insight

This study examined the perceived impact of active learning as a teaching strategy among 20 overseas Filipino teachers working in schools across the United Arab Emirates. Guided by the five Whole Child tenets and an Input-Process-Output framework, the study explored teachers’ experiences with active learning, their views on its classroom application, and its perceived contribution to student learning. A quantitative research design was employed using an adapted questionnaire with a five-point Likert scale. Responses were analyzed through frequency counts and mean scores to describe participants’ perceptions and reported practices. Findings indicated that most respondents regularly incorporated active learning strategies into their teaching and expressed favorable attitudes toward their implementation. Teachers perceived these approaches as encouraging student participation, strengthening the integration of learning, promoting classroom engagement, and supporting improvements in instructional practice. However, respondents also identified practical challenges that constrained implementation, including limited training and experience with active learning methodologies, inadequate funding for instructional materials, and classroom seating arrangements that were not conducive to interactive activities. The findings underscore the importance of institutional support in helping teachers translate favorable perceptions into effective classroom practices. The study recommends targeted professional development to strengthen teachers’ competence in active learning, revisions to departmental plans to facilitate the integration of these strategies, and improved consideration of classroom resources and learning environments. Further investigation from students’ perspectives is recommended to provide additional insight into how active learning is experienced and how it may contribute to learning outcomes in international school settings across the United Arab Emirates.

Emotional contagion refers to the process through which people's emotions may be influenced by the emotional states and expressions of others. This study examined self-reported responses to stress in other people and explored their association with perceived stress. A quantitative, cross-sectional online questionnaire was completed between October 25 and 27, 2026. Of 33 submissions, 32 participants consented and were included in the emotional-response analysis; 31 had sufficient responses for the preliminary perceived-stress analysis. The questionnaire included 15 researcher-developed statements about responses to others' stress and 10 perceived-stress questions resembling the Perceived Stress Scale?10 (PSS-10). Descriptive results showed that 90.6% of participants agreed or strongly agreed that they could sense stress in people around them, while 75.0% reported that stress in family, workplace, or educational settings affected their emotional well-being. An exploratory Spearman correlation indicated a positive association between the emotional-response composite and perceived-stress scores (rs = .526, p = .002, n = 31). This association must be interpreted cautiously because the emotional-response questionnaire was not validated and the exact perceived-stress instrument requires confirmation. Findings provide preliminary descriptive insight but do not establish causation.

Autism Spectrum Disorder (ASD) is one of the most common disabilities in South African schools. However, there is still limited information about children with ASD and their schooling needs in South Africa. Teachers may find it particularly taxing to address behavioral challenges while simultaneously seeking to provide fair and accessible learning opportunities for all learners. This study identifies effective behavioural strategies to help manage the challenging behaviour of learners with ASD. The study conducted observations and semi-structured interviews as part of a qualitative multiple-case study design. The data were analysed inductively, and the results revealed that teachers relied largely on their own informal strategies. These included attempts to meet the child's individual needs, providing positive reinforcement to improve behavioural regulation, practicing positive communication, and using structured routines and regulation breaks. The implementation of these strategies was carried out without formal training or systematic guidance. Learner facilitators also provided valuable support to learners with ASD. These approaches address the inclusion of learners with unique learning capabilities in mainstream learning environments through teacher initiative. This was done to address behavioural challenges in populations with limited systemic support. Given the exploratory, small-scale nature of this study, findings are intended to offer in-depth insight rather than generalisable conclusions. Additionally, recommendations are provided to assist mainstream schools and teacher training.

Reinvention an International Journal of Undergraduate Research is delighted to welcome and introduce a new section housing research and critical reflections from the liberal arts, supported by the UK's Liberal Arts Northern Network. The new pairing offers a thoughtful synergy between the scope of research in context and interdisciplinary communication for Reinvnetion and the interdisciplinary and contextual nature of liberal arts study. Dr Caroline Starkey, one of the co-founders of the UK's Liberal Arts Northern Network introduces our new Liberal Arts Special Section, reflecting on the importance and benefits of the interdisciplinary variation of Liberal Arts courses, that many courses have at their hearts an experiential learning approach - where students learn by engaging with, and reflecting on, ‘real world’ tasks. Liberal Arts has a long and consequential history based in the US however the modern formation of Liberal Arts is a relative newcomer to the UK Higher Education scene. Over the past fifteen years or so, nearly forty named Liberal Arts courses have been developed for undergraduate students at UK universities, taking initial inspiration from the long-established US model but reinventing it for the UK. This new special section offers a new insight into the emerging research in Liberal Arts not only in the UK but acorss the world.

مجله بازآفرینی: یک مجله بین‌المللی پژوهش‌های دانشجویی کارشناسی با کمال میل از بخش جدیدی که میزبان پژوهش‌ها و بازتاب‌های انتقادی حوزه علوم انسانی آزاد است، استقبال و معرفی می‌کند. این بخش جدید از حمایت شبکه علوم انسانی شمال بریتانیا برخوردار است. این جفت‌سازی جدید، هم‌افزایی تأمل‌برانگیزی میان دامنه پژوهش در بافتار و ارتباطات بین‌رشته‌ای برای مجله بازآفرینی و ماهیت بین‌رشته‌ای و زمینه‌مند مطالعه علوم انسانی آزاد ایجاد می‌کند. دکتر کارولین استارکی، یکی از بنیان‌گذاران شبکه علوم انسانی شمال بریتانیا، بخش ویژه علوم انسانی آزاد ما را معرفی کرده و با تأمل در اهمیت و مزایای تنوع بین‌رشته‌ای دوره‌های علوم انسانی آزاد، اشاره می‌کند که بسیاری از این دوره‌ها رویکردی مبتنی بر یادگیری تجربی در قلب خود دارند؛ جایی که دانشجویان از طریق درگیر شدن با وظایف «دنیای واقعی» و تأمل بر آن‌ها یاد می‌گیرند. اگرچه علوم انسانی آزاد تاریخچه‌ای طولانی و تأثیرگذار در ایالات متحده دارد، اما شکل‌گیری مدرن آن در صحنه آموزش عالی بریتانیا پدیده‌ای نسبتاً جدید است. در حدود پانزده سال گذشته، نزدیک به چهل دوره نام‌گذاری‌شده علوم انسانی آزاد برای دانشجویان کارشناسی در دانشگاه‌های بریتانیا توسعه یافته است که با الهام اولیه از مدل دیرینه ایالات متحده، آن را برای بریتانیا بازآفرینی کرده‌اند. این بخش ویژه جدید، بینشی نوین به پژوهش‌های نوظهور در حوزه علوم انسانی آزاد نه تنها در بریتانیا، بلکه در سراسر جهان ارائه می‌دهد.

Reflective Practice (RP) is widely regarded as a cornerstone of psychotherapy training, supervision, and continuing professional development. Yet, despite its prominence across psychotherapeutic traditions, it remains conceptually vague and empirically contested. Recent critiques from basic psychological science (e.g., Lilienfeld & Basterfield, 2020) have argued that reflection may amplify cognitive bias and foster illusions of insight rather than improve clinical judgment. We argue that these criticisms carry weight precisely because the field has often failed to clearly define what RP is, how it functions, and under what conditions it becomes beneficial or harmful. Drawing on developmental models of therapist learning, we conceptualize RP as a multidimensional construct encompassing reflexivity as a capacity, reflective stance as an attitude, and reflection as activity. We propose that RP is most likely to support development when relationally scaffolded, informed by external feedback, and oriented toward testing and revising interpretations rather than confirming them. Reviewing developmental, quantitative, qualitative, and process-oriented evidence, we further argue that RP operates primarily as a probabilistic, context-dependent contributor to therapist development rather than as a discrete intervention with predictable outcomes. We conclude that RP is neither a panacea nor an illusion. Rather, when relationally scaffolded, theoretically informed, and oriented toward learning rather than certainty, it may provide a central mechanism through which therapists learn from clinical experience. Effective psychotherapy depends not only on therapeutic concepts and techniques but also on therapists’ ability to reflect on their clinical work, relationships, and decision-making. This paper conceptualizes Reflective Practice as a developmental process through which therapists may learn from experience, adapt to complex clinical situations, and develop their understanding and skills throughout their professional careers.

Free play is one of the few contexts in which children independently organise their social lives, providing a particularly relevant setting for examining how peer culture is produced and negotiated in everyday interaction. This study explored how preschool children shape peer culture through rules, social relationships, inclusion and exclusion, and shared meaning-making. A focused ethnography was conducted with 21 children aged 3 years 9 months to 7 years 2 months in an established mixed-age preschool group in Croatia. The observational period lasted one month and included 17 observation days. Data collected through observation, field notes, and four focus groups were analysed using reflexive thematic analysis. The findings indicate that children independently initiate and sustain play, jointly negotiate rules and roles, and create shared symbolic meanings. Group belonging is continually reaffirmed through participation, while temporary forms of exclusion were observed in different interactional contexts, including responses to disruption and restrictions on participation. Educator mediation occurred in some situations in which children did not resolve disagreements independently. The findings position children as competent social actors whose peer culture constitutes a meaningful form of social life and provide contextual insight into how these processes unfold within an established mixed-age preschool group.

Introduction In Japan, noriuchi refers to a collaborative gambling practice in which multiple players pool money used for betting and later split the final net profit or loss. This cross-sectional online study aimed (a) to estimate the prevalence of noriuchi among adult Japanese gamblers and (b) to examine how the frequency of noriuchi participation relates to gambling involvement and problem gambling severity. Methods In February 2022, an online survey was administered via Rakuten Insight, Inc. to adults aged 20 years or older. Participants were eligible if they reported gambling at least monthly in at least one of nine gambling activities during the past 12 months ( N = 2,000). Noriuchi participation frequency was assessed on a four-point scale (never, less than monthly, monthly or more, weekly or more). Outcomes included monthly gambling days, monthly gambling expenditure, and problem gambling severity measured with the Japanese version of the Problem Gambling Severity Index (PGSI). Results Overall, 498 participants (24.9%) reported noriuchi experience in the past 12 months; among them, 198 (39.76%) met the PGSI criterion for problem gambling. After adjustment for demographic covariates, noriuchi participation was associated with greater problem gambling severity across several gambling activities. Associations with monthly gambling days and expenditure were more limited and varied across gambling activities, with significant increases primarily observed among those engaging in noriuchi weekly for certain gambling activities. Discussion These findings suggest that noriuchi is associated with problem gambling severity, whereas its associations with gambling frequency and individual gambling expenditure are less consistent.

Creative competence, defined as the knowledge, skills, and dispositions required both to act creatively and to cultivate creativity in learners, is increasingly framed as a core professional capability for teachers, yet initial teacher education rarely addresses it systematically. This brief research report examines whether a game-based instructional module embedded in a standard pedagogy course can strengthen pre-service teachers' creative competence. Using a quasi-experimental, nonequivalent-groups pre-test/post-test design, two intact cohorts of undergraduate pre-service teachers ( N = 118) completed either a 12-week game-based module (“Creative Pedagogy Lab”; n = 61) or a conventional seminar covering the same syllabus ( n = 57). Outcomes included creative self-efficacy and creative personal identity (Short Scale of Creative Self), teaching-for-creativity competence, divergent thinking (Alternative Uses Task), and blind consensual ratings of an authentic lesson-design product; reflective journals and focus groups captured participants’ experiences. Covariate-adjusted analyses showed significant advantages for the game-based condition in creative self-efficacy ( η p² = .10), teaching-for-creativity competence ( η p² = .12), originality of ideas ( η p² = .06), and rated creativity of lesson designs (d = 0.82). No significant effect emerged for ideational fluency, and the effect on creative personal identity was small and did not survive correction for multiple comparisons. Qualitative findings offer contextual insight into these patterns rather than independent evidence of causal mechanism: participants described the games as low-stakes “safe-fail” spaces that granted permission to experiment, while time pressure and coverage anxiety constrained engagement. The results provide preliminary evidence that game-based approaches can be integrated into professional preparation without displacing core content, and they point to organizational conditions—curricular space, facilitator development, and assessment alignment—needed to sustain such approaches in teacher-education organizations. As a single-institution study with a predominantly female, elementary-track sample, these findings are preliminary and may not generalize to other subject areas, institutions, or more gender-balanced cohorts.

Self-leadership and self-efficacy are theoretically and empirically linked, yet limited research explains how individuals interpret self-leadership experiences as evidence of personal capability. Although self-leadership practices and mastery experiences contribute to self-efficacy, the cognitive process through which performance experiences become evidence of competence remains insufficiently understood. Attribution theory explains how individuals infer the causes of performance outcomes but offers limited insight into how these interpretations inform subsequent judgements of personal capability. This paper proposes responsibility attribution as a cognitive mechanism that may explain how performance experiences are incorporated into self-efficacy beliefs. Responsibility attribution is conceptualised as an evaluative appraisal through which individuals determine whether a performance outcome should be interpreted as evidence of their own capability. Outcomes perceived as personally attributable may therefore acquire psychological significance for subsequent self-efficacy judgements. Integrating self-leadership theory, social cognitive theory, and attribution theory, the proposed framework explains how individuals may transform performance experiences into capability judgements that support self-directed behaviour. The paper contributes to attribution theory by specifying a potentially under-theorised function of attributional processing: evaluating whether interpreted outcomes constitute evidence of personal capability. The framework also offers a theoretical basis for future research into self-leadership development and interventions that strengthen learning from experience.

Abstract Amid growing calls for Australian universities to engage meaningfully with Indigenous knowledges, this article examines how Indigenous-led, place-based inquiry can reorient academic practice toward culturally regenerative possibilities. Drawing on a Cooperative Inquiry conducted with Whadjuk Noongar Boodjar, we follow six Noongar-led experiences involving Country, language, ceremony, deep time, embodiment and more-than-human relations. Through cycles of experiential, presentational and reflective practice, these engagements restructured attention, temporality and conduct, foregrounding relational ethics of permission, reciprocity and refusal. Multimodal forms including movement, image and creative response were treated as epistemic practices, enabling us to register affective and relational reorientations that are not readily accessible through propositional forms alone. Our analysis traces how these reorientations unsettled extractive research habits and repositioned knowledge-making as embodied, participatory and accountable to Country. We argue that culturally regenerative university practice does not emerge through policy statements, curricular add-ons or inclusion alone, but through lived, relational engagements that reconfigure how knowledge is generated, held and shared. The study contributes empirical insight into how such reconfigurations unfold in practice and highlights the institutional conditions required to sustain accountable relationships with place.

چکیده: در میان درخواست‌های فزاینده برای مشارکت معنادار دانشگاه‌های استرالیا با دانش‌های بومی، این مقاله بررسی می‌کند که چگونه پژوهش مبتنی بر مکان و هدایت‌شده توسط بومیان می‌تواند عمل دانشگاهی را به سوی امکانات فرهنگی باززاینده جهت‌دهی کند. با بهره‌گیری از یک پژوهش همکارانه (Cooperative Inquiry) که با Whadjuk Noongar Boodjar انجام شد، شش تجربه هدایت‌شده توسط Noongar شامل ارتباط با سرزمین (Country)، زبان، آیین، زمان عمیق، تجسم و روابط فراتر از انسان دنبال می‌شود. از طریق چرخه‌های تجربه‌محور، ارائه‌ای و بازتابی، این مشارکت‌ها توجه، زمان‌مندی و رفتار را بازساختند و اخلاق رابطه‌ای اجازه، دوسویگی و امتناع را در کانون قرار دادند. اشکال چندرسانه‌ای از جمله حرکت، تصویر و پاسخ خلاقانه به عنوان شیوه‌های معرفتی تلقی شدند و این امکان را فراهم کردند تا جهت‌گیری‌های عاطفی و رابطه‌ای را که به آسانی از طریق اشکال گزاره‌ای قابل دسترسی نیستند، ثبت کنیم. تحلیل ما نشان می‌دهد که این جهت‌گیری‌ها عادات پژوهشی استخراج‌گرایانه را به چالش کشیده و تولید دانش را به عنوان امری مجسم، مشارکتی و پاسخگو نسبت به سرزمین بازتعریف کردند. استدلال می‌شود که عمل دانشگاهی باززاینده فرهنگی نه از طریق بیانیه‌های سیاستی، افزوده‌های برنامه درسی یا صرفاً شمول، بلکه از طریق مشارکت‌های زیسته و رابطه‌ای که نحوه تولید، نگهداری و به اشتراک‌گذاری دانش را بازپیکربندی می‌کند، پدید می‌آید. این مطالعه بینش تجربی درباره چگونگی وقوع این بازپیکربندی‌ها در عمل ارائه می‌دهد و شرایط نهادی لازم برای حفظ روابط پاسخگو با مکان را برجسته می‌سازد.

