kindergarten

The objective of this community service initiative is to assist parents and teachers in fostering a "Qur’anic generation" that is ASIK, a generation not only proficient in reciting the holy Qur’an but also skilled in language and logical reasoningthereby enhancing the quality of education in Pangkalpinang City. Based on observations and interviews conducted at the Baitul Ma’ruf Quran Education Center (TPA) in Pangkalpinang, several issues have been identified at the TKA/TPA, specifically concerning the quality of services and comfort, education, health, and social aspects. Students also need to develop an awareness of the importance of becoming critical and innovative individuals, so that they do not fall behind as the flow of information continues to accelerate. This community service initiative was carried out in three stages: preparation, implementation, and evaluation. The activities focused on four key aspects: the installation of an organizational structure board and signage for the TKA/TPA to address quality; literacy and numeracy programs (Smart) and religious outreach (Active) to support education; the preparation of traditional Bangka cuisine (Innovative) to promote health; and social outreach sessions (Critical) to foster social engagement among the participants. The activity was attended by 40 students from the Baitul Ma’ruf TKA/TPA (Islamic kindergarten/elementary Quran education center). The participant satisfaction evaluation yielded an average score of 89.28, falling into the "very satisfied" category. The improvement in participants' numeracy literacy skills is evidenced by the results of numeracy literacy assessments: the average score at the beginning of the program was 46.46, which increased to 73.73 following the numeracy literacy learning activities. The outcomes of the activity also included an improved understanding among participants regarding how to deliver a lecture, how to create calligraphy, and how to select natural ingredients native to the Bangka region that can be used to prepare local delicacies with health benefits

Early childhood is a critical period for emotional development and behavioral regulation. Increasing digital device use among young children has raised concerns about its association with tantrum behavior, although research examining addiction-related use rather than screen duration alone remains limited. This study aimed to examine the relationship between gadget addiction levels and tantrum behavior among children aged 4–6 years at Widya Santhi Buana Kindergarten, West Denpasar District. A quantitative correlational approach with a cross-sectional design was employed, involving 45 parents or guardians recruited through total sampling. Data were collected on April 15, 2026, through online questionnaires administered using Google Forms. The instruments comprised an adapted Digital Addiction Scale for Children with 25 items, which demonstrated high internal consistency during pilot testing (Cronbach’s α = .977), and the 31-item Rating Scale of Angry Emotional Behavior and Temper Tantrum. Univariate analysis summarized the distributions of gadget addiction levels and tantrum behavior, while Spearman’s rank correlation assessed their relationship. The results showed that 48.9% of children were classified as having moderate gadget addiction levels. Regarding tantrum behavior, 53.3% were classified as exhibiting no tantrum behavior, whereas 22.2% were classified as exhibiting severe tantrum behavior. A strong, positive, and statistically significant correlation was identified between gadget addiction levels and tantrum behavior (ρ = .641, p < .001). Higher parent-reported gadget addiction levels were therefore associated with greater tantrum severity within the participating group. The cross-sectional design and reliance on parent-reported measures limit causal interpretation. These findings may inform parent education concerning supervised device use and consistent family rules. Further research should include larger samples, examine parenting styles and other relevant factors, and use longitudinal designs to clarify the direction of the relationship.

Geometry problem-solving requires learners to coordinate conceptual knowledge, spatial representation, strategy use and the regulation of cognition, motivation and effort. This systematic review examined how self-regulated learning (SRL) operates in geometry problem-solving and which learner, task, social, instructional and developmental conditions shape it. A Scopus search reported according to PRISMA 2020 identified 1,298 records; database limits left 529, and eligibility screening retained 32 empirical studies published from 2021 to 2026. Twelve studies involved undergraduates or pre-service teachers, seven involved school pupils, one involved kindergarten children and 12 did not state the educational level in the extracted records. Study quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and thematic synthesis identified four themes: planning and strategic regulation; monitoring, control and strategy adaptation; learner characteristics and outcomes; and instructional scaffolding and technology. Successful performance was associated with problem representation, strategy selection, monitoring, error detection, adaptation and evaluation. Diagnostic and elaborated feedback, content-focused peer feedback and supportive scaffolding were more informative than the presence of technology. Evidence on learner characteristics was mainly correlational, and evidence on young learners was thin. The review proposes a Process-Oriented Framework of Self-Regulated Geometry Problem-Solving that links input conditions, forethought, performance regulation, reflection, and outcomes and it is best supported for adolescent and adult learners. Future research should combine self-report with behavioural, longitudinal and process-tracing evidence and develop age-appropriate SRL measures for young children.

Abstract: Character education in early childhood is often delivered through verbal advice that young children find hard to retain, while their growing exposure to digital screens reduces opportunities to listen to stories told directly by an adult. This community service program aimed to apply pure storytelling, an oral narration that relies on the narrator's voice and body rather than a picture book, to strengthen environmental care and responsibility among kindergarten children. The program was carried out from 30 September to 3 October 2026 at Tunas Harapan II Waru Kindergarten, Penajam Paser Utara Regency, involving about forty-five children and five teachers. The stages consisted of planning, coordination with the school, script and performance preparation, storytelling sessions, evaluation, and dissemination. Data were gathered through participatory observation, oral question-and-answer sessions, short interviews with teachers, and documentation, then analysed descriptively. The story “Misi Pahlawan Bumi” introduced green, yellow, and red bins for organic, inorganic, and hazardous waste. The children followed the story enthusiastically, imitated the voices and movements of the characters, and most of them could name examples of waste for each bin colour. Teachers also gained a practical, low-cost model of storytelling that can be repeated in daily classroom activities. Keywords: character education; early childhood; environmental care; pure storytelling; vocal and gesture Abstrak: Pendidikan karakter bagi anak usia dini masih sering disampaikan melalui nasihat lisan yang sulit diingat anak, sementara meningkatnya paparan layar digital mengurangi kesempatan anak untuk menyimak cerita yang dibawakan langsung oleh orang dewasa. Kegiatan pengabdian ini bertujuan menerapkan dongeng murni, yaitu penceritaan lisan yang mengandalkan suara dan tubuh pencerita tanpa bergantung pada buku cerita, untuk menguatkan karakter peduli lingkungan dan tanggung jawab anak taman kanak-kanak. Kegiatan berlangsung pada 30 September hingga 3 Oktober 2026 di Taman Kanak-Kanak Tunas Harapan II Waru, Kabupaten Penajam Paser Utara, dengan melibatkan sekitar empat puluh lima anak dan lima guru. Tahapan kegiatan meliputi perencanaan, koordinasi dengan sekolah, persiapan naskah dan pementasan, pelaksanaan dongeng, evaluasi, serta diseminasi. Data dihimpun melalui observasi partisipatif, tanya jawab lisan, wawancara singkat dengan guru, dan dokumentasi, kemudian dianalisis secara deskriptif. Dongeng “Misi Pahlawan Bumi” memperkenalkan tempat sampah hijau, kuning, dan merah untuk sampah organik, anorganik, dan berbahaya. Anak-anak menyimak dengan antusias, menirukan suara serta gerakan tokoh, dan sebagian besar mampu menyebutkan contoh sampah untuk setiap warna tempat sampah. Guru juga memperoleh model bercerita yang praktis dan murah untuk diterapkan kembali dalam pembelajaran sehari-hari. Kata kunci: anak usia dini; dongeng murni; olah vokal dan gestur; pendidikan karakter; peduli lingkungan

Early literacy and numeracy assessment can help Kindergarten teachers identify learning needs and review classroom instruction. This study described changes in assessment scores following nine instructional sessions aligned with the MATATAG Curriculum at Ligao West Central Elementary School–Binatagan, Philippines, during School Year 2025–2026. A quantitative action research approach used a single group assessed before and after instruction. The reported participants were 208 learners from five Kindergarten sections, included through total enumeration. Researcher developed instruments assessed letter recognition, initial sound awareness, vocabulary recognition, number recognition, counting, and quantity comparison. The same instruments were administered at both assessment points. Reported numeracy means increased from 18.84 (SD = 4.56) to 28.47 (SD = 3.89), a difference of 9.63 points. Literacy means were reported as 21.36 (SD = 4.18) and 30.92 (SD = 3.74), but the latter exceeds the instrument’s stated maximum of 30 points and requires reconciliation before interpretation. Although the original study proposed paired samples testing, no completed test statistics or paired learner records were available for verification. Accordingly, the findings are presented descriptively, without claims of statistical significance or curriculum effectiveness. The numeracy pattern warrants further examination, while the literacy result remains unresolved. Repeated testing, development, classroom differences, and the absence of a comparison group limit attribution of change to instruction. The study highlights the need for accurate scoring, documented assessment procedures, and continued monitoring of foundational skills. Verified learner records and a stronger evaluation design are needed before drawing conclusions about learning gains associated with MATATAG implementation in this school.

Early childhood education is a crucial stage in preparing children to face further levels of schooling. One important aspect to be developed is naturalistic intelligence, which refers to the ability to recognize, differentiate, and appreciate the natural environment. This study aims to explore how teachers can enhance the naturalistic intelligence of children aged 5–6 years at Al Falah Islamic Kindergarten, Limbur Tembesi, Bathin VIII District, Sarolangun Regency through the use of natural materials. Employing a qualitative case study approach, data were collected through observation, interviews, and documentation. The findings reveal that teachers play a central role in designing lesson plans semester programs, weekly lesson plans, and daily lesson plans that incorporate natural materials as learning media. Teachers also prepare items such as seeds, soil, stones, and vegetables, while instilling habits of caring for plants and maintaining cleanliness in the school environment. In conclusion, the structured and consistent use of natural materials fosters children’s naturalistic intelligence and nurtures environmental awareness from an early age.

Problem-solving skills are essential to develop in early childhood so that children can identify problems, consider alternatives, and determine solutions independently. However, teacher-centered learning may limit children's opportunities to explore and experiment with different problem-solving strategies. This study aims to describe the implementation of the Science, Technology, Engineering, Arts, and Mathematics (STEAM) approach using loose parts materials and the development of early childhood problem-solving skills. A qualitative descriptive method was employed at RA Nurhayati, Medan Tembung, involving teachers and 30 children aged 5–6 years. Data were collected through observation, interviews, and documentation, with credibility supported by triangulation of techniques and sources. The findings indicate that constructing a bridge for toy cars provided opportunities for children to identify problems, select materials, design solutions, test alternatives, revise constructions, and evaluate outcomes. Children also engaged in experimentation, communication, collaboration, and creative material use. These findings suggest that the STEAM approach using loose parts can support the development of early childhood problem-solving skills through active, contextual, and child-centered learning experiences. ABSTRAK Keterampilan pemecahan masalah (problem solving) penting dikembangkan sejak usia dini agar anak mampu mengenali permasalahan, mempertimbangkan alternatif, dan menentukan solusi secara mandiri. Namun, pembelajaran yang masih berpusat pada guru dapat membatasi kesempatan anak untuk bereksplorasi dan mencoba berbagai strategi penyelesaian masalah. Penelitian ini bertujuan untuk mendeskripsikan penerapan pendekatan Science, Technology, Engineering, Arts, and Mathematics (STEAM) berbasis media loose parts serta perkembangan keterampilan pemecahan masalah anak usia dini. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan metode deskriptif di RA Nurhayati, Kecamatan Medan Tembung, dengan melibatkan guru dan 30 anak usia 5–6 tahun. Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi, serta diperiksa melalui triangulasi teknik dan sumber. Hasil penelitian menunjukkan bahwa kegiatan merancang jembatan untuk mobil mainan memberikan kesempatan kepada anak untuk mengidentifikasi masalah, memilih bahan, merancang solusi, mencoba alternatif, memperbaiki konstruksi, dan mengevaluasi hasil. Anak juga menunjukkan keterlibatan dalam eksperimen, komunikasi, kolaborasi, dan penggunaan material secara kreatif. Dengan demikian, pendekatan STEAM berbasis media loose parts berpotensi mendukung perkembangan keterampilan pemecahan masalah melalui pengalaman belajar yang aktif, kontekstual, dan berpusat pada anak.

This study examined the alignment between professional development opportunities and instructional practices among public kindergarten teachers at West City Elementary School, Dumaguete City, during school year 2025–2026. Guided by the integrated Gibbs–ERA reflective framework, it employed a descriptive-correlational design and total enumeration of seven kindergarten teachers. Data were collected through an adapted structured questionnaire administered via Google Forms and analyzed using descriptive statistics and Spearman’s rank-order correlation. Respondents rated trainings and seminars (reported composite mean = 3.29), coaching and mentoring (3.48), classroom management (3.88), and teaching strategies (3.89) positively. Teachers particularly endorsed collaborative coaching, effective use of classroom time, supportive student–teacher relationships, differentiation, and adjustment of teaching strategies. Professional development opportunities had a very strong positive association with reported instructional practices (Spearman’s ρ = .860, p = .013, n = 7). These self-reported findings suggest that professional learning and instructional practice are closely aligned in the school, although the single-school, small-sample design cannot establish causality or verify changes in pupil outcomes. The study recommends sustained, school-based training, peer coaching, mentoring, instructional observation, and structured reflection to support transfer of professional learning to everyday teaching.

This action research study examined the relationship between social–emotional learning (SEL) and early mathematical achievement among transitional kindergarten and kindergarten students in a large urban Title I elementary school. National organizations emphasize that high-quality mathematics instruction for young children must consider cognitive, linguistic, physical, and social–emotional development. Guided by this framework, the study investigated whether systematic SEL instruction using the district adopted Second Step curriculum would increase students’ SEL competencies and support growth in foundational math skills measured by the Eureka Math Module 4 assessment. Using a pre- and post-test design, data were collected from eight students who received structured SEL and mathematics instruction over one semester. Results indicated consistent improvement in students’ SEL competencies, including executive functioning skills, alongside significant gains in mathematical performance. These findings align with prior research suggesting that SEL supports school readiness, adaptive learning behaviors, and academic achievement.

