high school students

Future orientation is an important developmental aspect for twelfth-grade senior high school students, who must decide on further study or careers after graduation. A preliminary study through interviews with the guidance and counseling teacher and an open-ended questionnaire administered to 50 twelfth-grade students of Sekolah Menengah Islam (SMI) Hidayatullah, Banjar Regency, showed that none of the respondents had clear future goals. This community service activity aimed to provide understanding and initial skills in setting future goals through the “Aku Bisa” (I Can) program, a psychoeducation-based activity consisting of an interactive lecture on goal setting, creating a “my aspirations” mind map, and a short film discussion. The one-day program was attended by 105 twelfth-grade students. Outcomes were evaluated through a pre-test and post-test based on a future orientation scale, observation during the activities, and a participant evaluation sheet. A paired sample t-test showed no significant difference between scores before and after the program (t(95) = 0.245; p = 0.807). Nevertheless, participants were able to write down their aspirations and plan how to achieve them in a mind map, and most participants rated their understanding of the material (78.10% good and very good) and the benefits of the activity (87.62% good and very good) favorably. This program can serve as an initial step in introducing future planning to students; however, longer implementation and follow-up evaluation are needed to detect meaningful changes in future orientation

Student engagement positively influences academic achievement, yet instruments suited to the Indonesian cultural context remain limited. This study aimed to develop a valid, reliable, and user-friendly student engagement scale for high school students. Using a quantitative descriptive design, the study involved 295 male and female students aged 15–18 years recruited through convenience sampling. The scale comprised three dimensions: behavioral, emotional, and cognitive engagement. The results showed that the scale demonstrated a good model fit based on the goodness-of-fit indices (χ2/df = 1.60; CFI = 0.966; TLI = 0.962; SRMR = 0.074; RMSEA = 0.045) and good reliability, with Cronbach’s alpha values of 0.844 for emotional engagement, 0.753 for behavioral engagement, and 0.782 for cognitive engagement. The developed scale can be used by teachers, counselors, and educational researchers to identify students’ levels of engagement and inform the development of programs to improve student engagement.

This study aims to examine the impact of parental involvement and socioeconomic status (SES) on academic achievement at public senior high schools in Tangerang Municipality. The study used a cross-sectional survey design. The study population consisted of students from public senior high schools in Tangerang Municipality. We applied Weighted Regression analysis utilizing a sample size of 893 participants. We used a validated questionnaire that was distributed via WhatsApp groups. The findings showed that parents with high SES tended to be more involved in their children's learning; however, high parental SES did not guarantee high academic achievement for their children. The mean difference tests revealed that academic achievement did not differ significantly by parental involvement, whereas it did differ significantly by parental SES. Researchers also found that parents’ involvement in education significantly boosted students' academic achievement. In contrast, parents' SES did not have a significant impact. Intensive discussions, good communication, full attention, giving gifts, and providing learning facilities are effective parental involvement actions that encourage increases in children's academic achievement. Parental involvement matters more than parental SES in improving students’ academic achievement. Therefore, maintaining strong relationships between schools and parents is essential to support students’ educational outcomes. Local governments need to strengthen regulations governing parents' roles at home and at school. Keywords: academic achievement, parental involvement, SES.

Abstract Despite decades of effort to improve mathematical outcomes, studies examining the integrated roles of affective dimensions such as confidence, perceived value, and motivation in relation to mathematics achievement among Senior High School students in Ghana remain relatively limited. In this study, confidence was operationalised through items reflecting students’ domain-specific mathematics self-efficacy beliefs. This study examines the structural associations of confidence, perceived value, and motivation with self-reported mathematics achievement among final-year students in a selected Senior High School in the Atwima Nwabiagya North Municipal Assembly of Ghana. A quantitative descriptive correlational design was employed, and data were collected from 296 students using a structured questionnaire. Self-reported mathematics achievement was measured using students’ responses to items concerning their perceived achievement in mathematics, rather than standardised test scores or school achievement records. The hypothesised structural relationships among confidence, perceived value, motivation, and self-reported mathematics achievement were examined using structural equation modelling (SEM). Within the participating school, the results showed that confidence, perceived value, and motivation were each positively and significantly associated with self-reported mathematics achievement, with confidence having the largest standardised coefficient, followed by motivation and value. Given these findings, instructional practices that support students’ confidence may be considered in mathematics teaching. Likewise, opportunities to connect mathematics with real-world applications may help students recognise its value, while supportive learning environments may provide conditions conducive to sustained engagement with mathematics learning.

Background: Bullying remains a significant adolescent health and school safety concern. Self control may influence students' behavioral regulation and involvement in bullying. Objectives: This study examined the association between self control and bullying behavior among students at SMPN 1 Cikembar, Sukabumi Regency, Indonesia. Methods: A correlational cross sectional study included 293 students selected from a population of 1,059 using proportional stratified random sampling. Self control and bullying behavior were assessed using questionnaires based on the Brief Self Control Scale and Revised Olweus Bully/Victim Questionnaire. Associations were analyzed using the Chi square test and prevalence ratios (PR) with 95% confidence intervals (CI). Results: High self control was reported by 185 students (63.1%), while 184 (62.8%) demonstrated low bullying behavior. High bullying behavior occurred in 56.5% of students with low self control compared with 25.9% of those with high self control. Low self control was significantly associated with higher bullying prevalence (PR = 2.18; 95% CI: 1.62–2.92; X² = 27.22; p < 0.001). Conclusions: Lower self control was significantly associated with bullying behavior, without establishing causality. School prevention programs should integrate behavioral assessment, counseling, and coordinated teacher and parent support.

زمینه: زورگویی همچنان یکی از نگرانی‌های مهم سلامت نوجوانان و ایمنی مدارس است. خودکنترلی ممکن است بر تنظیم رفتاری دانش‌آموزان و مشارکت آن‌ها در رفتارهای زورگویی تأثیرگذار باشد. هدف: این پژوهش به بررسی ارتباط بین خودکنترلی و رفتار زورگویی در میان دانش‌آموزان مدرسه متوسطه اول دولتی شماره ۱ چیکمبار، شهرستان سوکابومی، اندونزی پرداخت. روش‌ها: این مطالعه مقطعی همبستگی شامل ۲۹۳ دانش‌آموز بود که از جمعیت ۱۰۵۹ نفره با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده متناسب انتخاب شدند. خودکنترلی و رفتار زورگویی با استفاده از پرسشنامه‌هایی بر اساس Brief Self Control Scale و Revised Olweus Bully/Victim Questionnaire ارزیابی شد. ارتباطات با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر و نسبت شیوع (PR) با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) تحلیل گردید. یافته‌ها: ۱۸۵ دانش‌آموز (۶۳/۱٪) خودکنترلی بالا و ۱۸۴ نفر (۶۲/۸٪) رفتار زورگویی پایین را گزارش کردند. رفتار زورگویی بالا در ۵۶/۵٪ از دانش‌آموزان با خودکنترلی پایین در مقایسه با ۲۵/۹٪ از افراد با خودکنترلی بالا مشاهده شد. خودکنترلی پایین به طور معناداری با شیوع بالاتر رفتار زورگویی مرتبط بود (PR = 2.18؛ ۹۵٪ CI: 1.62–2.92؛ X² = 27.22؛ p < 0.001). نتیجه‌گیری: خودکنترلی پایین به طور معناداری با رفتار زورگویی مرتبط بود، بدون آنکه رابطه علیت اثبات شود. برنامه‌های پیشگیری مدرسه‌ای باید ارزیابی رفتاری، مشاوره و حمایت هماهنگ معلمان و والدین را دربرگیرد.

Students’ learning outcomes in Informatics remain a challenge when conventional instructional media offer limited interaction, contributing to passive engagement and difficulties understanding learning materials. This study examined changes in Grade X students’ learning outcomes after the implementation of Wordwall-assisted interactive learning media for the Computer Systems topic at SMAN 1 Sawahlunto, Indonesia. A quantitative approach was employed using a pre-experimental one-group pretest–posttest design involving 30 students from class X E4. Students completed a multiple-choice achievement test before instruction, participated in Computer Systems learning activities supported by Wordwall, and completed a posttest afterward. The intervention incorporated game-based activities to support practice and engagement; however, the research records did not specify its duration. Data were analyzed using descriptive statistics and a paired-samples t-test, with normalized gain (N-Gain) used to assess the level of improvement. The mean score increased from 53.67 on the pretest to 77.67 on the posttest, a difference of 24.00 points. The paired-samples t-test identified a statistically significant difference between scores (t = 8.664, df = 29, p < 0.001). The mean N-Gain was 0.538, indicating moderate improvement. These results show that students’ scores were higher after the Wordwall-assisted learning intervention. Nevertheless, the study did not include a control group, the observed change cannot be attributed to Wordwall alone; instructional or testing-related factors may also have contributed. Wordwall therefore be considered a useful supplementary medium for Informatics instruction, while further studies using control groups, larger samples, and documented intervention durations are needed to strengthen conclusions about its effectiveness.

This study investigated the relationships between students’ metacognitive skills, scientific reasoning ability, learning motivation, and achievement in Physics among secondary school students in Nigeria. A correlational research design was adopted for the study. The population comprised 894 Senior Secondary School II (SS II) students offering Physics in public secondary schools in Mbaitoli Local Government Area of Imo State, Nigeria, while a sample of 312 students was selected using simple random sampling. Data were collected using four instruments: Physics Achievement Test (PAT), Metacognitive Skills Questionnaire (MSQ), Scientific Reasoning Ability Test (SRAT), and Physics Learning Motivation Questionnaire (PLMQ). The instruments were validated by experts in Physics Education and Measurement and Evaluation, while reliability coefficients ranged from 0.75 to 0.83. Data were analyzed using Pearson Product-Moment Correlation at the 0.05 level of significance. The findings revealed significant positive relationships between metacognitive skills and Physics achievement, r(310) = 0.482, p< .001; scientific reasoning ability and Physics achievement, r(310) = .526, p< .001; and learning motivation and Physics achievement, r(310) = .587, p< .001. The findings indicate that students with higher levels of metacognitive skills, scientific reasoning ability, and learning motivation tended to demonstrate higher achievement in Physics. The study concludes that these learner-related characteristics are important factors associated with students’ Physics achievement. It is recommended that Physics teachers integrate metacognitive strategies, scientific reasoning activities, and motivational approaches into classroom instruction to support students’ engagement and achievement in Physics.

این پژوهش به بررسی روابط بین مهارت‌های فراشناختی، توانایی استدلال علمی، انگیزش یادگیری و پیشرفت در فیزیک میان دانش‌آموزان دبیرستانی در نیجریه پرداخت. برای این مطالعه از طرح پژوهشی همبستگی استفاده شد. جامعه آماری شامل ۸۹۴ نفر از دانش‌آموزان پایه دهم (SS II) بود که دروس فیزیک را در مدارس دولتی ناحیه محلی Mbaitoli ایالت Imo نیجریه می‌گذراندند، در حالی که نمونه‌ای به حجم ۳۱۲ نفر با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از چهار ابزار گردآوری شدند: آزمون پیشرفت فیزیک (PAT)، پرسشنامه مهارت‌های فراشناختی (MSQ)، آزمون توانایی استدلال علمی (SRAT) و پرسشنامه انگیزش یادگیری فیزیک (PLMQ). روایی ابزارها توسط متخصصان آموزش فیزیک و سنجش و اندازه‌گیری تأیید شد و ضرایب پایایی آن‌ها بین ۰.۷۵ تا ۰.۸۳ متغیر بود. داده‌ها با استفاده از همبستگی حاصل‌ضرب-مoment پیرسون در سطح معناداری ۰.۰۵ تحلیل شدند. یافته‌ها نشان‌دهنده روابط مثبت معنادار بین مهارت‌های فراشناختی و پیشرفت فیزیک، r(310) = 0.482, p< .001؛ توانایی استدلال علمی و پیشرفت فیزیک، r(310) = .526, p< .001؛ و انگیزش یادگیری و پیشرفت فیزیک، r(310) = .587, p< .001 بود. یافته‌ها نشان می‌دهند که دانش‌آموزانی که سطوح بالاتری از مهارت‌های فراشناختی، توانایی استدلال علمی و انگیزش یادگیری دارند، تمایل به کسب پیشرفت بالاتر در فیزیک دارند. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که این ویژگی‌های مرتبط با فراگیران، عوامل مهمی هستند که با پیشرفت فیزیک دانش‌آموزان مرتبط‌اند. توصیه می‌شود معلمان فیزیک راهبردهای فراشناختی، فعالیت‌های استدلال علمی و رویکردهای انگیزشی را در تدریس کلاسی برای حمایت از مشارکت و پیشرفت دانش‌آموزان در فیزیک ادغام کنند.

Instilling a sense of responsibility is a fundamental component of character education, particularly when the values taught at school are not fully reflected in students behavior. This issue has been observed at SMP Sepuluh Nopember Sidoarjo, specifically regarding the fulfillment of academic tasks and obligations, adherence to school rules, and students’ awareness of their own actions. This study aims to describe and analyze how a sense of responsibility is fostered through learning contracts and morning routines. A descriptive qualitative approach was employed. Data were collected via non-participant observation, in-depth interviews, and document analysis. Participants were selected through purposive sampling and included the vice-principal for academic affairs, the vice-principal for student affairs, social studies teachers, and eighth-grade students. Data analysis followed the Miles and Huberman model, encompassing data collection, reduction, presentation, conclusion drawing, and verification. Data credibility was ensured through triangulation and participant validation. The findings indicate that learning contracts instill academic responsibility by establishing agreements regarding rules, assignment deadlines, and the consequences of non-compliance. Simultaneously, morning routines provide students with opportunities to develop a sense of responsibility through structured activities, such as morning prayers (duha), morning prayes, Quran recitation review and calisthenics. These two strategies complement each other in promoting the fulfillment of obligations and commitments, as well as enhancing student self-awareness. Because the development of a sense of responsibility varies among students, it requires ongoing support and encouragement. ABSTRAK Penanaman karakter tanggung jawab merupakan bagian penting dalam pendidikan karakter, terutama nilai-nilai yang ditanamkan di sekolah belum sepenuhnya tercermin dalam perilaku peserta didik. Permasalahan tersebut ditemukan di SMP Sepuluh Nopember Sidoarjo, khususnya dalam pelaksanaan tugas dan kewajiban pembelajaran, kepatuhan terhadap aturan, serta kesadaran peserta didik dalam bertindak. Penelitian ini bertujuan untuk mendeskripsikan dan menganalisis implementasi penanaman karakter tanggung jawab melalui kontrak belajar dan pembiasaan pagi. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan jenis deskriptif. Data diperoleh melalui observasi non-partisipatif, wawancara mendalam, dan dokumentasi. Informasi dipilih menggunakan teknik purposive sampling, meliputi Wakil Kepala Sekolah bidang Kurikulum, Wakil Kepala Sekolah bidang Kesiswaan, guru mata pelajaran IPS dan peserta didik kelas VIII. Analisis data menggunakan model Miles dan Huberman melalui tahapan pengumpulan data, reduksi data, penyajian data, serta penarikan kesimpulan dan verifikasi. Kredibilitas data diperiksa melalui triangulasi dan member check. Hasil penelitian menunjukkan bahwa kontrak belajar menanamkan tanggung jawab akademik melalui kesepakatan mengenai aturan, batas waktu pengumpulan tugas dan konsekuensi pelanggaran. Sementara itu pembiasaan pagi memberikan kesempatan kepada peserta didik untuk mempraktikkan tanggung jawab melalui kegiatan terjadwal, seperti salat duha, doa pagi, murajaah, dan senam. Kedua strategi tersebut saling melengkapi dalam mendukung pelaksanaan kewajiban, kepatuhan terhadap kesepakatan, serta kesadaran peserta didik. Perkembangan karakter tanggung jawab belum merata sehingga memerlukan pendampingan dan penguatan secara berkelanjutan.

ایجاد حس مسئولیت‌پذیری، به‌ویژه زمانی که ارزش‌های آموزش‌داده‌شده در مدرسه به‌طور کامل در رفتار دانش‌آموزان منعکس نمی‌شود، جزء اساسی آموزش شخصیت است. این مسئله در مدرسه متوسطه اول ده نوامبر سیدوارجو، به‌ویژه در زمینه انجام تکالیف و وظایف تحصیلی، پایبندی به قوانین مدرسه و آگاهی دانش‌آموزان از اعمال خود مشاهده شده است. هدف این مطالعه توصیف و تحلیل چگونگی پرورش حس مسئولیت‌پذیری از طریق قراردادهای یادگیری و روتین‌های صبحگاهی است. از یک رویکرد توصیفی-کیفی استفاده شد. داده‌ها از طریق مشاهده غیرمشارکتی، مصاحبه‌های عمیق و تحلیل اسناد جمع‌آوری شدند. شرکت‌کنندگان با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و شامل معاون آموزشی، معاون پرورشی، معلمان علوم اجتماعی و دانش‌آموزان پایه هشتم بودند. تحلیل داده‌ها بر اساس مدل مایلز و هیبرمن، شامل جمع‌آوری داده‌ها، کاهش داده‌ها، ارائه داده‌ها، نتیجه‌گیری و اعتبارسنجی بود. اعتبار داده‌ها از طریق سه‌گانه‌سازی و اعتبارسنجی با مشارکت‌کنندگان تضمین شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که قراردادهای یادگیری با ایجاد توافق‌هایی در مورد قوانین، مهلت تحویل تکالیف و پیامدهای عدم پایبندی، مسئولیت‌پذیری تحصیلی را در دانش‌آموزان تقویت می‌کنند. همزمان، روتین‌های صبحگاهی فرصت‌هایی را برای پرورش حس مسئولیت‌پذیری از طریق فعالیت‌های ساختاریافته مانند نماز صبح، اذان صبح، مرور قرآن و ورزش صبحگاهی در اختیار دانش‌آموزان قرار می‌دهند. این دو استراتژی در ترویج انجام وظایف و تعهدات و همچنین افزایش خودآگاهی دانش‌آموزان مکمل یکدیگر هستند. از آنجا که توسعه حس مسئولیت‌پذیری در میان دانش‌آموزان متفاوت است، نیاز به حمایت و تشویق مستمر دارد.

This research study was conducted to provide a comparative analysis of the writing skills of intellectually disabled boys and girls studying at the secondary level. The primary objective of the study was to test the hypothesis that "intellectually disabled boys at the secondary level will exhibit higher writing skills compared to intellectually disabled girls." A total of 60 intellectually disabled students (30 boys and 30 girls, aged 12–18 years) were selected from special and inclusive schools in the Raipur district (Chhattisgarh) using purposive random sampling. Data were collected using a standardized 'Writing Skill Assessment Scale' (WSAS), which evaluated fine motor skills, shape imitation, clarity of letters/words, and copying speed. Statistical analysis of the data was performed using the mean, standard deviation (SD), and t-test. The results indicated no statistically significant difference between the scores of boys (M=54.20, SD=8.15) and girls (M=52.80, SD=8.40) (t=0.65, p=.518). Consequently, the formulated hypothesis is rejected. The study concludes that, in the context of intellectual disability, the development of writing skills is not gender-dependent but rather relies on individual motor coordination and regular practice.

The advancement of digital technology and the evolving demands of the professional landscape require vocational high school (SMK) students to possess a level of work readiness that aligns with the needs of the business and industrial sectors. However, preliminary research involving students in the Office Management and Business Services (MPLB) program at SMKN 2 Tuban indicates that their work readiness is not yet optimal; this is evidenced by limitations in seeking and utilizing information, as well as a mismatch between the competencies they possess and the requirements of the workplace. This situation underscores the importance of this study, which aims to identify the factors influencing the work readiness of MPLB students at SMKN 2 Tuban. Specifically, this research analyzes the impact of digital literacy, independent learning, and the use of information technology on the work readiness of these students, both individually and collectively. The study employs a quantitative approach with an explanatory research design. The population consists of MPLB students at SMKN 2 Tuban, with a sample of 207 respondents selected via simple random sampling. Data were collected using a Likert-scale questionnaire and analyzed through multiple linear regression, t-tests, F-tests, and the coefficient of determination. The findings reveal that digital literacy, independent learning, and the use of information technology each have a positive and significant impact on work readiness. Furthermore, these three factors, digital literacy, independent learning, and the use of information technology collectively exert a positive and significant influence on work readiness. Among these, independent learning emerges as the most dominant variable, highlighting that a student's ability to manage their own learning process is a crucial aspect of fostering work readiness. An adjusted R-squared value of 0.624 indicates that the three independent variables account for 62.4% of the variation in work readiness, while the remaining 37.6% is attributed to factors outside the scope of this study. In conclusion, digital literacy, independent learning, and the use of information technology collectively have a positive and significant effect on the work readiness of MPLB students at SMKN 2 Tuban. ABSTRAK Perkembangan teknologi digital dan perubahan tuntutan dunia kerja menuntut siswa sekolah menengah kejuruan (SMK) memiliki kesiapan kerja yang sesuai dengan kebutuhan dunia usaha dan dunia industri. Namun, hasil pra penelitian pada siswa MPLB SMKN 2 Tuban menunjukkan bahwa kesiapan kerja belum optimal, yang ditandai dengan keterbatasan dalam mencari dan memanfaatkan informasi serta ketidaksesuaian antara kompetensi yang dimiliki dengan kebutuhan dunia kerja. Kondisi tersebut menjadi alasan penelitian ini penting dilakukan untuk mengetahui faktor-faktor yang mempengaruhi kesiapan kerja siswa MPLB SMKN 2 Tuban. Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis pengaruh Literasi digital, kemandirian belajar, dan penggunaan teknologi informasi terhadap kesiapan kerja siswa MPLB SMKN 2 Tuban baik secara parsial maupun simultan. Penelitian ini menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain explanatory research. Populasi penelitian adalah siswa MPLB SMKN 2 Tuban dengan jumlah sampel sebanyak 207 responden yang dipilih menggunakan teknik simple random sampling. Pengumpulan data dilakukan melalui kuesioner dengan skala Likert. Analisis data menggunakan regresi linier berganda, uji t, uji F, dan koefisien determinasi. Hasil penelitian menunjukkan bahwa literasi digital berpengaruh positif dan signifikan terhadap kesiapan kerja, kemandirian belajar berpengaruh positif dan signifikan terhadap kesiapan kerja, penggunaan teknologi informasi berpengaruh positif dan signifikan terhadap kesiapan kerja. Literasi digital, kemandirian belajar, dan penggunaan teknologi informasi secara simultan berpengaruh positif dan signifikan terhadap kesiapan kerja. Kemandirian belajar merupakan variabel yang paling dominan dalam mempengaruhi kesiapan kerja. Hal ini menunjukkan bahwa kemampuan siswa mengelola proses belajar secara mandiri menjadi aspek penting dalam mendukung kesiapan kerja. Nilai Adjusted R sebesar 0,624 menunjukkan bahwa ketiga variabel independen mampu menjelaskan 62,4% variasi kesiapan kerja, sedangkan 37,6% dijelaskan oleh faktor lain diluar penelitian. Hasil penelitian menunjukkan bahwa Literasi digital, kemandirian belajar, dan penggunaan teknologi informasi secara simultan berpengaruh positif dan signifikan terhadap kesiapan kerja siswa MPLB SMKN 2 Tuban.

This study is a survey research that aims to determine students’ critical thinking skills in science learning at Madrasah Tsanawiyah (MTs) in Somba Opu District during the 2024/2025 academic year. The population of this study consisted of eighth-grade students totaling 229 students. The sample included 146 students from three schools: MTs Aisyiyah Sungguminasa 47 students, MTs Madani Pao-pao 87 students, and MTs Guppi Samata with 12 students. The indicators of critical thinking skills analyzed consisted of five aspects: providing simple explanations, building basic skills, drawing conclusions, providing further explanations, and organizing strategies and tactics. The data collection technique used was a critical thinking ability test in the form of multiple-choice questions, and the data were analyzed using descriptive statistical analysis. The results show that students’ critical thinking skills in science learning at MTs in Somba Opu District are categorized as low, with an average score of 7.40. The percentage of achievement shows that providing simple explanations reached 42.61% (fair), building basic skills reached 39.72% (low), drawing conclusions reached 31.41% (low), providing further explanations reached 41.93% (fair), and organizing strategies and tactics reached 27.33% (low). These results indicate that students’ critical thinking skills need improvement.

This study was motivated by the need to develop learning approaches that encourage active student engagement in understanding pre-production materials in the Fundamentals of Film Studies subject at vocational high schools. Conventional instruction needs to be examined in comparison with learning models that provide students with opportunities to study materials independently before participating in classroom activities. This study aimed to determine the difference in learning outcomes between students taught using the Flipped Classroom model and those taught through conventional instruction in Grade X of the Film Production program at SMK Negeri 1 Ngasem. A quantitative approach with a quasi-experimental method and a nonequivalent control group design was employed. The participants consisted of 68 students, comprising 35 students from class X PF 2 as the experimental group and 33 students from class X PF 3 as the control group. Data were collected through pretests and posttests. The data were analyzed using the Shapiro–Wilk normality test and the Mann–Whitney U test. The Mann–Whitney U test yielded a significance value of p < 0.001, with a mean rank of 50.29 for the experimental group and 17.76 for the control group. These findings indicate a statistically significant difference in learning outcomes between the two groups, with the experimental group demonstrating a higher mean rank than the control group. Therefore, the Flipped Classroom model has the potential to serve as an alternative instructional approach to support students’ learning outcomes in film pre-production. Nevertheless, these findings should be interpreted in consideration of the quasi-experimental design and the possibility of differences in students’ initial abilities between the groups. ABSTRAK Penelitian ini dilatarbelakangi oleh kebutuhan untuk mengembangkan pembelajaran yang mendorong keterlibatan aktif peserta didik dalam memahami materi pra-produksi pada mata pelajaran Dasar-Dasar Perfilman di Sekolah Menengah Kejuruan (SMK). Pembelajaran konvensional dinilai perlu dibandingkan dengan model pembelajaran yang memberikan kesempatan kepada peserta didik untuk mempelajari materi secara mandiri sebelum kegiatan pembelajaran di kelas. Penelitian ini bertujuan untuk mengetahui perbedaan hasil belajar peserta didik yang menggunakan model Flipped Classroom dan pembelajaran konvensional pada kelas X Program Keahlian Perfilman di SMK Negeri 1 Ngasem. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan metode kuasi-eksperimen dan desain nonequivalent control group design. Subjek penelitian terdiri atas 68 peserta didik, yaitu 35 peserta didik kelas X PF 2 sebagai kelompok eksperimen dan 33 peserta didik kelas X PF 3 sebagai kelompok kontrol. Pengumpulan data dilakukan melalui tes awal (pretest) dan tes akhir (posttest). Data dianalisis menggunakan uji normalitas Shapiro–Wilk dan uji Mann–Whitney U. Hasil uji Mann–Whitney U menunjukkan nilai signifikansi p < 0,001, dengan peringkat rata-rata kelompok eksperimen sebesar 50,29 dan kelompok kontrol sebesar 17,76. Hasil tersebut menunjukkan adanya perbedaan hasil belajar yang signifikan antara kedua kelompok, dengan peringkat hasil belajar kelompok eksperimen lebih tinggi daripada kelompok kontrol. Dengan demikian, model Flipped Classroom berpotensi menjadi alternatif pembelajaran untuk mendukung hasil belajar peserta didik dalam memahami materi pra-produksi film. Namun, hasil penelitian perlu ditafsirkan dengan mempertimbangkan desain kuasi-eksperimen dan kemungkinan perbedaan kemampuan awal antarkelompok.

This article examines the pedagogical experience of teachers who use project activities in the learning process; it identifies the basis for working on a project. The article discusses the conditions that contribute to the development of creative self-realization among high school students, such as the increasing complexity of project activities. The article concludes with relevant recommendations.

This study aims to apply the Project Based Learning model to improve the learning outcomes of Saman Dance among class XI students of SMA Mamiyai Al-Ittihadiyah Medan, based on KD 3.1 “concepts, techniques, and procedures” in the 2013 curriculum. The sample was determined using the Purposive Sampling method through a quantitative descriptive approach, using a 20-question pretest-posttest given to 28 class XI IPA students, with observation, documentation, and literature study as data collection techniques. The study was conducted in 6 meetings to produce a presentation project analyzing Saman Dance. The pretest, given before the Project Based Learning model was used, had an average score of 41, while the posttest after its application had an average score of 86. The t-test shows that t-count = 27.192 > t-table = 1.703 (df = 27, α = 0.05), so Ho is rejected and Ha is accepted. Therefore, applying the Project Based Learning model improves Saman Dance learning outcomes among class XI students of SMA Mamiyai Al-Ittihadiyah Medan.

Secondary students in Malaysia turn away from STEM partly because the curriculum content is abstract and disconnected from real life. This mixed-methods study evaluated a Student-as-Trendsetter framework in which 10 gifted students codesigned 3D-printed STEM kits and mentored 88 peers. The classroom participants highly rated the peer-led sessions (M = 4.14–4.57), including the trendsetters’ expertise (M = 4.35). The trendsetters’ self-rated technical competency decreased significantly after the project (from 4.30–4.90 to 1.80–3.00; p < .001). Reflective journals showed that this decline was a healthy recalibration: moving from digital design to physical fabrication exposed real engineering constraints and built grounded, resilient confidence. The framework offers a low-cost route to engaging in student-led STEM learning.

