absence

The growth of short-form certifications requires a clear distinction between attendance certificates and credentials that provide evidence of specific learning outcomes. In Ecuador, a non-binding national technical instrument identifies a fragmented training supply, the absence of shared criteria, limited traceability, and weak links between higher education and the world of work. This study examined the relevance of implementing a national microcredential system and identified the academic, regulatory, and technological conditions required for its adoption. A qualitative documentary study with an analytical-propositional scope and comparative logic was conducted using a corpus of 46 sources published between 2015 and 2026. The analysis combined deductive and inductive thematic coding across seven categories and contrasted the Ecuadorian instrument with international regulations, technical standards, and specialized literature. The results were organized into nine findings concerning systemic relevance, technical-pedagogical design, verifiable assessment, conditional recognition, interoperable digital issuance, multilevel governance, and an informational registry. The evidence indicates that Ecuador has conceptual foundations for a national system, but shared standards are required before provision is expanded. The study concludes that a trustworthy micro credential should integrate six conditions: explicit learning outcomes, verifiable assessment, academic or labor-market relevance, interoperable digital issuance, standardized metadata, and conditional recognition. Without coherent interinstitutional governance, the expansion of short-form certificates may increase fragmentation and weaken their public value.

ABSTRACT The structural complexity of Arabic verbs (fi'il) frequently presents a distinct challenge for Indonesian middle school learners, primarily due to the absence of inflectional markers for person, tense, and case in their native language. This article offers an in-depth review to unpack the typology of such verbal construction deviations, trace their underlying triggers, and formulate pedagogical remediation directions for the classroom. Employing a qualitative literature review approach, the analytical procedure adapts an error analysis framework supported by theoretical corpora and contemporary research documents. Conceptual findings successfully map eight primary categories of grammatical anomalies—ranging from tense selection, conjugation, agreement, to i'rāb morphosyntax—triggered by accumulated first-language interference, rule overgeneralization, incomplete rule application, and learners' psychological pressures. The final synthesis asserts that instructional remediation should not rely solely on mechanical correction, but rather necessitates the design of category-based diagnostic assessments and feedback strategies that foster autonomous learner awareness. ABSTRAK Kompleksitas struktural fi'il dalam tata bahasa Arab sering kali menghadirkan tantangan tersendiri bagi pembelajar tingkat menengah penutur bahasa Indonesia, terutama karena ketiadaan infleksi persona, waktu, dan kasus pada bahasa ibu mereka. Artikel ini menawarkan tinjauan mendalam guna membedah tipologi penyimpangan konstruksi verba tersebut, menelusuri akar pemicunya, serta merumuskan arah pembenahan pedagogis di kelas. Menggunakan pendekatan kualitatif berbasis kajian literatur, alur penelaahan mengadaptasi kerangka kerja analisis kesalahan yang didukung oleh penelusuran korpus teoretis serta dokumen riset mutakhir. Temuan konseptual berhasil memetakan delapan kategori utama anomali gramatikal mulai dari pilihan waktu, konjugasi, kesesuaian, hingga tata bentuk i'rāb yang dipicu oleh akumulasi interferensi bahasa pertama, generalisasi aturan, kelemahan penerapan kaidah, hingga tekanan psikologis pembelajar. Sintesis akhir menegaskan bahwa perbaikan pengajaran tidak boleh bertumpu pada koreksi mekanis semata, melainkan menuntut perancangan asesmen diagnostik berbasis kategori serta strategi umpan balik yang membangun kesadaran mandiri.

Experiences of bullying can have significant psychological consequences, including an increased risk of social anxiety. This study aimed to examine changes in social anxiety following Virtual Reality Social Exposure (VRSE) among bullying victims. A one-group pretest–posttest design without a control group was employed with 12 participants. The intervention consisted of three gradual exposure sessions in virtual environments representing social situations. Social anxiety was measured before and after the intervention, and the data were analyzed using the Wilcoxon Signed-Rank Test. The results indicated a statistically significant decrease in social anxiety scores following the intervention (p = 0.002), with a reported effect size of 0.974. These findings suggest that VRSE may be a promising approach for reducing social anxiety among bullying victims. However, the absence of a control group and the small sample size limit conclusions regarding its effectiveness and safety. Further studies with larger samples, control groups, and systematic safety assessments are needed.

Chemistry teaching is still based on traditional methods of memorization and repetition, a consequence of students' difficulty in understanding chemical models when contextualized pedagogical strategies are not employed. In this context, digital games emerge as a promising alternative to make teaching more dynamic, interactive, and accessible. This qualitative study aimed to analyze how digital games are perceived and used by undergraduate chemistry students during their training, understanding how this knowledge is articulated with academic productions on the subject. The research was conducted through a bibliographic survey, with a time frame from 2014 to 2024, using the Digital Library of Theses and Dissertations as a database. Additionally, a questionnaire was applied to 72 students of the Chemistry undergraduate course at a Federal University in the Northeast region of Brazil to understand their perceptions of digital games in the educational context. The results indicate that 98.6% of the students recognize the potential of digital games in chemistry learning. According to this result, 69.4% have already used these cultural artifacts to learn chemical concepts, which justifies 79.2% of respondents feeling familiar with this technology, emphasizing the emergence of a more connected society. Conversely, a significant lack of training on the use of Digital Games was identified, due to the absence of subjects addressing this topic in the curricula of Chemistry undergraduate courses that adhere to the Unified Selection System. It is concluded that this study highlights how Digital Games can significantly contribute to improving Chemistry teaching, provided there is adequate teacher training. Thus, it is essential that undergraduate courses include the pedagogical use of Digital Games in their curricula, promoting an educational practice aligned with contemporary demands and available technological possibilities.

Rapid eye movement (REM) sleep behavior disorder (RBD) is a parasomnia in which the normal muscle atonia of REM sleep is lost, and patients act out their dreams.Serotonergic antidepressants such as selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) are a recognized trigger, but in psychiatric patients the nocturnal behaviors are easily attributed to stress or to the primary illness.We report the case of a 46-year-old man with schizoaffective disorder, depressive type, maintained on aripiprazole 15 mg daily, who was started on escitalopram 10 mg at bedtime (day one); the dose was reduced to 5 mg on day 77.Around day 430, about 14 months after starting escitalopram and while taking 5 mg, he began to walk in his sleep and act out his dreams, including punching movements and, on one occasion, walking while holding a clothing iron, with no recollection on waking.The episodes occurred late in the night, with his eyes closed, two to three times a month and were accompanied by sleep paralysis and daytime sleepiness.His mental status examination and routine blood tests were unremarkable.He declined polysomnography and brain imaging, so a diagnosis of probable RBD, possibly associated with escitalopram, was made on clinical grounds; a non-REM parasomnia could not be excluded.On day 616, escitalopram was stopped and clonazepam 0.5 mg at bedtime was started at the same time.The episodes had stopped by day 665.Clonazepam was discontinued on day 772, and at the latest follow-up on day 1962 there had been no recurrence.Because clonazepam was started when escitalopram was withdrawn, the improvement cannot be attributed to stopping escitalopram alone, although the absence of recurrence after clonazepam was discontinued supports a role for the antidepressant.Clinicians who prescribe serotonergic antidepressants should take a sleep history from patients and their bed partners, arrange polysomnography where it is available, and review the suspected drug.

Abstract Faculty development (FD) and the preparation of future faculty are central to university teaching quality, yet in Japan they are studied separately and remain underexamined in English. Pre-faculty development (pre-FD), a term coined within Japanese higher education, exclusively denotes the pre-service teaching preparation of doctoral students and other prospective academics, broadly corresponding to the American “Preparing Future Faculty” movement. Treating the two as tracks of a single academic-development continuum, this article asks how each has been institutionalized and localized in Japan, and what constrains the translation of policy into teaching improvement. The study is a narrative, document-based conceptual review of policy documents, statutory standards, national surveys, and Japanese- and English-language scholarship, using the Scholarship of Teaching and Learning (SoTL) as an analytical lens. Three findings emerge. First, both tracks advanced through top-down policy-driven and policy-induced reform: In-service FD became a legal mandate in 2008, whereas pre-FD remains a best-effort obligation. Second, in-service FD has developed a distinctive cluster of locally grounded practices: inter-university networks, mutual FD, the collegial model, and student-engaged FD. Third, national survey data show participation rising while collegial formats and dedicated provision declined over the same period, indicating that participation rates are a poor proxy for teaching-development quality. Reading the tracks together reveals what single-track accounts obscure: shared organizational carriers and a common ceiling set by the absence of a continuing professional role in academic development. The article argues, as a proposition derived from the analysis, that sustainable development depends on connecting the two tracks into a continuous career pathway framed by SoTL.

Student diversity poses a continuing challenge in higher education, particularly when common learning objectives must be maintained while providing flexibility in learning resources, activities, interaction, support, and assessment. This study examined students’ perceptions and acceptance of digitally supported differentiated learning in Information Technology Education. A quantitative cross-sectional descriptive survey was conducted with 35 students at Universitas Lampung, Indonesia, after the learning experience. Data were collected using a 31-item questionnaire rated on a four-point Likert scale, with reported high internal consistency (Cronbach’s α = 0.985), and were analyzed using means, standard deviations, and normalized mean scores. Students rated the five implementation dimensions favorably (M = 3.28, 81.88%). Digital pedagogical design received the highest rating (M = 3.34, 83.45%), whereas product and assessment differentiation received the lowest (M = 3.18, 79.57%). Technology-supported collaboration was the highest-rated individual item (M = 3.49, 87.14%), whereas choices in presentation formats and the timeliness of digital feedback received lower ratings. The secondary acceptance summary was similarly favorable (M = 3.31, 82.74%), with increased learning motivation receiving the highest rating. These findings identify digital support and collaboration as perceived strengths of the learning design, while flexibility in student products and the timeliness of feedback warrant further attention. Given the single-cohort, post-only design and absence of objective learning-outcome measures, the findings should be interpreted as context-specific evidence of students’ perceptions of implementation rather than evidence of causal effects on learning.

Despite global advances in digital pedagogy, structured professional development that integrates technology into martial arts instruction remains scarce. Grounded in the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework, this explanatory sequential mixed-methods study examined the self-described TPACK proficiency of Wushu teachers and the specific proficiency gaps they experience in practice. A researcher-developed questionnaire was administered to a random sample of Wushu teachers, and ten of them were subsequently interviewed. Quantitative findings indicate that teachers are generally proficient across all three TPACK domains (overall M = 2.98, SD = 0.26), with Content Knowledge ranking highest (M = 3.01) and Technological Knowledge lowest (M = 2.96). Qualitative findings, however, revealed three concrete gaps: limited use of mobile and wearable technologies, absence of standardized tools for performance assessment, and inadequate understanding of biomechanics and physical conditioning principles. The study concludes that Wushu teachers possess strong mastery of technique and instructional strategy but require targeted development in technology integration, objective assessment, and the science of movement. A four-module ITM-Wushu (Integrated TPACK Training Model for Wushu Teachers) is proposed to address these gaps. Implications for teacher education and suggestions for future research are discussed.

This article examines the curricular articulation of the Teaching Practice Unit (Práctica Docente, PD) in three Higher Institutes of Teacher Education (ISFD), managed by the Province of Córdoba (Argentina). It is organized around three analytical levels -horizontal, vertical and inter-institutional- and it draws on a qualitative, descriptive-interpretive study: documentary analysis, interviews with two members of the provincial curriculum team and five school principals, and a survey of nine PD instructors. Results show specific devices for horizontal articulation (integrative workshops and seminars), vertical articulation (spiral progression and complementary regulations), and a relationship with partner schools that participants themselves describe as still developing. Limitations, including the absence of partner schools' voices, and the relation to recent provincial curricular changes are discussed.

Researchers have explained the emigration of Nigerian teachers, popularly termed japa, mainly through low remuneration and insecurity, while giving less attention to access to professional development and career progression. This study examined the professional development and career opportunities available to Nigerian nursery and primary school teachers in Nigeria and abroad, and how these are linked to the decision to migrate. A mixed-methods design was adopted. The study analysed the quantitative responses from 384 teachers in Nigeria and 20 teachers in the diaspora using means, standard deviations, and percentages. The study also thematically analysed semi-structured interviews with eight teachers (four in Nigeria and four in the United Kingdom and Canada). Teachers in Nigeria reported some exposure to professional development, but only 44% agreed that it was sufficient and 39% that it was affordable, although they indicated that most came from private schools and external organisations rather than from government. Teachers abroad reported greater access to professional development, often free and mandatory, and 80% agreed that they did not feel limited in their career advancement. However, only 40% agreed that they had experienced better career growth, and the interviews showed that visa conditions and the absence of Qualified Teacher Status confined some teachers to support roles. Professional development and certifications also functioned as a pathway to migration: the interview revealed that two of the teachers in Nigeria were preparing to leave through courses and certification, and three of the four teachers abroad had migrated in order to study. The findings suggest that limited professional development operates as a push factor and that certifications provide the route out. It was recommended that affordable and sustainable professional development should be provided for teachers in Nigeria.

Early literacy and numeracy assessment can help Kindergarten teachers identify learning needs and review classroom instruction. This study described changes in assessment scores following nine instructional sessions aligned with the MATATAG Curriculum at Ligao West Central Elementary School–Binatagan, Philippines, during School Year 2025–2026. A quantitative action research approach used a single group assessed before and after instruction. The reported participants were 208 learners from five Kindergarten sections, included through total enumeration. Researcher developed instruments assessed letter recognition, initial sound awareness, vocabulary recognition, number recognition, counting, and quantity comparison. The same instruments were administered at both assessment points. Reported numeracy means increased from 18.84 (SD = 4.56) to 28.47 (SD = 3.89), a difference of 9.63 points. Literacy means were reported as 21.36 (SD = 4.18) and 30.92 (SD = 3.74), but the latter exceeds the instrument’s stated maximum of 30 points and requires reconciliation before interpretation. Although the original study proposed paired samples testing, no completed test statistics or paired learner records were available for verification. Accordingly, the findings are presented descriptively, without claims of statistical significance or curriculum effectiveness. The numeracy pattern warrants further examination, while the literacy result remains unresolved. Repeated testing, development, classroom differences, and the absence of a comparison group limit attribution of change to instruction. The study highlights the need for accurate scoring, documented assessment procedures, and continued monitoring of foundational skills. Verified learner records and a stronger evaluation design are needed before drawing conclusions about learning gains associated with MATATAG implementation in this school.

Student retention, graduation, and employment are major outcomes in higher education. They reflect the effectiveness of the institution in shaping the future workforce. Thus, this study examined undergraduate retention, graduation, and employment in 2020-2024. The Divisions of Academic Affairs, Registration, and Planning provided secondary data on 9 issues: admission plans, enrolment reporting, course registration, leave of absence, academic results, loss of student status, retention, graduation, and employment status. The study found that most students who lost status were from large northeastern institutions and were reported for portfolio round enrolment. They had low entrance academic performance. Most students in this cohort had GPAXs between 0.00 and 0.99 in 2024, with the lowest being 1.19. The Faculty of Environment and Resource Studies lost the most students. Mahasarakham Business School had the most, mostly first-year students. Many retained students came from big northeastern schools and reported for enrolment in the Portfolio round, followed by the Quota round. The mean entrance GPAX was 3.27, and the mean current GPAX was 2.34. The Faculty of Nursing had the greatest retention rates in the second and third years. Pharmacy and veterinary sciences had the highest retention rates in the fifth year and above. Most students who graduated within the curriculum's timeframe came from major northeastern schools and reported for portfolio round enrolment. Most students graduated on schedule, usually in the second semester. Large-school graduates worked largely in the northeast. The Faculty of Environment and Resource Studies had the greatest employment rate, whereas Mahasarakham Business School had the most employed graduates. Overall, 94.92% of graduates found work within a year. At 100.00%, the Faculty of Medicine achieved the greatest employment rate in its field.

Background Rooted in positive psychology, human flourishing scholarship focuses on the presence of health and wellbeing beyond the absence of illness. Contemporary flourishing research has increasingly expanded its focus beyond individuals to larger systems, including families. Family flourishing is an emerging concept with limited clarity in its conceptualizations and measurements. This scoping review synthesized existing literature on the unit-level conceptualizations and operationalizations of family flourishing and wellbeing and examined the extent to which existing measures align with contemporary understandings of human flourishing. Methods Arksey and O'Malley's methodology and the PRISMA-ScR reporting guidelines were followed. Searches were conducted in PubMed, CINAHL, ERIC, PsycINFO, Social Work Abstracts, Academic Search Premier, and Web of Science. Eligible studies presented explicit unit-level conceptualizations or quantitative measures of family flourishing or wellbeing as a multidimensional construct. Only studies written in English and published since 2000 were included. Title and abstract screening, full-text screening, and data extraction were conducted by two independent researchers, while monitoring inter-coder reliability. Discrepancies were resolved through consensus in consultation with the PI. Data extraction utilized a standardized form for consistency, which was iteratively revised through discussion. Results The final sample included 13 studies, which represented diverse regions, including China, Japan, Taiwan, Malaysia, Thailand, Indonesia, New Zealand, the Philippines, and the United States. Studies were published between 2005 and 2025, with most studies published since 2020. Seven quantitative measures of family wellbeing were identified while no family flourishing measures were found. Conceptualizations represented diverse roots including Aristotelian eudaimonia, Indigenous cultural beliefs, and local spiritual teachings. While boundaries were often unclear, six broad categories of conceptualizations were identified, including relational/functional. eudaimonic/existential, hedonic/emotional, social/community, socioeconomic/environmental, and spiritual/religious domains. Relational/functional domains were most frequently covered while spiritual/religious domains were least frequently covered by existing measures. Most measures were developed more than a decade ago, and psychometric evidence beyond internal consistency was limited. Conclusion Family flourishing is an underdeveloped but promising area of scholarship. Further studies are needed to achieve greater conceptual clarity and to develop culturally responsive and psychometrically robust measures. Systematic review registration https://doi.org/10.17605/OSF.IO/E6WXM

Recent advances in artificial intelligence (AI) call for a renewed examination of the ontological meaning of the human being and the nature of psychoanalytic treatment.AI-based mental health interventions show potential for improving the accessibility and efficiency of care; however, current AI systems generate verbal responses on the basis of statistical patterns, and it remains difficult to regard them as capable of performing, in the same manner as human therapists, the embodied emotional experience and relational internal transformation that psychoanalytic treatment entails.This paper conceptualizes the persistent delegation of psychological functions to external systems as the "outsourced ego" and examines the possibility that this phenomenon may, over time, lead to a weakening of ego functions and a delay in the formation of subjectivity.It also discusses the structural problems of AI-based treatment, including the lack of explainability, the reinforcement of self-deceptive narratives through hallucination, and the absence of ethical responsibility.In addition, this paper considers the difficulty of implementing, in an AI-mediated environment, core mechanisms of psychoanalytic interaction such as containment, transference and countertransference, and the analytic third.In response, it proposes four practical virtues for preserving humanity in the age of AI: reflexivity, negative capability, relational courage, and responsible subjectivity.In conclusion, the development of AI technology should not remain confined to the question of whether human therapists can be replaced; rather, it should serve as an opportunity to reflect more clearly on the distinctiveness of human existence, which lies in the capacity to endure imperfection and live with others.

Introduction: During the first year of the COVID-19 pandemic, the global prevalence of anxiety and depression rose by about 25%, with women and young people most affected. Now that the emergency phase is over, it is necessary to know the mental health status of university students' families, a group that is rarely measured directly. Objective: To describe the levels of anxiety, depression and perceived stress among nursing students and their family members, and to explore their relationship with age, gender, socioeconomic stratum and religion. Methods: Quantitative, descriptive, cross-sectional study with non-probability convenience sampling. Thirty-nine people aged 17 to 79 took part: third-semester nursing students at Universidad Metropolitana de Barranquilla and their family members. The GAD-7, the PHQ-9 and the 10-item Perceived Stress Scale (PSS-10) were administered. Associations were tested with the chi-square test and, because of the small cell counts, with an exact test estimated by Monte Carlo simulation.Results: Of the participants, 67% were women, 31% were aged 17 to 25, 49% belonged to socioeconomic stratum 2 and 87% were Catholic. Absence of symptoms and mild levels predominated. Mild anxiety was the most frequent category among those aged 17 to 25 (66.7%), and 25% of those aged 44 to 52 had severe anxiety. The chi-square test suggested an association between age and anxiety (p = 0.046), but the exact test did not confirm it (p = 0.080). No other variable was significantly associated with anxiety, depression or stress. Conclusions: Participants mostly showed mild or no symptoms, with no significant differences by sociodemographic variables. The cross-sectional design and the sample size do not allow these levels to be attributed to the pandemic, but the cases of severe anxiety and moderately severe depression among middle-aged family members warrant follow-up of family mental health in the post-pandemic period.