Integrating mathematics with children's literature has emerged as a promising approach in early mathematics education. This study explores the use of the picture book Just a Little Bit (Tompert, 1997) as a pedagogical tool for introducing the concept of mass measurement to preschool children. The aim of the study was to design and implement story-based mathematical activities inspired by the narrative and to examine children's engagement and emerging understanding of mass comparison. The study involved 24 children aged 4–5 years attending a kindergarten in Slovenia. Six structured activities were conducted over a three-week period. Data were collected through systematic observation and analysis of children's drawings representing balance scales.The results indicate that the story stimulated children's interest and supported their engagement in measurement-related activities. Most children were able to distinguish between heavier and lighter objects and recognize the basic function of a balance scale, although only a small proportion accurately represented the direction of imbalance in their drawings. The findings suggest that children's literature can provide a meaningful context for introducing early mathematical concepts when combined with hands-on activities and guided discussion.

This study examined the relationship between teachers’ pedagogical approaches and the Kindergarten learners’ reading performance in selected schools in the Division of Cagayan de Oro. It assessed five approaches: context support, ICT integration, language experience, phonemic awareness, and the whole-word approach. It also evaluated learners’ performance in comprehension, phonics, and vocabulary. Using a descriptive-correlational research design, the study involved 115 Kindergarten teachers and 230 learners. Data were gathered through a modified questionnaire and standardized test, then analyzed using descriptive statistics and Pearson’s Correlation Coefficient. The findings revealed that teachers demonstrated a very high level of pedagogical approaches, with the whole-word approach rated highest and language experience lowest. Meanwhile, learners achieved satisfactory reading performance, with comprehension as their strongest area and vocabulary as their weakest. However, no significant relationship was found between teachers’ pedagogical approaches and learners’ reading performance. The study concluded that teachers were well-equipped to facilitate reading instruction through various strategies. It recommended providing more opportunities for learners to connect reading and writing activities with their personal experiences, interests, and real-life situations. Teachers were also encouraged to explore alternative instructional practices that address learners’ specific reading needs and improve their overall reading performance.

The transition from early childhood education to kindergarten is a critical developmental period for all children, and one that can be particularly demanding for those with special educational needs (SEN). This article presents findings from a mixed methods case study conducted in two private schools in Abu Dhabi, United Arab Emirates. This study investigates how parental attitudes, teacher preparedness, communication gaps, and structural barriers influence school transitions. Findings reveal a consistent divergence in perspective: parents generally regarded transition difficulties as normal and time-limited, whereas teachers identified sustained, complex challenges related to emotional regulation, large class sizes, limited specialist training, and insufficient information about incoming children. Parental reluctance to accept a formal diagnosis was viewed as a significant barrier in both schools. Given the small and unevenly distributed sample, reported divergences are viewed as illustrative rather than generalisable. The study contributes to a growing body of research evidence on inclusive educational transitions in the United Arab Emirates (UAE) context. Its originality lies in comparing perspectives within an under-researched educational and cultural context, revealing differences in how parents and teachers perceive transition difficulties. This context-specific evidence has implications for educational policy and practice.

Background This pilot study with class-level random assignment examined preliminary evidence on the associations between a structured physical game intervention and memory and attention in children aged 5–6 years. Methods A 12-week physical game program based on cognitive load theory was designed and implemented, consisting of three 60-minute training sessions per week. The program included various game activities designed to promote memory and attention development supplemented by smart interactive motion data collection devices. A pilot study with class-level random assignment was conducted among 59 children aged 5–6 years. Two intact kindergarten classes were included, with one class assigned to the experimental group ( n = 30) and the other to the control group ( n = 29). The experimental group received the structured physical play intervention, whereas the control group participated in routine kindergarten physical activities. The class, rather than the individual child, was the unit of randomization. Before and after the intervention, children's memory and attention levels were assessed using the Wechsler Memory Scale (measuring picture memory, visual reproduction, visual recognition, digit span forward, and digit span backward) and the Schulte Grid test. Results A 2 × 2 repeated-measures ANOVA showed significant Group×Time interactions for total short-term memory ( F (1,57) = 14.33, p < .001, η p 2 = .20), total immediate memory ( F (1,57) = 7.84, p = .007, η p 2 = .12), picture memory ( F (1,57) = 6.10, p = .017, η p 2 = .10), visual reproduction ( F (1,57) = 18.40, p < .001, η p 2 = .24), and digit span forward ( F (1,57) = 5.26, p = .026, η p 2 = .08). A significant Group×Time interaction was also observed for attention performance ( F (1,57) = 8.17, p = .006, η p 2 = .13). These findings indicated greater pre–post changes in the experimental condition than in the control condition for the outcomes examined. Conclusion These findings provide preliminary evidence that a structured physical game intervention was associated with improvements in memory-related task performance and task-related attentional processing in children aged 5–6 years.

Emotion regulation in early childhood develops gradually and depends on media that allow children to recognize and express their feelings. Preliminary observation in class B2 of TK Putra 1 Makassar showed varied emotional responses among children aged 5-6 years, while paper in the classroom was used only for coloring and copying. This study aimed to analyze and describe the emotion regulation of children aged 5-6 years through the Illustrated Emotion Diary. A descriptive qualitative approach was used with four children as subjects across six sessions (30 July-6 August 2026), each consisting of three stages: emotional triggering, free visual expression, and confirmatory storytelling. Data were collected through passive participatory observation, semi-structured interviews with the children, a confirmatory interview with the classroom teacher, and documentation of drawing portfolios, and were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña (1994). Trustworthiness was established through technique triangulation (observation compared with child interviews, supported by documentation), source triangulation (the classroom teacher), replication of findings across the four subjects, and informant feedback. The results showed that emotion regulation of the four subjects developed gradually and in different patterns. A shy child became calmer and able to explain his drawing, while a child showing a tendency toward separation anxiety began to channel emotions through drawing, although this tendency had not fully disappeared. These findings were consistent across observation, child interviews, documentation, and the teacher's confirmation. Drawings and stories gave children space to understand and convey emotional experiences, especially when verbal ability was still limited.

تنظیم هیجان در اوایل کودکی به تدریج رشد می‌کند و به ابزارهایی وابسته است که به کودکان امکان شناسایی و ابراز احساسات خود را می‌دهد. مشاهده مقدماتی در کلاس B2 مهدکودک Putra 1 Makassar نشان داد که پاسخ‌های هیجانی کودکان ۵ تا ۶ ساله متنوع است، در حالی که کاغذ در کلاس فقط برای رنگ‌آمیزی و رونویسی استفاده می‌شد. هدف این پژوهش تحلیل و توصیف تنظیم هیجان کودکان ۵ تا ۶ ساله از طریق دفترچه هیجانی مصور بود. رویکرد کیفی توصیفی با چهار کودک به عنوان شرکت‌کننده در شش جلسه (۳۰ ژوئیه تا ۶ اوت ۲۰۲۶) به کار گرفته شد که هر جلسه شامل سه مرحله: برانگیختگی هیجانی، بیان بصری آزاد و داستان‌گویی تأییدی بود. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی منفعل، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با کودکان، مصاحبه تأییدی با معلم کلاس و مستندسازی نمونه‌کارهای نقاشی جمع‌آوری شد و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña (۱۹۹۴) تحلیل گردید. اعتبار نتایج از طریق مثلث‌سازی فنی (مقایسه مشاهده با مصاحبه کودکان و حمایت مستندات)، مثلث‌سازی منبع (معلم کلاس)، تکرار یافته‌ها در چهار شرکت‌کننده و بازخورد خبرگان تأمین شد. نتایج نشان داد که تنظیم هیجان در چهار شرکت‌کننده به تدریج و با الگوهای متفاوت رشد یافت. یک کودک خجالتی آرام‌تر شد و توانست نقاشی خود را توضیح دهد، در حالی که کودکی با گرایش به اضطراب جدایی شروع به انتقال هیجان از طریق نقاشی کرد، اگرچه این گرایش به طور کامل از بین نرفته بود. این یافته‌ها در مشاهده، مصاحبه با کودکان، مستندسازی و تأیید معلم کلاس سازگار بود. نقاشی‌ها و داستان‌ها به کودکان فضایی برای درک و انتقال تجربیات هیجانی، به ویژه زمانی که توانایی کلامی هنوز محدود بود، فراهم کردند.

Arabic vocabulary learning for early childhood is an important effort to introduce a foreign language through enjoyable learning activities that are appropriate to children's developmental characteristics. However, conventional learning methods often make children less enthusiastic, resulting in limited Arabic vocabulary mastery. This study aims to describe the use of the Picture Magic Lamp learning media in improving the Arabic vocabulary of children aged 5-6 years at TK Adz-Dzakia Pangkalpinang. This study employed a qualitative approach with a descriptive research design. The participants were children aged 5-6 years at TK Adz-Dzakia Pangkalpinang. Data were collected through observation, interviews, and documentation and were analyzed using the stages of data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The picture magic lamp media was implemented by asking children to identify the displayed colors and mention their names in both Indonesian and Arabic. The findings revealed that the use of the picture magic lamp media increased children's learning interest, active participation, and ability to recognize and pronounce Arabic color vocabulary. Therefore, the Magic Lamp media can be used as an effective and engaging learning medium to improve Arabic vocabulary mastery among early childhood learners.

یادگیری واژگان عربی در دوران کودکی تلاشی مهم برای معرفی زبان خارجی از طریق فعالیت‌های یادگیری لذت‌بخش و متناسب با ویژگی‌های رشدی کودکان است. با این حال، روش‌های یادگیری سنتی اغلب باعث کاهش اشتیاق کودکان می‌شود و در نتیجه تسلط محدودی بر واژگان عربی ایجاد می‌کند. هدف این پژوهش توصیف استفاده از رسانه آموزشی چراغ جادوی تصویری در بهبود واژگان عربی کودکان ۵ تا ۶ ساله در مهد کودک Adz-Dzakia Pangkalpinang است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شد. شرکت‌کنندگان کودکان ۵ تا ۶ ساله مهد کودک Adz-Dzakia Pangkalpinang بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی جمع‌آوری و با استفاده از مراحل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. رسانه چراغ جادوی تصویری با درخواست از کودکان برای شناسایی رنگ‌های نمایش داده‌شده و بیان نام آن‌ها به زبان اندونزیایی و عربی اجرا شد. یافته‌ها نشان داد که استفاده از رسانه چراغ جادوی تصویری باعث افزایش علاقه‌مندی به یادگیری، مشارکت فعال و توانایی شناسایی و تلفظ واژگان رنگ به زبان عربی در کودکان شد. بنابراین، رسانه چراغ جادو می‌تواند به عنوان یک رسانه آموزشی مؤثر و جذاب برای بهبود تسلط بر واژگان عربی در میان کودکان پیش‌دبستانی مورد استفاده قرار گیرد.

This study examines the effectiveness of a physical intervention approach through role-playing group prayer among young children. Conducted as field research at ABA 3 Kindergarten in Probolinggo, the study employs a normative approach with descriptive qualitative methods, focusing on 5–6-year-old participants. Using content analysis, findings reveal: (1) the physical intervention approach is effective in developing critical thinking skills, (2) group prayer provides a relatable context where children learn religious and social values like cooperation and responsibility, (3) physical activity enhances cognitive and physical learning, and (4) role-playing facilitates self-evaluation and decision-making skills in children.

این پژوهش به بررسی اثربخشی رویکرد مداخله بدنی از طریق ایفای نقش نماز جماعت گروهی در میان کودکان خردسال می‌پردازد. این مطالعه به صورت میدانی در مهدکودک ABA 3 شهر پروبولینگو انجام شده و از رویکرد هنجاری با روش‌های کیفی توصیفی بهره گرفته است و بر شرکت‌کنندگان ۵ تا ۶ ساله تمرکز دارد. با استفاده از تحلیل محتوا، یافته‌ها نشان می‌دهد: (۱) رویکرد مداخله بدنی در پرورش مهارت‌های تفکر انتقادی مؤثر است؛ (۲) نماز جماعت گروهی زمینه‌ای قابل فهم فراهم می‌کند که در آن کودکان ارزش‌های دینی و اجتماعی مانند همکاری و مسئولیت‌پذیری را می‌آموزند؛ (۳) فعالیت بدنی یادگیری شناختی و جسمانی را تقویت می‌کند؛ و (۴) ایفای نقش به تسهیل مهارت‌های خودارزیابی و تصمیم‌گیری در کودکان کمک می‌کند.

This descriptive-survey study assessed the readiness of kindergarten learners in Barobo II District, Schools Division of Surigao del Sur, as basis for a School Readiness Enhancement Plan. Using an adopted ECCD-based questionnaire, the study examined seven developmental domains: gross motor, fine motor, self-help adaptive, social/emotional, receptive language, expressive language, and cognitive skills. The supplied data comprised 12 learner readiness records assessed through teacher ratings and analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation. Results showed an overall High Readiness level (WM = 4.15, SD = 0.47). Gross motor skills (WM = 4.33) and cognitive skills (WM = 4.22) attained Very High Readiness, while fine motor, self-help adaptive, social/emotional, receptive language, and expressive language were rated High Readiness. Specific skills requiring further reinforcement were identified, particularly in self-help adaptive, expressive language, and selected fine motor and receptive language indicators. Based on these findings, a School Readiness Enhancement Plan was proposed to sustain developmental strengths and address areas needing additional support through coordinated school- and home-based interventions.