Objective: Poor insight in obsessive-compulsive disorder (OCD) has been proposed to reflect a more neurodevelopmentally rooted subtype.We examined whether minor physical anomalies (MPAs) and neurological soft signs (NSS), two peripheral markers of aberrant neurodevelopment, distinguish OCD patients according to insight.Methods: Sixty-seven adults with Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, fifth edition OCD were assessed with the Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale, the Brown Assessment of Beliefs Scale (BABS), the Schedule for the Assessment of Insight, the Waldrop MPA scale and the Neurological Evaluation Scale.Patients were classified as having good (BABS ≤ 12; n = 37) or poor (BABS ≥ 13; n = 30) insight.Firth penalized logistic regression identified independent predictors.Results: The groups were comparable in age, sex, marital status, employment and comorbidity, whereas poor insight was associated with lower education, past suicidal behaviour and greater symptom severity.Total, craniofacial and peripheral MPA scores were higher in the poor-insight group, with an excess of ocular, auricular and oral anomalies.Low-set ears, epicanthus and high-arched palate were the most discriminating.Total NSS and all subdomains except complex motor sequencing were approximately doubled, with large effects for sensory integration and motor coordination.MPA burden predicted poor insight independently of symptom severity, while NSS was the dominant predictor when severity was excluded (apparent area under the receiver operating characteristic curve 0.97; optimism-corrected 0.95).Conclusion: These convergent findings suggest a neurodevelopmental pattern in poor-insight OCD.Given the cross-sectional design, modest sample and absence of a control group, they should be regarded as hypothesis-generating.

هدف: بینش ضعیف در اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) به عنوان بازتاب یک زیرگونه با ریشه‌های عصب‌رشدی بیشتر پیشنهاد شده است. ما بررسی کردیم که آیا ناهنجاری‌های جزئی جسمی (MPAs) و نشانه‌های نرم عصبی (NSS)، دو شاخص محیطی رشد عصبی غیرطبیعی، بیماران OCD را بر اساس بینش متمایز می‌کنند یا خیر. روش‌ها: شصت‌وهفت بزرگسال مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی بر اساس ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) با مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون، مقیاس ارزیابی باورهای براون (BABS)، برنامه ارزیابی بینش، مقیاس MPA والدروپ و مقیاس ارزیابی عصبی مورد ارزیابی قرار گرفتند. بیماران بر اساس بینش خوب (BABS ≤ 12؛ n = 37) یا ضعیف (BABS ≥ 13؛ n = 30) طبقه‌بندی شدند. رگرسیون لجستیک پنالتی‌شده Firth پیش‌بینی‌کننده‌های مستقل را شناسایی کرد. نتایج: گروه‌ها از نظر سن، جنس، وضعیت تأهل، اشتغال و همبودی قابل مقایسه بودند، در حالی که بینش ضعیف با تحصیلات پایین‌تر، رفتار خودکشی قبلی و شدت بیشتر علائم همراه بود. امتیاز کل، کرانیوفاسیال و محیطی MPA در گروه با بینش ضعیف بالاتر بود و فراوانی بیشتری از ناهنجاری‌های چشمی، گوشی و دهانی مشاهده شد. گوش‌های پایین‌نشسته، اپی‌کانتوس و کام قوسی‌شکل بالا بیشترین قدرت تمایز را داشتند. امتیاز کل NSS و همه زیرحوزه‌ها به جز توالی حرکتی پیچیده تقریباً دو برابر بود و اثرات بزرگی برای یکپارچگی حسی و هماهنگی حرکتی مشاهده شد. بار MPA به طور مستقل از شدت علائم، بینش ضعیف را پیش‌بینی کرد، در حالی که NSS پیش‌بینی‌کننده غالب بود زمانی که شدت علائم حذف شد (مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده آشکار 0.97؛ تصحیح‌شده با خوش‌بینی 0.95). نتیجه‌گیری: این یافته‌های همگرا الگوی عصب‌رشدی را در OCD با بینش ضعیف پیشنهاد می‌کنند. با توجه به طراحی مقطعی، حجم نمونه متوسط و نبود گروه کنترل، این نتایج باید فرضیه‌ساز تلقی شوند.

Developmental dyslexia (DD) impacts learning achievement and psychosocial development and is associated with various environmental factors and also genetic factors. Here, we conducted a multi-center case-control study by screening 29,820 primary school students between 2–6 grades in four cities in China and enrolled 948 dyslexia cases who meet the criteria of dyslexia and 948 controls with matching age and sex. We comprehensively investigated the environmental factors using the eXtreme Gradient Boosting (XGBoost) machine learning model and Shapley additive explanations (SHAP) algorithm. The most important risk factors in dyslexia are the proactive learning habit, the age of child’s literacy, maternal education level, out-migrant workers, and prolonged screen exposure during pregnancy. The home literacy environment accounted for most of the variance within both groups. Then we examined shared polygenic risks between DD, attention deficit hyperactivity disorder, autism spectrum disorders, schizophrenia, major depressive disorder, and bipolar disorder using polygenic risk score (PRS) analyses. The results showed that the highest PRS DD quartile had a 2.13-fold risk than the lowest quartile with risk factors adjusted (95% CI: 1.08, 4.18). The individuals with the highest PRS ASD quartile and PRS SCZ quartile (OR: 2.13; 95% CI: 1.14, 3.98 and OR: 2.41; 95% CI: 1.23, 4.72) were associated with increasing dyslexia risks. This study identified the importance of screening personalized environmental factors among dyslexia and highlighted the shared genetic architecture between dyslexia and other disorders. These findings offered novel insight into the etiology of dyslexia, contributing to the advancement of early prevention strategies.

نارساخوانی رشدی (DD) بر پیشرفت تحصیلی و رشد روانی‌اجتماعی تأثیر می‌گذارد و با عوامل محیطی گوناگون و همچنین عوامل ژنتیکی مرتبط است. در این پژوهش، یک مطالعه مورد-شاهدی چندمرکزی با غربالگری ۲۹٬۸۲۰ دانش‌آموز ابتدایی پایه دوم تا ششم در چهار شهر چین انجام شد و ۹۴۸ مورد نارساخوانی که معیارهای نارساخوانی را داشتند و ۹۴۸ فرد کنترل با تطبیق سن و جنسیت وارد مطالعه شدند. عوامل محیطی به طور جامع با استفاده از مدل یادگیری ماشین eXtreme Gradient Boosting (XGBoost) و الگوریتم Shapley additive explanations (SHAP) بررسی شد. مهم‌ترین عوامل خطر در نارساخوانی شامل عادت یادگیری فعال، سن سوادآموزی کودک، سطح تحصیلات مادر، کارگران مهاجر و مواجهه طولانی‌مدت با صفحه‌نمایش در دوران بارداری بودند. محیط سوادآموزی خانه بیشترین واریانس را در هر دو گروه توضیح داد. سپس ریسک‌های چندژنی مشترک بین DD، اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی، اختلالات طیف اوتیسم، اسکیزوفرنی، اختلال افسردگی اساسی و اختلال دوقطبی با استفاده از تحلیل امتیاز ریسک چندژنی (PRS) بررسی شد. نتایج نشان داد که بالاترین چارک PRS DD نسبت به پایین‌ترین چارک، ۲٫۱۳ برابر ریسک بیشتری داشت (با تعدیل عوامل خطر؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۰۸، ۴٫۱۸). افرادی که در بالاترین چارک PRS ASD و PRS SCZ قرار داشتند (OR: ۲٫۱۳؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۱۴، ۳٫۹۸ و OR: ۲٫۴۱؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۲۳، ۴٫۷۲) با افزایش ریسک نارساخوانی مرتبط بودند. این مطالعه اهمیت غربالگری عوامل محیطی شخصی‌سازی‌شده در نارساخوانی را شناسایی کرد و معماری ژنتیکی مشترک بین نارساخوانی و سایر اختلالات را برجسته ساخت. این یافته‌ها بینش جدیدی در زمینه اتیولوژی نارساخوانی ارائه داده و به پیشرفت راهبردهای پیشگیری زودهنگام کمک می‌کند.

Significant investment into school building across the Eurocentric world in the 21st century attests to the assumed transformative potential of school architecture. A new generation of school buildings intends to support emerging pedagogies by shifting from teacher-led school environments to student-centred learning environments. The flexible and adaptable architecture aims to foster student agency, self-directed learning and freedom of movement by providing spaces beyond constant conventional surveillance. However, existing research suggests that transforming school buildings doesn’t eliminate the element of control within schools but merely changes its forms. This article offers additional insight into various mechanisms of control emerging within institutionally structured environments. In an ethnographically grounded approach in Finland, we explore how the new school architecture, the conventional school institution, and the children at school shape and transform one another (with)in practices of control. We argue that these three elements become both actors and sites of control though a complex dynamic of producing each other relationally. We propose that the new school spaces – intended to move away from traditional forms of direct control – intersect with the sedimented structures of institutional authority. These dynamics manifest within children’s bodies, which in turn become sites where control is enacted and maintained.

سرمایه‌گذاری قابل توجه در ساخت مدارس در سراسر جهان اروپامحور در قرن بیست‌ویکم، گویای فرضیه ظرفیت تحول‌آفرین معماری مدرسه است. نسل جدیدی از ساختمان‌های مدارس با هدف حمایت از پداگوژی‌های نوظهور، در پی گذار از محیط‌های مدرسه‌محور معلم به محیط‌های یادگیری دانش‌آموزمحور است. معماری انعطاف‌پذیر و قابل تطبیق، با فراهم آوردن فضاهایی فراتر از نظارت دائمی و متعارف، در پی تقویت عاملیت دانش‌آموز، یادگیری خودراهبر و آزادی حرکت است. با این حال، پژوهش‌های موجود نشان می‌دهد که دگرگونی ساختمان‌های مدارس، عنصر کنترل را در مدارس حذف نمی‌کند، بلکه صرفاً اشکال آن را تغییر می‌دهد. این مقاله، بینش بیشتری درباره سازوکارهای مختلف کنترل که در محیط‌های ساختاریافته نهادی پدید می‌آیند، ارائه می‌دهد. با رویکردی مبتنی بر قوم‌نگاری در فنلاند، بررسی می‌کنیم که چگونه معماری جدید مدرسه، نهاد مدرسه متعارف و کودکان در مدرسه، یکدیگر را در بستر کنش‌های کنترل شکل می‌دهند و دگرگون می‌کنند. استدلال می‌کنیم که این سه عنصر، از طریق پویایی پیچیده تولید رابطه‌ای یکدیگر، هم کنشگر و هم بستر کنترل می‌شوند. پیشنهاد می‌کنیم که فضاهای جدید مدرسه – که با هدف فاصله گرفتن از اشکال سنتی کنترل مستقیم طراحی شده‌اند – با ساختارهای رسوب‌یافته اقتدار نهادی تلاقی می‌کنند. این پویایی‌ها در بدن کودکان متجلی می‌شود، که خود به بسترهایی برای اِعمال و حفظ کنترل بدل می‌گردد.

BACKGROUND: Preventing episodes involving aggression and reducing coercive measures are important goals in in-patient mental health settings. Antecedents may provide insight into how episodes are described to develop. However, most studies reflect staff perspectives, and often describe and temporally specify antecedents inconsistently. AIMS: This scoping review mapped reported antecedents to episodes involving aggression and episodes involving coercive measures, and identified which appeared shared or specific to either phenomenon. METHOD: This review followed the Joanna Briggs Institute methodology and Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses Extension for Scoping Reviews guidance, and included 39 studies from systematic searches across Ovid Medline, APA PsycINFO and Scopus. Reported antecedents were extracted, standardised and mapped to six analytical domains. RESULTS: The review mapped 240 antecedents, many of which appeared shared across the phenomena. Patient studies emphasised experiences of restrictive care, loss of autonomy and poor interaction quality. Staff studies emphasised immediate, observable situations related to risk management, such as patient aggression, denied requests and interpersonal conflict. Most studies did not specify the temporal boundaries of antecedents. CONCLUSIONS: The perspectives represented in studies and the ways antecedents are conceptualised influence which antecedents become visible in the literature. Overlapping antecedents indicate that episodes involving aggression and episodes involving coercive measures are often described as part of the same escalation process, although patient and staff studies seem to highlight different stages. Prevention efforts therefore require attention to the entire trajectory, and to the point at which staff perceive intervention as necessary. Future studies should incorporate both perspectives, prioritise patient involvement, and more clearly define and temporally specify antecedents.

زمینه: پیشگیری از اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و کاهش اقدامات اجباری از اهداف مهم در بخش‌های بستری سلامت روان هستند. پیشایندها می‌توانند بینشی درباره نحوه توصیف فرایند شکل‌گیری این اپیزودها فراهم کنند. با این حال، اکثر پژوهش‌ها دیدگاه کارکنان را منعکس می‌کنند و اغلب پیشایندها را به‌صورت ناسازگار توصیف و از نظر زمانی مشخص می‌کنند. اهداف: این مرور گستره‌ای، پیشایندهای گزارش‌شده برای اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و اپیزودهای مرتبط با اقدامات اجباری را ترسیم کرده و مشخص نمود که کدام پیشایندها مشترک یا خاص هر پدیده هستند. روش: این مرور از روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و راهنمای PRISMA-ScR پیروی کرده و ۳۹ مطالعه را از جستجوهای نظام‌مند در Ovid Medline، APA PsycINFO و Scopus وارد کرد. پیشایندهای گزارش‌شده استخراج، استانداردسازی و در شش حوزه تحلیلی ترسیم شدند. یافته‌ها: این مرور ۲۴۰ پیشایند را ترسیم کرد که بسیاری از آن‌ها در هر دو پدیده مشترک بودند. مطالعات مبتنی بر بیماران بر تجربه مراقبت محدودکننده، از دست دادن خودمختاری و کیفیت پایین تعامل تأکید داشتند. مطالعات مبتنی بر کارکنان بر موقعیت‌های فوری و قابل مشاهده مرتبط با مدیریت ریسک مانند پرخاشگری بیمار، رد درخواست‌ها و تعارضات بین‌فردی تأکید داشتند. اکثر مطالعات مرزهای زمانی پیشایندها را مشخص نکرده بودند. نتیجه‌گیری: دیدگاه‌های منعکس‌شده در مطالعات و نحوه مفهوم‌سازی پیشایندها بر قابل مشاهده شدن آن‌ها در ادبیات تأثیر می‌گذارد. پیشایندهای همپوشان نشان می‌دهد که اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و اقدامات اجباری اغلب به عنوان بخشی از یک فرایند تشدید توصیف می‌شوند، اگرچه مطالعات بیماران و کارکنان به نظر می‌رسد مراحل متفاوتی را برجسته می‌کنند. بنابراین تلاش‌های پیشگیرانه نیازمند توجه به کل مسیر و نقطه‌ای است که کارکنان مداخله را ضروری می‌دانند. مطالعات آینده باید هر دو دیدگاه را وارد کنند، مشارکت بیماران را در اولویت قرار دهند و پیشایندها را به‌طور واضح‌تر تعریف و از نظر زمانی مشخص نمایند.

BACKGROUND: In residential care for people with intellectual disabilities, support staff take over daily care responsibilities for residents with severe intellectual disabilities. However, parents often remain involved in their support. Yet little is known about the attitudes of support staff towards parental involvement in daily care. METHOD: A vignette-based, qualitatively driven mixed-methods study was conducted, using structured interviews with 33 participants. A qualitative content analysis was used to analyse the data, and descriptive statistics were provided about the participants' responses. RESULTS: The findings showed diverse cognitive, affective and behavioural responses to the vignettes. Staff were mainly sympathetic towards parental involvement but also highlighted moments of friction or uncertainty. CONCLUSIONS: Examining staff's attitudes provided insight into how (past) experiences shaped collaboration with parents. More insight into the coping strategies towards the emotional responses of parents and the impact of negative experiences is needed to sufficiently support staff in collaboration with parents.

زمینه: در مراقبت‌های اقامتی برای افراد دارای ناتوانی ذهنی، کارکنان حمایتی مسئولیت مراقبت‌های روزانه از ساکنان با ناتوانی ذهنی شدید را بر عهده می‌گیرند. با این حال، والدین اغلب همچنان در حمایت از فرزندان خود مشارکت دارند. با این وجود، اطلاعات اندکی درباره نگرش‌های کارکنان حمایتی نسبت به مشارکت والدین در مراقبت‌های روزانه وجود دارد. روش: یک مطالعه ترکیبی با محوریت کیفی مبتنی بر سناریو انجام شد و از مصاحبه‌های ساختاریافته با ۳۳ شرکت‌کننده استفاده گردید. برای تحلیل داده‌ها از تحلیل محتوای کیفی استفاده شد و آمار توصیفی درباره پاسخ‌های شرکت‌کنندگان ارائه شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که پاسخ‌های شناختی، عاطفی و رفتاری متنوعی نسبت به سناریوها وجود دارد. کارکنان عمدتاً نسبت به مشارکت والدین همدل بودند اما همچنین به لحظاتی از اصطکاک یا عدم اطمینان اشاره کردند. نتیجه‌گیری: بررسی نگرش‌های کارکنان، بینشی درباره چگونگی تأثیر تجربیات (گذشته) بر همکاری با والدین فراهم کرد. برای حمایت کافی از کارکنان در همکاری با والدین، نیاز به بینش بیشتر درباره راهبردهای مقابله‌ای نسبت به واکنش‌های عاطفی والدین و تأثیر تجربیات منفی وجود دارد.