Introduction The Tibetan Buddhist tradition distinguishes between two broad categories of meditation: Sutra and Tantra, which differ in the methods and mental faculties they employ. The main neurophysiological studies of Tibetan Buddhist meditation have been conducted mostly on Sutra practices; while Tantric meditation remains less studied. Methods This publication presents a dual comparative study, using both between-groups and within-subjects design, of the neurophysiological (EEG) correlates characterizing Sutra and Tantra meditative practices, examining both the meditative states and the meditative traits. The study was carried out within the natural environment of Tibetan Buddhist monasteries in India, maintaining the socio-cultural context. Two groups of long-term practitioners (Buddhist monks of Gelug lineage), one experienced in the Tantra tradition (T-group, n = 21) and the other in the Sutra tradition (S-group, n = 20) participated in the study. Results A between-group cluster permutation test revealed that the groups differed in EEG alpha power during meditation, as well as in baseline resting conditions before and after meditation. Specifically, T-group demonstrated consistently lower alpha power compared to the S-group, regardless of the conditions. Thus, the observed differences are stable characteristics of the groups. The within-subjects analysis demonstrated that the conditions (meditation, and baseline resting states before and after meditation) differed only in the T-group: during meditation, an increase in individual alpha peak frequency (iAPF) was observed in the occipital leads, followed by a decrease in iAPF after meditation. Discussion We suggest that reported between-group differences represent enduring meditative traits developed through years of training in meditative techniques in the Sutra and Tantra traditions. Nevertheless, we cannot entirely exclude the possibility that these variations may also stem from certain cohort-specific characteristics unrelated to meditation. An examination of individual power spectra revealed that the absence of significant differences in EEG spectral power between conditions can be primarily attributed to the inter-individual variability in both groups. This variability, in turn, may stem from extensive expertise of highly experienced practitioners, who over years of training, develop individualized cognitive strategies for maintaining the meditative state. Our future research will focus on a more detailed quantitative analysis of inter-individual variability during meditations and on identifying additional between-group differences among practitioners in different traditions.

Background: Individuals with complex trauma may continue to experience emotional distress, rumination, and maladaptive response patterns despite pharmacological treatment. Integrative interventions addressing affective responses, maladaptive patterns, and adaptive functioning warrant further clinical investigation. Case presentation: This report describes a 23-year-old woman diagnosed with complex trauma who her psychiatrist referred because she was not responding adequately to prescribed antidepressant and anti-anxiety medication. She received an eight-session intervention delivered in three phases: one session of Wiring Affect with ReAttach (W.A.R.A.®) on Day 1; one session of Brain-Switch 2.0® on Day 2 to address maladaptive brain patterns; and six subsequent ReAttach® sessions, emphasizing Cognitive Bias Modification (CBM) 3, followed by CBM 1 and CBM 2. Clinical observations: Following the Day 1 W.A.R.A.® session, the client reported a quieter mind, reduced rumination, greater calmness, and sleeping that night without sleeping medication. Brain-Switch 2.0® was administered on Day 2, which further enhanced her self-agency. Subsequent ReAttach® sessions integrated her sense of identity and improved boundary setting with her parents. At one-month post-therapy follow-up, the client reported improved management of rumination, greater emotional regulation, anxiety within normal ranges, preserved cognitive functioning despite ongoing family difficulties, and greater satisfaction with herself. Pre–post quantitative electroencephalography (qEEG) data showed changes in several recorded measures. The qEEG data indicated the absence of previous mental sluggishness, a clinically significant improvement in the trauma-related marker and emotional regulation within the normative range, and the absence of a depression-related marker.

Professional speech culture is an essential component of teacher preparation, yet university courses in this area often emphasize normative linguistic knowledge without sufficiently integrating its application to authentic pedagogical communication. This study aimed to preliminarily adapt and evaluate the Teacher's Speech Culture course for pre-service Kazakh language teachers by strengthening the integration of normative-linguistic, communicative-pragmatic, discursive, and interactive components of professional speech competence. A single-group pre-test–post-test design was used. Initially, 180 students were recruited from two higher education institutions in southern Kazakhstan; 156 completed all stages and were included in the final analysis. The adapted course combined theoretical instruction with professionally oriented communicative situations, independent construction of professional utterances, interactive tasks, and reflective analysis of speech behaviour. Professional speech competence was assessed before and after the course using diagnostic and performance-based measures. The assessment demonstrated satisfactory internal consistency (Cronbach's α = 0.86). Data were examined using pre-test -post-test comparisons and path analysis. Overall professional speech competence increased from M = 7.84 (SD = 1.62) to M = 9.72 (SD = 1.48), t (155) = 11.46, p < 0.001, Cohen's d = 0.92. Significant improvements were also observed across the normative-linguistic, communicative-pragmatic, discursive, and interactive components. Path analysis indicated that the ability to analyse professional communicative situations had the strongest direct association with professional speech competence. Professional speech competence was also positively associated with speech self-control and flexibility of professional speech behaviour. The findings provide preliminary empirical support for a practice-oriented adaptation of the Teacher's Speech Culture course that connects knowledge of language norms with contextual analysis, independent speech production, and regulation of professional communication. Given the absence of a separate control group, the observed changes should be interpreted as pre-test–post-test differences associated with course participation rather than evidence of a causal intervention effect. Further controlled studies involving broader samples are required to evaluate the effectiveness and generalizability of the adapted course.

Automotive electrical-system education requires an understanding of circuit principles and component functions, yet evaluations based on class averages can obscure individual differences and assessment limitations. This study examined changes in test performance before and after instruction recorded as problem-based learning in a headlamp and starter-system unit for Grade XI vocational automotive students. A one-group design was used to analyse 34 matched pre-test and post-test scores on a 0-to-100 scale. Descriptive statistics, paired t tests, Wilcoxon signed-rank tests, an exact sign test, standardized mean change, normalized gains, bootstrap confidence intervals, and exploratory analyses of baseline scores and gains were conducted. Mean scores increased from 71.91 to 95.88, representing a gain of 23.97 points. Thirty-two students improved, while two recorded lower post-test scores. All paired-change tests indicated statistically significant differences, with p values below 0.001, and the standardized within-student effect size was 1.09. An inverse association between baseline performance and arithmetic gain requires caution because the measures are mathematically linked. Seventeen students attained the maximum post-test score, indicating substantial ceiling concentration that may limit the assessment's discrimination at higher achievement levels. The results document a large, widespread improvement in recorded scores following the instructional unit. However, the absence of a comparison group prevents causal attribution of the improvement to problem-based learning. Student-level analysis and scrutiny of assessment properties offer a more informative basis for evaluating learning gains in vocational education.

Background Digital mental health platforms routinely deliver self-administered symptom scales on the assumption that users with more severe symptoms are more likely to enter professional care. That assumption is rarely tested with linked participant-level data, and almost never in the Arabic-speaking Gulf. Objective To examine whether symptom severity at a user’s first self-assessment predicts booking a professional session within 90 days, across four symptom domains, on a Saudi commercial digital mental health platform. Methods Retrospective cohort analysis of 10,100 first assessments — depression, generalized anxiety, panic, and obsessive-compulsive scales — contributed by 5,524 unique users of the Talbinah platform and linked to demographic and session-booking records through a pseudonymous (SHA-256 hashed) user identifier. The primary outcome was any session booked within 90 days after the assessment. Severity was banded by the established cut-offs for the PHQ-9 and GAD-7, and by percentage of scale maximum for the panic and obsessive-compulsive measures, for which no severity thresholds are established. Per-scale multivariable logistic regression estimated adjusted odds ratios (aOR) for severity band (reference None/Minimal), adjusting for age, sex, and device type. Pre-specified sensitivity analyses used 30- and 180-day windows, an attended-session outcome, percentage-of-maximum banding applied to all four scales, and a subset with no prior booking (incident help-seeking). Reporting followed STROBE. Results Users were young (mean age 26.7 years, SD 8.1) and predominantly female (78.1%); 16.6% of first assessments were followed by a booking within 90 days. No severity band on any of the four scales was associated with higher odds of booking (severe vs None/Minimal: depression aOR 0.71, 95% CI 0.51–1.01; generalized anxiety 0.76, 0.49–1.16; panic 0.83, 0.52–1.31; obsessive-compulsive 1.01, 0.59–1.74). One severity contrast was statistically significant, in the opposite direction: moderate depression was associated with lower odds of booking (0.66, 95% CI 0.45–0.97). Older age (aOR ~1.2 per decade) and iOS device use (1.4–2.0) were associated with booking across scales. This absence of a positive severity–booking association was consistent across 30-, 90-, and 180-day windows, the attended-session outcome, and percentage-of-maximum banding; a nominal association for moderate anxiety seen under percentage banding did not persist with validated GAD-7 cut-offs. Estimates for the panic and obsessive-compulsive scales, which lack established severity thresholds, are exploratory. Conclusions On a Saudi digital mental health platform, greater self-reported symptom severity at first assessment was not followed by higher subsequent booking of professional care, consistently across specifications, and for moderate depression was associated with lower odds of booking; demographic and access-related attributes showed stronger associations with booking than symptom load did. Self-screening on its own appears insufficient as a pathway into care.

Introduction Research on associations between pornography viewing and sexual violence has been limited by the absence of validated instruments that differentiate exposure along a violence continuum within pornographic practices, with existing measures focused on consumption frequency or problematic patterns rather than on the specific content consumed. The Pornography Violence Exposure Scale (PVES) was developed to assess exposure to pornographic content graded across three violence levels: non-violent material and domination-without-pain (Level 1), coercive content (Level 2), and explicit physical aggression (Level 3). Methods A cross-sectional study with 2,181 Spanish young adults aged 18–35 years who reported viewing pornography examined factor structure, measurement invariance across sex and age, convergent, nomological, and incremental validity, and discriminative capacity for sexual violence outcomes via Receiver Operating Characteristic (ROC) analysis. Results A bifactor model demonstrated good fit (CFI = 0.978, TLI = 0.957, RMSEA = 0.076), with a dominant general factor (ωH = 0.84, ECV = 0.81) capturing graded exposure to violent content. Strict measurement invariance was supported across sex and age groups. Convergent correlations with sexual violence outcomes (mean | r | = 0.24) substantially exceeded near-zero nomological associations with sexual function and partner-evaluation indicators (mean |r| = 0.03), and the general factor produced significant incremental validity for both victimization (Δ R 2 = 0.088) and perpetration (Δ R 2 = 0.200), with acceptable discrimination for perpetration (AUC = 0.753). Discussion The PVES is the first psychometrically validated instrument for measuring differentiated exposure to violent pornographic content, enabling more precise investigation of content-specific associations with sexual violence outcomes.

Introduction/Objective Depression is a disabling mental health disorder affecting over 300 million people worldwide. In Tunisia, population-level data on its prevalence and determinants remain limited. Our study aimed to estimate the prevalence of depression in the Tunisian population and identify associated socio-demographic and clinical factors. Methods Data were drawn from the mental health component of the Tunisian Health Examination Survey (2016), a nationally representative study conducted among 9,209 individuals aged ≥15 years. Self-reported, physician-diagnosed lifetime depression was the main outcome. Associations with socio-demographic characteristics and clinical conditions, including rheumatoid arthritis, diabetes, and menopause, were examined. Results The study population comprised 4360 men (49.2%) and 4849 women (51.8%), with a mean age of 41.4±17.4 years. The prevalence of self-reported lifetime depression was 4.7%. Multivariate analysis identified female sex (OR=1.53, 95% CI [1.11–2.10]) and age groups 30–64 years (OR=1.81, 95% CI [1.20–2.73]) and ≥65 years (OR=1.82, 95% CI [1.06–3.14]) as factors significantly associated with higher prevalence. Conversely, marriage (OR=0.59, 95% CI [0.42–0.84]) and the absence of rheumatoid arthritis (OR=0.48, 95% CI [0.38–0.60]) were associated with a lower prevalence of the disorder. Discussion The findings indicate that self-reported depression in Tunisia is significantly influenced by gender and aging, consistent with global epidemiological trends. The strong association with physical comorbidities, particularly rheumatoid arthritis, underscores the necessity of integrated mental health screening for patients with chronic illnesses. Furthermore, the protective association of marriage suggests that social and family cohesion remain vital factors in the Tunisian sociocultural context. Conclusion Depression in Tunisia is shaped by gender, aging, and physical comorbidities. Targeted prevention and integrated screening strategies are needed, especially for vulnerable demographic and clinical groups.

The increasing demand for digital competencies in the current labor market has intensified concerns regarding the employability of unemployed graduates, particularly in developing economies. This study examined the impact of a short online digital skills training program on the employability readiness of unemployed graduates in Cebu City, Philippines. A quasi-experimental one-group pre-test and post-test design was employed to assess changes in participants' employability readiness following a structured, self-paced online training intervention. The program focused on productivity software, digital communication platforms, and online job-search strategies. Employability readiness was measured using a validated, researcher-developed questionnaire assessing digital literacy, job-application preparedness, digital communication skills, and job-search confidence. The instrument demonstrated satisfactory internal consistency, with an overall Cronbach's alpha coefficient of 0.88. Results indicated a statistically significant improvement in participants' employability readiness after completing the intervention (t = 9.87, p < 0.001). Improvements were observed across all measured dimensions, with the greatest increase found in job-search confidence. While the findings suggest that participation in the online training program was associated with improved employability readiness, the absence of a control group limits causal interpretation. Nevertheless, the study highlights the potential of short-duration online digital skills training as a practical and scalable strategy for supporting workforce preparedness among unemployed graduates in developing-country contexts. Future studies employing more rigorous experimental designs are recommended to validate these findings further.

Long-term digital psychological intervention faces issues such as delayed state feedback, observation absence, and scattered individual responses. Static input is difficult to retain cross-period dependencies, and a unified strategy will also widen user differences and cause fluctuations in continuous actions. To address these problems, a personalized intervention system that combines Transformer temporal modeling and proximal policy optimization is constructed. Structured psychological state representation organizes continuous behaviors and subjective feedback into an updateable sequence. The Transformer encoder extracts long-term dependencies and local mutations, the individual embedding absorbs user response deviations, and the Kullback–Leibler (KL) constraint inhibits adjacent strategy jumps. The experiment uses StudentLife data and accompanying simulations, semi-synthetic data. The cumulative reward of the complete model reaches 634.7 ± 21.8, with a 95% confidence interval of 619.11–650.29. The rule strategy, Proximal Policy Optimization (PPO) immediate state model, and the configuration without individual embedding are 412.6 ± 38.4, 528.3 ± 42.7, and 561.9 ± 35.2, respectively. The differences among the three groups, after Holm correction, all reach significant levels ( p < 0.001). The complete model enters the stable range after 1620 rounds, and the variance of the reward after convergence drops to 19.4. The rate of change in emotional intensity, the improvement value of state stability, and the cumulative variance of individual rewards is 0.091, 0.052, and 28.4, respectively. The ablation results show that temporal encoding mainly affects long-term benefits and convergence stability, and individual embedding focuses on reducing the dispersion among users. The existing evidence supports strategy optimization in non-clinical environments, but does not constitute a psychological mechanism explanation, causal effect proof, or clinical effectiveness conclusion.

مداخله روان‌شناختی دیجیتال بلندمدت با مسائلی نظیر بازخورد تأخیری وضعیت، فقدان مشاهده و پاسخ‌های پراکنده فردی مواجه است. ورودی ایستا در حفظ وابستگی‌های میان‌دوره‌ای دشوار عمل می‌کند و راهبرد یکپارچه نیز تفاوت‌های کاربران را افزایش داده و موجب نوسان در اقدامات پیوسته می‌شود. برای رفع این مشکلات، یک سامانه مداخله شخصی‌سازی‌شده که مدل‌سازی زمانی Transformer و بهینه‌سازی سیاست مجاور (Proximal Policy Optimization) را ترکیب می‌کند، طراحی شده است. بازنمایی ساختاریافته وضعیت روان‌شناختی، رفتارهای پیوسته و بازخوردهای ذهنی را به دنباله‌ای قابل به‌روزرسانی سازمان‌دهی می‌کند. رمزگذار Transformer وابستگی‌های بلندمدت و جهش‌های محلی را استخراج می‌کند، تعبیه فردی (individual embedding) انحرافات پاسخ کاربران را جذب می‌کند و قید کولبک–لیبلر (Kullback–Leibler constraint) از جهش‌های راهبردی مجاور جلوگیری می‌کند. آزمایش با داده‌های StudentLife و شبیه‌سازی‌های همراه، داده‌های نیمه‌مصنوعی، انجام شده است. پاداش تجمعی مدل کامل به ۶۳۴٫۷ ± ۲۱٫۸ با فاصله اطمینان ۹۵٪ برابر با ۶۱۹٫۱۱ تا ۶۵۰٫۲۹ می‌رسد. راهبرد قاعده‌مند، مدل وضعیت فوری Proximal Policy Optimization (PPO) و پیکربندی بدون تعبیه فردی به ترتیب ۴۱۲٫۶ ± ۳۸٫۴، ۵۲۸٫۳ ± ۴۲٫۷ و ۵۶۱٫۹ ± ۳۵٫۲ هستند. تفاوت میان سه گروه، پس از اصلاح Holm، همگی به سطح معناداری (p < 0.001) می‌رسد. مدل کامل پس از ۱۶۲۰ دور به بازه پایدار وارد می‌شود و واریانس پاداش پس از همگرایی به ۱۹٫۴ کاهش می‌یابد. نرخ تغییر شدت هیجانی، مقدار بهبود پایداری وضعیت و واریانس تجمعی پاداش فردی به ترتیب ۰٫۰۹۱، ۰٫۰۵۲ و ۲۸٫۴ است. نتایج حذف اجزا (ablation) نشان می‌دهد که رمزگذاری زمانی عمدتاً بر منافع بلندمدت و پایداری همگرایی اثرگذار است و تعبیه فردی بر کاهش پراکندگی میان کاربران تمرکز دارد. شواهد موجود از بهینه‌سازی راهبرد در محیط‌های غیر بالینی حمایت می‌کند، اما تبیین سازوکار روان‌شناختی، اثبات اثر علّی یا نتیجه‌گیری اثربخشی بالینی را فراهم نمی‌کند.

Objective: Poor insight in obsessive-compulsive disorder (OCD) has been proposed to reflect a more neurodevelopmentally rooted subtype.We examined whether minor physical anomalies (MPAs) and neurological soft signs (NSS), two peripheral markers of aberrant neurodevelopment, distinguish OCD patients according to insight.Methods: Sixty-seven adults with Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, fifth edition OCD were assessed with the Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale, the Brown Assessment of Beliefs Scale (BABS), the Schedule for the Assessment of Insight, the Waldrop MPA scale and the Neurological Evaluation Scale.Patients were classified as having good (BABS ≤ 12; n = 37) or poor (BABS ≥ 13; n = 30) insight.Firth penalized logistic regression identified independent predictors.Results: The groups were comparable in age, sex, marital status, employment and comorbidity, whereas poor insight was associated with lower education, past suicidal behaviour and greater symptom severity.Total, craniofacial and peripheral MPA scores were higher in the poor-insight group, with an excess of ocular, auricular and oral anomalies.Low-set ears, epicanthus and high-arched palate were the most discriminating.Total NSS and all subdomains except complex motor sequencing were approximately doubled, with large effects for sensory integration and motor coordination.MPA burden predicted poor insight independently of symptom severity, while NSS was the dominant predictor when severity was excluded (apparent area under the receiver operating characteristic curve 0.97; optimism-corrected 0.95).Conclusion: These convergent findings suggest a neurodevelopmental pattern in poor-insight OCD.Given the cross-sectional design, modest sample and absence of a control group, they should be regarded as hypothesis-generating.