این پژوهش توصیفی-پیمایشی به ارزیابی میزان آمادگی نوآموزان پیش‌دبستانی در ناحیه باروبو II، اداره آموزش سورگائو دل سور، به‌عنوان مبنایی برای برنامه ارتقاء آمادگی مدرسه پرداخت. با استفاده از پرسشنامه اقتباس‌شده مبتنی بر ECCD، این مطالعه هفت حوزه رشدی را مورد بررسی قرار داد: مهارت‌های حرکتی درشت، مهارت‌های حرکتی ظریف، مهارت‌های خودیاری-انطباقی، اجتماعی/هیجانی، زبان دریافتی، زبان بیانی و مهارت‌های شناختی. داده‌های ارائه‌شده شامل ۱۲ پرونده آمادگی نوآموزان بود که از طریق ارزیابی معلمان گردآوری و با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار تحلیل شد. نتایج نشان داد که سطح کلی آمادگی «بالا» بوده است (WM = 4.15، SD = 0.47). مهارت‌های حرکتی درشت (WM = 4.33) و مهارت‌های شناختی (WM = 4.22) به سطح «بسیار بالا» دست یافتند، در حالی که مهارت‌های حرکتی ظریف، خودیاری-انطباقی، اجتماعی/هیجانی، زبان دریافتی و زبان بیانی در سطح «بالا» ارزیابی شدند. مهارت‌های خاصی که نیاز به تقویت بیشتر داشتند، به‌ویژه در حوزه‌های خودیاری-انطباقی، زبان بیانی و برخی شاخص‌های مهارت‌های حرکتی ظریف و زبان دریافتی شناسایی شدند. بر اساس این یافته‌ها، برنامه‌ای برای ارتقاء آمادگی مدرسه پیشنهاد شد تا نقاط قوت رشدی حفظ شده و حوزه‌های نیازمند حمایت بیشتر از طریق مداخلات هماهنگ مدرسه‌محور و خانواده‌محور مورد توجه قرار گیرند.

This study aims to describe the use of the jump rope game to foster patience and cooperation among children aged 5–6 years at a kindergarten in Pontianak. The participants consisted of 12 students from Class B4 and their class teacher. The study employed a descriptive approach using qualitative methods, with the researcher acting as the primary instrument. Data collection methods included observation, interviews, and documentation, while data analysis involved data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results indicate that the use of the jump rope game can enhance patience and cooperation among children in an early childhood education setting. To ensure effective instruction, teachers need to attend to and prepare specific steps: 1) planning, which includes developing teaching modules and Daily Lesson Plans (RPPH); 2) implementation, carried out based on the prepared modules and lesson plans; and 3) assessment of student learning outcomes using instruments such as observation sheets and anecdotal records.

هدف این پژوهش توصیف کاربرد بازی طناب‌پرشی به منظور پرورش صبر و همکاری در کودکان ۵ تا ۶ ساله در یک مهدکودک در پونتیاناک است. شرکت‌کنندگان شامل ۱۲ دانش‌آموز کلاس B4 و معلم کلاس آن‌ها بودند. این پژوهش با رویکرد توصیفی و روش کیفی انجام شد و پژوهشگر به عنوان ابزار اصلی پژوهش ایفای نقش کرد. روش‌های گردآوری داده شامل مشاهده، مصاحبه و مستندسازی بود و تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری صورت گرفت. نتایج نشان می‌دهد که استفاده از بازی طناب‌پرشی می‌تواند صبر و همکاری را در کودکان در محیط آموزش پیش‌دبستانی افزایش دهد. برای آموزش مؤثر، معلمان باید به مراحل خاصی توجه و آن‌ها را آماده کنند: ۱) برنامه‌ریزی که شامل تدوین ماژول‌های آموزشی و طرح درس روزانه (RPPH) است؛ ۲) اجرا که بر اساس ماژول‌ها و طرح درس‌های تهیه‌شده انجام می‌شود؛ و ۳) ارزیابی نتایج یادگیری دانش‌آموزان با استفاده از ابزارهایی مانند برگه‌های مشاهده و گزارش‌های حکایتی.

The transition from the 2013 Curriculum to the Independent Curriculum is a step taken by the government to create a learning process that is more child-focused, more flexible, and tailored to the needs and developmental levels of students. At the Kindergarten (TK) level, this change is expected to increase children's curiosity and enthusiasm for learning through meaningful play activities, project-based learning, and good character building. This study aims to analyze the impact of the transition from the 2013 Curriculum to the Independent Curriculum on children's learning interests at Mujahidin Kindergarten. This study applied a qualitative approach with data collection through interviews, observation, and documentation. The data obtained were analyzed using the stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results showed that the implementation of the Independent Curriculum at Mujahidin Kindergarten provided teachers with the flexibility to design more diverse and student-centered learning, thereby encouraging increased child involvement in learning activities. The implementation of this curriculum also had a positive impact on children's learning interests, as demonstrated by increased activeness, enthusiasm, courage to ask questions, participation in play activities, the ability to collaborate with friends, and a higher curiosity compared to when still using the 2013 Curriculum. Therefore, the transition from the 2013 Curriculum to the Independent Curriculum at Mujahidin Kindergarten has a positive contribution in increasing children's learning interests while creating a more active, enjoyable learning process that is in line with the characteristics of early childhood development.

گذار از برنامهٔ درسی ۲۰۱۳ به برنامهٔ درسی مستقل، گامی است که توسط دولت به منظور ایجاد فرایند یادگیری کودک‌محورتر، منعطف‌تر و متناسب با نیازها و سطوح رشدی دانش‌آموزان برداشته شده‌است. در سطح مهدکودک (TK)، انتظار می‌رود این تغییر باعث افزایش کنجکاوی و اشتیاق کودکان به یادگیری از طریق فعالیت‌های بازی معنادار، یادگیری مبتنی بر پروژه و تقویت شخصیت مطلوب شود. هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر گذار از برنامهٔ درسی ۲۰۱۳ به برنامهٔ درسی مستقل بر علاقه‌مندی به یادگیری کودکان در مهدکودک Mujahidin است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با جمع‌آوری داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی انجام شده‌است. داده‌های به‌دست‌آمده با استفاده از مراحل جمع‌آوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اجرای برنامهٔ درسی مستقل در مهدکودک Mujahidin به معلمان این امکان را داده‌است تا یادگیری متنوع‌تر و دانش‌آموزمحورتر را طراحی کنند و در نتیجه موجب افزایش مشارکت کودکان در فعالیت‌های یادگیری شده‌است. اجرای این برنامهٔ درسی همچنین تأثیر مثبتی بر علاقه‌مندی به یادگیری کودکان داشته‌است، به‌گونه‌ای که افزایش فعالیت، اشتیاق، جرأت در پرسشگری، مشارکت در فعالیت‌های بازی، توانایی همکاری با دوستان و کنجکاوی بیشتر نسبت به زمان استفاده از برنامهٔ درسی ۲۰۱۳ مشاهده شد. بنابراین، گذار از برنامهٔ درسی ۲۰۱۳ به برنامهٔ درسی مستقل در مهدکودک Mujahidin نقش مثبتی در افزایش علاقه‌مندی به یادگیری کودکان داشته و فرایند یادگیری فعال‌تر و لذت‌بخش‌تری را متناسب با ویژگی‌های رشد اوایل کودکی فراهم می‌کند.

This study aims to describe the implementation of gratitude habituation (pembiasaan bersyukur) in early childhood at TK Negeri 2 Pagar Alam, identify supporting and inhibiting factors, and analyze the implications for children's religious and moral development. A qualitative case study approach was employed, with data collected through participant observation, semi-structured interviews with teachers and the school principal, and documentation analysis. Data were analyzed using the Miles and Huberman interactive model, complemented by triangulation to ensure validity. The findings reveal that gratitude habituation is implemented through three main pathways: (1) structured daily routines including morning prayers (doa pagi), the recitation of Asmaul Husna, and thanksgiving expressions (Alhamdulillah) before and after activities; (2) teacher role modeling through spontaneous expressions of gratitude and verbal reinforcement; and (3) contextual integration through storytelling, singing, and sharing activities (berbagi). The habituation process follows a gradual pattern of recognition (mengenal), repetition (mengulang), internalization (menghayati), and spontaneous expression. Supporting factors include consistent teacher commitment, a supportive school culture, and parental collaboration. Inhibiting factors encompass children's developmental variability, limited media resources, and inconsistent home reinforcement. This study contributes to the literature on Islamic character education in early childhood and offers practical implications for kindergarten practitioners in Muslim-majority contexts.

هدف این پژوهش توصیف اجرای عادت‌دهی به شکرگزاری در اوایل کودکی در دبستان دولتی شماره ۲ پاگار آلام، شناسایی عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، و تحلیل پیامدهای آن برای رشد دینی و اخلاقی کودکان است. این پژوهش با رویکرد کیفی مطالعه موردی انجام شده است و داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با معلمان و مدیر مدرسه، و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی مایلز و هابرمن و تکمیل آن با مثلث‌سازی به منظور اطمینان از روایی صورت گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که عادت‌دهی به شکرگزاری از طریق سه مسیر اصلی اجرا می‌شود: (۱) روال‌های ساختاریافته روزانه شامل دعای صبح، قرائت اسماالحسنی و بیان عبارات شکرگزاری (الحمدلله) پیش و پس از فعالیت‌ها؛ (۲) الگوپذیری از معلم از طریق ابرازهای خودجوش شکرگزاری و تقویت کلامی؛ و (۳) ادغام زمینه‌ای از طریق قصه‌گویی، آوازخوانی و فعالیت‌های اشتراکی (بر‌بگی). فرایند عادت‌دهی به صورت تدریجی شامل شناخت، تکرار، درون‌سازی و ابراز خودجوش دنبال می‌شود. عوامل تسهیل‌کننده شامل تعهد مستمر معلمان، فرهنگ حمایتی مدرسه و همکاری والدین است. عوامل بازدارنده شامل تفاوت‌های رشدی کودکان، محدودیت منابع رسانه‌ای و عدم تقویت منسجم در خانه می‌باشد. این پژوهش به ادبیات آموزش شخصیت اسلامی در اوایل کودکی افزوده و پیامدهای عملی برای مربیان مهدکودک در زمینه‌های با اکثریت مسلمان ارائه می‌دهد.

Introduction Play-based science learning opportunities are considered a promising approach to strengthening science education in early childhood. Professional development (PD) is increasingly recognized as important in this context, yet empirical evidence on play-based physics PD remains limited. In particular, there is a lack of PD programs addressing play-based science learning, and empirical evidence remains limited regarding how play-based physics PD programs support early childhood educators' general and domain-specific professional competencies. Addressing this gap, the present study examines self-reported pre-post changes in selected professional competence facets within the PhysikSPIEL PD program. Methods Participants ( N = 42) were early childhood educators from Germany and kindergarten teachers from Switzerland, enrolled in the 2024 or 2025 program cycle, each lasting approximately three months. Using a pre-post design and a standardized self-report questionnaire, the study assessed motivational orientations [self-efficacy expectations (including those related to SST), self-concept, enthusiasm] and pedagogical beliefs (co-constructive teaching and learning beliefs). Results Analyses indicated self-reported pre-post increases in domain-specific self-efficacy expectations (including those related to SST), academic self-concept, and enthusiasm, whereas co-constructive teaching and learning beliefs remained stable. Discussion Given the pre-post design, the relatively small and self-selected sample, and the reliance on self-report measures, these findings should be interpreted cautiously. Overall, the study provides preliminary evidence that participation in a play-based physics PD program may be associated with changes in selected self-reported motivational competence facets.

مقدمه: فرصت‌های یادگیری علمی مبتنی بر بازی به عنوان رویکردی امیدبخش برای تقویت آموزش علوم در دوران کودکی در نظر گرفته می‌شوند. توسعه حرفه‌ای (PD) در این زمینه به طور فزاینده‌ای اهمیت یافته است، اما شواهد تجربی درباره PD فیزیک مبتنی بر بازی همچنان محدود است. به ویژه، برنامه‌های PD که به یادگیری علمی مبتنی بر بازی می‌پردازند، کمبود دارند و شواهد تجربی درباره چگونگی حمایت برنامه‌های PD فیزیک مبتنی بر بازی از صلاحیت‌های حرفه‌ای عمومی و خاص حوزه مربیان کودکان پیش‌دبستانی همچنان محدود است. برای رفع این خلأ، پژوهش حاضر به بررسی تغییرات خودگزارشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون در ابعاد منتخب صلاحیت حرفه‌ای در چارچوب برنامه PD PhysikSPIEL می‌پردازد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان (N = 42) شامل مربیان کودکان پیش‌دبستانی از آلمان و معلمان مهدکودک از سوئیس بودند که در چرخه برنامه ۲۰۲۴ یا ۲۰۲۵ ثبت‌نام کرده بودند و هر دوره تقریباً سه ماه به طول انجامید. با استفاده از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و پرسشنامه استاندارد خودگزارشی، جهت‌گیری‌های انگیزشی [انتظارات خودکارآمدی (از جمله مرتبط با SST)، خودپنداره، اشتیاق] و باورهای آموزشی (باورهای تدریس و یادگیری هم‌سازنده) مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: تحلیل‌ها نشان دادند که افزایش خودگزارشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون در انتظارات خودکارآمدی خاص حوزه (از جمله مرتبط با SST)، خودپنداره تحصیلی و اشتیاق مشاهده شد، در حالی که باورهای تدریس و یادگیری هم‌سازنده پایدار باقی ماندند. بحث: با توجه به طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون، حجم نمونه نسبتاً کوچک و خودانتخاب‌شده و اتکا به ابزارهای خودگزارشی، این یافته‌ها باید با احتیاط تفسیر شوند. به طور کلی، این پژوهش شواهد مقدماتی ارائه می‌دهد که مشارکت در یک برنامه PD فیزیک مبتنی بر بازی ممکن است با تغییراتی در برخی ابعاد خودگزارشی صلاحیت انگیزشی همراه باشد.

