principals

This study aims to analyze the role of school principal leadership in shaping students’ character of discipline, responsibility, and independence at SMP Negeri 4 Pekanbaru. This research employed a qualitative phenomenological approach involving 16 participants consisting of one school principal, five teachers, and ten students, selected through purposive sampling based on their involvement and understanding of the research phenomenon. Data were collected through observation, in-depth interviews, and documentation, and analyzed using data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that school principals play a crucial role in character formation through exemplary leadership, integration of character values into the school vision and mission, habituation programs, routine activities, supervision, and continuous evaluation. The strategies implemented include effective communication, motivation and appreciation, enforcement of school regulations accompanied by guidance, and collaboration with teachers, parents, and the community. Character development is supported by the principal’s commitment, involvement of school members, extracurricular activities, and family and community support. However, several challenges remain, including limited student awareness, insufficient parental supervision, peer influence, and uncontrolled use of technology and social media. This study highlights the importance of transformational and collaborative leadership in creating a school environment that supports sustainable student character development.

Madrasah leadership is increasingly expected to translate educational regulations and institutional visions into accountable practices that strengthen teaching, organizational culture, and Islamic character formation. This study is designed to examine how ethical, servant, spiritual, and authentic leadership are interpreted and enacted in educational policy at MTs Darussalam Lubuklinggau. A qualitative single-case study will be conducted. Purposively selected participants are expected to include the madrasah principal, vice-principals, teachers, educational staff, committee representatives, and selected students, subject to access and ethical approval. Data will be generated through in-depth interviews, non-participant observations, and analysis of institutional documents. The analysis will combine iterative data condensation, display, and conclusion verification with theory-informed and inductive thematic coding. Source and method triangulation, participant checking, and an audit trail will be used to strengthen trustworthiness. Since fieldwork has not yet been conducted, this manuscript does not report empirical findings. Its intended contribution is an analytical framework connecting four complementary leadership perspectives with the stages of madrasah policy formulation, communication, implementation, monitoring, and evaluation.

The stress facing the educational leadership as school principals are required to deal with administrative management, supervision of staff, academic performance and institutional development. There are specific issues that may affect female principals in addition to the other factors listed above: Interpersonal demands, competing professional demands, and work–life balance. Problem-Focused Coping Strategies (PFCS) may be a way to cope with stress by identifying the sources of stress, planning and problem solving, prioritizing and making positive decisions. The present study investigated the correlation between PFCS and Stress Management (SM) of female school principals. The method of quantitative research was employed and data was gathered from 74 principals (females). Analysis of the correlation showed a weak negative correlation between PFCS and SM (r = -.117). The regression model accounted for about 1.4% of the variability in SM (R2 = .014). The overall regression model was not significant (F (1,72) = 1.005, p = .319). The regression coefficient for PFCS was also negative and not significantly different from 0 (B = -.254, β = -.117, p = .319). The results of this study suggest that there was no statistically significant predictive relationship found between the female principals who participated in the study and PFCS and SM. The results do not show that problem-focused coping is not effective, however; it does imply that it may be insufficient to account for variations in stress management in this sample. The results indicate that there is a need to explore further individual and organizational factors, such as workload, institutional support, leadership experience, resources, and work–life balance. More research is needed using larger samples, measuring instruments that have been established and validated, and using longitudinal or intervention designs to investigate the role of problem-focused coping in stress management. Other professional development programs that could be beneficial for educational authorities include those related to problem solving, time management, delegation, and conflict resolution. The research brings insights from the sphere of stress amongst female educational leaders to the discussion and provides some insights for future research directions.

Digital transformation is reshaping school management and creating new demands for leadership competencies, decision-making, and resource allocation. This study examines the development of management competencies among general secondary school principals in Uzbekistan and proposes an organizational and economic mechanism to support their professional growth. Drawing on scientific literature, functional analysis, and process modelling, the research identifies key factors influencing effective school leadership in a digital environment. The proposed mechanism integrates competency assessment, targeted professional development, collaborative implementation, and systematic evaluation of managerial performance. Particular attention is given to evidence-based decision-making, efficient resource management, and staff coordination. The findings provide a conceptual foundation for strengthening school governance and improving organizational practices while highlighting the need for further empirical validation.