Abstract Youth irritability, characterized as proneness to anger/frustration, is associated with negative mental health outcomes. This study identified irritability trajectories across the transition to early adolescence and applied machine learning to identify preadolescent predictors of irritability trajectories. Data are from the Adolescent Brain Cognitive Development (ABCD) study, a large longitudinal study that tracks youth development from preadolescence ( n = 11,862, ages 8.92–11.08 years, M = 9.91, SD = 0.62). The baseline sample was 47.83% female ( n = 5,680), 63.35% White, 15.74% Black, 12.07% Biracial or Multiracial, 2.32% Asian, and 20.30% Hispanic. Using parent-report youth irritability scores across four years, latent class growth analysis (LCGA) identified four distinct irritability trajectories: low stable ( n = 8,692, 73.28%), high decreasing ( n = 1,083, 9.13%), low increasing ( n = 1,449, 12.22%), and high chronic ( n = 638, 5.38%). Machine learning approaches generated predictive models for irritability trajectories, including baseline youth psychopathology, physical health, neurocognitive abilities, psychosocial environment, demographics, parent psychopathology, and brain structure metrics. The models demonstrated strong performance in detecting probability of being in the high chronic and low stable trajectories but poorer performance in classifying the irritability trajectories characterized by change. The most prominent predictors included youth externalizing and internalizing problems, parent psychopathology, and sleep problems. Findings provide insight into preadolescent predictors of irritability across a critical developmental period.

چکیده تحریک‌پذیری در نوجوانان، که به عنوان تمایل به خشم یا ناامیدی تعریف می‌شود، با پیامدهای منفی سلامت روان مرتبط است. این مطالعه مسیرهای تحریک‌پذیری را در گذار به اوایل نوجوانی شناسایی کرده و از یادگیری ماشین برای شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی مسیرهای تحریک‌پذیری استفاده کرده است. داده‌ها از مطالعه توسعه شناختی مغز نوجوانان (ABCD)، یک مطالعه طولی بزرگ که رشد نوجوانان را از پیش‌نوجوانی دنبال می‌کند (n = 11,862، سنین 8.92 تا 11.08 سال، M = 9.91، SD = 0.62) استخراج شده‌اند. نمونه پایه شامل 47.83٪ دختر (n = 5,680)، 63.35٪ سفیدپوست، 15.74٪ سیاه‌پوست، 12.07٪ دو نژادی یا چند نژادی، 2.32٪ آسیایی و 20.30٪ اسپانیایی‌تبار بود. با استفاده از نمرات تحریک‌پذیری نوجوانان بر اساس گزارش والدین در طول چهار سال، تحلیل رشد کلاس پنهان (LCGA) چهار مسیر متمایز تحریک‌پذیری را شناسایی کرد: پایین پایدار (n = 8,692، 73.28٪)، بالا کاهشی (n = 1,083، 9.13٪)، پایین افزایشی (n = 1,449، 12.22٪) و بالا مزمن (n = 638، 5.38٪). رویکردهای یادگیری ماشین مدل‌های پیش‌بینی برای مسیرهای تحریک‌پذیری ایجاد کردند که شامل آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در پایه، سلامت جسمانی، توانایی‌های عصب‌شناختی، محیط روانی-اجتماعی، جمعیت‌شناسی، آسیب‌شناسی روانی والدین و شاخص‌های ساختار مغز بود. مدل‌ها عملکرد قوی در شناسایی احتمال قرار گرفتن در مسیرهای بالا مزمن و پایین پایدار نشان دادند اما در طبقه‌بندی مسیرهای تحریک‌پذیری با تغییر، عملکرد ضعیف‌تری داشتند. برجسته‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها شامل مشکلات برونی‌سازی و درونی‌سازی نوجوانان، آسیب‌شناسی روانی والدین و مشکلات خواب بودند. یافته‌ها بینش‌هایی درباره پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی تحریک‌پذیری در یک دوره بحرانی رشد ارائه می‌دهد.

Prevention of sexual reoffending is the primary goal of forensic treatment for individuals with a history of sexual offenses. Risk assessment and case formulation form the foundation of cognitive behavioral therapy informed forensic treatment. Integrating both into practice, however, is not always straightforward. This case study explores how risk assessment and case formulation can be integrated using the network-based model of risk of sexual reoffending (NBM-RSR, hereafter referred to as the NBM-RSR case formulation). Peter's NBM-RSR case formulation illustrates the contribution of his own experience of sexual abuse to the development of dynamic risk factors. The interconnections between these factors provide insight into their role in his risk of sexual reoffending. Peter's risk of reoffending appears to emerge from two clusters of dynamic risk factors: one involving emotional loneliness, feelings of shame and guilt, and the other consisting of exhibitionistic fantasies, sex as a coping mechanism, and contact with unknown women and girls. The need for validation and the use of sex as a coping mechanism form the link between these two networks. This case study demonstrates that the NBM-RSR case formulation provides an explanatory model for the onset and maintenance of sexual offending. It provides practical guidance for forensic treatment and helps formulate and prioritize treatment goals through analyzing how dynamic risk factors interconnect.

پیشگیری از تکرار جرایم جنسی هدف اصلی درمان‌های قانونی برای افرادی با سابقه جرایم جنسی است. ارزیابی خطر و فرمول‌بندی موردی، بنیان درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر شواهد در حوزه قانونی را تشکیل می‌دهند. با این حال، ادغام این دو در عمل همواره ساده نیست. این مطالعه موردی بررسی می‌کند که چگونه می‌توان ارزیابی خطر و فرمول‌بندی موردی را با استفاده از مدل شبکه‌ای خطر تکرار جرم جنسی (NBM-RSR، که از این پس به عنوان فرمول‌بندی موردی NBM-RSR نامیده می‌شود) تلفیق کرد. فرمول‌بندی موردی NBM-RSR برای Peter نشان می‌دهد که تجربه شخصی او از سوءاستفاده جنسی چگونه در شکل‌گیری عوامل خطر پویای او نقش داشته است. ارتباطات میان این عوامل، بینشی درباره نقش آن‌ها در خطر تکرار جرم جنسی توسط او فراهم می‌کند. به نظر می‌رسد خطر تکرار جرم در Peter از دو خوشه عوامل خطر پویای زیر ناشی می‌شود: یکی شامل تنهایی عاطفی، احساس شرم و گناه، و دیگری متشکل از خیال‌پردازی‌های نمایشی، استفاده از رابطه جنسی به عنوان سازوکار مقابله‌ای، و تماس با زنان و دختران ناشناس. نیاز به تأیید و استفاده از رابطه جنسی به عنوان سازوکار مقابله‌ای، پیوند میان این دو شبکه را تشکیل می‌دهد. این مطالعه موردی نشان می‌دهد که فرمول‌بندی موردی NBM-RSR یک مدل تبیینی برای شروع و تداوم جرایم جنسی ارائه می‌دهد. این مدل راهنمای عملی برای درمان قانونی فراهم می‌کند و با تحلیل نحوه ارتباط عوامل خطر پویا، به تدوین و اولویت‌بندی اهداف درمانی کمک می‌کند.

Background Engagement and achievement gaps in higher education remain persistent, especially for students from lower socioeconomic and minority cultural backgrounds in digital learning environments. Objective This study examined whether participation in LMS-based courses implementing a Culturally Responsive Digital Differentiated Learning (CR-DDL) Framework was associated with greater improvements in student engagement and learning outcomes and with narrower observed engagement disparities compared with standard LMS-based instruction. Methods An explanatory sequential mixed-methods design was used with 252 undergraduates in public health and agrotechnology programmes at three Indonesian institutions, comparing CR-DDL courses ( n = 129) with standard LMS-based courses ( n = 123). Quantitative data included pre- and post-intervention Higher Education Student Engagement Scale scores, LMS-derived behavioural indicators, and final course scores. Outcomes were analysed using linear mixed-effects models with a random intercept for course to account for the clustering of students within the six participating course clusters. Eighteen students also participated in semi-structured interviews to provide contextual insight into their learning experiences. Results The CR-DDL group demonstrated a larger increase in total engagement than the comparison group (mean change, +0.52 vs. + 0.13; group × time estimate = 0.31, SE = 0.07, approximate Wald 95% CI 0.17–0.45, p < 0.001). Greater increases were also observed in LMS-based participation. After adjustment for prior-semester GPA and course-level clustering, CR-DDL participation was associated with a 3.41-point higher final course score on the 0–100 reporting scale (SE = 1.12, approximate Wald 95% CI 1.21–5.61, p = 0.003). Lower-SES students in CR-DDL courses showed larger descriptive engagement gains than their counterparts in comparison courses. Because the formal group × time × SES interaction could not be verified from the currently reported summary results, the SES findings are interpreted as exploratory subgroup patterns rather than definitive evidence of effect modification. Documented interview excerpts provided limited contextual insight into students’ experiences but were not treated as independently reproducible qualitative evidence. Conclusion The quantitative findings provide evidence that CR-DDL was associated with improved engagement, LMS participation, and course performance and with a narrowing of observed engagement disparities. The available qualitative material provides limited contextual insight into students’ experiences but should be interpreted cautiously because complete original qualitative records are currently unavailable.

زمینه: مشارکت و شکاف‌های پیشرفت تحصیلی در آموزش عالی همچنان پایدار باقی مانده‌اند، به‌ویژه برای دانشجویان با پیشینه‌های اجتماعی‌اقتصادی پایین‌تر و اقلیت‌های فرهنگی در محیط‌های یادگیری دیجیتال. هدف: این مطالعه بررسی کرد که آیا شرکت در دوره‌های مبتنی بر سامانه مدیریت یادگیری (LMS) که چارچوب یادگیری دیجیتال تفکیک‌شده مبتنی بر پاسخ‌گویی فرهنگی (CR-DDL) را اجرا می‌کنند، با بهبود بیشتر در مشارکت دانشجویان و پیامدهای یادگیری و همچنین کاهش شکاف‌های مشاهده‌شده در مشارکت نسبت به آموزش استاندارد مبتنی بر LMS همراه است یا خیر. روش‌ها: طراحی روش ترکیبی ترتیبی توضیحی با مشارکت ۲۵۲ دانشجوی کارشناسی در برنامه‌های بهداشت عمومی و فناوری کشاورزی در سه مؤسسه اندونزیایی به کار گرفته شد و دوره‌های CR-DDL (n = 129) با دوره‌های استاندارد مبتنی بر LMS (n = 123) مقایسه شدند. داده‌های کمی شامل نمرات مقیاس مشارکت دانشجویان آموزش عالی پیش و پس از مداخله، شاخص‌های رفتاری استخراج‌شده از LMS و نمرات نهایی دوره بود. پیامدها با استفاده از مدل‌های خطی اثرات مختلط با رهگیری تصادفی برای هر دوره به منظور در نظر گرفتن خوشه‌بندی دانشجویان در شش خوشه دوره شرکت‌کننده تحلیل شد. همچنین هجده دانشجو در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته برای ارائه بینش زمینه‌ای درباره تجربیات یادگیری خود شرکت کردند. نتایج: گروه CR-DDL افزایش بیشتری در مجموع مشارکت نسبت به گروه مقایسه نشان داد (تغییر میانگین، ‎+۰٫۵۲‎ در مقابل ‎+۰٫۱۳‎؛ برآورد گروه × زمان = ‎۰٫۳۱‎، SE = ‎۰٫۰۷‎، حدود Wald ۹۵٪ CI ‎۰٫۱۷–۰٫۴۵‎، ‎p < 0.001‎). افزایش بیشتری نیز در مشارکت مبتنی بر LMS مشاهده شد. پس از تعدیل برای معدل ترم قبل و خوشه‌بندی در سطح دوره، شرکت در CR-DDL با نمره نهایی دوره ‎۳٫۴۱‎ واحد بالاتر در مقیاس گزارش‌دهی ‎۰–۱۰۰‎ مرتبط بود (SE = ‎۱٫۱۲‎، حدود Wald ۹۵٪ CI ‎۱٫۲۱–۵٫۶۱‎، ‎p = 0.003‎). دانشجویان با وضعیت اجتماعی‌اقتصادی پایین‌تر در دوره‌های CR-DDL افزایش توصیفی بیشتری در مشارکت نسبت به همتایان خود در دوره‌های مقایسه‌ای نشان دادند. از آنجا که تعامل رسمی گروه × زمان × SES از نتایج خلاصه‌شده فعلی قابل تأیید نبود، یافته‌های مربوط به SES به عنوان الگوهای اکتشافی زیرگروهی تفسیر می‌شوند و نه شواهد قطعی از اصلاح اثر. گزیده‌های مستند مصاحبه‌ها بینش زمینه‌ای محدودی درباره تجربیات دانشجویان ارائه داد اما به عنوان شواهد کیفی مستقل و قابل بازتولید تلقی نشد. نتیجه‌گیری: یافته‌های کمی شواهدی ارائه می‌دهد که CR-DDL با بهبود مشارکت، مشارکت در LMS و عملکرد دوره و همچنین کاهش شکاف‌های مشاهده‌شده در مشارکت مرتبط است. مواد کیفی موجود بینش زمینه‌ای محدودی درباره تجربیات دانشجویان ارائه می‌دهد اما باید با احتیاط تفسیر شود زیرا سوابق کامل کیفی اصلی در حال حاضر در دسترس نیست.

This paper reconceptualises weeds through Australian Indigenous knowledge systems, presenting them not as invasive threats, but as teachers; living beings that offer ecological insight, support restoration, and contribute to cultural renewal and resurgence. Drawing on relational governance theories, the study employs Indigenous methodologies, including yarning with Country and the development of a storying seasonal calendar, to examine the behaviours and teachings of Fireweed (Senecio madagascariensis), African Lovegrass (Eragrostis curvula ), and Lantana (Lantana camara). Through attentive engagement with these plants across the seasons, the research reveals how each species responds to ecological disturbance in ways that reflect deeper patterns of damage, resilience, and adaptation. Fireweed emerges as a guard of soil exhaustion and overgrazing, while African Lovegrass plays a stabilising role in degraded landscapes during ecological transitions, and Lantana offers both refuge and warning through a chemically mediated defence of disturbed ground. These findings unsettle adversarial and militaristic paradigms of weed management and instead highlight the importance of Country-centred, seasonal, and relational approaches. By weaving Indigenous knowledge with ecological observation, the paper demonstrates that weeds are not only invasive but also teachers, whose messages can guide more ethical and restorative forms of environmental governance. • Weeds can be ecological indicators and teachers for landscape governance. • Introduces Weed Seasonal Story Calendars as a place-based methodology. • Challenges conventional eradication models via relational repair frameworks. • Grounds multispecies justice in Indigenous Knowledge Systems.

این مقاله با بازنگری در مفهوم علف‌های هرز از منظر نظام‌های دانشی بومیان استرالیا، آن‌ها را نه به‌عنوان تهدیدهای مهاجم، بلکه به‌عنوان آموزگارانی زنده معرفی می‌کند که بینش‌های بوم‌شناختی ارائه می‌دهند، از بازسازی زیست‌بوم حمایت می‌کنند و به نوسازی و احیای فرهنگی یاری می‌رسانند. این مطالعه با بهره‌گیری از نظریه‌های حکمرانی رابطه‌مند و روش‌شناسی‌های بومی، از جمله گفت‌وگو با سرزمین (yarning with Country) و تدوین تقویم روایی فصلی، به بررسی رفتارها و آموزه‌های Fireweed (Senecio madagascariensis)، African Lovegrass (Eragrostis curvula) و Lantana (Lantana camara) می‌پردازد. پژوهش با تعامل دقیق با این گیاهان در طول فصل‌ها نشان می‌دهد که هر گونه چگونه به اختلالات بوم‌شناختی واکنش نشان می‌دهد و این واکنش‌ها بازتاب‌دهنده الگوهای عمیق‌تری از آسیب، تاب‌آوری و سازگاری هستند. Fireweed به‌عنوان نگهبان فرسودگی خاک و چرای بیش از حد ظاهر می‌شود، در حالی که African Lovegrass در دوره‌های گذار بوم‌شناختی نقشی تثبیت‌کننده در مناظر تخریب‌شده ایفا می‌کند و Lantana از طریق دفاع شیمیایی از زمین‌های مختل‌شده هم پناهگاه و هم هشدار ارائه می‌دهد. این یافته‌ها الگوهای خصمانه و نظامی‌گرایانه مدیریت علف‌های هرز را به چالش می‌کشند و بر اهمیت رویکردهای مبتنی بر سرزمین، فصلی و رابطه‌مند تأکید دارند. مقاله با درهم‌آمیزی دانش بومی و مشاهده بوم‌شناختی نشان می‌دهد که علف‌های هرز نه‌تنها مهاجم، بلکه آموزگارانی هستند که پیام‌های آن‌ها می‌تواند راهنمای اشکال اخلاقی‌تر و ترمیمی‌تر حکمرانی زیست‌محیطی باشد. • علف‌های هرز می‌توانند شاخص‌های بوم‌شناختی و آموزگارانی برای حکمرانی سرزمین باشند. • تقویم‌های روایی فصلی علف‌های هرز به‌عنوان روشی مبتنی بر مکان معرفی می‌شود. • الگوهای متعارف ریشه‌کنی از طریق چارچوب‌های ترمیم رابطه‌ای به چالش کشیده می‌شود. • عدالت چندگونه‌ای در نظام‌های دانشی بومی بنیان نهاده می‌شود.