هدف: بینش ضعیف در اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) به عنوان بازتاب یک زیرگونه با ریشه‌های عصب‌رشدی بیشتر پیشنهاد شده است. ما بررسی کردیم که آیا ناهنجاری‌های جزئی جسمی (MPAs) و نشانه‌های نرم عصبی (NSS)، دو شاخص محیطی رشد عصبی غیرطبیعی، بیماران OCD را بر اساس بینش متمایز می‌کنند یا خیر. روش‌ها: شصت‌وهفت بزرگسال مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی بر اساس ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) با مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون، مقیاس ارزیابی باورهای براون (BABS)، برنامه ارزیابی بینش، مقیاس MPA والدروپ و مقیاس ارزیابی عصبی مورد ارزیابی قرار گرفتند. بیماران بر اساس بینش خوب (BABS ≤ 12؛ n = 37) یا ضعیف (BABS ≥ 13؛ n = 30) طبقه‌بندی شدند. رگرسیون لجستیک پنالتی‌شده Firth پیش‌بینی‌کننده‌های مستقل را شناسایی کرد. نتایج: گروه‌ها از نظر سن، جنس، وضعیت تأهل، اشتغال و همبودی قابل مقایسه بودند، در حالی که بینش ضعیف با تحصیلات پایین‌تر، رفتار خودکشی قبلی و شدت بیشتر علائم همراه بود. امتیاز کل، کرانیوفاسیال و محیطی MPA در گروه با بینش ضعیف بالاتر بود و فراوانی بیشتری از ناهنجاری‌های چشمی، گوشی و دهانی مشاهده شد. گوش‌های پایین‌نشسته، اپی‌کانتوس و کام قوسی‌شکل بالا بیشترین قدرت تمایز را داشتند. امتیاز کل NSS و همه زیرحوزه‌ها به جز توالی حرکتی پیچیده تقریباً دو برابر بود و اثرات بزرگی برای یکپارچگی حسی و هماهنگی حرکتی مشاهده شد. بار MPA به طور مستقل از شدت علائم، بینش ضعیف را پیش‌بینی کرد، در حالی که NSS پیش‌بینی‌کننده غالب بود زمانی که شدت علائم حذف شد (مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده آشکار 0.97؛ تصحیح‌شده با خوش‌بینی 0.95). نتیجه‌گیری: این یافته‌های همگرا الگوی عصب‌رشدی را در OCD با بینش ضعیف پیشنهاد می‌کنند. با توجه به طراحی مقطعی، حجم نمونه متوسط و نبود گروه کنترل، این نتایج باید فرضیه‌ساز تلقی شوند.

Background: Anorexia nervosa (AN) is associated with chronic energy deficiency and endocrine adaptations affecting multiple organ systems involving bone meta bolism and hematological homeostasis.However, early alterations in peripheral blood counts of adolescents with a clinically homogeneous AN phenotype remain in sufficiently characterized.Purpose: To examine the differences in blood counts and associated bone and endocrine parameters between adolescent girls with newly diagnosed restrictive AN and secondary amenorrhea and healthy agematched controls. Methods:The study included 59 patients and 20 controls.Hematological indices, anthropometric characteristics, body composition, bone mineral status, bone turnover, and endocrine status markers were compared, and a multivariate analysis was used to identify the predictors of blood counts.Results: Compared to controls, patients had significantly lower leukocyte, erythrocyte, and platelet counts (all P< 0.01), and 29% had cytopenia in at least one parameter.Bone formation markers (osteocalcin, aminoterminal propeptide of human procollagen type I, and alkaline phosphatase) and key endocrine parameters (insulin like growth factor1, estradiol, and free thyroxine) were suppressed.These alterations were also observed in pati ents with a normal bone mineral density and adequate vitamin B12 and folate levels.A multivariate analysis iden tified endocrine and bonerelated predictors of blood counts in controls but no consistent pattern of predictors in patients.Conclusion: Adolescent girls with restrictive AN and secondary amenorrhea demonstrated hematological al tera tions at the time of diagnosis despite the absence of a measurable skeletal impairment or micronutrient defici ency.These findings suggest that a chronic energy defici ency and endocrine adaptation are associated with early disturbances in hematological homeostasis.Peripheral blood count may represent an accessible clinical marker of systemic disturbances.

زمینه: بی‌اشتهایی عصبی (AN) با کمبود مزمن انرژی و سازگاری‌های غدد درون‌ریز همراه است که بر چندین دستگاه بدن از جمله متابولیسم استخوان و هموستاز هماتولوژیک تأثیر می‌گذارد. با این حال، تغییرات اولیه در شمارش سلول‌های خونی محیطی نوجوانان با فنوتیپ بالینی همگن AN به اندازه کافی توصیف نشده است. هدف: بررسی تفاوت‌های شمارش سلول‌های خونی و پارامترهای مرتبط با استخوان و غدد درون‌ریز بین دختران نوجوان با تشخیص جدید بی‌اشتهایی عصبی محدودکننده و آمنوره ثانویه و افراد سالم هم‌سن. روش‌ها: این مطالعه شامل ۵۹ بیمار و ۲۰ فرد کنترل بود. شاخص‌های هماتولوژیک، ویژگی‌های آنتروپومتریک، ترکیب بدن، وضعیت مواد معدنی استخوان، گردش استخوان و نشانگرهای وضعیت غدد درون‌ریز مقایسه شد و از تحلیل چندمتغیره برای شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های شمارش سلول‌های خونی استفاده گردید. نتایج: در مقایسه با گروه کنترل، بیماران به طور معناداری شمارش لکوسیت، اریتروسیت و پلاکت پایین‌تری داشتند (همه P<0.01) و ۲۹٪ در حداقل یکی از پارامترها سیتوپنی داشتند. نشانگرهای تشکیل استخوان (استئوکلسین، آمینوترمینال پروپپتید پروکلاژن نوع I انسانی و آلکالین فسفاتاز) و پارامترهای کلیدی غدد درون‌ریز (فاکتور رشد شبه انسولین ۱، استرادیول و تیروکسین آزاد) سرکوب شده بودند. این تغییرات همچنین در بیمارانی با تراکم مواد معدنی استخوان طبیعی و سطوح کافی ویتامین B12 و فولات مشاهده شد. تحلیل چندمتغیره، پیش‌بینی‌کننده‌های مرتبط با غدد درون‌ریز و استخوان را در گروه کنترل شناسایی کرد اما الگوی ثابتی از پیش‌بینی‌کننده‌ها در بیماران مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: دختران نوجوان مبتلا به AN محدودکننده و آمنوره ثانویه در زمان تشخیص، تغییرات هماتولوژیک را علی‌رغم عدم وجود اختلال قابل اندازه‌گیری اسکلتی یا کمبود ریزمغذی‌ها نشان دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کمبود مزمن انرژی و سازگاری غدد درون‌ریز با اختلالات زودهنگام در هموستاز هماتولوژیک مرتبط است. شمارش سلول‌های خونی محیطی می‌تواند به عنوان یک نشانگر بالینی قابل دسترس برای اختلالات سیستمیک مطرح شود.

This study describes the implementation of the Ummi method in improving students’ Qur’an-reading skills at MI Plus Al-Hamid Banjarmasin and identifies the factors that support or hinder its implementation. It uses a qualitative field-research design, drawing on observation, interviews, and documentation as reported in the underlying thesis. The findings indicate that instruction follows seven stages: opening, apperception or muroja’ah, concept introduction, concept understanding, skills practice, evaluation, and closing. Teachers use Ummi books and visual teaching aids, model correct recitation, provide repeated practice, listen to students individually, and record progress. The process is associated in the reported field findings with better fluency, more careful recitation, increased confidence, and learning discipline, although the study does not provide standardized pre- and post-test scores from which a numerical effect can be calculated. Supporting factors include trained teachers, an integrated learning system, learning resources, student motivation, peer encouragement, and parental support. The main constraints are differences in students’ initial abilities and student absence. The study’s contribution is a context-specific account of how standardized instructional stages, formative correction, and school–family cooperation work together in an Islamic elementary-school setting

این پژوهش به توصیف اجرای روش اُمّی در بهبود مهارت‌های قرائت قرآن دانش‌آموزان در مدرسه MI Plus Al-Hamid Banjarmasin می‌پردازد و عوامل مؤثر یا بازدارنده در اجرای آن را شناسایی می‌کند. این مطالعه با رویکرد کیفی و مبتنی بر پژوهش میدانی انجام شده و از مشاهده، مصاحبه و اسناد، مطابق با گزارش پایان‌نامه مربوطه، بهره گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش بر اساس هفت مرحله شامل: آغاز، ادراک یا مُراجعه، معرفی مفهوم، درک مفهوم، تمرین مهارتی، ارزشیابی و پایان‌بندی صورت می‌گیرد. معلمان از کتاب‌های اُمّی و وسایل کمک‌آموزشی بصری استفاده می‌کنند، قرائت صحیح را الگو قرار می‌دهند، تمرین‌های تکراری ارائه می‌دهند، به صورت فردی به قرائت دانش‌آموزان گوش می‌دهند و پیشرفت آن‌ها را ثبت می‌کنند. بر اساس یافته‌های میدانی گزارش‌شده، این فرایند با روان‌خوانی بهتر، دقت بیشتر در قرائت، افزایش اعتماد به نفس و انضباط یادگیری همراه است، هرچند مطالعه حاضر نمرات استاندارد پیش‌آزمون و پس‌آزمون جهت محاسبه اثر عددی ارائه نمی‌دهد. عوامل حمایتی شامل معلمان آموزش‌دیده، نظام یادگیری یکپارچه، منابع یادگیری، انگیزه دانش‌آموزان، تشویق همسالان و حمایت والدین است. مهم‌ترین محدودیت‌ها تفاوت در توانایی اولیه دانش‌آموزان و غیبت آن‌ها می‌باشد. سهم این پژوهش ارائه گزارشی زمینه‌محور از نحوه تعامل مراحل استاندارد آموزش، اصلاحات تکوینی و همکاری مدرسه و خانواده در محیط مدرسه ابتدایی اسلامی است.

Elementary school is the first place where children systematically encounter questions about what it means to know, where knowledge comes from, and how a claim comes to count as true. Yet the epistemological assumptions underpinning everyday elementary teaching are seldom made explicit. This article examines the nature of children’s knowledge in elementary education practice by analysing two competing images of the child: the passive recipient (tabula rasa) and the active constructor of knowledge. Using conceptual-philosophical analysis of classical and contemporary works in epistemology, developmental psychology, and educational theory, the study finds that (a) the tabula rasa image persists in practice through initiation-response-evaluation talk, reliance on rote memorisation, and the treatment of error as failure; (b) constructivist traditions position the child as a builder of knowledge but are frequently misread as the absence of guidance; and (c) the two poles are better understood as a continuum than as a dichotomy. The article proposes an epistemological framework for simple learning built on five principles: prior knowledge as a starting point, simplicity as intellectual honesty, error as epistemic data, justification through dialogue, and graduated guidance. The framework is intended to help teachers, teacher educators, and curriculum designers examine the epistemological assumptions behind their practice.

مدرسه ابتدایی نخستین مکانی است که کودکان به طور نظام‌مند با پرسش‌هایی درباره معنای دانستن، منشأ دانش و چگونگی اعتبار یافتن یک ادعا به عنوان حقیقت مواجه می‌شوند. با این حال، مفروضات معرفت‌شناختی که زیربنای آموزش روزمره در مدارس ابتدایی هستند، به ندرت به طور صریح بیان می‌شوند. این مقاله با تحلیل دو تصویر رقیب از کودک—گیرنده منفعل (لوح سفید) و سازنده فعال دانش—به بررسی ماهیت دانش کودکان در عمل آموزش ابتدایی می‌پردازد. با بهره‌گیری از تحلیل مفهومی-فلسفی آثار کلاسیک و معاصر در حوزه معرفت‌شناسی، روان‌شناسی رشد و نظریه آموزش، این پژوهش نشان می‌دهد که (الف) تصویر لوح سفید از طریق گفت‌وگوی آغاز-پاسخ-ارزیابی، اتکاء به حفظ طوطی‌وار و تلقی خطا به عنوان شکست، همچنان در عمل باقی مانده است؛ (ب) سنت‌های ساخت‌گرایانه کودک را به عنوان سازنده دانش معرفی می‌کنند، اما اغلب به اشتباه به عنوان فقدان راهنمایی تفسیر می‌شوند؛ و (ج) این دو قطب بیش از آنکه دوگانگی باشند، باید به عنوان یک پیوستار درک شوند. این مقاله چارچوبی معرفت‌شناختی برای یادگیری ساده بر اساس پنج اصل پیشنهاد می‌کند: دانش پیشین به عنوان نقطه آغاز، سادگی به عنوان صداقت فکری، خطا به عنوان داده معرفتی، توجیه از طریق گفت‌وگو و راهنمایی تدریجی. این چارچوب با هدف کمک به معلمان، مربیان معلم و طراحان برنامه درسی برای بررسی مفروضات معرفت‌شناختی زیربنای عمل آن‌ها ارائه می‌شود.

Iconicity, understood as perceived resemblance between aspects of form and meaning, provides a central basis for representing conceptual information in the manual-visual modality. Previous research on silent gesture has shown systematic associations between semantic categories and particular iconic strategies, with several strategies sometimes used together to represent a concept. How these strategies are organized when they are used together, however, remains less well understood. Using an individually administered task adapted from an established silent gesture paradigm, we elicited silent gestures from 38 Mandarin-speaking hearing non-signers to represent 246 concepts spanning concrete and abstract conceptual categories. We examined how concreteness and conceptual category were related to the occurrence of combinations and how meaningful manual units were organized sequentially, simultaneously, or in mixed structures. Our results show that most manual productions contained a single meaningful unit. Concrete concepts were more likely than abstract concepts to elicit combinations overall and simultaneous-only combinations, while conceptual category was associated with all three organizational formats. Sequential combinations were the most frequent, with drawing and embodying tending to precede acting, while pointing and schema mapping tended to precede symbolic mapping. Simultaneous combinations were characterized by recurrent pairings across the hands, especially acting with embodying and representing with locating, and broader iconicity-type pairings varied across conceptual categories. Mixed combinations were rare but clustered in concepts that invited both temporal staging and bimanual integration. Our findings extend patterned iconicity beyond the selection of individual form-meaning mappings to the relations among multiple iconic depictions. They show that the manual-visual modality provides temporal and spatial resources through which conceptual relations can be externalized and systematically organized even in the absence of an established sign language system.

شمایلیت، که به‌عنوان شباهت ادراک‌شده میان جنبه‌های صورت و معنا درک می‌شود، مبنای مرکزی برای بازنمایی اطلاعات مفهومی در وجه حرکتی-بصری فراهم می‌کند. پژوهش‌های پیشین درباره حرکات بی‌صدا، ارتباط‌های نظام‌مند میان دسته‌های معنایی و راهبردهای شمایلی خاص را نشان داده‌اند، به‌طوری‌که گاه چندین راهبرد به‌طور همزمان برای بازنمایی یک مفهوم به‌کار می‌روند. با این حال، چگونگی سازمان‌دهی این راهبردها هنگام استفاده همزمان، کمتر شناخته شده باقی مانده است. با استفاده از یک تکلیف فردی برگرفته از الگوی تثبیت‌شده حرکات بی‌صدا، حرکات بی‌صدایی از ۳۸ فرد شنوا و غیرزبان‌اشاره‌ای چینی‌زبان (Mandarin-speaking) برای بازنمایی ۲۴۶ مفهوم در دسته‌های مفهومی عینی و انتزاعی گردآوری شد. ما بررسی کردیم که چگونه عینیت و دسته مفهومی با وقوع ترکیب‌ها و نحوه سازمان‌دهی واحدهای معنادار حرکتی به‌صورت پی‌درپی، همزمان یا ساختارهای ترکیبی مرتبط هستند. نتایج ما نشان داد که بیشتر تولیدات حرکتی تنها یک واحد معنادار داشتند. مفاهیم عینی نسبت به مفاهیم انتزاعی، بیشتر ترکیب‌های کلی و ترکیب‌های صرفاً همزمان را برمی‌انگیختند، در حالی که دسته مفهومی با هر سه قالب سازمانی مرتبط بود. ترکیب‌های پی‌درپی بیشترین فراوانی را داشتند، به‌طوری‌که ترسیم و تجسم معمولاً پیش از اجرا قرار می‌گرفتند و اشاره و نگاشت شِمایی معمولاً پیش از نگاشت نمادین قرار می‌گرفتند. ترکیب‌های همزمان با جفت‌شدن‌های مکرر میان دست‌ها، به‌ویژه اجرای عمل با تجسم و بازنمایی با مکان‌یابی، مشخص می‌شدند و جفت‌شدن‌های گسترده‌تر از نوع شمایلی در دسته‌های مفهومی مختلف متفاوت بود. ترکیب‌های مختلط نادر بودند اما در مفاهیمی که هم صحنه‌پردازی زمانی و هم یکپارچگی دو‌دستی را ایجاب می‌کردند، متمرکز بودند. یافته‌های ما، الگوهای شمایلی را فراتر از انتخاب نگاشت‌های منفرد صورت-معنا به روابط میان چندین بازنمایی شمایلی گسترش می‌دهد. این نتایج نشان می‌دهد که وجه حرکتی-بصری منابع زمانی و مکانی را فراهم می‌کند که از طریق آن‌ها روابط مفهومی حتی در غیاب یک نظام زبان اشاره تثبیت‌شده می‌تواند برون‌سازی و به‌طور نظام‌مند سازمان‌دهی شود.

This study aimed to analyze the factors hindering learning among students in the Higher Education Technology Program in Logistics during classes, addressing three guiding questions: which factors impede learning, how these factors interfere with the process, and why they produce such effects. This qualitative, exploratory, descriptive study involved students in a class in the Logistics Technology Program at the Federal Institute of Education, Science and Technology of Amazonas (IFAM), Manaus Industrial District Campus. Data were collected through an online semi-structured instrument and analyzed using a similarity technique, followed by grouping responses into analytical categories. The results revealed five dimensions of factors interfering with learning: pedagogical, technological, individual, behavioral/social, and structural-organizational. Pedagogical factors stood out, mainly related to a lack of practical application, an excess of theoretical classes, poor teaching methods, a lack of focus/conciseness, and issues with teaching approaches and instructor performance. The analysis showed that these factors primarily interfere with attention, concentration, focus, comprehension, interest, content retention, and the integration of theory and practice. Students cited attention deficits, comprehension difficulties, monotony, excessive complexity, lack of focus, absence of practical contextualization, insufficient resources, and low engagement. The study concludes that learning difficulties are a multidimensional, process-oriented phenomenon in which various factors can combine to compromise the conditions necessary for learning. The results suggest, therefore, that understanding learning in Logistics requires an integrated approach covering pedagogical, individual, technological, behavioral, social, and structural dimensions.