This study examined sustainability-oriented school leadership, environmental management practices, and climate resilience among selected school heads in Sapa-Sapa I District, Tawi-Tawi, as a basis for developing a Sustainable School Governance Framework. Anchored in the Whole-Institution Approach to Education for Sustainable Development, Sustainable Educational Leadership, and Organizational Climate Resilience, the study employed a descriptive-correlational design using a structured five-point Likert-scale questionnaire. Descriptive statistics and Kendall's tau-b correlation were applied to 12 school-head response profiles. The illustrative results indicated High levels of sustainability-oriented leadership (M = 3.55) and environmental management practices (M = 3.43), while climate resilience was rated Moderate (M = 3.33). Limited financial resources (66.67%), insufficient training (58.33%), inadequate infrastructure (50.00%), and limited technological support (41.67%) emerged as major challenges. A significant positive relationship was observed between leadership and environmental management (τ = 0.467, p = 0.048), while relationships involving climate resilience were not statistically significant. A preliminary Sustainable School Governance Framework was proposed, emphasizing strategic leadership, environmental resource management, disaster preparedness, stakeholder engagement, and continuous improvement. The study recommends strengthening institutional monitoring, resource conservation, capacity-building initiatives, and learning continuity mechanisms, subject to validation using actual survey data. The study aligns with SDG 4 (Quality Education), SDG 12 (Responsible Consumption and Production), and SDG 13 (Climate Action). Its potential sustainability impact involves strengthening environmental responsibility, institutional resilience, collaborative governance, and climate-responsive educational management in island-based school communities.

This article examines the curricular articulation of the Teaching Practice Unit (Práctica Docente, PD) in three Higher Institutes of Teacher Education (ISFD), managed by the Province of Córdoba (Argentina). It is organized around three analytical levels -horizontal, vertical and inter-institutional- and it draws on a qualitative, descriptive-interpretive study: documentary analysis, interviews with two members of the provincial curriculum team and five school principals, and a survey of nine PD instructors. Results show specific devices for horizontal articulation (integrative workshops and seminars), vertical articulation (spiral progression and complementary regulations), and a relationship with partner schools that participants themselves describe as still developing. Limitations, including the absence of partner schools' voices, and the relation to recent provincial curricular changes are discussed.

The massive penetration of digital transactions among adolescents presents real financial vulnerability due to low understanding of Islamic economic contracts and ethics. Conventional fiqh learning is often isolated in textual normative memorization without honing students' critical reasoning skills against contemporary realities. This study aims to comprehensively analyze the implementation of the Problem-Based Learning (PBL) model in the learning of Fiqh Muamalah and its impact on strengthening students' critical reasoning and sharia financial literacy on digital economy issues. The research design adopts a qualitative approach with a bounded system case study at SMK Darul Musyawirin Cirebon. The research participants include Fiqh Muamalah teachers, vice principals for curriculum, and grade XI students who are directly involved in the learning cycle. Data collection was carried out through semi-structured in-depth interviews, classroom participatory observations, and review of learning portfolio documentation. Data analysis was carried out cyclically through an interactive model of open coding-based data reduction, presentation of thematic matrix data, and conclusion drawing and verification that were validated through source triangulation, member check, and trail audit. The results of the study revealed that organizing learning through the stages of authentic problem orientation (such as paylater, online loans, and digital investment), legal literature investigation, intergroup discussion-rebuttal dialectic, and value reflection succeeded in transforming students' mindsets from textual-reproductive reasoning to contextual-analytic based on postulates. Students showed a surge in competence in distinguishing murabahah margins from time-based interest, identifying the elements of riba, gharar, and maisir, and compiling simple legal arguments of istinbath al-ahkam. In addition, the structural understanding was internalized into behavioral financial literacy that encourages transaction prudence and verification of sharia legality. This instructional model proves that the integration of real issues of the digital economy into the PBL syntax effectively bridges classical fiqh doctrine with modern challenges, while offering a transformative pedagogical framework for vocational Islamic education curriculum.