The massive penetration of digital transactions among adolescents presents real financial vulnerability due to low understanding of Islamic economic contracts and ethics. Conventional fiqh learning is often isolated in textual normative memorization without honing students' critical reasoning skills against contemporary realities. This study aims to comprehensively analyze the implementation of the Problem-Based Learning (PBL) model in the learning of Fiqh Muamalah and its impact on strengthening students' critical reasoning and sharia financial literacy on digital economy issues. The research design adopts a qualitative approach with a bounded system case study at SMK Darul Musyawirin Cirebon. The research participants include Fiqh Muamalah teachers, vice principals for curriculum, and grade XI students who are directly involved in the learning cycle. Data collection was carried out through semi-structured in-depth interviews, classroom participatory observations, and review of learning portfolio documentation. Data analysis was carried out cyclically through an interactive model of open coding-based data reduction, presentation of thematic matrix data, and conclusion drawing and verification that were validated through source triangulation, member check, and trail audit. The results of the study revealed that organizing learning through the stages of authentic problem orientation (such as paylater, online loans, and digital investment), legal literature investigation, intergroup discussion-rebuttal dialectic, and value reflection succeeded in transforming students' mindsets from textual-reproductive reasoning to contextual-analytic based on postulates. Students showed a surge in competence in distinguishing murabahah margins from time-based interest, identifying the elements of riba, gharar, and maisir, and compiling simple legal arguments of istinbath al-ahkam. In addition, the structural understanding was internalized into behavioral financial literacy that encourages transaction prudence and verification of sharia legality. This instructional model proves that the integration of real issues of the digital economy into the PBL syntax effectively bridges classical fiqh doctrine with modern challenges, while offering a transformative pedagogical framework for vocational Islamic education curriculum.

Research on fitrah-based education is mostly conceptual or situated in early childhood and primary schools; its implementation in junior high schools bound by the national curriculum remains underexplored. This qualitative case study describes the forms of implementation, strategies for developing students' academic and spiritual potential, supporting and inhibiting factors, and implications for students at SMP Ar-Rauf Tangerang. Data came from interviews with seven informants, observation, and documents, analyzed with the Miles, Huberman, and Saldaña model. Four forms of implementation emerged: an integrated curriculum, learning centered on students' uniqueness, narrative assessment (Rapor Fitrah), and a nurturing school culture. Potential was developed through talent mapping, personalized Qur'an memorization, nature-based entrepreneurship, and differentiated instruction. Educator vision, parental involvement, and the environment supported implementation; tension with the national curriculum, teacher workload, and varied parental understanding inhibited it. The study proposes the Formal School Fitrah Ecosystem model.

Introduction: Suicidal behaviors among adolescents are increasing globally, yet the differences between educational levels remain unclear, which hinders the design of specific prevention strategies. Objective: To compare suicidal behaviors (ideation, risk factors, and depression) between middle school and high school students in Pachuca and San Agustín Tlaxiaca, Hidalgo, Mexico. Methodology: A quantitative, cross-sectional, comparative, non-experimental study was conducted with 38 students (20 middle school students, 18 high school students) aged 14 to 18 years. Three instruments were applied: a test to assess the risk level of suicidal ideation and behavior, a risk factor guide, and the PHQ-9 depression questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics and the Mann-Whitney U test. Results: Middle school students had a higher proportion of high risk for suicidal behaviors (30.00%) compared to high school students (5.56%). A high level of depression was found only in high school seniors (11.11%). Both groups showed similar proportions of high risk based on risk factors (25.00% in middle school and 22.22% in high school). A significant positive correlation (ρ = 0.52) was found between suicidal thoughts and risk factors (p < 0.05). The Mann-Whitney U test revealed no significant differences between groups. (U = 145.5; p = 0.312). Conclusions: Although no statistically significant differences were found between educational levels and the groups were confounded by institution, municipality, and age, a trend toward a higher proportion of high risk for suicidal behaviors was observed in middle school students and of high depression in high school students. These findings should be interpreted with caution and support the need for prevention programs tailored to each educational level, to be confirmed in studies with greater statistical power and adjustment for confounders.

The advancement of digital technology has led to increased use of the internet and social media, particularly among adolescents. However, this development has also contributed to various challenges, one of which is cyberbullying. A low level of digital literacy knowledge may influence how students communicate and behave in digital environments. This study aimed to analyze the relationship between the level of digital literacy knowledge and cyberbullying behavior among high school students. This study employed a quantitative approach with a cross-sectional design. A total of 99 students were selected as research participants using a total sampling technique. Data were collected using a questionnaire, while the relationship between the variables was analyzed using the Chi-Square test. The results showed that the majority of respondents had a high level of digital literacy knowledge (59.6%), while the majority demonstrated a low level of cyberbullying behavior (57.6%). Statistical analysis revealed a significant relationship between the level of digital literacy knowledge and cyberbullying behavior (p-value = 0.001). Thus, the better the students' level of digital literacy knowledge, the lower their tendency to engage in cyberbullying behavior. Therefore, strengthening education and understanding of digital literacy should be enhanced as a preventive strategy to reduce the occurrence of cyberbullying in school environments.

Collaboration skills and learning outcomes are important aspects that support students’ success in science learning. However, these competencies are often not optimally developed through conventional learning approaches. This study aimed to examine the level, improvement, and significance of the increase in collaboration skills and learning outcomes of Grade VIII students at SMPN 27 Makassar through the implementation of the Student Teams Achievement Division (STAD) model assisted by Sketchfab. The study employed a pre-experimental method with a one-group pretest-posttest design. The sample consisted of 34 students from Class VIII.10 selected through purposive sampling. Data were collected using a collaboration skills questionnaire and a learning outcomes test and were analyzed using descriptive and inferential statistics. The results showed that the average collaboration skills score increased from 61.06 to 73.91, while the average learning outcomes score increased from 8.26 to 11.97. The N-Gain values indicated a moderate improvement in collaboration skills (0.32) and learning outcomes (0.55). In addition, the t-test results revealed a statistically significant increase in both variables (p < 0.05). Therefore, the STAD model assisted by Sketchfab can effectively enhance students’ collaboration skills and learning outcomes in science learning.

This community service activity is motivated by the gap in practical competence among students at SMKS Binong Permai in facing the 2026 Vocational Competency Examination compared to industry standards. The primary objective of this program is to enhance the technical readiness and professionalism of students in Office Automation and Governance (OTKP) as well as Accounting and Institutional Finance (AKL) through the synchronization of academic expertise and practical needs. The activity was conducted on April 25 and 30, 2026, involving all 95 final-year students, consisting of 65 OTKP students and 30 AKL students. The method applied was Vocational Intensive Mentoring, consisting of intensive technical guidance (technical coaching) and independent competency test simulations with service excellence role-play involving lecturers and peer student tutors. Evaluation results demonstrated a significant increase in material comprehension, with average post-test scores exceeding 80. Furthermore, a 100% passing rate was achieved (95 out of 95 students were declared competent), successfully producing systematic executive work agenda drafts and accurate financial reports following junior accounting technician standards. In conclusion, this simulation mentorship not only achieved the 100% passing rate target but also fostered a strategic mindset and digital proficiency relevant to modern workforce requirements.

ABSTRACT Short story writing instruction among eighth-grade students at SMP NW Aikmual faces several challenges, including generating ideas, developing thoughts, selecting appropriate words, accessing reading references, and maintaining concentration. This study aims to describe the teacher’s role in supporting the development of students’ short story writing skills and to identify the supporting and inhibiting factors in the learning process. The study employed a descriptive qualitative approach involving seven informants selected through purposive sampling, comprising one Indonesian language teacher and six eighth-grade students directly involved in short story writing activities. Data were collected through semi-structured interviews, observations, and documentation, then analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The findings indicate that the teacher acts as a facilitator by providing learning materials and short story examples, a motivator through encouragement and appreciation, a mentor by guiding students in generating ideas and developing stories, and an evaluator by providing corrections and feedback. Supporting factors include teacher guidance, student motivation, and the availability of learning resources, while inhibiting factors include difficulties in developing ideas, limited vocabulary and reading references, and concentration problems. These findings indicate that targeted and continuous teacher support helps facilitate the short story writing process according to students’ needs. ABSTRAK Pembelajaran menulis cerpen pada siswa kelas VIII SMP NW Aikmual masih menghadapi kendala dalam menemukan ide, mengembangkan gagasan, merangkai kata, memperoleh referensi bacaan, dan mempertahankan konsentrasi. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan peran guru dalam mendukung proses pengembangan kemampuan menulis cerpen serta mengidentifikasi faktor pendukung dan penghambat pembelajaran. Penelitian menggunakan pendekatan deskriptif kualitatif dengan tujuh informan yang dipilih secara purposive sampling, terdiri atas satu guru Bahasa Indonesia dan enam siswa kelas VIII yang terlibat langsung dalam pembelajaran menulis cerpen. Data dikumpulkan melalui wawancara semi-terstruktur, observasi, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa guru berperan sebagai fasilitator melalui penyediaan materi dan contoh cerpen, motivator melalui dorongan dan apresiasi, pembimbing melalui pendampingan dalam menentukan ide dan mengembangkan cerita, serta evaluator melalui koreksi dan umpan balik. Faktor pendukung meliputi bimbingan guru, motivasi siswa, dan ketersediaan sumber belajar, sedangkan faktor penghambat mencakup kesulitan mengembangkan gagasan, keterbatasan kosakata dan referensi, serta masalah konsentrasi. Temuan ini menunjukkan bahwa dukungan guru yang terarah dan berkelanjutan berperan dalam memfasilitasi proses menulis sesuai kebutuhan siswa.

The study determined the level of work immersion readiness and career plan preparedness among Senior High School learners and examined their relationship as a basis for developing a Career Readiness Enhancement Program (CREP). A descriptive-correlational research design was used, with 509 Senior High School learners in the Technical-Vocational-Livelihood (TVL) track as respondents; most were 17 years old or below (77%), in Grade 12 (95%), and from the Home Economics strand (92%). Data were gathered through a structured questionnaire measuring work immersion readiness in terms of communication skills, technical and vocational skills, work attitude and discipline, and adaptability and problem-solving skills, and career plan preparedness in terms of self-awareness and interest alignment, career exploration and knowledge, decision-making and goal-setting, and understanding of career pathways. The findings showed high levels of work immersion readiness (general assessment means of 3.52 to 3.61) and career plan preparedness (general assessment means of 3.48 to 3.52), all interpreted as Strongly Agree. Significant positive relationships were found between all dimensions of work immersion readiness and all dimensions of career plan preparedness (r = 0.345 to 0.858, p < .001), including communication skills and self-awareness and interest alignment (r = 0.697), technical and vocational skills and career exploration and knowledge (r = 0.817), work attitude and discipline and self-awareness and interest alignment (r = 0.777), and adaptability and problem-solving skills and self-awareness and interest alignment (r = 0.858). The strongest relationship was between adaptability and problem-solving skills and self-awareness and interest alignment, while the weakest was between communication skills and decision-making and goal-setting (r = 0.345). Decision-making and goal-setting showed the weakest correlations with all four dimensions of work immersion readiness. The findings indicate that workplace-related competencies are significantly associated with career planning preparedness, while decision-making and goal-setting and awareness of certification and training requirements require further strengthening. Based on the findings, a proposed Career Readiness Enhancement Program (CREP) was developed focusing on workplace competencies, career exploration, decision-making, pathway awareness, work immersion preparation, and career portfolio development and monitoring.

This study examined the usability of Information and Communications Technology (ICT) tools, teacher cognition regarding ICT integration, and students’ technical proficiency in Electrical Installation and Maintenance (EIM) among junior high school students in pasig. Specifically, it investigated how teachers use simulation software, computer-aided design (CAD) tools, and instructional videos/multimedia resources, the relationship between ICT usability and teacher cognition, and the influence of teacher demographics on these variables. A descriptive-correlational research design was employed, with data collected from 33 teacher-respondents through total enumeration, representing the entire available population of EIM educators in the selected schools. Statistical analyses, including means, standard deviations, t-tests, ANOVA, and pearson correlation, were used to interpret the results. Findings revealed that teachers extensively used instructional videos and multimedia resources, while simulation software and CAD tools were underutilized. Teacher cognition regarding ICT integration was generally high in multimedia resources but low for specialized CAD tools in terms of awareness, knowledge, and operational skills. Students demonstrated proficiency in wiring diagram accuracy and installation skills and were highly proficient in safety practices. Significant differences in ICT usability and teacher cognition were influenced by age, sex, grade level taught, and years of teaching experience, whereas students’ technical proficiency was not significantly affected by these demographic factors. Correlational analysis showed that simulation software, CAD tools, and multimedia resources positively influenced teacher cognition, while only instructional videos and multimedia resources significantly impacted students’ safety practices. Based on these findings, a blended ICT-based instructional framework was proposed, integrating simulation software, CAD tools, and multimedia resources with hands-on practice, assessment, and feedback to enhance both teacher competence and student technical proficiency. This study highlights the importance of ICT integration in technical education, emphasizing that teacher competence with ICT tools enhances instructional delivery, while practical application remains essential for developing students’ technical skills in EIM.

This study assessed the socio-demographic profile and level of Technology and Livelihood Education (TLE) functional literacy among senior high school students as a basis for developing a work readiness intervention program. Specifically, it examined the respondents’ profiles in terms of age, sex, general academic performance, and availability of TLE-related tools at home, as well as their level of functional literacy in technology and engineering design, food and nutrition, financial literacy, entrepreneurial competence, and agricultural literacy and agri-tech awareness. A descriptive research design was employed involving 406 senior high school students. Data were gathered using a validated researcher-made questionnaire and analyzed using frequency, percentage, and mean. Findings showed that the majority of respondents were 17–18 years old, with male students slightly outnumbering female students. Most respondents demonstrated favorable academic performance, with the largest proportion obtaining grades of 90 and above. In terms of available TLE-related resources at home, students had greater access to common cooking and household tools than to sewing and agricultural equipment. The findings further revealed varying levels of TLE functional literacy across the identified domains. Technology and engineering design literacy, food and nutrition literacy, and financial literacy were assessed as Needs Improvement, indicating areas requiring strengthened practical knowledge and skills. Agricultural literacy and agri-tech awareness reflected a relatively higher level of performance, while entrepreneurial competence was assessed as Very Satisfactory, indicating a notable strength among the respondents. Based on these findings, a work readiness intervention program entitled “Ready for Work: A Work Readiness Intervention Program for Enhancing TLE Functional Literacy among Senior High School Students” was proposed to address identified areas for improvement through hands-on, skill-based, and experiential learning activities. The study concludes that although students demonstrate strengths in entrepreneurial competence and academic performance, targeted instructional support and practical learning opportunities are needed to strengthen TLE functional literacy relevant to employment, entrepreneurship, and lifelong learning. It is recommended that schools provide structured work readiness interventions, expand opportunities for experiential and hands-on learning, and integrate practical financial, technological, and livelihood skills into TLE instruction to better prepare students for future work environments.

Reading is one of the main ways through which middle school students learn English, and the quality of their reading depends largely on the level of thinking involved in the learning process. In actual teaching, however, many reading tasks remain at a low cognitive level, and students encounter difficulty when questions require inference, evaluation, or creation. SOLO taxonomy, which describes the structural complexity of observable learning outcomes, provides a basis for planning and assessing reading tasks across cognitive levels. Drawing on representative studies from China and abroad, this paper reviews research on the application of SOLO taxonomy in English reading teaching in middle schools. It traces the origin and development of the taxonomy, analyzes its compatibility with reading teaching, and examines two lines of applied research, namely SOLO-based reading teaching design and SOLO-based reading teaching assessment. The review indicates that design research has consolidated a working model of tiered objectives, ascending tasks, and question chains, while assessment research has produced level descriptions, evaluation scales, and process-oriented frameworks. And the two lines converge on aligning objectives, activities, and assessment within one level system. The field nevertheless remains constrained by predominantly case-based methods, scarce controlled or longitudinal evidence, and uneven attention between junior and senior high schools. The review concludes that SOLO taxonomy provides an operational definition of thinking depth in reading and supports the integration of teaching, learning, and assessment, but that future work requires more rigorous empirical designs, validated instruments, and broader coverage of learners and reading contexts.

The increasing use of electrical and electronic devices in students’ daily lives highlights the importance of introducing electrical safety awareness at the high school level. Improper use of electrical installations, such as overloading electrical outlets and using inappropriate components, may increase the risk of short circuits, electric shocks, and fires. Therefore, practical education on safe electrical installation is important to equip students with basic electrical safety knowledge and awareness. The electrical workshop aimed to introduce basic science and technology concepts through a practical workshop on electrical installation safety for students of SMA Yos Sudarso Cilacap. The workshop consisted of theoretical explanations, demonstrations, hands-on practice, and safety simulations covering basic electrical installation principles, component selection, safe assembly, and testing. A total of 35 students participated in the activity. Among the 35 students who completed the questionnaire, 60% reported that they had not previously been familiar with the material, while 91.4% perceived the workshop as beneficial. Observations during the practical session indicated active student participation in assembling simple electrical circuits and applying safety procedures. The activity provided students with practical knowledge and strengthened their awareness of safe electrical installation practices.

Understanding dynamic electricity is important because students often experience difficulties in understanding the relationships among electric current, voltage, and resistance in series and parallel circuits. This study aimed to analyze changes in students’ conceptual understanding before and after learning with the Physics Education Technology (PhET) virtual laboratory supported by student worksheets (LKPD), test the statistical significance of these changes, and determine the magnitude of improvement. The study employed a quantitative approach using a one-group pretest-posttest design without a comparison group. The participants were 20 eighth-grade students at MTs Alkhairaat Biromaru. Data were collected through conceptual understanding tests administered before and after instruction and an observation checklist assessing implementation. The data were analyzed using descriptive statistics, a paired-samples t-test, and N-Gain. The results showed that the mean score increased from 43.75 to 53.75, with a statistically significant difference (t(19) = −5.210; p < 0.001). Cohen’s dz was 1.17, indicating a large effect size, whereas the N-Gain of 0.18 was categorized as low. All instructional stages were implemented as planned. Thus, students’ scores increased following the intervention; however, the effectiveness of PhET supported by LKPD cannot be conclusively established without a comparison group. Future research should include a comparison group and a longer instructional period. ABSTRAK Pemahaman konsep listrik dinamis penting dikembangkan karena peserta didik sering mengalami kesulitan memahami hubungan antara arus, tegangan, dan hambatan dalam rangkaian seri maupun paralel. Penelitian ini bertujuan menganalisis perubahan pemahaman konsep peserta didik sebelum dan sesudah pembelajaran menggunakan laboratorium virtual Physics Education Technology (PhET) berbantuan Lembar Kerja Peserta Didik (LKPD), menguji signifikansi perubahannya, serta menentukan besarnya peningkatan. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain one-group pretest-posttest tanpa kelas pembanding. Subjek penelitian terdiri atas 20 peserta didik kelas VIII MTs Alkhairaat Biromaru. Data dikumpulkan melalui tes pemahaman konsep sebelum dan sesudah pembelajaran serta lembar observasi keterlaksanaan kegiatan. Data dianalisis menggunakan statistik deskriptif, uji-t berpasangan, dan N-Gain. Hasil penelitian menunjukkan bahwa rata-rata skor meningkat dari 43,75 menjadi 53,75, dengan perbedaan yang signifikan secara statistik (t19 = −5,210; p < 0,001). Ukuran efek Cohen’s dz sebesar 1,17 termasuk kategori besar, sedangkan N-Gain sebesar 0,18 termasuk kategori rendah. Seluruh tahapan pembelajaran terlaksana sesuai rencana. Dengan demikian, terdapat peningkatan skor setelah pembelajaran, tetapi efektivitas PhET berbantuan LKPD belum dapat dipastikan tanpa kelas pembanding. Penelitian selanjutnya disarankan melibatkan kelas pembanding dan durasi pembelajaran yang lebih panjang.

This study aims to examine the effect of the CTL assisted by audiovisual with a deep learning approach on the critical thinking skills of tenth-grade students at SMA Negeri 2 Tasikmalaya. Although the effectiveness of CTL has been widely investigated, studies integrating CTL, audiovisual media, and a deep learning approach simultaneously in economics learning remain limited, creating a research gap that underpins this study. The novelty of this research lies in examining the synergistic effect of these three components as a unified instructional intervention. The study employed a quasi-experimental method using a non-equivalent control group design. The research instrument was an essay test measuring critical thinking skills based on Ennis's indicators. The results revealed a significant improvement in the experimental group, with the mean score increasing from 36.22 on the pretest to 85.84 on the posttest, while the control group improved from 35.55 to 73.13. The independent samples t-test showed a significance value of 0.000 (p < 0.05), with a Cohen's effect size of 1.29, indicating a very large effect. It can be concluded that the CTL model assisted by audiovisual media with a deep learning approach is effective in improving students' critical thinking skills in economics learning.

This study examined the associations of self-regulation, self-esteem, and digital literacy with students' perceived learning achievement at Ariya Metta Vocational High School, Tangerang. The quantitative ex post facto study included 154 students drawn from a population of 250 through proportional stratified random sampling. Online questionnaire responses were analysed using multiple linear regression in SPSS version 27. Self-regulation (B = 1.349; β = 0.494; t = 6.739; p < .001) and self-esteem (B = 0.624; β = 0.345; t = 4.113; p < .001) were positively associated with perceived achievement after adjustment for the other predictors. Digital literacy showed no significant unique association (B = 0.040; β = 0.019; t = 0.248; p = .804). The model accounted for 63.0% of the observed variation (R² = .630; adjusted R² = .622). Although digital literacy was significant in a simple regression, the association did not persist in the full model, indicating overlapping explanatory information among predictors. The findings support attention to learning management and students' evaluations of themselves while encouraging academically purposeful uses of digital resources. Because achievement was self-reported and the design was observational, the results do not establish causality.

Bullying is a problem in educational settings associated with students’ psychological conditions and learning processes. However, research on the relationship between bullying and students’ interest in learning in Islamic Religious Education (PAI) and Character Education at the junior high school level, particularly at SMPN 02 Sungai Beremas Pasaman Barat, remains limited. This study aimed to analyze the relationship between bullying and students’ interest in learning in PAI and Character Education. The study employed a quantitative approach with a correlational design involving 45 eighth-grade students at SMPN 02 Sungai Beremas Pasaman Barat. Data were collected through questionnaires and documentation and analyzed using normality tests, linearity tests, and Pearson’s product–moment correlation with IBM SPSS Statistics 27. The analysis revealed a significant relationship between bullying and students’ interest in learning (r = .531; p < .001), with a moderately strong correlation. Based on the instrument’s scoring system, this relationship was interpreted as indicating that lower levels of bullying were associated with greater interest in learning. These findings contribute to the empirical evidence on the association between bullying and interest in learning in PAI and Character Education and underscore the importance of a safe and comfortable learning environment. The practical implication is that schools need to address bullying prevention as part of their efforts to support students’ interest in learning. Future research should involve a broader sample, examine a wider range of variables, and employ more comprehensive data collection methods.

This study was motivated by low learning outcomes in Buddhist Religious Education and Character Building at SMKS Bakti Pangkalpinang: 82.35% of students had not achieved mastery in Semester 1 and 58.82% in Semester 2, presumably related to differing learning styles and low viriya (perseverance). This study analyzed the influence of learning styles and viriya on learning outcomes, partially and simultaneously, using a quantitative ex post facto approach on 58 of 68 students (Slovin formula, purposive sampling). Data were collected via a Likert questionnaire and outcome documentation, analyzed using multiple linear regression (IBM SPSS 25); instruments were valid-reliable and the model met the classical assumption tests. Results: Y = 15.479 + 0.747X1 + 0.297X2. Learning styles (t = 7.510; sig. = 0.000) and viriya (t = 2.993; sig. = 0.004) each had significant positive partial effects, and jointly significant effects (F = 74.112; sig. = 0.000) with an Adjusted R Square of 0.720 (72.0%). Learning styles were the most dominant, contributing 55.14%, underscoring the importance of appropriate learning styles and strengthened viriya.

Depression is a leading cause of illness and disability among adolescents worldwide, yet evidence on its burden among school-going adolescents in rural Kenyan counties remains limited. This study determined the prevalence and socio-demographic factors of depression among secondary school students in Bungoma County, Kenya, to provide baseline evidence for mental health planning. The study was guided by Hopelessness Theory of Depression and Ecological Systems Theory. An analytical mixed methods cross-sectional study design was adopted. The target population consisted of secondary school students, with a sample size of 400 respondents determined using Taro Yamane formula. The respondents were selected through multistage stratified and systematic sampling from three sub-counties of Bungoma County (Mt. Elgon, Kimilili and Bungoma South). Quantitative data were collected using the Patient Health Questionnaire (PHQ-9) and a structured questionnaire, and analyzed using descriptive statistics and ordinal logistic regression in SPSS version 28. Qualitative data were obtained through ten Focus group discussions with students and twelve in-depth interviews with class teachers, and analyzed thematically. The overall prevalence of depressive symptoms (PHQ-9 score ≥ 5) was 55.5% (n = 222), 41.5% (n = 166) had mild depression, 9.5% (n = 38) moderate depression, 3.5% (n = 14) moderately severe depression and 1.0% (n = 4) severe depression, while 44.5% (n = 178) were not depressed. Female students were found to be almost twice as likely to experience higher levels of depression compared to the males (AOR= 1.71, P= 0.04). On the other hand, students in mixed day and boarding schools were 78% less likely to experience higher level of depression, (AOR = 0.22, P<0.001), compared to those in girls’ boarding and day schools. Further, students who live with extended family were more than twice as likely as those with both parents to experience higher depression levels (AOR = 2.10, P= 0.04). The qualitative data pointed to gender and family structure as possible associations of depression. Depression is highly prevalent among secondary school students in Bungoma County, with one in seven students experiencing moderate to severe depression. Routine school-based mental health screening using validated tools such as the PHQ-9 is recommended to enable early identification, counselling and referral of affected students.

The article discusses the theoretical and practical foundations for improving an inclusive digital learning environment aimed at developing the information competence of deaf and hard-ofhearing high school students. Drawing on data from the World Health Organization (WHO), the International Telecommunication Union (ITU), and official and scholarly sources from Uzbekistan, it shows that 22,381 deaf and hard-of-hearing people were registered in the country in 2021, 13,501 of them (about 60.3%) living in rural areas, while 4,965 children study in specialized boarding schools.

Background: Strategic vocabulary acquisition is a significant factor in the development of reading comprehension during secondary education, as it facilitates meaning construction, access to academic vocabulary, and the effective interpretation of increasingly complex texts. Objective: To determine the relationship between vocabulary acquisition strategies and reading comprehension among first-year secondary school students at an educational institution in Lima, Peru. Methodology: A quantitative approach was employed using a non-experimental, correlational, and cross-sectional design to analyze the relationship between vocabulary acquisition strategies and reading comprehension in secondary school students. The sample consisted of 50 students. Results: Vocabulary acquisition strategies were the dimension most closely associated with reading comprehension (ρ = .693; p < .001), surpassing the relationship observed for overall vocabulary development (ρ = .630; p < .001). Furthermore, vocabulary mastery and functional vocabulary use showed moderate positive correlations (ρ = .401; p = .004), demonstrating the contribution of various lexical dimensions to reading comprehension performance. Conclusion: Vocabulary acquisition strategies play a significant role in reading comprehension; therefore, strengthening these strategies in secondary education represents a relevant pedagogical approach to fostering meaning construction and the development of reading competencies.

Introduction Collaborative problem solving has become a key educational competence, yet existing observational instruments often assess only selected aspects of collaboration, rely on labor-intensive micro-analytic coding, or are tied to specific task contexts. To address these limitations, this study developed and validated the Collaborative Problem Solving Observation Grid (CPS-OG), an evidence-based observational instrument designed to provide a comprehensive, task-independent, macro-level assessment of collaboration quality. The instrument is grounded in four empirically derived dimensions of CPS: socio-cognitive exchange, socio-emotional exchange, task regulation, and group regulation. Method Validation was conducted with 84 groups of secondary school students working in triads ( N = 73) or dyads ( N = 11) on scientific and civic literacy tasks. The psychometric evaluation included analyses of interrater reliability, internal consistency, construct validity, and criterion-related validity. Results Across both task domains, the CPS-OG demonstrated excellent interrater reliability, good internal consistency, and preliminary support for the internal coherence of the four-conceptual dimensions, consistent with findings from a recent systematic review of CPS quality. The four dimensions included in the instrument showed meaningful associations with Mercer's dialogue types and group product quality, providing further evidence of criterion validity. The consistency of findings across scientific and civic literacy tasks indicates the instrument's robustness in different task contexts. Discussion Overall, the findings suggest that the CPS-OG is a reliable and promising observational instrument. It offers a comprehensive approach to monitoring and assessing collaborative problem solving, providing researchers and practitioners with a practical tool for evaluating collaboration across diverse educational tasks.

This study examined the relationships among study habits, learning-style preferences, and academic performance in Music, Arts, Physical Education, and Health (MAPEH) among Grade 10 learners of Solano High School, Nueva Vizcaya, Philippines, during School Year 2025–2026. Anchored in Kolb's Experiential Learning Theory and Biggs' Presage–Process–Product Model, the study employed a quantitative descriptive-correlational research design involving 300 learners selected through stratified random sampling. Data were collected using an expert-validated, researcher-made questionnaire and official first-quarter MAPEH grades, with descriptive statistics and Pearson's product-moment correlation used for analysis. Findings revealed high levels of study habits (M = 3.01) and learning-style preferences (M = 3.06), with concentration and interest emerging as the strongest study-habit dimension and tactile learning as the most preferred modality. Academic performance yielded a mean grade of 86.58, with most respondents attaining outstanding or very satisfactory ratings. A significant moderate positive relationship was established between study habits and learning styles (r = 0.635, p < 0.001). However, study habits (r = 0.277, p < 0.001) and learning styles (r = 0.135, p = 0.019) demonstrated statistically significant but negligible positive relationships with academic performance. Visual and auditory preferences showed significant positive correlations with academic achievement, whereas tactile and kinesthetic preferences showed no significant relationships. The study concludes that study habits and learning preferences have limited associations with MAPEH performance, highlighting the need for improved study routines, diverse instructional strategies, and further investigation of other contributing factors. The research supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) and indirectly contributes to SDG 3 (Good Health and Well-Being). Its potential sustainability impact lies in strengthening educational practices, supporting evidence-based instructional improvement, and promoting long-term educational and institutional development.