هدف این پژوهش تحلیل عوامل بازدارنده یادگیری در میان دانشجویان برنامه آموزش عالی فناوری در لجستیک در طول کلاس‌ها بود و سه پرسش راهنما را مورد بررسی قرار داد: کدام عوامل مانع یادگیری می‌شوند، این عوامل چگونه در فرایند یادگیری اختلال ایجاد می‌کنند و چرا چنین آثاری را به وجود می‌آورند. این مطالعه کیفی، اکتشافی و توصیفی با مشارکت دانشجویان یکی از کلاس‌های برنامه فناوری لجستیک در مؤسسه فدرال آموزش، علوم و فناوری آمازوناس (IFAM)، پردیس منطقه صنعتی مانائوس انجام شد. داده‌ها از طریق ابزار نیمه‌ساختاریافته آنلاین گردآوری و با استفاده از تکنیک شباهت تحلیل شدند و سپس پاسخ‌ها در قالب دسته‌بندی‌های تحلیلی گروه‌بندی گردیدند. نتایج، پنج بُعد از عوامل مداخله‌گر در یادگیری را آشکار ساخت: عوامل آموزشی، فناوری، فردی، رفتاری/اجتماعی و ساختاری-سازمانی. عوامل آموزشی برجسته‌تر بودند و عمدتاً به کمبود کاربرد عملی، فراوانی کلاس‌های نظری، روش‌های تدریس ضعیف، فقدان تمرکز/اختصار و مشکلات رویکردهای تدریس و عملکرد مدرس مربوط می‌شدند. تحلیل نشان داد که این عوامل عمدتاً بر توجه، تمرکز، دقت، درک، علاقه، حفظ محتوا و ادغام نظریه و عمل تأثیر می‌گذارند. دانشجویان به کمبود توجه، دشواری درک، یکنواختی، پیچیدگی بیش از حد، فقدان تمرکز، نبود زمینه‌سازی عملی، منابع ناکافی و مشارکت پایین اشاره کردند. پژوهش نتیجه می‌گیرد که دشواری‌های یادگیری پدیده‌ای چندبُعدی و فرایندمحور است که در آن عوامل مختلف می‌توانند با یکدیگر ترکیب شده و شرایط لازم برای یادگیری را به مخاطره اندازند. بنابراین نتایج نشان می‌دهد که فهم یادگیری در حوزه لجستیک مستلزم رویکردی یکپارچه است که ابعاد آموزشی، فردی، فناوری، رفتاری، اجتماعی و ساختاری را دربرگیرد.

This article argues against the assumption that formal absence—narrative gaps in prose, withheld images, and acoustic restraint in film—is inherently ethical in Holocaust representation. Silence, withholding, and restraint do not possess ethical value in themselves; their force depends on historically specific conditions of authority, referential discipline, mediation, and reception. A silence that blocks spectacle and interpretive mastery in one context may, in another, risk aestheticization, political evasion, or appropriation. Bringing together Anna Langfus's Les Bagages de sable [1962; The Lost Shore] and Le Sel et le soufre [1960; The Whole Land Brimstone] with Claude Lanzmann's Shoah (1985), László Nemes's Son of Saul (2015), and Paweł Pawlikowski's Ida (2013), the paper reads “silence” across media not as a shared language of testimony but as a set of medium-specific practices for registering violence without converting it into spectacle or interpretive mastery. The article does not treat these works as parallel case studies. It uses them asymmetrically to trace a genealogy of mediation: Langfus marks survivor-era proximity, when fictional form registers the instability of postwar testimonial address; Shoah codifies refusal as a methodological and ethical doctrine; Son of Saul functions as a transitional bridge, showing how that doctrine is inherited within postmemory cinema and festival cultures of seriousness; and Ida becomes the limit case in which formal absence enters a contested national public sphere and becomes available for competing political uses and explicit institutional intervention.

این مقاله با این فرض که غیاب صوری—شکاف‌های روایی در نثر، تصاویر بازداشته و خویشتنداری صوتی در فیلم—ذاتاً در بازنمایی هولوکاست اخلاقی است، مخالفت می‌کند. سکوت، بازداشتن و خویشتنداری به خودی خود دارای ارزش اخلاقی نیستند؛ تأثیر آن‌ها وابسته به شرایط تاریخی خاصی از اقتدار، انضباط ارجاعی، میانجی‌گری و دریافت است. سکوتی که در یک زمینه مانع نمایش و تسلط تفسیری می‌شود، ممکن است در زمینه‌ای دیگر، خطر زیبایی‌شناسی، گریز سیاسی یا مصادره را به همراه داشته باشد. با گردآوری Les Bagages de sable [۱۹۶۲؛ The Lost Shore] و Le Sel et le soufre [۱۹۶۰؛ The Whole Land Brimstone] اثر Anna Langfus با Shoah (۱۹۸۵) ساخته Claude Lanzmann، Son of Saul (۲۰۱۵) ساخته László Nemes و Ida (۲۰۱۳) ساخته Paweł Pawlikowski، این مقاله «سکوت» را در رسانه‌های مختلف نه به عنوان زبان مشترک شهادت، بلکه به عنوان مجموعه‌ای از رویه‌های خاص رسانه برای ثبت خشونت بدون تبدیل آن به نمایش یا تسلط تفسیری می‌خواند. مقاله حاضر این آثار را به عنوان مطالعات موردی موازی بررسی نمی‌کند، بلکه آن‌ها را به صورت نامتقارن برای ترسیم تبارشناسی میانجی‌گری به کار می‌گیرد: Langfus نزدیکی دوران بازماندگان را نشان می‌دهد، زمانی که فرم داستانی بی‌ثباتی خطاب پساجنگی را ثبت می‌کند؛ Shoah امتناع را به عنوان آموزه‌ای روشی و اخلاقی کدگذاری می‌کند؛ Son of Saul به عنوان پلی انتقالی عمل می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه آن آموزه در سینمای پساحافظه و فرهنگ‌های جشنواره‌ای جدیت به ارث می‌رسد؛ و Ida به عنوان مورد حدی مطرح می‌شود که در آن غیاب صوری وارد عرصه عمومی ملی مناقشه‌برانگیز شده و برای استفاده‌های سیاسی رقیب و مداخله نهادی صریح در دسترس قرار می‌گیرد.

School climate, job satisfaction, and teacher attrition are frequently treated as three interrelated constructs, yet the extent to which the links among them are examined together remains unknown. This scoping review maps how studies that measure all three constructs operationalize them, at which levels and through which indicators. Screening 253 records retrieved from Web of Science, Scopus, and ERIC yielded 23 studies, which were coded using a 45-field extraction form. Coding was summarized through descriptive frequency distributions and analyzed inductively across operationalization, model architecture, and contextual fields. Four patterns emerged. First, which construct occupies the mediating position is contested; in one third of the studies the link between climate and satisfaction was never modeled, and in several the mediating position was occupied by work engagement or self-efficacy rather than by satisfaction. Second, no study measured job satisfaction and attrition at the same referent; the profession–school distinction was routinely drawn on the attrition side but almost never on the satisfaction side. Third, attrition was measured almost entirely through intention, with a single study documenting actual behavior. Fourth, although climate is most often defined as an organizational property, 20 of the 23 studies measured and analyzed it at the level of individual perception. The findings indicate not an absence of evidence but a lack of comparability among the evidence produced. Theoretical justification of the mediating construct and treatment of referent alignment as a design criterion are recommended.

اقلیم مدرسه، رضایت شغلی و ترک شغل معلمان اغلب به عنوان سه سازه مرتبط با یکدیگر در نظر گرفته می‌شوند، اما میزان بررسی پیوندهای میان آن‌ها به صورت همزمان همچنان نامشخص است. این مرور دامنه‌ای، نحوه عملیاتی‌سازی این سه سازه را در پژوهش‌هایی که هر سه را اندازه‌گیری می‌کنند، در سطوح مختلف و از طریق شاخص‌های گوناگون، ترسیم می‌کند. غربالگری ۲۵۳ رکورد استخراج‌شده از Web of Science، Scopus و ERIC منجر به شناسایی ۲۳ مطالعه شد که با استفاده از یک فرم استخراج ۴۵‌موردی کدگذاری گردیدند. کدگذاری‌ها از طریق توزیع‌های فراوانی توصیفی خلاصه و به صورت استقرایی در حوزه‌های عملیاتی‌سازی، معماری مدل و زمینه‌ای تحلیل شدند. چهار الگو پدیدار شد. نخست، جایگاه میانجی‌گری هر سازه مورد مناقشه است؛ در یک‌سوم مطالعات، پیوند میان اقلیم و رضایت هرگز مدل‌سازی نشده بود و در چندین مورد، جایگاه میانجی به جای رضایت، توسط درگیری شغلی یا خودکارآمدی اشغال شده بود. دوم، هیچ مطالعه‌ای رضایت شغلی و ترک شغل را در یک مرجع یکسان اندازه‌گیری نکرده است؛ تمایز حرفه–مدرسه به طور معمول در بخش ترک شغل لحاظ شده اما تقریباً هرگز در بخش رضایت لحاظ نشده است. سوم، ترک شغل تقریباً به طور کامل از طریق قصد ترک اندازه‌گیری شده است و تنها یک مطالعه رفتار واقعی را مستند کرده است. چهارم، اگرچه اقلیم اغلب به عنوان یک ویژگی سازمانی تعریف می‌شود، ۲۰ مورد از ۲۳ مطالعه آن را در سطح ادراک فردی اندازه‌گیری و تحلیل کرده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که فقدان شواهد وجود ندارد، بلکه عدم قابلیت مقایسه میان شواهد تولیدشده وجود دارد. توجیه نظری سازه میانجی و توجه به هم‌راستایی مرجع به عنوان یک معیار طراحی توصیه می‌شود.

Men’s sexual health is an important aspect of public health that requires focused attention and thorough analysis. A comprehensive evaluation must consider various health issues from multiple perspectives. Clinical registries are vital for tracking male sexual health and follow-up data; however, the absence of a standardized data collection tool hinders the systematic documentation of male sexual health from an information management standpoint. As a result, the data collected often lacks comparability, which limits the generalizability of the findings. This study aims to develop a minimum data set (MDS) as an initial step toward creating a male sexual health registry. This study was conducted from January 8, 2024, to March 20, 2025, using a multi-phased approach. We began by compiling a list of potential data items through a search of scientific databases, a review of grey literature, and an examination of existing information systems, forms, and websites related to male sexual health. Next, we applied a modified Delphi technique, which involved a two-round survey with a panel of 27 experts in clinical practice and research focused on male sexual health. These experts rated the importance of each candidate data item for inclusion in the MDS using afour-point Likert scale. Items that received an agreement level of 80% or higher were accepted for inclusion in the final MDS. Finally, we evaluated the content validity of the developed MDS using the content validity ratio (CVR) and the content validity index (CVI) criteria. The finalized MDS for male sexual health assessment comprises 105 items, organized into six distinct categories, including sociodemographic factors, relationship status, sexual behaviors and functions, awareness of sexual self-examination, sexual protective behaviors, and clinical history. This MDS is developed to assist registry designers and administrators in selecting the necessary data items for a male sexual health assessment registry system. Its purpose is to facilitate the design and implementation of a standardized registry and support the systematic collection of high-quality data. The MDS may also provide a useful foundation for improving the availability and consistency of information relevant to male sexual health care. However, further research is needed to evaluate its implementation, feasibility, and potential impact on clinical decision-making and quality of care.

سلامت جنسی مردان یکی از جنبه‌های مهم سلامت عمومی است که نیازمند توجه ویژه و تحلیل جامع می‌باشد. ارزیابی جامع باید مسائل مختلف سلامت را از دیدگاه‌های گوناگون مدنظر قرار دهد. سامانه‌های ثبت بالینی برای پیگیری سلامت جنسی مردان و داده‌های پیگیری اهمیت دارند؛ با این حال، فقدان ابزار استاندارد جمع‌آوری داده‌ها، مستندسازی نظام‌مند سلامت جنسی مردان را از منظر مدیریت اطلاعات با مشکل مواجه می‌کند. در نتیجه، داده‌های جمع‌آوری‌شده اغلب فاقد قابلیت مقایسه بوده و این امر تعمیم‌پذیری یافته‌ها را محدود می‌کند. هدف این مطالعه، تدوین مجموعه داده‌های حداقلی (MDS) به عنوان گام اولیه در ایجاد سامانه ثبت سلامت جنسی مردان است. این پژوهش از ۸ ژانویه ۲۰۲۴ تا ۲۰ مارس ۲۰۲۵ با رویکرد چندمرحله‌ای انجام شد. ابتدا فهرستی از داده‌های بالقوه از طریق جستجوی پایگاه‌های علمی، مرور منابع خاکستری و بررسی سامانه‌ها، فرم‌ها و وب‌سایت‌های مرتبط با سلامت جنسی مردان گردآوری شد. سپس از تکنیک دلفی تعدیل‌شده استفاده گردید که شامل دو دور نظرسنجی با پانلی متشکل از ۲۷ نفر از خبرگان بالینی و پژوهشی حوزه سلامت جنسی مردان بود. این خبرگان اهمیت هر داده پیشنهادی برای ورود به MDS را با مقیاس لیکرت چهاردرجه‌ای ارزیابی کردند. داده‌هایی که سطح توافق ۸۰٪ یا بیشتر را کسب کردند، برای ورود به MDS نهایی پذیرفته شدند. در نهایت، روایی محتوایی MDS تدوین‌شده با استفاده از نسبت روایی محتوا (CVR) و شاخص روایی محتوا (CVI) ارزیابی شد. MDS نهایی برای ارزیابی سلامت جنسی مردان شامل ۱۰۵ داده در شش دسته مجزا است که شامل عوامل جمعیت‌شناختی، وضعیت رابطه، رفتارها و عملکردهای جنسی، آگاهی از خودآزمایی جنسی، رفتارهای محافظتی جنسی و سابقه بالینی می‌باشد. این MDS به منظور یاری‌رسانی به طراحان و مدیران سامانه‌های ثبت در انتخاب داده‌های ضروری برای سامانه ثبت ارزیابی سلامت جنسی مردان تدوین شده است. هدف آن تسهیل طراحی و پیاده‌سازی سامانه ثبت استاندارد و پشتیبانی از جمع‌آوری نظام‌مند داده‌های باکیفیت است. همچنین این MDS می‌تواند مبنای مناسبی برای بهبود دسترسی و انسجام اطلاعات مرتبط با مراقبت سلامت جنسی مردان فراهم آورد. با این حال، پژوهش‌های بیشتری برای ارزیابی اجرا، امکان‌سنجی و تأثیر بالقوه آن بر تصمیم‌گیری بالینی و کیفیت مراقبت مورد نیاز است.

Contextual factors (CFs) can influence therapeutic encounters and clinical outcomes, yet their measurement remains fragmented, lacking a unified framework to guide tool selection. To identify, appraise, and synthesize CF measurement instruments into an expert-informed clinical toolkit and identify current measurement gaps. An international panel of 15 experts evaluated 227 instruments across five domains (patient/practitioner characteristics, relational dynamics, environment, and treatment) using a hybrid COSMIN-informed appraisal design. Instruments were screened for content validity and psychometric robustness. Twenty instruments were selected for inclusion in the toolkit. Despite identifying high-quality instruments for stable traits, our analysis revealed critical measurement gaps in dynamic, state-responsive processes. Specifically, there is an absence of validated, clinically feasible tools for capturing real-time clinician affective states, non-verbal synchrony, therapeutic touch, and moment-to-moment environmental or procedural interactions. This study provides the first expert-informed framework for assessing CFs. Future research should prioritize developing state-responsive instruments capable of capturing these dynamic elements as they unfold in real-world settings to better understand the contextual drivers of recovery.

عوامل زمینه‌ای (CFs) می‌توانند بر مواجهه‌های درمانی و پیامدهای بالینی تأثیرگذار باشند، اما سنجش آن‌ها همچنان پراکنده بوده و فاقد یک چارچوب یکپارچه برای راهنمایی در انتخاب ابزار است. هدف این مطالعه شناسایی، ارزیابی و تلفیق ابزارهای سنجش عوامل زمینه‌ای در قالب یک جعبه‌ابزار بالینی مبتنی بر نظر خبرگان و شناسایی خلأهای موجود در سنجش این عوامل بود. یک پانل بین‌المللی متشکل از ۱۵ خبره، ۲۲۷ ابزار را در پنج حوزه (ویژگی‌های بیمار/درمانگر، پویایی‌های رابطه‌ای، محیط و درمان) با استفاده از یک طرح ارزیابی ترکیبی مبتنی بر COSMIN مورد ارزیابی قرار دادند. ابزارها از نظر روایی محتوایی و استحکام روان‌سنجی غربال شدند. بیست ابزار برای گنجاندن در جعبه‌ابزار انتخاب شدند. علی‌رغم شناسایی ابزارهای با کیفیت بالا برای ویژگی‌های پایدار، تحلیل ما شکاف‌های مهمی را در سنجش فرآیندهای پویا و پاسخ‌دهنده به وضعیت نشان داد. به طور خاص، فقدان ابزارهای معتبر و قابل استفاده بالینی برای ثبت وضعیت‌های عاطفی آنی درمانگر، هماهنگی غیرکلامی، لمس درمانی و تعاملات محیطی یا رویه‌ای لحظه‌به‌لحظه وجود دارد. این مطالعه نخستین چارچوب مبتنی بر نظر خبرگان برای ارزیابی عوامل زمینه‌ای را ارائه می‌دهد. پژوهش‌های آتی باید توسعه ابزارهای پاسخ‌دهنده به وضعیت را که قادر به ثبت این عناصر پویا در بسترهای واقعی هستند، در اولویت قرار دهند تا درک بهتری از محرک‌های زمینه‌ای بهبودی حاصل شود.

CDigital therapeutics (DTx) are software-based medical devices that deliver evidence-based therapeutic interventions directly to patients. While the clinical use of DTx is expanding rapidly, regulatory fragmentation and the absence of harmonized legal definitions hinder their assessment and reimbursement policies, as well as their integration into healthcare systems. There is currently a lack of comprehensive overviews of DTx clinical development, which are essential for informing policy, research and regulatory priorities. This paper provides an updated overview of randomised clinical trials involving DTx. 254 eligible trials on DTx, (defined according to ISO/TR 11147:2023) registered through January 2025 were identified through a search on C linicalTrials.gov . Mobile applications represent the most prevalent technology (65%), followed by web-based tools and virtual reality (20%). Psychiatric disorders are the primary therapeutic target (52% of the studies) with insomnia, depression, and anxiety being the most addressed conditions. Trials were primarily conducted in North America (41%) and Europe (32%), where Germany, Spain, and Italy represent the most active countries. The analysis of clinical trials registrations on ClinicalTrials.gov reveals a heterogenous geographical distribution of DTx development but also a clear direction in the type of conditions for which they are mostly indicated, namely psychiatric and nervous system disorders. The fragmented policies on DTx reimbursement, even among EU countries, and the different capacity of governments to fund DTx research and development emerge as key factors, along with cultural and ethical issues, in determining the willingness of the industry to invest in these devices.

درمان‌های دیجیتال (DTx) ابزارهای پزشکی مبتنی بر نرم‌افزار هستند که مداخلات درمانی مبتنی بر شواهد را مستقیماً به بیماران ارائه می‌دهند. اگرچه استفاده بالینی از DTx به سرعت در حال گسترش است، اما پراکندگی مقررات و فقدان تعاریف قانونی هماهنگ، ارزیابی و سیاست‌های بازپرداخت آن‌ها و همچنین ادغام آن‌ها در نظام‌های سلامت را با مشکل مواجه کرده است. در حال حاضر، مرورهای جامعی از توسعه بالینی DTx وجود ندارد که برای اطلاع‌رسانی به سیاست‌گذاری، پژوهش و اولویت‌های مقرراتی ضروری است. این مقاله مروری به‌روز از کارآزمایی‌های بالینی تصادفی‌سازی‌شده مرتبط با DTx ارائه می‌دهد. تعداد ۲۵۴ کارآزمایی واجد شرایط در زمینه DTx (مطابق تعریف ISO/TR 11147:2023) که تا ژانویه ۲۰۲۵ در ClinicalTrials.gov ثبت شده‌اند، شناسایی شدند. برنامه‌های تلفن همراه رایج‌ترین فناوری را تشکیل می‌دهند (۶۵٪)، و پس از آن ابزارهای مبتنی بر وب و واقعیت مجازی (۲۰٪) قرار دارند. اختلالات روان‌پزشکی هدف اصلی درمانی هستند (۵۲٪ مطالعات) و بی‌خوابی، افسردگی و اضطراب بیشترین شرایط مورد بررسی را تشکیل می‌دهند. کارآزمایی‌ها عمدتاً در آمریکای شمالی (۴۱٪) و اروپا (۳۲٪) انجام شده‌اند که در میان کشورهای اروپایی، آلمان، اسپانیا و ایتالیا فعال‌ترین کشورها هستند. تحلیل ثبت کارآزمایی‌های بالینی در ClinicalTrials.gov توزیع جغرافیایی ناهمگونی از توسعه DTx را نشان می‌دهد، اما همچنین جهت‌گیری روشنی در نوع شرایطی که عمدتاً برای آن‌ها تجویز می‌شوند، یعنی اختلالات روان‌پزشکی و سیستم عصبی، مشاهده می‌شود. سیاست‌های پراکنده در زمینه بازپرداخت DTx، حتی در میان کشورهای اتحادیه اروپا، و ظرفیت متفاوت دولت‌ها برای تأمین مالی پژوهش و توسعه DTx، همراه با مسائل فرهنگی و اخلاقی، به عنوان عوامل کلیدی در تعیین تمایل صنعت برای سرمایه‌گذاری در این ابزارها مطرح می‌شوند.