Folk Development Colleges (FDCs) are intended to equip young people and adults with practical capabilities for productive work, yet little is known about graduates’ transition from training to self-employment. This study explored how vocational training, entrepreneurship education, and life-skills training were perceived to support graduates’ self-employment in two selected FDCs in Mtwara Region, Tanzania. Guided by Human Capital Theory, it used an interpretivist qualitative multiple-case design. Thirty-six participants were selected purposively: 24 graduates, 10 tutors, and two principals. Data were collected through two focus group discussions and semi-structured interviews, then analysed using reflexive thematic analysis. Participants reported that vocational training developed practical competencies applied in tailoring, agriculture, poultry keeping, welding, food processing and other income-generating activities. Entrepreneurship education strengthened opportunity recognition, business planning, costing, marketing, record-keeping and financial management, while life-skills training supported communication, teamwork, leadership, problem-solving, adaptability and confidence. Experiential learning connected the three training components. However, outdated or insufficient equipment, restricted finance and markets, weak mentorship and industry linkages, limited incubation support and incomplete graduate tracking constrained application. FDC programmes therefore provided complementary preparation for self-employment, but training alone could not ensure enterprise establishment or continuity. Modern resources, sustained practical learning, stronger enterprise-support linkages and systematic graduate tracking are required. As the evidence is context-specific and self-reported, the findings indicate perceived contributions rather than causal effects or verified long-term business sustainability.

This study examined teachers’ readiness and perceived effectiveness in implementing Makabansa and Araling Panlipunan under the revised K to 10 (MATATAG) Framework across 33 public schools in the Schools Division of Parañaque City during School Year 2025–2026. Specifically, it sought to determine whether teacher readiness significantly predicted perceived effectiveness and to identify which readiness domains most strongly influenced outcomes. Employing a quantitative-correlational design, the study utilized stratified random sampling to ensure proportional representation across grade levels and supervisory contexts. The study involved 271 public school respondents, composed of 227 teachers handling learners in Key Stages 1–3 and 44 immediate coordinators, namely head teachers and master teachers. Data were collected through validated researcher-made survey instruments measuring readiness and perceived effectiveness and were analyzed using descriptive statistics, correlation, and regression techniques. Findings revealed that both teachers and coordinators demonstrated very high levels of readiness and effectiveness. Correlation analysis confirmed a significant positive relationship between readiness and effectiveness, while regression analysis demonstrated that readiness significantly predicted effectiveness. Teacher readiness explained 22.4% of the variance in perceived effectiveness (R² = .224, β = .473, p < .001), while coordinator readiness explained 53.9% (R² = .539, β = .734, p < .001). As a practical output, the study developed a Teacher Readiness Toolkit for Makabansa and Araling Panlipunan.

Curriculum reform depends on how school leaders support its everyday implementation. This study examined the relationship between curriculum leadership practices and perceived curriculum implementation effectiveness among public school heads in Albay, Ligao City, and Iriga City, Philippines. Guided by Hallinger and Murphy’s instructional leadership model, a cross-sectional descriptive-correlational design was used. Fifty school heads voluntarily completed a questionnaire containing 60 items across six subscales. Analyses included descriptive statistics, internal consistency estimates, Pearson correlation, and simultaneous multiple regression, supplemented by rank-based correlation, robust standard errors, and influential-case checks. Respondents reported very high leadership practices (M = 4.702, SD = 0.375) and implementation effectiveness (M = 4.678, SD = 0.359). However, 71.2% of item responses received the highest rating, indicating a ceiling effect. Overall leadership and implementation scores were strongly associated (r = .804, p < .001). The regression model explained 66.8% of the observed variance. Positive learning climate was the only dimension with a significant unique association (B = 0.535, β = .595, p = .002), a finding retained in sensitivity analyses. Mission definition and instructional management did not contribute significant additional variance after their overlap with learning climate was considered. Findings suggest that collaboration, recognition, inclusion, and professional learning deserve attention in curriculum support. Nevertheless, the voluntary sample, common source of measurement, unverified content validity, and overlapping predictors limit interpretation. The results describe perceptions rather than independently demonstrated effectiveness and cannot establish causation. Larger studies using validated instruments, teacher reports, observations, and documentary evidence are needed to test these relationships.