Abstract Summer melt describes the phenomenon of graduates who appear ready for college opting not to enroll after high school, often because of challenges arising during the summer. Using the Education Longitudinal Study of 2002, this study situates summer melt within the broader college-choice process by comparing summer melters with students who follow through on their intentions, those who never intend to enroll, and those who enroll without prior intent. Socioeconomic differences in summer melt are closely tied to earlier disparities in progressing toward college intent. Summer melters also share some academic and behavioral characteristics with students who do not intend to enroll and are less likely than college-intending enrollees to maintain consistently high educational expectations during high school. They also exhibit differences in their model-predicted probabilities of enrollment between the 10th and 12th grades, with larger differences more common among lower-SES students. These results highlight the value of viewing summer melt as one point among several at which students reconsider their postsecondary plans, as well as the need for conceptual models that incorporate ongoing, rather than discrete, decision-making in the transition to college.

Low Social Studies (IPS) learning outcomes among Grade VIII.1 students at SMP Negeri 1 Bulango Utara motivated this study. In the initial observation, only 8 of 25 students (32%) reached the learning objective attainment criterion (KKTP) of 75, because instruction was dominated by lectures and individual assignments. This study aimed to improve student learning outcomes by implementing the Numbered Head Together (NHT) learning method in IPS. This classroom action research was conducted in two cycles, each consisting of two meetings and comprising the stages of planning, action, observation, and reflection. The subjects were 25 students of Grade VIII.1. Data were collected through teacher and student activity observation sheets, a multiple-choice test, and documentation, and were analyzed using descriptive quantitative analysis with a classical mastery indicator of 80%. The results showed that learning mastery increased from 32% in the pre-cycle to 60% in Cycle I and 88% in Cycle II, with class mean scores of 75.6 in Cycle I and 86.8 in Cycle II. Teacher and student activities also improved, particularly in group collaboration, willingness to express opinions, and individual responsibility. It can be concluded that the NHT method is effective in improving IPS learning outcomes and can serve as an alternative student-centered cooperative learning strategy.

Academic Competency Test (TKA) is an assessment tool designed to measure the literacy, numeracy, and reasoning abilities of high school students as indicators of academic readiness for higher education. However, TKA results show that student achievement is still relatively low and varies between subjects. This study aims to comprehensively examine the determining factors that influence the low achievement of senior high school students in the Academic Competency Test (TKA). This study uses a qualitative descriptive approach with a literature study method, with data sources in the form of reputable national and international scientific articles and secondary data from TKA results published by the Education Assessment Center, Ministry of Primary and Secondary Education. The data were analyzed through the stages of reduction, presentation, and conclusion drawing. The results of the study show that low TKA achievement is influenced by internal factors, including weak higher-order thinking skills (HOTS), low basic literacy and numeracy, high academic anxiety, and low student motivation to learn. In addition, external factors such as the gap between learning practices and national assessment requirements, the phenomenon of learning loss after the pandemic, limitations in teachers' pedagogical competencies, and socio-economic conditions also contribute to low TKA achievement. These findings show that TKA achievement is a reflection of the overall quality of the learning ecosystem and requires the strengthening of literacy, numeracy, and reasoning-based learning on an ongoing basis.

Student learning outcomes are often suboptimal due to inadequate internal factors, such as learning motivation, learning discipline, and critical thinking skills. Students can achieve optimal learning outcomes when these internal factors are consciously, systematically, and intentionally developed as part of their efforts to improve their learning achievement. This study aims to examine the factors that influence student learning outcomes, namely learning motivation, learning discipline, and critical thinking skills, among students at Al-Amin Islamic Senior High School, Sukodono, Sidoarjo. This study employed a quantitative approach, with data collected through questionnaire distribution, documentation of relevant documents, and direct observation at the research site. A total of 97 students constituted both the population and the sample, selected using the total sampling technique. The collected data were assessed for validity and reliability before being analyzed using multiple linear regression. Accordingly, classical assumption tests were conducted as prerequisites for the analysis. The results showed that two independent variables, namely learning motivation and critical thinking skills, had a positive and significant effect on student learning outcomes. In contrast, learning discipline did not show a significant effect on student learning outcomes.

This study examined post-pandemic blended learning setups and academic engagement among senior high school students at St. Dominic College of Asia (SDCA). A descriptive, quantitative, non-experimental design was used with 100 respondents: 50 Grade 11 students and 50 Grade 12 students. A structured questionnaire gathered information about respondents’ demographic characteristics, perceptions of blended learning setups, behavioral, emotional, cognitive, and social engagement, and challenges encountered in blended learning. Descriptive statistics, Mann–Whitney U tests, one-way analysis of variance, Spearman’s rank-order correlation, and multiple regression were reported in the thesis. Asynchronous online learning received the highest mean among the three setup indicators (M = 3.87, SD = 0.58), while unreliable internet connectivity was the highest-rated challenge (M = 4.34, SD = 0.65). Reported correlations between blended learning setup scores and the four engagement dimensions were strong and positive (ρ = .898–.906, all p < .001). The thesis also reported statistically significant group differences across demographic categories. However, the regression model’s dependent-variable specification and several descriptive and inferential statistics require confirmation against the original dataset and statistical output before the results can be treated as definitive. The findings point to the importance of accessible learning materials, reliable connectivity, purposeful student interaction, and ongoing monitoring of engagement. A Blended Learning Engagement Framework is proposed to guide institutional assessment, planning, implementation, and continuous improvement.

Vocational education has a strategic role in preparing competent graduates according to the needs of the world of work. As the green economy develops and the Society 5.0 era, graduates are not only required to have technical competencies, but also green skills as a provision to face the transformation of the world of work. Green skills are one of the 21st century skills needed to adjust products, services, and processes to be environmentally friendly. There is a need for an improvement in education and a change in mindset or a more advanced mindset in terms of environmental awareness. Teaching modules play an important role in learning independence, the latest in this research is in modules that are environmentally oriented explicitly in non-science materials. These findings indicate that the application of e-modules in other fields such as learning in office management is still relatively limited, so it is a research opportunity that needs to be developed. This research uses a Research and Development (R&D) approach to produce environmentally friendly e-modules in correspondence materials. Product development follows the ADDIE (Analyze, Design, Development, Implementation, Evaluation) model. The product trial uses a quasi-experimental design with a nonequivalent control group design, which involves an experimental group and a control group that are given a pretest and posttest, respectively. The results of the study show that the feasibility level based on material experts is 85% and media experts 93% with an overall average in the category of suitable for use. The response from students obtained an average percentage of 87% with the category of very good. It can be concluded that the environmentally friendly e-module in the correspondence material was declared effective in improving green skills at SMKN 1 Wonomerto. ABSTRAK Pendidikan vokasi memiliki peran strategis dalam menyiapkan lulusan yang kompeten sesuai kebutuhan dunia kerja. Seiring berkembangnya green economy dan era Society 5.0, lulusan tidak hanya dituntut memiliki kompetensi teknis, tetapi juga green skills sebagai bekal menghadapi transformasi dunia kerja. Green skills merupakan salah satu keterampilan abad ke 21 yang dibutuhkan untuk menyesuaikan produk, layanan, dan proses agar ramah lingkungan. Diperlukan adanya peningkatan pendidikan dan perubahan mindset atau pola pikir yang lebih maju dalam hal kesadaran akan lingkungan. Modul ajar berperan penting dalam kemandirian belajar, Temuan ini mengindikasikan bahwa penerapan e-modul pada bidang lain seperti pembelajaran di manajemen perkantoran masih relatif terbatas sehingga menjadi peluang penelitian yang perlu dikembangkan. Penelitian ini menggunakan pendekatan Research and Development (R&D) untuk menghasilkan e-modul berwawasan lingkungan pada materi korespondensi. Pengembangan produk mengikuti model ADDIE (Analyze, Design, Development, Implementation, Evaluation). Uji coba produk menggunakan quasi-experimental design dengan bentuk nonequivalent control group design, yang melibatkan kelompok eksperimen dan kelompok kontrol yang masing-masing diberi pretest dan posttest. Hasil penelitian menunjukkan bahwa tingkat kelayakan berdasarkan ahli materi 85% dan ahli media 93% dengan rata-rata keseluruhan berada dikategori layak digunakan. Respons dari peserta didik memperoleh rata-rata presentase 87% dengan kategori sangat baik. Produk yang dihasilkan tidak sekadar menyisipkan wacana lingkungan sebagai pelengkap, melainkan mengubah kebiasaan korespondensi berbasis kertas menjadi serba digital melalui email. Peningkatan green skills dapat disimpulkan bahwa e-modul berwawasan lingkungan pada materi korespondensi dinyatakan efektif digunakan dalam meningkatkan green skills di SMKN 1 Wonomerto.

Mathematics achievement remains a major concern in Ghanaian senior high schools despite the increasing emphasis on effective classroom assessment and instructional quality. This study examined the relationship between formative assessment practices and perceived students’ mathematical achievement, while investigating the mediating role of cognitive activation-oriented instruction. The study adopted a positivist paradigm with a quantitative cross-sectional survey design. Data were collected from 320 Senior High School students selected through a multistage sampling procedure from two public senior high schools in Ghana. A structured questionnaire measured formative assessment practices, cognitive activation-oriented instruction, and perceived students’ mathematical achievement. Data were analysed using SPSS version 23 and AMOS version 23. Confirmatory Factor Analysis and Structural Equation Modelling were employed to test the measurement and structural models. The findings revealed that formative assessment practices significantly predicted perceived students’ mathematical achievement and were positively associated with cognitive activation-oriented instruction. Cognitive activation-oriented instruction was also positively associated with perceived students’ mathematical achievement and statistically mediated the relationship between formative assessment practices and perceived students’ mathematical achievement. The findings suggest that formative assessment practices and cognitive activation-oriented instruction are positively associated with students’ perceptions of their mathematical achievement.

Cost estimation (Rencana Anggaran Biaya, RAB) is a course that demands careful calculation and an understanding of how costs arise in real projects. An initial observation at SMK Negeri 1 Baureno found that roughly 63% of students grasped and could apply RAB concepts. This research examines whether industrial internship (Prakerin) experience and learning motivation, individually and jointly, influence the RAB learning outcomes of Building Modeling and Information Design (DPIB) students. It adopts an associative quantitative approach with an ex post facto design. Purposive sampling selected 68 twelfth-grade students who had finished their internship. Four-point Likert questionnaires measured Prakerin experience and learning motivation, while a multiple-choice test and grade records supplied the outcome data. Classical assumption tests and multiple linear regression were run in SPSS. Prakerin experience had a significant positive effect on outcomes (B = 1.137, t = 2.717, p = 0.008); the effect of motivation was positive but not significant (B = 0.782, t = 1.754, p = 0.084). Together, the two variables had a significant effect (F = 44.231, p < 0.001), explaining 57.6% of the variance. Schools should improve internship quality and link students' industry experience to RAB teaching

This study aims to compare the motivation levels of male and female eighth-grade students during volleyball instruction at SMP Muhammadiyah 5 Samarinda. The study employs a quantitative descriptive design with a comparative approach. The sample consisted of 61 students: 30 males and 31 females. A total sampling technique was used, meaning all members of the population meeting the research criteria were included in the sample. Data were collected using a learning motivation questionnaire based on indicators of needs, persistence, drive, expectations, reinforcement, and goals. The instrument underwent validity and reliability testing prior to use. Data were analyzed using descriptive statistics, normality tests, homogeneity tests, and an independent samples t-test. The results showed an average motivation score of 134.13 for male students and 125.61 for female students, with a mean difference of 8.52. The independent samples t-test yielded a t-value of 2.992 (df = 59) and a significance value of 0.004 (p < 0.05). These findings can serve as a reference for physical education teachers in developing instructional strategies that are varied, inclusive, and responsive to students' characteristics and needs, thereby fostering increased learning motivation in volleyball lessons.

This study examined the effect of Philosophy for Children (P4C) activities on the caring thinking skills of sixth-grade middle school students. The study was conducted using a pretest-posttest control group quasi-experimental design. The study group consisted of 65 sixth-grade students enrolled in two classes at a public middle school in Burdur during the 2024-2025 academic year, with one class assigned as the experimental group (n = 32) and the other as the control group (n = 33). Over eight weeks, the experimental group received a P4C curriculum designed by the researchers to develop the five dimensions of caring thinking (appreciative, affective, active, normative, and empathic), while the control group continued with the existing national curriculum. Data were collected using the Caring Thinking Skills Inventory and analyzed through one-way ANCOVA; for the sub-dimensions in which the homogeneity of regression slopes assumption was violated, models including the Group × Pretest interaction were estimated, and the Mann-Whitney U test on gain scores was reported as a supplementary sensitivity analysis. The findings revealed a statistically significant difference favoring the experimental group in the total caring thinking score, with a large group effect, and in the normative and empathic sub-dimensions. In the appreciative, affective, and active sub-dimensions, the experimental group scored higher at average pretest levels, but the group difference diminished as pretest scores increased. The results indicate that P4C activities can meaningfully develop the affective dimension of thinking, and recommendations were offered regarding the applicability of the caring thinking dimension of the 4C model at the middle school level.

این پژوهش به بررسی تأثیر فعالیت‌های فلسفه برای کودکان (P4C) بر مهارت‌های تفکر مراقبتی دانش‌آموزان پایه ششم متوسطه پرداخته است. این مطالعه با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. گروه نمونه شامل ۶۵ دانش‌آموز پایه ششم ثبت‌نام‌شده در دو کلاس یک مدرسه متوسطه دولتی در Burdur در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ بود که یکی از کلاس‌ها به عنوان گروه آزمایش (n = ۳۲) و دیگری به عنوان گروه کنترل (n = ۳۳) تعیین شد. طی هشت هفته، گروه آزمایش برنامه درسی P4C طراحی‌شده توسط پژوهشگران را با هدف توسعه پنج بُعد تفکر مراقبتی (قدردانانه، عاطفی، فعال، هنجاری و همدلانه) دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل به برنامه درسی ملی موجود ادامه داد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مهارت‌های تفکر مراقبتی گردآوری و از طریق تحلیل کوواریانس یک‌طرفه (ANCOVA) تحلیل شدند؛ برای زیرمقیاس‌هایی که فرض همگنی شیب‌های رگرسیون نقض شده بود، مدل‌هایی شامل تعامل گروه × پیش‌آزمون برآورد شد و آزمون Mann-Whitney U بر نمرات کسب‌شده به عنوان تحلیل حساسیت تکمیلی گزارش گردید. یافته‌ها تفاوت معنادار آماری به نفع گروه آزمایش را در نمره کل تفکر مراقبتی با اثر گروهی بزرگ و در زیرمقیاس‌های هنجاری و همدلانه نشان داد. در زیرمقیاس‌های قدردانانه، عاطفی و فعال، گروه آزمایش در سطوح متوسط پیش‌آزمون نمرات بالاتری کسب کرد، اما با افزایش نمرات پیش‌آزمون، تفاوت گروهی کاهش یافت. نتایج نشان می‌دهد که فعالیت‌های P4C می‌تواند به طور معناداری بُعد عاطفی تفکر را توسعه دهد و توصیه‌هایی در خصوص قابلیت اجرای بُعد تفکر مراقبتی مدل 4C در سطح متوسطه ارائه شده است.

Discipline in memorizing the Qur’an is an important aspect of the tahfiz program because students are required to be consistent in memorizing, reviewing, and maintaining their memorization. In its implementation, students have different levels of motivation, memorization ability, and readiness to submit their memorization. Some students are still reluctant to submit their memorization, lack focus during learning activities, or experience difficulties in maintaining consistency. Therefore, teacher strategies are needed to support students in developing discipline in memorizing the Qur’an. This study aims to describe the strategies applied by teachers to improve discipline in Qur’an memorization among eighth-grade students in the tahfiz program at MTs Assa’adah II Bungah Gresik, the impact of these strategies, and the supporting and inhibiting factors in their implementation. This research employed a qualitative approach with a descriptive research design. Data were collected through observation, interviews, and documentation. The data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman through data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that teachers applied strategies including setting memorization targets according to students’ abilities, habituating muroja’ah, providing examples, and giving motivation and guidance to students. The strategies had an impact on students’ discipline in maintaining memorization, conducting muroja’ah, managing their time, and achieving memorization targets. Supporting factors included a conducive learning environment, students’ intrinsic motivation, parental support, and teacher guidance and motivation. Inhibiting factors included fluctuating student motivation, differences in memorization abilities, lack of readiness for memorization submission, and distractions during learning activities. These findings indicate that teacher strategies play a role in supporting the development of students’ discipline and consistency in Qur’an memorization.

انضباط در حفظ قرآن یکی از جنبه‌های مهم برنامهٔ تحفیظ است، زیرا از دانش‌آموزان انتظار می‌رود در حفظ، مرور و نگهداری محفوظات خود استمرار داشته باشند. در اجرای این برنامه، دانش‌آموزان دارای سطوح مختلفی از انگیزه، توانایی حفظ و آمادگی برای ارائهٔ محفوظات خود هستند. برخی دانش‌آموزان همچنان در ارائهٔ محفوظات خود تردید دارند، در فعالیت‌های یادگیری تمرکز کافی ندارند یا در حفظ استمرار با دشواری مواجه می‌شوند. بنابراین، به کارگیری راهبردهای معلمان برای حمایت از دانش‌آموزان در توسعهٔ انضباط در حفظ قرآن ضروری است. هدف این پژوهش توصیف راهبردهای به‌کاررفته توسط معلمان برای ارتقای انضباط در حفظ قرآن در میان دانش‌آموزان پایه هشتم برنامهٔ تحفیظ در مدرسهٔ MTs Assa’adah II Bungah Gresik، تأثیر این راهبردها و عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده در اجرای آن‌ها است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman از طریق تقطیع داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و تأیید انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلمان راهبردهایی از جمله تعیین اهداف حفظ متناسب با توانایی دانش‌آموزان، عادت‌دهی به مرور (مراجعه)، ارائهٔ الگو و انگیزش و راهنمایی به دانش‌آموزان را به کار گرفته‌اند. این راهبردها بر انضباط دانش‌آموزان در نگهداری محفوظات، انجام مرور، مدیریت زمان و دستیابی به اهداف حفظ تأثیرگذار بوده است. عوامل تسهیل‌کننده شامل محیط یادگیری مناسب، انگیزهٔ درونی دانش‌آموزان، حمایت والدین و راهنمایی و انگیزش معلمان بوده است. عوامل بازدارنده شامل نوسان انگیزهٔ دانش‌آموزان، تفاوت در توانایی حفظ، کمبود آمادگی برای ارائهٔ محفوظات و عوامل حواس‌پرتی در فعالیت‌های یادگیری بوده است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که راهبردهای معلمان نقش مهمی در حمایت از توسعهٔ انضباط و استمرار دانش‌آموزان در حفظ قرآن ایفا می‌کند.

This study was motivated by the fact that some students still showed a lack of empathy and social awareness in their daily lives. Therefore, Islamic Religious Education learning is expected not only to focus on knowledge but also to instill empathy values to improve students' social awareness. The purpose of this study was to determine the implementation of Islamic Religious Education learning based on empathy values and the supporting and inhibiting factors in its implementation. This study employed a qualitative approach with a descriptive research design. The research subjects consisted of Islamic Religious Education teachers, the principal, and eleventh-grade students at SMA Muhammadiyah 3 Palembang. Data were collected through observation, interviews, and documentation. Data were analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results showed that the implementation of Islamic Religious Education learning based on empathy values had been carried out well through habituation, teacher role modeling, group work, motivation, social activities, and religious activities involving students directly. The implementation had a positive impact on students' social awareness. Supporting factors included the role of teachers, a conducive school environment, and support from the principal and parents. Inhibiting factors included differences in students' characteristics, lack of consistency in applying empathy values, and the use of gadgets. Efforts to overcome these obstacles were carried out through student guidance and parenting activities for parents.

Background: Complementary approach provides an opportunity for students to connect pre-class, in-class, and post-class activities. Objectives: This study examined the correlations and predictive effects of metacognition and attitude on learners' conceptual understanding in physics using a complementary approach. Method: A quasi-experimental, pretest-posttest, non-equivalent control group design was used. A sample of 173 natural science students from two Ethiopian secondary schools was randomly assigned to experimental (CAIM instruction) and control (traditional teaching) groups. Data were collected using FCCUT, MCQ, and LAS instruments and analyzed via Pearson correlations and hierarchical multiple regression at p = 0.05. Results: The two variables showed positive and statistically significant correlations with students' conceptual understanding of physics: metacognition (r = 0.30) and attitude (r = 0.31), p < 0.01. Further, both metacognition (R² = 0.15, f² = 0.08) and attitude (R² = 0.16, f² = 0.10), ΔR² = 0.08, p < 0.001, predicted 8% of the varience in conceptual understanding when CAIM was employed. Conclusion: We recommend that physics teachers could apply the CAIM when teaching physics, as it allows students to develop a positive correlation between the predictor variables and conceptual understanding, though their correlations are moderate.

This study aims to describe the implementation of intensive coaching, and it results in basic movement training for Minangkabau dance at SMP Adabiah Padang. The study is motivated by the still low mastery of basic Minangkabau dance movements among students, which is shown by difficulties in remembering various movements, performing techniques correctly, coordinating body movements, and a lack of confidence in dancing. This research uses a qualitative method with a descriptive approach. Data was collected through observation, interviews, and documentation, and then analyzed through the stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The research results show that intensive training is applied through identifying initial abilities, demonstrating movements, gradual practice, repetitive drills, individual guidance, providing feedback, and ongoing evaluation. Applying this training has positive effects on students' abilities, such as improved mastery of basic Minangkabau dance movements, the ability to remember movement sequences, accuracy in technique, coordination, and self-confidence. Mastering these basic movements becomes a foundation for students to apply them in the Syofyani Pasambahan Dance until they can perform the dance according to the training goals. Therefore, intensive training can be an effective strategy for improving mastery of basic Minangkabau dance movements in extracurricular dance activities at SMP Adabiah Padang.

هدف این پژوهش توصیف اجرای آموزش فشرده و نتایج آن در تمرین حرکات پایه رقص میننگکاباو در دبیرستان ادبیا پادانگ است. انگیزه انجام این پژوهش، پایین بودن میزان تسلط دانش‌آموزان بر حرکات پایه رقص میننگکاباو است که این امر با دشواری در به خاطر سپردن حرکات مختلف، اجرای صحیح تکنیک‌ها، هماهنگی حرکات بدن و کمبود اعتماد به نفس در رقصیدن نشان داده می‌شود. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و سپس از طریق مراحل جمع‌آوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که آموزش فشرده از طریق شناسایی توانایی‌های اولیه، نمایش حرکات، تمرین تدریجی، تمرینات تکراری، راهنمایی فردی، ارائه بازخورد و ارزیابی مستمر اجرا می‌شود. اجرای این آموزش تأثیرات مثبتی بر توانایی‌های دانش‌آموزان دارد؛ از جمله بهبود تسلط بر حرکات پایه رقص میننگکاباو، توانایی به خاطر سپردن توالی حرکات، دقت در تکنیک، هماهنگی و اعتماد به نفس. تسلط بر این حرکات پایه، بنیانی برای دانش‌آموزان فراهم می‌کند تا بتوانند آن‌ها را در رقص Syofyani Pasambahan به کار گیرند و تا رسیدن به اهداف آموزشی، این رقص را اجرا کنند. بنابراین، آموزش فشرده می‌تواند راهبردی مؤثر برای ارتقای تسلط بر حرکات پایه رقص میننگکاباو در فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص در دبیرستان ادبیا پادانگ باشد.

This study aims to describe the implementation of the Pasambahan Dance extracurricular activity at SMP Negeri 27 Padang. The type of research used is qualitative research with a descriptive method. The research object is the dance extracurricular activities, while the research subjects consist of the coach and 25 female students who are members of the dance extracurricular in grades VII and VIII at SMP Negeri 27 Padang. Data collection was carried out through observation, interviews, documentation, and literature studies. The data were analyzed through stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study show that the implementation of the Pasambahan Dance extracurricular at SMP Negeri 27 Padang has been carried out well through the stages of planning, implementation, and evaluation conducted systematically. The planning includes setting the training schedule, the content for the Pasambahan Kreasi Dance, learning methods, as well as supporting facilities and infrastructure. The activities are carried out once a week for five sessions using lectures, demonstrations, and peer tutoring methods. Evaluation is done by observing the students’ ability to master movement techniques, coordination, timing with the music, and the overall dance performance. This extracurricular activity has a positive impact on improving dance skills, discipline, responsibility, teamwork, as well as students’ appreciation of Minangkabau culture. Although there are still challenges such as limited facilities and infrastructure and not all students attend regularly, the activities can still run well thanks to the support from the school, coaches, and the students' enthusiasm.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فعالیت فوق‌برنامه رقص پاسامباهان در دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ است. نوع پژوهش به‌کاررفته، پژوهش کیفی با روش توصیفی می‌باشد. موضوع پژوهش، فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص است و آزمودنی‌های پژوهش شامل مربی و ۲۵ دانش‌آموز دختر عضو فوق‌برنامه رقص در پایه‌های هفتم و هشتم دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ هستند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، اسناد و مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از طریق مراحل گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای فوق‌برنامه رقص پاسامباهان در دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ به‌خوبی و از طریق مراحل برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی به‌صورت نظام‌مند انجام می‌شود. برنامه‌ریزی شامل تعیین زمان‌بندی تمرین، محتوای رقص پاسامباهان کریاسی، روش‌های یادگیری و همچنین امکانات و زیرساخت‌های پشتیبان است. فعالیت‌ها هفته‌ای یک بار در پنج جلسه با استفاده از روش‌های سخنرانی، نمایش و آموزش همسالان برگزار می‌شود. ارزیابی از طریق مشاهده توانایی دانش‌آموزان در تسلط بر تکنیک‌های حرکتی، هماهنگی، زمان‌بندی با موسیقی و اجرای کلی رقص انجام می‌شود. این فعالیت فوق‌برنامه تأثیر مثبتی بر بهبود مهارت‌های رقص، انضباط، مسئولیت‌پذیری، کار گروهی و همچنین افزایش قدردانی دانش‌آموزان از فرهنگ میننگکاباو دارد. اگرچه چالش‌هایی مانند محدودیت امکانات و زیرساخت‌ها و عدم حضور منظم همه دانش‌آموزان وجود دارد، اما این فعالیت‌ها به‌واسطه حمایت مدرسه، مربیان و اشتیاق دانش‌آموزان همچنان به‌خوبی اجرا می‌شود.

This study aims to describe the implementation of Rantak Dance training in extracurricular activities at SMK Negeri 9 Padang. This research used a qualitative method with a descriptive approach. The object of the study was the implementation of Rantak Dance training involving 16 students participating in dance extracurricular activities. Data were collected through observation, documentation, and literature study. Data analysis was conducted through data collection, reduction, presentation, and conclusion drawing. The results showed that the training was implemented through several stages, namely preparing and organizing training groups, identifying learning needs and training objectives, designing training programs, demonstration methods, practice activities, movement observation, evaluation, repetitive exercises, and performance simulation. The training process was carried out gradually from movement variation 1 to movement variation 13. The implementation of the training improved students’ mastery of movement, rhythm, expression, energy control, ability to follow musical accompaniment, and group cohesiveness. Therefore, the implementation of Rantak Dance training in extracurricular activities at SMK Negeri 9 Padang was carried out successfully and contributed to improving students’ dance abilities.

هدف این پژوهش توصیف اجرای آموزش رقص رانتاک در فعالیت‌های فوق‌برنامه در دبیرستان دولتی شماره ۹ پادانگ است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی انجام شده است. موضوع پژوهش، اجرای آموزش رقص رانتاک با مشارکت ۱۶ دانش‌آموز شرکت‌کننده در فعالیت فوق‌برنامه رقص بود. داده‌ها از طریق مشاهده، مستندسازی و مطالعه منابع گردآوری شد. تحلیل داده‌ها از طریق گردآوری، کاهش، ارائه و نتیجه‌گیری داده‌ها صورت گرفت. نتایج نشان داد که آموزش از طریق چندین مرحله اجرا شد، از جمله آماده‌سازی و سازماندهی گروه‌های آموزشی، شناسایی نیازهای یادگیری و اهداف آموزشی، طراحی برنامه آموزشی، روش‌های نمایش، فعالیت‌های تمرینی، مشاهده حرکات، ارزیابی، تمرینات تکراری و شبیه‌سازی اجرا. فرایند آموزش به‌صورت تدریجی از تنوع حرکتی ۱ تا تنوع حرکتی ۱۳ انجام شد. اجرای آموزش موجب بهبود تسلط دانش‌آموزان بر حرکات، ریتم، بیان، کنترل انرژی، توانایی پیروی از همراهی موسیقی و انسجام گروهی شد. بنابراین، اجرای آموزش رقص رانتاک در فعالیت‌های فوق‌برنامه در دبیرستان دولتی شماره ۹ پادانگ با موفقیت انجام شد و به ارتقای توانایی‌های رقص دانش‌آموزان کمک کرد.

This study aims to describe the implementation of the demonstration method in Drum Band extracurricular activities at SMK Negeri 4 Kerinci and to identify the supporting and inhibiting factors affecting its implementation. This research employed a qualitative descriptive approach. Data were collected through observation, interviews, and documentation involving the instructor, students, and school representatives. Data was analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings show that the demonstration method was implemented through planning, instructor demonstrations, student practice, guidance during training, and evaluation of learning outcomes. This method helped students understand drum band playing techniques more effectively because they were able to observe and imitate the instructor directly. Supporting factors included the instructor's competence, students' motivation, school support, and adequate facilities and equipment. Inhibiting factors included the limited number of musical instruments, restricted practice time, and differences in students' abilities to understand the training materials.