Education is a fundamental pillar of human resource development; however, equitable access to supplementary education remains a challenge in rural areas. Children in Tegalan Hamlet, Bolopleret Village, Juwiring District, Klaten Regency, face limited learning assistance outside school hours because their parents work as traders, laborers, and farmers. The Community Service Program (KKN) conducted by students of UIN Raden Mas Said Surakarta designed a tutoring program as a form of educational assistance for children. This community service aims to describe the implementation and impact of tutoring on children's learning motivation and engagement. The method used is descriptive qualitative with a Participatory Action Research (PAR) approach, carried out through the stages of problem identification, planning, implementation, and evaluation. The participants were approximately 15 children from kindergarten to elementary school levels who attended voluntarily. The program was conducted in four sessions held every Saturday on June 27, July 4, July 11, and July 18, 2026, covering Mathematics, Science, English, the effects of gadgets on children, and anti-bullying education through educational films. The results showed an increase in participants' enthusiasm, engagement, confidence in expressing opinions, and discipline, as well as the growth of habits to use leisure time for more productive activities. The main obstacles were the limited duration of the KKN program and the absence of a sustainable program mechanism. Continuous collaboration among village government, schools, parents, and the community is needed so that similar programs can be sustained.

آموزش یکی از ارکان اساسی توسعه منابع انسانی است؛ با این حال، دسترسی عادلانه به آموزش‌های تکمیلی در مناطق روستایی همچنان یک چالش محسوب می‌شود. کودکان محله تگالان، روستای بولوپلرت، بخش جوویرینگ، شهرستان کلاتن، به دلیل اشتغال والدین به شغل‌هایی مانند فروشندگی، کارگری و کشاورزی، از حمایت‌های آموزشی خارج از ساعات مدرسه برخوردار نیستند. برنامه خدمت‌رسانی اجتماعی (KKN) که توسط دانشجویان دانشگاه UIN Raden Mas Said Surakarta اجرا شد، یک برنامه راهنمایی تحصیلی را به عنوان نوعی حمایت آموزشی برای کودکان طراحی کرد. هدف این خدمت‌رسانی اجتماعی، توصیف اجرای برنامه و تأثیر راهنمایی تحصیلی بر انگیزش و مشارکت تحصیلی کودکان است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد پژوهش مشارکتی عملی (PAR) بوده که از مراحل شناسایی مسئله، برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی تشکیل شده است. شرکت‌کنندگان حدود ۱۵ کودک در مقاطع پیش‌دبستانی تا دبستان بودند که به صورت داوطلبانه حضور یافتند. این برنامه در چهار جلسه که هر شنبه در تاریخ‌های ۲۷ ژوئن، ۴ ژوئیه، ۱۱ ژوئیه و ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۶ برگزار شد، اجرا گردید و موضوعاتی مانند ریاضیات، علوم، زبان انگلیسی، تأثیر ابزارهای دیجیتال بر کودکان و آموزش ضد قلدری از طریق فیلم‌های آموزشی را دربر می‌گرفت. نتایج نشان داد که اشتیاق، مشارکت، اعتماد به نفس در بیان نظرات و انضباط شرکت‌کنندگان افزایش یافته و عادات استفاده از اوقات فراغت برای فعالیت‌های سازنده‌تر در آن‌ها رشد یافته است. مهم‌ترین موانع، محدودیت مدت زمان برنامه KKN و نبود سازوکار برنامه‌ای پایدار بود. همکاری مستمر میان دولت روستا، مدارس، والدین و جامعه برای پایداری چنین برنامه‌هایی ضروری است.

The 6 February 2023 Kahramanmaraş earthquakes caused widespread devastation across 11 provinces in southeastern Türkiye, resulting in profound psychosocial consequences for children, including increased emotional avoidance and difficulties in self-expression. This study aimed to examine changes in psychological flexibility and language-related outcomes (listening, speaking, reading comprehension, and writing) associated with participation in a bibliotherapy-based intervention among children affected by the earthquakes. The study employed a quasi-experimental pretest–posttest control group design. Participants were middle school students residing in the earthquake-affected region. The experimental group participated in a 12-week multicomponent ACT-based bibliotherapy program, whereas the control group continued with the regular educational curriculum. The intervention was structured around Russ Harris’s The Reality Slap and incorporated guided reading, metaphor-based activities, mindfulness practices, reflective writing, and group discussions. Each session involved structured reading of designated chapters and page ranges aligned with the thematic focus and targeted ACT processes. Psychological flexibility and four language-related outcomes-listening, speaking, reading comprehension, and writing-were assessed at pretest and posttest. Significant differential changes were observed for psychological flexibility and reading comprehension. For listening, the primary Time × Group interaction reached the conventional 0.05 significance level but did not remain statistically significant after Bonferroni correction, whereas the baseline-adjusted ANCOVA showed a statistically significant between-group difference ( p = 0.008). Thus, the findings for listening were not consistent across analytical approaches and were interpreted cautiously. The Time × Group interactions for speaking and writing were not statistically significant. The findings suggest that participation in the multicomponent ACT-based bibliotherapy program was associated with improvements in psychological flexibility and reading comprehension among earthquake-affected adolescents. Evidence for listening skills was less consistent across analytical approaches and should therefore be interpreted cautiously. Given the quasi-experimental design, nonrandom allocation, and absence of an attention-matched active control condition, these findings should not be interpreted as definitive causal effects attributable exclusively to bibliotherapy.

زلزله‌های ۶ فوریه ۲۰۲۳ قهرمان‌مرعش موجب ویرانی گسترده در ۱۱ استان جنوب‌شرقی ترکیه شد و پیامدهای روانی-اجتماعی عمیقی برای کودکان به همراه داشت، از جمله افزایش اجتناب هیجانی و دشواری در ابراز خود. هدف این پژوهش بررسی تغییرات در انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و پیامدهای مرتبط با زبان (شنیدن، صحبت کردن، درک مطلب و نوشتن) در پی شرکت در یک مداخله مبتنی بر کتاب‌درمانی در میان کودکان آسیب‌دیده از زلزله بود. این مطالعه با طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. شرکت‌کنندگان دانش‌آموزان مقطع متوسطه ساکن منطقه آسیب‌دیده از زلزله بودند. گروه آزمایش در یک برنامه کتاب‌درمانی چندمولفه‌ای مبتنی بر ACT به مدت ۱۲ هفته شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل به برنامه آموزشی عادی خود ادامه دادند. مداخله بر اساس کتاب The Reality Slap اثر Russ Harris ساختاربندی شد و شامل مطالعه هدایت‌شده، فعالیت‌های مبتنی بر استعاره، تمرین‌های ذهن‌آگاهی، نوشتن تأملی و بحث‌های گروهی بود. هر جلسه شامل مطالعه ساختاریافته فصل‌ها و صفحات تعیین‌شده متناسب با محور موضوعی و فرایندهای هدف ACT بود. انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و چهار پیامد مرتبط با زبان—شنیدن، صحبت کردن، درک مطلب و نوشتن—در پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارزیابی شدند. تغییرات افتراقی معناداری برای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و درک مطلب مشاهده شد. برای شنیدن، تعامل اصلی زمان × گروه به سطح معناداری متعارف ۰٫۰۵ رسید اما پس از اصلاح بونفرونی از نظر آماری معنادار باقی نماند، در حالی که ANCOVA با تعدیل خط پایه تفاوت معنادار بین‌گروهی را نشان داد (p = 0.008). بنابراین، یافته‌های مربوط به شنیدن در رویکردهای تحلیلی مختلف یکسان نبود و با احتیاط تفسیر شد. تعاملات زمان × گروه برای صحبت کردن و نوشتن از نظر آماری معنادار نبودند. یافته‌ها نشان می‌دهد که شرکت در برنامه کتاب‌درمانی چندمولفه‌ای مبتنی بر ACT با بهبود انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و درک مطلب در نوجوانان آسیب‌دیده از زلزله همراه بود. شواهد مربوط به مهارت شنیدن در رویکردهای تحلیلی مختلف کمتر سازگار بود و بنابراین باید با احتیاط تفسیر شود. با توجه به طرح شبه‌آزمایشی، تخصیص غیرتصادفی و فقدان گروه کنترل فعال همسان از نظر توجه، این یافته‌ها نباید به عنوان اثرات علّی قطعی منحصراً منتسب به کتاب‌درمانی تفسیر شوند.

This study aims to determine the formation of student leadership at Junior High School of 2 Sorong Regency, teacher strategies in improving leadership through OSIS, and supporting and inhibiting factors in the process. The method used is a descriptive qualitative approach with Miles and Huberman model data analysis techniques. The results of the study indicate that the formation of leadership is carried out through real practices in the OSIS organization, such as the selection of administrators through internal elections, the provision of operational responsibilities, and character building through social activities. Supporting factors for the success of this program include participatory principal leadership, progressive OSIS mentors, a functional organizational structure, parental involvement, and the diversity of OSIS activities. The inhibiting factors are the absence of structural training such as LDKS, the high workload of mentoring teachers, and the lack of student understanding of the concept of leadership. Therefore, the development of student leadership requires a structured, consistent strategy and support from various parties.

هدف این پژوهش، شناسایی فرآیند شکل‌گیری رهبری دانش‌آموزان در دبیرستان دوره اول ناحیه ۲ سورونگ، راهبردهای معلمان در ارتقای رهبری از طریق سازمان دانش‌آموزی درون‌مدرسه‌ای (OSIS) و عوامل حمایتی و بازدارنده در این فرآیند است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد تحلیل داده‌ها بر اساس مدل Miles و Huberman می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که شکل‌گیری رهبری از طریق تمرین‌های عملی در سازمان OSIS صورت می‌گیرد؛ از جمله انتخاب اعضای هیئت‌رئیسه از طریق انتخابات داخلی، واگذاری مسئولیت‌های اجرایی و تقویت شخصیت از طریق فعالیت‌های اجتماعی. عوامل حمایتی موفقیت این برنامه شامل رهبری مشارکتی مدیر مدرسه، مربیان پیشرو OSIS، ساختار سازمانی کارآمد، مشارکت والدین و تنوع فعالیت‌های OSIS است. عوامل بازدارنده نیز عبارت‌اند از فقدان آموزش‌های ساختاری مانند LDKS، حجم بالای کار معلمان راهنما و فقدان درک کافی دانش‌آموزان از مفهوم رهبری. بنابراین، توسعه رهبری دانش‌آموزان نیازمند راهبردی ساختاریافته و مستمر و حمایت از سوی بخش‌های مختلف است.

Universities increasingly rely on personal tutoring to support student wellbeing, belonging, and academic progression, yet the role remains structurally ambiguous and inconsistently resourced. This qualitative study examined the lived experiences and challenges of personal tutors at a large UK Russell Group university. Twenty-one tutors from diverse academic disciplines participated in one-to-one semi-structured interviews, which were analysed using reflexive thematic analysis. Three themes were generated: Relational Labour, encompassing the emotional and interpersonal labour required to build and sustain student trust; Navigating the role characterised by inconsistent training, reliance on informal peer support, and the strain of managing complex student issues alongside competing academic duties; and Structural fragmentation, highlighting fragmented communication systems, role ambiguity, and the absence of coordinated structures for tutor support. Collectively, the findings show that personal tutoring functions as an undervalued form of emotional and organisational labour, sustained by individual goodwill rather than institutional design. The study demonstrates the need for clear role definitions, recognition of workload, competency-based training, and integrated support systems to safeguard tutor wellbeing and improve the quality of student support.

دانشگاه‌ها به طور فزاینده‌ای برای حمایت از سلامت روان، احساس تعلق و پیشرفت تحصیلی دانشجویان به نقش استادان مشاور تکیه می‌کنند، با این حال این نقش از نظر ساختاری مبهم بوده و منابع آن به طور ناهماهنگ تخصیص یافته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجربه‌های زیسته و چالش‌های استادان مشاور در یکی از دانشگاه‌های بزرگ گروه راسل در بریتانیا پرداخت. بیست‌ویک استاد مشاور از رشته‌های مختلف دانشگاهی در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی شرکت کردند که با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. سه تم اصلی استخراج شد: «کار عاطفی و ارتباطی» که شامل تلاش‌های عاطفی و بین‌فردی لازم برای ایجاد و حفظ اعتماد دانشجو است؛ «پیمایش نقش» که با آموزش ناهماهنگ، اتکا به حمایت غیررسمی همتایان و فشار ناشی از مدیریت مسائل پیچیده دانشجویی در کنار وظایف رقابتی دانشگاهی مشخص می‌شود؛ و «گسست ساختاری» که به نظام‌های ارتباطی پراکنده، ابهام نقش و فقدان ساختارهای هماهنگ برای حمایت از استادان مشاور اشاره دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که نقش استاد مشاور به عنوان شکلی کم‌ارزش‌شده از کار عاطفی و سازمانی عمل می‌کند که بیشتر بر پایه حسن نیت فردی تا طراحی نهادی پایدار است. این مطالعه بر ضرورت تعریف روشن نقش، به رسمیت شناختن حجم کار، آموزش مبتنی بر شایستگی و نظام‌های حمایت یکپارچه برای حفظ سلامت روان استادان مشاور و ارتقای کیفیت حمایت از دانشجویان تأکید می‌کند.

This cultural case study examines a community-based, trans-led psychosocial support service provided by the Greek Transgender Support Association (GTSA) between 2010 and 2025. Operating within a context of limited public provision of gender-affirming mental health services, the GTSA Psychotherapy and Gender-Affirming Care Team supported 380 transgender and gender-diverse individuals through more than 3,567 h of individual psychotherapy and at least 620 h of group-based interventions. Most service users sought support in relation to social, legal, and medical aspects of gender transition, while approximately one-third presented with suicidal ideation during intake or follow-up. Only one adult case of detransition was documented, followed by later retransition, and no completed suicides were recorded among individuals engaged in continuous follow-up. Key features of the service included continuity of care, explicitly depathologizing clinical practices, cultural humility, and the integration of psychosocial support with practical and advocacy-oriented interventions. Drawing on aggregated service records and situating the analysis within Greece’s socio-cultural and institutional landscape, this case study documents sustained demand for accessible, affirming, low-threshold psychosocial care in a context of institutional absence and structural stigma.

این مطالعه موردی فرهنگی به بررسی یک خدمت حمایت روانی‌اجتماعی جامعه‌محور و با رهبری افراد ترنس، ارائه‌شده توسط انجمن حمایت از ترنسجندرهای یونان (GTSA) در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ می‌پردازد. این خدمت در بستری از فقدان ارائه عمومی خدمات سلامت روان تأییدکننده جنسیت فعالیت داشته است. تیم روان‌درمانی و مراقبت تأییدکننده جنسیت GTSA به ۳۸۰ فرد ترنسجندر و دارای تنوع جنسیتی از طریق بیش از ۳٬۵۶۷ ساعت روان‌درمانی فردی و حداقل ۶۲۰ ساعت مداخلات گروهی حمایت ارائه کرده است. اکثر استفاده‌کنندگان از خدمات، به‌دنبال حمایت در زمینه‌های اجتماعی، حقوقی و پزشکی گذار جنسیتی بوده‌اند، در حالی که تقریباً یک‌سوم از آنان در زمان پذیرش یا پیگیری، با افکار خودکشی مواجه بوده‌اند. تنها یک مورد بزرگسال از بازگشت از گذار جنسیتی ثبت شده است که پس از آن مجدداً گذار انجام شده و هیچ مورد خودکشی کامل در میان افرادی که پیگیری مستمر داشته‌اند، گزارش نشده است. ویژگی‌های کلیدی این خدمت شامل تداوم مراقبت، رویکردهای بالینی آشکارا غیربیمارگون‌ساز، فروتنی فرهنگی و ادغام حمایت روانی‌اجتماعی با مداخلات عملی و مبتنی بر حمایت‌گری بوده است. با استفاده از داده‌های تجمیع‌شده خدمات و قرار دادن تحلیل در بستر اجتماعی‌فرهنگی و نهادی یونان، این مطالعه موردی تقاضای پایدار برای مراقبت روانی‌اجتماعی قابل دسترس، تأییدکننده و کم‌مانع را در شرایط فقدان نهادی و انگ ساختاری مستند می‌کند.

Background Optimizing self-care decision-making is important for healthy aging, chronic disease management, and health promotion in rapidly aging populations. However, the absence of culturally validated instruments limits the systematic assessment of decision-making styles and the development of person-centered health management strategies for older adults in China. This study aimed to translate and culturally adapt the Inventory of Self-Care Decision-Making Styles of Older Adults (DECIDE) and evaluate its psychometric properties among Chinese older adults. Methods This study was conducted in two phases. In phase 1, the DECIDE was translated and cross-culturally adapted into Chinese using Brislin’s forward-backward translation procedure. Expert review and pilot testing were conducted to refine linguistic clarity and cultural relevance. In phase 2, a multicenter cross-sectional validation study was conducted from November 2025 to January 2026. A total of 3,470 older adults were recruited through multicenter convenience sampling from 15 cities in Sichuan, Liaoning, Zhejiang, and Hunan provinces, China. Psychometric evaluation included item analysis, validity assessment, and reliability testing. Results All 20 items met the prespecified retention criteria, and the Chinese version retained the four-dimensional structure of the original DECIDE. Content validity was satisfactory, with I-CVI values ranging from 0.800 to 1.000 and an S-CVI of 0.950. Exploratory factor analysis yielded four factors explaining 65.73% of the common variance, and confirmatory factor analysis supported the resulting model (CMIN/DF = 2.513, RMSEA = 0.028). The AVE and CR values ranged from 0.502 to 0.588 and from 0.834 to 0.877, respectively, and the findings supported both convergent and discriminant validity. Cronbach’s α, split-half reliability, and 2-week retest reliability for the total inventory were 0.896, 0.790, and 0.861, respectively. Conclusion The C-DECIDE demonstrated satisfactory psychometric properties in this multicenter convenience sample of older adults from four Chinese provinces. It may support the assessment of self-care decision-making styles and inform individualized health education, decision-support strategies, and public health-oriented chronic disease management for older adults.