ABSTRACT Digital transformation in education has encouraged changes in school management, requiring school principals to demonstrate adaptive and visionary leadership and to facilitate organizational change. Transformational leadership is a relevant approach because it emphasizes the ability of leaders to build a vision, provide motivation, encourage innovation, and empower teachers in responding to change. This study aimed to analyze teachers’ perceptions of the principal’s transformational leadership in the digital era at SMAN 9 Mataram based on the dimensions of idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, and individualized consideration. The study employed a quantitative approach with a descriptive survey design. The study population and sample consisted of 57 teachers selected using total sampling (census sampling), in which all active teachers were included as respondents. Data were collected through questionnaires and analyzed using descriptive statistics. The results showed that teachers’ perceptions of the principal’s transformational leadership were in the positive category. The principal was perceived as demonstrating exemplary leadership, fostering motivation, supporting innovation, and paying attention to teachers’ professional development. These findings indicate that transformational leadership is reflected in various leadership practices that support an adaptive school environment in response to educational change and digital transformation. ABSTRAK Transformasi digital dalam pendidikan telah mendorong perubahan dalam pola pengelolaan sekolah sehingga kepala sekolah dituntut memiliki kepemimpinan yang adaptif, visioner, dan mampu menggerakkan perubahan organisasi. Kepemimpinan transformasional menjadi pendekatan yang relevan karena menekankan kemampuan pemimpin dalam membangun visi, memberikan motivasi, mendorong inovasi, serta memberdayakan guru dalam menghadapi perubahan. Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis persepsi guru terhadap kepemimpinan transformasional kepala sekolah pada era digital di SMAN 9 Mataram berdasarkan dimensi idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, dan individualized consideration. Penelitian ini menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain survei deskriptif. Populasi sekaligus sampel penelitian berjumlah 57 guru yang dipilih menggunakan teknik sampling jenuh (sensus), sehingga seluruh guru aktif dijadikan responden. Data diperoleh melalui kuesioner dan dianalisis menggunakan statistik deskriptif. Hasil penelitian menunjukkan bahwa persepsi guru terhadap kepemimpinan transformasional kepala sekolah berada pada kategori positif. Kepala sekolah dinilai mampu memberikan keteladanan, membangun motivasi, mendukung inovasi, serta memperhatikan pengembangan kompetensi guru. Temuan ini menunjukkan bahwa kepemimpinan transformasional tercermin dalam berbagai praktik kepemimpinan yang mendukung terciptanya lingkungan sekolah yang adaptif terhadap perubahan dan transformasi digital pendidikan.

The implementation of the Merdeka Curriculum in elementary schools requires continuous teacher professional development and collaborative support systems. Teacher working groups have an important role as professional learning communities that facilitate teachers in adapting to curriculum changes and improving instructional practices. This study aims to analyze the role of the Sekbin 2 Teacher Working Group (Forum Kelompok Kegiatan Guru/ FKKG) in strengthening the implementation of the Merdeka Curriculum at elementary schools in Tonjong District, Brebes Regency. This study employed a qualitative approach with a descriptive case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The research participants consisted of the FKKG chairperson, administrators, elementary school teachers, principals, and school supervisors selected through purposive sampling. Data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that FKKG Sekbin 2 plays three strategic roles in supporting the Merdeka Curriculum implementation. First, FKKG functions as a professional learning community that strengthens teacher competence through collaborative discussions, sharing best practices, and developing learning tools. Second, the sustainability of FKKG activities is supported by educational leadership and organizational support from principals and supervisors. Third, FKKG contributes to transforming instructional practices by encouraging student-centered learning, differentiated instruction, and innovative teaching strategies. This study concludes that FKKG can serve as a strategic educational management instrument for strengthening curriculum implementation through collaborative professional development, organizational support, and sustainable improvement of teacher practices.