Nature exploration fosters children’s cognitive development and environmental awareness; however, kindergarten curricula are often constrained by limited resources and repetitive interaction, leaving children’s observations only weakly integrated into structured understanding and expression. We present Botune, an AI-supported creative-expression tool for kindergarten planting activities that integrates plant observation, drawing, spoken narration, and animation-based sharing. We conducted an exploratory, fixed-order within-participant study in kindergarten planting classes with 27 children and three educators; 24 complete cases were analysed after excluding data from three children who did not complete the drawing task. The traditional activity preceded the Botune-supported activity by seven days. The proportion of activity time spent observing and teacher-rated involvement scores during sharing were higher in the later session. The later narrations contained significantly more actions and character interactions; character counts were descriptively higher but did not remain statistically significant after Holm correction, and state- or emotion-related expressions did not differ significantly. These semantic counts index narrative elaboration rather than overall narrative quality or general narrative ability. These differences cannot be attributed to Botune alone. Scientific knowledge and conceptual understanding were not directly assessed by these measures. The study offers exploratory observations and design considerations for AI-supported narrative expression in kindergarten nature learning.

کاوش در طبیعت به رشد شناختی و آگاهی زیست‌محیطی کودکان کمک می‌کند؛ با این حال، برنامه‌های درسی مهدکودک‌ها اغلب به دلیل منابع محدود و تعاملات تکراری، با محدودیت مواجه‌اند و مشاهدات کودکان به‌طور ضعیفی درک و بیان ساختاریافته را شکل می‌دهد. در این پژوهش، Botune، یک ابزار خلاقیت‌محور مبتنی بر هوش مصنوعی برای فعالیت‌های کاشت در مهدکودک معرفی می‌شود که مشاهده‌ی گیاه، نقاشی، روایت شفاهی و به‌اشتراک‌گذاری مبتنی بر پویانمایی را یکپارچه می‌کند. یک مطالعه‌ی اکتشافی با طرح درون‌گروهی با ترتیب ثابت در کلاس‌های کاشت مهدکودک با حضور ۲۷ کودک و سه مربی انجام شد؛ پس از حذف داده‌های سه کودک که وظیفه‌ی نقاشی را کامل نکردند، ۲۴ مورد کامل مورد تحلیل قرار گرفت. فعالیت سنتی هفت روز پیش از فعالیت پشتیبانی‌شده با Botune انجام شد. نسبت زمان صرف‌شده برای مشاهده و امتیازهای مشارکت از دید مربی در زمان به‌اشتراک‌گذاری در جلسه‌ی دوم بالاتر بود. روایت‌های جلسه‌ی دوم به‌طور معناداری شامل کنش‌ها و تعاملات شخصیتی بیشتری بودند؛ شمار شخصیت‌ها به‌صورت توصیفی بالاتر بود اما پس از اصلاح Holm از لحاظ آماری معنادار باقی نماند و بیان‌های مرتبط با وضعیت یا هیجان تفاوت معناداری نداشتند. این شمارش‌های معنایی شاخص بسط روایت هستند و نه کیفیت کلی روایت یا توانایی عمومی روایت‌گری. این تفاوت‌ها را نمی‌توان صرفاً به Botune نسبت داد. دانش علمی و درک مفهومی به‌طور مستقیم با این سنجه‌ها ارزیابی نشد. این مطالعه مشاهدات اکتشافی و ملاحظات طراحی برای بیان روایی پشتیبانی‌شده با هوش مصنوعی در یادگیری طبیعت در مهدکودک ارائه می‌دهد.

Empathy is an important skill for social bonding, and thus can greatly affect children's daily social lives. Due to various obstructions when entering a predominantly hearing environment, deaf and hard-of-hearing (DHH) children might face restricted opportunities for developing emotional competence, which in turn may affect their empathic skills. The current study examined the extent to which the three main empathy layers that can be observed in young children (i.e., emotion contagion, attention to others' emotions, and prosocial actions) were related to emotional competence (emotion recognition, regulation and vocabulary) in DHH and hearing preschoolers attending mainstream education (kindergarten) in Portugal. A total of 181 preschoolers (32 DHH and 149 hearing) participated. Caregivers rated children's empathy, and three indices for emotional competence (emotion recognition, emotion regulation, emotion vocabulary). Additionally, hearing and language related factors were collected in the DHH group and included as control variables. One-tailed independent samples t -tests showed similar levels of empathy, emotion recognition and emotion regulation for both groups, but DHH children scored lower on emotion vocabulary than their hearing peers. Additionally, hierarchical regression analyses showed that better skills in emotional competence (all three indices) were associated with more empathic behaviors (prosocial actions) toward a person in distress in both groups. Outcomes are discussed in the context of social and emotional learning and the importance of equity in mainstream schools, addressing the special needs of DHH children or other children from marginalized groups.

همدلی یک مهارت مهم برای پیوندهای اجتماعی است و بنابراین می‌تواند تأثیر زیادی بر زندگی اجتماعی روزمره کودکان داشته باشد. به دلیل موانع مختلف هنگام ورود به محیطی عمدتاً شنوا، کودکان ناشنوا و کم‌شنوا (DHH) ممکن است با فرصت‌های محدودی برای توسعه شایستگی هیجانی مواجه شوند که این امر به نوبه خود می‌تواند بر مهارت‌های همدلی آن‌ها تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر میزان ارتباط سه لایه اصلی همدلی که در کودکان خردسال قابل مشاهده است (یعنی سرایت هیجانی، توجه به هیجان‌های دیگران و رفتارهای طرفدارانه اجتماعی) را با شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان و واژگان هیجانی) در کودکان پیش‌دبستانی ناشنوا و کم‌شنوا و شنوا که در آموزش فراگیر (مهدکودک) در پرتغال شرکت داشتند، بررسی کرد. در مجموع ۱۸۱ کودک پیش‌دبستانی (۳۲ کودک DHH و ۱۴۹ کودک شنوا) شرکت کردند. مراقبان، همدلی کودکان و سه شاخص شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان، واژگان هیجانی) را ارزیابی کردند. علاوه بر این، عوامل مرتبط با شنوایی و زبان در گروه DHH جمع‌آوری و به عنوان متغیرهای کنترل لحاظ شد. آزمون t مستقل یک‌سویه نشان داد که سطوح همدلی، تشخیص هیجان و تنظیم هیجان در هر دو گروه مشابه بود، اما کودکان DHH در مقایسه با همسالان شنوا، نمرات پایین‌تری در واژگان هیجانی کسب کردند. همچنین، تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که مهارت‌های بهتر در شایستگی هیجانی (هر سه شاخص) با رفتارهای همدلانه بیشتر (اقدامات طرفدارانه اجتماعی) نسبت به فردی در شرایط دشوار در هر دو گروه مرتبط بود. نتایج در زمینه یادگیری اجتماعی و هیجانی و اهمیت عدالت در مدارس فراگیر، با توجه به نیازهای ویژه کودکان DHH یا سایر کودکان از گروه‌های به حاشیه رانده شده، مورد بحث قرار گرفته است.

Aim: The study aimed to support the social-emotional skills of five- and six-year-old children by utilizing creative dance and musical storytellingMethods: The study was designed using a pre-post quasi-experimental model involving an experimental and a control group. The participants were 58 children enrolled in kindergarten at an elementary school during the 2023–2024 academic year. Twenty-nine children were assigned to the experimental group and 29 to the control group. The Social Competence and Behavior Evaluation-30 (SCBE-30) scale was administered to all children as a pre- and post-test. As part of the study, eight creative dance and musical story activities were conducted with the experimental group twice a week over a four-week period. The Mann–Whitney U and Wilcoxon Signed-Rank tests were used to analyze the dataResults: A difference in favor of the experimental group was observed on the anxiety dimension. Although the difference was statistically significant, the effect size was found to be marginal.Conclusion: It has been determined that these activities make a limited positive contribution to supporting behaviors associated with anxiety and introversion.

هدف: این پژوهش با هدف حمایت از مهارت‌های اجتماعی-هیجانی کودکان پنج و شش ساله از طریق بهره‌گیری از رقص خلاق و روایت داستانی موسیقایی انجام شد. روش‌ها: این مطالعه با استفاده از مدل شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه آزمایش و کنترل طراحی گردید. شرکت‌کنندگان شامل ۵۸ کودک ثبت‌نام‌شده در دوره‌ی پیش‌دبستانی یک مدرسه ابتدایی در سال تحصیلی ۲۰۲۳–۲۰۲۴ بودند. بیست‌و‌نه کودک به گروه آزمایش و ۲۹ کودک به گروه کنترل اختصاص یافتند. مقیاس ارزیابی شایستگی اجتماعی و رفتار-۳۰ (SCBE-30) به عنوان پیش‌آزمون و پس‌آزمون برای همه‌ی کودکان اجرا شد. در چارچوب این پژوهش، هشت فعالیت رقص خلاق و داستان موسیقایی با گروه آزمایش، دو بار در هفته و به مدت چهار هفته برگزار گردید. برای تحلیل داده‌ها از آزمون‌های Mann–Whitney U و Wilcoxon Signed-Rank استفاده شد. نتایج: تفاوتی به نفع گروه آزمایش در بُعد اضطراب مشاهده شد. اگرچه این تفاوت از نظر آماری معنادار بود، اندازه‌ی اثر در حد مرزی گزارش شد. نتیجه‌گیری: مشخص شد که این فعالیت‌ها سهم مثبت محدودی در حمایت از رفتارهای مرتبط با اضطراب و درون‌گرایی دارند.

Education is a fundamental pillar of human resource development; however, equitable access to supplementary education remains a challenge in rural areas. Children in Tegalan Hamlet, Bolopleret Village, Juwiring District, Klaten Regency, face limited learning assistance outside school hours because their parents work as traders, laborers, and farmers. The Community Service Program (KKN) conducted by students of UIN Raden Mas Said Surakarta designed a tutoring program as a form of educational assistance for children. This community service aims to describe the implementation and impact of tutoring on children's learning motivation and engagement. The method used is descriptive qualitative with a Participatory Action Research (PAR) approach, carried out through the stages of problem identification, planning, implementation, and evaluation. The participants were approximately 15 children from kindergarten to elementary school levels who attended voluntarily. The program was conducted in four sessions held every Saturday on June 27, July 4, July 11, and July 18, 2026, covering Mathematics, Science, English, the effects of gadgets on children, and anti-bullying education through educational films. The results showed an increase in participants' enthusiasm, engagement, confidence in expressing opinions, and discipline, as well as the growth of habits to use leisure time for more productive activities. The main obstacles were the limited duration of the KKN program and the absence of a sustainable program mechanism. Continuous collaboration among village government, schools, parents, and the community is needed so that similar programs can be sustained.

آموزش یکی از ارکان اساسی توسعه منابع انسانی است؛ با این حال، دسترسی عادلانه به آموزش‌های تکمیلی در مناطق روستایی همچنان یک چالش محسوب می‌شود. کودکان محله تگالان، روستای بولوپلرت، بخش جوویرینگ، شهرستان کلاتن، به دلیل اشتغال والدین به شغل‌هایی مانند فروشندگی، کارگری و کشاورزی، از حمایت‌های آموزشی خارج از ساعات مدرسه برخوردار نیستند. برنامه خدمت‌رسانی اجتماعی (KKN) که توسط دانشجویان دانشگاه UIN Raden Mas Said Surakarta اجرا شد، یک برنامه راهنمایی تحصیلی را به عنوان نوعی حمایت آموزشی برای کودکان طراحی کرد. هدف این خدمت‌رسانی اجتماعی، توصیف اجرای برنامه و تأثیر راهنمایی تحصیلی بر انگیزش و مشارکت تحصیلی کودکان است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد پژوهش مشارکتی عملی (PAR) بوده که از مراحل شناسایی مسئله، برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی تشکیل شده است. شرکت‌کنندگان حدود ۱۵ کودک در مقاطع پیش‌دبستانی تا دبستان بودند که به صورت داوطلبانه حضور یافتند. این برنامه در چهار جلسه که هر شنبه در تاریخ‌های ۲۷ ژوئن، ۴ ژوئیه، ۱۱ ژوئیه و ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۶ برگزار شد، اجرا گردید و موضوعاتی مانند ریاضیات، علوم، زبان انگلیسی، تأثیر ابزارهای دیجیتال بر کودکان و آموزش ضد قلدری از طریق فیلم‌های آموزشی را دربر می‌گرفت. نتایج نشان داد که اشتیاق، مشارکت، اعتماد به نفس در بیان نظرات و انضباط شرکت‌کنندگان افزایش یافته و عادات استفاده از اوقات فراغت برای فعالیت‌های سازنده‌تر در آن‌ها رشد یافته است. مهم‌ترین موانع، محدودیت مدت زمان برنامه KKN و نبود سازوکار برنامه‌ای پایدار بود. همکاری مستمر میان دولت روستا، مدارس، والدین و جامعه برای پایداری چنین برنامه‌هایی ضروری است.

Abstract Prior literature using twin pairs in the same or different classes found classroom effects accounted for between 8% and 2−3% of the variability in literacy achievement depending on the method, grade, or measure used. The current study examines whether this effect could be greater (or less) than this depending on a child’s levels of inattention and hyperactivity. The sample comprised 758 identical and same-sex fraternal twin pairs from an international longitudinal twin study of early literacy development. The study used scores on word reading, spelling and reading comprehension, and parent ratings on the Disruptive Behaviour Rating Scale (DBRS) for children in kindergarten (aged x overbar x ¯ $\bar x$ = 6.2, s = 0.3), Grade 1 and Grade 2. Contrary to predictions, the results failed to support the prediction, indicating that classroom-level effects are independent of the behavior issues measured in this study.