Understanding how individuals evaluate social content in affective scenes is crucial for research in emotion, social cognition, and decision-making. However, standardized image databases often lack fine-grained ratings of social dimensions beyond basic emotional content. We present a normative dataset of 296 affective scenes rated by 424 adult participants across six social-affective dimensions: social relevance, emotion sharing, action sharing, interpersonal equality, scene pleasantness, and participatory arousal. Each image was independently coded for objective features such as number of people, face visibility, and gaze direction. All rating dimensions showed excellent interrater reliability. Pleasantness ratings demonstrated strong convergent validity with established valence norms from the International Affective Picture System (IAPS), while arousal ratings differentiated between experienced and participatory arousal, suggesting that the latter captures a distinct affective component. Correlation analyses revealed that social relevance was strongly associated with scene pleasantness and a composite “engagement” factor combining emotion sharing, action sharing, and equality. Notably, the association between pleasantness and social relevance was especially pronounced in scenes depicting single individuals. Linear mixed models further indicated that extraversion showed a tentative positive association with the engagement–social relevance relationship, which did not survive correction for multiple comparisons and requires replication. Other personality traits and empathy did not significantly moderate these relationships. This open-access dataset provides a reliable, multidimensional tool for selecting affective scenes based on both emotional and social-interpersonal features. It supports improved stimulus control and design in a wide range of behavioral and neurocognitive research. By systematically mapping social meaning in static affective scenes, our study advances existing methodological resources and offers empirical insight into the structure of social-affective appraisals. All image codes, mean ratings, and analysis scripts are publicly available via the Open Science Framework.

درک نحوه ارزیابی افراد از محتوای اجتماعی در صحنه‌های عاطفی برای پژوهش در حوزه هیجان، شناخت اجتماعی و تصمیم‌گیری اهمیت اساسی دارد. با این حال، پایگاه‌های داده تصویری استاندارد اغلب فاقد ارزیابی‌های دقیق ابعاد اجتماعی فراتر از محتوای عاطفی پایه هستند. در این پژوهش، مجموعه داده هنجاری شامل ۲۹۶ صحنه عاطفی ارائه می‌شود که توسط ۴۲۴ شرکت‌کننده بزرگسال در شش بعد اجتماعی-عاطفی ارزیابی شده‌اند: ارتباط اجتماعی، اشتراک هیجان، اشتراک عمل، برابری بین‌فردی، خوشایندی صحنه و برانگیختگی مشارکتی. هر تصویر به طور مستقل از نظر ویژگی‌های عینی مانند تعداد افراد، قابلیت مشاهده چهره و جهت نگاه کدگذاری شده است. تمامی ابعاد ارزیابی، پایایی بین ارزیاب بسیار عالی نشان دادند. ارزیابی‌های خوشایندی، روایی همگرا قوی با هنجارهای ارزش‌گذاری تثبیت‌شده از سامانه بین‌المللی تصاویر عاطفی (IAPS) داشتند، در حالی که ارزیابی‌های برانگیختگی بین برانگیختگی تجربه‌شده و مشارکتی تمایز قائل شدند که نشان می‌دهد برانگیختگی مشارکتی مؤلفه عاطفی متمایزی را منعکس می‌کند. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که ارتباط اجتماعی با خوشایندی صحنه و عامل ترکیبی «درگیری» (شامل اشتراک هیجان، اشتراک عمل و برابری) ارتباط قوی دارد. به طور قابل توجهی، این ارتباط میان خوشایندی و ارتباط اجتماعی در صحنه‌هایی که تنها یک فرد را نشان می‌دهند، برجسته‌تر بود. مدل‌های خطی آمیخته همچنین نشان دادند که برون‌گرایی ارتباط مثبت و اولیه‌ای با رابطه درگیری–ارتباط اجتماعی دارد که پس از اصلاح برای مقایسه‌های متعدد معنادار باقی نماند و نیازمند تکرار است. سایر صفات شخصیتی و همدلی به طور معناداری این روابط را تعدیل نکردند. این مجموعه داده دسترسی آزاد، ابزاری پایا و چندبعدی برای انتخاب صحنه‌های عاطفی بر اساس ویژگی‌های هیجانی و اجتماعی-بین‌فردی فراهم می‌کند. این مجموعه از کنترل و طراحی بهتر محرک‌ها در طیف وسیعی از پژوهش‌های رفتاری و عصب‌شناختی حمایت می‌کند. با ترسیم نظام‌مند معنای اجتماعی در صحنه‌های عاطفی ایستا، مطالعه حاضر منابع روش‌شناختی موجود را ارتقا داده و بینش تجربی درباره ساختار ارزیابی‌های اجتماعی-عاطفی ارائه می‌دهد. تمامی کدهای تصاویر، میانگین ارزیابی‌ها و اسکریپت‌های تحلیل از طریق Open Science Framework به صورت عمومی در دسترس است.

Purpose This viewpoint seeks to illuminate the utility of practice theory informed design in social marketing intervention development. It introduces the M-I-T-I framework (a four-stage approach comprising practice Mapping, insight Iteration, knowledge Transfer and co-created Intervention) designed to translate practice-theoretic insights into actionable interventions. The study aims to help social marketers respond to calls for targeting social practices rather than the attitudes and choices of individuals, and to advance the impact of the field by encouraging further practice theory informed social marketing programmes to be developed and published. Design/methodology/approach This viewpoint article uses Project Fostering Inclusive Action Sports (FIAS) as an illustrative example to show how the macro social marketing programme was conceptualised and designed through the four stages of the M-I-T-I framework within a real-world mountain biking context. Findings As a viewpoint article, this section is not relevant. Originality/value This article provides a novel social marketing example explicitly developed through the use and application of core practice theory ideas. It offers a structured, applicable framework that repositions practice theory as a practically useful analytical lens, providing actionable insights and clear guidance for the development of social marketing interventions.

هدف: این دیدگاه به دنبال روشن ساختن کارآمدی طراحی مبتنی بر نظریه عمل در توسعه مداخلات بازاریابی اجتماعی است. در این مقاله، چارچوب M-I-T-I (یک رویکرد چهار مرحله‌ای شامل نگاشت عمل، تکرار بینش، انتقال دانش و مداخله هم‌آفرینش‌شده) معرفی می‌شود که با هدف ترجمه بینش‌های نظریه عمل به مداخلات قابل اجرا طراحی شده است. هدف مطالعه کمک به بازاریابان اجتماعی برای پاسخ به درخواست‌ها جهت هدف‌گذاری بر روی کنش‌های اجتماعی به جای نگرش‌ها و انتخاب‌های فردی و ارتقای تأثیر این حوزه از طریق تشویق به توسعه و انتشار برنامه‌های بازاریابی اجتماعی مبتنی بر نظریه عمل است. روش/روش‌شناسی/رویکرد: این مقاله دیدگاهی از پروژه Fostering Inclusive Action Sports (FIAS) به عنوان نمونه‌ای توضیحی استفاده می‌کند تا نشان دهد چگونه برنامه کلان بازاریابی اجتماعی از طریق چهار مرحله چارچوب M-I-T-I در زمینه واقعی دوچرخه‌سواری کوهستانی مفهوم‌سازی و طراحی شده است. یافته‌ها: با توجه به اینکه این مقاله یک مقاله دیدگاهی است، این بخش مرتبط نیست. اصالت/ارزش: این مقاله نمونه‌ای نوآورانه از بازاریابی اجتماعی ارائه می‌دهد که به طور صریح از ایده‌های اصلی نظریه عمل بهره گرفته و توسعه یافته است. این چارچوب ساختاریافته و کاربردی، نظریه عمل را به عنوان یک لنز تحلیلی عملی و مفید بازتعریف می‌کند و بینش‌های قابل اجرا و راهنمایی‌های روشن برای توسعه مداخلات بازاریابی اجتماعی ارائه می‌دهد.

This research was motivated by the low level of nationalism among students at SMPN 26 Jambi City, as indicated by the lack of awareness in maintaining the school environment, low social concern, lack of solemnity during flag ceremonies, and students’ limited understanding of national insight and national compulsory songs. This study aims to determine the impact of civic literacy on the nationalism of students at SMPN 26 Jambi City. This study employed a quantitative approach with an ex post facto research design. The population of the study consisted of all students of SMPN 26 Jambi City, with a sample of 123 respondents selected using the proportionate stratified random sampling technique. Data collection was conducted through the distribution of questionnaires using a 1–4 Likert scale. The research instruments were tested using validity and reliability tests. The data analysis techniques used included normality tests, linearity tests, simple linear regression analysis, t-tests, and the coefficient of determination (R²). The results of the study indicate that civic literacy has a significant impact on the nationalism of students at SMPN 26 Jambi City. This is evidenced by the significance value of 0.000 < 0.05 and the coefficient of determination value showing that civic literacy contributed 72.1% to students’ nationalism, while the remaining 27.9% was influenced by other factors outside the study. Therefore, it can be concluded that the higher the students’ civic literacy, the higher their nationalism at SMPN 26 Jambi City.

این پژوهش با انگیزه سطح پایین ملی‌گرایی در میان دانش‌آموزان دبیرستان دولتی شماره ۲۶ شهر جامبی انجام شد؛ موضوعی که با فقدان آگاهی در حفظ محیط مدرسه، نگرانی اجتماعی پایین، عدم توجه کافی در مراسم پرچم و درک محدود دانش‌آموزان از بینش ملی و سرودهای ملی اجباری مشهود است. هدف این مطالعه تعیین تأثیر سواد شهروندی بر ملی‌گرایی دانش‌آموزان دبیرستان دولتی شماره ۲۶ شهر جامبی است. این پژوهش با رویکرد کمی و طرح پژوهش علی-مقایسه‌ای (ex post facto) انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان دبیرستان دولتی شماره ۲۶ شهر جامبی بود و نمونه‌ای متشکل از ۱۲۳ نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای متناسب انتخاب شد. گردآوری داده‌ها از طریق توزیع پرسشنامه با مقیاس لیکرت ۱ تا ۴ انجام گرفت. ابزارهای پژوهش با آزمون‌های روایی و پایایی مورد ارزیابی قرار گرفتند. تکنیک‌های تحلیل داده‌ها شامل آزمون نرمالیتی، آزمون خطی بودن، تحلیل رگرسیون خطی ساده، آزمون t و ضریب تعیین (R²) بود. نتایج پژوهش نشان داد که سواد شهروندی تأثیر معناداری بر ملی‌گرایی دانش‌آموزان دبیرستان دولتی شماره ۲۶ شهر جامبی دارد. این امر با مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ و مقدار ضریب تعیین که نشان می‌دهد سواد شهروندی ۷۲٫۱٪ از ملی‌گرایی دانش‌آموزان را تبیین می‌کند، در حالی که ۲۷٫۹٪ باقیمانده توسط عوامل دیگری خارج از پژوهش تأثیر می‌پذیرد، اثبات می‌شود. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که هرچه سواد شهروندی دانش‌آموزان بالاتر باشد، ملی‌گرایی آنان در دبیرستان دولتی شماره ۲۶ شهر جامبی نیز بالاتر خواهد بود.

Introduction An unhealthy diet is a major modifiable risk factor for non-communicable diseases. Higher levels of food literacy facilitate the adoption of healthy dietary behaviours; therefore, the development and validation of assessment tools are crucial for public health and clinical practice. However, existing assessment tools are fragmented, and there is a lack of systematic analysis regarding dimensional evolution, cross-cultural adaptation, and practical implementation pathways. Materials and methods This scoping review employed the Arksey and O’Malley framework along with PRISMA-ScR guidelines. Seven databases (PubMed, Web of Science, Embase, Wanfang, SinoMed, CNKI, and VIP) were searched for studies published between January 1, 2015, and November 16, 2025. Using descriptive content analysis, we synthesized evidence regarding how these tools have evolved, how they are adapted across cultures, and how they may be applied in practice. Result A total of 28 studies involving 21 assessment tools were included; 13 were newly developed tools, and eight were culturally adapted or validated tools. The analysis identified three major findings: (1) Food literacy assessment tools commonly incorporated four core domains: skills, knowledge, behaviours, and attitudes, with some instruments extending beyond individual competencies toward broader social, environmental, and food-system-related dimensions; (2) Cultural adaptation strategies were descriptively summarized into three categories: language and semantic adaptation, structural and measurement adaptation, and conceptual and value embedding, while deeper integration of culturally embedded meanings remained limited; (3) Most tools had limited evidence regarding implementation in real-world community or clinical settings, particularly concerning the linkage between assessment results and subsequent interventions or nursing practice. Conclusion Food literacy assessment tools have continued to expand in dimensional scope and cultural adaptation approaches. However, many tools remain focused on measuring static individual competencies and provide limited insight into how food-related capabilities are applied within real-life contexts. Future research should prioritize contextualized assessment approaches, implementation studies in community and clinical settings, and evaluation of the relationships between assessment results and health outcomes. Strengthening collaboration among nurses and other healthcare professionals may facilitate the translation of food literacy assessment into individualized and context-sensitive interventions. Systematic review registration OSF, registration DOI: 10.17605/OSF.IO/3T6M5

مقدمه: رژیم غذایی ناسالم یکی از عوامل خطر قابل تعدیل عمده برای بیماری‌های غیرواگیر است. سطوح بالاتر سواد غذایی، اتخاذ رفتارهای غذایی سالم را تسهیل می‌کند؛ بنابراین، توسعه و اعتبارسنجی ابزارهای ارزیابی برای سلامت عمومی و عمل بالینی حیاتی است. با این حال، ابزارهای ارزیابی موجود پراکنده بوده و تحلیل نظام‌مندی در خصوص تحول ابعادی، انطباق بین‌فرهنگی و مسیرهای اجرای عملی وجود ندارد. مواد و روش‌ها: این مرور محدوده‌ای با استفاده از چارچوب Arksey و O’Malley و همچنین دستورالعمل‌های PRISMA-ScR انجام شد. هفت پایگاه داده (PubMed، Web of Science، Embase، Wanfang، SinoMed، CNKI و VIP) برای مطالعات منتشرشده بین ۱ ژانویه ۲۰۱۵ تا ۱۶ نوامبر ۲۰۲۵ جست‌وجو شدند. با استفاده از تحلیل محتوای توصیفی، شواهد مربوط به نحوه تحول این ابزارها، نحوه انطباق آن‌ها در فرهنگ‌های مختلف و نحوه کاربرد آن‌ها در عمل، ترکیب شد. یافته‌ها: در مجموع ۲۸ مطالعه شامل ۲۱ ابزار ارزیابی وارد شدند؛ ۱۳ ابزار جدید توسعه یافته و هشت ابزار انطباق‌یافته یا اعتبارسنجی‌شده فرهنگی بودند. تحلیل سه یافته اصلی را شناسایی کرد: (۱) ابزارهای ارزیابی سواد غذایی معمولاً چهار حوزه اصلی شامل مهارت‌ها، دانش، رفتارها و نگرش‌ها را دربر می‌گیرند و برخی ابزارها فراتر از شایستگی‌های فردی به ابعاد گسترده‌تر اجتماعی، محیطی و مرتبط با نظام غذایی گسترش یافته‌اند؛ (۲) راهبردهای انطباق فرهنگی به طور توصیفی در سه دسته خلاصه شدند: انطباق زبانی و معنایی، انطباق ساختاری و سنجشی، و تعبیه مفهومی و ارزشی، در حالی که ادغام عمیق‌تر معانی فرهنگی همچنان محدود باقی مانده است؛ (۳) اکثر ابزارها شواهد محدودی در خصوص اجرای عملی در محیط‌های واقعی جامعه یا بالینی داشتند، به ویژه در ارتباط با پیوند نتایج ارزیابی با مداخلات بعدی یا عمل پرستاری. نتیجه‌گیری: ابزارهای ارزیابی سواد غذایی به گسترش دامنه ابعادی و رویکردهای انطباق فرهنگی ادامه داده‌اند. با این حال، بسیاری از ابزارها همچنان بر سنجش شایستگی‌های فردی ایستا متمرکز بوده و بینش محدودی در خصوص نحوه به‌کارگیری قابلیت‌های مرتبط با غذا در زمینه‌های واقعی ارائه می‌دهند. پژوهش‌های آتی باید رویکردهای ارزیابی زمینه‌مند، مطالعات اجرا در محیط‌های جامعه و بالینی و ارزیابی روابط بین نتایج ارزیابی و پیامدهای سلامت را در اولویت قرار دهند. تقویت همکاری میان پرستاران و سایر متخصصان سلامت می‌تواند ترجمه ارزیابی سواد غذایی به مداخلات فردمحور و حساس به زمینه را تسهیل کند. ثبت مرور نظام‌مند: OSF، شناسه ثبت: 10.17605/OSF.IO/3T6M5

As cities expand and road networks grow, highway construction and maintenance increase, making work zone safety critical due to high driver and worker fatalities. Driving through work zones is challenging due to speed limit reduction, lane closure, confusing temporary signs, and inattention. To reduce collisions at work zones, warning signs can encourage drivers to reduce speed and drive more cautiously. This study examined how the number of warning signs, the spacing between distance information signs, and the type of signs influence driver behaviour and safety at work zones. A total of 47 drivers’ behaviour was observed on a 2.64 km-long highway using a driving simulator. The driving scenarios were created for various warning sign configurations in terms of 3 variables: 1) different numbers of signs (4, 6, or 9), 2) different spacings between the distance information signs (500 or 250 m), and 3) different types of signs (pictorial or text). The driving performance variables including speed and lateral position of vehicle in the lane were collected from the driving simulator. The drivers’ responses on their perceived helpfulness, safety, and distraction in different sign configurations were also collected using the survey. The effects of sign configurations, drivers’ characteristics and their perception of signs on driver behaviour and safety were evaluated using linear mixed effects models and Cox proportional hazards models. The results of the models show that the warning sign configurations had mixed effects on the mean speed, the lateral distance from the cones within the work zone, and the start time of drivers’ speed reduction. The results also show that the drivers are more likely to be aware of the presence of warning signs than the content of signs, and the signs have more direct impacts on the drivers’ speed adjustment before the work area than their lateral position adjustment in the work area. Moreover, the results of drivers’ survey in relation to their observed behaviours show that driver characteristics and drivers’ perception of signs are closely related to their lane change and speed reduction behaviours at the work zone. Findings of this study provide insight into better understanding of the impacts of different warning sign configurations on driver behaviour under each variable and the development of evidence-based variable-specific warning sign design guidelines to mitigate negative effects of the warning sign configurations on safety.