This study assessed the extent of instructional supervision practices among head teachers in public primary schools in Kibondo District, Tanzania. The study was guided by the positivist research paradigm and employed a mixed-methods approach using a convergent parallel research design. A total of 294 participants were involved in the study, comprising 12 head teachers, 272 primary school teachers, 9 Ward Education Officers (WEOs), and 1 District Education Officer (DEO). Head teachers, WEOs, and the DEO were selected using purposive sampling, while primary school teachers were selected through simple random sampling. Quantitative data were collected using structured questionnaires administered to teachers, while qualitative data were obtained through interviews with head teachers, WEOs, and the DEO. Documentary review was also used to examine supervision schedules, classroom-observation records, lesson-plan monitoring records, and teachers’ feedback records. Quantitative data were analysed using the Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) through descriptive statistics, particularly means and standard deviations, while qualitative data were analysed thematically. The findings revealed that instructional supervision practices were generally implemented at low to moderate levels. Maintaining written supervision records received the highest rating (M = 2.80, SD = 1.40), followed by organising school-based professional development (M = 2.65, SD = 1.40) and encouraging peer observation and mentoring (M = 2.61, SD = 1.44). In contrast, classroom-focused activities recorded relatively lower ratings, including reviewing teachers’ schemes of work (M = 2.26, SD = 1.51), classroom observation (M = 2.27, SD = 1.48), checking lesson plans (M = 2.29, SD = 1.47), and monitoring continuous assessment practices (M = 2.29, SD = 1.53). Qualitative and documentary evidence indicated that competing administrative responsibilities, staffing constraints, and other school-level demands constrained the consistent implementation of classroom-focused supervision. The study concludes that instructional supervision was implemented unevenly, with relatively greater emphasis on administrative documentation and professional development activities than on direct classroom-focused supervision. The study recommends strengthening head teachers’ instructional leadership competencies, reducing competing administrative workloads, addressing staffing constraints, and establishing systematic mechanisms for regular classroom observation, constructive feedback, professional development, and follow-up of instructional practices.

This study investigates the influence of planning and coordination in quality assurance practices on management of instruction in public secondary schools in North-Central Nigeria. The study examined how planning activities and coordination mechanisms enhance instructional effectiveness within the school system. A descriptive survey research design was adopted. The study covered Kwara, Kogi, Niger, Benue, Nasarawa, and Plateau States. The population comprised 1,730 principals, 30,232 teachers, and 402 quality assurance officers. Using a multi-stage sampling technique, a sample of 785 participants (274 principals, 375 teachers, and 136 quality assurance officers) was selected from 274 public senior secondary schools. Data were collected using a self-structured questionnaire titled Influence of Planning and Coordination in Quality Assurance Practice on Management of Instruction in Public Secondary Schools (IPCQAPMIPSS). Reliability was established through Cronbach’s alpha (α = 0.889), indicating strong internal consistency. Descriptive statistics (mean and standard deviation) were used to answer research questions with a decision mean of 2.50. Findings revealed that planning practices such as timely preparation of timetables and lesson plans were generally accepted, while coordination practices showed moderate implementation across schools. The study concludes that strengthening coordinated quality assurance strategies is essential for improving instructional management and educational outcomes in the region

This study investigated assistant principals’ self-perceptions of their role as instructional leaders and examined the corresponding perceptions of principals. Grounded in Weber's (1996) instructional leadership model and using the Principal Instructional Management Rating Scale (PIMRS), this quantitative study surveyed assistant principals and principals from a large suburban district. Findings reveal a gap: assistant principals rated themselves higher in instructional leadership than their principals. The results indicate that the assistant principal role requires a clearer definition, targeted professional development, and leadership succession planning. These findings offer implications for educational leadership training and school district practices.

This study explores examines the role of expert educators in leading cross-school professional learning networks (PLNs) that are intentionally embedded within a professional development program designed to which cultivate future-ready and inclusive school leaders in Hong Kong. Drawing on a qualitative, open-ended questionnaire-based report from 26 expert educators, including 21 expert principals (EP) and 5 senior expert principals (SEP), the research examines their roles and the challenges they face in fostering cross-school collaboration. The study identified five interrelated leadership practices employed by the EPs and SEPs, including (1) fostering intense collaboration; (2) facilitating reflection; (3) developing a shared sense of purpose; (4) supporting cross-boundary learning; and (5) embodying reciprocal learning. The study contributes to the growing literature on leadership development grounded in PLNs. The findings argue the significance of experts and their independent leadership strategies to establish cross-school PLNs, pointing out that trust and embodying reciprocal learning reinforce their sustained engagement in cross-school PLNs. This study prompts further exploration of how leadership can establish and sustain cross-school PLNs for leadership development. The findings inform policymakers and educational leaders about how to develop meaningful learning across schools. Recommendations are offered to educational policymakers and school management bodies to prioritize the strengthening of professional networks for leadership development through active participation and expert guidance in the field.