هدف این پژوهش توصیف اجرای روش نمایش در فعالیت فوق‌برنامه درام‌بند در دبیرستان دولتی شماره ۴ کرینچی و شناسایی عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده مؤثر بر اجرای آن است. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی با مشارکت مربی، دانش‌آموزان و نمایندگان مدرسه گردآوری شد. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری صورت گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که روش نمایش از طریق برنامه‌ریزی، نمایش مربی، تمرین دانش‌آموزان، راهنمایی در حین آموزش و ارزیابی نتایج یادگیری اجرا شده است. این روش به دانش‌آموزان کمک کرد تا تکنیک‌های نواختن درام‌بند را مؤثرتر درک کنند، زیرا قادر بودند مربی را به طور مستقیم مشاهده و تقلید نمایند. عوامل تسهیل‌کننده شامل شایستگی مربی، انگیزه دانش‌آموزان، حمایت مدرسه و امکانات و تجهیزات کافی بود. عوامل بازدارنده شامل محدودیت تعداد سازهای موسیقی، زمان محدود تمرین و تفاوت در توانایی دانش‌آموزان برای درک مطالب آموزشی بود.

This study aims to describe the reasons teachers choose audio-visual media and its use in teaching music appreciation in class IX.2 at SMP Negeri 7 Padang. The study uses a qualitative research method with a descriptive approach. The research object is the use of audio-visual media in music appreciation lessons. Data was obtained through observation, interviews, and documentation. The research informants consisted of the Music Arts teacher and two students from class IX.2 at SMP Negeri 7 Padang. Data was analysed through the stages of data reduction, data presentation, data classification, and drawing conclusions. The results showed that teachers choose audio-visual media because it can combine sound and visuals, helping convey music appreciation material more concretely. The use of audio-visual media is carried out in three stages, namely planning, implementation, and evaluation. In the planning stage, the teacher prepares a PPT, music performance videos, a laptop, an LCD projector, and speakers. During the implementation stage, the teacher uses the PPT to deliver the material and the music performance videos for appreciation, then the students observe, discuss, and work on worksheets. In the evaluation stage, the teacher reviews the use of media and devices used during the learning process. Thus, the use of audio-visual media in music appreciation lessons in class IX.2 at SMP Negeri 7 Padang has been carried out in a planned manner using various integrated media and learning devices.

هدف این پژوهش توصیف دلایل انتخاب رسانه‌های صوتی‌تصویری توسط معلمان و نحوه استفاده از آن در آموزش درس قدردانی موسیقی در کلاس IX.2 مدرسه متوسطه دولتی شماره ۷ پادانگ است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی انجام شده است. موضوع پژوهش، استفاده از رسانه‌های صوتی‌تصویری در درس قدردانی موسیقی است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شده‌اند. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل معلم هنرهای موسیقی و دو نفر از دانش‌آموزان کلاس IX.2 مدرسه متوسطه دولتی شماره ۷ پادانگ بودند. داده‌ها از طریق مراحل کاهش داده، ارائه داده، طبقه‌بندی داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که معلمان رسانه‌های صوتی‌تصویری را انتخاب می‌کنند زیرا این رسانه‌ها می‌توانند صدا و تصویر را ترکیب کرده و به انتقال ملموس‌تر مطالب قدردانی موسیقی کمک کنند. استفاده از رسانه‌های صوتی‌تصویری در سه مرحله برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی انجام می‌شود. در مرحله برنامه‌ریزی، معلم فایل پاورپوینت، ویدئوهای اجرای موسیقی، لپ‌تاپ، ویدئو پروژکتور و بلندگو را آماده می‌کند. در مرحله اجرا، معلم برای ارائه مطالب از پاورپوینت و برای قدردانی از ویدئوهای اجرای موسیقی استفاده می‌کند و سپس دانش‌آموزان به مشاهده، بحث و انجام برگه‌های کاری می‌پردازند. در مرحله ارزیابی، معلم استفاده از رسانه و ابزارهای به‌کاررفته در فرایند یادگیری را مرور می‌کند. بنابراین، استفاده از رسانه‌های صوتی‌تصویری در درس قدردانی موسیقی کلاس IX.2 مدرسه متوسطه دولتی شماره ۷ پادانگ به‌صورت برنامه‌ریزی‌شده و با بهره‌گیری از رسانه‌ها و ابزارهای یادگیری متنوع و یکپارچه انجام شده است.

This study was motivated by the low learning outcomes of students in dance education in Class VII.2 at SMP Negeri 40 Padang. The study aimed to improve students' learning outcomes through the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model. This research employed Classroom Action Research (CAR), which was conducted in two cycles consisting of four stages: planning, implementation, observation, and reflection. The participants of this study were 30 students of Class VII.2 at SMP Negeri 40 Padang. The research instruments included learning activity observation sheets, written tests, and documentation. The results showed that the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model successfully improved students' learning activities. The average percentage of students' learning activities increased from 49% in Cycle I to 85% in Cycle II. Students' learning outcomes also improved, as indicated by the increase in the average class score from 70 in Cycle I to 83 in Cycle II. Furthermore, the percentage of students achieving learning mastery increased from 23.3% (7 students) in Cycle I to 93.3% (28 students) in Cycle II. Based on these findings, it can be concluded that the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model is effective in improving both students' learning activities and learning outcomes in dance education for Class VII.2 at SMP Negeri 40 Padang.

این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانش‌آموزان در آموزش رقص در کلاس VII.2 مدرسه متوسطه دولتی ۴۰ پادانگ انجام شد. هدف پژوهش، بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان از طریق اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) بود. این پژوهش از روش پژوهش اقدام در کلاس (CAR) بهره برد که در دو چرخه و شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و تأمل انجام شد. شرکت‌کنندگان پژوهش ۳۰ نفر از دانش‌آموزان کلاس VII.2 مدرسه متوسطه دولتی ۴۰ پادانگ بودند. ابزارهای پژوهش شامل برگه‌های مشاهده فعالیت یادگیری، آزمون‌های کتبی و مستندسازی بود. نتایج نشان داد که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) به طور موفقیت‌آمیزی فعالیت‌های یادگیری دانش‌آموزان را بهبود بخشید. میانگین درصد فعالیت‌های یادگیری دانش‌آموزان از ۴۹٪ در چرخه اول به ۸۵٪ در چرخه دوم افزایش یافت. نتایج یادگیری دانش‌آموزان نیز بهبود یافت، به طوری که میانگین نمره کلاس از ۷۰ در چرخه اول به ۸۳ در چرخه دوم افزایش پیدا کرد. علاوه بر این، درصد دانش‌آموزانی که به تسلط یادگیری دست یافتند از ۲۳.۳٪ (۷ دانش‌آموز) در چرخه اول به ۹۳.۳٪ (۲۸ دانش‌آموز) در چرخه دوم افزایش یافت. بر اساس این یافته‌ها، می‌توان نتیجه گرفت که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) در بهبود فعالیت‌های یادگیری و نتایج یادگیری دانش‌آموزان در آموزش رقص کلاس VII.2 مدرسه متوسطه دولتی ۴۰ پادانگ مؤثر است.

This study aims to describe the extracurricular Plate Dance activities at SMP Negeri 26 Padang. This type of research is qualitative with a descriptive method. The research instrument is the researcher themselves, assisted by supporting instruments such as stationery and a camera. Data was collected through literature study, observation, interviews, and documentation. The steps of data analysis were carried out through data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study show that the extracurricular Plate Dance activities at SMP Negeri 26 Padang have been carried out well according to the training program prepared by the supervisor. The activity planning includes setting activity goals, preparing a training program, determining the training schedule, providing facilities and infrastructure, and determining the students and supervisors involved. The training was carried out gradually through the introduction of the Plate Dance, exercises in movement variations I, II, and III, repetition of movements, and evaluation before the performance. The extracurricular activity is held once a week, every Friday after classes is over. The factors supporting this activity are the active role of the instructor, the enthusiasm of the students, and the availability of adequate facilities and infrastructure. The obstacles found were differences in students' abilities in mastering the Plate Dance movements. Based on the evaluation results, the students' abilities improved at each meeting, allowing them to perform the Plate Dance well during school performances.

هدف این پژوهش توصیف فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص پلات در دبیرستان دولتی شماره ۲۶ پادانگ است. نوع این پژوهش کیفی با روش توصیفی است. ابزار پژوهش خود پژوهشگر است که توسط ابزارهای کمکی مانند نوشت‌افزار و دوربین یاری می‌شود. داده‌ها از طریق مطالعه کتابخانه‌ای، مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شده‌اند. مراحل تحلیل داده‌ها از طریق گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص پلات در دبیرستان دولتی شماره ۲۶ پادانگ مطابق با برنامه آموزشی تهیه‌شده توسط سرپرست به‌خوبی اجرا شده است. برنامه‌ریزی فعالیت شامل تعیین اهداف فعالیت، تهیه برنامه آموزشی، تعیین زمان‌بندی تمرینات، فراهم‌کردن امکانات و زیرساخت‌ها و تعیین دانش‌آموزان و سرپرستان مشارکت‌کننده است. تمرینات به‌صورت تدریجی از طریق معرفی رقص پلات، تمرین حرکات متنوع I، II و III، تکرار حرکات و ارزیابی پیش از اجرا انجام شده است. این فعالیت فوق‌برنامه هفته‌ای یک‌بار، هر جمعه پس از پایان کلاس‌ها برگزار می‌شود. عوامل حمایت‌کننده این فعالیت نقش فعال مربی، اشتیاق دانش‌آموزان و وجود امکانات و زیرساخت‌های مناسب است. موانع موجود تفاوت در توانایی دانش‌آموزان در تسلط بر حرکات رقص پلات بود. بر اساس نتایج ارزیابی، توانایی دانش‌آموزان در هر جلسه بهبود یافته و آن‌ها توانستند رقص پلات را در اجراهای مدرسه به‌خوبی اجرا کنند.

This study was motivated by the fact that there are still difficulties experienced by students in mastering vocal techniques in the vocal extracurricular activities at SMP Negeri 34 Padang. This study aims to describe the difficulties experienced by students in vocal techniques, analyze the causes of these difficulties, and describe the factors causing students' difficulties in vocal techniques in the vocal extracurricular activities at SMP Negeri 34 Padang. This study employed a qualitative approach using a descriptive method. The research informants consisted of one vocal extracurricular coach and six students who participated in the vocal extracurricular activities at SMP Negeri 34 Padang. The data collection techniques were carried out through observation, interviews, and documentation. The data analysis techniques were conducted through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while the validity of the data was obtained through triangulation. The results of the study showed that the difficulties experienced by students in the vocal extracurricular activities included difficulties in articulation techniques, breathing techniques, and intonation techniques. These difficulties occurred because students still experienced difficulties in applying vocal techniques properly while singing. Based on the results of the analysis, the causes of these difficulties were influenced by student factors, coach factors, facilities and infrastructure factors, and learning environment factors. Therefore, efforts are needed to improve the quality of training, provide continuous practice, and be supported by adequate facilities and infrastructure so that the difficulties experienced by students can be minimized.

این پژوهش با انگیزه وجود دشواری‌هایی که دانش‌آموزان در تسلط بر تکنیک‌های آوازی در فعالیت‌های فوق‌برنامه آواز در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ پادانگ تجربه می‌کنند، انجام شده است. هدف این پژوهش توصیف دشواری‌های دانش‌آموزان در تکنیک‌های آوازی، تحلیل علل این دشواری‌ها و تبیین عوامل مؤثر بر دشواری‌های دانش‌آموزان در تکنیک‌های آوازی در فعالیت‌های فوق‌برنامه آواز در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ پادانگ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش توصیفی انجام شده است. مطلعان پژوهش شامل یک مربی فوق‌برنامه آواز و شش دانش‌آموز شرکت‌کننده در فعالیت‌های فوق‌برنامه آواز در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ پادانگ بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری انجام شد و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی به‌دست آمد. نتایج پژوهش نشان داد که دشواری‌های دانش‌آموزان در فعالیت‌های فوق‌برنامه آواز شامل دشواری در تکنیک‌های تلفظ، تکنیک‌های تنفس و تکنیک‌های زیر و بمی صدا بود. این دشواری‌ها به این دلیل رخ داد که دانش‌آموزان هنوز در به‌کارگیری صحیح تکنیک‌های آوازی هنگام آواز خواندن با مشکل مواجه بودند. بر اساس نتایج تحلیل، علل این دشواری‌ها تحت تأثیر عوامل دانش‌آموز، عوامل مربی، عوامل امکانات و زیرساخت و عوامل محیط یادگیری قرار داشت. بنابراین، لازم است تلاش‌هایی برای ارتقای کیفیت آموزش، تمرین مستمر و حمایت از طریق امکانات و زیرساخت‌های کافی صورت گیرد تا دشواری‌های دانش‌آموزان به حداقل برسد.

This study aims to describe the implementation of music education using the demonstration method for the topic of musical transposition in class XI F1 at SMA Negeri 1 2×11 Enam Lingkung. Studying employs a qualitative approach with a descriptive method. The research subjects were the Arts and Culture (Music) teacher and the students of class XI F1 at SMA Negeri 1 2×11 Enam Lingkung. The object of the study was the implementation of music instruction using the demonstration method for the topic of musical transposition. Data was collected through observation, interviews, and documentation, and subsequently analyzed using techniques comprising data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results indicate that the demonstration method in music instruction was implemented through preparation, execution, and evaluation stages. Supporting factors for the implementation included teacher competence, the availability of instructional media, student enthusiasm, and a conducive learning environment. Meanwhile, inhibiting factors included limited instructional time, variations in students' musical abilities, incomplete musical instruments brought by students, and a lack of focus among some students during the learning process.

هدف این پژوهش توصیف اجرای آموزش موسیقی با استفاده از روش نمایش برای موضوع ترانسپوزیسیون موسیقی در کلاس یازدهم F1 دبیرستان دولتی ۱ ۲×۱۱ انام لینگونگ است. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل معلم هنر و فرهنگ (موسیقی) و دانش‌آموزان کلاس یازدهم F1 دبیرستان مذکور بودند. موضوع پژوهش، اجرای آموزش موسیقی با استفاده از روش نمایش برای موضوع ترانسپوزیسیون موسیقی بود. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و سپس با استفاده از تکنیک‌های کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که روش نمایش در آموزش موسیقی از طریق مراحل آمادگی، اجرا و ارزیابی پیاده‌سازی شده است. عوامل حمایتی برای اجرای این روش شامل شایستگی معلم، در دسترس بودن رسانه‌های آموزشی، اشتیاق دانش‌آموزان و محیط یادگیری مساعد بود. در مقابل، عوامل بازدارنده شامل محدودیت زمان آموزشی، تفاوت در توانایی‌های موسیقایی دانش‌آموزان، کامل نبودن سازهای موسیقی آورده‌شده توسط دانش‌آموزان و عدم تمرکز برخی دانش‌آموزان در فرایند یادگیری می‌شود.

Achievement goal orientation theory has become popular, as it interprets students’ academic attitudes and behavior. The present research aims to investigate the variation in teachers’ perceived goals in relation to achievement goals in different grades, as well as the emergence of the multiple goal theory. Participants were junior high school students who responded to a self-report questionnaire. The instrument used was the Patterns of Adaptive Learning Scales (PALS). The results revealed that mastery and performance goals behave as a network of interacting variables that essentially represent their coexistence, as well as their individual variations and specificities in relation to other variables. However, a significant distinction between mastery goals and perceived mastery goals with performance goals and perceived performance goals became apparent for each individual grade. The present research contributes to the theoretical development of the field, while in practice it highlights the combination of goals in school reality.

نظریه جهت‌گیری هدف پیشرفت به دلیل تفسیر نگرش‌ها و رفتارهای تحصیلی دانش‌آموزان، محبوبیت یافته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تفاوت اهداف ادراک‌شده معلمان در ارتباط با اهداف پیشرفت در پایه‌های مختلف تحصیلی و همچنین ظهور نظریه اهداف چندگانه انجام شده است. شرکت‌کنندگان، دانش‌آموزان دوره راهنمایی بودند که به یک پرسشنامه خودگزارشی پاسخ دادند. ابزار مورد استفاده، مقیاس‌های الگوهای یادگیری سازگارانه (PALS) بود. نتایج نشان داد که اهداف تسلط و عملکرد به‌عنوان شبکه‌ای از متغیرهای متعامل عمل می‌کنند که اساساً همزیستی آن‌ها و همچنین تفاوت‌ها و ویژگی‌های فردی آن‌ها را در ارتباط با سایر متغیرها نمایان می‌سازد. با این حال، تمایز معناداری میان اهداف تسلط و اهداف تسلط ادراک‌شده با اهداف عملکرد و اهداف عملکرد ادراک‌شده برای هر پایه تحصیلی به طور مجزا آشکار شد. پژوهش حاضر به توسعه نظری این حوزه کمک می‌کند و در عمل، ترکیب اهداف در واقعیت مدرسه را برجسته می‌سازد.

Abstract: Prestasi belajar merupakan indikator utama keberhasilan proses pembelajaran yang dipengaruhi faktor internal dan eksternal siswa. Penelitian ini bertujuan menganalisis pengaruh sikap siswa terhadap guru, motivasi belajar, dan lingkungan sekolah terhadap prestasi belajar, serta menguji peran kecerdasan emosional sebagai variabel moderasi pada siswa kelas X SMA Negeri 2 Medan. Penelitian kuantitatif dengan metode survei ini melibatkan 107 siswa yang dipilih dari populasi 430 siswa menggunakan teknik proportional sampling. Data dikumpulkan melalui kuesioner dan nilai Ujian Akhir Semester (UAS) mata pelajaran ekonomi, kemudian dianalisis menggunakan Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) melalui SmartPLS 4. Hasil penelitian menunjukkan bahwa sikap siswa terhadap guru berpengaruh positif dan signifikan terhadap prestasi belajar dengan koefisien jalur 0,229 dan p-value 0,000. Motivasi belajar berpengaruh positif dan signifikan dengan koefisien 0,285 dan p-value 0,000, sedangkan lingkungan sekolah berpengaruh positif dan signifikan dengan koefisien 0,206 dan p-value 0,000. Kecerdasan emosional terbukti memoderasi dan memperkuat pengaruh sikap siswa terhadap guru, motivasi belajar, dan lingkungan sekolah terhadap prestasi belajar dengan koefisien interaksi masing-masing sebesar 0,214, 0,264, dan 0,191 serta p-value 0,000. Kesimpulannya, kecerdasan emosional berperan penting dalam memperkuat dampak faktor personal dan lingkungan terhadap pencapaian prestasi belajar siswa. Keyword: Students' Attitudes toward Teachers, Learning Motivation, School Environment, Emotional Intelligence, Learning Achievement Abstrak: Student academic achievement is a key indicator of learning success, influenced by both internal and external factors. This study aims to analyze the influence of students' attitudes toward teachers, learning motivation, and the school environment on academic achievement, while testing the moderating role of emotional intelligence among tenth-grade students at SMA Negeri 2 Medan. A quantitative survey approach was employed, involving a sample of 107 students selected from a population of 430 through proportional sampling. Data were collected via questionnaires and end-of-semester economics test scores, then analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) with SmartPLS 4. The findings reveal that students' attitudes toward teachers have a positive and significant effect on academic achievement with a path coefficient of 0.229 and a p-value of 0.000. Learning motivation has a positive and significant effect with a coefficient of 0.285 and a p-value of 0.000, while the school environment has a positive and significant effect with a coefficient of 0.206 and a p-value of 0.000. Furthermore, emotional intelligence significantly moderates and strengthens the impact of attitudes toward teachers, learning motivation, and the school environment on academic achievement with interaction coefficients of 0.214, 0.264, and 0.191, respectively, and p-values of 0.000. In conclusion, emotional intelligence plays a crucial role in reinforcing personal and environmental factors to enhance student performance. Kata kunci: Sikap Siswa terhadap Guru, Motivasi Belajar, Lingkungan Sekolah, Kecerdasan Emosional, Prestasi Belajar

چکیده: پیشرفت تحصیلی شاخص اصلی موفقیت فرایند یادگیری است که تحت تأثیر عوامل درونی و بیرونی دانش‌آموزان قرار دارد. هدف پژوهش حاضر، تحلیل تأثیر نگرش دانش‌آموزان نسبت به معلم، انگیزش یادگیری و محیط مدرسه بر پیشرفت تحصیلی و همچنین بررسی نقش تعدیل‌گر هوش هیجانی در میان دانش‌آموزان پایه دهم دبیرستان دولتی شماره ۲ مدان است. این پژوهش با رویکرد کمی و روش پیمایشی انجام شد و نمونه‌ای متشکل از ۱۰۷ دانش‌آموز با استفاده از روش نمونه‌گیری نسبتی از جامعه ۴۳۰ نفری انتخاب گردید. داده‌ها از طریق پرسشنامه و نمرات آزمون پایان‌ترم درس اقتصاد گردآوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) توسط نرم‌افزار SmartPLS 4 تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد نگرش دانش‌آموزان نسبت به معلم با ضریب مسیر ۰٫۲۲۹ و مقدار p برابر با ۰٫۰۰۰ تأثیر مثبت و معناداری بر پیشرفت تحصیلی دارد. انگیزش یادگیری با ضریب ۰٫۲۸۵ و مقدار p برابر با ۰٫۰۰۰ و همچنین محیط مدرسه با ضریب ۰٫۲۰۶ و مقدار p برابر با ۰٫۰۰۰ تأثیر مثبت و معناداری بر پیشرفت تحصیلی دارند. افزون بر این، هوش هیجانی به‌طور معناداری تأثیر نگرش دانش‌آموزان نسبت به معلم، انگیزش یادگیری و محیط مدرسه بر پیشرفت تحصیلی را تعدیل و تقویت می‌کند؛ ضرایب تعامل به ترتیب ۰٫۲۱۴، ۰٫۲۶۴ و ۰٫۱۹۱ و مقدار p برای هر سه برابر با ۰٫۰۰۰ است. در نتیجه، هوش هیجانی نقش مهمی در تقویت عوامل فردی و محیطی برای ارتقای عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان ایفا می‌کند.

Background Suicidal behaviors among adolescents are a serious global public health concern and are closely linked to both mental health and everyday lifestyle behaviors. Suicidal ideation, planning, and attempts lie along a spectrum of increasing severity. However, how psychological distress and health-related behaviors interact to influence suicide risk is complex and not yet fully understood. This study aimed to identify key mental health and lifestyle factors associated with different stages of adolescent suicidal behaviors using interpretable machine learning methods. Methods Data were obtained from the 2021 Youth Risk Behavior Surveillance System (YRBS), a nationally representative survey of U.S. high school students. After data cleaning and multiple imputation, 16,946 adolescents aged 14–18 years were included in the analysis. Extreme Gradient Boosting (XGBoost) models were developed to predict suicidal ideation, suicide planning, and suicide attempts. Model performance was assessed using the area under the receiver operating characteristic curve (AUC) and related metrics. Feature importance was examined using gain-based measures, while SHapley Additive exPlanations (SHAP) and partial dependence plots were used to explore the direction, strength, and nonlinear effects of key predictors. Results All three XGBoost models showed satisfactory predictive performance. Mental health factors, particularly persistent feelings of sadness and self-rated mental health, were the strongest predictors across all stages of suicidal behaviors. Lifestyle behaviors, including sleep duration, physical activity, diet, screen time, and substance use, also contributed meaningfully to risk prediction, although their relative importance differed by outcome. SHAP analyses indicated that greater sadness and poorer mental health were strongly associated with higher suicide risk, whereas adequate sleep and higher levels of physical activity were associated with lower predicted risk. Substance use, including alcohol, cigarette, and marijuana use, played an important role in predicting suicide attempts than suicidal ideation or planning. Partial dependence analyses showed nonlinear and threshold effects, especially for sadness, mental health status, and sleep duration. Conclusion Mental health factors, especially persistent sadness and overall psychological well-being, were among the most prominent factors associated with suicidal behaviors among adolescents, while lifestyle behaviors showed important and stage-specific associations. Interpretable machine learning approaches help identify complex and nonlinear patterns associated with adolescent suicide risk and offer valuable insights to guide targeted, evidence-based prevention efforts.

زمینه: رفتارهای خودکشی در میان نوجوانان یک نگرانی جدی بهداشت عمومی در سطح جهانی است و ارتباط نزدیکی با سلامت روان و رفتارهای سبک زندگی روزمره دارد. افکار خودکشی، برنامه‌ریزی و اقدام به خودکشی در طیفی با شدت فزاینده قرار دارند. با این حال، نحوه تعامل پریشانی روان‌شناختی و رفتارهای مرتبط با سلامت برای تأثیرگذاری بر خطر خودکشی پیچیده بوده و هنوز به طور کامل درک نشده است. هدف این مطالعه شناسایی عوامل کلیدی سلامت روان و سبک زندگی مرتبط با مراحل مختلف رفتارهای خودکشی در نوجوانان با استفاده از روش‌های یادگیری ماشین قابل تفسیر بود. روش‌ها: داده‌ها از سیستم پایش رفتارهای پرخطر نوجوانان (YRBS) در سال 2021، که یک پیمایش ملی نماینده از دانش‌آموزان دبیرستانی ایالات متحده است، به دست آمد. پس از پاک‌سازی داده‌ها و برآورد چندگانه، 16,946 نوجوان 14 تا 18 ساله در تحلیل وارد شدند. مدل‌های Extreme Gradient Boosting (XGBoost) برای پیش‌بینی افکار خودکشی، برنامه‌ریزی خودکشی و اقدام به خودکشی توسعه یافتند. عملکرد مدل با استفاده از مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) و معیارهای مرتبط ارزیابی شد. اهمیت ویژگی‌ها با استفاده از معیارهای مبتنی بر gain بررسی شد و برای بررسی جهت، شدت و اثرات غیرخطی پیش‌بین‌های کلیدی از SHapley Additive exPlanations (SHAP) و نمودارهای وابستگی جزئی استفاده گردید. یافته‌ها: هر سه مدل XGBoost عملکرد پیش‌بینی رضایت‌بخشی نشان دادند. عوامل سلامت روان، به ویژه احساسات مداوم غمگینی و ارزیابی ذهنی سلامت روان، قوی‌ترین پیش‌بین‌ها در تمام مراحل رفتارهای خودکشی بودند. رفتارهای سبک زندگی شامل مدت خواب، فعالیت بدنی، رژیم غذایی، زمان استفاده از صفحه نمایش و مصرف مواد نیز به طور معناداری در پیش‌بینی خطر نقش داشتند، اگرچه اهمیت نسبی آن‌ها بسته به پیامد متفاوت بود. تحلیل‌های SHAP نشان داد که غمگینی بیشتر و سلامت روان ضعیف‌تر به طور قوی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است، در حالی که خواب کافی و سطوح بالاتر فعالیت بدنی با کاهش خطر پیش‌بینی‌شده همراه بودند. مصرف مواد، از جمله مصرف الکل، سیگار و ماری‌جوانا، نقش مهم‌تری در پیش‌بینی اقدام به خودکشی نسبت به افکار یا برنامه‌ریزی خودکشی داشت. تحلیل‌های وابستگی جزئی اثرات غیرخطی و آستانه‌ای را به ویژه برای غمگینی، وضعیت سلامت روان و مدت خواب نشان داد. نتیجه‌گیری: عوامل سلامت روان، به ویژه غمگینی مداوم و بهزیستی روان‌شناختی کلی، از برجسته‌ترین عوامل مرتبط با رفتارهای خودکشی در نوجوانان بودند، در حالی که رفتارهای سبک زندگی نیز ارتباطات مهم و مرحله‌محور نشان دادند. رویکردهای یادگیری ماشین قابل تفسیر به شناسایی الگوهای پیچیده و غیرخطی مرتبط با خطر خودکشی نوجوانان کمک می‌کنند و بینش‌های ارزشمندی برای هدایت تلاش‌های پیشگیرانه هدفمند و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهند.

Learning discipline is a fundamental factor that determines the academic success of junior high school students, yet many schools still report low levels of discipline among their learners. This study aims to describe the condition of students learning discipline at SMP Negeri 3 Talang as the empirical basis for developing a classical guidance service based on Google Sites media. A quantitative descriptive approach was employed, involving 32 eighth-grade students of class VIII B who were selected through purposive sampling. Data were collected through a Likert-scale questionnaire, classroom observation, interviews with the guidance and counseling (BK) teacher, and documentation, then analyzed using percentage descriptive analysis. The results show that the overall learning discipline of students falls into the less disciplined category, with an average score of 54.7%. The most problematic indicators were punctuality in submitting assignments (48.4%), classroom attentiveness (51.6%), and compliance with study rules (53.9%), while attendance punctuality showed a relatively better result (63.3%). Interviews and observations confirmed that classroom guidance services were still delivered through conventional lecture methods, which students perceived as monotonous and less engaging. These findings indicate an urgent need for an interactive, technology-based classical guidance medium, and provide the empirical foundation for the development of a Google Sites-based learning discipline guidance service for eighth-grade students

انضباط یادگیری یکی از عوامل اساسی تعیین‌کننده موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان دوره متوسطه اول است، با این حال بسیاری از مدارس همچنان سطوح پایینی از انضباط را در میان فراگیران خود گزارش می‌کنند. هدف این پژوهش توصیف وضعیت انضباط یادگیری دانش‌آموزان در مدرسه SMP Negeri 3 Talang به عنوان مبنای تجربی برای توسعه خدمات راهنمایی گروهی مبتنی بر رسانه Google Sites است. این مطالعه با رویکرد توصیفی-کمی و با مشارکت ۳۲ دانش‌آموز پایه هشتم کلاس VIII B که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند، انجام شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه لیکرت، مشاهده کلاسی، مصاحبه با معلم راهنمایی و مشاوره (BK) و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از تحلیل توصیفی درصدی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که انضباط یادگیری دانش‌آموزان به طور کلی در دسته کمتر منضبط قرار می‌گیرد و میانگین نمره ۵۴٫۷٪ به دست آمد. شاخص‌های مشکل‌ساز شامل وقت‌شناسی در تحویل تکالیف (۴۸٫۴٪)، توجه در کلاس (۵۱٫۶٪) و رعایت قوانین مطالعه (۵۳٫۹٪) بودند، در حالی که وقت‌شناسی در حضور و غیاب نتیجه نسبتاً بهتری نشان داد (۶۳٫۳٪). مصاحبه‌ها و مشاهدات تأیید کردند که خدمات راهنمایی کلاسی همچنان از طریق روش‌های سنتی سخنرانی ارائه می‌شود که از دیدگاه دانش‌آموزان یکنواخت و کم‌جذابیت تلقی می‌شود. این یافته‌ها نشان‌دهنده نیاز فوری به یک رسانه راهنمایی گروهی تعاملی و مبتنی بر فناوری است و مبنای تجربی لازم برای توسعه خدمات راهنمایی انضباط یادگیری مبتنی بر Google Sites برای دانش‌آموزان پایه هشتم را فراهم می‌کند.