با گسترش شهرها و توسعه شبکه‌های جاده‌ای، ساخت و نگهداری بزرگراه‌ها افزایش یافته و ایمنی مناطق کاری به دلیل نرخ بالای تلفات رانندگان و کارگران اهمیت حیاتی یافته است. رانندگی در مناطق کاری به دلیل کاهش محدودیت سرعت، بستن خطوط، علائم موقت گیج‌کننده و بی‌توجهی، چالش‌برانگیز است. برای کاهش تصادفات در مناطق کاری، علائم هشداردهنده می‌توانند رانندگان را به کاهش سرعت و رانندگی محتاطانه‌تر ترغیب کنند. این مطالعه به بررسی تأثیر تعداد علائم هشداردهنده، فاصله بین علائم اطلاع‌رسانی فاصله و نوع علائم بر رفتار رانندگان و ایمنی در مناطق کاری پرداخته است. رفتار ۴۷ راننده در یک بزرگراه به طول ۲٫۶۴ کیلومتر با استفاده از شبیه‌ساز رانندگی مورد مشاهده قرار گرفت. سناریوهای رانندگی برای پیکربندی‌های مختلف علائم هشداردهنده بر اساس سه متغیر ایجاد شد: ۱) تعداد مختلف علائم (۴، ۶ یا ۹)، ۲) فاصله‌های مختلف بین علائم اطلاع‌رسانی فاصله (۵۰۰ یا ۲۵۰ متر)، و ۳) انواع مختلف علائم (تصویری یا متنی). متغیرهای عملکرد رانندگی شامل سرعت و موقعیت جانبی وسیله نقلیه در خط از شبیه‌ساز رانندگی جمع‌آوری شد. همچنین پاسخ‌های رانندگان درباره میزان مفید بودن، ایمنی و حواس‌پرتی ناشی از پیکربندی‌های مختلف علائم از طریق پرسشنامه گردآوری شد. اثرات پیکربندی علائم، ویژگی‌های رانندگان و ادراک آن‌ها از علائم بر رفتار رانندگی و ایمنی با استفاده از مدل‌های خطی اثرات مختلط و مدل‌های خطر متناسب کاکس ارزیابی شد. نتایج مدل‌ها نشان داد که پیکربندی علائم هشداردهنده اثرات متفاوتی بر میانگین سرعت، فاصله جانبی از مخروط‌ها در منطقه کاری و زمان شروع کاهش سرعت رانندگان دارد. همچنین نتایج نشان داد که رانندگان بیشتر از محتوای علائم، از وجود علائم هشداردهنده آگاه هستند و علائم تأثیر مستقیم‌تری بر تنظیم سرعت رانندگان پیش از منطقه کاری نسبت به تنظیم موقعیت جانبی آن‌ها در منطقه کاری دارند. افزون بر این، نتایج پرسشنامه رانندگان در ارتباط با رفتار مشاهده‌شده آن‌ها نشان داد که ویژگی‌های راننده و ادراک آن‌ها از علائم با رفتار تغییر خط و کاهش سرعت آن‌ها در منطقه کاری ارتباط نزدیکی دارد. یافته‌های این مطالعه بینش بهتری در خصوص درک تأثیرات پیکربندی‌های مختلف علائم هشداردهنده بر رفتار رانندگان تحت هر متغیر و توسعه دستورالعمل‌های مبتنی بر شواهد برای طراحی علائم هشداردهنده متغیرمحور به منظور کاهش اثرات منفی پیکربندی علائم هشداردهنده بر ایمنی ارائه می‌دهد.

Team dynamics in complex sociotechnical systems are critical for safety and organisational effectiveness. This systematic review aimed to evaluate the utility and applicability of systemic Human Factors and Ergonomics(HFE) approaches for analysing team dynamics. Four databases (PubMed, Scopus, Web of Science, and ScienceDirect) were searched for peer-reviewed articles published in English between 2020 and September 2025. Studies were included if they applied systemic HFE methods to analyse team dynamics in organisational settings. Studies focusing solely on individual performance or lacking methodological detail were excluded. Two reviewers independently screened records and extracted data, and methodological quality was assessed using the Mixed Methods Appraisal Tool. Data were synthesised using thematic analysis. Seventy-seven studies were included, with healthcare being the most represented domain (n = 39). Most studies (51.9%) used adapted or combined approaches. Communication and coordination were the most frequently analysed dimensions of team dynamics. Established frameworks (e.g., SEIPS, FRAM) supported system-level analysis, while author-developed methods provided greater insight into local interactions. Hybrid approaches enabled integration across levels of analysis. Most studies were of high methodological quality (64.9%). These patterns informed a two-axis model positioning systemic HFE approaches by level of analysis and methodological integration, operationalised as a framework for method selection. Systemic HFE approaches are effective for analysing team dynamics in complex settings; however, no single method is universally optimal. Effectiveness depends on alignment between the analytical approach, context, and research objectives. Hybrid and adapted approaches appearing particularly promising. Further research is needed in underrepresented domains and through comparative methodological studies.

پویایی‌های تیمی در سامانه‌های پیچیده اجتماعی-فنی برای ایمنی و اثربخشی سازمانی حیاتی هستند. این مرور نظام‌مند با هدف ارزیابی سودمندی و قابلیت کاربرد رویکردهای نظام‌مند عوامل انسانی و ارگونومی (HFE) برای تحلیل پویایی‌های تیمی انجام شد. چهار پایگاه داده (PubMed، Scopus، Web of Science و ScienceDirect) برای مقالات داوری‌شده منتشرشده به زبان انگلیسی بین سال‌های 2020 تا سپتامبر 2025 جست‌وجو شدند. مطالعاتی وارد شدند که روش‌های نظام‌مند HFE را برای تحلیل پویایی‌های تیمی در محیط‌های سازمانی به‌کار برده بودند. مطالعاتی که صرفاً بر عملکرد فردی متمرکز بودند یا فاقد جزئیات روش‌شناختی بودند، حذف شدند. دو ارزیاب به‌طور مستقل منابع را غربال و داده‌ها را استخراج کردند و کیفیت روش‌شناختی با استفاده از ابزار Mixed Methods Appraisal Tool ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک ترکیب شدند. هفتاد و هفت مطالعه وارد مرور شدند که حوزه سلامت بیشترین نمایندگی را داشت (n = 39). بیشتر مطالعات (51.9٪) از رویکردهای اقتباس‌شده یا ترکیبی استفاده کرده بودند. ارتباط و هماهنگی، ابعاد پویایی تیمی بودند که بیشترین فراوانی تحلیل را داشتند. چارچوب‌های تثبیت‌شده (مانند SEIPS، FRAM) از تحلیل در سطح سامانه حمایت کردند، در حالی که روش‌های توسعه‌یافته توسط نویسندگان، بینش بیشتری نسبت به تعاملات محلی فراهم کردند. رویکردهای ترکیبی امکان ادغام در سطوح مختلف تحلیل را فراهم نمودند. بیشتر مطالعات از کیفیت روش‌شناختی بالایی برخوردار بودند (64.9٪). این الگوها به توسعه یک مدل دو‌محوری منجر شد که رویکردهای نظام‌مند HFE را بر اساس سطح تحلیل و ادغام روش‌شناختی جای می‌دهد و به‌عنوان چارچوبی برای انتخاب روش عملیاتی شد. رویکردهای نظام‌مند HFE برای تحلیل پویایی‌های تیمی در محیط‌های پیچیده اثربخش هستند؛ با این حال، هیچ روشی به‌طور جهان‌شمول بهینه نیست. اثربخشی به هم‌راستایی میان رویکرد تحلیلی، زمینه و اهداف پژوهش بستگی دارد. رویکردهای ترکیبی و اقتباس‌شده به‌ویژه امیدبخش به نظر می‌رسند. پژوهش‌های بیشتر در حوزه‌های کمتر نمایندگی‌شده و از طریق مطالعات مقایسه‌ای روش‌شناختی مورد نیاز است.

Background Autistic children commonly experience internalising disorders, such as depression and anxiety disorders, that significantly impact child and parent quality of life. Parents play an important role in supporting their child’s mental health and reducing their risk of internalising disorders. Parental self-efficacy (PSE), that is parent’s confidence to engage in preventive parenting practices, is a key factor in this role. To measure domain-specific PSE to reduce internalising problems in autistic children, we developed and initially assessed the psychometric properties of the 14-item Parental Self-Efficacy Scale - Autism version (PSES-Autism) and identified parent-reported contributing factors to PSE. Methods A sample of 123 parents of autistic children aged 5–12 completed the PSES-Autism, as well as measures of parenting practices, parent mental health, child psychosocial functioning, and general PSE. Results The PSES-Autism demonstrated good internal consistency reliability, construct validity, and test-retest reliability. Higher PSES-Autism total scores were associated with increased preventive parenting practices and better parent mental health and general PSE in parents of autistic children, but were not associated with child psychosocial functioning. Contributors to PSE, as reported by parents, included support from family and friends, parental mental health, and the child’s care team. Conclusions The PSES-Autism has clinical and research utility as a measure of PSE to reduce internalising problems in autistic children. The present study provides insight into the factors related to PSE in parents of autistic children, highlighting potential targets for interventions to better support parents.

زمینه: کودکان مبتلا به اوتیسم معمولاً دچار اختلالات درونی‌سازی مانند افسردگی و اضطراب می‌شوند که تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی کودک و والدین دارند. والدین نقش مهمی در حمایت از سلامت روان کودک خود و کاهش خطر ابتلا به اختلالات درونی‌سازی ایفا می‌کنند. خودکارآمدی والدین (PSE)، یعنی اعتماد والدین به انجام اقدامات پیشگیرانه فرزندپروری، عامل کلیدی در این نقش است. به منظور سنجش خودکارآمدی والدین خاص حوزه برای کاهش مشکلات درونی‌سازی در کودکان مبتلا به اوتیسم، ما ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه اوتیسم مقیاس خودکارآمدی والدین (PSES-Autism) با ۱۴ گویه را توسعه داده و به طور اولیه ارزیابی کردیم و عوامل مؤثر بر خودکارآمدی والدین از دید والدین را شناسایی نمودیم. روش‌ها: نمونه‌ای متشکل از ۱۲۳ والد کودک مبتلا به اوتیسم در بازه سنی ۵ تا ۱۲ سال، مقیاس PSES-Autism و همچنین ابزارهای سنجش شیوه‌های فرزندپروری، سلامت روان والدین، عملکرد روانی‌اجتماعی کودک و خودکارآمدی عمومی را تکمیل کردند. یافته‌ها: مقیاس PSES-Autism پایایی همسانی درونی، روایی سازه و پایایی بازآزمایی مطلوبی را نشان داد. نمرات کل بالاتر در PSES-Autism با افزایش اقدامات پیشگیرانه فرزندپروری و سلامت روان بهتر والدین و خودکارآمدی عمومی در والدین کودکان مبتلا به اوتیسم همراه بود، اما با عملکرد روانی‌اجتماعی کودک ارتباطی نداشت. عوامل مؤثر بر خودکارآمدی والدین از دید والدین شامل حمایت خانواده و دوستان، سلامت روان والدین و تیم مراقبتی کودک بود. نتیجه‌گیری: مقیاس PSES-Autism به عنوان ابزاری برای سنجش خودکارآمدی والدین جهت کاهش مشکلات درونی‌سازی در کودکان مبتلا به اوتیسم، کاربرد بالینی و پژوهشی دارد. مطالعه حاضر بینش‌هایی درباره عوامل مرتبط با خودکارآمدی والدین در والدین کودکان مبتلا به اوتیسم ارائه می‌دهد و اهداف بالقوه‌ای را برای مداخلات جهت حمایت بهتر از والدین برجسته می‌کند.

Emotion recognition from EEG signals has become a central task in affective computing, offering non-invasive insight into human emotional states. Due to the nonlinear and nonstationary nature of EEG, entropy-based features have gained prominence as reliable indicators of brain complexity. However, traditional entropy metrics—such as Shannon entropy (ShanEn) and its variants—often lack sensitivity to transient dynamics and multiscale irregularities in the brain’s electrical activity. This study introduces a novel application of Entropy of Entropy (EoE) to EEG phase series (EoE – phase), aiming to enhance the detection of emotional states by capturing second-order variability in signal complexity. Unlike conventional measures, EoE quantifies not just signal unpredictability, but also the fluctuation of that unpredictability over time, offering a more dynamic representation of neural information flow. Using the GAMEEMO dataset, which includes EEG recordings from 28 participants during four emotion-evoking game scenarios (funny, boring, horror, calm), we computed and compared four feature sets: Phase Entropy, EoE – phase, ShanEn, and EoE applied to EEG amplitude time series. These features were classified using six machine learning models, including AdaBoost, SVM, and Random Forest. Our results demonstrate that EoE applied to phase dynamics significantly outperforms other entropy-based features, achieving a classification accuracy of 71.7% and AUC of 0.869 using the RF classifier with mixed PhaseEn and EoE-phase features, while traditional Shannon-based features reached only ~59% accuracy. This study provides the first systematic evaluation of EoE on EEG phase signals for emotion recognition, revealing its strong discriminative power and potential for integration into next-generation brain-computer interfaces.

شناسایی احساسات از سیگنال‌های EEG به یکی از وظایف محوری در رایانش عاطفی تبدیل شده است و بینشی غیرتهاجمی نسبت به وضعیت‌های عاطفی انسان ارائه می‌دهد. به دلیل ماهیت غیرخطی و غیرایستا بودن EEG، ویژگی‌های مبتنی بر آنتروپی به عنوان شاخص‌های قابل اعتماد پیچیدگی مغز مورد توجه قرار گرفته‌اند. با این حال، معیارهای سنتی آنتروپی—مانند آنتروپی شانون (ShanEn) و انواع آن—اغلب نسبت به پویایی‌های گذرا و بی‌نظمی‌های چندمقیاسی در فعالیت الکتریکی مغز حساسیت کافی ندارند. این مطالعه کاربرد نوینی از آنتروپیِ آنتروپی (EoE) را بر سری‌های فاز EEG (EoE – phase) معرفی می‌کند که هدف آن ارتقاء شناسایی وضعیت‌های عاطفی از طریق ثبت تغییرپذیری مرتبه دوم در پیچیدگی سیگنال است. برخلاف سنجه‌های متعارف، EoE نه تنها غیرقابل پیش‌بینی بودن سیگنال، بلکه نوسان این غیرقابل پیش‌بینی بودن را در طول زمان کمی‌سازی می‌کند و بازنمایی پویاتری از جریان اطلاعات عصبی ارائه می‌دهد. با استفاده از پایگاه داده GAMEEMO که شامل ثبت‌های EEG از ۲۸ شرکت‌کننده در چهار سناریوی بازی برانگیزاننده احساس (خنده‌دار، کسل‌کننده، ترسناک، آرام) است، چهار مجموعه ویژگی شامل آنتروپی فاز، EoE – phase، ShanEn و EoE اعمال‌شده بر سری زمانی دامنه EEG محاسبه و مقایسه شد. این ویژگی‌ها با استفاده از شش مدل یادگیری ماشین از جمله AdaBoost، SVM و Random Forest طبقه‌بندی شدند. نتایج ما نشان می‌دهد که EoE اعمال‌شده بر پویایی فاز به طور معناداری عملکرد بهتری نسبت به سایر ویژگی‌های مبتنی بر آنتروپی دارد و با استفاده از طبقه‌بند RF و ترکیب ویژگی‌های PhaseEn و EoE-phase، دقت طبقه‌بندی ۷۱.۷٪ و AUC معادل ۰.۸۶۹ را به دست می‌آورد، در حالی که ویژگی‌های مبتنی بر شانون تنها به دقت حدود ۵۹٪ می‌رسند. این مطالعه نخستین ارزیابی نظام‌مند EoE بر سیگنال‌های فاز EEG برای شناسایی احساسات را ارائه می‌دهد و قدرت تمایزبخشی بالای آن و پتانسیل ادغام در رابط‌های مغز-رایانه نسل آینده را آشکار می‌سازد.

