juz (parts) of the Quran. Data on memorization ability were obtained via a questionnaire (Cronbach's Alpha =0.884), while data on speaking skills were derived from existing academic records. Analysis was conducted using the Spearman's rho correlation test. The results indicate that the majority of students fell into the moderate category for both Quran memorization ability (33.33%) and speaking skills (50.0%). The correlation test yielded a value of ρ =0.140 with a significance level of 0.460 (>0.05), leading to the acceptance of the null hypothesis (H₀). It is concluded that there is no significant relationship between Quran memorization ability and speaking skills among the students, as Arabic speaking proficiency is more strongly influenced by factors such as teaching methods, practice intensity, and the language environment.

این پژوهش با هدف تعیین رابطه بین توانایی حفظ قرآن و مهارت‌های گفتاری (مهارت کلام) در میان دانش‌آموزان دختر مدرسه شبانه‌روزی اسلامی سعدت‌المتقین واقع در روستای باکونگ، موآرو جامبی انجام شده است. روش پژوهش، همبستگی کمی با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند بوده است. نمونه شامل ۳۰ دانش‌آموز دختر بود که حداقل دو سال در مدرسه شبانه‌روزی اقامت داشته و حداقل پنج جزء از قرآن را حفظ کرده بودند. داده‌های مربوط به توانایی حفظ قرآن از طریق پرسشنامه (آلفای کرونباخ = ۰٫۸۸۴) و داده‌های مربوط به مهارت‌های گفتاری از سوابق تحصیلی موجود استخراج شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی اسپیرمن (Spearman’s rho) انجام گرفت. نتایج نشان داد که اکثریت دانش‌آموزان در هر دو متغیر توانایی حفظ قرآن (۳۳٫۳۳٪) و مهارت‌های گفتاری (۵۰٫۰٪) در سطح متوسط قرار داشتند. آزمون همبستگی مقدار ρ = ۰٫۱۴۰ با سطح معناداری ۰٫۴۶۰ (>۰٫۰۵) را نشان داد که منجر به پذیرش فرض صفر (H₀) شد. نتیجه‌گیری می‌شود که بین توانایی حفظ قرآن و مهارت‌های گفتاری در میان دانش‌آموزان رابطه معناداری وجود ندارد، چرا که تسلط بر مهارت گفتاری زبان عربی بیشتر تحت تأثیر عواملی چون روش‌های تدریس، میزان تمرین و محیط زبانی قرار دارد.

Andi Nur Ilmawati, T, 2026. The Effect of the Problem-Based Learning Model on the Social Studies Learning Outcomes of Fourth-Grade Students at SD Inpres 104 Maradekaya, Takalar Regency. Department of Elementary School Teacher Education, Faculty of Education, Makassar State University (supervised by Ahmad Syawaluddin and Syamsuryani Eka Putri Atjo). This research was motivated by the inaccurate use of learning models and the suboptimal results of social studies learning. This study aims to: 1) Describe the Problem-Based Learning model in social studies learning for fourth-grade students at SD Inpres 104 Maradekaya, Takalar Regency. 2) Determine the social studies learning outcomes of fourth-grade students at SD Inpres 104 Maradekaya, Takalar Regency. 3) Determine the effect of using the Problem-Based Learning model on the social studies learning outcomes of fourth-grade students at SD Inpres 104 Maradekaya, Takalar Regency. This study used a quantitative approach with a One-Group Pretest-Posttest Design. Data were collected through observation and tests (pretest and posttest), and analyzed using descriptive and inferential statistics. The results showed that the use of the Problem-Based Learning model was categorized as very good and was able to significantly improve science learning outcomes. Based on the Paired Sample t-Test analysis, the significance value of 0.001 was less than 0.05, so the alternative hypothesis was accepted. The conclusions of the study were: 1) The use of the Problem-Based Learning model worked very well based on the observation sheet. 2) Students' science learning outcomes improved after the treatment. 3) There was a significant effect of the use of the Problem-Based Learning Model on the science learning outcomes of fourth-grade students at SD Inpres 104 Maradekaya, Takalar Regency.

اندی نور ایلمواتی، T، ۲۰۲۶. تأثیر مدل یادگیری مبتنی بر مسئله بر نتایج یادگیری مطالعات اجتماعی دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان اینپرس ۱۰۴ مارادکایا، شهرستان تاکالار. گروه آموزش معلمان دبستان، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه دولتی ماکاسار (با راهنمایی احمد سیاوالودین و سیامسوریانی اکا پوتری آتجو). انگیزه این پژوهش، استفاده نادرست از مدل‌های یادگیری و نتایج کمتر از حد مطلوب یادگیری مطالعات اجتماعی بود. اهداف این مطالعه عبارت‌اند از: ۱) توصیف مدل یادگیری مبتنی بر مسئله در آموزش مطالعات اجتماعی برای دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان اینپرس ۱۰۴ مارادکایا، شهرستان تاکالار؛ ۲) تعیین نتایج یادگیری مطالعات اجتماعی دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان اینپرس ۱۰۴ مارادکایا، شهرستان تاکالار؛ ۳) تعیین تأثیر استفاده از مدل یادگیری مبتنی بر مسئله بر نتایج یادگیری مطالعات اجتماعی دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان اینپرس ۱۰۴ مارادکایا، شهرستان تاکالار. این پژوهش با رویکرد کمی و طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده و آزمون (پیش‌آزمون و پس‌آزمون) گردآوری و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که استفاده از مدل یادگیری مبتنی بر مسئله در دسته بسیار خوب قرار گرفت و توانست به طور معناداری نتایج یادگیری علوم را بهبود بخشد. بر اساس تحلیل آزمون t زوجی، مقدار معناداری ۰.۰۰۱ کمتر از ۰.۰۵ بود، بنابراین فرضیه جایگزین پذیرفته شد. نتایج پژوهش عبارت‌اند از: ۱) استفاده از مدل یادگیری مبتنی بر مسئله بر اساس برگه مشاهده بسیار خوب عمل کرد؛ ۲) نتایج یادگیری علوم دانش‌آموزان پس از مداخله بهبود یافت؛ ۳) استفاده از مدل یادگیری مبتنی بر مسئله تأثیر معناداری بر نتایج یادگیری علوم دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان اینپرس ۱۰۴ مارادکایا، شهرستان تاکالار داشت.