چکیده: پژوهش‌های پیشین که از جفت‌های دوقلو در کلاس‌های یکسان یا متفاوت استفاده کرده‌اند، نشان داده‌اند که اثرات کلاس بین ۸٪ و ۲ تا ۳٪ از واریانس در پیشرفت سوادآموزی را بسته به روش، پایه یا ابزار مورد استفاده، تبیین می‌کنند. مطالعه حاضر بررسی می‌کند که آیا این اثر می‌تواند بسته به سطوح بی‌توجهی و بیش‌فعالی کودک، بیشتر (یا کمتر) از این مقدار باشد یا خیر. نمونه شامل ۷۵۸ جفت دوقلوی یکسان و دوقلوی هم‌جنس ناهمسان از یک مطالعه طولی بین‌المللی درباره رشد سوادآموزی اولیه بود. این مطالعه از نمرات خواندن واژه، املا و درک مطلب و همچنین ارزیابی والدین بر اساس مقیاس ارزیابی رفتارهای مخرب (DBRS) برای کودکان در مهدکودک (میانگین سنی $\bar x$ = ۶٫۲، انحراف معیار s = ۰٫۳)، پایه اول و پایه دوم استفاده کرد. برخلاف پیش‌بینی‌ها، نتایج از فرضیه مورد انتظار حمایت نکرد و نشان داد که اثرات سطح کلاس مستقل از مشکلات رفتاری اندازه‌گیری‌شده در این مطالعه هستند.

Abstract While socioeconomic status (SES), time in preschool (TiP) and their interaction are related to reading ability, the results have been mixed. This study assessed whether the shared environment mediated these associations using a longitudinal behavior genetic design. Further, this study contrasted the source of variance in reading accounted for by (a) SES and TiP, against that of (b) genes, the shared environment, and the unique environment. Participants were 511 monozygotic twin pairs, and 515 dizygotic same-sex twin pairs from Australia, the United States and Scandinavia. They were assessed at preschool, kindergarten, grade 1, and grade 2. The interaction between TiP and SES did not explain variance in reading at any stage. At preschool, SES and TiP combined accounted for 9% of the total variance in reading, or 17.6% of the shared environment variance. Of that 9%, SES explained 8.1% independent of TiP. By Grade 2, SES and TiP explained 4% of the total variance, or 57% of the shared environment variance. Of that 4%, SES accounted for 3% with TiP accounting for just 1%. It was found that SES, but not TiP, had a small but significant influence on reading over time, and is a substantial mediator of the shared environment influence of reading by Grade 2.

چکیده: اگرچه وضعیت اجتماعی‌اقتصادی (SES)، مدت زمان حضور در پیش‌دبستانی (TiP) و تعامل آن‌ها با توانایی خواندن مرتبط هستند، نتایج پژوهش‌ها متفاوت بوده است. این مطالعه بررسی کرد که آیا محیط مشترک این ارتباطات را با استفاده از یک طرح ژنتیک رفتاری طولی میانجی‌گری می‌کند یا خیر. همچنین، این پژوهش منبع واریانس در خواندن را که توسط (الف) SES و TiP و (ب) ژن‌ها، محیط مشترک و محیط منحصر به فرد تبیین می‌شود، مقایسه کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۱۱ جفت دوقلوی همسان و ۵۱۵ جفت دوقلوی غیرهمسان هم‌جنس از استرالیا، ایالات متحده و اسکاندیناوی بودند. آن‌ها در مقاطع پیش‌دبستانی، مهدکودک، پایه اول و پایه دوم ارزیابی شدند. تعامل بین TiP و SES در هیچ یک از مراحل، واریانس توانایی خواندن را تبیین نکرد. در پیش‌دبستانی، SES و TiP در مجموع ۹٪ از کل واریانس خواندن یا ۱۷٫۶٪ از واریانس محیط مشترک را تبیین کردند. از این ۹٪، SES به طور مستقل از TiP، ۸٫۱٪ را تبیین کرد. تا پایه دوم، SES و TiP مجموعاً ۴٪ از کل واریانس یا ۵۷٪ از واریانس محیط مشترک را تبیین کردند. از این ۴٪، SES معادل ۳٪ و TiP تنها ۱٪ را تبیین کرد. نتایج نشان داد که SES، اما نه TiP، تأثیر اندک اما معناداری بر خواندن در طول زمان دارد و تا پایه دوم، میانجی قابل توجهی برای تأثیر محیط مشترک بر خواندن است.

Guided by Belsky’s parenting process model, this pooled cross-sectional study examined a theory-ordered pattern of statistical associations linking marital satisfaction, mindful parenting, parental involvement, and parent-reported emotional competence. Participants were 5,303 married biological parents of kindergarten children in Hubei Province, China, most of whom were mothers. A latent-variable structural equation model adjusted for data-collection batch and relevant demographic characteristics; classroom-cluster-robust re-estimation was used to evaluate the nested recruitment structure. Marital satisfaction was positively associated with mindful parenting and parental involvement; mindful parenting and parental involvement were each positively associated with parent-reported emotional competence. The theory-ordered statistical indirect association through the serially specified parenting constructs was positive (β = 0.038, cluster-robust 95% CI [0.029, 0.046]), whereas the adjusted direct association between marital satisfaction and parent-reported emotional competence was nonsignificant. Covariance-equivalent directional specifications fit identically, indicating that temporal and causal ordering could not be established. Because all constructs were reported by the same parent at one time point, the findings describe theory-consistent statistical associations and do not show that one parenting process preceded another, transmitted an effect, or would improve the child outcome if changed. Longitudinal and multi-informant research is needed.

این مطالعه مقطعی تجمیعی با راهنمایی مدل فرایند فرزندپروری Belsky، الگوی نظری-ترتیبی ارتباطات آماری میان رضایت زناشویی، فرزندپروری آگاهانه، مشارکت والدین و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین را بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵٬۳۰۳ والد زیستی متأهل کودکان مهدکودک در استان هوبئی چین بودند که اکثر آن‌ها مادر بودند. یک مدل معادلات ساختاری متغیر پنهان با تعدیل برای دسته جمع‌آوری داده‌ها و ویژگی‌های جمعیت‌شناختی مرتبط اجرا شد؛ برآورد مجدد مقاوم به خوشه‌بندی کلاسی برای ارزیابی ساختار نمونه‌گیری تو در تو به‌کار رفت. رضایت زناشویی با فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین رابطه مثبت داشت؛ فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین هرکدام با شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین رابطه مثبت داشتند. ارتباط غیرمستقیم آماری نظری-ترتیبی از طریق سازه‌های فرزندپروری به صورت زنجیره‌ای مثبت بود (β = ۰٫۰۳۸، فاصله اطمینان ۹۵٪ مقاوم به خوشه [۰٫۰۲۹، ۰٫۰۴۶])، در حالی که ارتباط مستقیم تعدیل‌شده میان رضایت زناشویی و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین معنادار نبود. مشخصات جهت‌دار معادل کوواریانس به طور یکسان برازش داشتند که نشان می‌دهد ترتیب زمانی و علیت قابل تعیین نبود. از آنجا که همه سازه‌ها توسط یک والد در یک نقطه زمانی گزارش شده‌اند، یافته‌ها صرفاً ارتباطات آماری منطبق با نظریه را توصیف می‌کنند و نشان نمی‌دهند که یک فرایند فرزندپروری مقدم بر دیگری بوده، اثری را منتقل کرده یا در صورت تغییر، پیامد کودک را بهبود می‌بخشد. پژوهش‌های طولی و چند-اطلاع‌دهنده مورد نیاز است.

The Project Approach (PA), a Western-originated pedagogical method, has been a school-based curriculum strategy in mainland Chinese kindergartens for decades. However, empirical studies on its implementation are scarce. This study (1) develops a conceptual model of PA implementation in Chinese kindergartens and (2) identifies key considerations for its formation, using the Engagement Model as a theoretical framework. Qualitative data were collected from 26 teachers across seven independent kindergartens via interviews, school documents, and classroom observations. Findings revealed a localized PA model integrating teacher-guided structure with child-initiated exploration—an intermediate form between traditional teacher-directed instruction and fully student-centred inquiry. Key implementation considerations included teaching environment (student characteristics, available resources, and school requirements), teacher agency (bandwidth and subject knowledge), and goal attainment (student progress, professional development, and teaching satisfaction). This study clarifies how the PA can be adapted in non-Western educational contexts and offers a transferable reference and toolkit for localizing PA across cultures.

رویکرد پروژه (PA)، که روشی آموزشی با منشأ غربی است، برای دهه‌ها به عنوان یک راهبرد برنامه‌درسی مبتنی بر مدرسه در مهدکودک‌های سرزمین اصلی چین به کار رفته است. با این حال، مطالعات تجربی درباره اجرای آن اندک است. این پژوهش (۱) یک مدل مفهومی از اجرای رویکرد پروژه در مهدکودک‌های چین توسعه می‌دهد و (۲) ملاحظات کلیدی برای شکل‌گیری آن را با استفاده از مدل مشارکت به عنوان چارچوب نظری شناسایی می‌کند. داده‌های کیفی از ۲۶ معلم در هفت مهدکودک مستقل از طریق مصاحبه، اسناد مدرسه و مشاهده کلاس جمع‌آوری شد. یافته‌ها نشان دادند که یک مدل بومی‌شده از رویکرد پروژه شکل گرفته است که ساختار هدایت‌شده توسط معلم را با کاوش آغازشده توسط کودک تلفیق می‌کند—شکلی میانی میان آموزش سنتی معلم‌محور و پژوهش کاملاً دانش‌آموزمحور. ملاحظات کلیدی اجرای این رویکرد شامل محیط آموزشی (ویژگی‌های دانش‌آموزان، منابع موجود و الزامات مدرسه)، عاملیت معلم (ظرفیت و دانش موضوعی) و تحقق اهداف (پیشرفت دانش‌آموز، توسعه حرفه‌ای و رضایت از تدریس) بود. این پژوهش روشن می‌کند که چگونه رویکرد پروژه می‌تواند در زمینه‌های آموزشی غیرغربی بومی‌سازی شود و مرجع و جعبه‌ابزاری قابل انتقال برای بومی‌سازی این رویکرد در فرهنگ‌های مختلف ارائه می‌دهد.

This qualitative pilot examined the feasibility and professional value of an interdisciplinary science-education intervention in three Bedouin kindergartens in Rahat, Israel. Eight preservice early-childhood teachers and eight preservice elementary-science teachers worked in interdisciplinary pairs during eight inquiry-oriented sessions and a 30-hour professional learning community. The study asked how participants described confidence, collaboration, and culturally contextualized science teaching. Reflexive thematic analysis of open-ended responses, discussions, field notes, and final reflections identified perceived growth in confidence, reciprocal disciplinary learning, and value in connecting inquiry to children’s environment. Children’s outcomes were not measured, and no causal or population-level claims are made. The study offers a contextually grounded model for teacher preparation and identifies requirements for larger prospective research in comparable underserved educational contexts.

این مطالعه‌ی کیفی مقدماتی، امکان‌سنجی و ارزش حرفه‌ای یک مداخله‌ی میان‌رشته‌ای آموزش علوم را در سه مهدکودک بَدَوی در شهر رهط، اسرائیل مورد بررسی قرار داد. هشت دانشجوی معلمی آموزش اوایل کودکی و هشت دانشجوی معلمی علوم ابتدایی، طی هشت جلسه‌ی مبتنی بر پژوهش و یک جامعه‌ی یادگیری حرفه‌ای به مدت ۳۰ ساعت، به صورت زوج‌های میان‌رشته‌ای همکاری کردند. پرسش اصلی پژوهش این بود که شرکت‌کنندگان چگونه اعتماد به نفس، همکاری و آموزش علوم با زمینه‌ی فرهنگی را توصیف می‌کنند. تحلیل تماتیک بازتابیِ پاسخ‌های باز، بحث‌ها، یادداشت‌های میدانی و تأملات نهایی، رشد ادراک‌شده در اعتماد به نفس، یادگیری متقابل میان‌رشته‌ای و ارزش پیوند دادن پژوهش با محیط کودکان را شناسایی کرد. پیامدهای مربوط به کودکان اندازه‌گیری نشد و هیچ ادعای علی یا در سطح جمعیت ارائه نمی‌شود. این مطالعه، مدلی مبتنی بر زمینه برای آماده‌سازی معلمان ارائه می‌دهد و الزامات پژوهش‌های آینده‌ی بزرگ‌تر در زمینه‌های آموزشی محروم مشابه را مشخص می‌کند.

Motor imagery (MI), the mental simulation of movement without execution, provides a behavioural tool to evaluate sensorimotor representations. However, its characterisation in young children remains debated. This study investigated age-related differences in MI across early primary school years using a multi-task battery. One hundred and eighteen children aged 5–8 years (61 females), spanning the final year of kindergarten (GSM), first grade (CP), second grade (CE1), and third grade (CE2), completed executed and imagined trials of five functional tasks (standing up, typical gait, precision gait, drawing, and cube handling). Psychometric properties of the battery were evaluated. To ensure feasibility, engagement with imagery tasks was verified by comparing executed-imagined consistency in complexity-duration structure (i.e., complex tasks take longer both when executed and when imagined). Age-related differences were evaluated in terms of execution–imagery isochrony and variability across classes. Internal consistency was excellent (α = .91–.98) and test–retest reliability ranged from moderate to excellent (ICC = .68–.92). Engagement increased by age but already exceeded 70 % in the youngest group. Isochrony improved with age for simpler, highly practised tasks (typical gait, standing up), whereas more complex tasks (precision gait, cube handling) showed stable performance across classes. Variability decreased with age, and older children’s performance became increasingly influenced by task complexity demands. Findings demonstrate that mental chronometry can reliably capture MI abilities in children as young as five, revealing both developmental gains and task-specific constraints. These results highlight the feasibility of MI assessment in early childhood, warranting the need for longitudinal neuroimaging approaches to clarify mechanistic insights.