Abstract Process‐oriented approaches are needed to understand the temporality and dynamics of teacher–student interactions in higher education classrooms. In this study, we follow a complexity science approach, based on non‐linear intra‐ and inter‐personal physiology methods, to explore the physiology of teacher–student interactions. In particular, we examine the relationship between higher education students' course interest, electrodermal activity (EDA, as an indicator of physiological arousal), perceived teacher enthusiasm in the classroom and lesson enjoyment. Ten higher education teachers and 42 of their students voluntarily participated in this study. Self‐reported measures were applied to assess students' course interest (pre), perceived teacher enthusiasm (post) and lesson enjoyment (post) in authentic higher education lectures. Teachers' and students' EDA was sampled at 2 kHz using Bionomadix mobile sensors during the lectures. Auto‐ and cross‐recurrence quantification analyses were applied to understand the temporal structures of students' individual EDA patterns and their physiological synchrony with their teachers. At the individual level, entropy of students' EDA predicted their perceived teacher enthusiasm and lesson enjoyment beyond course interest. At the physiological synchrony level, course interest was the only predictor of students' perceived teacher enthusiasm and lesson enjoyment. Moreover, our findings showed that the relationships between course interest and the structure of EDA patterns differ between individual and physiological synchrony levels. These results provide valuable insight into understanding interactions between teachers and students from a complexity science perspective. Practitioner notes What is already known about this topic? Control value theory (CVT) defines academic emotions in terms of the two dimensions of valence (positive or negative) and arousal (activating or deactivating). Enjoyment is considered a positive activating emotion that is central to effective teaching and learning. Emotions in the classroom are dynamically co‐constructed through social interactions among teachers and students. While valence is inherently subjective, objective physiological measures like electrodermal activity (EDA) are increasingly utilised to understand the arousal dimension of emotions and the dynamics of emotional contagion between teachers and students. What this paper adds? Observing EDA of higher education students during authentic lectures can provide valuable insights into their perceived teacher enthusiasm and lesson enjoyment. Exploring the temporal structures of EDA through nonlinear methods might help understand the emergence of students' lesson enjoyment in a bottom‐up manner. Studying temporal structures of EDA at intra‐ and interpersonal levels (i.e. teacher–student physiological synchrony) can provide a multilayered perspective on the relationship between students' course interest, perceived teacher enthusiasm and lesson enjoyment. At the intra‐personal level, students' course interest and their EDA entropy both predict perceived teacher enthusiasm and lesson enjoyment. At the inter‐personal level, teacher–student physiological synchrony occurs above chance level. Furthermore, physiological synchrony is associated with students' course interest. However, it does not predict perceived teacher enthusiasm or lesson enjoyment beyond the influence of course interest. Implications for practice and/or policy Teachers and learning designers can focus on fostering high course interest among learners at the beginning of their courses to facilitate positive relational dynamics with the students. Moving educational research towards non‐linear approaches can provide more nuanced insights into how students' and teachers' emotions evolve in higher education classrooms.

رویکردهای فرایندی برای درک زمان‌مندی و پویایی تعاملات معلم-دانشجو در کلاس‌های آموزش عالی ضروری است. در این پژوهش، ما با رویکرد علم پیچیدگی و بر اساس روش‌های فیزیولوژی غیرخطی درون‌فردی و بین‌فردی، به بررسی فیزیولوژی تعاملات معلم-دانشجو می‌پردازیم. به طور خاص، رابطه بین علاقه‌مندی دانشجویان آموزش عالی به درس، فعالیت الکترودرمال (EDA، به عنوان شاخص برانگیختگی فیزیولوژیک)، اشتیاق ادراک‌شده معلم در کلاس و لذت از درس را بررسی می‌کنیم. ده معلم آموزش عالی و ۴۲ نفر از دانشجویان آن‌ها به صورت داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. برای سنجش علاقه‌مندی دانشجویان به درس (پیش‌آزمون)، اشتیاق ادراک‌شده معلم (پس‌آزمون) و لذت از درس (پس‌آزمون) در سخنرانی‌های واقعی آموزش عالی، از ابزارهای خودگزارش‌دهی استفاده شد. فعالیت الکترودرمال معلمان و دانشجویان با استفاده از حسگرهای سیار Bionomadix با نرخ نمونه‌برداری ۲ کیلوهرتز در طول سخنرانی‌ها ثبت شد. برای درک ساختارهای زمانی الگوهای فردی EDA دانشجویان و همزمانی فیزیولوژیک آن‌ها با معلمان، از تحلیل‌های کمّی بازگشت خودکار و متقاطع استفاده شد. در سطح فردی، آنتروپی EDA دانشجویان، اشتیاق ادراک‌شده معلم و لذت از درس را فراتر از علاقه‌مندی به درس پیش‌بینی کرد. در سطح همزمانی فیزیولوژیک، علاقه‌مندی به درس تنها پیش‌بین اشتیاق ادراک‌شده معلم و لذت از درس بود. افزون بر این، یافته‌های ما نشان داد که روابط بین علاقه‌مندی به درس و ساختار الگوهای EDA در سطوح فردی و همزمانی فیزیولوژیک متفاوت است. این نتایج بینش ارزشمندی برای درک تعاملات معلم و دانشجو از منظر علم پیچیدگی فراهم می‌کند. یادداشت‌های کاربردی چه چیزی پیش‌تر درباره این موضوع شناخته شده است؟ نظریه ارزش-کنترل (CVT) هیجانات تحصیلی را بر اساس دو بعد ارزش (مثبت یا منفی) و برانگیختگی (فعال‌کننده یا غیرفعال‌کننده) تعریف می‌کند. لذت به عنوان یک هیجان مثبت و فعال‌کننده، محور تدریس و یادگیری مؤثر است. هیجانات در کلاس به صورت پویا و از طریق تعاملات اجتماعی میان معلمان و دانشجویان ساخته می‌شوند. در حالی که ارزش ماهیتی ذهنی دارد، سنجه‌های عینی فیزیولوژیک مانند فعالیت الکترودرمال (EDA) به طور فزاینده‌ای برای درک بعد برانگیختگی هیجانات و پویایی سرایت هیجانی بین معلمان و دانشجویان به کار می‌رود. این مقاله چه می‌افزاید؟ مشاهده EDA دانشجویان آموزش عالی در طول سخنرانی‌های واقعی می‌تواند بینش‌های ارزشمندی درباره اشتیاق ادراک‌شده معلم و لذت از درس آن‌ها فراهم کند. بررسی ساختارهای زمانی EDA با روش‌های غیرخطی می‌تواند به درک ظهور لذت از درس دانشجویان به صورت پایین به بالا کمک کند. مطالعه ساختارهای زمانی EDA در سطوح درون‌فردی و بین‌فردی (یعنی همزمانی فیزیولوژیک معلم-دانشجو) می‌تواند دیدگاه چندلایه‌ای درباره رابطه علاقه‌مندی به درس دانشجویان، اشتیاق ادراک‌شده معلم و لذت از درس ارائه دهد. در سطح درون‌فردی، علاقه‌مندی به درس دانشجویان و آنتروپی EDA هر دو پیش‌بین اشتیاق ادراک‌شده معلم و لذت از درس هستند. در سطح بین‌فردی، همزمانی فیزیولوژیک معلم-دانشجو بالاتر از سطح تصادفی رخ می‌دهد. همچنین، همزمانی فیزیولوژیک با علاقه‌مندی به درس دانشجویان مرتبط است، اما فراتر از تأثیر علاقه‌مندی به درس، اشتیاق ادراک‌شده معلم یا لذت از درس را پیش‌بینی نمی‌کند. پیامدهای کاربردی و/یا سیاستی معلمان و طراحان آموزشی می‌توانند بر تقویت علاقه‌مندی بالا به درس در ابتدای دوره‌ها تمرکز کنند تا پویایی‌های مثبت رابطه‌ای با دانشجویان را تسهیل نمایند. حرکت پژوهش‌های آموزشی به سوی رویکردهای غیرخطی می‌تواند بینش‌های دقیق‌تری درباره چگونگی تحول هیجانات دانشجویان و معلمان در کلاس‌های آموزش عالی ارائه دهد.

Introduction Anorexia nervosa (AN) is more prevalent in women than men, although rates in men are rising. Animal models can provide insight into whether this differential prevalence is rooted in biological mechanisms, but prior studies have yielded conflicting findings. Using the activity-based anorexia (ABA) model, we previously demonstrated that female mice exhibit distinct vulnerable and resilient phenotypes. Here, we use this phenotypic framework to investigate sex differences in ABA susceptibility. Methods We tested young adult male C57BL/6N mice using the same ABA protocol used to test age-matched C57BL/6N females. Individual differences in daily bodyweight, food intake, water intake, and wheel running were analyzed and compared across sexes. Results Males exhibit the same vulnerable and resilient phenotypes as females, with no sex difference in the proportion of mice exhibiting each phenotype or the repertoire of behaviors characterizing them. In both sexes, vulnerable mice exhibit catastrophic weight loss that is associated with excessive light cycle running, while resilient mice exhibit weight stabilization that is associated with adaptive changes in consumption. When food is available, vulnerable mice do not run more than resilient mice, indicating that vulnerability is not characterized by a decision to run instead of eat in either sex. Conclusions Our findings indicate that there are no sex differences in ABA in C57BL/6N mice. The shared behavioral responses to starvation observed across sexes demonstrate that ABA can be used to model adaptive and maladaptive responses to food restriction in men and women.

مقدمه: بی‌اشتهایی عصبی (AN) در زنان شایع‌تر از مردان است، هرچند نرخ آن در مردان رو به افزایش است. مدل‌های حیوانی می‌توانند بینشی درباره این‌که آیا این شیوع متفاوت ریشه در سازوکارهای زیستی دارد یا خیر، ارائه دهند، اما پژوهش‌های پیشین یافته‌های متناقضی داشته‌اند. با استفاده از مدل بی‌اشتهایی مبتنی بر فعالیت (ABA)، پیش‌تر نشان دادیم که موش‌های ماده فنوتیپ‌های آسیب‌پذیر و تاب‌آور متمایزی را نشان می‌دهند. در این پژوهش، از این چارچوب فنوتیپی برای بررسی تفاوت‌های جنسی در آسیب‌پذیری نسبت به ABA استفاده کردیم. روش‌ها: موش‌های نر بالغ جوان نژاد C57BL/6N با همان پروتکل ABA که برای موش‌های ماده هم‌سن C57BL/6N به کار رفته بود، آزمون شدند. تفاوت‌های فردی در وزن بدن روزانه، مصرف غذا، مصرف آب و دویدن چرخشی تحلیل و بین دو جنس مقایسه شد. یافته‌ها: موش‌های نر همان فنوتیپ‌های آسیب‌پذیر و تاب‌آور را مانند موش‌های ماده نشان دادند و تفاوت معناداری در نسبت موش‌هایی که هر فنوتیپ را نشان می‌دهند یا در الگوی رفتاری مشخص‌کننده آن‌ها بین دو جنس مشاهده نشد. در هر دو جنس، موش‌های آسیب‌پذیر کاهش وزن فاجعه‌آمیزی را تجربه کردند که با دویدن بیش از حد در چرخه نوری همراه بود، در حالی که موش‌های تاب‌آور تثبیت وزن را نشان دادند که با تغییرات سازگارانه در مصرف همراه بود. زمانی که غذا در دسترس است، موش‌های آسیب‌پذیر بیش از موش‌های تاب‌آور نمی‌دوند، که نشان می‌دهد آسیب‌پذیری در هیچ‌یک از دو جنس با تصمیم به دویدن به جای خوردن مشخص نمی‌شود. نتیجه‌گیری: یافته‌های ما نشان می‌دهد که در موش‌های C57BL/6N تفاوت جنسی در ABA وجود ندارد. پاسخ‌های رفتاری مشترک به گرسنگی که در هر دو جنس مشاهده شد، نشان می‌دهد که ABA می‌تواند برای مدل‌سازی پاسخ‌های سازگارانه و ناسازگارانه به محدودیت غذایی در مردان و زنان به کار رود.

This study examines the development and empirical validation of a value-oriented model of family upbringing that explains how parental value orientations are translated into everyday interaction practices and contribute to the formation of sustainable family relationships. In the context of ongoing social transformations, many existing approaches focus on isolated aspects of family life, while the dynamic interrelation between motivational orientations, emotional climate, and pedagogical practices remains insufficiently explored. Addressing this gap, the present research proposes an integrative model that combines value-based, emotional-communicative, and practice-oriented dimensions of family functioning. Methodologically, the study adopts a mixed-methods design. At the quantitative stage, Structural Equation Modeling (SEM) was employed to examine the relationships between parental values, family climate characteristics, and indicators of relationship sustainability. The model demonstrated robust fit indices and showed that family climate acts as a key mediating mechanism through which parental value orientations are transformed into stable patterns of interaction. The qualitative stage, based on in-depth interviews, provided insight into how values are enacted in everyday family life through shared rituals, emotional support, open communication, joint coping strategies, and sustained cooperation between families and schools. The findings indicate that the sustainability of family relationships should be understood not as a fixed trait but as a developmental outcome shaped by continuous, intentional, and value-informed practices of family members. The study makes a theoretical contribution by substantiating a comprehensive model that integrates motivational, emotional, and practical components of family upbringing. Its practical significance lies in the applicability of the results to the design of parental support programs, the prevention of family stress, the development of school–family partnerships, and the formulation of systemic family policy measures. While the study is limited by single-source data, self-report measures, and a cross-sectional design, it outlines clear directions for future longitudinal, cross-cultural, and intervention-based research.

این مطالعه به توسعه و اعتبارسنجی تجربی یک مدل پرورش خانواده مبتنی بر ارزش‌ها می‌پردازد که تبیین می‌کند چگونه جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به کنش‌های تعاملی روزمره تبدیل می‌شوند و به شکل‌گیری روابط پایدار خانوادگی کمک می‌کنند. در بستر تحولات اجتماعی جاری، بسیاری از رویکردهای موجود بر جنبه‌های منفرد زندگی خانوادگی تمرکز دارند، در حالی که ارتباط پویا میان جهت‌گیری‌های انگیزشی، اقلیم هیجانی و شیوه‌های تربیتی به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. پژوهش حاضر با هدف رفع این خلأ، مدلی تلفیقی را پیشنهاد می‌کند که ابعاد مبتنی بر ارزش، هیجانی-ارتباطی و عمل‌محور عملکرد خانواده را ترکیب می‌کند. از نظر روش‌شناسی، این پژوهش از طرح روش‌های ترکیبی بهره گرفته است. در مرحله کمی، مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) برای بررسی روابط میان ارزش‌های والدین، ویژگی‌های اقلیم خانواده و شاخص‌های پایداری روابط به کار گرفته شد. مدل از شاخص‌های برازش قوی برخوردار بود و نشان داد که اقلیم خانواده به عنوان سازوکار میانجی کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن، جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به الگوهای پایدار تعامل تبدیل می‌شوند. مرحله کیفی، مبتنی بر مصاحبه‌های عمیق، بینش‌هایی درباره نحوه تحقق ارزش‌ها در زندگی روزمره خانوادگی از طریق آیین‌های مشترک، حمایت هیجانی، ارتباط باز، راهبردهای مقابله‌ای مشترک و همکاری پایدار میان خانواده و مدرسه ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایداری روابط خانوادگی باید نه به عنوان یک ویژگی ثابت، بلکه به عنوان پیامد رشد‌یافته‌ای که توسط کنش‌های مستمر، هدفمند و مبتنی بر ارزش اعضای خانواده شکل می‌گیرد، درک شود. این پژوهش از نظر نظری با تبیین مدل جامعی که مؤلفه‌های انگیزشی، هیجانی و عملی پرورش خانواده را یکپارچه می‌کند، سهمی نظری ارائه می‌دهد. اهمیت کاربردی آن نیز در قابلیت استفاده از نتایج برای طراحی برنامه‌های حمایت والدین، پیشگیری از استرس خانوادگی، توسعه مشارکت مدرسه و خانواده و تدوین تدابیر سیاست‌گذاری نظام‌مند خانواده نهفته است. اگرچه پژوهش حاضر به دلیل استفاده از داده‌های تک‌منبعی، ابزارهای خودگزارشی و طرح مقطعی با محدودیت‌هایی مواجه است، اما مسیرهای روشنی برای پژوهش‌های آینده با رویکرد طولی، بین‌فرهنگی و مداخله‌محور ترسیم می‌کند.