زمینه و هدف: بهینه‌سازی تصمیم‌گیری خودمراقبتی برای سالمندی سالم، مدیریت بیماری‌های مزمن و ارتقای سلامت در جمعیت‌های در حال سالمند شدن سریع اهمیت دارد. با این حال، فقدان ابزارهای اعتبارسنجی‌شده فرهنگی، ارزیابی نظام‌مند سبک‌های تصمیم‌گیری و توسعه راهبردهای مدیریت سلامت فردمحور برای سالمندان در چین را محدود می‌کند. هدف این مطالعه ترجمه و انطباق فرهنگی پرسشنامه سبک‌های تصمیم‌گیری خودمراقبتی سالمندان (DECIDE) و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی آن در میان سالمندان چینی بود. روش‌ها: این مطالعه در دو مرحله انجام شد. در مرحله اول، پرسشنامه DECIDE با استفاده از روش ترجمه پیشرو-پسرو Brislin به زبان چینی ترجمه و به صورت بین‌فرهنگی انطباق داده شد. بازبینی توسط خبرگان و آزمون مقدماتی جهت بهبود وضوح زبانی و تناسب فرهنگی انجام شد. در مرحله دوم، یک مطالعه اعتبارسنجی مقطعی چندمرکزی از نوامبر 2025 تا ژانویه 2026 انجام شد. در مجموع ۳۴۷۰ سالمند از طریق نمونه‌گیری در دسترس چندمرکزی از ۱۵ شهر در استان‌های سیچوان، لیائونینگ، ژجیانگ و هونان چین جذب شدند. ارزیابی روان‌سنجی شامل تحلیل ماده، ارزیابی روایی و آزمون پایایی بود. یافته‌ها: هر ۲۰ ماده معیارهای نگهداری از پیش تعیین‌شده را برآورده کردند و نسخه چینی ساختار چهاربعدی نسخه اصلی DECIDE را حفظ کرد. روایی محتوا رضایت‌بخش بود، به طوری که مقادیر I-CVI بین ۰٫۸۰۰ تا ۱٫۰۰۰ و S-CVI برابر با ۰٫۹۵۰ بود. تحلیل عاملی اکتشافی چهار عامل استخراج کرد که ۶۵٫۷۳٪ از واریانس مشترک را تبیین کردند و تحلیل عاملی تأییدی مدل حاصل را تأیید کرد (CMIN/DF = 2.513، RMSEA = 0.028). مقادیر AVE و CR به ترتیب بین ۰٫۵۰۲ تا ۰٫۵۸۸ و ۰٫۸۳۴ تا ۰٫۸۷۷ بود و یافته‌ها از روایی همگرا و متمایز حمایت کردند. آلفای کرونباخ، پایایی دو نیمه و پایایی بازآزمایی دو هفته‌ای برای کل پرسشنامه به ترتیب ۰٫۸۹۶، ۰٫۷۹۰ و ۰٫۸۶۱ بود. نتیجه‌گیری: نسخه چینی DECIDE ویژگی‌های روان‌سنجی رضایت‌بخشی را در این نمونه در دسترس چندمرکزی از سالمندان چهار استان چین نشان داد. این ابزار می‌تواند از ارزیابی سبک‌های تصمیم‌گیری خودمراقبتی و اطلاع‌رسانی به آموزش سلامت فردی، راهبردهای حمایت از تصمیم‌گیری و مدیریت بیماری‌های مزمن مبتنی بر سلامت عمومی برای سالمندان حمایت کند.

Objective: To explore how community-dwelling adults aged 80 years and older experience ageing well and the meanings they attribute to this experience.Materials and Methods: This qualitative study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA). Twelve adults aged 82–100 years (six women and six men) were recruited using criterion and snowball sampling. Data were collected through in-depth interviews using a semi-structured interview guide, conducted in participants' homes, and analysed according to IPA principles.Results: Five interconnected themes emerged: living life on one's own terms, growing old without feeling alone, accepting life through faith, remaining active and productive, and finding meaning in life. Participants described ageing well not as the absence of disease or as complete independence, but as maintaining agency while receiving support when needed, preserving meaningful relationships, adapting to age-related changes, and sustaining a sense of purpose in everyday life. Ageing well was experienced as a dynamic process shaped by the interplay among individual capacities, relationships, and the environment.Conclusion: Ageing well among the oldest-old can coexist with age-related limitations and the need for support. Rather than depending on complete independence, it involves continuing to live in personally meaningful ways as circumstances change. These findings broaden conventional understandings of ageing well by foregrounding the lived experiences of the oldest-old and support gerontological approaches that recognise both individual agency and the relational and contextual conditions that enable it.

هدف: بررسی چگونگی تجربه سالمندی موفق توسط بزرگسالان ساکن جامعه با سن ۸۰ سال و بالاتر و معانی‌ای که به این تجربه نسبت می‌دهند. مواد و روش‌ها: این مطالعه کیفی با استفاده از تحلیل پدیدارشناسی تفسیری (IPA) انجام شد. دوازده بزرگسال با سنین ۸۲ تا ۱۰۰ سال (شش زن و شش مرد) با استفاده از نمونه‌گیری معیاری و گلوله‌برفی انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با راهنمای مصاحبه نیمه‌ساختاریافته در منازل شرکت‌کنندگان جمع‌آوری و بر اساس اصول IPA تحلیل شدند. یافته‌ها: پنج مضمون به‌هم‌پیوسته استخراج شد: زندگی بر اساس خواست و اراده شخصی، سالمند شدن بدون احساس تنهایی، پذیرش زندگی از طریق ایمان، فعال و مولد ماندن و یافتن معنا در زندگی. شرکت‌کنندگان سالمندی موفق را نه به عنوان فقدان بیماری یا استقلال کامل، بلکه به عنوان حفظ عاملیت در کنار دریافت حمایت در مواقع نیاز، حفظ روابط معنادار، سازگاری با تغییرات مرتبط با سن و تداوم احساس هدفمندی در زندگی روزمره توصیف کردند. سالمندی موفق به عنوان فرایندی پویا تجربه می‌شود که از تعامل میان ظرفیت‌های فردی، روابط و محیط شکل می‌گیرد. نتیجه‌گیری: سالمندی موفق در سالمندان بسیار سالمند می‌تواند همزمان با محدودیت‌های مرتبط با سن و نیاز به حمایت وجود داشته باشد. به جای تکیه بر استقلال کامل، این امر شامل ادامه زندگی به شیوه‌های معنادار شخصی با توجه به تغییر شرایط است. این یافته‌ها درک‌های متعارف از سالمندی موفق را با برجسته کردن تجارب زیسته سالمندان بسیار سالمند گسترش می‌دهد و از رویکردهای سالمندشناسی که هم به عاملیت فردی و هم به شرایط رابطه‌ای و زمینه‌ای مؤثر بر آن توجه دارند، حمایت می‌کند.

BACKGROUND: Presenteeism is an occupational health challenge. Although adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to adult health, evidence on comprehensive ACE exposure and presenteeism remains limited. METHODS: We analyzed data from working adults in the 2022 Japan COVID-19 and Society Internet Survey (JACSIS). ACEs were assessed using an expanded Japanese ACE questionnaire and categorized as 0, 1, 2, 3, and ≥4 ACEs. Presenteeism was measured using the Work Functioning Impairment Scale (WFun), and high presenteeism was defined as WFun ≥21. Using logistic regression, we examined the association between ACE counts (0, 1, 2, 3, and ≥4) and high presenteeism. We further evaluated the cumulative effect of increasing ACE counts. Models were adjusted for age, sex, educational attainment, marital status, weekly working hours, and job stress. Stratified analyses were conducted by current mental disorder status. RESULTS: Among 19,409 workers included in the analytic sample, those with any ACE exposure had higher odds of high presenteeism than those reporting no ACEs, and the association displayed a dose-response pattern with increasing ACE counts. This graded relationship was also observed in stratified analyses, irrespective of the presence or absence of a current mental disorder. CONCLUSIONS: This study suggests that expanded childhood adversity is relevant to presenteeism among working adults, regardless of current mental disorder status. These findings reveal the value of a life-course perspective in occupational health and point to the need for future research to clarify the mechanisms linking ACE exposure to presenteeism and to examine trauma-informed approaches for reducing presenteeism.

زمینه: پرزنتیسم یکی از چالش‌های سلامت شغلی است. اگرچه تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با سلامت بزرگسالی مرتبط دانسته شده‌اند، اما شواهد مربوط به مواجهه جامع با ACE و پرزنتیسم همچنان محدود است. روش‌ها: داده‌های بزرگسالان شاغل از پیمایش اینترنتی کووید-۱۹ و جامعه ژاپن در سال ۲۰۲۲ (JACSIS) تحلیل شد. ACEها با استفاده از پرسشنامه ژاپنی گسترده ACE ارزیابی و به صورت ۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴ دسته‌بندی شدند. پرزنتیسم با استفاده از مقیاس اختلال عملکرد کاری (WFun) سنجیده شد و پرزنتیسم بالا به صورت WFun ≥21 تعریف گردید. با استفاده از رگرسیون لجستیک، ارتباط بین تعداد ACE (۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴) و پرزنتیسم بالا بررسی شد. همچنین اثر تجمعی افزایش تعداد ACEها ارزیابی گردید. مدل‌ها برای سن، جنس، میزان تحصیلات، وضعیت تأهل، ساعات کاری هفتگی و استرس شغلی تعدیل شدند. تحلیل‌های لایه‌ای بر اساس وضعیت فعلی اختلال روانی انجام شد. نتایج: در میان ۱۹٬۴۰۹ کارگر وارد شده به نمونه تحلیلی، افرادی که هرگونه مواجهه با ACE داشتند، نسبت به افرادی که هیچ ACE گزارش نکرده بودند، شانس بیشتری برای پرزنتیسم بالا داشتند و این ارتباط با افزایش تعداد ACEها الگوی دوز-پاسخ نشان داد. این رابطه تدریجی در تحلیل‌های لایه‌ای نیز صرف‌نظر از وجود یا عدم وجود اختلال روانی فعلی مشاهده شد. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که ناملایمات گسترده دوران کودکی با پرزنتیسم در میان بزرگسالان شاغل مرتبط است، صرف‌نظر از وضعیت فعلی اختلال روانی. این یافته‌ها اهمیت دیدگاه سیر زندگی در سلامت شغلی را نشان داده و بر لزوم پژوهش‌های آینده برای روشن شدن سازوکارهای ارتباط مواجهه با ACE و پرزنتیسم و بررسی رویکردهای مبتنی بر تروما برای کاهش پرزنتیسم تأکید می‌کند.

This study examines how frequently and within what context United Nations member states address children in forced migration in their submissions to the 2022 International Migration Review Forum (IMRF), with a focus on young children and early childhood education and care programs. Despite the Global Compact on Safe, Orderly, and Regular Migration (GCM) of 2018 emphasizing child-sensitive approaches, comprehensive national documentation is sparse. Using qualitative content analysis, this study examines 42 IMRF reports submitted prior to the 2022 forum. The study reveals how member states address children in migration within the reports, with common GCM themes frequently mentioned including: data and information collection, legal and identity considerations, service and program availability, and governance and cooperation efforts. However, a key finding highlights the near-complete absence of direct reference to Early Childhood Education and Care (ECEC), with only two countries (Morocco and Turkmenistan) explicitly mentioning early childhood programs. Furthermore, considering the lack of evidence pertaining specifically to young children, recommendations include integrated ECEC services with efforts toward maintaining psychological support within migration policies impacting young children, and enhanced assessment methodologies, consistent reporting, and services prioritizing children's voices in decision-making, rights, and well-being. This study contributes to the discourse on young children in forced migration and ECEC to offer a foundation for future international collaboration and policy development efforts.

این مطالعه به بررسی میزان و زمینه‌هایی می‌پردازد که کشورهای عضو سازمان ملل متحد در گزارش‌های خود به مجمع بازنگری بین‌المللی مهاجرت (IMRF) سال ۲۰۲۲، به کودکان در مهاجرت اجباری، به ویژه کودکان خردسال و برنامه‌های آموزش و مراقبت اوایل کودکی، پرداخته‌اند. با وجود تأکید پیمان جهانی مهاجرت ایمن، منظم و منسجم (GCM) مصوب ۲۰۱۸ بر رویکردهای حساس به کودک، مستندات ملی جامع در این زمینه اندک است. این پژوهش با استفاده از تحلیل محتوای کیفی، ۴۲ گزارش IMRF ارائه‌شده پیش از مجمع ۲۰۲۲ را بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که کشورهای عضو چگونه به موضوع کودکان در مهاجرت در این گزارش‌ها پرداخته‌اند؛ به‌طوری‌که مضامین رایج GCM از جمله جمع‌آوری داده و اطلاعات، ملاحظات حقوقی و هویتی، دسترسی به خدمات و برنامه‌ها، و تلاش‌های حکمرانی و همکاری به‌طور مکرر ذکر شده‌اند. با این حال، یافته کلیدی پژوهش، فقدان تقریباً کامل اشاره مستقیم به آموزش و مراقبت اوایل کودکی (ECEC) است؛ به‌طوری‌که تنها دو کشور (مراکش و ترکمنستان) به‌طور صریح به برنامه‌های اوایل کودکی اشاره کرده‌اند. افزون بر این، با توجه به نبود شواهد مرتبط با کودکان خردسال، توصیه‌هایی از جمله ادغام خدمات ECEC با تلاش‌ها برای حفظ حمایت روان‌شناختی در سیاست‌های مهاجرتی مؤثر بر کودکان خردسال، بهبود روش‌های ارزیابی، گزارش‌دهی منسجم و اولویت‌بخشی به صدای کودکان در تصمیم‌گیری‌ها، حقوق و بهزیستی آنان ارائه می‌شود. این مطالعه به گفتمان کودکان خردسال در مهاجرت اجباری و آموزش و مراقبت اوایل کودکی کمک می‌کند تا زمینه‌ای برای همکاری‌های بین‌المللی و توسعه سیاست‌های آینده فراهم آورد.

At Madrasah Tsanawiyah Syech Qurro Al-Alawi Cikampek, Karawang. Several teachers difficulties in implementing teaching methods due to a lack of support, both in terms of facilities and school policies. There are absence of development programs like training, workshops, seminars, and so on, which hinder teachers' performance and motivation in developing their professionalisme. The objectives of this study are: to identify the leadership style of the school principal, to assess the professional competence of the teachers, and to determine the influence of the principal’s leadership on the professional competence of the teachers. This study employs a quantitative approach, The method for data collection is the survey method. The population in this study includes the principal and all teachers at MTS Syech Qurro Al-Alawi Cikampek, Karawang. The sampling technique used is total sampling (saturated sampling), in which all members of the population are taken as samples, totaling 40 individuals. The results shows that the school principal's leadership at Madrasah Tsanawiyah Syech Qurro Al-Alawi Cikampek, Karawang, has a minimum score of 19.00, a maximum score of 60.00, and a mean score of 47.3250 with a standard deviation of 9.40918. This indicates that the distribution of data falls within the Good category. The professional competence of teachers, the minimum score is 28.00, the maximum score is 56.00, and the mean score is 45.4750 with a standard deviation of 7.26067. These figures also indicate that the distribution of data is within the Good category. The results of the hypothesis testing and data analysis show that the leadership of the school principal (variable X) has a significant influence on the professional competence of teachers (variable Y), as evidenced by a t-count value of 4.064. This is supported by a significance value (Sig.) of < 0.001, which is much smaller than the standard significance threshold of 0.05. This means that there is a significant influence of the school principal's leadership on the professional competence of teachers.

در مدرسه متوسطه دینی Syech Qurro Al-Alawi چیکامپک، کاراوانگ، برخی از معلمان در اجرای روش‌های تدریس به دلیل کمبود حمایت، هم از نظر امکانات و هم سیاست‌های مدرسه، با دشواری‌هایی مواجه هستند. نبود برنامه‌های توسعه‌ای مانند آموزش، کارگاه‌ها، سمینارها و غیره، عملکرد و انگیزه معلمان را در توسعه حرفه‌ای‌شان مختل می‌کند. اهداف این پژوهش عبارت‌اند از: شناسایی سبک رهبری مدیر مدرسه، ارزیابی شایستگی حرفه‌ای معلمان و تعیین تأثیر رهبری مدیر بر شایستگی حرفه‌ای معلمان. این پژوهش از رویکرد کمی استفاده می‌کند و روش گردآوری داده‌ها، روش پیمایشی است. جامعه آماری این پژوهش شامل مدیر و کلیه معلمان مدرسه متوسطه دینی Syech Qurro Al-Alawi چیکامپک، کاراوانگ است. روش نمونه‌گیری مورد استفاده، نمونه‌گیری کامل (نمونه‌گیری اشباع) است که در آن همه اعضای جامعه به عنوان نمونه انتخاب می‌شوند و مجموعاً ۴۰ نفر را شامل می‌شود. نتایج نشان می‌دهد که رهبری مدیر مدرسه در مدرسه متوسطه دینی Syech Qurro Al-Alawi چیکامپک، کاراوانگ، دارای حداقل نمره ۱۹٫۰۰، حداکثر نمره ۶۰٫۰۰ و میانگین ۴۷٫۳۲۵۰ با انحراف معیار ۹٫۴۰۹۱۸ است. این امر نشان می‌دهد که توزیع داده‌ها در دسته «خوب» قرار می‌گیرد. شایستگی حرفه‌ای معلمان نیز دارای حداقل نمره ۲۸٫۰۰، حداکثر نمره ۵۶٫۰۰ و میانگین ۴۵٫۴۷۵۰ با انحراف معیار ۷٫۲۶۰۶۷ است. این ارقام نیز نشان می‌دهد که توزیع داده‌ها در دسته «خوب» قرار دارد. نتایج آزمون فرضیه و تحلیل داده‌ها نشان می‌دهد که رهبری مدیر مدرسه (متغیر X) تأثیر معناداری بر شایستگی حرفه‌ای معلمان (متغیر Y) دارد، چنان‌که مقدار t محاسبه‌شده ۴٫۰۶۴ است. این موضوع با مقدار معناداری (Sig.) کمتر از ۰٫۰۰۱ که بسیار کمتر از آستانه معناداری استاندارد ۰٫۰۵ است، تأیید می‌شود. این بدان معناست که تأثیر معناداری از رهبری مدیر مدرسه بر شایستگی حرفه‌ای معلمان وجود دارد.

Well-being is a multidimensional construct encompassing psychological, emotional, social, interpersonal and spiritual dimensions. The Blissful Living Programme (BLP) is a structured 21-day programme designed to promote holistic well-being through mindfulness, self-reflection, spiritual practices and related activities. The present study aimed to assess changes in psychological distress, subjective well-being and selected dimensions of well-being among participants undertaking the BLP. A longitudinal assessment was conducted among 65 participants, with evaluations performed at baseline, day 7, day 14 and day 21. Psychological distress and subjective well-being were assessed using the Kessler Psychological Distress Scale (K10) and WHO-5 Well-being Index, respectively. In addition, 21 domains of well-being were assessed using five items per domain, with responses recorded on a 1–5 scale. Repeated measures analysis of variance was used to examine changes across the four assessment points, followed by Bonferroni-adjusted post-hoc comparisons. K10 scores decreased from 13.98±6.15 at baseline to 12.14±3.39 at the final assessment, demonstrating a statistically significant overall change (p<0.001). WHO-5 scores showed variation across assessments but did not demonstrate a statistically significant overall change (p=0.354). Several individual domains, including meaningful life, self-love and self-compassion, emotional regulation, social comparison, self-acceptance and control of impulsive responses, demonstrated statistically significant changes over time, whereas other domains did not. Overall, participation in the 21-day BLP was associated with reduced psychological distress and improvements in selected dimensions of well-being. However, in the absence of a comparative control group, these temporal changes should be interpreted as associations and not as evidence of a causal programme effect.