تصویرسازی حرکتی (MI)، شبیه‌سازی ذهنی حرکت بدون اجرا، ابزاری رفتاری برای ارزیابی بازنمایی‌های حسی‌حرکتی فراهم می‌کند. با این حال، ویژگی‌های آن در کودکان خردسال همچنان محل بحث است. این مطالعه تفاوت‌های مرتبط با سن در MI را در سال‌های ابتدایی دبستان با استفاده از یک مجموعه چندتکلیفی بررسی کرد. صد و هجده کودک ۵ تا ۸ ساله (۶۱ دختر)، شامل سال آخر پیش‌دبستانی (GSM)، پایه اول (CP)، پایه دوم (CE1) و پایه سوم (CE2)، آزمون‌های اجراشده و تصویرسازی‌شده پنج تکلیف عملکردی (برخاستن، راه رفتن معمولی، راه رفتن دقیق، نقاشی و جابجایی مکعب) را کامل کردند. ویژگی‌های روان‌سنجی مجموعه مورد ارزیابی قرار گرفت. برای اطمینان از امکان‌سنجی، مشارکت در تکالیف تصویرسازی با مقایسه سازگاری اجرا-تصویرسازی در ساختار پیچیدگی-مدت زمان (یعنی تکالیف پیچیده‌تر هم در اجرا و هم در تصویرسازی زمان بیشتری می‌برند) بررسی شد. تفاوت‌های مرتبط با سن از نظر هم‌زمانی اجرا-تصویرسازی و تغییرپذیری بین پایه‌ها ارزیابی شد. انسجام درونی عالی بود (α = .91–.98) و پایایی آزمون-بازآزمون از متوسط تا عالی متغیر بود (ICC = .68–.92). مشارکت با افزایش سن بیشتر شد اما حتی در گروه سنی پایین‌تر نیز بیش از ۷۰٪ بود. هم‌زمانی برای تکالیف ساده‌تر و با تمرین بیشتر (راه رفتن معمولی، برخاستن) با افزایش سن بهبود یافت، در حالی که تکالیف پیچیده‌تر (راه رفتن دقیق، جابجایی مکعب) عملکرد پایداری در بین پایه‌ها نشان دادند. تغییرپذیری با افزایش سن کاهش یافت و عملکرد کودکان بزرگ‌تر به طور فزاینده‌ای تحت تأثیر پیچیدگی تکلیف قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که کرونومتری ذهنی می‌تواند به طور قابل اعتمادی توانایی‌های MI را در کودکانی به سن پنج سالگی اندازه‌گیری کند و هم پیشرفت‌های رشدی و هم محدودیت‌های وابسته به تکلیف را آشکار سازد. این نتایج امکان‌سنجی ارزیابی MI در اوایل کودکی را برجسته می‌کند و نیاز به رویکردهای طولی تصویربرداری عصبی برای روشن شدن بینش‌های مکانیکی را نشان می‌دهد.

ABSTRACT There is little doubt that children's social‐emotional skills predict better educational outcomes, yet few public preschool evaluation studies have explored associations between public preschool attendance and children's social‐emotional development through elementary school. This is surprising, as the field of preschool evaluation research has recently been consumed by a search for skills in the elementary school years that could be promising mechanisms linking preschool attendance to better adult educational and economic outcomes, especially for children from low‐income backgrounds who are typically the target of public preschool. The current study seeks to fill this knowledge gap, examining whether children who did not attend preschool versus those who attended one of the two primary public preschool programs in the US display more advanced social‐emotional skills in both the immediate aftermath of preschool—kindergarten—and into the mid‐elementary grades. Using propensity score methods, we predict children's social skills and emotional development in kindergarten ( n = 907; M age = 5.52 years) and again in fourth grade ( n = 595; M age = 9.52 years) from public preschool attendance (school‐based pre‐k and Head Start) versus no preschool. In our race‐ethnically diverse sample of children from low‐income families, there were no associations between preschool attendance and social‐emotional outcomes at either the end of kindergarten or in 4th grade. We interpret these results in the context of scientific evidence regarding what it might take to promote early social‐emotional development in typical US preschool settings.

چکیده: تردیدی نیست که مهارت‌های اجتماعی‌عاطفی کودکان پیش‌بینی‌کننده‌ی پیامدهای آموزشی بهتر هستند، اما تعداد کمی از پژوهش‌های ارزیابی پیش‌دبستانی عمومی به بررسی ارتباط بین حضور در پیش‌دبستانی عمومی و رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان در طول دوران ابتدایی پرداخته‌اند. این امر شگفت‌آور است، زیرا حوزه‌ی پژوهش‌های ارزیابی پیش‌دبستانی اخیراً به شدت به دنبال یافتن مهارت‌هایی در سال‌های ابتدایی مدرسه بوده است که می‌توانند به عنوان سازوکارهای امیدوارکننده‌ای برای پیوند دادن حضور در پیش‌دبستانی با پیامدهای آموزشی و اقتصادی بهتر در بزرگسالی عمل کنند، به ویژه برای کودکانی که از خانواده‌های کم‌درآمد هستند و معمولاً هدف برنامه‌های پیش‌دبستانی عمومی قرار می‌گیرند. مطالعه‌ی حاضر درصدد پر کردن این خلأ دانشی است و بررسی می‌کند که آیا کودکانی که در پیش‌دبستانی شرکت نکرده‌اند در مقایسه با کودکانی که در یکی از دو برنامه‌ی اصلی پیش‌دبستانی عمومی در ایالات متحده شرکت کرده‌اند، مهارت‌های اجتماعی‌عاطفی پیشرفته‌تری را هم در دوره‌ی بلافاصله پس از پیش‌دبستانی (آمادگی) و هم در میانه‌ی دوران ابتدایی نشان می‌دهند یا خیر. با استفاده از روش‌های امتیاز تمایل، مهارت‌های اجتماعی و رشد عاطفی کودکان در دوره‌ی آمادگی (n = 907؛ میانگین سن = ۵/۵۲ سال) و مجدداً در پایه‌ی چهارم ابتدایی (n = 595؛ میانگین سن = ۹/۵۲ سال) بر اساس حضور در پیش‌دبستانی عمومی (پیش‌دبستانی مبتنی بر مدرسه و Head Start) در مقایسه با عدم حضور در پیش‌دبستانی پیش‌بینی شد. در نمونه‌ای با تنوع نژادی-قومیتی از کودکان خانواده‌های کم‌درآمد، هیچ ارتباطی بین حضور در پیش‌دبستانی و پیامدهای اجتماعی‌عاطفی نه در پایان دوره‌ی آمادگی و نه در پایه‌ی چهارم ابتدایی مشاهده نشد. این نتایج را در زمینه‌ی شواهد علمی مربوط به آنچه برای ارتقای رشد اجتماعی‌عاطفی اولیه در محیط‌های معمول پیش‌دبستانی ایالات متحده لازم است، تفسیر می‌کنیم.

Early childhood education plays an important role in shaping children's social behavior during their golden developmental period. This study aimed to improve the social behavior of children in Group B at TK Kasih Ibu Uelene, Pamona Selatan District, Poso Regency. The research employed a Research and Development (R&D) method using the ADDIE model, which consists of five stages: Analysis, Design, Development, Implementation, and Evaluation. The research subjects were eight children in Group B of TK Kasih Ibu Uelene, with social behavior indicators including cooperation, sharing, and politeness. Data were collected through material expert validation sheets, media expert validation sheets, social behavior observation sheets, and teacher response questionnaires. The data were analyzed descriptively to determine the validity, practicality, and effectiveness of the developed product. The results showed that the picture storybook obtained validation scores of 91.67% from media experts and 89.58% from material experts, both categorized as highly feasible. The teacher response score reached 95.80%, which was also categorized as highly feasible. The student trial results indicated an improvement in children's social behavior, as reflected in the increase in the average pre-test score from 56.94% to 81.94% on the post-test, which was classified as highly feasible. Therefore, the picture storybook proved effective as a learning medium for improving the social behavior of early childhood children.

آموزش و پرورش دوران کودکی نقش مهمی در شکل‌دهی رفتار اجتماعی کودکان در دوره طلایی رشد آنان ایفا می‌کند. هدف این پژوهش بهبود رفتار اجتماعی کودکان گروه ب در مهدکودک Kasih Ibu اولنه، بخش پامونا جنوبی، شهرستان پوزو بود. این پژوهش با بهره‌گیری از روش تحقیق و توسعه (R&D) و با استفاده از مدل ADDIE که شامل پنج مرحله تحلیل، طراحی، توسعه، اجرا و ارزیابی است، انجام شد. جامعه پژوهش شامل هشت کودک گروه ب مهدکودک Kasih Ibu اولنه بود و شاخص‌های رفتار اجتماعی شامل همکاری، مشارکت و ادب بودند. داده‌ها از طریق برگه‌های روایی متخصصان محتوا، برگه‌های روایی متخصصان رسانه، برگه‌های مشاهده رفتار اجتماعی و پرسشنامه‌های پاسخ معلمان گردآوری شد. داده‌ها به صورت توصیفی به منظور تعیین روایی، کاربردپذیری و اثربخشی محصول توسعه‌یافته تحلیل شدند. نتایج نشان داد که کتاب داستان مصور امتیاز روایی ۹۱.۶۷٪ از متخصصان رسانه و ۸۹.۵۸٪ از متخصصان محتوا را کسب کرد که هر دو در دسته بسیار مطلوب قرار گرفتند. امتیاز پاسخ معلمان نیز به ۹۵.۸۰٪ رسید که آن هم در دسته بسیار مطلوب قرار گرفت. نتایج آزمون دانش‌آموزان نشان‌دهنده بهبود رفتار اجتماعی کودکان بود، به طوری که میانگین نمره پیش‌آزمون از ۵۶.۹۴٪ به ۸۱.۹۴٪ در پس‌آزمون افزایش یافت که در دسته بسیار مطلوب قرار گرفت. بنابراین، کتاب داستان مصور به عنوان یک رسانه آموزشی برای بهبود رفتار اجتماعی کودکان پیش‌دبستانی اثربخش بود.

This research aims to improve the attitude of responsibility of children aged 5-6 years through the application of Exemplary Tree media in An-Nahl Kindergarten. The problems found are still low children's ability to complete assignments, tidy up toys, take care of their own belongings, and implement class rules without being reminded by the teacher. This study uses the Kurt Lewin model of Class Action Research (PTK) which consists of two cycles, namely planning, action, observation, and reflection. The subjects of the study were 16 children of group B aged 5–6 years. Data collection techniques use observation, documentation, and field notes. Data analysis was carried out descriptively, quantitatively, and qualitatively. The results of the study show that the application of the Exemplary Tree media is able to increase children's attitude of responsibility. The percentage of completeness in the pre-cycle was 52.34%, increasing to 71.56% in Cycle I, and reaching 89.84% in Cycle II. Thus, the Exemplary Tree media effectively increases the attitude of responsibility of children aged 5-6 years through habituation, positive reinforcement, and active involvement of children in learning activities.

هدف این پژوهش ارتقای نگرش مسئولیت‌پذیری کودکان ۵ تا ۶ ساله از طریق به‌کارگیری رسانه درخت الگو در مهدکودک ان‌نحل است. مشکلات مشاهده‌شده شامل پایین بودن توانایی کودکان در انجام تکالیف، مرتب کردن اسباب‌بازی‌ها، مراقبت از وسایل شخصی و اجرای قوانین کلاس بدون یادآوری معلم می‌باشد. این مطالعه با استفاده از مدل پژوهش اقدام کلاسی (PTK) کورت لوین انجام شده است که شامل دو چرخه برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و بازتاب است. شرکت‌کنندگان پژوهش ۱۶ کودک گروه ب با سن ۵ تا ۶ سال بودند. روش‌های گردآوری داده شامل مشاهده، مستندسازی و یادداشت‌های میدانی است. تحلیل داده‌ها به صورت توصیفی، کمی و کیفی انجام شد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که به‌کارگیری رسانه درخت الگو موجب افزایش نگرش مسئولیت‌پذیری کودکان می‌شود. درصد تحقق شاخص‌ها در مرحله پیش‌چرخه ۵۲٫۳۴٪، در چرخه اول ۷۱٫۵۶٪ و در چرخه دوم به ۸۹٫۸۴٪ رسید. بنابراین، رسانه درخت الگو به طور مؤثری نگرش مسئولیت‌پذیری کودکان ۵ تا ۶ سال را از طریق عادت‌دهی، تقویت مثبت و مشارکت فعال کودکان در فعالیت‌های یادگیری افزایش می‌دهد.

This research aims to improve the listening ability of children aged 5-6 years through the application of the storytelling method using Pop Up Book media in Kindergarten Penserus Bangsa 2. The research uses the Kurt Lewin model of Class Action Research (PTK) which consists of the stages of planning, implementing actions, observation, and reflection which are carried out in two cycles. The research subjects amounted to 15 children of group B consisting of 8 boys and 7 girls. Data collection techniques are carried out through observation, documentation, and field notes. The data were analyzed using quantitative and qualitative descriptive approaches. The results of the study show that children's listening skills have increased in each cycle. The success rate in the pre-cycle was 58.33%, increasing to 72.08% in Cycle I, and reaching 90.83% in Cycle II. This increase shows that the use of Pop Up Book media is able to attract children's attention, increase concentration, and make it easier for children to understand the content of stories. Thus, the storytelling method using Pop Up Book is effective in improving the listening ability of children aged 5–6 years.