University programme leaders occupy a pivotal position in shaping teaching and learning, yet their responsibilities are complex. Despite the significance of this role, programme leaders (PLs) frequently report limited access to structured leadership development (Cahill et al. Citation2015; Lawrence, Morón-García, and Senior Citation2022), prompting higher education institutions (HEIs) to introduce institutionally led interventions.Academic developers, educational developers and other higher education professionals (referred to from this point as academic developers) are often tasked with supporting programme leaders, but there are even fewer development opportunities available to support them in their roles.The Supporting Programme Leadership Development Network (SPLDN) was established to create a collaborative space for academic developers supporting programme leaders to share practice, foster connections and enhance support. This study aims to identify the need for and value of this network for staff in such roles.University staff supporting PL development were invited to complete a short online survey, reflecting the support they need and the benefits of belonging to a peer network.Findings from 30 respondents indicate a demand for opportunities to share practice, benchmark institutional approaches and develop evidence-informed support for programme leaders. Participants valued the SPLDN as a source of sector insight and as a space to create connections with those in a similar role. Importantly, engagement with the network was not limited to those new to supporting PLs; many participants had substantial experience in the area yet still noted benefits from engaging. These findings suggest that a peer network can offer academic developers access to peer learning, sector comparison and practice sharing throughout their career.

رهبران برنامه در دانشگاه‌ها نقش محوری در شکل‌دهی به آموزش و یادگیری ایفا می‌کنند، با این حال مسئولیت‌های آنان پیچیده است. علی‌رغم اهمیت این نقش، رهبران برنامه (PLs) اغلب گزارش می‌کنند که دسترسی محدودی به توسعه رهبری ساختاریافته دارند (Cahill و همکاران، 2015؛ Lawrence، Morón-García و Senior، 2022)، که این امر مؤسسات آموزش عالی (HEIs) را بر آن داشته تا مداخلات سازمانی را معرفی کنند. توسعه‌دهندگان دانشگاهی، توسعه‌دهندگان آموزشی و سایر متخصصان آموزش عالی (که از این پس به عنوان توسعه‌دهندگان دانشگاهی نامیده می‌شوند) اغلب مسئول حمایت از رهبران برنامه هستند، اما فرصت‌های توسعه‌ای کمتری برای حمایت از آنان در نقش‌هایشان وجود دارد. شبکه توسعه حمایت از رهبری برنامه (SPLDN) با هدف ایجاد فضایی تعاملی برای توسعه‌دهندگان دانشگاهی جهت به اشتراک‌گذاری تجارب، تقویت ارتباطات و ارتقای حمایت از رهبران برنامه تأسیس شد. هدف این مطالعه شناسایی نیاز و ارزش این شبکه برای کارکنان در چنین نقش‌هایی است. از کارکنان دانشگاهی که از توسعه رهبران برنامه حمایت می‌کنند دعوت شد تا یک پرسشنامه آنلاین کوتاه را تکمیل کنند و نیازهای حمایتی خود و مزایای عضویت در یک شبکه همتایان را بازتاب دهند. یافته‌های حاصل از ۳۰ پاسخ‌دهنده نشان‌دهنده تقاضا برای فرصت‌هایی جهت به اشتراک‌گذاری تجارب، مقایسه رویکردهای سازمانی و توسعه حمایت مبتنی بر شواهد برای رهبران برنامه است. شرکت‌کنندگان SPLDN را به عنوان منبعی برای بینش بخشی و فضایی برای ایجاد ارتباط با افراد دارای نقش مشابه ارزشمند دانستند. نکته مهم این است که مشارکت در این شبکه محدود به افراد تازه‌وارد به حمایت از PLs نبود؛ بسیاری از شرکت‌کنندگان دارای تجربه قابل توجهی در این حوزه بودند اما همچنان مزایایی را از مشارکت گزارش کردند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که یک شبکه همتایان می‌تواند دسترسی توسعه‌دهندگان دانشگاهی به یادگیری همتایانه، مقایسه بخشی و به اشتراک‌گذاری تجارب را در سراسر مسیر حرفه‌ای آنان فراهم کند.

Peer Recovery Support Services are increasingly integrated into child welfare contexts to support parents with substance use disorders, yet there is limited research on how peer support specialists understand their role identity and enact core peer values within systems with conflicting value structures. This qualitative study explores the values, identity, and role boundaries of peer support specialists working with child welfare-involved parents. Drawing on in-depth interviews with twenty certified peer support specialists, we examine how peers define recovery-oriented practice, utilize lived experience, and navigate tensions between relational, autonomy-centered peer work and the demands of the child welfare system. Findings highlight three core principles of peer work - purposeful use of lived experience, relational equality characterized as “walking alongside,” and peer autonomy – and provide insight into how peer support specialists protect these principles in the child welfare context. Participants describe how maintaining fidelity to the peer support specialist role requires education, active negotiation, and boundary setting with courts, child welfare agencies, and multidisciplinary teams. This study contributes to the knowledge base on peer support for parents impacted by both substance use disorder and child welfare involvement. By centering the perspectives of peer support specialists, we identify organizational and systems-level conditions that support successful integration of peer support in child welfare systems while preserving its foundational values.

خدمات حمایت بهبودی همتا به طور فزاینده‌ای در زمینه‌های رفاه کودک برای حمایت از والدین دارای اختلال مصرف مواد ادغام می‌شوند، اما پژوهش‌های محدودی درباره چگونگی درک متخصصان حمایت همتا از هویت نقش خود و اجرای ارزش‌های اصلی همتا در نظام‌هایی با ساختارهای ارزشی متعارض وجود دارد. این مطالعه کیفی به بررسی ارزش‌ها، هویت و مرزهای نقش متخصصان حمایت همتا که با والدین درگیر با رفاه کودک کار می‌کنند، می‌پردازد. با بهره‌گیری از مصاحبه‌های عمیق با بیست متخصص حمایت همتای دارای گواهینامه، بررسی می‌کنیم که همتاها چگونه عمل مبتنی بر بهبودی را تعریف می‌کنند، از تجربه زیسته بهره می‌گیرند و تنش‌های میان کار همتای رابطه‌محور و مبتنی بر خودمختاری و الزامات نظام رفاه کودک را مدیریت می‌کنند. یافته‌ها سه اصل اساسی کار همتا—استفاده هدفمند از تجربه زیسته، برابری رابطه‌ای که به عنوان «همراهی کردن» توصیف می‌شود، و خودمختاری همتا—را برجسته می‌سازد و بینشی درباره چگونگی حفاظت متخصصان حمایت همتا از این اصول در زمینه رفاه کودک ارائه می‌دهد. مشارکت‌کنندگان توضیح می‌دهند که حفظ وفاداری به نقش متخصص حمایت همتا مستلزم آموزش، مذاکره فعال و تعیین مرز با دادگاه‌ها، سازمان‌های رفاه کودک و تیم‌های چندرشته‌ای است. این مطالعه به پایگاه دانشی حمایت همتا برای والدینی که هم از اختلال مصرف مواد و هم از درگیری با نظام رفاه کودک متأثر شده‌اند، می‌افزاید. با محوریت قرار دادن دیدگاه‌های متخصصان حمایت همتا، شرایط سازمانی و سطح نظام را که از ادغام موفق حمایت همتا در نظام‌های رفاه کودک پشتیبانی می‌کند و در عین حال ارزش‌های بنیادین آن را حفظ می‌کند، شناسایی می‌کنیم.

Introduction Research on goal contents has largely focused on why students engage in physical activity, with less attention to what they pursue through it. This study examined the prospective and possible reverse-direction associations between intrinsic and extrinsic goal contents and five life skills among students in university physical education. Methods A two-wave cross-lagged panel design was employed over one academic semester with 347 students nested within 26 university physical education class sections. Participants completed self-report measures of intrinsic and extrinsic goals and five domains of life skills (teamwork, goal setting, time management, social skills, and leadership) at the beginning (T1) and end (T2) of the semester. Results After accounting for prior levels of the study variables and sex, T1 intrinsic goals showed prospective associations with T2 time management and leadership in the unadjusted results, but only the association with time management remained statistically significant after the Holm correction. T1 extrinsic goals were not significantly associated with any of the five life skills at T2. Regarding the reverse-direction associations, T1 leadership was negatively associated with T2 extrinsic goals in the unadjusted results, although this association did not remain statistically significant after the Holm correction. None of the remaining reverse-direction paths were statistically significant. Discussion These findings suggest that intrinsic goals may be prospectively associated with time management and, more tentatively, leadership, rather than uniformly with all five life skills. They also provide initial insight into the prospective direction of the associations between goal contents and life skills in university physical education.

مقدمه پژوهش‌ها درباره محتوای اهداف عمدتاً بر چرایی مشارکت دانشجویان در فعالیت بدنی تمرکز داشته‌اند و کمتر به آنچه آنان از طریق این فعالیت‌ها دنبال می‌کنند، توجه شده است. این مطالعه ارتباطات آینده‌نگر و همچنین ارتباطات احتمالی معکوس بین محتوای اهداف درونی و بیرونی و پنج مهارت زندگی را در میان دانشجویان تربیت بدنی دانشگاهی بررسی کرد. روش‌ها یک طرح پانل متقاطع دو‌موجی در طول یک نیمسال تحصیلی با ۳۴۷ دانشجو که در ۲۶ بخش کلاسی تربیت بدنی دانشگاهی قرار داشتند، به کار گرفته شد. شرکت‌کنندگان در آغاز (T1) و پایان (T2) نیمسال، پرسشنامه‌های خودگزارشی درباره اهداف درونی و بیرونی و پنج حوزه مهارت زندگی (کار تیمی، هدف‌گذاری، مدیریت زمان، مهارت‌های اجتماعی و رهبری) را تکمیل کردند. نتایج پس از کنترل سطوح قبلی متغیرهای پژوهش و جنسیت، اهداف درونی در T1 ارتباطات آینده‌نگر با مدیریت زمان و رهبری در T2 را در نتایج بدون تعدیل نشان دادند، اما تنها ارتباط با مدیریت زمان پس از اصلاح هولم از نظر آماری معنادار باقی ماند. اهداف بیرونی در T1 با هیچ‌یک از پنج مهارت زندگی در T2 ارتباط معناداری نداشتند. درباره ارتباطات معکوس، رهبری در T1 با اهداف بیرونی در T2 در نتایج بدون تعدیل ارتباط منفی داشت، اگرچه این ارتباط پس از اصلاح هولم از نظر آماری معنادار باقی نماند. هیچ‌یک از مسیرهای معکوس دیگر از نظر آماری معنادار نبودند. بحث این یافته‌ها نشان می‌دهند که اهداف درونی ممکن است به طور آینده‌نگر با مدیریت زمان و تا حدی با رهبری، و نه به طور یکنواخت با هر پنج مهارت زندگی، مرتبط باشند. همچنین، این نتایج بینش اولیه‌ای درباره جهت آینده‌نگر ارتباطات بین محتوای اهداف و مهارت‌های زندگی در تربیت بدنی دانشگاهی ارائه می‌دهند.

Gameful work design is increasingly used to make tasks, feedback, performance systems, and workplace interaction more engaging, yet its consequences remain double-edged. Existing research has largely explained these differences in terms of motivation, technology acceptance, or performance outcomes, offering limited insight into why similar features are interpreted differently across employees and contexts. Drawing on cognitive appraisal theory and a bounded integrative evidence base of 52 publications, this conceptual analysis develops an emotional appraisal framework of gameful work design. The framework analytically distinguishes five interrelated appraisal domains—system characteristics, task design, self-evaluation and identity, social interaction, and organizational meaning—and explains how external design cues acquire supportive or threatening meanings through appraisal. These meanings shape emotional reactions, which may subsequently influence individual, team, and organizational outcomes. Eight propositions translate the framework into domain-focused, cross-pathway, multilevel, and temporal relationships for future testing. By clarifying what employees appraise and how appraisal processes link similar gameful features to divergent consequences, the framework extends cognitive-emotional explanations of work gamification. It provides a focused agenda for future research.

طراحی بازی‌گونه کار به طور فزاینده‌ای برای جذاب‌تر کردن وظایف، بازخورد، سیستم‌های عملکرد و تعاملات محیط کار به کار می‌رود، اما پیامدهای آن همچنان دو‌سویه باقی مانده است. پژوهش‌های موجود عمدتاً این تفاوت‌ها را بر اساس انگیزش، پذیرش فناوری یا پیامدهای عملکردی تبیین کرده‌اند و بینش محدودی درباره اینکه چرا ویژگی‌های مشابه توسط کارکنان و در زمینه‌های مختلف به گونه‌ای متفاوت تفسیر می‌شوند، ارائه داده‌اند. با اتکا بر نظریه ارزیابی شناختی و شواهد تلفیقی محدود از ۵۲ منبع، این تحلیل مفهومی چارچوبی برای ارزیابی هیجانی در طراحی بازی‌گونه کار توسعه می‌دهد. این چارچوب به طور تحلیلی پنج حوزه ارزیابی مرتبط با یکدیگر—ویژگی‌های سیستم، طراحی وظیفه، ارزیابی و هویت فردی، تعامل اجتماعی و معنای سازمانی—را متمایز می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه نشانه‌های طراحی بیرونی از طریق ارزیابی، معانی حمایتی یا تهدیدآمیز پیدا می‌کنند. این معانی واکنش‌های هیجانی را شکل می‌دهند که ممکن است به نوبه خود بر پیامدهای فردی، تیمی و سازمانی تأثیر بگذارند. هشت گزاره، چارچوب را به روابط متمرکز بر حوزه، میان‌مسیر، چندسطحی و زمانی برای آزمون‌های آتی ترجمه می‌کنند. با روشن ساختن اینکه کارکنان چه چیزی را ارزیابی می‌کنند و چگونه فرایندهای ارزیابی ویژگی‌های بازی‌گونه مشابه را به پیامدهای متفاوت پیوند می‌دهد، این چارچوب تبیین‌های شناختی-هیجانی از بازی‌وارسازی کار را گسترش می‌دهد و دستورکار متمرکزی برای پژوهش‌های آینده فراهم می‌کند.

The assessment of the capacity to consent to treatment for mental disorders remains a complex and contentious area of medico-legal practice in psychiatry around the world. In Canada, the definitive jurisprudential authority on the topic is the Supreme Court of Canada's landmark 6-3 ruling in Starson v. Swayze (Starson). Starson involved the case of an individual with psychosis, and the Court's interpretation of the 'appreciation' branch of the treatment capacity standard set out in the province of Ontario's Health Care Consent Act. While the majority opinion and its dissent shared a view on the relevance of lack of insight in dislodging the treatment capacity assumed under law, their application of this standard to the facts laid out in Starson differed significantly. Here, we revisit Starson as a case study to highlight the relevance of phenomenology to the treatment capacity test. Specifically, we posit that delusions introduce a logical tension in the law, considering the functional test for capacity as outlined in the HCCA and interpreted in Starson. Delusions may be seen to render capacity for their treatment under the current law logically incoherent. This work is thought to be of interest to those practicing in the fields of mental health and law, and to policymakers and other stakeholders involved in crafting capacity threshold tests in Canada and abroad.

ارزیابی ظرفیت رضایت به درمان اختلالات روانی همچنان حوزه‌ای پیچیده و بحث‌برانگیز در عمل پزشکی‌ـ‌حقوقی روان‌پزشکی در سراسر جهان است. در کانادا، مرجع نهایی حقوقی در این زمینه، رأی تاریخی ۶-۳ دیوان عالی کانادا در پرونده Starson v. Swayze (استارسون) است. پرونده استارسون به فردی مبتلا به روان‌پریشی مربوط می‌شود و تفسیر دادگاه از شاخه «درک» استاندارد ظرفیت درمان که در قانون رضایت به مراقبت‌های بهداشتی استان انتاریو مقرر شده است. اگرچه نظر اکثریت و اقلیت دادگاه در مورد اهمیت فقدان بینش در تضعیف ظرفیت درمان مفروض در قانون دیدگاه مشترکی داشتند، اما کاربرد این استاندارد در حقایق مطرح‌شده در پرونده استارسون به‌طور قابل‌توجهی متفاوت بود. در اینجا، پرونده استارسون را به‌عنوان مطالعه موردی بازنگری می‌کنیم تا اهمیت پدیدارشناسی را در آزمون ظرفیت درمان برجسته کنیم. به‌طور خاص، ما فرض می‌کنیم که هذیان‌ها تنش منطقی در قانون ایجاد می‌کنند، با توجه به آزمون کارکردی ظرفیت که در HCCA تبیین و در استارسون تفسیر شده است. هذیان‌ها ممکن است ظرفیت درمان خود را طبق قانون فعلی از لحاظ منطقی ناسازگار جلوه دهند. این پژوهش برای فعالان حوزه سلامت روان و حقوق، همچنین سیاست‌گذاران و سایر ذی‌نفعان در تدوین آزمون‌های آستانه ظرفیت در کانادا و سایر کشورها حائز اهمیت تلقی می‌شود.