بهزیستی یک سازه چندبعدی است که ابعاد روان‌شناختی، هیجانی، اجتماعی، بین‌فردی و معنوی را دربر می‌گیرد. برنامه زندگی سرشار از سعادت (BLP) یک برنامه ساختاریافته ۲۱ روزه است که با هدف ارتقای بهزیستی کل‌نگر از طریق ذهن‌آگاهی، خودبازتابی، تمرین‌های معنوی و فعالیت‌های مرتبط طراحی شده است. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تغییرات در پریشانی روان‌شناختی، بهزیستی ذهنی و ابعاد منتخب بهزیستی در میان شرکت‌کنندگان در BLP انجام شد. ارزیابی طولی بر روی ۶۵ شرکت‌کننده انجام شد و ارزیابی‌ها در ابتدا، روز هفتم، روز چهاردهم و روز بیست‌ویکم صورت گرفت. پریشانی روان‌شناختی و بهزیستی ذهنی به‌ترتیب با استفاده از مقیاس پریشانی روان‌شناختی کسسلر (K10) و شاخص بهزیستی WHO-5 ارزیابی شدند. علاوه بر این، ۲۱ حوزه بهزیستی با استفاده از پنج گویه برای هر حوزه و پاسخ‌دهی در مقیاس ۱ تا ۵ مورد سنجش قرار گرفت. برای بررسی تغییرات در چهار نقطه ارزیابی، از تحلیل واریانس اندازه‌گیری‌های مکرر استفاده شد و مقایسه‌های پس از آزمون با اصلاح بونفرونی انجام گرفت. نمرات K10 از ۱۳٫۹۸±۶٫۱۵ در ابتدا به ۱۲٫۱۴±۳٫۳۹ در ارزیابی نهایی کاهش یافت که نشان‌دهنده تغییر معنادار آماری کلی بود (p<0.001). نمرات WHO-5 در طول ارزیابی‌ها تغییراتی را نشان داد اما تغییر کلی معنادار آماری نداشت (p=0.354). چندین حوزه فردی، از جمله زندگی معنادار، خوددوستی و شفقت به خود، تنظیم هیجانی، مقایسه اجتماعی، پذیرش خود و کنترل پاسخ‌های تکانشی، تغییرات معنادار آماری در طول زمان نشان دادند، در حالی که سایر حوزه‌ها چنین نبودند. به طور کلی، شرکت در برنامه ۲۱ روزه BLP با کاهش پریشانی روان‌شناختی و بهبود در ابعاد منتخب بهزیستی همراه بود. با این حال، با توجه به نبود گروه کنترل مقایسه‌ای، این تغییرات زمانی باید به عنوان ارتباط و نه به عنوان شواهدی از اثر علّی برنامه تفسیر شوند.

Introduction Hospital admission in older adults can be associated with functional decline, loss of independence, delirium, disruption of routine, and psychological deterioration. Virtual Wards, also described as Hospital-at-Home models, provide acute clinical care in a patient's usual place of residence and may reduce some harms associated with inpatient admission. Although Virtual Wards are commonly evaluated in terms of bed capacity, admission avoidance, and clinical safety, their psychological impact remains less well explored. This audit compared depressive symptoms and self-rated mood in older adults managed in hospital with those treated through a Virtual Ward service. Methods A prospective comparative clinical audit and service evaluation was conducted within the Care of the Elderly directorate at East Cheshire NHS Trust. The audit included 100 patients aged ≥70 years: 50 hospital inpatients and 50 patients managed through Virtual Ward pathways. Eligible patients had received at least five days of inpatient or Virtual Ward care and had broadly comparable medical diagnoses. Patients with severe acute or life-threatening illness, those lacking capacity to participate, and those with communication barriers preventing completion of the assessment tools were excluded. Baseline age, sex, primary diagnosis, and Clinical Frailty Scale (CFS) characteristics were compared descriptively between cohorts. Depressive symptoms were assessed using the 15-item Geriatric Depression Scale (GDS-15), and self-rated mood was assessed using a five-point mood scale. Exploratory unadjusted between-group comparisons were performed for selected patient-level outcomes. Results Hospital inpatients demonstrated a greater depressive symptom burden than Virtual Ward patients. A GDS-15 score of ≥5 was recorded in 36 (72%) hospital inpatients compared with 15 (30%) Virtual Ward patients, corresponding to an unadjusted odds ratio of 6.00 (95% CI, 2.53-14.24; Fisher's exact p<0.001). Low self-rated mood, defined as a score of 1 or 2, was reported by 19 (38%) hospital inpatients compared with three (6%) Virtual Ward patients, with an unadjusted odds ratio of 9.60 (95% CI, 2.62-35.21; Fisher's exact p<0.001). Conversely, positive mood scores of 4 or 5 were reported by 32 (64%) Virtual Ward patients compared with 16 (32%) hospital inpatients. Baseline age and frailty distributions showed substantial descriptive overlap, although some variation in sex and primary diagnosis was present between cohorts. Conclusion Older adults receiving inpatient care demonstrated a greater burden of depressive symptoms and less positive self-rated mood than those managed through the Virtual Ward service. However, the non-randomised design, potential selection bias, and absence of adjustment for important baseline factors such as cognitive status, functional status, social support, and baseline psychological wellbeing mean that causation cannot be established. The findings should therefore be interpreted as an association between care setting and psychological wellbeing rather than evidence that Virtual Ward care itself improves mood. Further prospective evaluation using comprehensive baseline assessment, adjusted analyses, and post-discharge follow-up is required. Older adults who require hospital admission may also benefit from routine mood assessment and targeted measures to support psychological wellbeing.

مقدمه: بستری شدن در بیمارستان در سالمندان می‌تواند با افت عملکردی، از دست دادن استقلال، دلیریوم، اختلال در روال زندگی و وخامت روان‌شناختی همراه باشد. بخش‌های مجازی، که به عنوان مدل‌های بیمارستان در منزل نیز توصیف می‌شوند، مراقبت بالینی حاد را در محل سکونت معمول بیمار ارائه می‌دهند و ممکن است برخی از آسیب‌های مرتبط با بستری شدن را کاهش دهند. اگرچه بخش‌های مجازی معمولاً از نظر ظرفیت تخت، اجتناب از بستری و ایمنی بالینی ارزیابی می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی آن‌ها کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این ممیزی علائم افسردگی و خلق خودارزیابی‌شده را در سالمندانی که در بیمارستان مدیریت شدند با کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی درمان شدند مقایسه کرد. روش‌ها: یک ممیزی بالینی مقایسه‌ای آینده‌نگر و ارزیابی خدمات در بخش مراقبت از سالمندان در East Cheshire NHS Trust انجام شد. این ممیزی شامل ۱۰۰ بیمار با سن ≥۷۰ سال بود: ۵۰ بیمار بستری در بیمارستان و ۵۰ بیمار که از طریق مسیرهای بخش مجازی مدیریت شدند. بیماران واجد شرایط حداقل پنج روز مراقبت بستری یا بخش مجازی دریافت کرده و تشخیص‌های پزشکی نسبتاً مشابهی داشتند. بیماران با بیماری حاد شدید یا تهدیدکننده حیات، افرادی که توانایی مشارکت نداشتند و کسانی که موانع ارتباطی مانع تکمیل ابزارهای ارزیابی می‌شد، حذف شدند. سن پایه، جنسیت، تشخیص اولیه و ویژگی‌های Clinical Frailty Scale (CFS) به صورت توصیفی بین گروه‌ها مقایسه شد. علائم افسردگی با استفاده از مقیاس افسردگی سالمندان ۱۵ ماده‌ای (GDS-15) و خلق خودارزیابی‌شده با استفاده از مقیاس خلق پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. مقایسه‌های اکتشافی بدون تعدیل بین گروهی برای برخی پیامدهای سطح بیمار انجام شد. نتایج: بیماران بستری در بیمارستان بار بیشتری از علائم افسردگی نسبت به بیماران بخش مجازی نشان دادند. نمره GDS-15 برابر یا بیشتر از ۵ در ۳۶ نفر (۷۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با ۱۵ نفر (۳۰٪) از بیماران بخش مجازی ثبت شد که معادل نسبت شانس تعدیل‌نشده ۶٫۰۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۵۳ تا ۱۴٫۲۴؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) بود. خلق خودارزیابی‌شده پایین، که به عنوان نمره ۱ یا ۲ تعریف شد، توسط ۱۹ نفر (۳۸٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با سه نفر (۶٪) از بیماران بخش مجازی گزارش شد که نسبت شانس تعدیل‌نشده ۹٫۶۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۶۲ تا ۳۵٫۲۱؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) را نشان داد. برعکس، نمرات خلق مثبت ۴ یا ۵ توسط ۳۲ نفر (۶۴٪) از بیماران بخش مجازی در مقایسه با ۱۶ نفر (۳۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان گزارش شد. توزیع سن پایه و ناتوانی پایه همپوشانی توصیفی قابل توجهی نشان داد، اگرچه برخی تفاوت‌ها در جنسیت و تشخیص اولیه بین گروه‌ها وجود داشت. نتیجه‌گیری: سالمندانی که مراقبت بستری دریافت کردند، بار بیشتری از علائم افسردگی و خلق خودارزیابی‌شده کمتر مثبتی نسبت به کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی مدیریت شدند نشان دادند. با این حال، طراحی غیرتصادفی، احتمال سوگیری انتخاب و نبود تعدیل برای عوامل پایه مهم مانند وضعیت شناختی، وضعیت عملکردی، حمایت اجتماعی و سلامت روانی پایه به این معناست که علیت قابل اثبات نیست. بنابراین یافته‌ها باید به عنوان ارتباط بین محیط مراقبت و سلامت روانی تفسیر شوند، نه به عنوان شواهدی مبنی بر اینکه مراقبت بخش مجازی خود موجب بهبود خلق می‌شود. ارزیابی آینده‌نگر بیشتر با استفاده از ارزیابی پایه جامع، تحلیل‌های تعدیل‌شده و پیگیری پس از ترخیص مورد نیاز است. سالمندانی که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند نیز ممکن است از ارزیابی روتین خلق و اقدامات هدفمند برای حمایت از سلامت روانی بهره‌مند شوند.

Education for Sustainable Development (ESD) calls for higher education institutions (HEIs) to equip graduates with the competencies needed to address complex sustainability challenges while fulfilling their Third Mission of community engagement and societal development. This study presents a small, exploratory, one-group pretest-post-test pilot evaluation of the EDUSTEM framework, a service-learning approach designed to integrate sustainability-oriented learning into STEM (Science, Technology, Engineering and Mathematics) education through interdisciplinary, community-based learning experiences. An exploratory mixed-methods design without a control or comparison group was employed with 50 undergraduate STEM students and pre-service teachers enrolled at the largest technical university in Southeastern Europe. Curriculum analysis informed the co-design of service-learning modules with faculty members and community stakeholders. The programme was evaluated using pre- and post-intervention surveys, competency assessment rubrics, and thematic analysis of students’ reflective journals. The results indicated statistically significant changes observed following participation in the programme in sustainability knowledge [pre-test: M = 6.2, SD = 1.5; post-test: M = 8.4, SD = 1.1; mean difference = 2.2, 95% CI [1.69, 2.71], t(49) = 8.72, p < .001, Cohen's d = 1.23] and student engagement in applying STEM knowledge to community challenges [pre-test: M = 3.8, SD = 1.0; post-test: M = 4.5, SD = 0.5; mean difference = 0.7, 95% CI [0.49, 0.91], t(49) = 6.54, p < .001, Cohen's d = 0.92]. Qualitative findings suggested that participants perceived increased sustainability awareness, interdisciplinary collaboration, communication, and civic responsibility following participation in the programme. Given the exploratory design and the absence of a comparison group, these pre-post changes cannot be attributed conclusively to the EDUSTEM programme. The findings therefore provide exploratory evidence regarding the educational potential of the framework rather than confirmatory evidence of intervention effectiveness.

آموزش برای توسعه پایدار (ESD) از مؤسسات آموزش عالی (HEIs) می‌خواهد که فارغ‌التحصیلان را به شایستگی‌های لازم برای مواجهه با چالش‌های پیچیده پایداری مجهز کنند و همزمان مأموریت سوم خود یعنی تعامل با جامعه و توسعه اجتماعی را نیز تحقق بخشند. این مطالعه یک ارزیابی آزمایشی مقدماتی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی از چارچوب EDUSTEM ارائه می‌دهد؛ رویکردی مبتنی بر یادگیری خدمت‌محور که با هدف ادغام یادگیری مبتنی بر پایداری در آموزش STEM (علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات) از طریق تجارب یادگیری میان‌رشته‌ای و مبتنی بر جامعه طراحی شده است. در این پژوهش، از طرح آمیخته اکتشافی بدون گروه کنترل یا مقایسه با مشارکت ۵۰ دانشجوی کارشناسی رشته‌های STEM و معلمان پیش‌خدمت که در بزرگ‌ترین دانشگاه فنی جنوب‌شرقی اروپا ثبت‌نام کرده بودند، استفاده شد. تحلیل برنامه درسی به هم‌طراحی ماژول‌های یادگیری خدمت‌محور با اعضای هیئت علمی و ذینفعان جامعه کمک کرد. برنامه با استفاده از پرسشنامه‌های پیش و پس از مداخله، روبریک‌های ارزیابی شایستگی و تحلیل تماتیک یادداشت‌های بازتابی دانشجویان ارزیابی شد. نتایج نشان داد تغییرات معنادار آماری پس از شرکت در برنامه در دانش پایداری [پیش‌آزمون: M = 6.2، SD = 1.5؛ پس‌آزمون: M = 8.4، SD = 1.1؛ تفاوت میانگین = 2.2، 95% CI [1.69, 2.71]، t(49) = 8.72، p < .001، d کوهن = 1.23] و مشارکت دانشجویان در به‌کارگیری دانش STEM برای چالش‌های جامعه [پیش‌آزمون: M = 3.8، SD = 1.0؛ پس‌آزمون: M = 4.5، SD = 0.5؛ تفاوت میانگین = 0.7، 95% CI [0.49, 0.91]، t(49) = 6.54، p < .001، d کوهن = 0.92] مشاهده شد. یافته‌های کیفی نشان داد که شرکت‌کنندگان پس از حضور در برنامه، افزایش آگاهی نسبت به پایداری، همکاری میان‌رشته‌ای، ارتباطات و مسئولیت‌پذیری مدنی را ادراک کردند. با توجه به ماهیت اکتشافی طرح پژوهش و نبود گروه مقایسه، این تغییرات پیش و پس از مداخله را نمی‌توان به طور قطعی به برنامه EDUSTEM نسبت داد. بنابراین یافته‌ها شواهد اکتشافی درباره ظرفیت آموزشی این چارچوب ارائه می‌کنند و نه شواهد تأییدی درباره اثربخشی مداخله.

Socio-economic status (SES) is a key determinant of livelihood outcomes among rural women farmers, yet existing measures often fail to capture the multidimensional and context-specific nature of rural livelihoods in sub-Saharan Africa. Conventional SES indices rely heavily on income or asset ownership and frequently overlook education, productive capacity, and informal household resources. This study developed and validated a culturally appropriate SES scale for rural women farmers in Southwest Nigeria. A cross-sectional survey was conducted in Ogun and Ondo States with a validation sample of 330 rural women farmers. Items were generated from literature, expert consultation, and focus group discussions, refined through pilot testing, and subjected to exploratory factor analysis and reliability assessment. Exploratory factor analysis revealed a four-factor structure, Material Assets, Modern Amenities, Demographics & ICT, and Infrastructure & Resources, explaining 41.5% of total variance. After iterative item reduction, a final 39-item scale was obtained, with all retained items loading ≥ 0.50. Internal consistency was acceptable (Cronbach’s alpha values ranged from 0.75 to 0.92 across factors, with an overall alpha of 0.87). Preliminary known-group validity was supported by significant differences in educational attainment across SES groups, with respondents in higher SES quartiles demonstrating higher levels of education. However, sampling adequacy was modest (KMO = 0.612), and convergent/discriminant validity against external outcomes such as income or food security was not assessed. The SES scale provides preliminary evidence of contextual relevance and internal consistency, offering a multidimensional alternative to conventional asset-based indices. Nonetheless, its modest factor stability and absence of external validation indicate that it should be regarded as a preliminary research instrument. Further refinement and validation are required before application in policy or programmatic contexts.

وضعیت اجتماعی‌اقتصادی (SES) یکی از عوامل کلیدی تعیین‌کننده پیامدهای معیشتی در میان زنان کشاورز روستایی است، اما سنجه‌های موجود اغلب قادر به انعکاس ماهیت چندبعدی و بومی معیشت‌های روستایی در آفریقای زیرصحرایی نیستند. شاخص‌های متعارف SES عمدتاً بر درآمد یا مالکیت دارایی‌ها تکیه دارند و اغلب آموزش، ظرفیت تولیدی و منابع غیررسمی خانوار را نادیده می‌گیرند. این پژوهش به تدوین و اعتبارسنجی یک مقیاس SES متناسب با فرهنگ برای زنان کشاورز روستایی در جنوب‌غرب نیجریه پرداخت. یک مطالعه مقطعی در ایالت‌های Ogun و Ondo با نمونه اعتبارسنجی شامل ۳۳۰ زن کشاورز روستایی انجام شد. گویه‌ها از طریق مرور متون، مشاوره با خبرگان و بحث‌های گروهی متمرکز استخراج، از طریق آزمون مقدماتی اصلاح و با تحلیل عاملی اکتشافی و ارزیابی پایایی بررسی شدند. تحلیل عاملی اکتشافی ساختاری چهارعاملی شامل دارایی‌های مادی، امکانات مدرن، جمعیت‌شناسی و فناوری اطلاعات و ارتباطات، و زیرساخت‌ها و منابع را آشکار ساخت که ۴۱/۵٪ از واریانس کل را تبیین می‌کرد. پس از کاهش تدریجی گویه‌ها، مقیاس نهایی ۳۹ گویه‌ای به دست آمد که همه گویه‌های باقی‌مانده دارای بار عاملی ≥ ۰/۵۰ بودند. انسجام درونی قابل قبول بود (مقادیر آلفای کرونباخ برای عوامل از ۰/۷۵ تا ۰/۹۲ و آلفای کل ۰/۸۷ متغیر بود). روایی اولیه گروه‌های شناخته‌شده با تفاوت معنادار در سطح تحصیلات بین گروه‌های SES تأیید شد، به‌طوری که پاسخ‌دهندگان در چارک‌های بالاتر SES سطوح تحصیلی بالاتری داشتند. با این حال، کفایت نمونه‌گیری متوسط بود (KMO = ۰/۶۱۲) و روایی همگرا/افتراقی در برابر پیامدهای بیرونی مانند درآمد یا امنیت غذایی ارزیابی نشد. این مقیاس SES شواهد اولیه‌ای از تناسب بومی و انسجام درونی ارائه می‌دهد و جایگزینی چندبعدی برای شاخص‌های متعارف مبتنی بر دارایی فراهم می‌کند. با این وجود، ثبات عاملی متوسط و فقدان اعتبارسنجی بیرونی نشان می‌دهد که این ابزار باید به عنوان ابزاری مقدماتی پژوهشی تلقی شود. اصلاح و اعتبارسنجی بیشتر پیش از کاربرد در سیاست‌گذاری یا برنامه‌ریزی ضروری است.

This paper presents an exploratory systematic review of artificial intelligence (AI) in physics education and its alignment with Sustainable Development Goal 4 (SDG 4). Following Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses 2020 guidelines (Page et al., 2021), a Web of Science search conducted on January 15, 2025, yielded 105 records; after independent dual-reviewer screening (Cohen’s κ = 0.82 on n = 105 title/abstract decisions), 12 empirical studies published between 2013 and 2025 were included and analyzed. Given the small corpus and emergent nature of the field, findings are explicitly characterized as exploratory evidence mapping rather than consolidated empirical conclusions. The corpus spans educational contexts from secondary school to teacher training and engages AI types including intelligent tutoring systems, machine learning, natural language processing, and generative models. Results indicate that AI is used in four pedagogical roles: tutor, evaluator, assistant, and analyst, with documented benefits in conceptual understanding, formative feedback, personalization, and self-regulated learning. Alignment with SDG-4-relevant sustainability competencies (critical thinking, problem solving, collaboration, and digital literacy) was identified through a secondary interpretive analysis by the review authors against Education for Sustainable Development competency frameworks (Rieckmann, 2011; UNESCO, 2017; 2024); this alignment is inferential and design-based rather than directly measured by the primary studies. Ongoing challenges include technical reliability, teacher preparation and acceptance, and ethical concerns regarding transparency, bias, equity, and data protection. The review contributes an initial, disciplinary-specific evidence map at the intersection of AI, physics education, and SDG 4, and identifies six evidence gaps for future empirical research. No protocol was preregistered prior to conducting this review; this absence is acknowledged as a transparency limitation.