این پژوهش با هدف ارتقای توانایی شنیداری کودکان ۵ تا ۶ سال از طریق به‌کارگیری روش قصه‌گویی با استفاده از رسانه کتاب پاپ‌آپ در مهدکودک Penerus Bangsa 2 انجام شده‌است. روش پژوهش، پژوهش اقدام کلاسی (PTK) مدل Kurt Lewin است که شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرای اقدام، مشاهده و تأمل بوده و در دو چرخه اجرا شده‌است. جامعه پژوهش شامل ۱۵ کودک گروه ب (۸ پسر و ۷ دختر) می‌باشد. داده‌ها از طریق مشاهده، مستندسازی و یادداشت‌های میدانی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با رویکرد توصیفی کمی و کیفی انجام گرفته‌است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مهارت شنیداری کودکان در هر چرخه افزایش یافته‌است. میزان موفقیت در مرحله پیش‌چرخه ۵۸٫۳۳٪ بوده که در چرخه اول به ۷۲٫۰۸٪ و در چرخه دوم به ۹۰٫۸۳٪ رسیده‌است. این افزایش نشان می‌دهد که استفاده از رسانه کتاب پاپ‌آپ قادر است توجه کودکان را جلب کند، تمرکز آن‌ها را افزایش دهد و درک محتوای داستان را برایشان آسان‌تر سازد. بنابراین، روش قصه‌گویی با استفاده از کتاب پاپ‌آپ در ارتقای توانایی شنیداری کودکان ۵ تا ۶ سال مؤثر است.

This study aims to analyze the effect of using the Busy Board on the fine motor development of 5–6-year-old children at the HKBP Tarutung Pembina Kindergarten. The study involved 70 children, all of whom were included as subjects through a saturation sampling technique and then divided equally into an experimental group and a control group, each consisting of 35 children. A quantitative approach was used with a quasi-experimental design of the Nonequivalent Control Group type. Data were collected using an observation sheet containing 8 indicators of Busy Board use and 16 indicators of fine motor skills. Before use, the instrument underwent pilot testing on 25 children, and all items were deemed valid because their calculated r values were above the table r value of 0.396. The level of ability change was calculated using the N-Gain Score, while the difference in achievement between the two groups was tested using an Independent Samples t-test. The analysis results showed an N-Gain value of 0.5991 in the experimental group and 0.3700 in the control group, both of which fell into the moderate improvement category. Hypothesis testing yielded a calculated t-value of 10.986, which is greater than the critical t-value of 1.995, with a significance level of 0.000 < 0.05. Thus, the use of the Busy Board medium demonstrated a positive and significant improvement in fine motor skills among 5–6-year-old children at the HKBP Tarutung Pembina Kindergarten.

هدف این پژوهش تحلیل تأثیر استفاده از رسانه Busy Board بر رشد حرکتی ظریف کودکان ۵ تا ۶ ساله در مهدکودک Pembina HKBP Tarutung است. در این مطالعه، ۷۰ کودک شرکت داشتند که همگی با استفاده از روش نمونه‌گیری اشباع به عنوان نمونه انتخاب و به طور مساوی به دو گروه آزمایشی و کنترل (هر کدام ۳۵ نفر) تقسیم شدند. رویکرد پژوهش کمی و با طرح شبه‌آزمایشی از نوع گروه کنترل نابرابر انجام شد. داده‌ها با استفاده از برگه مشاهده شامل ۸ شاخص استفاده از Busy Board و ۱۶ شاخص مهارت‌های حرکتی ظریف جمع‌آوری گردید. پیش از استفاده، ابزار پژوهش روی ۲۵ کودک به صورت آزمایشی اجرا شد و تمامی گویه‌ها با توجه به مقدار r محاسبه‌شده بالاتر از مقدار r جدول (۰.۳۹۶) معتبر تشخیص داده شدند. میزان تغییر توانایی با استفاده از N-Gain Score محاسبه شد و تفاوت پیشرفت بین دو گروه با آزمون t مستقل سنجیده شد. نتایج تحلیل نشان داد مقدار N-Gain در گروه آزمایشی ۰.۵۹۹۱ و در گروه کنترل ۰.۳۷۰۰ بود که هر دو در دسته بهبود متوسط قرار گرفتند. آزمون فرضیه مقدار t محاسبه‌شده ۱۰.۹۸۶ را نشان داد که بزرگ‌تر از مقدار بحرانی t (۱.۹۹۵) است و سطح معناداری ۰.۰۰۰ < ۰.۰۵ به دست آمد. بنابراین، استفاده از رسانه Busy Board به طور مثبت و معناداری موجب بهبود مهارت‌های حرکتی ظریف کودکان ۵ تا ۶ ساله در مهدکودک Pembina HKBP Tarutung شد.

Kota Preschool. The method used in this study was a pre-experimental design with a one-group pretest-posttest design. The population consisted of all students (ages 4–5) at GKPI Tarutung City Kindergarten, totaling 22 children, and a sample of 22 children was selected. Data were collected using an observation sheet comprising 14 items. The data analysis techniques applied included descriptive statistical analysis and inferential statistical tests using the t-test to analyze the effect of the treatment administered. The results of the data analysis show that the Montessori Sandpaper Letters medium has a statistically significant effect on the letter recognition skills of 4–5-year-old children at GKPI Tarutung City Kindergarten, as evidenced by: 1) the mean score on the posttest was 52.55 > the score on the pretest was 26.86, and this value indicates that the difference between the mean pretest and posttest scores was 25.69. This indicates that, from a descriptive perspective, a statistically significant difference was found between the mean pretest and posttest scores. 2) The statistical significance test yielded a t-calculated value > t-table (α=0.05; df=24), specifically 36.181 > 2.074; therefore, a statistically significant relationship was found between variable X and variable Y. Therefore, H0 is rejected, and Ha—that the Montessori Sandpaper Letters medium has a statistically significant effect on the letter recognition skills of 4- to 5-year-old children at GKPI Tarutung City Kindergarten—is accepted. It is hoped that the findings of this study will serve as a reference for teachers in selecting effective learning materials to improve letter recognition skills in young children.

روش مورد استفاده در این پژوهش، طرح پیش‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان (۴ تا ۵ سال) مهدکودک GKPI Tarutung شهر به تعداد ۲۲ کودک بود و نمونه‌ای متشکل از ۲۲ کودک انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از برگه مشاهده شامل ۱۴ گویه جمع‌آوری گردید. تکنیک‌های تحلیل داده‌ها شامل تحلیل آماری توصیفی و آزمون‌های آماری استنباطی با استفاده از آزمون t برای بررسی تأثیر مداخله بود. نتایج تحلیل داده‌ها نشان داد که رسانه حروف سمباده‌ای مونته‌سوری تأثیر معنادار آماری بر مهارت‌های شناخت حروف کودکان ۴ تا ۵ سال در مهدکودک GKPI Tarutung شهر دارد، به‌طوری‌که: ۱) میانگین نمره پس‌آزمون ۵۲٫۵۵ > میانگین نمره پیش‌آزمون ۲۶٫۸۶ بود و این مقدار نشان می‌دهد که تفاوت میانگین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون ۲۵٫۶۹ است. این امر از منظر توصیفی نشان‌دهنده تفاوت معنادار آماری بین میانگین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون است. ۲) آزمون معناداری آماری مقدار t محاسبه‌شده > t جدول (α=۰٫۰۵؛ df=۲۴)، به‌طور مشخص ۳۶٫۱۸۱ > ۲٫۰۷۴ را نشان داد؛ بنابراین، رابطه معنادار آماری بین متغیر X و متغیر Y یافت شد. بنابراین، فرض صفر رد و فرض مقابل مبنی بر اینکه رسانه حروف سمباده‌ای مونته‌سوری تأثیر معنادار آماری بر مهارت‌های شناخت حروف کودکان ۴ تا ۵ سال در مهدکودک GKPI Tarutung شهر دارد، پذیرفته می‌شود. امید است یافته‌های این پژوهش به‌عنوان مرجعی برای معلمان در انتخاب مواد آموزشی مؤثر جهت ارتقای مهارت‌های شناخت حروف در کودکان خردسال مورد استفاده قرار گیرد.

The problem addressed in this study was the low level of problem-solving skills and independence among children in Group B of Rahmatillah Kindergarten. This study aimed to examine teacher activities, children's activities, and the development of children's problem-solving skills and independence through the implementation of the Problem Based Learning model assisted by maze map media. This study employed a qualitative approach using the Classroom Action Research (CAR) method, conducted in two cycles with three meetings in each cycle. Data were collected through observation, interviews, and documentation. The research subjects were 10 children in Group B of Rahmatillah Kindergarten. The findings indicated improvements in all observed aspects. Teacher activity increased from 70% in Cycle I to 95% in Cycle II, children's activity improved from 49% to 84%, problem-solving skills increased from 53% to 82%, and children's independence improved from 48% to 83%. It can be concluded that the implementation of the Problem Based Learning model assisted by maze map media effectively developed the problem-solving skills and independence of children in Group B of Rahmatillah Kindergarten.

مسئله‌ای که در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفته، سطح پایین مهارت‌های حل مسئله و استقلال در کودکان گروه ب مهدکودک رحمت‌الله است. هدف این پژوهش، بررسی فعالیت‌های معلمان، فعالیت‌های کودکان و توسعهٔ مهارت‌های حل مسئله و استقلال کودکان از طریق اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem Based Learning) با کمک رسانهٔ نقشهٔ هزارتو بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پژوهش اقدام در کلاس (Classroom Action Research - CAR) در دو چرخه و هر چرخه شامل سه جلسه انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی جمع‌آوری گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش ۱۰ کودک گروه ب مهدکودک رحمت‌الله بودند. یافته‌ها نشان داد که در تمامی جنبه‌های مورد مشاهده بهبود حاصل شده است. فعالیت معلمان از ۷۰٪ در چرخهٔ اول به ۹۵٪ در چرخهٔ دوم افزایش یافت، فعالیت کودکان از ۴۹٪ به ۸۴٪، مهارت‌های حل مسئله از ۵۳٪ به ۸۲٪ و استقلال کودکان از ۴۸٪ به ۸۳٪ افزایش یافت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله با کمک رسانهٔ نقشهٔ هزارتو به طور مؤثری موجب توسعهٔ مهارت‌های حل مسئله و استقلال کودکان گروه ب مهدکودک رحمت‌الله شده است.

This study aimed to determine the effect of parenting styles on the social-emotional development of children aged 5–6 years at TK Mutiara Balige. The research hypothesis stated that there was an effect of parenting styles on the social-emotional development of children aged 5–6 years. This study employed a quantitative method with a sample of 70 children, consisting of 35 children in the experimental class and 35 children in the control class. The research instruments consisted of observation sheets on parenting styles and children's social-emotional development. The data were analyzed using the N-Gain Score and Independent Samples Test. The results of the N-Gain Score calculation showed that the average improvement in social-emotional development in the experimental class was 0.2374, while the control class was 0.2258, with both falling into the medium category. The hypothesis test results showed that the calculated t-value was 0.377 > the t-table value of 1.995, with a significance value of 0.000 < 0.05. Thus, H₀ was rejected and H₁ was accepted, indicating that parenting styles had a positive andsignificant effect on the social-emotional development of children aged 5–6 years at TK Mutiara Balige.

هدف این پژوهش تعیین تأثیر الگوهای فرزندپروری والدین بر رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان ۵ تا ۶ ساله در دبستان مروارید بالیگه بود. فرضیه پژوهش بیان می‌کرد که الگوهای فرزندپروری والدین بر رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان ۵ تا ۶ ساله تأثیر دارد. این مطالعه با روش کمی و با نمونه‌ای شامل ۷۰ کودک، متشکل از ۳۵ کودک در گروه آزمایش و ۳۵ کودک در گروه کنترل انجام شد. ابزارهای پژوهش شامل برگه‌های مشاهده الگوهای فرزندپروری و رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان بود. داده‌ها با استفاده از نمره N-Gain و آزمون مستقل نمونه‌ها تحلیل شدند. نتایج محاسبه نمره N-Gain نشان داد که میانگین بهبود رشد اجتماعی‌عاطفی در گروه آزمایش ۰٫۲۳۷۴ و در گروه کنترل ۰٫۲۲۵۸ بود که هر دو در دسته متوسط قرار گرفتند. نتایج آزمون فرضیه نشان داد که مقدار t محاسبه‌شده ۰٫۳۷۷ بزرگ‌تر از مقدار t جدول ۱٫۹۹۵ و مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ کمتر از ۰٫۰۵ بود. بنابراین، H₀ رد و H₁ پذیرفته شد که نشان‌دهنده تأثیر مثبت و معنادار الگوهای فرزندپروری والدین بر رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان ۵ تا ۶ ساله در دبستان مروارید بالیگه است.

Objective: To evaluate kindergarten teachers’ knowledge toward early childhood developmental stages, and to evaluate the effectiveness of a prepared educational program in improving their knowledge Study Design: Quasi-experimental studyPlace and Duration of Study: This study was conducted at the College of Nursing, University of Babylon, Iraq, from 12th June 2025 to 31st July 2025. Methods: 50 kindergarten teachers in nine kindergartens in holy city of Karbala. The data collected consist of twenty multiple choices items related to developmental stages of kindergarten children’s age group. Results: Majority of kindergarten teachers were between 35 and 44 years old and mean age was 36.82±7.5 years, had a bachelor's degree or higher, and at least five years of experience. Most had attended one or two training courses related to child growth and development. Pre-test results indicated that teachers' knowledge of both developmental stages was fair. The educational program demonstrated statistically significant effectiveness in improving knowledge. Teachers' knowledge of developmental stages was strongly associated with education level, years of experience, and training participation, but not with age, child responsibility, or type of kindergarten. Conclusion: Kindergarten teachers' basic knowledge related to child of developmental stages was insufficient in their pre-test, but the designed educational program effectively enhanced their knowledge through posttest. Educational level, professional experience, and previous training were critical factors in determining knowledge, highlighting the importance of structured professional development.