Abstract The rise of the BE V ing progressive has been argued to reflect a broader shift in the typological profile of English from a bounded to an unbounded language, leading to changing preferences in aspectual construal and narrative organization. However, it remains unclear whether BE V ing directly replaced a dominant pattern of bounded event construal or superseded alternative strategies that were already available to express progressive(-like) meaning before. The idea of a typological shift suggests that many more strategies may have been involved. This article investigates diachronic change in the expression of progressive(-like) meaning. To this end, use is made of a historical parallel translation corpus consisting of eight successive English translations of Cervantes’ Don Quijote , giving insight into how the same meanings were expressed over time. The results suggest that the expression of progressive(-like) meaning in English went through a pragmatic stage, in which progressive meaning was mainly expressed through invited inference, followed by an experimentation stage, during which speakers of English resorted to a variety of lexical and (semi-)grammatical options to express these meanings semantically, and resulting in the current situation with the emergence of the grammaticalized marker BE V ing as an uncontested default coding option.

چکیده: رشد ساختار BE V ing استمراری به عنوان بازتابی از یک تغییر گسترده‌تر در نمایه نوع‌شناختی زبان انگلیسی از یک زبان محدود به زبان نامحدود مطرح شده است که منجر به تغییر ترجیحات در برداشت وجهی و سازماندهی روایی می‌شود. با این حال، هنوز مشخص نیست که آیا BE V ing مستقیماً جایگزین الگوی غالب برداشت رویداد محدود شده است یا بر استراتژی‌های جایگزینی که پیش‌تر برای بیان معنای استمراری (یا مشابه استمراری) در دسترس بودند، برتری یافته است. ایده تغییر نوع‌شناختی نشان می‌دهد که استراتژی‌های بسیار بیشتری ممکن است درگیر بوده باشند. این مقاله به بررسی تغییرات تاریخی در بیان معنای استمراری (یا مشابه استمراری) می‌پردازد. بدین منظور، از یک پیکره موازی ترجمه تاریخی شامل هشت ترجمه متوالی انگلیسی از «دون کیشوت» اثر سروانتس استفاده شده است که بینشی درباره چگونگی بیان همان معانی در طول زمان ارائه می‌دهد. نتایج نشان می‌دهد که بیان معنای استمراری (یا مشابه استمراری) در زبان انگلیسی از یک مرحله کاربردشناختی عبور کرده است که در آن معنای استمراری عمدتاً از طریق استنتاج دعوت‌شده بیان می‌شد، و پس از آن مرحله‌ای از آزمایش‌گری رخ داده است که در آن گویشوران انگلیسی برای بیان این معانی به گزینه‌های واژگانی و (نیمه)دستوری متعددی متوسل شدند، و در نهایت به وضعیت کنونی با ظهور نشانگر دستوری‌شده BE V ing به عنوان گزینه پیش‌فرض و بی‌رقیب رمزگذاری رسیده است.

Automatic imitation is a stimulus-response compatibility effect wherein observing an action automatically influences motor performance. However, the mechanism underlying this effect remains controversial. Associative Sequence Learning suggests that automatic imitation arises from contingent visual and motor activity associations. Prior studies have shown that exposure to counter-imitative training can alter these visuomotor associations, suggesting that automatic imitation can be modulated by experience. Here, we aim to bring new insight into how this modulation occurs by exploring the time course of automatic imitation before and after counter-imitative training. If automatic imitation is merely a result of contingent associations, as previously suggested, the effect should consistently be modulated following such training. However, our findings show that automatic imitation is not significantly reduced after counter-imitative training at all the tested time points. This suggests that automatic imitation does not depend on contingent association, at least not as currently understood.

تقلید خودکار یک اثر سازگاری محرک-پاسخ است که در آن مشاهده یک عمل به طور خودکار بر عملکرد حرکتی تأثیر می‌گذارد. با این حال، سازوکار زیربنایی این اثر همچنان محل بحث است. نظریه یادگیری توالی تداعی‌گر (Associative Sequence Learning) بیان می‌کند که تقلید خودکار ناشی از تداعی‌های وابسته بین فعالیت‌های دیداری و حرکتی است. مطالعات پیشین نشان داده‌اند که مواجهه با آموزش مقابله‌ای با تقلید می‌تواند این تداعی‌های بینایی-حرکتی را تغییر دهد و این امر حاکی از آن است که تقلید خودکار می‌تواند توسط تجربه تعدیل شود. در پژوهش حاضر، هدف ما ارائه بینشی نو درباره چگونگی وقوع این تعدیل از طریق بررسی سیر زمانی تقلید خودکار پیش و پس از آموزش مقابله‌ای با تقلید است. اگر تقلید خودکار صرفاً نتیجه تداعی‌های وابسته باشد، همان‌گونه که پیش‌تر مطرح شده است، این اثر باید پس از چنین آموزشی به طور پیوسته تعدیل شود. با این حال، یافته‌های ما نشان می‌دهد که تقلید خودکار پس از آموزش مقابله‌ای با تقلید، در تمامی زمان‌های آزمون‌شده به طور معناداری کاهش نمی‌یابد. این امر نشان می‌دهد که تقلید خودکار، دست‌کم به معنای فعلی، وابسته به تداعی‌های وابسته نیست.

Mood follows a well-documented circadian rhythm. Sleep timing and duration are similarly shaped by biological and social factors. However, large-scale, real-world data on how these patterns vary across demographic groups remain limited. Prior studies often rely on laboratory data or social media linguistic analysis, which lack direct self-reports. This study examines hourly, weekly, and demographic trends in mood and sleep duration reports using one of the largest online datasets of directly self-reported behavioral health: 468,092 Lumosity users (aged 20–79) who reported daily mood (−2 to +2 scale) and sleep duration (≤5–9 + hours). We assessed variation by time of day, day of week, and interactions of age, gender, and race/ethnicity using ANOVA and linear regression. Mood was higher among users reporting in the afternoon and evening, and lower from late night through morning. Mood showed a U-shaped pattern with age, consistent throughout the week, and longer sleep duration was linked to better mood reports throughout the day and week. Sleep duration varied by time of report and by day of week, with longer durations in the afternoon/evening and on weekends. Women reported longer sleep overall, Black users reported shorter sleep, and sleep duration declined from young adulthood through midlife before rising slightly among older users. Higher mood was associated with longer sleep, and the weekday-weekend mood difference was larger among users reporting longer sleep. These findings demonstrate the value of large-scale digital data for public health insight, highlighting demographic disparities in sleep and the importance of midlife as a key intervention period. Because the sample is likely skewed toward higher educational attainment and health engagement, disparity estimates may understate true population-level differences. The late-night peak in negative affect aligns with literature on nocturnal suicide risk, though this nonclinical sample cannot directly speak to clinical risk or crisis-service need.

خلق و خو از یک ریتم شبانه‌روزی مستند پیروی می‌کند. زمان‌بندی و مدت خواب نیز به طور مشابه تحت تأثیر عوامل زیستی و اجتماعی قرار دارند. با این حال، داده‌های واقعی و گسترده درباره چگونگی تغییر این الگوها در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی همچنان محدود است. مطالعات پیشین اغلب به داده‌های آزمایشگاهی یا تحلیل زبانی شبکه‌های اجتماعی متکی هستند که فاقد خودگزارش‌دهی مستقیم می‌باشند. این مطالعه روندهای ساعتی، هفتگی و جمعیت‌شناختی در گزارش‌های خلق و مدت خواب را با استفاده از یکی از بزرگ‌ترین مجموعه داده‌های آنلاین سلامت رفتاری با خودگزارش‌دهی مستقیم بررسی می‌کند: ۴۶۸٬۰۹۲ کاربر Lumosity (در بازه سنی ۲۰ تا ۷۹ سال) که روزانه خلق (در مقیاس −۲ تا +۲) و مدت خواب (۵ ساعت یا کمتر تا ۹ ساعت و بیشتر) را گزارش کردند. ما تغییرات را بر اساس زمان روز، روز هفته و تعاملات سن، جنسیت و نژاد/قومیت با استفاده از تحلیل واریانس (ANOVA) و رگرسیون خطی ارزیابی کردیم. خلق در میان کاربرانی که در بعدازظهر و عصر گزارش داده‌اند بالاتر و از نیمه‌شب تا صبح پایین‌تر بود. خلق الگوی U شکلی با سن نشان داد که در طول هفته ثابت بود و مدت خواب طولانی‌تر با گزارش‌های خلق بهتر در سراسر روز و هفته همراه بود. مدت خواب بر اساس زمان گزارش و روز هفته متفاوت بود، به طوری که در بعدازظهر/عصر و آخر هفته‌ها مدت خواب طولانی‌تر بود. زنان به طور کلی خواب طولانی‌تری گزارش کردند، کاربران سیاه‌پوست خواب کوتاه‌تری گزارش کردند و مدت خواب از اوایل بزرگسالی تا میانسالی کاهش یافت و سپس در میان کاربران مسن‌تر اندکی افزایش یافت. خلق بالاتر با خواب طولانی‌تر همراه بود و تفاوت خلق بین روزهای هفته و آخر هفته در میان کاربرانی که خواب طولانی‌تری گزارش کردند بیشتر بود. این یافته‌ها ارزش داده‌های دیجیتال گسترده را برای بینش سلامت عمومی نشان می‌دهد و بر نابرابری‌های جمعیت‌شناختی در خواب و اهمیت میانسالی به عنوان دوره‌ای کلیدی برای مداخله تأکید می‌کند. از آنجا که نمونه احتمالاً به سمت تحصیلات بالاتر و مشارکت بیشتر در سلامت گرایش دارد، برآورد نابرابری‌ها ممکن است تفاوت‌های واقعی در سطح جمعیت را کمتر از واقعیت نشان دهد. اوج خلق منفی در نیمه‌شب با ادبیات مربوط به خطر خودکشی شبانه همسو است، اگرچه این نمونه غیر بالینی نمی‌تواند مستقیماً درباره خطر بالینی یا نیاز به خدمات بحران اظهار نظر کند.

With the widespread integration of Generative Artificial Intelligence (GAI) into higher education, its relationship with students’ creativity has become a growing focus of scholarly inquiry. Drawing on data from 424 survey responses and in-depth interviews with eight students, this study constructs and examines a chain path model of Exploration–Exploitation–Co-Creation–Reflection to investigate how GAI-assisted learning processes are associated with students’ creativity. Quantitative analyses indicate that exploratory and exploitative behaviors are positively associated with creativity, and these associations are observed alongside perceived cognitive stimulation. Furthermore, co-creation and reflection are significantly associated with flow experience and creative self-efficacy, which are related to students’ creative performance. The qualitative findings complement the quantitative results by showing that students’ engagement in exploration, knowledge utilization, collaborative co-creation, and reflection during GAI-assisted learning is accompanied by cognitive inspiration and psychological engagement. Overall, this study provides insight into how GAI-assisted learning processes may be associated with creativity development in higher education through the interplay of behavioral, cognitive, and psychological mechanisms, offering implications for educational practice and theoretical advancement.

با ادغام گسترده هوش مصنوعی مولد (GAI) در آموزش عالی، رابطه آن با خلاقیت دانشجویان به کانون توجه فزاینده پژوهش‌های علمی تبدیل شده است. این مطالعه با استفاده از داده‌های ۴۲۴ پرسشنامه و مصاحبه‌های عمیق با هشت دانشجو، یک مدل مسیر زنجیره‌ای اکتشاف–بهره‌برداری–هم‌آفرینی–تأمل را ساخته و بررسی می‌کند تا چگونگی ارتباط فرایندهای یادگیری با کمک GAI با خلاقیت دانشجویان را مورد مطالعه قرار دهد. تحلیل‌های کمی نشان می‌دهد که رفتارهای اکتشافی و بهره‌بردارانه با خلاقیت رابطه مثبت دارند و این ارتباطات همراه با تحریک شناختی ادراک‌شده مشاهده می‌شوند. افزون بر این، هم‌آفرینی و تأمل به طور معناداری با تجربه جریان و خودکارآمدی خلاقانه مرتبط هستند که این عوامل نیز با عملکرد خلاقانه دانشجویان ارتباط دارند. یافته‌های کیفی، نتایج کمی را تکمیل می‌کند و نشان می‌دهد که مشارکت دانشجویان در اکتشاف، بهره‌گیری از دانش، هم‌آفرینی مشارکتی و تأمل در طول یادگیری با کمک GAI با الهام شناختی و درگیری روان‌شناختی همراه است. در مجموع، این مطالعه بینشی درباره چگونگی ارتباط فرایندهای یادگیری با کمک GAI با رشد خلاقیت در آموزش عالی از طریق تعامل سازوکارهای رفتاری، شناختی و روان‌شناختی ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای عمل آموزشی و پیشرفت نظری مطرح می‌کند.

ABSTRACT Infants often exhibit goal‐directed behaviors, such as reaching for a sensory stimulus, even when no external reward criterion is provided. These intrinsically motivated behaviors facilitate spontaneous exploration and learning of the body and environment during early developmental stages. Although computational modeling can offer insight into the mechanisms underlying such behaviors, many existing studies on intrinsic motivation focus primarily on how exploration contributes to acquiring external rewards. In this paper, we propose a novel density model for an agent's own multimodal sensory experiences, called the “self‐prior,” and investigate whether it can autonomously induce goal‐directed behavior. Integrated within an active inference framework based on the free energy principle, the self‐prior generates behavioral references purely from an intrinsic process that minimizes mismatches between average past sensory experiences and current observations. This mechanism is also analogous to the acquisition and utilization of a body schema through continuous interaction with the environment. We examine this approach in a simulated environment and confirm that the agent spontaneously reaches toward a tactile stimulus. Our study implements intrinsically motivated behavior shaped by the agent's own sensory experiences, demonstrating the spontaneous emergence of intentional behavior during early development. Summary Suggests a computational model for early intentional behavior, integrating body‐schema formation and goal‐directed actions under the free energy principle. Introduces a self‐prior as an internal density model that drives the emergence of goal‐directed behaviors without external rewards. Demonstrates spontaneous reaching for a sticker by minimizing mismatches between observed multimodal sensory inputs and the empirically acquired self‐prior.

نوزادان اغلب رفتارهای هدفمندی مانند دست دراز کردن به سوی یک محرک حسی را حتی در غیاب معیار پاداش بیرونی از خود نشان می‌دهند. این رفتارهای دارای انگیزش درونی، کاوش و یادگیری خودانگیخته بدن و محیط را در مراحل اولیه رشد تسهیل می‌کنند. اگرچه مدل‌سازی محاسباتی می‌تواند بینشی درباره سازوکارهای زیربنایی چنین رفتارهایی ارائه دهد، بسیاری از پژوهش‌های موجود درباره انگیزش درونی عمدتاً بر این تمرکز دارند که چگونه کاوش به کسب پاداش‌های بیرونی کمک می‌کند. در این مقاله، یک مدل چگالی نوین برای تجارب حسی چندوجهی عامل، با عنوان «پیش‌فرض خود»، پیشنهاد می‌شود و بررسی می‌گردد که آیا این مدل می‌تواند به طور خودمختار رفتار هدفمند را القا کند یا خیر. این مدل که در چارچوب استنتاج فعال مبتنی بر اصل انرژی آزاد ادغام شده است، مراجع رفتاری را صرفاً از یک فرایند درونی که عدم تطابق میان تجارب حسی گذشته میانگین و مشاهدات فعلی را به حداقل می‌رساند، تولید می‌کند. این سازوکار همچنین مشابه کسب و به‌کارگیری طرحواره بدنی از طریق تعامل مستمر با محیط است. این رویکرد در یک محیط شبیه‌سازی‌شده مورد بررسی قرار گرفته و تأیید می‌شود که عامل به طور خودانگیخته به سوی یک محرک لمسی دست دراز می‌کند. مطالعه حاضر رفتار دارای انگیزش درونی شکل‌گرفته بر اساس تجارب حسی خود عامل را پیاده‌سازی می‌کند و ظهور خودانگیخته رفتار هدفمند در طول رشد اولیه را نشان می‌دهد. خلاصه: مدل محاسباتی برای رفتار هدفمند اولیه پیشنهاد می‌کند که یکپارچه‌سازی شکل‌گیری طرحواره بدنی و کنش‌های هدفمند را تحت اصل انرژی آزاد ممکن می‌سازد. پیش‌فرض خود را به عنوان یک مدل چگالی درونی معرفی می‌کند که ظهور رفتارهای هدفمند را بدون پاداش بیرونی هدایت می‌کند. دست دراز کردن خودانگیخته به سوی یک برچسب را از طریق به حداقل رساندن عدم تطابق میان ورودی‌های حسی چندوجهی مشاهده‌شده و پیش‌فرض خود تجربی نشان می‌دهد.