This study aims to identify and describe the strategies implemented by Civics Education teachers to enhance legal awareness among students at Gajah Mada Private High School in Medan. The study employs a qualitative approach with a descriptive research design. The informants included Civics Education teachers and students. Data collection was conducted through observation, in-depth interviews, and documentation. Subsequently, the data were analyzed through a process involving data collection, data reduction, data presentation, and conclusion drawing.The research findings indicate that Civics Education teachers employ various strategies to foster student legal awareness, such as linking learning materials to real-life situations faced by students, conducting discussions and case studies, setting an example of rule compliance, and instilling a habit of discipline within the school environment. The implementation of these strategies has positively impacted students' understanding of the importance of the law and their rights and obligations as citizens, while also encouraging adherence to school regulations. These strategies are supported by effective collaboration among teachers, the school administration, and parents. However, certain challenges remain, such as low learning motivation among some students, the influence of peer environments, the impact of social media and technology, and the diverse characteristics of individual students. Based on the results, it can be concluded that the strategies employed by Civics Education teachers play a significant role in fostering and enhancing student legal awareness. The success of these efforts requires sustained support and collaboration among teachers, the school, and families to shape students who possess disciplined, responsible, and law-abiding character.

این پژوهش با هدف شناسایی و توصیف راهبردهای به‌کاررفته توسط دبیران آموزش مدنی برای ارتقای آگاهی حقوقی دانش‌آموزان در دبیرستان خصوصی Gajah Mada شهر مدان انجام شده‌است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی صورت گرفته‌است. مشارکت‌کنندگان شامل دبیران آموزش مدنی و دانش‌آموزان بوده‌اند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی انجام شده‌است. سپس داده‌ها از طریق فرایندی شامل گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل گردید. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که دبیران آموزش مدنی از راهبردهای متنوعی برای تقویت آگاهی حقوقی دانش‌آموزان بهره می‌برند؛ از جمله ارتباط دادن محتوای آموزشی با موقعیت‌های واقعی زندگی دانش‌آموزان، برگزاری بحث و مطالعه موردی، الگوسازی در رعایت قوانین و نهادینه‌سازی عادت انضباط در محیط مدرسه. اجرای این راهبردها تأثیر مثبتی بر درک دانش‌آموزان از اهمیت قانون و حقوق و وظایف خود به‌عنوان شهروند داشته و همچنین موجب تشویق به رعایت مقررات مدرسه شده‌است. این راهبردها با همکاری مؤثر میان دبیران، مدیریت مدرسه و والدین پشتیبانی می‌شود. با این حال، چالش‌هایی همچون پایین بودن انگیزه یادگیری برخی دانش‌آموزان، تأثیر محیط همسالان، تأثیر رسانه‌های اجتماعی و فناوری و ویژگی‌های متنوع فردی دانش‌آموزان همچنان وجود دارد. بر اساس نتایج، می‌توان نتیجه گرفت که راهبردهای به‌کاررفته توسط دبیران آموزش مدنی نقش مهمی در تقویت و ارتقای آگاهی حقوقی دانش‌آموزان ایفا می‌کند. موفقیت این تلاش‌ها نیازمند حمایت و همکاری مستمر میان دبیران، مدرسه و خانواده‌ها برای تربیت دانش‌آموزانی با شخصیت منضبط، مسئولیت‌پذیر و قانون‌مدار است.

Didimus Armindo Neonbasu, 2026: The Effect of Implementing the Project Based Learning (PjBL) Model on Students’ Learning Outcomes in Computer Systems in Grade X Culinary Classes at SMK Negeri 3 Kupang. Informatics Education Study Program, Faculty of Teacher Training and Education, Citra Bangsa University, Kupang. Supervisor I: Jhon Enstein, S.Kom., M.Cs., and Supervisor II: Diana Y. A. Fallo, S.Kom., M.T. This study aims to determine the effect of implementing the Project Based Learning (PjBL) model on students’ learning outcomes in Computer Systems in Grade X Culinary classes at SMK Negeri 3 Kupang. This research employed a quantitative approach using a quasi-experimental method with a Nonequivalent Control Group Design. The sample consisted of 50 students, comprising 25 students from Grade X Culinary 1 as the experimental group and 25 students from Grade X Culinary 2 as the control group. Data were collected through tests (pretest and posttest), observations, questionnaires, and documentation. The data were analyzed using descriptive statistics, normality tests, homogeneity tests, and an Independent Samples t-test. The results showed that the experimental group’s mean pretest score was 67.80, increasing to 75.80 on the posttest. Meanwhile, the control group’s mean score increased from 58.60 to 61.60. The hypothesis test yielded a significance value of 0.013, which was lower than 0.05; therefore, H₀ was rejected and Hₐ was accepted. Thus, the implementation of the Project Based Learning (PjBL) model has an effect on students’ learning outcomes in Computer Systems in Grade X Culinary classes at SMK Negeri 3 Kupang.

دیدیموس آرمین دو نئونباسو، ۲۰۲۶: تأثیر اجرای مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان در درس سیستم‌های کامپیوتری در کلاس‌های دهم رشته آشپزی هنرستان SMK Negeri 3 کوپانگ. برنامه مطالعاتی آموزش انفورماتیک، دانشکده تربیت معلم و آموزش، دانشگاه سیترابانگسا، کوپانگ. استاد راهنمای اول: Jhon Enstein، S.Kom.، M.Cs. و استاد راهنمای دوم: Diana Y. A. Fallo، S.Kom.، M.T. هدف این پژوهش تعیین تأثیر اجرای مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان در درس سیستم‌های کامپیوتری در کلاس‌های دهم رشته آشپزی هنرستان SMK Negeri 3 کوپانگ است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از روش شبه‌آزمایشی و طرح گروه کنترل نابرابر انجام شد. نمونه شامل ۵۰ دانش‌آموز بود که ۲۵ نفر از کلاس دهم آشپزی ۱ به عنوان گروه آزمایش و ۲۵ نفر از کلاس دهم آشپزی ۲ به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند. داده‌ها از طریق آزمون‌ها (پیش‌آزمون و پس‌آزمون)، مشاهده، پرسشنامه و مستندسازی جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون نرمال بودن، آزمون همگنی و آزمون t مستقل تحلیل شدند. نتایج نشان داد که میانگین نمره پیش‌آزمون گروه آزمایش ۶۷٫۸۰ بود که در پس‌آزمون به ۷۵٫۸۰ افزایش یافت. در حالی که میانگین نمره گروه کنترل از ۵۸٫۶۰ به ۶۱٫۶۰ افزایش یافت. آزمون فرضیه مقدار معناداری ۰٫۰۱۳ را نشان داد که کمتر از ۰٫۰۵ بود؛ بنابراین H₀ رد و Hₐ پذیرفته شد. در نتیجه، اجرای مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان در درس سیستم‌های کامپیوتری در کلاس‌های دهم رشته آشپزی هنرستان SMK Negeri 3 کوپانگ تأثیر دارد.

University-based outreach programs can provide high school students with opportunities to engage in scientific research beyond that typically available in schools. Despite their prevalence, few Australian outreach initiatives have been systematically designed, delivered and evaluated. Our study examines the design and immediate outcomes of a high school science outreach program delivered annually at a research-intensive university. The program was designed to be curriculum-linked, with access to academic researchers and specialised equipment. A mixed-methods evaluation was conducted using pre- and post-program surveys collected between 2021 and 2024. Matched participant responses (n = 205) were analysed through paired-sample t-tests of self-reported research skills experience and a single-item measure of science identity, alongside inductive thematic analysis of open-ended responses. Statistically significant gains (with large effect sizes) were observed for research skills, including data collection and understanding the research processes. A moderate positive shift was observed in participants’ science identity. Qualitative findings highlighted opportunities to do research and interact with researchers. The study contributes to the limited empirical evaluation of Australian university-based outreach by describing a scalable, curriculum-linked program. The findings highlight that informal, authentic science research experiences can complement formal school curricula to extend opportunities for scientific skill development and strengthen students’ science identity.

برنامه‌های ترویج علم مبتنی بر دانشگاه می‌توانند فرصت‌هایی را برای دانش‌آموزان دبیرستانی فراهم کنند تا در پژوهش علمی فراتر از آنچه معمولاً در مدارس در دسترس است، مشارکت نمایند. با وجود شیوع این برنامه‌ها، تعداد کمی از ابتکارات ترویجی استرالیایی به‌صورت نظام‌مند طراحی، اجرا و ارزیابی شده‌اند. مطالعه‌ی حاضر به بررسی طراحی و پیامدهای فوری یک برنامه‌ی ترویج علم دبیرستانی که به‌طور سالانه در یک دانشگاه پژوهش‌محور برگزار می‌شود، می‌پردازد. این برنامه به‌گونه‌ای طراحی شده بود که با برنامه‌ی درسی مرتبط باشد و دسترسی به پژوهشگران دانشگاهی و تجهیزات تخصصی را فراهم کند. ارزیابی به روش ترکیبی با استفاده از پرسشنامه‌های پیش و پس از برنامه که بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ گردآوری شد، انجام گرفت. پاسخ‌های تطبیق‌یافته‌ی شرکت‌کنندگان (n = 205) از طریق آزمون t زوجی برای تجربه‌ی مهارت‌های پژوهشی خودگزارش‌شده و یک سنجه‌ی تک‌سؤالی از هویت علمی، همراه با تحلیل تماتیک استقرایی پاسخ‌های باز، مورد تحلیل قرار گرفت. افزایش معنادار آماری (با اندازه اثر بزرگ) در مهارت‌های پژوهشی، از جمله گردآوری داده‌ها و درک فرایندهای پژوهش مشاهده شد. همچنین تغییر مثبت متوسطی در هویت علمی شرکت‌کنندگان مشاهده گردید. یافته‌های کیفی بر فرصت‌های انجام پژوهش و تعامل با پژوهشگران تأکید داشتند. این مطالعه با توصیف یک برنامه‌ی مقیاس‌پذیر و مرتبط با برنامه‌ی درسی، به ارزیابی تجربی محدود ترویج علم مبتنی بر دانشگاه در استرالیا می‌افزاید. یافته‌ها نشان می‌دهند که تجارب پژوهش علمی غیررسمی و اصیل می‌توانند مکمل برنامه‌های درسی رسمی مدارس باشند و فرصت‌های توسعه‌ی مهارت‌های علمی و تقویت هویت علمی دانش‌آموزان را گسترش دهند.

Depressive, anxiety, and stress symptoms are common among adolescents, yet many studies dichotomise Depression Anxiety Stress Scales-21 (DASS-21) outcomes, potentially losing information across severity levels. This study estimated symptom prevalence and examined factors associated with the severity of depressive, anxiety, and stress symptoms among Vietnamese high school students. A cross-sectional survey was conducted among all Grade 10–12 students at one school in the Mekong Delta, Vietnam. Bivariate and multivariable proportional-odds logistic regression models were fitted for three ordered severity categories: normal, mild/moderate, and severe/very severe. Analyses were performed in R version 4.6.0. Among 366 students, severe/very severe depressive, anxiety, and stress symptoms were reported by 13.4%, 27.9%, and 16.4% of students, respectively. Female sex was associated with greater severity of depressive (aOR = 2.18, 95% CI: 1.41–3.39), anxiety (aOR = 1.88, 95% CI: 1.24–2.86), and stress symptoms (aOR = 2.37, 95% CI: 1.54–3.68). Average/weak academic performance was associated with greater depressive symptom severity (aOR = 2.10, 95% CI: 1.11–4.04). Poor family relationships were associated with greater anxiety (aOR = 1.79, 95% CI: 1.11–2.90) and stress symptom severity (aOR = 2.10, 95% CI: 1.25–3.53), while parental academic expectations were associated with greater anxiety symptom severity (aOR = 1.66, 95% CI: 1.10–2.52). Grade 11 students had lower odds of greater stress symptom severity than Grade 10 students (aOR = 0.50, 95% CI: 0.31–0.80). Female sex, academic performance, family relationships, parental expectations, and grade level were differentially associated with symptom severity. Analyses that preserved the ordered structure of DASS-21 outcomes showed that associated factors differed across symptom domains. These findings support sex-sensitive screening and targeted school- and family-based mental health strategies.

علائم افسردگی، اضطراب و استرس در میان نوجوانان شایع است، با این حال بسیاری از پژوهش‌ها نتایج مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس-۲۱ (DASS-21) را دوگانه‌سازی می‌کنند که ممکن است منجر به از دست رفتن اطلاعات در سطوح مختلف شدت شود. این مطالعه شیوع علائم را برآورد کرده و عوامل مرتبط با شدت علائم افسردگی، اضطراب و استرس را در میان دانش‌آموزان دبیرستانی ویتنامی بررسی کرده است. یک مطالعه مقطعی در میان تمامی دانش‌آموزان پایه دهم تا دوازدهم یک مدرسه در دلتای مکونگ، ویتنام انجام شد. مدل‌های رگرسیون لجستیک با شانس‌های متناسب دو متغیره و چندمتغیره برای سه دسته شدت مرتب‌شده (عادی، خفیف/متوسط و شدید/بسیار شدید) برازش داده شد. تحلیل‌ها در نرم‌افزار R نسخه 4.6.0 انجام شد. در میان ۳۶۶ دانش‌آموز، به ترتیب ۱۳.۴٪، ۲۷.۹٪ و ۱۶.۴٪ علائم افسردگی، اضطراب و استرس شدید/بسیار شدید را گزارش کردند. جنسیت مؤنث با شدت بیشتر علائم افسردگی (aOR = 2.18, 95% CI: 1.41–3.39)، اضطراب (aOR = 1.88, 95% CI: 1.24–2.86) و استرس (aOR = 2.37, 95% CI: 1.54–3.68) همراه بود. عملکرد تحصیلی متوسط/ضعیف با شدت بیشتر علائم افسردگی (aOR = 2.10, 95% CI: 1.11–4.04) مرتبط بود. روابط خانوادگی ضعیف با شدت بیشتر علائم اضطراب (aOR = 1.79, 95% CI: 1.11–2.90) و استرس (aOR = 2.10, 95% CI: 1.25–3.53) مرتبط بود، در حالی که انتظارات تحصیلی والدین با شدت بیشتر علائم اضطراب (aOR = 1.66, 95% CI: 1.10–2.52) همراه بود. دانش‌آموزان پایه یازدهم نسبت به پایه دهم احتمال کمتری برای شدت بیشتر علائم استرس داشتند (aOR = 0.50, 95% CI: 0.31–0.80). جنسیت مؤنث، عملکرد تحصیلی، روابط خانوادگی، انتظارات والدین و پایه تحصیلی به طور متفاوتی با شدت علائم مرتبط بودند. تحلیل‌هایی که ساختار مرتب‌شده نتایج DASS-21 را حفظ کردند نشان دادند که عوامل مرتبط در حوزه‌های مختلف علائم متفاوت است. این یافته‌ها از غربالگری حساس به جنسیت و راهبردهای سلامت روان مبتنی بر مدرسه و خانواده حمایت می‌کند.

This study aims to analyze the characteristics of Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) concepts integrated into literacy and science assessment based on the standards of the Programme for International Student Assessment (PISA), as well as to develop a contextual and applicable assessment design appropriate to the characteristics of students at SMP PGRI 5 Denpasar. The study employed a mixed-methods approach with an exploratory sequential design. The participants consisted of 116 students and 6 teachers. Data were collected through observations, interviews, document analysis, questionnaires, and expert validation. Data analysis involved qualitative analysis, the Gregory validity index, empirical validity, and instrument reliability analysis. The findings indicate that STEM-PISA assessment characteristics include the use of contextual stimuli based on real-world problems, the utilization of data and graphs, higher-order reasoning, cross-disciplinary integration, varied response formats, and assessment of thinking processes. The developed assessment design integrates science, technology, engineering, and mathematics through authentic contexts, data literacy, problem-solving, and assessment rubrics. Students’ perceptions obtained a mean score of 3.96, while teachers’ perceptions reached 4.42 on a five-point scale, indicating that the assessment design was considered relevant and acceptable for supporting contextual learning and assessment.

هدف این پژوهش تحلیل ویژگی‌های مفاهیم علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) ادغام‌شده در ارزشیابی سواد و علوم بر اساس استانداردهای برنامه ارزیابی بین‌المللی دانش‌آموزان (PISA) و همچنین توسعه یک طرح ارزشیابی زمینه‌محور و کاربردی متناسب با ویژگی‌های دانش‌آموزان دبیرستان PGRI 5 دنپاسار است. این پژوهش با رویکرد روش‌های ترکیبی و با طرح توالی اکتشافی انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل ۱۱۶ دانش‌آموز و ۶ معلم بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، تحلیل اسناد، پرسشنامه و اعتبارسنجی خبرگان گردآوری شد. تحلیل داده‌ها شامل تحلیل کیفی، شاخص روایی Gregory، روایی تجربی و تحلیل پایایی ابزار بود. یافته‌ها نشان می‌دهد که ویژگی‌های ارزشیابی STEM-PISA شامل استفاده از محرک‌های زمینه‌ای مبتنی بر مسائل واقعی، بهره‌گیری از داده‌ها و نمودارها، استدلال سطوح بالاتر، ادغام میان‌رشته‌ای، قالب‌های پاسخ متنوع و ارزشیابی فرایندهای تفکر است. طرح ارزشیابی توسعه‌یافته، علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات را از طریق زمینه‌های اصیل، سواد داده، حل مسئله و روبریک‌های ارزشیابی ادغام می‌کند. میانگین نمره ادراک دانش‌آموزان ۳.۹۶ و ادراک معلمان ۴.۴۲ در مقیاس پنج‌درجه‌ای به دست آمد که نشان‌دهنده مرتبط و قابل قبول بودن طرح ارزشیابی برای حمایت از یادگیری و ارزشیابی زمینه‌محور است.

Conceptual understanding is an important aspect of physics learning, particularly regarding the topic of heat, which students still find difficult to comprehend. Based on preliminary observations at SMAN 2 Tambang, students tend to find it easier to solve problems using formulas rather than explaining the meaning of the concepts being studied. This study aims to determine the implementation and effect of the CORE (Connecting, Organizing, Reflecting, Extending) learning model assisted by simple media on students' conceptual understanding of heat in class XI senior high school. This research used a quasi-experimental method with a Posttest-Only Control Group Design. The research sample consisted of class XI.1 as the experimental group and class XI.7 as the control group, selected using a purposive sampling technique. The experimental group was taught using the CORE learning model assisted by simple media, while the control group received conventional instruction. Conceptual understanding data were obtained through a posttest consisting of 15 questions and analyzed using normality tests, homogeneity tests, and an Independent Samples T-Test. The results showed that the average posttest score for the experimental class was 72.46, whereas the control class achieved 66.51. The Independent Samples T-Test showed values of t = 2.557, df = 89, and Sig. (2-tailed) = 0.012 < 0.05, indicating a significant difference in students' conceptual understanding between the two classes. Thus, the implementation of the CORE learning model assisted by simple media yields better conceptual understanding compared to conventional learning on the topic of heat.

درک مفهومی یکی از جنبه‌های مهم یادگیری فیزیک است، به‌ویژه در موضوع گرما که دانش‌آموزان همچنان در فهم آن با دشواری مواجه هستند. بر اساس مشاهدات اولیه در دبیرستان SMAN 2 Tambang، دانش‌آموزان تمایل دارند مسائل را با استفاده از فرمول‌ها راحت‌تر حل کنند تا این‌که بتوانند معنای مفاهیم مورد مطالعه را توضیح دهند. هدف این پژوهش تعیین نحوه اجرا و تأثیر مدل یادگیری CORE (Connecting, Organizing, Reflecting, Extending) با کمک رسانه‌های ساده بر درک مفهومی دانش‌آموزان در مبحث گرما در پایه یازدهم دبیرستان است. این پژوهش با روش شبه‌آزمایشی و طرح گروه کنترل فقط پس‌آزمون انجام شد. نمونه پژوهش شامل کلاس XI.1 به عنوان گروه آزمایش و کلاس XI.7 به عنوان گروه کنترل بود که با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. گروه آزمایش با استفاده از مدل یادگیری CORE با کمک رسانه‌های ساده آموزش دید و گروه کنترل آموزش متداول دریافت کرد. داده‌های درک مفهومی از طریق پس‌آزمون شامل ۱۵ سؤال جمع‌آوری و با آزمون‌های نرمالیتی، همگنی و آزمون T مستقل تحلیل شد. نتایج نشان داد میانگین نمره پس‌آزمون برای کلاس آزمایش ۷۲.۴۶ و برای کلاس کنترل ۶۶.۵۱ بود. آزمون T مستقل مقادیر t = 2.557، df = 89 و Sig. (2-tailed) = 0.012 < 0.05 را نشان داد که بیانگر تفاوت معنادار در درک مفهومی دانش‌آموزان بین دو کلاس است. بنابراین، اجرای مدل یادگیری CORE با کمک رسانه‌های ساده نسبت به آموزش متداول در مبحث گرما، درک مفهومی بهتری را به همراه دارد.

This study aims to analyze the personality competence of Islamic Religious Education (PAI) teachers in fostering students’ noble character at State Junior High School 1 Tebo. The study employed a qualitative descriptive approach. Data were collected through observation, interviews, and documentation involving the principal, PAI teachers, students, and relevant school documents. Data analysis was conducted through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while data validity was strengthened through source and technique triangulation. The findings indicate that the moral character of students at State Junior High School 1 Tebo is generally good and reflects religious values and norms. Nevertheless, several students still demonstrate behaviors that require further guidance, such as skipping classes, leaving lessons, speaking impolitely, arriving late, and not participating in school ceremonies. The personality competence of PAI teachers is generally well implemented, as demonstrated by faith and piety, noble character, wisdom, openness, authority, and the ability to provide positive influence and become role models for students. Character development is supported by positive school habits, students’ internal awareness, cooperation among school members, character-oriented curriculum, professional teachers, and adequate facilities. The inhibiting factors include differences in students’ backgrounds, family conditions, limited parental attention, peer and community environments, external information influences, and individual student conditions. The school addresses these challenges through guidance, habituation, supervision, discussion, and religious activities.

این پژوهش با هدف تحلیل شایستگی شخصیتی معلمان آموزش دینی اسلامی (PAI) در پرورش اخلاق کریمه دانش‌آموزان در دبیرستان دولتی شماره ۱ تبو انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی کیفی صورت گرفته است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد، با مشارکت مدیر مدرسه، معلمان PAI، دانش‌آموزان و اسناد مرتبط مدرسه گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری انجام شده و روایی داده‌ها با استفاده از مثلث‌سازی منبع و روش تقویت گردیده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اخلاق دانش‌آموزان در دبیرستان دولتی شماره ۱ تبو عموماً خوب بوده و بازتاب‌دهنده ارزش‌ها و هنجارهای دینی است. با این حال، برخی دانش‌آموزان رفتارهایی از خود نشان می‌دهند که نیازمند راهنمایی بیشتر است، مانند غیبت از کلاس، ترک درس، صحبت بی‌ادبانه، دیر رسیدن و شرکت نکردن در مراسم مدرسه. شایستگی شخصیتی معلمان PAI عموماً به خوبی اجرا می‌شود و با ایمان و تقوا، اخلاق نیکو، خردمندی، گشودگی، اقتدار و توانایی تأثیرگذاری مثبت و الگو بودن برای دانش‌آموزان نمود می‌یابد. پرورش اخلاق با عادات مثبت مدرسه، آگاهی درونی دانش‌آموزان، همکاری اعضای مدرسه، برنامه درسی مبتنی بر شخصیت، معلمان حرفه‌ای و امکانات کافی حمایت می‌شود. عوامل بازدارنده شامل تفاوت‌های زمینه‌ای دانش‌آموزان، شرایط خانوادگی، توجه محدود والدین، محیط همسالان و جامعه، تأثیر اطلاعات بیرونی و شرایط فردی دانش‌آموزان است. مدرسه این چالش‌ها را از طریق راهنمایی، عادت‌دهی، نظارت، بحث و فعالیت‌های دینی مدیریت می‌کند.

This study aimed to describe the implementation of simulation game techniques based on Experiential Learning through classical guidance services to develop emotion regulation among seventh-grade students. The study was motivated by the developmental needs of students related to social responsibility and the importance of managing emotional responses in social interactions. This study employed Guidance and Counseling Action Research (PTBK) conducted in three cycles, each consisting of planning, action, observation, and reflection. The participants were 32 students of class VII-E at SMP Negeri 13 Madiun. The intervention applied Experiential Learning through different simulation games in each cycle, namely Guess the Emotional Situation in Cycle I, Emotion Snakes and Ladders in Cycle II, and Attitude Puzzle Relay in Cycle III. Data were collected through observation, student worksheets, reflections, and documentation, and were analyzed descriptively and qualitatively by comparing developments across cycles. The results showed a progressive development in students' emotion regulation. In Cycle I, students began to recognize emotions and their triggering situations. In Cycle II, students began to understand the relationship between situations, emotions, and emotional reactions. In Cycle III, students demonstrated the ability to consider alternative responses, explain the reasons for their choices, and understand the impact of their responses on themselves and others. These findings indicate that simulation games based on Experiential Learning can be used as an alternative approach in classical guidance services to facilitate students' gradual development of emotion regulation through concrete experiences, reflection, understanding, and application.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فنون بازی شبیه‌سازی مبتنی بر یادگیری تجربی از طریق خدمات راهنمایی کلاسیک به منظور توسعه تنظیم هیجان در میان دانش‌آموزان پایه هفتم بود. انگیزه این پژوهش، نیازهای رشدی دانش‌آموزان مرتبط با مسئولیت‌پذیری اجتماعی و اهمیت مدیریت پاسخ‌های هیجانی در تعاملات اجتماعی بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام راهنمایی و مشاوره (PTBK) در سه چرخه انجام شد که هر چرخه شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل بود. شرکت‌کنندگان شامل ۳۲ دانش‌آموز کلاس VII-E در دبیرستان دولتی شماره ۱۳ Madiun بودند. مداخله با به‌کارگیری یادگیری تجربی از طریق بازی‌های شبیه‌سازی متفاوت در هر چرخه اجرا شد؛ به‌طوری که در چرخه اول بازی «حدس موقعیت هیجانی»، در چرخه دوم بازی «مار و پله هیجانی» و در چرخه سوم بازی «پازل امدادی نگرش» مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق مشاهده، برگه‌های کار دانش‌آموزان، تأملات و مستندسازی گردآوری و به صورت توصیفی و کیفی با مقایسه پیشرفت‌ها در چرخه‌های مختلف تحلیل شد. نتایج نشان داد که توسعه تدریجی در تنظیم هیجان دانش‌آموزان مشاهده گردید. در چرخه اول، دانش‌آموزان شروع به شناسایی هیجان‌ها و موقعیت‌های برانگیزاننده آن‌ها کردند. در چرخه دوم، دانش‌آموزان رابطه بین موقعیت‌ها، هیجان‌ها و واکنش‌های هیجانی را درک کردند. در چرخه سوم، دانش‌آموزان توانایی در نظر گرفتن پاسخ‌های جایگزین، توضیح دلایل انتخاب‌های خود و درک تأثیر پاسخ‌هایشان بر خود و دیگران را نشان دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بازی‌های شبیه‌سازی مبتنی بر یادگیری تجربی می‌تواند به عنوان رویکردی جایگزین در خدمات راهنمایی کلاسیک برای تسهیل توسعه تدریجی تنظیم هیجان دانش‌آموزان از طریق تجارب عینی، تأمل، درک و کاربرد مورد استفاده قرار گیرد.

This study aims to analyze the effect of emotional maturity on interpersonal communication skills among eighth-grade students at SMP Negeri 14 Kota Jambi. Adolescence is a developmental phase characterized by significant physical, psychological, social, and emotional changes. During this phase, interpersonal communication skills are important for supporting social relationships, academic achievement, and self-adjustment. However, adolescents differ in their communication abilities, which may be influenced by their level of emotional maturity. This study employed a quantitative method with an ex post-facto approach. The sample consisted of 170 eighth-grade students at SMP Negeri 14 Kota Jambi selected using simple random sampling. Data were collected through questionnaires and analyzed using normality, linearity, and simple regression tests. The results showed that students’ emotional maturity was classified as high, with a percentage of 80.64%, while their interpersonal communication skills were also classified as high, with a percentage of 80.91%. The analysis revealed a positive and significant effect of emotional maturity on interpersonal communication skills. The coefficient of determination was 0.734, indicating that emotional maturity contributed 73.4% to interpersonal communication skills, while the remaining 26.6% was influenced by other factors. Thus, the higher the students’ emotional maturity, the higher their interpersonal communication skills.

هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر بلوغ هیجانی بر مهارت‌های ارتباط بین‌فردی در میان دانش‌آموزان پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱۴ شهر جامبی است. نوجوانی مرحله‌ای از رشد است که با تغییرات قابل توجه جسمی، روان‌شناختی، اجتماعی و هیجانی همراه می‌باشد. در این مرحله، مهارت‌های ارتباط بین‌فردی برای حمایت از روابط اجتماعی، موفقیت تحصیلی و سازگاری فردی اهمیت دارند. با این حال، نوجوانان در توانایی‌های ارتباطی خود تفاوت دارند که ممکن است تحت تأثیر سطح بلوغ هیجانی آن‌ها باشد. این پژوهش با روش کمی و رویکرد پس‌رویدادی انجام شده است. نمونه شامل ۱۷۰ دانش‌آموز پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱۴ شهر جامبی بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه جمع‌آوری و با استفاده از آزمون‌های نرمالیتی، خطی بودن و رگرسیون ساده تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بلوغ هیجانی دانش‌آموزان در سطح بالا با درصد ۸۰٫۶۴٪ و مهارت‌های ارتباط بین‌فردی آن‌ها نیز در سطح بالا با درصد ۸۰٫۹۱٪ قرار دارد. تحلیل‌ها تأثیر مثبت و معنادار بلوغ هیجانی بر مهارت‌های ارتباط بین‌فردی را نشان داد. ضریب تعیین ۰٫۷۳۴ بود که نشان می‌دهد بلوغ هیجانی ۷۳٫۴٪ از مهارت‌های ارتباط بین‌فردی را تبیین می‌کند و ۲۶٫۶٪ باقیمانده تحت تأثیر عوامل دیگر است. بنابراین، هرچه بلوغ هیجانی دانش‌آموزان بالاتر باشد، مهارت‌های ارتباط بین‌فردی آن‌ها نیز بالاتر خواهد بود.

Social Emotional Learning (SEL) is an essential approach in Physical Education (PJOK) to enhance students' self-confidence and motor skills. This study aims to examine the implementation of Social Emotional Learning (SEL) based on the CASEL framework to improve self-confidence and candle pose (sikap lilin) skill among Grade X.3 students at SMA YP Unila. This study used a Classroom Action Research (CAR) method based on Kemmis & Taggart model consisting of two cycles with 36 students as subjects. Data were collected using observation sheets, self-confidence questionnaires, field notes, and documentation. The results showed that the application of SEL significantly increased students' self-confidence from an average of 58.3% (moderate) in pre-cycle, to 72.5% (good) in Cycle I, and reached 86.4% (very good) in Cycle II. Classical mastery of the candle pose skill increased from 41.7% (15 students) in pre-cycle, to 66.7% (24 students) in Cycle I, and achieved 88.9% (32 students) in Cycle II. In conclusion, Social Emotional Learning is effective in increasing self-confidence and physical performance in gymnastics learning.

یادگیری اجتماعی‌عاطفی (SEL) رویکردی اساسی در آموزش تربیت‌بدنی (PJOK) به منظور ارتقاء اعتماد به نفس و مهارت‌های حرکتی دانش‌آموزان است. هدف این پژوهش بررسی اجرای یادگیری اجتماعی‌عاطفی (SEL) مبتنی بر چارچوب CASEL برای بهبود اعتماد به نفس و مهارت وضعیت شمع (sikap lilin) در میان دانش‌آموزان پایه دهم.۳ دبیرستان YP UNILA می‌باشد. این پژوهش با روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) مبتنی بر مدل Kemmis & Taggart در دو چرخه و با شرکت ۳۶ دانش‌آموز انجام شد. داده‌ها با استفاده از برگه‌های مشاهده، پرسشنامه اعتماد به نفس، یادداشت‌های میدانی و مستندسازی گردآوری شدند. نتایج نشان داد که اجرای SEL به طور معناداری اعتماد به نفس دانش‌آموزان را از میانگین ۵۸.۳٪ (متوسط) در پیش‌چرخه، به ۷۲.۵٪ (خوب) در چرخه اول و ۸۶.۴٪ (بسیار خوب) در چرخه دوم افزایش داد. تسلط کلاسیک بر مهارت وضعیت شمع نیز از ۴۱.۷٪ (۱۵ دانش‌آموز) در پیش‌چرخه، به ۶۶.۷٪ (۲۴ دانش‌آموز) در چرخه اول و ۸۸.۹٪ (۳۲ دانش‌آموز) در چرخه دوم رسید. در نتیجه، یادگیری اجتماعی‌عاطفی در افزایش اعتماد به نفس و عملکرد جسمانی در آموزش ژیمناستیک مؤثر است.

This study explores how senior high school students make meaning of underachievement through the lens of growth mindset. Underachievement is often reduced to laziness, while students' subjective experiences remain underexplored. A qualitative design with interpretative phenomenological analysis was used. Five students identified as underachieving were selected purposively, and a counseling teacher and a classroom teacher served as supporting informants. Data were gathered through in-depth semi-structured interviews, observation during interviews, and relevant documentation, then analyzed through repeated reading, initial noting, theme development, and cross-case analysis. Six themes emerged: feeling academically not good enough, fear of failure and environmental expectations, the conflict between potential and performance, avoidance of academic challenges, self-reflection on failure, and the emergence of growth mindset as a reinterpretation of ability. Underachievement was lived as a threat to academic identity sustained by fixed beliefs about ability, and avoidance functioned as self-protection that limited development. Growth mindset appeared not as a ready-made trait but as a gradual process triggered by reflection and supportive relationships, coexisting with lingering doubt. School counseling should therefore address how students interpret failure, not only their academic performance.

این پژوهش به بررسی چگونگی معنابخشی دانش‌آموزان دبیرستانی به عملکرد پایین از منظر ذهنیت رشد می‌پردازد. عملکرد پایین اغلب به تنبلی تقلیل داده می‌شود، در حالی که تجارب ذهنی دانش‌آموزان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با رویکرد کیفی و تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شده است. پنج دانش‌آموز که به عنوان دارای عملکرد پایین شناسایی شدند به صورت هدفمند انتخاب شدند و یک مشاور مدرسه و یک معلم کلاس به عنوان مطلعان پشتیبان حضور داشتند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته، مشاهده در حین مصاحبه و اسناد مرتبط گردآوری و از طریق خوانش مکرر، یادداشت‌برداری اولیه، توسعه مضامین و تحلیل بین‌موردی تحلیل شدند. شش مضمون استخراج شد: احساس ناکافی بودن از نظر تحصیلی، ترس از شکست و انتظارات محیطی، تعارض بین توان بالقوه و عملکرد، اجتناب از چالش‌های تحصیلی، تأمل بر شکست و ظهور ذهنیت رشد به عنوان بازتفسیر توانایی. عملکرد پایین به عنوان تهدیدی برای هویت تحصیلی تجربه می‌شد که با باورهای ثابت درباره توانایی تداوم می‌یافت و اجتناب، نقش محافظت از خود را ایفا می‌کرد که رشد را محدود می‌ساخت. ذهنیت رشد نه به عنوان یک ویژگی از پیش موجود، بلکه به عنوان فرایندی تدریجی که با تأمل و روابط حمایتی برانگیخته می‌شود و همزمان با تردیدهای باقی‌مانده همزیستی دارد، ظاهر شد. بنابراین، مشاوره مدرسه باید به نحوه تفسیر شکست توسط دانش‌آموزان بپردازد، نه صرفاً عملکرد تحصیلی آنان.

Composing an anecdote text requires students to think critically about social phenomena, arrange a structured narrative (abstract, orientation, crisis, reaction, and coda), and deliver criticism humorously. Initial observation in class X-9 of SMA Negeri 21 Surabaya showed difficulties in generating ideas, outlining, and presenting humor, while instruction did not accommodate diverse learning styles. This classroom action research aimed to describe the implementation of the CINTA method (Idea Brainstorming, Narration, and Analytical Laughter) and to describe students’ anecdote-writing results in two cycles. Using the Kemmis and McTaggart model with 36 students, data were obtained from students’ works collected as digital files: an anecdote text scored with a five-aspect rubric in Cycle I and the final infographic or comic product scored with a five-aspect product rubric in Cycle II, analyzed descriptively. In Cycle I, 36 of 36 works could be assessed, with a mean score of 76.86 and 71.4% of works reaching the minimum mastery criterion of 75. The humor-and-criticism and language aspects were the lowest. The provisional Cycle II product mean was 88.06, with all 36 products. The two cycles used different instruments, so the results are reported separately and cannot be compared directly.

نگارش متن طنز کوتاه مستلزم آن است که دانش‌آموزان به‌طور انتقادی درباره پدیده‌های اجتماعی بیندیشند، روایت ساختارمندی (چکیده، مقدمه، بحران، واکنش و نتیجه) ترتیب دهند و انتقاد را به‌صورت طنزآمیز بیان کنند. مشاهده اولیه در کلاس دهم-۹ دبیرستان دولتی ۲۱ سورابایا نشان داد که دانش‌آموزان در تولید ایده، تهیه طرح اولیه و ارائه طنز با دشواری مواجه هستند، در حالی که آموزش ارائه‌شده سبک‌های یادگیری متنوع را در نظر نمی‌گیرد. این پژوهش اقدام پژوهی کلاسی با هدف توصیف اجرای روش CINTA (بارش فکری ایده، روایت‌پردازی و خنده تحلیلی) و توصیف نتایج نگارش طنز کوتاه دانش‌آموزان در دو چرخه انجام شد. با استفاده از مدل Kemmis و McTaggart و با حضور ۳۶ دانش‌آموز، داده‌ها از آثار دانش‌آموزان که به‌صورت فایل دیجیتال جمع‌آوری شد، به‌دست آمد: متن طنز کوتاه با استفاده از یک روبریک پنج‌بعدی در چرخه اول و محصول نهایی اینفوگرافیک یا کمیک با روبریک پنج‌بعدی محصول در چرخه دوم ارزیابی شد و به‌صورت توصیفی تحلیل گردید. در چرخه اول، ۳۶ اثر از ۳۶ دانش‌آموز قابل ارزیابی بود و میانگین نمره ۷۶٫۸۶ و ۷۱٫۴٪ آثار به حداقل معیار تسلط ۷۵ رسیدند. جنبه‌های طنز و انتقاد و زبان پایین‌ترین امتیاز را داشتند. میانگین موقت محصول چرخه دوم ۸۸٫۰۶ بود و هر ۳۶ محصول ارزیابی شد. در دو چرخه ابزارهای متفاوتی به‌کار رفت، بنابراین نتایج به‌صورت جداگانه گزارش شده و قابل مقایسه مستقیم نیستند.

This study aims to describe spelling errors found in news texts written by seventh-grade students at SMP Negeri 1 Lengayang, particularly in the use of capital letters and punctuation marks (periods, commas, hyphens, and colons). This research used a qualitative approach with a descriptive method. The data source consisted of 40 news texts written by seventh-grade students, selected through purposive sampling technique. Data were collected through documentation as well as reading and note-taking techniques, then analyzed by identifying, classifying, and describing the errors based on the Enhanced Spelling of Indonesian Language Fifth Edition (EYD V). The results show that capitalization errors occurred in six aspects, namely the first letter at the beginning of a sentence, personal names, geographical names, names of days and months, titles, and improper capitalization in the middle of a sentence. Punctuation errors were found in the use of periods, commas, hyphens, and colons. These findings indicate that although students were able to convey factual information in the form of news texts, their application of spelling rules remains inconsistent. This study recommends that the teaching of news text writing should also emphasize the editing stage so that students can identify and correct spelling errors before the text is considered complete.

هدف این پژوهش توصیف خطاهای املایی مشاهده‌شده در متون خبری نوشته‌شده توسط دانش‌آموزان پایه هفتم دبیرستان دولتی شماره ۱ لنگایان، به‌ویژه در کاربرد حروف بزرگ و علائم نگارشی (نقطه، ویرگول، خط تیره و دونقطه) است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. منبع داده‌ها شامل ۴۰ متن خبری نوشته‌شده توسط دانش‌آموزان پایه هفتم بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مستندسازی و همچنین فنون خواندن و یادداشت‌برداری گردآوری شده و سپس با شناسایی، طبقه‌بندی و توصیف خطاها بر اساس ویرایش پنجم دستور خط زبان اندونزیایی (EYD V) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که خطاهای مربوط به حروف بزرگ در شش جنبه رخ داده است: حرف اول ابتدای جمله، اسامی اشخاص، اسامی جغرافیایی، اسامی روزها و ماه‌ها، عناوین و استفاده نادرست از حروف بزرگ در وسط جمله. خطاهای علائم نگارشی نیز در کاربرد نقطه، ویرگول، خط تیره و دونقطه مشاهده شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه دانش‌آموزان توانسته‌اند اطلاعات واقعی را در قالب متون خبری منتقل کنند، اما کاربرد قواعد املایی توسط آن‌ها همچنان ناسازگار است. این پژوهش توصیه می‌کند که آموزش نگارش متن خبری باید بر مرحله ویرایش نیز تأکید کند تا دانش‌آموزان بتوانند پیش از نهایی‌شدن متن، خطاهای املایی را شناسایی و اصلاح کنند.

Abstract: The purpose of this study was to determine the effect of teacher teaching style and learning facilities on student learning outcomes with active student participation as a moderating variable in the Economics subject of class XI of SMA Negeri 2 Percut Sei Tuan. The population in this study were all class XI students of SMA Negeri 2 Percut Sei Tuan, totaling 134 students. The research sample consisted of 101 students determined using proportional random sampling technique. The results of the study showed that: (1) teacher teaching style had a positive and significant effect on student learning outcomes as indicated by the calculated t value being greater than the t table with a significance value of 0.000 < 0.05; (2) learning facilities had a positive and significant effect on student learning outcomes as indicated by the calculated t value being greater than the t table with a significance value of 0.000 < 0.05; and (3) teacher teaching style and learning facilities simultaneously had a positive and significant effect on student learning outcomes as indicated by the calculated F value being greater than the F table with a significance value of 0.000 < 0.05. The coefficient of determination (R²) value indicates that variations in student learning outcomes can be explained by the teacher's teaching style and learning facilities, while the rest is influenced by other factors not examined in this study. In addition, the results of the Moderated Regression Analysis (MRA) show that active student participation is able to moderate the influence of the teacher's teaching style and learning facilities on student learning outcomes. Based on the results of the study, it can be concluded that the teacher's teaching style and learning facilities have a positive and significant influence both partially and simultaneously on student learning outcomes, and active student participation plays a role as a moderating variable in strengthening this relationship. Keyword: Teaching style; Learning facilities; Learning outcomes; Active student participation; Economics Abstrak: Tujuan dari penelitian ini untuk mengetahui pengaruh gaya mengajar guru dan fasilitas belajar terhadap hasil belajar siswa dengan partisipasi aktif siswa sebagai variabel moderasi pada mata pelajaran Ekonomi kelas XI SMA Negeri 2 Percut Sei Tuan. Populasi dalam penelitian ini adalah seluruh siswa kelas XI SMA Negeri 2 Percut Sei Tuan yang berjumlah 134 siswa. Sampel penelitian berjumlah 101 siswa yang ditentukan menggunakan teknik proportional random sampling. Hasil penelitian menunjukkan bahwa: (1) gaya mengajar guru berpengaruh positif dan signifikan terhadap hasil belajar siswa yang ditunjukkan oleh nilai t hitung lebih besar daripada t tabel dengan nilai signifikansi 0,000 < 0,05; (2) fasilitas belajar berpengaruh positif dan signifikan terhadap hasil belajar siswa yang ditunjukkan oleh nilai t hitung lebih besar daripada t tabel dengan nilai signifikansi 0,000 < 0,05; dan (3) gaya mengajar guru dan fasilitas belajar secara simultan berpengaruh positif dan signifikan terhadap hasil belajar siswa yang ditunjukkan oleh nilai F hitung lebih besar daripada F tabel dengan nilai signifikansi 0,000 < 0,05. Nilai koefisien determinasi (R²) menunjukkan bahwa variasi hasil belajar siswa dapat dijelaskan oleh gaya mengajar guru dan fasilitas belajar, sedangkan sisanya dipengaruhi oleh faktor lain yang tidak diteliti dalam penelitian ini. Selain itu, hasil Moderated Regression Analysis (MRA) menunjukkan bahwa partisipasi aktif siswa mampu memoderasi pengaruh gaya mengajar guru dan fasilitas belajar terhadap hasil belajar siswa. Berdasarkan hasil penelitian dapat disimpulkan bahwa gaya mengajar guru dan fasilitas belajar memiliki pengaruh positif dan signifikan baik secara parsial maupun simultan terhadap hasil belajar siswa, serta partisipasi aktif siswa berperan sebagai variabel moderasi dalam memperkuat hubungan tersebut. Kata kunci: gaya mengajar guru; fasilitas belajar; hasil belajar; partisipasi aktif siswa; ekonomi

هدف این پژوهش بررسی تأثیر سبک تدریس معلم و امکانات یادگیری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان با مشارکت فعال دانش‌آموزان به عنوان متغیر تعدیل‌گر در درس اقتصاد پایه یازدهم دبیرستان دولتی شماره ۲ پرچوت سی توان بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان پایه یازدهم دبیرستان مذکور به تعداد ۱۳۴ نفر بود. نمونه پژوهش شامل ۱۰۱ دانش‌آموز بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی نسبتی انتخاب شدند. نتایج پژوهش نشان داد: (۱) سبک تدریس معلم تأثیر مثبت و معناداری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان دارد، به‌طوری‌که مقدار t محاسبه‌شده بزرگ‌تر از t جدول با مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ بود؛ (۲) امکانات یادگیری تأثیر مثبت و معناداری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان دارد، به‌طوری‌که مقدار t محاسبه‌شده بزرگ‌تر از t جدول با مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ بود؛ و (۳) سبک تدریس معلم و امکانات یادگیری به‌طور همزمان تأثیر مثبت و معناداری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان دارند، به‌طوری‌که مقدار F محاسبه‌شده بزرگ‌تر از F جدول با مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ بود. مقدار ضریب تعیین (R²) نشان می‌دهد که تغییرات نتایج یادگیری دانش‌آموزان توسط سبک تدریس معلم و امکانات یادگیری قابل تبیین است و بقیه توسط عوامل دیگری که در این پژوهش بررسی نشده‌اند، تأثیر می‌پذیرد. علاوه بر این، نتایج تحلیل رگرسیون تعدیل‌شده (Moderated Regression Analysis - MRA) نشان داد که مشارکت فعال دانش‌آموزان قادر است تأثیر سبک تدریس معلم و امکانات یادگیری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان را تعدیل کند. بر اساس نتایج پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که سبک تدریس معلم و امکانات یادگیری هم به صورت جزئی و هم به صورت همزمان تأثیر مثبت و معناداری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان دارند و مشارکت فعال دانش‌آموزان به عنوان متغیر تعدیل‌گر در تقویت این رابطه نقش ایفا می‌کند.

Abstract: This study aims to determine the effect of the Project Based Learning (PjBL) model combined with a scientific approach on students’ learning outcomes and skills in the reaction rate topic. The study was conducted at SMA Negeri 1 Pangkatan, North Sumatra, involving two classes, namely XI IPA 1 as the experimental class and XI IPA 2 as the control class. The experimental class was taught using the Project Based Learning model with a scientific approach, while the control class was taught using conventional learning. Data were collected through objective tests and observation sheets. The test instrument initially consisted of 40 multiple-choice questions and was analyzed through validity, reliability, difficulty level, and discrimination power tests. The data were analyzed using a right-tailed t-test after conducting normality and homogeneity tests. The results showed that the average posttest score of the experimental class was 82.85, while the control class obtained an average score of 69.14. Hypothesis testing produced a t-count of 7.07, which was greater than the t-table value of 1.99 at a significance level of 0.05, indicating a significant difference in learning outcomes between the two classes. The effect size analysis resulted in a Cohen’s d value of 1.19, categorized as a large effect. In addition, the average student skill score in the experimental class was 80.57, compared with 71.24 in the control class. These findings indicate that the implementation of Project Based Learning with a scientific approach contributes to improved learning outcomes and student skills in learning the reaction rate topic. Keywords: Project Based Learning, Scientific Approach, Learning Outcomes, Student Skills, Reaction Rate. Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk mengetahui pengaruh model Project Based Learning (PjBL) yang dipadukan dengan pendekatan saintifik terhadap hasil belajar dan keterampilan siswa pada materi laju reaksi. Penelitian dilaksanakan di SMA Negeri 1 Pangkatan, Sumatera Utara, dengan melibatkan dua kelas, yaitu kelas XI IPA 1 sebagai kelas eksperimen dan XI IPA 2 sebagai kelas kontrol. Kelas eksperimen diberikan pembelajaran menggunakan model Project Based Learning dengan pendekatan saintifik, sedangkan kelas kontrol menggunakan pembelajaran konvensional. Pengumpulan data dilakukan melalui instrumen tes dan lembar observasi. Instrumen tes terdiri dari 40 soal pilihan ganda yang terlebih dahulu dianalisis melalui uji validitas, reliabilitas, tingkat kesukaran, dan daya pembeda. Data penelitian dianalisis menggunakan uji-t pihak kanan setelah dilakukan uji normalitas dan homogenitas. Hasil penelitian menunjukkan bahwa rata-rata nilai posttest kelas eksperimen sebesar 82,85, sedangkan kelas kontrol sebesar 69,14. Hasil uji hipotesis memperoleh nilai t-hitung sebesar 7,07 yang lebih besar daripada t-tabel sebesar 1,99 pada taraf signifikansi 0,05, sehingga menunjukkan adanya perbedaan hasil belajar yang signifikan antara kedua kelas. Analisis effect size menghasilkan nilai Cohen’s d sebesar 1,19 yang termasuk dalam kategori besar. Selain itu, rata-rata nilai keterampilan siswa pada kelas eksperimen sebesar 80,57, sedangkan kelas kontrol sebesar 71,24. Hasil tersebut menunjukkan bahwa penerapan model Project Based Learning dengan pendekatan saintifik memberikan pengaruh terhadap peningkatan hasil belajar dan keterampilan siswa pada materi laju reaksi. Kata kunci: Project Based Learning, Pendekatan Saintifik, Hasil Belajar, Keterampilan Siswa, Laju Reaksi.

چکیده: این پژوهش با هدف تعیین تأثیر مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) همراه با رویکرد علمی بر نتایج یادگیری و مهارت‌های دانش‌آموزان در مبحث سرعت واکنش انجام شده است. این مطالعه در دبیرستان دولتی شماره ۱ پانگاتان، سوماترای شمالی، با مشارکت دو کلاس، یعنی XI IPA 1 به عنوان کلاس آزمایش و XI IPA 2 به عنوان کلاس کنترل، اجرا گردید. کلاس آزمایش با استفاده از مدل یادگیری مبتنی بر پروژه همراه با رویکرد علمی آموزش دید، در حالی که کلاس کنترل با روش آموزش متداول تدریس شد. داده‌ها از طریق آزمون‌های عینی و برگه‌های مشاهده جمع‌آوری شد. ابزار آزمون در ابتدا شامل ۴۰ سؤال چندگزینه‌ای بود و از نظر روایی، پایایی، سطح دشواری و قدرت تمایز مورد تحلیل قرار گرفت. داده‌ها پس از انجام آزمون نرمال بودن و همگنی، با استفاده از آزمون t یک‌طرفه (سمت راست) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که میانگین نمره پس‌آزمون کلاس آزمایش ۸۲٫۸۵ و کلاس کنترل ۶۹٫۱۴ بود. آزمون فرضیه مقدار t محاسبه‌شده را ۷٫۰۷ نشان داد که از مقدار t جدول (۱٫۹۹) در سطح معناداری ۰٫۰۵ بیشتر بود و این امر نشان‌دهنده تفاوت معنادار در نتایج یادگیری بین دو کلاس است. تحلیل اندازه‌ی اثر، مقدار d کوهن را ۱٫۱۹ به دست داد که در دسته‌ی بزرگ قرار می‌گیرد. علاوه بر این، میانگین نمره مهارت دانش‌آموزان در کلاس آزمایش ۸۰٫۵۷ و در کلاس کنترل ۷۱٫۲۴ بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر پروژه با رویکرد علمی به بهبود نتایج یادگیری و مهارت‌های دانش‌آموزان در مبحث سرعت واکنش کمک می‌کند.

Abstract: The study aims to determine the effect of the Canva Media-Assisted Experiential Learning Model on the Poetry Writing Skills at VIIIth class Students of SMP Negeri 1 Meranti in 2025/2026 Academic Year. The research method used is quantitative with a quasi-experimental design. The data collection technique used is a write poetry by writing test, which is processed and calculated using IBM SPSS Statistics version 32 software. Data analysis techniques used normality and homogeneity tests, and hypothesis testing using the t-test (Independent Samples T-Test). The data analysis results showed an average post-test score of 65.77 for the control class, while the experimental class achieved 88.87. Based on the hypothesis test, a 2-tailed Sig. value of <0.001 is obtained, which is smaller than the 0.05 significance level (<0.001 < 0.05), and a calculated t-value of -21.599, which is greater than the t-table. These results indicate that the Null Hypothesis (Ho) is rejected and the Alternative Hypothesis (Ha) is accepted. There is an effect of the Experiential Learning model on the ability to write poetry texts using Canva media at VIIIth class students of SMP Negeri 1 Meranti in 2025/2026 Academic Year. Keyword: Experiental Learning, Canva, Poetry Writing, Quantitative. Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk mengetahui Pengaruh Model Pembelajaran Experiental Learning Berbantuan Media Canva Terhadap Kemampuan Menulis Teks Puisi Siswa Kelas VIII SMP Negeri 1 Meranti Tahun Ajaran 2025/2026. Metode penelitian yang digunakan adalah kuantitatif dengan desain kuasi eksperimen. Teknik pengumpulan data yang digunakan adalah tes tertulis membuat puisi yang diolah dan dihitung menggunakan bantuan software IBM SPSS Statistics versi 32. Teknik analisis data menggunakan uji normalitas, homogenitas dan melalui uji hipotesis menggunakan uji-t (Independent Samples T-Test). Hasil analisis data menunjukkan nilai rata-rata post-test kelas kontrol sebesar 65,77, sedangkan kelas eksperimen mencapai 88,87. Berdasarkan uji hipotesis, diperoleh nilai (Sig. 2-tailed) sebesar <0,001 yang lebih kecil dari taraf signifikansi 0,05 (<0,001 < 0,05), serta nilai t-hitung -21,599 yang lebih besar dari t-tabel. Hasil tersebut menunjukkan bahwa Hipotesis Nol (Ho) ditolak dan Hipotesis Alternatif (Ha) diterima. Ada pengaruh model pembelajaran Experiental Learning terhadap kemampuan menulis teks puisi berbantuan media Canva di kelas VIII SMP Negeri 1 Meranti tahun ajaran 2025/2026. Kata kunci: Experiental Learning, Canva, Menulis Puisi, Kuantitatif.

چکیده: این پژوهش با هدف تعیین تأثیر مدل یادگیری تجربی با کمک رسانه Canva بر مهارت نوشتن شعر در دانش‌آموزان پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱ مرانتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵/۲۰۲۶ انجام شده است. روش پژوهش مورد استفاده، کمی با طرح شبه‌آزمایشی است. تکنیک گردآوری داده‌ها، آزمون نوشتاری شعر بوده که داده‌های آن با استفاده از نرم‌افزار IBM SPSS Statistics نسخه ۳۲ پردازش و محاسبه شده است. تکنیک‌های تحلیل داده شامل آزمون نرمالیتی و همگنی و آزمون فرضیه با استفاده از آزمون t (Independent Samples T-Test) بوده است. نتایج تحلیل داده‌ها نشان داد میانگین نمره پس‌آزمون کلاس کنترل ۶۵٫۷۷ و کلاس آزمایش ۸۸٫۸۷ بوده است. بر اساس آزمون فرضیه، مقدار معناداری دوطرفه (Sig. 2-tailed) برابر با <۰٫۰۰۱ به دست آمد که کمتر از سطح معناداری ۰٫۰۵ است (<۰٫۰۰۱ < ۰٫۰۵) و مقدار t محاسبه‌شده برابر با ‎-۲۱٫۵۹۹ است که از مقدار t جدول بزرگ‌تر است. این نتایج نشان می‌دهد فرضیه صفر (Ho) رد و فرضیه جایگزین (Ha) پذیرفته می‌شود. بنابراین، مدل یادگیری تجربی بر توانایی نوشتن متن شعر با استفاده از رسانه Canva در دانش‌آموزان پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱ مرانتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵/۲۰۲۶ تأثیر دارد.

Background Strategic learning is especially relevant in high school, a stage marked by increasing academic demands and a presupposed but still-developing cognitive autonomy. Research on learning strategies has relied mainly on variable-centered analyses; this study adds a person-centered analysis whose core is the identification of strategic profiles through latent profile analysis Methods Participants were 154 Ecuadorian students (55.8% female) from the three high-school grades, selected through stratified probability sampling. The ACRA Learning Strategies Scales were administered and grade-point average was collected. A latent profile analysis compared one- to six-class solutions; registered sex and grade level were entered as control variables to assess the independence and robustness of the solution. Results Three profiles ordered by strategic-repertoire intensity were identified: low (18.2%), moderate (47.4%), and comprehensive (34.4%), differing in level rather than shape, with Retrieval and Support as the most discriminating dimensions. Profile membership was independent of registered sex and grade level, a central finding supporting the robustness of the classification. The comprehensive profile outperformed the low profile, and this difference held when accounting for the control variables. Conclusions With the caution required by a cross-sectional design, findings support a positive relationship between the breadth of the strategic repertoire and academic achievement and point toward universal, curriculum-embedded strategy instruction.