Effective school leadership is vital to school management, teacher performance, and quality education. This study examined the leadership skills, core behavioral skills, and administrative practices of public secondary school heads in the Schools Division of Cagayan de Oro City during the school year 2025–2026. It assessed key leadership and behavioral competencies and determined their relationships with administrative practices. A descriptive-correlational design was used, with universal sampling of 105 school heads. Data were gathered through a standardized questionnaire anchored on the Results-Based Performance Management System and the Philippine Professional Standards for School Heads. Frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and Pearson correlation were used. Findings showed high levels of leadership skills, core behavioral skills, and administrative practices. People development was the strongest leadership dimension, while teamwork and innovation were the most evident core behavioral competencies. Managing school operations and resources, and focusing on teaching and learning, were among the strongest administrative practices. The study found significant positive relationships between leadership skills and administrative practices, and between core behavioral skills and administrative practices. The study concludes that effective school leadership requires a combination of people leadership, professional behavior, instructional leadership, strategic management, and administrative competence. It recommends needs-based leadership development, mentoring and coaching, stronger results-focused practices, ongoing instructional leadership training, stakeholder engagement, reflective practice, and individualized professional development plans to support the continued growth of school heads.

This mixed-methods study had two aims: to determine the purpose of school administrators’ use of social media and to develop and validate a scale measuring those purposes. In the qualitative phase, 15 school principals were interviewed individually, and the social media accounts of five principals were analyzed to identify purposes of use. In the second phase, an instrument was developed and validated across two independent samples of school administrators attending separate in-service training programs organized by the Turkish Ministry of National Education (MONE). Exploratory factor analysis (EFA; n = 156), using principal axis factoring with direct oblimin rotation, revealed a three-factor structure: stakeholder communication, personal use, and professional development, accounting for 65.52% of the total variance. Confirmatory factor analysis (CFA; n = 148) supported the factor structure with satisfactory model fit (χ²/df = 1.60, CFI = .955, RMSEA = .064). Convergent and discriminant validity were established through average variance extracted, composite reliability, McDonald’s omega, and the Fornell–Larcker criterion.

Teachers’ participation in professional development is often high, yet it does not always translate into classroom innovation, a persistent transfer-of-learning gap. This study explores how principals’ assertive communication was associated with teachers’ professional competence development in two junior high schools (one public, one private) in Brebes Regency, Indonesia. An explanatory sequential mixed-methods design was used: baseline teacher competence was descriptively mapped from the Ruang GTK platform and the Education Report (Rapor Pendidikan), followed by a qualitative phase with 22 purposively selected informants (principals, vice-principals, teachers, students, and parents). Data were gathered through surveys, interviews, observations, and document analysis, and analyzed using Miles et al.’s interactive model with triangulation. Baseline data showed high training participation (score 4) but stagnant instructional innovation and classroom management (scores 2–3). Four interactional dimensions of assertive communication emerged: directive transparency, dialogic respect, non-blaming corrective feedback, and facilitative advocacy. These were associated with reduced teacher defensiveness and greater openness to interactive and digital teaching, and varied with institutional readiness. The study frames assertive leadership as a dynamic system of instructional communication rather than a fixed trait. Given its two-school, non-causal design, the findings are context-specific; they suggest that sustaining competence requires structured post-training clinical supervision and a constructive feedback culture.

Although professional collaboration among teachers plays a critical role in enhancing school effectiveness and instructional quality, empirical studies that jointly examine the organizational and individual determinants of this collaboration remain limited. This study aimed to identify variables that significantly predict the likelihood of elementary school teachers engaging in professional collaboration. The study employed a quantitative, cross-sectional, and correlational survey design. The sample consisted of 310 teachers working in elementary schools in the city center of Siirt, selected through cluster sampling. Data were collected using the Servant Leadership Scale and the Professional Collaboration subscale. Binary logistic regression analysis was used to analyze the data. Results showed that school level, participation in professional activities, professional seniority, and principals’ servant leadership behaviors significantly predicted teachers’ likelihood of engaging in professional collaboration. In contrast, gender, marital status, educational status, length of time working with the school principal, and length of service at the school were not significant predictors. Overall, the findings highlight the role of servant leadership.