این مقاله به ارائه یک مرور نظام‌مند اکتشافی درباره هوش مصنوعی (AI) در آموزش فیزیک و همسویی آن با هدف توسعه پایدار ۴ (SDG 4) می‌پردازد. با پیروی از دستورالعمل‌های Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses 2020 (Page و همکاران، 2021)، جستجوی Web of Science که در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ انجام شد، ۱۰۵ رکورد را به دست داد؛ پس از غربالگری مستقل توسط دو ارزیاب (ضریب کاپا کوهن κ = 0.82 بر روی n = 105 تصمیم عنوان/چکیده)، ۱۲ مطالعه تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۵ وارد و تحلیل شدند. با توجه به حجم اندک مطالعات و ماهیت نوظهور این حوزه، یافته‌ها به طور صریح به عنوان نگاشت شواهد اکتشافی و نه نتیجه‌گیری‌های تجربی تثبیت‌شده توصیف می‌شوند. بدنه مطالعات زمینه‌های آموزشی از دبیرستان تا آموزش معلمان را دربر می‌گیرد و انواع هوش مصنوعی شامل سامانه‌های آموزش هوشمند، یادگیری ماشین، پردازش زبان طبیعی و مدل‌های مولد را مورد استفاده قرار می‌دهد. نتایج نشان می‌دهد که هوش مصنوعی در چهار نقش آموزشی شامل معلم، ارزیاب، دستیار و تحلیل‌گر به کار می‌رود و مزایایی چون ارتقای درک مفهومی، بازخورد تکوینی، شخصی‌سازی و یادگیری خودتنظیمی را به همراه دارد. همسویی با شایستگی‌های پایداری مرتبط با SDG-4 (تفکر انتقادی، حل مسئله، همکاری و سواد دیجیتال) از طریق تحلیل تفسیری ثانویه توسط نویسندگان مرور و بر اساس چارچوب‌های شایستگی آموزش برای توسعه پایدار (Rieckmann، ۲۰۱۱؛ یونسکو، ۲۰۱۷؛ ۲۰۲۴) شناسایی شد؛ این همسویی استنباطی و مبتنی بر طراحی است و نه مستقیماً توسط مطالعات اولیه اندازه‌گیری شده باشد. چالش‌های جاری شامل پایایی فنی، آمادگی و پذیرش معلمان و نگرانی‌های اخلاقی درباره شفافیت، سوگیری، عدالت و حفاظت از داده‌ها است. این مرور، نگاشت اولیه و اختصاصی شواهد را در تقاطع هوش مصنوعی، آموزش فیزیک و SDG 4 ارائه می‌دهد و شش شکاف شواهدی برای پژوهش‌های تجربی آینده شناسایی می‌کند. هیچ پروتکلی پیش از انجام این مرور ثبت نشده است؛ این فقدان به عنوان یک محدودیت شفافیت مورد اشاره قرار گرفته است.

A foundational assumption in applying Ajzen's Theory of Planned Behavior (TPB) to STEM teacher education is that prospective teachers' perceived behavioural control reflects the actual enabling conditions of their institutional environment. This study tests that assumption empirically in the context of STEM integration in Karachi, Pakistan, one of the most understudied urban teacher education landscapes in South Asia. Using an explanatory sequential mixed-methods design, we surveyed 310 prospective teachers and interviewed 15 teacher educators. Findings reveal that while prospective teachers held strongly positive perceptions of integrated STEM education and available opportunities, teacher educators consistently reported that actual STEM infrastructure, such as laboratories, digital tools, and interdisciplinary planning time, is substantially more limited. Furthermore, knowledge of STEM education emerged as the strongest predictor of positive perceptions, with self-efficacy and behavioural intentions also making significant contributions. Ultimately, the study identifies a systematic opportunity-reality divergence in which prospective teachers overestimate institutional support. This pattern reframes the local policy problem: the barrier to STEM implementation in Pakistan is not insufficient teacher motivation, but the structural absence of the enabling conditions that motivated teachers assume exist.

یکی از فرض‌های بنیادی در به‌کارگیری نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده آجزن (TPB) در آموزش معلمان STEM این است که کنترل رفتاری ادراک‌شده توسط معلمان آینده‌نگر، بازتاب‌دهنده شرایط واقعی تسهیل‌کننده در محیط نهادی آن‌ها است. این پژوهش به‌صورت تجربی این فرض را در زمینه‌ی ادغام STEM در کراچی، پاکستان، که یکی از کمتر مطالعه‌شده‌ترین بسترهای شهری آموزش معلمان در جنوب آسیا است، مورد آزمون قرار می‌دهد. با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی تبیینی متوالی، از ۳۱۰ معلم آینده‌نگر پرسش‌نامه به‌عمل آمد و با ۱۵ مدرس معلم مصاحبه شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه معلمان آینده‌نگر نگرش‌های بسیار مثبتی نسبت به آموزش یکپارچه STEM و فرصت‌های موجود داشتند، مدرسان معلم به‌طور مداوم گزارش کردند که زیرساخت واقعی STEM، مانند آزمایشگاه‌ها، ابزارهای دیجیتال و زمان برنامه‌ریزی میان‌رشته‌ای، به‌طور قابل‌توجهی محدودتر است. افزون بر این، دانش آموزش STEM به‌عنوان قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده نگرش‌های مثبت ظاهر شد و خودکارآمدی و نیت‌های رفتاری نیز سهم معناداری داشتند. در نهایت، این پژوهش یک واگرایی نظام‌مند میان فرصت و واقعیت را شناسایی می‌کند که در آن معلمان آینده‌نگر حمایت نهادی را بیش از حد برآورد می‌کنند. این الگو مسئله سیاست‌گذاری محلی را بازتعریف می‌کند: مانع اجرای STEM در پاکستان، کمبود انگیزه معلم نیست، بلکه فقدان ساختاری شرایط تسهیل‌کننده‌ای است که معلمان باانگیزه فرض می‌کنند وجود دارد.

A foundational assumption in applying Ajzen's Theory of Planned Behavior (TPB) to STEM teacher education is that prospective teachers' perceived behavioural control reflects the actual enabling conditions of their institutional environment. This study tests that assumption empirically in the context of STEM integration in Karachi, Pakistan, one of the most understudied urban teacher education landscapes in South Asia. Using an explanatory sequential mixed-methods design, we surveyed 310 prospective teachers and interviewed 15 teacher educators. Findings reveal that while prospective teachers held strongly positive perceptions of integrated STEM education and available opportunities, teacher educators consistently reported that actual STEM infrastructure, such as laboratories, digital tools, and interdisciplinary planning time, is substantially more limited. Furthermore, knowledge of STEM education emerged as the strongest predictor of positive perceptions, with self-efficacy and behavioural intentions also making significant contributions. Ultimately, the study identifies a systematic opportunity-reality divergence in which prospective teachers overestimate institutional support. This pattern reframes the local policy problem: the barrier to STEM implementation in Pakistan is not insufficient teacher motivation, but the structural absence of the enabling conditions that motivated teachers assume exist.

یکی از فرض‌های بنیادی در به‌کارگیری نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده آجزن (TPB) در آموزش معلمان STEM این است که کنترل رفتاری ادراک‌شده توسط معلمان آینده‌نگر، بازتاب‌دهنده شرایط واقعی تسهیل‌کننده در محیط نهادی آن‌ها است. این پژوهش به‌صورت تجربی این فرض را در زمینه‌ی ادغام STEM در کراچی، پاکستان، که یکی از کمتر مطالعه‌شده‌ترین بسترهای شهری آموزش معلمان در جنوب آسیا است، مورد آزمون قرار می‌دهد. با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی تبیینی متوالی، از ۳۱۰ معلم آینده‌نگر پرسش‌نامه به‌عمل آمد و با ۱۵ مدرس معلم مصاحبه شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه معلمان آینده‌نگر نگرش‌های بسیار مثبتی نسبت به آموزش یکپارچه STEM و فرصت‌های موجود داشتند، مدرسان معلم به‌طور مداوم گزارش کردند که زیرساخت واقعی STEM، مانند آزمایشگاه‌ها، ابزارهای دیجیتال و زمان برنامه‌ریزی میان‌رشته‌ای، به‌طور قابل‌توجهی محدودتر است. افزون بر این، دانش آموزش STEM به‌عنوان قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده نگرش‌های مثبت ظاهر شد و خودکارآمدی و نیت‌های رفتاری نیز سهم معناداری داشتند. در نهایت، این پژوهش یک واگرایی نظام‌مند میان فرصت و واقعیت را شناسایی می‌کند که در آن معلمان آینده‌نگر حمایت نهادی را بیش از حد برآورد می‌کنند. این الگو مسئله سیاست‌گذاری محلی را بازتعریف می‌کند: مانع اجرای STEM در پاکستان، کمبود انگیزه معلم نیست، بلکه فقدان ساختاری شرایط تسهیل‌کننده‌ای است که معلمان باانگیزه فرض می‌کنند وجود دارد.

The South African Open Science Policy 2026, published by the Department of Science, Technology, and Innovation, is formally committed to the democratisation of knowledge and epistemic equity. Yet a critical reading reveals that the Policy reproduces, through its own discursive architecture, the epistemological hierarchy it claims to dismantle. This article analyses the Policy as a discursive text, drawing on Laclau and Mouffe’s discourse theory and Foucault’s concept of the regime of truth to explain how a policy committed to democratisation can simultaneously enact epistemic exclusion. The primary argument is threefold. First, the Policy constructs “Open Science” as a nodal point around which a chain of equivalences is built from STEM-derived norms, including reproducibility, FAIR data principles, journal metrics, and natural science models of citizen science. Second, we argue that this hegemonic articulation reconstitutes a hidden antagonism between positivist and interpretivist epistemological traditions, reawakening a binary opposition that the paradigm wars of the twentieth century had ostensibly resolved. Third, the incommensurability between these traditions means that applying STEM-derived criteria universally to all research constitutes not evaluation but category error institutionalised as governance. Six dimensions of epistemological closure are examined: the reproducibility criterion, the FAIR data mandate, the marginalisation of CARE principles, the protective rather than epistemic treatment of indigenous knowledge, the structural absence of humanistic output forms, and the natural-science-centred design of the citizen science framework and its consequences for participatory research traditions. Five policy interventions are proposed through which the Policy’s stated commitment to epistemic equity could be made operational across the full disciplinary spectrum.

سیاست علم باز آفریقای جنوبی ۲۰۲۶ که توسط وزارت علوم، فناوری و نوآوری منتشر شده است، به طور رسمی متعهد به دموکراتیزه‌کردن دانش و برابری معرفتی است. با این حال، خوانشی انتقادی نشان می‌دهد که این سیاست از طریق معماری گفتمانی خود، همان سلسله‌مراتب معرفتی را بازتولید می‌کند که مدعی برچیدن آن است. این مقاله سیاست مذکور را به عنوان یک متن گفتمانی تحلیل می‌کند و با بهره‌گیری از نظریه گفتمان Laclau و Mouffe و مفهوم رژیم حقیقت نزد Foucault، توضیح می‌دهد که چگونه یک سیاست متعهد به دموکراتیزاسیون می‌تواند همزمان به طرد معرفتی منجر شود. استدلال اصلی مقاله سه‌وجهی است: نخست، سیاست «علم باز» را به عنوان نقطه گره‌ای می‌سازد که زنجیره‌ای از هم‌ارزی‌ها حول هنجارهای برگرفته از STEM، از جمله معیار بازتولیدپذیری، اصول داده FAIR، شاخص‌های نشریات و مدل‌های علوم طبیعی از علم شهروندی ایجاد می‌کند. دوم، ما استدلال می‌کنیم که این مفصل‌بندی هژمونیک، خصومت پنهانی میان سنت‌های معرفتی پوزیتیویستی و تفسیرگرایانه را بازسازی می‌کند و دوگانگی‌ای را احیا می‌کند که به ظاهر جنگ‌های پارادایمی قرن بیستم آن را حل کرده بودند. سوم، نامقیاسی میان این سنت‌ها به این معناست که تعمیم معیارهای برگرفته از STEM به همه پژوهش‌ها، نه ارزیابی بلکه خطای مقوله‌ای است که به صورت حکمرانی نهادینه می‌شود. شش بُعد انسداد معرفتی بررسی می‌شود: معیار بازتولیدپذیری، الزام داده FAIR، به حاشیه‌راندن اصول CARE، برخورد حفاظتی به جای معرفتی با دانش بومی، فقدان ساختاری اشکال تولیدات علوم انسانی و طراحی چارچوب علم شهروندی با محوریت علوم طبیعی و پیامدهای آن برای سنت‌های پژوهش مشارکتی. پنج مداخله سیاستی پیشنهاد می‌شود که از طریق آن‌ها تعهد اعلام‌شده سیاست به برابری معرفتی می‌تواند در سراسر طیف رشته‌ای عملیاتی شود.

ABSTRACT Numerous species investigate and alter their behaviour around the corpses of conspecifics. However, morbid behaviour creates multiple risks including exposure to disease, predation, and elevated stress levels. Although some causes for morbid behaviour have been postulated, it is not clear if there are adaptive benefits for this reasonably common behaviour that occurs across species. Growing support for information centre theory suggests that conspecifics around a corpse may benefit from shared information. We hypothesise that corpses are repositories for information and that congregations around them are information centres where crucial knowledge about the environment and predators can spread among individuals and groups. We call this the funeral hypothesis. The death of an individual may trigger a myriad of emotions (e.g., fear, anger, and sadness) and behaviours (e.g., congregating, not eating, and aggression) in conspecifics. Because these responses are conspicuous and costly, we interpret them as honest signals prompting other individuals, groups, and sometimes heterospecifics, to gather around the signallers and obtain information about the cause of death via visible and olfactory cues such as wounds or grievous injuries, absence or presence of predators, age of the deceased, and decomposition. This information is then transmitted across multiple levels of complex societies from the individual to different groups. The costs of interacting with corpses are balanced by consolation of bereaved or stressed individuals, enhancing social bonds, facilitating the renegotiation of social positions, and gaining knowledge of threats in the environment. We provide a review linking these concepts and suggest hypotheses generated by the framework.

چکیده: گونه‌های متعددی رفتارهای تحقیقی و تغییر رفتار در اطراف اجساد همنوعان خود نشان می‌دهند. با این حال، رفتارهای مرتبط با مرگ‌آگاهی خطرات متعددی از جمله مواجهه با بیماری، شکار شدن و افزایش سطح استرس را به همراه دارد. اگرچه برخی دلایل برای این رفتارها مطرح شده است، اما مشخص نیست که آیا منافع سازشی برای این رفتار نسبتاً رایج که در گونه‌های مختلف مشاهده می‌شود، وجود دارد یا خیر. حمایت فزاینده از نظریه مرکز اطلاعات نشان می‌دهد که همنوعان اطراف یک جسد ممکن است از اطلاعات مشترک بهره‌مند شوند. ما فرض می‌کنیم که اجساد مخازنی برای اطلاعات هستند و تجمعات اطراف آن‌ها به‌منزله مراکز اطلاعاتی است که دانش حیاتی درباره محیط و شکارچیان می‌تواند میان افراد و گروه‌ها منتشر شود. ما این را فرضیه مراسم تدفین می‌نامیم. مرگ یک فرد ممکن است طیفی از هیجانات (مانند ترس، خشم و اندوه) و رفتارها (مانند تجمع، نخوردن و پرخاشگری) را در همنوعان برانگیزد. از آنجا که این واکنش‌ها آشکار و پرهزینه هستند، آن‌ها را به‌عنوان سیگنال‌های صادقانه‌ای تفسیر می‌کنیم که سایر افراد، گروه‌ها و گاه دگرگونه‌ها را به گرد آمدن پیرامون سیگنال‌دهندگان و کسب اطلاعات درباره علت مرگ از طریق نشانه‌های دیداری و بویایی مانند زخم یا جراحت شدید، حضور یا عدم حضور شکارچیان، سن متوفی و میزان تجزیه تحریک می‌کند. این اطلاعات سپس در سطوح مختلف جوامع پیچیده از فرد به گروه‌های مختلف منتقل می‌شود. هزینه‌های تعامل با اجساد با تسلی بازماندگان یا افراد مضطرب، تقویت پیوندهای اجتماعی، تسهیل بازنگری در موقعیت‌های اجتماعی و کسب دانش درباره تهدیدهای محیطی جبران می‌شود. ما مروری بر پیوند این مفاهیم ارائه می‌دهیم و فرضیه‌هایی را که از این چارچوب حاصل می‌شود، پیشنهاد می‌کنیم.

Inconclusive evidence for leading third-person theories of consciousness has renewed scientific interest in its first-person nature. Self-inquiry, a first-person method from Advaita Vedanta, can be operationalized to meet this need, though it has not received prior empirical study, likely owing to Advaita’s idealism. By bracketing Advaita’s metaphysical commitments and mapping its characterization of consciousness onto the distinctions drawn by consciousness science, self-inquiry can be understood as a systematic phenomenology of selfhood. The method’s rationale is that mental contents perpetuate the “narrative self,” or one’s personal identity, so tracing such contents back to the sense of “I” to which they are referred attenuates the narrative self and discloses the “minimal self.” The minimal self is the pre-reflective first-person perspective of experience that carries a sense of “for-me-ness.” Sustained attention to the minimal self may then facilitate a selfless mode of awareness, or nondual awareness, marked by the absence of felt division between self and world. On this account, the narrative self and the appropriative ownership underlying the minimal self are seen as illusory, while an impersonal, reflexive consciousness remains. This deconstruction of selfhood already has neurophenomenological precedent, though from studies confined to Buddhist practice and reliant on idiosyncratic techniques. Self-inquiry thus holds empirical significance: its stepwise structure offers potential reproducibility across participants, a within-practice control, and a target attentional operation whose proposed distinctiveness can be empirically tested. It may also hold clinical relevance, having been proposed for incorporation into psychotherapy amid growing research into the therapeutic potential of self-attenuation.

شواهد نامشخص برای نظریه‌های برجسته‌ی شخص سوم درباره‌ی آگاهی، علاقه‌ی علمی را به ماهیت شخص اول آن تجدید کرده است. خودپرسش‌گری، روشی شخص اول از آدوایتا وِدانتا، می‌تواند به‌صورت عملیاتی برای پاسخ به این نیاز به‌کار رود، هرچند پیش‌تر مورد مطالعه‌ی تجربی قرار نگرفته است که احتمالاً به دلیل ایده‌آلیسم آدوایتا باشد. با کنار گذاشتن تعهدات مابعدالطبیعی آدوایتا و نگاشت توصیف آن از آگاهی بر تمایزات مطرح‌شده در علم آگاهی، خودپرسش‌گری می‌تواند به‌عنوان پدیدارشناسی نظام‌مند خودبودگی درک شود. منطق این روش آن است که محتوای ذهنی، «خود روایی» یا هویت شخصی فرد را تداوم می‌بخشد؛ بنابراین، ردیابی این محتواها تا حس «من» که به آن‌ها ارجاع داده می‌شود، خود روایی را تضعیف کرده و «خود حداقلی» را آشکار می‌سازد. خود حداقلی، منظر پیش‌تأملی شخص اول تجربه است که حامل حس «برای من بودن» است. توجه پایدار به خود حداقلی ممکن است سپس حالت آگاهی بی‌خود یا آگاهی غیردوگانه را تسهیل کند که با فقدان احساس جدایی میان خود و جهان مشخص می‌شود. بر این اساس، خود روایی و مالکیت تخصیصی زیربنای خود حداقلی، موهوم تلقی می‌شوند، در حالی که آگاهی غیرشخصی و بازتابی باقی می‌ماند. این واسازی خودبودگی، پیشینه‌ی عصب‌پدیدارشناختی دارد، هرچند در مطالعاتی محدود به تمرینات بودایی و متکی بر تکنیک‌های خاص. بنابراین، خودپرسش‌گری اهمیت تجربی دارد: ساختار گام‌به‌گام آن امکان بازتولید بالقوه در میان شرکت‌کنندگان، کنترل درون‌روشی و عملیات توجهی هدفمند با قابلیت آزمون تجربی تمایز پیشنهادی را فراهم می‌کند. همچنین ممکن است اهمیت بالینی داشته باشد، چراکه برای ادغام در روان‌درمانی در بحبوحه‌ی پژوهش‌های فزاینده درباره‌ی پتانسیل درمانی تضعیف خود پیشنهاد شده است.