زمینه: یادگیری راهبردی به‌ویژه در دوره دبیرستان که با افزایش تقاضاهای تحصیلی و خودمختاری شناختی فرض‌شده اما هنوز در حال توسعه همراه است، اهمیت ویژه‌ای دارد. پژوهش‌های مربوط به راهبردهای یادگیری عمدتاً بر تحلیل‌های مبتنی بر متغیر تکیه داشته‌اند؛ این مطالعه با افزودن یک تحلیل مبتنی بر فرد، هسته اصلی خود را شناسایی نیمرخ‌های راهبردی از طریق تحلیل نیمرخ پنهان قرار داده است. روش‌ها: شرکت‌کنندگان ۱۵۴ دانش‌آموز اکوادوری (۵۵/۸٪ دختر) از سه پایه دبیرستان بودند که با نمونه‌گیری احتمالی طبقه‌بندی‌شده انتخاب شدند. مقیاس‌های راهبردهای یادگیری ACRA اجرا شد و معدل جمع‌آوری گردید. تحلیل نیمرخ پنهان، راه‌حل‌های یک تا شش کلاسه را مقایسه کرد؛ جنسیت ثبت‌شده و پایه تحصیلی به عنوان متغیرهای کنترل وارد شدند تا استقلال و استحکام راه‌حل ارزیابی شود. یافته‌ها: سه نیمرخ بر اساس شدت گستره راهبردی شناسایی شد: پایین (۱۸/۲٪)، متوسط (۴۷/۴٪) و جامع (۳۴/۴٪) که از نظر سطح و نه شکل با یکدیگر تفاوت داشتند و ابعاد بازیابی و حمایت بیشترین قدرت تمایز را داشتند. عضویت در نیمرخ‌ها مستقل از جنسیت ثبت‌شده و پایه تحصیلی بود که این یافته مرکزی، استحکام طبقه‌بندی را تأیید می‌کند. نیمرخ جامع عملکرد بهتری نسبت به نیمرخ پایین داشت و این تفاوت با در نظر گرفتن متغیرهای کنترل نیز حفظ شد. نتیجه‌گیری: با رعایت احتیاط لازم به دلیل طرح مقطعی، یافته‌ها از رابطه مثبت بین گستره راهبردی و پیشرفت تحصیلی حمایت می‌کند و بر آموزش راهبردی فراگیر و درون‌برنامه‌ای تأکید دارد.

Critical thinking skills need to be mastered by students in all subjects, including science because science learning requires students to be able to solve problems and make mature decisions. Critical thinking is needed so that students are able to understand scientific concepts in depth and relate them to real-world problems, so they can solve challenges in the learning environment. The purpose of this study is to describe the improvement of students' critical thinking skills after the implementation of the Group Investigation type of cooperative learning model, the implementation of learning with the implementation of the Group Investigation model, students' responsses after the implementation of the Group Investigation model, and students' social skills after the implementation of the Group Investigation model. The material used is Additives. The type of research used is a one group pretest-posttest design with a sample of 26 eighth grade students of a public junior high school in the Wiyung district of Surabaya. Data collection techniques used are test, observation, and questionnaire techniques with instruments in the form of pretest and posttest test sheets, observation sheets for the implementation of learning and social skills, and student responsse questionnaires. The results showed that students' critical thinking skills increased after the implementation of the Group Investigation model with an N-gain of 0.72 in the high category, the implementation of the learning process was carried out with very good quality, learning received a positive responsse from students, and students' social skills were categorized as very good. Thus, it can be concluded that the Group Investigation model can be used to improve students' critical thinking skills with Ennis indicators including, providing simple explanations, building basic skills, concluding, providing further explanations, arranging strategies and tactics.

مهارت‌های تفکر انتقادی باید توسط دانش‌آموزان در تمامی دروس، از جمله علوم، تسلط یابند، زیرا یادگیری علوم مستلزم آن است که دانش‌آموزان قادر به حل مسئله و اتخاذ تصمیمات سنجیده باشند. تفکر انتقادی لازم است تا دانش‌آموزان بتوانند مفاهیم علمی را به طور عمیق درک کرده و آن‌ها را به مسائل دنیای واقعی مرتبط سازند تا بتوانند چالش‌های محیط یادگیری را حل کنند. هدف این پژوهش توصیف بهبود مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان پس از اجرای مدل یادگیری تعاونی نوع Group Investigation، نحوه اجرای یادگیری با به‌کارگیری مدل Group Investigation، واکنش دانش‌آموزان پس از اجرای مدل Group Investigation و مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان پس از اجرای مدل Group Investigation است. محتوای مورد استفاده، افزودنی‌ها بود. نوع پژوهش، طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با یک گروه و نمونه‌ای متشکل از ۲۶ دانش‌آموز پایه هشتم یک مدرسه متوسطه دولتی در منطقه Wiyung شهر سورابایا بود. تکنیک‌های گردآوری داده شامل آزمون، مشاهده و پرسشنامه با ابزارهایی نظیر برگه‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون، برگه‌های مشاهده اجرای یادگیری و مهارت‌های اجتماعی و پرسشنامه واکنش دانش‌آموزان بود. نتایج نشان داد که مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان پس از اجرای مدل Group Investigation با N-gain برابر با ۰٫۷۲ در دسته بالا افزایش یافت، اجرای فرایند یادگیری با کیفیت بسیار خوب انجام شد، یادگیری واکنش مثبت دانش‌آموزان را به همراه داشت و مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان در دسته بسیار خوب قرار گرفت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که مدل Group Investigation می‌تواند برای ارتقاء مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان با شاخص‌های Ennis شامل ارائه توضیحات ساده، ایجاد مهارت‌های پایه، نتیجه‌گیری، ارائه توضیحات بیشتر و تنظیم راهبردها و تاکتیک‌ها مورد استفاده قرار گیرد.

This study aims to determine and analyze the influence of study habits, emotional intelligence, learning readiness, parental roles, and perceptions of teachers' teaching creativity on the learning outcomes of Grade X students in Economics at SMA Negeri 15 Padang. The study employs a quantitative approach with an associative research design. The population consists of all 357 Grade X students taking Economics during the 2024/2025 academic year, with a sample size of 115 students. Data were collected through observation, questionnaires, and documentation. Data analysis involved descriptive and inductive methods, specifically multiple linear regression using SPSS. The results indicate that study habits fall into the "fairly good" category; emotional intelligence is "good"; learning readiness is "fairly good"; parental roles are "good"; and perceptions of teachers' teaching creativity are "fairly good." Individually (partially), study habits have a significant influence on learning outcomes (significance value 0.040 < 0.05). Meanwhile, emotional intelligence (0.211), learning readiness (0.114), parental roles (0.629), and perceptions of teachers' teaching creativity (0.591) do not have a significant partial influence on learning outcomes.

هدف این پژوهش تعیین و تحلیل تأثیر عادات مطالعه، هوش هیجانی، آمادگی برای یادگیری، نقش والدین و ادراک نسبت به خلاقیت تدریس معلمان بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه دهم در درس اقتصاد در دبیرستان دولتی شماره ۱۵ پادانگ است. این پژوهش با رویکرد کمی و طرح پژوهش همبستگی انجام شده است. جامعه آماری شامل تمامی ۳۵۷ دانش‌آموز پایه دهم است که در سال تحصیلی ۲۰۲۴/۲۰۲۵ درس اقتصاد را اخذ کرده‌اند و حجم نمونه ۱۱۵ نفر می‌باشد. داده‌ها از طریق مشاهده، پرسشنامه و اسناد گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با روش‌های توصیفی و استقرایی، به‌ویژه رگرسیون خطی چندگانه با استفاده از نرم‌افزار SPSS انجام شده است. نتایج نشان می‌دهد که عادات مطالعه در دسته «نسبتاً خوب»، هوش هیجانی «خوب»، آمادگی برای یادگیری «نسبتاً خوب»، نقش والدین «خوب» و ادراک نسبت به خلاقیت تدریس معلمان «نسبتاً خوب» قرار دارند. به صورت فردی (جزئی)، عادات مطالعه تأثیر معناداری بر نتایج یادگیری دارد (مقدار معناداری ۰٫۰۴۰ < ۰٫۰۵). در حالی که هوش هیجانی (۰٫۲۱۱)، آمادگی برای یادگیری (۰٫۱۱۴)، نقش والدین (۰٫۶۲۹) و ادراک نسبت به خلاقیت تدریس معلمان (۰٫۵۹۱) تأثیر معنادار جزئی بر نتایج یادگیری ندارند.

Interest in mathematics has stayed low among many secondary school students in Nigeria, and this has continued to shape the way they learn the subject. This study examined how four dimensions of classroom participation, namely behavioural, cognitive, emotional and social participation, predict senior secondary school students’ interest in mathematics in Anambra State. A predictive correlational design guided the work. From a population of 17,345 senior secondary two students, a sample of 800 was drawn through a multi-stage procedure. Two instruments, the Students’ Classroom Participation Scale and the Students’ Mathematics Interest Scale, were used to collect data, and their reliability coefficients were 0.75 and 0.85. Simple and multiple regression analyses answered the research questions and tested the hypotheses at the 0.05 level of significance. Each dimension made a significant contribution to interest. Emotional participation carried the largest single share, explaining about 31 per cent of the variation, while behavioural participation explained the least at about 21 per cent. Together the four dimensions accounted for 47 per cent of the variation in interest. The study concluded that classroom participation is a meaningful predictor of interest in mathematics, and recommended that teachers plan lessons that draw out emotional and cognitive involvement rather than mere attendance.

علاقه‌مندی به ریاضیات در میان بسیاری از دانش‌آموزان دبیرستانی در نیجریه همواره پایین باقی مانده است و این امر همچنان بر نحوه یادگیری آن‌ها از این درس تأثیر می‌گذارد. این پژوهش به بررسی این موضوع پرداخت که چگونه چهار بُعد مشارکت کلاسی، یعنی مشارکت رفتاری، شناختی، هیجانی و اجتماعی، علاقه‌مندی دانش‌آموزان دبیرستانی به ریاضیات را در ایالت Anambra پیش‌بینی می‌کنند. این مطالعه با استفاده از طرح همبستگی پیش‌بین انجام شد. از جامعه آماری متشکل از ۱۷٬۳۴۵ دانش‌آموز پایه دوم دبیرستان، نمونه‌ای به حجم ۸۰۰ نفر از طریق روش چندمرحله‌ای انتخاب شد. دو ابزار، مقیاس مشارکت کلاسی دانش‌آموزان و مقیاس علاقه‌مندی دانش‌آموزان به ریاضیات، برای گردآوری داده‌ها به‌کار رفت و ضرایب پایایی آن‌ها به‌ترتیب ۰٫۷۵ و ۰٫۸۵ بود. برای پاسخ به پرسش‌های پژوهش و آزمون فرضیه‌ها در سطح معناداری ۰٫۰۵، از تحلیل رگرسیون ساده و چندگانه استفاده شد. هر یک از ابعاد مشارکت سهم معناداری در علاقه‌مندی داشتند. مشارکت هیجانی بیشترین سهم منفرد را داشت و حدود ۳۱ درصد از واریانس را تبیین کرد، در حالی که مشارکت رفتاری کمترین سهم را با حدود ۲۱ درصد داشت. در مجموع، چهار بُعد مشارکت ۴۷ درصد از واریانس علاقه‌مندی را تبیین کردند. پژوهش نتیجه گرفت که مشارکت کلاسی پیش‌بین معناداری برای علاقه‌مندی به ریاضیات است و توصیه کرد که معلمان، درس‌هایی را طراحی کنند که درگیر شدن هیجانی و شناختی دانش‌آموزان را بیش از صرفاً حضور آن‌ها در کلاس، برانگیزد.

Project-Based Learning (PBL) is a teaching methodology that enhances students’ engagement in learning. While there are some models that seek to comprehensively explain the factors associated with engagement, few studies focus on the process itself to understand the dynamics of PBL that lead to student engagement. This study aims to identify the factors that affect student engagement and performance during the PBL process. This exploratory study focused on a PBL experience conducted over two academic years, involving five secondary schools. Structural equation models were developed to analyze the relationships between the program structure and teacher behavior with student engagement and self-reported learning, both at the beginning and at the end of the project. Preliminary results from the study suggest that the initial phase of the project may be important for teachers to foster group autonomy, while in the final phase, it seems advisable to provide structure and emotional involvement in the learning process. This study offers initial evidence that could help promote student engagement in PBL.

یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) روشی آموزشی است که مشارکت دانش‌آموزان در یادگیری را افزایش می‌دهد. اگرچه مدل‌هایی وجود دارند که به طور جامع به تبیین عوامل مرتبط با مشارکت می‌پردازند، اما تعداد کمی از پژوهش‌ها بر خود فرایند تمرکز دارند تا پویایی‌های PBL را که منجر به مشارکت دانش‌آموز می‌شود، درک کنند. هدف این پژوهش شناسایی عواملی است که بر مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان در طول فرایند PBL تأثیر می‌گذارند. این مطالعه اکتشافی بر تجربه‌ای از PBL که طی دو سال تحصیلی و در پنج دبیرستان اجرا شد، متمرکز است. مدل‌های معادلات ساختاری برای تحلیل روابط بین ساختار برنامه و رفتار معلم با مشارکت دانش‌آموز و یادگیری خودگزارش‌شده، هم در آغاز و هم در پایان پروژه، توسعه یافتند. نتایج اولیه این پژوهش نشان می‌دهد که مرحله ابتدایی پروژه ممکن است برای معلمان جهت تقویت خودمختاری گروه اهمیت داشته باشد، در حالی که در مرحله پایانی، فراهم‌کردن ساختار و درگیری هیجانی در فرایند یادگیری توصیه می‌شود. این پژوهش شواهد اولیه‌ای ارائه می‌دهد که می‌تواند به ارتقای مشارکت دانش‌آموزان در PBL کمک کند.

The high rate of Quran memorization loss among tahfidz students is one of the challenges in maintaining memorization over the long term. Therefore, this study aims to analyze the effect of metacognitive learning on memorization retention among students in the Tahfidz program at Muhammadiyah 7 High School in Surabaya. This study employs a quantitative approach using an associative research design through simple linear regression. The sample consisted of 47 students from the 10th-grade Class X-1 and 11th-grade Class XI-1 of the Tahfidz program, selected through purposive sampling. Data were collected using a Likert-scale questionnaire and analyzed using IBM SPSS Statistics Version 25. The results indicate that Metacognitive Learning has a positive and significant effect on students’ memorization retention, with a significance value of 0.000 and a coefficient of determination (R²) of 0.330. This means that Metacognitive Learning contributes 33% to memorization retention, while 67% is influenced by other factors. These findings can serve as a reference for teachers and administrators of the Tahfidz program in integrating the planning, monitoring, and evaluation of memorization into murojaah activities to help students retain what they have memorized.

نرخ بالای فراموشی حفظ قرآن در میان دانش‌آموزان حفظ یکی از چالش‌های مهم در نگهداری بلندمدت حفظیات است. بنابراین، هدف این پژوهش تحلیل تأثیر یادگیری فراشناختی بر پایداری حفظیات در میان دانش‌آموزان برنامه حفظ در دبیرستان Muhammadiyah 7 سورابایا است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از طرح پژوهش همبستگی از طریق رگرسیون خطی ساده انجام شده است. نمونه شامل ۴۷ نفر از دانش‌آموزان پایه دهم کلاس X-1 و پایه یازدهم کلاس XI-1 برنامه حفظ بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مبتنی بر مقیاس لیکرت جمع‌آوری و با نرم‌افزار IBM SPSS Statistics نسخه ۲۵ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که یادگیری فراشناختی تأثیر مثبت و معناداری بر پایداری حفظیات دانش‌آموزان دارد، به‌طوری‌که مقدار معناداری ۰.۰۰۰ و ضریب تعیین (R²) برابر با ۰.۳۳۰ به‌دست آمد. این بدان معناست که یادگیری فراشناختی ۳۳٪ از پایداری حفظیات را تبیین می‌کند و ۶۷٪ دیگر تحت تأثیر عوامل دیگر است. این یافته‌ها می‌تواند به‌عنوان مرجعی برای معلمان و مدیران برنامه حفظ در ادغام برنامه‌ریزی، پایش و ارزیابی حفظیات در فعالیت‌های مرور (مراجعه) جهت کمک به دانش‌آموزان برای نگهداری محفوظات خود مورد استفاده قرار گیرد.

The aim of this study is to examine whether middle school students’ attitudes toward developing Turkish vocabulary differ according to the tools they preferred during the preparation of post-reading presentations. The study employed a quantitative comparative correlational design. The participants consisted of 56 fifth-grade students attending a public middle school in Burhaniye, Balıkesir, Türkiye. Within the framework of the Türkiye Century Education Model, students presented the books they had read by using artificial intelligence-supported tools, conventional digital tools, or hand-prepared materials, based on their own preferences. No intervention was made in the natural learning environment. After the presentations, the Attitude Scale for Developing Vocabulary in the Turkish Course, developed by Yaşar and Topçuoğlu Ünal (2016), was administered. Descriptive statistics and the independent-samples t-test were used for data analysis. The findings revealed that students who preferred artificial intelligence-supported tools obtained significantly higher attitude scores toward developing Turkish vocabulary than those who preferred conventional digital tools or hand-prepared materials. The calculated effect size (Cohen’s d ≈ 0.59) indicated a medium effect. The results suggest that students’ attitudes toward developing Turkish vocabulary differ significantly according to the tools they preferred during the preparation of post-reading presentations.

هدف این پژوهش بررسی این است که آیا نگرش دانش‌آموزان دوره متوسطه اول نسبت به توسعه واژگان زبان ترکی بر اساس ابزارهایی که در تهیه ارائه‌های پس از مطالعه ترجیح داده‌اند، تفاوت دارد یا خیر. این پژوهش با طرح کمی از نوع همبستگی مقایسه‌ای انجام شده است. شرکت‌کنندگان شامل ۵۶ دانش‌آموز پایه پنجم یک مدرسه متوسطه دولتی در بورحانیه، بالیکسیر، ترکیه بودند. در چارچوب مدل آموزشی قرن ترکیه، دانش‌آموزان کتاب‌هایی را که مطالعه کرده بودند با استفاده از ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، ابزارهای دیجیتال متداول یا مواد تهیه‌شده با دست، بر اساس ترجیحات خود ارائه کردند. هیچ مداخله‌ای در محیط طبیعی یادگیری صورت نگرفت. پس از ارائه‌ها، مقیاس نگرش نسبت به توسعه واژگان در درس زبان ترکی که توسط Yaşar و Topçuoğlu Ünal (۲۰۱۶) تدوین شده است، اجرا شد. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی و آزمون t مستقل استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که دانش‌آموزانی که ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی را ترجیح داده بودند، نمرات نگرش به طور معناداری بالاتری نسبت به توسعه واژگان زبان ترکی نسبت به کسانی که ابزارهای دیجیتال متداول یا مواد تهیه‌شده با دست را انتخاب کرده بودند، کسب کردند. اندازه‌ی اثر محاسبه‌شده (d کوهن ≈ ۰٫۵۹) نشان‌دهنده‌ی اندازه‌ی اثر متوسط بود. نتایج حاکی از آن است که نگرش دانش‌آموزان نسبت به توسعه واژگان زبان ترکی بر اساس ابزارهایی که در تهیه ارائه‌های پس از مطالعه ترجیح داده‌اند، تفاوت معناداری دارد.

Background-Science Communication Competence (SCC) is essential in 21st century Biology learning. Based on school observations, students' SCC was relatively low, characterized by difficulties in explaining concepts scientifically, asking questions, and providing evidence-based arguments. Objectives-This research aims to: determine students' SSC achievement, determine the feasibility and readability of the media and learning materials, and determine student and teacher responses. Method-This Research and Development study followed the ADDIE model. The product was validated by content, media, and language experts and a field practitioner using a four-point Likert-scale sheet, followed by a readability test of the 9 of the 17 grade XI. Five high-achieving served as experts and twelve novices. The SCC abilities of the expert students were analyzed through pretests and posttests, coding of dialogue transcripts based on 15 SCC indicators by two observers, and direct observation of six key indicators. Meanwhile, the beginner students completed two cognitive posttests. The SCC instrument was adapted from existing questions and content-validated by experts. Data were analyzed descriptively using percentages and mean scores. Results-Expert validation average 94.5% (very feasible), while readability reached 89.6%. Experts' SCC scores increased from 78 to 87, while novices’ cognitive scores increased from 83.9 to 87.3. Dialogue-based SCC achievement reached 88.7%, and direct observation reached 93.3%. Student and teacher responses were results reached 86.8% 92.8%, respectively. Conclusions-Interactive e-worksheet based on the END method is very feasible, has the potential to support students' SCC, and obtains very positive responses from students and teachers.

زمینه: شایستگی ارتباط علمی (SCC) در یادگیری زیست‌شناسی قرن بیست‌ویکم ضروری است. بر اساس مشاهدات مدرسه‌ای، SCC دانش‌آموزان نسبتاً پایین بود که با دشواری در توضیح مفاهیم به‌صورت علمی، پرسیدن سؤال و ارائه استدلال‌های مبتنی بر شواهد مشخص می‌شود. اهداف: این پژوهش با هدف تعیین میزان دستیابی دانش‌آموزان به SCC، تعیین قابلیت اجرا و خوانایی رسانه و مواد آموزشی، و تعیین بازخورد دانش‌آموزان و معلمان انجام شد. روش: این مطالعهٔ پژوهش و توسعه بر اساس مدل ADDIE انجام شد. محصول توسط متخصصان محتوا، رسانه و زبان و یک کارشناس میدانی با استفاده از برگه لیکرت چهارگزینه‌ای اعتبارسنجی شد و پس از آن آزمون خوانایی روی ۹ نفر از ۱۷ دانش‌آموز پایه یازدهم انجام گرفت. پنج دانش‌آموز با عملکرد بالا به عنوان خبره و دوازده نفر به عنوان مبتدی انتخاب شدند. توانایی‌های SCC دانش‌آموزان خبره از طریق پیش‌آزمون و پس‌آزمون، کدگذاری رونوشت‌های گفت‌وگو بر اساس ۱۵ شاخص SCC توسط دو مشاهده‌گر و مشاهده مستقیم شش شاخص کلیدی تحلیل شد. در همین حال، دانش‌آموزان مبتدی دو پس‌آزمون شناختی را تکمیل کردند. ابزار SCC از سؤالات موجود اقتباس و توسط متخصصان اعتبارسنجی محتوایی شد. داده‌ها به صورت توصیفی با استفاده از درصد و میانگین تحلیل شدند. نتایج: میانگین اعتبارسنجی متخصصان ۹۴.۵٪ (بسیار قابل اجرا) و خوانایی ۸۹.۶٪ بود. نمرات SCC دانش‌آموزان خبره از ۷۸ به ۸۷ و نمرات شناختی مبتدیان از ۸۳.۹ به ۸۷.۳ افزایش یافت. دستیابی به SCC مبتنی بر گفت‌وگو به ۸۸.۷٪ و مشاهده مستقیم به ۹۳.۳٪ رسید. بازخورد دانش‌آموزان و معلمان به ترتیب ۸۶.۸٪ و ۹۲.۸٪ بود. نتیجه‌گیری: کاربرگ الکترونیکی تعاملی مبتنی بر روش END بسیار قابل اجرا است، پتانسیل حمایت از SCC دانش‌آموزان را دارد و بازخورد بسیار مثبتی از دانش‌آموزان و معلمان دریافت می‌کند.

AbstractEmotional intelligence plays a vital role in accomplishing the determined objectives ofmankind and promoting learning outcomes. The primary purpose of the dissertation entitled“Emotional Intelligence andAcademicAchievement: A Study of Secondary schoolstudents in District Srinager”is to compare male and female secondary school students onemotional intelligence and academic achievement. The study also aims to find out thecorrelation between emotional intelligence and academic achievement of secondary schoolstudents.Here descriptive survey method is used. The population of this study consists of allthe students studying in secondary schools of District Srinager. A sample of 200 secondaryschool students, equally distributed between males and females, was selected using stratifiedrandom sampling. Data collection involved the administration of the Emotional IntelligenceScale (EIS), developed by Dr. Arun Kumar Singh and Dr. ShrutiNarain. Academicachievement data was extracted from the previous year's performance records of the samplesubjects. The collected data underwent statistical analysis, which included calculating Mean,Standard Deviation, conducting a t-test, and determining Pearson's correlation. The study'sresults indicate a significant difference in emotional intelligence based on gender amongsecondary school students. However, no significant gender-based difference was observedin academic achievement among these students. Importantly, the research identified asignificant correlation between emotional intelligence and academic achievement insecondary school students from District Srinager .

چکیده: هوش هیجانی نقش حیاتی در تحقق اهداف تعیین‌شده انسان و ارتقای پیامدهای یادگیری ایفا می‌کند. هدف اصلی پایان‌نامه با عنوان «هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی: مطالعه‌ای بر دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر» مقایسه دانش‌آموزان پسر و دختر دبیرستانی از نظر هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی است. همچنین این پژوهش در پی یافتن رابطه بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دبیرستانی می‌باشد. در اینجا از روش پیمایش توصیفی استفاده شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر است. نمونه‌ای متشکل از ۲۰۰ دانش‌آموز دبیرستانی، به طور مساوی بین پسران و دختران، با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شد. جمع‌آوری داده‌ها از طریق اجرای مقیاس هوش هیجانی (EIS) که توسط Dr. Arun Kumar Singh و Dr. Shruti Narain تدوین شده است، انجام گرفت. داده‌های پیشرفت تحصیلی از سوابق عملکرد سال گذشته آزمودنی‌ها استخراج شد. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از روش‌های آماری شامل محاسبه میانگین، انحراف معیار، آزمون t و تعیین همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت معناداری در هوش هیجانی بر اساس جنسیت در میان دانش‌آموزان دبیرستانی وجود دارد. با این حال، تفاوت معناداری بر اساس جنسیت در پیشرفت تحصیلی این دانش‌آموزان مشاهده نشد. به طور مهم، پژوهش حاضر همبستگی معناداری بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی در میان دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر شناسایی کرد.

Higher education is widely treated as the preferred outcome for high schoolers in the United States, and parents put considerable effort into encouraging students’ enrollment. Focusing on enrollment alone paints an incomplete picture, however, as the benefits of higher education are largely contingent on earning a degree. To better assess parents’ role in promoting higher education, it is necessary to consider students’ broader educational trajectories. In this article, we explore how parents’ involvement during a critical life course transition—in this case, the transition to high school—continues to matter as students leave high school and make ongoing decisions about their educational futures. Our findings suggest ninth-grade involvement is indeed durable. Parents’ educational attitudes and involvement behaviors at the beginning of high school propel students toward higher education, and for those who enroll, this involvement promotes higher education persistence as well. Furthermore, involvement behaviors compound educational attitudes such that students are most likely to enroll and persist when their parents are involved in multiple different ways. Although ninth graders are still years before the college-going process, parents’ involvement at this critical time may have a long-term influence on students’ educational decision making across the life course.

آموزش عالی در ایالات متحده به طور گسترده به عنوان نتیجه مطلوب برای دانش‌آموزان دبیرستانی تلقی می‌شود و والدین تلاش قابل توجهی برای تشویق ثبت‌نام دانش‌آموزان انجام می‌دهند. با این حال، تمرکز صرف بر ثبت‌نام، تصویر کاملی ارائه نمی‌دهد، زیرا مزایای آموزش عالی عمدتاً به اخذ مدرک وابسته است. برای ارزیابی بهتر نقش والدین در ترویج آموزش عالی، لازم است مسیرهای آموزشی گسترده‌تر دانش‌آموزان مورد توجه قرار گیرد. در این مقاله، بررسی می‌کنیم که چگونه مشارکت والدین در یک گذار مهم در مسیر زندگی—در اینجا، گذار به دبیرستان—همچنان اهمیت دارد، به طوری که با خروج دانش‌آموزان از دبیرستان و اتخاذ تصمیمات مستمر درباره آینده آموزشی خود، این مشارکت تأثیرگذار باقی می‌ماند. یافته‌های ما نشان می‌دهد مشارکت والدین در پایه نهم واقعاً پایدار است. نگرش‌های آموزشی والدین و رفتارهای مشارکتی آنان در آغاز دبیرستان، دانش‌آموزان را به سوی آموزش عالی سوق می‌دهد و برای کسانی که ثبت‌نام می‌کنند، این مشارکت به پایداری در آموزش عالی نیز کمک می‌کند. افزون بر این، رفتارهای مشارکتی والدین، نگرش‌های آموزشی را تقویت می‌کند، به گونه‌ای که دانش‌آموزان زمانی بیشترین احتمال ثبت‌نام و پایداری را دارند که والدین‌شان به شیوه‌های متعددی مشارکت داشته باشند. اگرچه دانش‌آموزان پایه نهم هنوز چند سال تا فرآیند ورود به دانشگاه فاصله دارند، مشارکت والدین در این زمان بحرانی می‌تواند تأثیر بلندمدتی بر تصمیم‌گیری آموزشی دانش‌آموزان در طول مسیر زندگی داشته باشد.

This study examines the status of science identity of physics among middle school students, adopting a mixed-methods approach combining survey data and qualitative interviews, thereby addressing a gap in research on science identity in physics within the transitional context from integrated to discipline-specific curricula in early middle school. Quantitative analyses, including descriptive statistics, cluster analysis, correlation analysis, t-tests, and MANOVA, examined students’ science identity status, patterns, and gender differences. Qualitative interviews were analyzed using reflexive thematic analysis to explore underlying factors. The findings indicate that students’ science identity is moderately positive overall but characterized by an internal imbalance. While interest in science classes emerges as the strongest dimension, science role recognition remains notably weak, revealing an interest–recognition gap. A substantial proportion of students cluster within a neutral identity category, suggesting that the transition from integrated science to subject-based curricula represents a critical and malleable stage in identity development. Gender differences are significant across all dimensions of science identity and become more pronounced at higher grade levels, particularly in learning competence, practical performance, and career interest. Qualitative evidence suggests that these patterns may be associated with increasing academic demands following the transition to discipline-specific curricula, shifts in evaluation approaches, and internalized gender stereotypes. Additionally, limited peer discourse, low perceived proximity to the scientist role, and insufficient exposure to authentic scientific practices further constrain identity formation. Teacher recognition is a critical factor, with female students showing heightened sensitivity to it.