هدف: ارزیابی دانش مربیان مهدکودک نسبت به مراحل رشد دوران کودکی اولیه و ارزیابی اثربخشی یک برنامه آموزشی تهیه‌شده در بهبود دانش آنان. طرح مطالعه: مطالعه شبه‌آزمایشی. محل و مدت زمان مطالعه: این مطالعه در دانشکده پرستاری دانشگاه بابل، عراق، از ۱۲ ژوئن ۲۰۲۵ تا ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۵ انجام شد. روش‌ها: ۵۰ مربی مهدکودک در نه مهدکودک در شهر مقدس کربلا شرکت داشتند. داده‌های جمع‌آوری‌شده شامل بیست سؤال چندگزینه‌ای مرتبط با مراحل رشد گروه سنی کودکان مهدکودک بود. نتایج: اکثریت مربیان مهدکودک بین ۳۵ تا ۴۴ سال سن داشتند و میانگین سنی آن‌ها ۳۶٫۸۲±۷٫۵ سال بود، دارای مدرک کارشناسی یا بالاتر بودند و حداقل پنج سال سابقه کار داشتند. بیشتر آن‌ها در یک یا دو دوره آموزشی مرتبط با رشد و تکامل کودک شرکت کرده بودند. نتایج پیش‌آزمون نشان داد که دانش مربیان درباره هر دو مرحله رشد در سطح متوسط بود. برنامه آموزشی اثربخشی آماری معناداری در بهبود دانش نشان داد. دانش مربیان درباره مراحل رشد ارتباط قوی با سطح تحصیلات، سال‌های تجربه و شرکت در دوره‌های آموزشی داشت، اما با سن، مسئولیت کودک یا نوع مهدکودک ارتباطی نداشت. نتیجه‌گیری: دانش پایه‌ای مربیان مهدکودک درباره مراحل رشد کودک در پیش‌آزمون ناکافی بود، اما برنامه آموزشی طراحی‌شده به طور مؤثری دانش آن‌ها را در پس‌آزمون ارتقا داد. سطح تحصیلات، تجربه حرفه‌ای و آموزش‌های قبلی عوامل مهمی در تعیین دانش بودند که اهمیت توسعه حرفه‌ای ساختاریافته را برجسته می‌کند.

Emotion recognition offers a route to quantifying interaction quality in early childhood education, yet existing methods suffer from unimodal input, poor real-time performance and weak generalization. This study proposes a speech-text multimodal model built on a Mamba encoder with a GatedxLSTM fusion mechanism, in which frame pooling and temporal masking resolve the temporal misalignment between modalities and a learnable gate adjusts modality contribution. Experiments on IEMOCAP and FAU-AIBO, together with an in-house KTC-Pilot corpus of authentic kindergarten interactions used for ecological validation, show that the approach outperforms mainstream baselines in F1, WA and UA. Three child-speech-aware adaptations, namely pitch and formant augmentation, silence-aware frame pooling and disfluency-tolerant text encoding, close the domain gap with authentic kindergarten dialogue, and modality-dropout training, cross-modal reconstruction of missing text and gating regularisation maintain robustness under incomplete inputs. A contamination audit against the CLAP pretraining corpora confirms that the gains do not arise from data leakage. A downstream evaluation using an Interaction Quality Index calibrated against expert observer ratings achieves a Pearson correlation of 0.692 with expert scores. An on-device deployment study on two embedded platforms further shows that the quantised framework sustains an end-to-end latency of 377 ms per utterance at a real-time factor of 0.075 and a board power of 9.6 W while retaining an F1 score of 0.706 on authentic kindergarten audio, and a stage-wise data-handling design keeps raw audio, spectral features and transcripts inside the classroom node so that only a scalar interaction quality value is written to persistent storage. Ablation and visualization analyses confirm the contribution of each structural component to recognition performance and interpretability.

شناسایی هیجان، روشی برای کمی‌سازی کیفیت تعامل در آموزش دوران کودکی ارائه می‌دهد، اما روش‌های موجود با ورودی تک‌وجهی، عملکرد ضعیف در زمان واقعی و تعمیم‌پذیری محدود مواجه هستند. این پژوهش، یک مدل چندوجهی گفتار-متن مبتنی بر رمزگذار Mamba با سازوکار ادغام GatedxLSTM پیشنهاد می‌کند که در آن، تجمیع قاب و پوشش زمانی، عدم‌هم‌زمانی زمانی بین وجه‌ها را رفع می‌کند و یک دروازه قابل یادگیری، سهم هر وجه را تنظیم می‌نماید. آزمایش‌ها بر روی مجموعه‌های IEMOCAP و FAU-AIBO، به همراه پیکره داخلی KTC-Pilot از تعاملات اصیل مهدکودک که برای اعتبارسنجی بوم‌شناختی استفاده شده است، نشان می‌دهد که رویکرد پیشنهادی در معیارهای F1، WA و UA از مبناهای رایج پیشی می‌گیرد. سه سازگاری آگاه از گفتار کودک، شامل افزایش زیر و بمی و فورمانت، تجمیع قاب حساس به سکوت و رمزگذاری متن مقاوم به ناروانی، فاصله حوزه‌ای با گفت‌وگوی اصیل مهدکودک را کاهش می‌دهد و آموزش با حذف وجه، بازسازی متقابل متن مفقود و منظم‌سازی دروازه‌ای، پایداری مدل را در ورودی‌های ناقص حفظ می‌کند. ممیزی آلودگی نسبت به پیکره‌های پیش‌آموزش CLAP تأیید می‌کند که بهبودها ناشی از نشت داده نیست. ارزیابی پایین‌دستی با استفاده از شاخص کیفیت تعامل که بر اساس امتیازدهی ناظران خبره کالیبره شده است، همبستگی پیرسون 0.692 با امتیازهای خبره به دست می‌آورد. مطالعه استقرار بر روی دستگاه در دو پلتفرم تعبیه‌شده نشان می‌دهد که چارچوب کمیت‌یافته، تأخیر انتها به انتهای 377 میلی‌ثانیه به ازای هر بیان را با ضریب زمان واقعی 0.075 و توان برد 9.6 وات حفظ می‌کند، در حالی که امتیاز F1 برابر با 0.706 بر روی صوت اصیل مهدکودک باقی می‌ماند و طراحی مرحله‌ای مدیریت داده‌ها موجب می‌شود صوت خام، ویژگی‌های طیفی و رونوشت‌ها در گره کلاسی باقی بماند و تنها یک مقدار عددی کیفیت تعامل در حافظه دائمی ثبت شود. تحلیل حذف مؤلفه و تجسم، سهم هر جزء ساختاری در عملکرد شناسایی و تفسیرپذیری را تأیید می‌کند.

Children show considerable individual differences in their early literacy and numeracy skills around the start of primary school. In this study, we explored the domain-specific and domain-general predictors of these differences by following 205 children longitudinally across four time points, during kindergarten and first grade. Using a person-centered approach, we identified three latent longitudinal profiles for literacy and four profiles for numeracy. The differences between profiles were largely quantitative, reflecting a stable order from ‘low’ to ‘high’ performance across time on all tasks. The profiles were predictive of later reading and math achievement in second grade, including cross-domain effects. Domain-general cognitive skills (verbal and visuospatial working memory, non-verbal reasoning, RAN) differentiated more strongly between the numeracy profiles than between literacy profiles. Rapid development of letter knowledge, word decoding and arithmetic around the start of first grade may reflect a role of formal education in these skills. Our findings indicate that early literacy and numeracy development are characterized primarily by stable, quantitative differences between children, with domain-general cognitive skills showing a stronger association with numeracy compared to literacy. Together, these results highlight the importance of early identification of developmental trajectories, as these profiles strongly predict later academic outcomes across domains.

کودکان در مهارت‌های سواد و حساب ابتدایی خود در آغاز ورود به دبستان تفاوت‌های فردی قابل توجهی نشان می‌دهند. در این پژوهش، پیش‌بینی‌کننده‌های خاص حوزه و عمومی حوزه این تفاوت‌ها را با پیگیری طولی ۲۰۵ کودک در چهار مقطع زمانی، طی دوره پیش‌دبستانی و پایه اول ابتدایی بررسی کردیم. با استفاده از رویکرد فردمحور، سه نیمرخ پنهان طولی برای سواد و چهار نیمرخ برای حساب شناسایی شد. تفاوت‌های بین نیمرخ‌ها عمدتاً کمی بود و ترتیب پایداری از عملکرد «پایین» تا «بالا» را در تمامی وظایف طی زمان منعکس می‌کرد. این نیمرخ‌ها پیش‌بینی‌کننده موفقیت‌های بعدی در خواندن و ریاضی در پایه دوم ابتدایی بودند و شامل اثرات بین‌حوزه‌ای نیز می‌شدند. مهارت‌های شناختی عمومی حوزه (حافظه کاری کلامی و دیداری-فضایی، استدلال غیرکلامی، RAN) تمایز قوی‌تری بین نیمرخ‌های حساب نسبت به نیمرخ‌های سواد ایجاد کردند. رشد سریع دانش حروف، رمزگشایی واژه و حساب در آغاز پایه اول ابتدایی ممکن است نقش آموزش رسمی در این مهارت‌ها را منعکس کند. یافته‌های ما نشان می‌دهد که رشد سواد و حساب ابتدایی عمدتاً با تفاوت‌های کمی و پایدار بین کودکان مشخص می‌شود و مهارت‌های شناختی عمومی حوزه ارتباط قوی‌تری با حساب نسبت به سواد دارند. این نتایج اهمیت شناسایی زودهنگام مسیرهای رشد را برجسته می‌کند، چرا که این نیمرخ‌ها به طور قوی پیامدهای تحصیلی بعدی را در حوزه‌های مختلف پیش‌بینی می‌کنند.

Against the backdrop of the continuous advancement of inclusive education, kindergarten teachers have become crucial to determining whether the quality of preschool inclusive education can be effectively realized. However, existing studies have tended to examine teachers' attitudes, knowledge, or skills separately, with limited structural explanation of how deep-seated qualities, intrinsic motivation, and explicit practices jointly constitute teacher competency in preschool inclusive settings. This study integrated the Iceberg Model and the Onion Model to construct a five-dimensional framework of kindergarten teachers' inclusive education competency, including inclusive literacy, inclusive knowledge, inclusive motivation, teaching adjustment, and collaborative influence. A two-stage quantitative design was adopted. A self-developed 39-item questionnaire was finalized based on a pretest with 239 kindergarten teachers, and a formal survey was then conducted among 298 kindergarten teachers in Chongqing, China. The results showed that teachers' overall inclusive education competency was above the midpoint, but the five dimensions developed unevenly. Inclusive literacy and teaching adjustment were relatively higher, inclusive knowledge and inclusive motivation were close to the overall average, and collaborative influence was the weakest dimension. Further analyses indicated that backbone teachers and teachers who had received relevant training showed higher levels of competency. Teachers who had contact with children with special needs had higher mean scores across dimensions, but the differences were not statistically robust. Meanwhile, cumulative training duration did not show the expected positive relationship with overall competency, suggesting that training participation and training duration reflect different aspects of professional growth and that accumulated training hours cannot be equated with training quality. The findings indicate that kindergarten teachers' inclusive education competency is not a single reserve of knowledge or skills, but a composite structure comprising deepseated qualities, a knowledge base, intrinsic motivation, and practical abilities. This study provides empirical evidence from western China and offers implications for localized assessment, teacher support systems, and training improvement.

در بستر پیشرفت مستمر آموزش فراگیر، معلمان مهدکودک نقش کلیدی در تعیین تحقق مؤثر کیفیت آموزش فراگیر پیش‌دبستانی ایفا می‌کنند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً نگرش‌ها، دانش یا مهارت‌های معلمان را به طور جداگانه بررسی کرده‌اند و توضیح ساختاری محدودی درباره این‌که چگونه ویژگی‌های عمیق، انگیزش درونی و عملکردهای آشکار به طور مشترک شایستگی معلمان در محیط‌های فراگیر پیش‌دبستانی را شکل می‌دهند، ارائه داده‌اند. این مطالعه با ادغام مدل کوه یخ و مدل پیازی، چارچوبی پنج‌بعدی از شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر شامل سواد فراگیر، دانش فراگیر، انگیزش فراگیر، تعدیل تدریس و تأثیر همکاری را تدوین کرد. طرح پژوهش کمی دو مرحله‌ای اتخاذ شد. پرسشنامه‌ای ۳۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران تدوین شده بود، بر اساس پیش‌آزمون با ۲۳۹ معلم مهدکودک نهایی شد و سپس پیمایش اصلی در میان ۲۹۸ معلم مهدکودک در چونگ‌کینگ، چین انجام گرفت. نتایج نشان داد که شایستگی کلی معلمان در آموزش فراگیر بالاتر از نقطه میانی بود، اما پنج بعد توسعه‌یافته به طور یکنواخت رشد نکرده بودند. سواد فراگیر و تعدیل تدریس نسبتاً بالاتر بودند، دانش فراگیر و انگیزش فراگیر نزدیک به میانگین کلی بودند و تأثیر همکاری ضعیف‌ترین بعد بود. تحلیل‌های بیشتر نشان داد که معلمان کلیدی و معلمانی که آموزش مرتبط دریافت کرده بودند، سطوح بالاتری از شایستگی را نشان دادند. معلمانی که با کودکان دارای نیازهای ویژه تماس داشتند، میانگین نمرات بالاتری در ابعاد مختلف داشتند، اما تفاوت‌ها از لحاظ آماری معنادار نبود. همچنین، مدت تجمعی آموزش رابطه مثبت مورد انتظار با شایستگی کلی را نشان نداد که این امر نشان می‌دهد مشارکت در آموزش و مدت آموزش جنبه‌های متفاوتی از رشد حرفه‌ای را منعکس می‌کند و ساعات تجمعی آموزش را نمی‌توان معادل کیفیت آموزش دانست. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر صرفاً ذخیره‌ای از دانش یا مهارت نیست، بلکه ساختاری مرکب متشکل از ویژگی‌های عمیق، بنیان دانشی، انگیزش درونی و توانایی‌های عملی است. این مطالعه شواهد تجربی از غرب چین ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای ارزیابی بومی، نظام‌های حمایت از معلمان و بهبود آموزش دارد.