این پژوهش به بررسی وضعیت هویت علمی در فیزیک در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول می‌پردازد و با اتخاذ رویکردی ترکیبی که داده‌های پیمایشی و مصاحبه‌های کیفی را تلفیق می‌کند، به خلأ پژوهشی در زمینه هویت علمی در فیزیک در بستر گذار از برنامه درسی تلفیقی به برنامه درسی مبتنی بر رشته‌های مجزا در اوایل دوره متوسطه پاسخ می‌دهد. تحلیل‌های کمی، شامل آمار توصیفی، تحلیل خوشه‌ای، تحلیل همبستگی، آزمون t و تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA)، وضعیت، الگوها و تفاوت‌های جنسیتی هویت علمی دانش‌آموزان را بررسی کردند. مصاحبه‌های کیفی با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی برای شناسایی عوامل زمینه‌ای تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که هویت علمی دانش‌آموزان به طور کلی در سطحی نسبتاً مثبت قرار دارد اما با عدم تعادل درونی همراه است. در حالی که علاقه به کلاس‌های علوم قوی‌ترین بُعد هویت است، شناسایی نقش علمی به طور قابل توجهی ضعیف باقی می‌ماند و شکاف علاقه ـ شناسایی را آشکار می‌سازد. بخش قابل توجهی از دانش‌آموزان در دسته هویت خنثی قرار می‌گیرند که نشان می‌دهد گذار از علوم تلفیقی به برنامه درسی مبتنی بر رشته، مرحله‌ای بحرانی و انعطاف‌پذیر در رشد هویت به شمار می‌رود. تفاوت‌های جنسیتی در همه ابعاد هویت علمی معنادار است و در پایه‌های بالاتر، به ویژه در شایستگی یادگیری، عملکرد عملی و علاقه شغلی، برجسته‌تر می‌شود. شواهد کیفی حاکی از آن است که این الگوها ممکن است با افزایش انتظارات تحصیلی پس از گذار به برنامه درسی مبتنی بر رشته، تغییر رویکردهای ارزشیابی و درونی‌سازی کلیشه‌های جنسیتی مرتبط باشد. همچنین، محدودیت در گفت‌وگوی همسالان، ادراک پایین از نزدیکی به نقش دانشمند و مواجهه ناکافی با تجارب اصیل علمی، شکل‌گیری هویت را بیشتر محدود می‌کند. شناسایی معلم به عنوان عاملی کلیدی مطرح است و دانش‌آموزان دختر حساسیت بیشتری نسبت به آن نشان می‌دهند.

Background-Tenth-grade students at Riyadhussholihiin Senior High School reported difficulties understanding existing Arabic textbooks due to limited explanations, exercises, multimedia support, and independent learning opportunities. A needs analysis involving 29 students showed that 80% strongly needed more accessible and engaging digital materials. Objectives-This study aimed to (1) develop Google Sites-based interactive Arabic teaching materials; (2) determine their feasibility; and (3) examine students’ reading, listening, writing, and speaking outcomes. Methods-This Research and Development study employed th ADDIE model. Data were collected through observation, interviews, needs-analysis questionnaires, expert-validation sheets, and pretest-posttest assessments. Results-The resulting Google Sites materials integrated texts, pronunciation audio, instructional videos, images, interactive exercises, and quizzes. The material-validation score was 87.98% (44/50), whereas the media-validation score was 82.86% (29/35). Students provided positive responses to the materials, with an overall response score of 87.98%. The reported mean total score increased from 59.30 before implementation to 73.99 after implementation, an increase of 24.77%; listening showed the largest percentage increase (29.45%). Conclusions-The materials were feasible for use and were associated with improved Arabic language learning-outcome scores in the participating class. The conclusion is limited to the study cohort and should not be interpreted as a separate claim about student motivation.

زمینه و هدف: دانش‌آموزان پایه دهم دبیرستان Riyadhussholihiin گزارش کردند که به دلیل محدودیت در توضیحات، تمرین‌ها، پشتیبانی چندرسانه‌ای و فرصت‌های یادگیری مستقل، درک کتاب‌های درسی عربی موجود برای آن‌ها دشوار است. تحلیل نیازسنجی با مشارکت ۲۹ دانش‌آموز نشان داد که ۸۰٪ آن‌ها به شدت به مواد دیجیتال قابل دسترس‌تر و جذاب‌تر نیاز دارند. اهداف: این پژوهش با هدف (۱) تدوین مواد آموزشی تعاملی زبان عربی مبتنی بر Google Sites؛ (۲) تعیین میزان قابلیت استفاده آن‌ها؛ و (۳) بررسی نتایج یادگیری دانش‌آموزان در مهارت‌های خواندن، شنیدن، نوشتن و صحبت کردن انجام شد. روش‌ها: این مطالعه از نوع پژوهش و توسعه و مبتنی بر مدل ADDIE بود. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، پرسشنامه نیازسنجی، فرم‌های اعتبارسنجی خبرگان و آزمون‌های پیش‌آزمون-پس‌آزمون گردآوری شد. یافته‌ها: مواد آموزشی تدوین‌شده در Google Sites شامل متون، فایل‌های صوتی تلفظ، ویدئوهای آموزشی، تصاویر، تمرین‌های تعاملی و آزمون‌ها بود. امتیاز اعتبارسنجی محتوا ۸۷/۹۸٪ (۴۴ از ۵۰) و امتیاز اعتبارسنجی رسانه ۸۲/۸۶٪ (۲۹ از ۳۵) به دست آمد. دانش‌آموزان پاسخ‌های مثبتی به این مواد ارائه دادند و امتیاز کلی پاسخ‌دهی ۸۷/۹۸٪ بود. میانگین نمره کل از ۵۹/۳۰ پیش از اجرا به ۷۳/۹۹ پس از اجرا افزایش یافت که معادل ۲۴/۷۷٪ رشد بود؛ بیشترین افزایش درصدی مربوط به مهارت شنیداری (۲۹/۴۵٪) بود. نتیجه‌گیری: مواد آموزشی تدوین‌شده از نظر قابلیت استفاده مناسب بودند و با بهبود نمرات یادگیری زبان عربی در کلاس مورد مطالعه همراه بودند. نتیجه‌گیری صرفاً به نمونه پژوهش محدود است و نباید به عنوان ادعایی مستقل درباره انگیزش دانش‌آموزان تفسیر شود.

Over the past decade, there has been a surge in mental health challenges among adolescents. While social and emotional learning (SEL) programs are positioned to bolster young people's social, emotional, and academic success and mental health, too few SEL programs center adolescent development in the present context, largely ignoring the realities and needs of Black, Indigenous, and People of Color (BIPOC), LGBTQ2SIA+, and students with disabilities. To fill this gap and need for transformative SEL, we hosted a series of focus groups with fifteen BIPOC middle schoolers to ask what they need to belong and thrive at school, given our belief that the youth most marginalized carry the genius to transform schools for every student. In this paper, we share their insights on how educators can create learning environments that ensure their safety, honor their humanity, cultivate joy, and foster their social, emotional, and academic well-being through transformative SEL and liberatory teaching practices. Youth shared easy-to-implement examples of how educators can nurture relationships with students, create safe and caring classroom environments, humanize education, and advance social justice and civic engagement. Based on what we learned from youth, we urge SEL program developers and educators to start by discovering who young people are and what they need to flourish socially, emotionally, and academically, then to use what students share to inform instructional practice, create and select academic content, guide interactions, and build communities where students feel a sense of trust, belonging, and care.

در دهه گذشته، چالش‌های سلامت روان در میان نوجوانان افزایش چشمگیری داشته است. در حالی که برنامه‌های یادگیری اجتماعی و عاطفی (SEL) برای تقویت موفقیت اجتماعی، عاطفی و تحصیلی و سلامت روان جوانان طراحی شده‌اند، تعداد کمی از این برنامه‌ها بر رشد نوجوانان در بستر کنونی تمرکز دارند و عمدتاً واقعیت‌ها و نیازهای نوجوانان سیاه‌پوست، بومی و رنگین‌پوست (BIPOC)، افراد LGBTQ2SIA+ و دانش‌آموزان دارای معلولیت را نادیده می‌گیرند. برای پر کردن این خلأ و پاسخ به نیاز به SEL تحول‌آفرین، مجموعه‌ای از گروه‌های متمرکز با پانزده دانش‌آموز راهنمایی BIPOC برگزار کردیم تا بپرسیم برای تعلق داشتن و شکوفایی در مدرسه به چه چیزهایی نیاز دارند، با این باور که جوانان بیش از همه به حاشیه رانده‌شده، توانایی تحول مدارس برای همه دانش‌آموزان را دارند. در این مقاله، دیدگاه‌های آنان را درباره چگونگی ایجاد محیط‌های یادگیری توسط معلمان که امنیت، انسانیت، شادی و بهزیستی اجتماعی، عاطفی و تحصیلی آنان را از طریق SEL تحول‌آفرین و شیوه‌های تدریس رهایی‌بخش تضمین می‌کند، به اشتراک می‌گذاریم. نوجوانان نمونه‌هایی ساده و قابل اجرا از چگونگی پرورش روابط توسط معلمان با دانش‌آموزان، ایجاد محیط‌های کلاسی ایمن و مراقبت‌آمیز، انسانی‌سازی آموزش و پیشبرد عدالت اجتماعی و مشارکت مدنی ارائه کردند. بر اساس آنچه از نوجوانان آموختیم، از توسعه‌دهندگان برنامه‌های SEL و معلمان می‌خواهیم که ابتدا با کشف این‌که جوانان چه کسانی هستند و برای شکوفایی اجتماعی، عاطفی و تحصیلی به چه نیاز دارند آغاز کنند و سپس آنچه دانش‌آموزان به اشتراک می‌گذارند را برای اطلاع‌رسانی به شیوه تدریس، ایجاد و انتخاب محتوای آموزشی، هدایت تعاملات و ساخت جوامعی که در آن دانش‌آموزان احساس اعتماد، تعلق و مراقبت می‌کنند، به کار گیرند.

AbstractEmotional intelligence plays a vital role in accomplishing the determined objectives ofmankind and promoting learning outcomes. The primary purpose of the dissertation entitled“Emotional Intelligence andAcademicAchievement: A Study of Secondary schoolstudents in District Srinager”is to compare male and female secondary school students onemotional intelligence and academic achievement. The study also aims to find out thecorrelation between emotional intelligence and academic achievement of secondary schoolstudents.Here descriptive survey method is used. The population of this study consists of allthe students studying in secondary schools of District Srinager. A sample of 200 secondaryschool students, equally distributed between males and females, was selected using stratifiedrandom sampling. Data collection involved the administration of the Emotional IntelligenceScale (EIS), developed by Dr. Arun Kumar Singh and Dr. ShrutiNarain. Academicachievement data was extracted from the previous year's performance records of the samplesubjects. The collected data underwent statistical analysis, which included calculating Mean,Standard Deviation, conducting a t-test, and determining Pearson's correlation. The study'sresults indicate a significant difference in emotional intelligence based on gender amongsecondary school students. However, no significant gender-based difference was observedin academic achievement among these students. Importantly, the research identified asignificant correlation between emotional intelligence and academic achievement insecondary school students from District Srinager .

چکیده: هوش هیجانی نقش حیاتی در تحقق اهداف تعیین‌شده انسان و ارتقای پیامدهای یادگیری ایفا می‌کند. هدف اصلی پایان‌نامه با عنوان «هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی: مطالعه‌ای بر دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر» مقایسه دانش‌آموزان پسر و دختر دبیرستانی از نظر هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی است. همچنین این پژوهش در پی یافتن رابطه بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دبیرستانی می‌باشد. در اینجا از روش پیمایش توصیفی استفاده شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر است. نمونه‌ای متشکل از ۲۰۰ دانش‌آموز دبیرستانی، به طور مساوی بین پسران و دختران، با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شد. جمع‌آوری داده‌ها از طریق اجرای مقیاس هوش هیجانی (EIS) که توسط Dr. Arun Kumar Singh و Dr. Shruti Narain تدوین شده است، انجام گرفت. داده‌های پیشرفت تحصیلی از سوابق عملکرد سال گذشته آزمودنی‌ها استخراج شد. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از روش‌های آماری شامل محاسبه میانگین، انحراف معیار، آزمون t و تعیین همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت معناداری در هوش هیجانی بر اساس جنسیت در میان دانش‌آموزان دبیرستانی وجود دارد. با این حال، تفاوت معناداری بر اساس جنسیت در پیشرفت تحصیلی این دانش‌آموزان مشاهده نشد. به طور مهم، پژوهش حاضر همبستگی معناداری بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی در میان دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر شناسایی کرد.

This study aimed to analyze the effect of the Problem Based Learning (PBL) model on students’ learning activities and learning outcomes in the topic of environmental change and environmental conservation among tenth-grade students at SMAN 14 Medan. The research employed a quasi-experimental method using a Pretest-Posttest Non-equivalent Control Group Design. The sample was selected through purposive sampling and consisted of two classes: Class X-7 as the experimental group, which received instruction using the Problem Based Learning model, and Class X-8 served as the control class, utilizing conventional instruction based on the direct instruction model. Data were collected through both non-test and test techniques. The non-test instrument consisted of an observation sheet used to assess students’ learning activities, while the test instrument consisted of 20 multiple-choice questions used to measure students’ learning outcomes. The research results indicate that the implementation of the Problem-Based Learning (PBL) model has a positive impact on students' learning activities and learning outcomes. Students taught using the PBL model demonstrated higher levels of engagement during the learning process and achieved better learning outcomes compared to students taught via the conventional Direct Instruction model. These findings suggest that the PBL model is more effective in enhancing student engagement and understanding of the learning material. Statistical analysis revealed significance values ​​of 0.023 (p < 0.05) for learning activities and 0.000 (p < 0.05) for learning outcomes. Based on these results, it can be concluded that the Problem-Based Learning (PBL) model significantly influences the learning activities and learning outcomes of Grade X students at SMAN 14 Medan regarding the topic of environmental change and conservation.

هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem Based Learning یا PBL) بر فعالیت‌های یادگیری و نتایج یادگیری دانش‌آموزان در موضوع تغییرات محیط زیست و حفاظت محیط زیست در میان دانش‌آموزان پایه دهم دبیرستان SMAN 14 Medan بود. این پژوهش با استفاده از روش شبه‌آزمایشی و طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل غیرمعادل انجام شد. نمونه‌گیری به صورت هدفمند انجام گرفت و شامل دو کلاس بود: کلاس X-7 به عنوان گروه آزمایش که آموزش با استفاده از مدل یادگیری مبتنی بر مسئله دریافت کرد و کلاس X-8 به عنوان گروه کنترل که آموزش متعارف مبتنی بر مدل آموزش مستقیم را دریافت نمود. داده‌ها از طریق تکنیک‌های آزمون و غیرآزمون گردآوری شد. ابزار غیرآزمون شامل برگه مشاهده برای ارزیابی فعالیت‌های یادگیری دانش‌آموزان بود و ابزار آزمون شامل ۲۰ سؤال چندگزینه‌ای برای سنجش نتایج یادگیری دانش‌آموزان بود. نتایج پژوهش نشان داد که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) تأثیر مثبتی بر فعالیت‌های یادگیری و نتایج یادگیری دانش‌آموزان دارد. دانش‌آموزانی که با مدل PBL آموزش دیدند، سطح بالاتری از مشارکت در فرایند یادگیری نشان دادند و نتایج یادگیری بهتری نسبت به دانش‌آموزانی که با مدل آموزش مستقیم آموزش دیدند، کسب کردند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مدل PBL در افزایش مشارکت دانش‌آموزان و درک بهتر مطالب آموزشی مؤثرتر است. تحلیل آماری مقادیر معناداری ۰٫۰۲۳ (p < 0.05) برای فعالیت‌های یادگیری و ۰٫۰۰۰ (p < 0.05) برای نتایج یادگیری را نشان داد. بر اساس این نتایج می‌توان نتیجه گرفت که مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) به طور معناداری بر فعالیت‌های یادگیری و نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه دهم دبیرستان SMAN 14 Medan در موضوع تغییر و حفاظت محیط زیست تأثیرگذار است.

Learning of Pancasila Education in Grade XI Banking Services (LPB) at SMK Negeri 3 Palembang faced limited effective learning time, only about 1 hour 25 minutes per session, due to an ongoing building renovation and a two-shift schedule, which contributed to low student learning outcomes. This classroom action research aimed to improve the learning outcomes of Grade XI LPB students in Pancasila Education through the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model assisted by the Zeep Quiz application. Referring to the Kemmis and Mc Taggart design, the study was conducted in three stages involving 36 students: Pre-Cycle (29 July 2026), Cycle 1 (19 August 2026), and Cycle 2 (26 August 2026), with data collected through pretest-posttest scores and analyzed descriptively and quantitatively. The average posttest score rose steadily from 63.69 in the Pre-Cycle to 72.06 in Cycle 1 and 88.86 in Cycle 2, while classical mastery increased from 5.56% to 36.11% and finally reached 100% in Cycle 2, surpassing the 75% success indicator. These findings indicate that the PBL model assisted by Zeep Quiz effectively improved the learning outcomes of Grade XI LPB students despite the limited instructional time available.

یادگیری درس آموزش پاندچسیلا در پایه یازدهم رشته خدمات بانکی (LPB) در هنرستان دولتی شماره ۳ پالمبانگ با محدودیت زمان مؤثر آموزشی مواجه بود؛ به‌طوری‌که هر جلسه تنها حدود ۱ ساعت و ۲۵ دقیقه به دلیل بازسازی ساختمان و برنامه دو شیفته به طول می‌انجامید که این امر به نتایج ضعیف یادگیری دانش‌آموزان منجر شد. این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقای نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه یازدهم LPB در درس آموزش پاندچسیلا از طریق اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) با کمک نرم‌افزار Zeep Quiz انجام شد. با استناد به الگوی Kemmis و Mc Taggart، مطالعه در سه مرحله با مشارکت ۳۶ دانش‌آموز انجام گرفت: پیش‌چرخه (۲۹ ژوئیه ۲۰۲۶)، چرخه اول (۱۹ اوت ۲۰۲۶) و چرخه دوم (۲۶ اوت ۲۰۲۶) و داده‌ها از طریق نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون گردآوری و به‌صورت توصیفی و کمی تحلیل شد. میانگین نمره پس‌آزمون به‌ترتیب از ۶۳٫۶۹ در پیش‌چرخه به ۷۲٫۰۶ در چرخه اول و ۸۸٫۸۶ در چرخه دوم افزایش یافت و تسلط کلاسیک از ۵٫۵۶٪ به ۳۶٫۱۱٪ و در نهایت به ۱۰۰٪ در چرخه دوم رسید که از شاخص موفقیت ۷۵٪ فراتر رفت. این یافته‌ها نشان می‌دهد مدل PBL با کمک نرم‌افزار Zeep Quiz به‌طور مؤثری نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه یازدهم LPB را علی‌رغم محدودیت زمان آموزشی بهبود بخشیده است.

This study aims to determine the effect of differentiated learning on students' learning motivation in Informatics subjects and to analyze students' learning motivation before and after the implementation of differentiated learning in Class XI SMAN 7 Kupang. This research employed a quantitative approach with a quasi-experimental design involving two classes: XI-11 as the experimental class (30 students) treated with differentiated learning (content, process, and product) and XI-8 as the control class (25 students) using conventional learning methods. Data were collected using learning motivation questionnaires based on the ARCS model (Attention, Relevance, Confidence, Satisfaction) pre-test and post-test, observation sheets, and documentation. Data analysis techniques included normality tests, homogeneity tests, and hypothesis testing using the Independent Sample T-Test. The results showed that the average learning motivation score in the experimental class increased significantly from 51.4 in the pre-test to 88.0 in the post-test, whereas the control class increased from 35.6 to 63.2. The Independent Sample T-Test yielded a t-value of 7.609 with a significance value of Sig. (2-tailed) = 0.000 (< 0.05), leading to the rejection of H0 and acceptance of Ha. In conclusion, differentiated learning has a significant positive effect on students' learning motivation in Informatics. The approach effectively increases attention, relevance, self-confidence, and satisfaction by accommodating individual learning needs, readiness, interests, and learning profiles.

این پژوهش با هدف تعیین تأثیر یادگیری تمایزیافته بر انگیزش یادگیری دانش‌آموزان در درس انفورماتیک و تحلیل انگیزش یادگیری دانش‌آموزان پیش و پس از اجرای یادگیری تمایزیافته در کلاس یازدهم دبیرستان دولتی شماره ۷ کوپانگ انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کمی و طرح شبه‌آزمایشی با مشارکت دو کلاس انجام شد: کلاس XI-11 به عنوان گروه آزمایش (۳۰ دانش‌آموز) که با یادگیری تمایزیافته (محتوا، فرایند و محصول) آموزش دیدند و کلاس XI-8 به عنوان گروه کنترل (۲۵ دانش‌آموز) که از روش‌های یادگیری متداول استفاده کردند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های انگیزش یادگیری مبتنی بر مدل ARCS (توجه، ارتباط، اعتماد به نفس، رضایت) در قالب پیش‌آزمون و پس‌آزمون، برگه‌های مشاهده و مستندسازی جمع‌آوری شد. روش‌های تحلیل داده شامل آزمون نرمالیتی، آزمون همگنی و آزمون فرضیه با استفاده از Independent Sample T-Test بود. نتایج نشان داد که میانگین نمره انگیزش یادگیری در گروه آزمایش به طور معناداری از ۵۱٫۴ در پیش‌آزمون به ۸۸٫۰ در پس‌آزمون افزایش یافت، در حالی که گروه کنترل از ۳۵٫۶ به ۶۳٫۲ افزایش داشت. آزمون Independent Sample T-Test مقدار t برابر با ۷٫۶۰۹ و مقدار معناداری Sig. (2-tailed) = ۰٫۰۰۰ (< ۰٫۰۵) را نشان داد که منجر به رد H0 و پذیرش Ha شد. در نتیجه، یادگیری تمایزیافته تأثیر مثبت و معناداری بر انگیزش یادگیری دانش‌آموزان در درس انفورماتیک دارد. این رویکرد با پاسخگویی به نیازها، آمادگی، علایق و پروفایل‌های یادگیری فردی، به طور مؤثری توجه، ارتباط، اعتماد به نفس و رضایت را افزایش می‌دهد.

Background-Scientific literacy is an essential competency for senior high school students, yet learning media integrating STEM and the Case Method remain limited. This study developed a STEM-based acid–base e-comic integrated with the Case Method to enhance students' scientific literacy. Objective-This study aimed to evaluate the validity, practicality, and effectiveness of the developed e-comic. Methods-A Research and Development (R&D) approach using the ADDIE model was employed. The product was validated by subject matter, media, and language experts, followed by field testing using a purposive sampling technique; this consisted of an initial field trial involving nine students from class XI IPA 1 and a main field trial involving 35 students from class XI IPA 3 at SMA Muhammadiyah 1 Pontianak. Data were collected using validation sheets, observations, interviews, and teacher and student response questionnaires. Results-The e-comic achieved high validity, with average scores of 4.7 for content and 4.6 for media and language. Teacher and student response scores indicated a highly practical category (96%, 87%, and 83%). The N-gain values ​​of 0.60 in the initial field test and 0.53 in the main field test indicate a moderate level of effectiveness for both criteria. Conclusion-The developed e-comic is valid, practical, and effective for chemistry learning and has the potential to improve students' scientific literacy.

زمینه و هدف: سواد علمی یکی از شایستگی‌های اساسی برای دانش‌آموزان دبیرستان است، اما رسانه‌های آموزشی که STEM و روش موردی را ادغام کنند، همچنان محدود هستند. این پژوهش به توسعه یک کمیک الکترونیکی مبتنی بر STEM درباره اسید و باز با ادغام روش موردی به منظور ارتقای سواد علمی دانش‌آموزان پرداخت. هدف: هدف این پژوهش، ارزیابی روایی، کاربردپذیری و اثربخشی کمیک الکترونیکی توسعه‌یافته بود. روش‌ها: رویکرد پژوهش و توسعه (R&D) با استفاده از مدل ADDIE به کار گرفته شد. محصول توسط متخصصان موضوع، رسانه و زبان مورد ارزیابی روایی قرار گرفت و سپس با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند در میدان آزمایش شد؛ این فرایند شامل یک آزمون میدانی اولیه با حضور ۹ دانش‌آموز از کلاس یازدهم علوم تجربی ۱ و یک آزمون میدانی اصلی با حضور ۳۵ دانش‌آموز از کلاس یازدهم علوم تجربی ۳ در دبیرستان Muhammadiyah 1 Pontianak بود. داده‌ها با استفاده از برگه‌های ارزیابی روایی، مشاهدات، مصاحبه‌ها و پرسشنامه‌های پاسخ معلمان و دانش‌آموزان گردآوری شد. یافته‌ها: کمیک الکترونیکی از نظر روایی در سطح بالایی قرار گرفت و میانگین نمرات ۴٫۷ برای محتوا و ۴٫۶ برای رسانه و زبان به دست آمد. نمرات پاسخ معلمان و دانش‌آموزان نشان‌دهنده کاربردپذیری بسیار بالا (۹۶٪، ۸۷٪ و ۸۳٪) بود. مقادیر N-gain برابر با ۰٫۶۰ در آزمون میدانی اولیه و ۰٫۵۳ در آزمون میدانی اصلی، اثربخشی متوسط برای هر دو معیار را نشان داد. نتیجه‌گیری: کمیک الکترونیکی توسعه‌یافته از نظر روایی، کاربردپذیری و اثربخشی برای آموزش شیمی مناسب است و پتانسیل ارتقای سواد علمی دانش‌آموزان را دارد.

This quantitative correlational study investigates the relationship between online gaming, gender, and English vocabulary mastery among 65 tenth-grade students at a private high school in North Minahasa, Indonesia. Data were collected using a self-report online gaming questionnaire and a 50-item researcher-developed multiple-choice vocabulary test reviewed by three experiences EFL teacher for content validity. The students reported a high mean level of online gaming (M = 3.94) while moderate mean level of vocabulary mastery (M = 65.69). Pearson correlation revealed a weak, positive but non-significant relationship between gaming frequency and vocabulary test scores (r = .141, p = .262). An independent samples t-test indicated no statistically significant difference in vocabulary performance between male (M = 64.22) and female students (M = 67.09), and t(62,75) = -0.53, p = .598. The findings indicate that the online gaming does not necessarily correspond to higher vocabulary mastery. However, the findings should be interpreted cautiously because the study used a small co sample from one school and did not examine game genre or the amount of English used during gameplay. Further research should examine these factors and use more direct measures of English exposure during gaming.

این پژوهش همبستگی کمی به بررسی رابطه بین بازی‌های آنلاین، جنسیت و تسلط بر واژگان زبان انگلیسی در میان ۶۵ دانش‌آموز پایه دهم یک دبیرستان غیرانتفاعی در شمال میناهاسا، اندونزی می‌پردازد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه خودگزارش‌دهی بازی‌های آنلاین و یک آزمون چندگزینه‌ای ۵۰ سؤالی واژگان که توسط سه معلم با تجربه EFL از نظر روایی محتوایی بررسی شد، جمع‌آوری گردید. دانش‌آموزان میانگین بالایی از سطح بازی آنلاین را گزارش کردند (M = 3.94) در حالی که میانگین سطح تسلط بر واژگان در حد متوسط بود (M = 65.69). همبستگی پیرسون رابطه‌ای ضعیف، مثبت اما غیرمعنادار بین فراوانی بازی و نمرات آزمون واژگان نشان داد (r = .141, p = .262). آزمون t مستقل تفاوت معناداری از نظر آماری در عملکرد واژگان بین دانش‌آموزان پسر (M = 64.22) و دختر (M = 67.09) نشان نداد، t(62,75) = -0.53, p = .598. یافته‌ها نشان می‌دهند که بازی آنلاین لزوماً با تسلط بیشتر بر واژگان همراه نیست. با این حال، یافته‌ها باید با احتیاط تفسیر شوند زیرا این پژوهش از نمونه‌ای کوچک و تنها از یک مدرسه استفاده کرده و به بررسی نوع بازی یا میزان استفاده از زبان انگلیسی در حین بازی نپرداخته است. پژوهش‌های بیشتری باید این عوامل را بررسی کرده و از سنجه‌های مستقیم‌تر برای سنجش میزان مواجهه با زبان انگلیسی در حین بازی استفاده کنند.

This research emphasizes the use of learning by using the media in the form of pieces of the film "Karate Kids" for learning about bullying in character education in an P5 BK independent curriculum. The research method used is the Borg & Gall development method. To determine the feasibility of the media, a product trial was carried out which developed by researchers and validated by a media validation expert lecturer for learning and also validation from one of the SMK Gondang Wonopringgo teachers to validate the product when it was tested in the field. the researchers can conclude that the use of learning media in the form of films greatly facilitates learning, especially character education on bullying material that has been tested on class X students of SMK Gondang learning media in the form of films greatly facilitates learning, especially character education on bullying material that has been tested. Thus, the use of the film "Karate Kids" is highly recommended for use in learning during character, especially on bullying. Through film learning media, students will be more interested and also easy to understand in following the learning process.

این پژوهش بر استفاده از یادگیری با بهره‌گیری از رسانه به صورت بخش‌هایی از فیلم «Karate Kids» برای آموزش درباره قلدری در آموزش شخصیت در برنامه درسی مستقل BK پایه پنجم تأکید دارد. روش پژوهش مورد استفاده، روش توسعه Borg & Gall است. به‌منظور تعیین میزان مطلوبیت رسانه، آزمون محصولی که توسط پژوهشگران توسعه یافته بود، انجام شد و توسط یک استاد متخصص اعتبارسنجی رسانه برای آموزش و همچنین اعتبارسنجی توسط یکی از معلمان SMK Gondang Wonopringgo برای اعتبارسنجی محصول هنگام آزمون میدانی، مورد ارزیابی قرار گرفت. پژوهشگران نتیجه می‌گیرند که استفاده از رسانه آموزشی به شکل فیلم، یادگیری را به‌ویژه در آموزش شخصیت درباره موضوع قلدری که بر روی دانش‌آموزان کلاس دهم SMK Gondang آزمون شده است، بسیار تسهیل می‌کند. بنابراین، استفاده از فیلم «Karate Kids» برای آموزش در حوزه شخصیت، به‌ویژه درباره قلدری، به‌شدت توصیه می‌شود. از طریق رسانه آموزشی فیلم، دانش‌آموزان علاقه‌مندتر شده و همچنین فرایند یادگیری را آسان‌تر درک می‌کنند.