School heads’ leadership practices, such as how they set direction, support instruction, and build trust, are consistently linked to teachers’ work satisfaction, which in turn shapes motivation, commitment, and retention. The main objective of this study was to determine the School Heads’ Instructional Leadership Practices and Teachers’ Work Satisfaction in selected districts of the Division of Bukidnon during the School Year 2026–2027. Specifically, this aimed to find out the level of respondents’ perception of school heads’ instructional leadership practices; ascertain the level of work satisfaction in terms of the motivator factor; and determine whether a relationship exists between school heads’ instructional leadership practices and teachers’ work satisfaction in terms of the hygiene factor and as well as motivator factor. The study used a descriptive-correlational design and included two hundred five (205) Key Stage 2 teachers selected through universal sampling. Data were collected using a researcher-made questionnaire and analyzed using weighted mean, Pearson correlation, and multiple regression. Findings showed that instructional leadership was highly practiced, especially in aligning the school vision. Teachers also reported high job satisfaction in both hygiene and motivator factors. Instructional leadership was positively related to teachers’ work satisfaction. It also significantly predicted work satisfaction, with school vision alignment being the strongest predictor. It is concluded that instructional leadership is most effective when school heads ensure that the school’s mission and academic goals are perfectly aligned with the school-wide program and the current DepEd curriculum standards. School heads should improve teamwork, teaching, resource use, staff training, recognition, and the school environment.

This study identified the competency needs of emerging school leaders in financial management, strategic partnerships, and project implementation as a basis for developing a capability building program. Using a descriptive research design integrated with a Research and Development (R&D) approach, the study involved 68 emerging school leaders, specifically Head Teachers and newly appointed School Heads with zero to three years of leadership experience in a public schools division in Northern Luzon, Philippines. The researchers gathered data using a competency needs assessment survey aligned with the Philippine Professional Standards for School Heads (PPSSH). The findings revealed that financial management was identified as a Moderate Training Need, while strategic partnerships and project implementation were identified as Extensive Training Needs. Based on these findings, the STEP UP! (Strengthening and Training Emerging Personnel for Upgraded Performance) Capability-Building Program was developed to address the identified competency gaps. The program subsequently underwent expert validation and pilot implementation. Validation results indicated an overall rating of Very Highly Valid, demonstrating strong alignment with competency needs, professional standards, content requirements, and implementation mechanisms. Evaluation based on Kirkpatrick’s Four-Level Model further showed that the program was highly effective, as participants reported positive reactions, increased knowledge and skills, successful application of learning in the workplace, and perceived improvements in leadership performance and school operations. The study concludes that a needs-based and standards-aligned capability-building program can effectively strengthen the competencies of emerging school leaders and contribute to improved school governance, stakeholder engagement, and project implementation.

Traditional games enter school programmes as cultural resources, yet the processes connecting participation with collective values remain underexplored. This study examines how schools organize egrang, a traditional stilt-walking game, as cultural pedagogy in Scouting. An interpretive multiple-case design involved four public junior secondary schools in Semarang, Indonesia. Participants included student Scouts, Scout leaders, teachers, principals, and deputy principals. Participant observation, semi-structured interviews, focus-group discussions, and document analysis informed reflexive thematic analysis and cross-case synthesis. Four arrangements emerged: patrol challenges, exploration stations, cultural-preservation activities, and camping programmes. Shared objectives organized peer assistance, responsibility, solidarity, and leadership, while adult facilitation linked experience with cultural meaning. The comparison shows that cooperation depended on task organization and reflection rather than the traditional status of the game alone. An interpretive model connects cultural practice, patrol interaction, and reflection with the possible continued enactment and negotiation of values. Bourdieu’s habitus provides an analytical lens, but the findings do not demonstrate enduring dispositions. Schools should combine shared objectives, inclusive roles, and structured reflection; longitudinal research should examine whether these practices persist beyond Scouting.

Our study examines the mechanisms of retention for non-mechanized and unpaid teachers (NU/NP) in public schools or institutions under the Protestant conventionized system, not as an act of volunteerism, but as a dialectical phenomenon shaped by the tension between commitment and constraint. Based on a mixed survey conducted with NU/NP teachers, school principals, and Protestant coordinators, we showed that the permanence of these teachers cannot be explained solely by vocation, nor by the painful coexistence of these two logics. The dialectical thematic analysis of the respondents’ statements reveals pairs of opposing forces: vocation/exploitation, hope/slowness, divine service/survival. Thus, 74.8% of respondents simultaneously express a missionary attachment to the school and a feeling of experienced distributive injustice. This contradiction, far from causing a break, actually drives retention itself: the expectation, Legitimate faith, fear of losing accumulated seniority, but also the lack of job opportunities elsewhere; all prevent people from leaving. On the institutional side, managers maintain this paradox through a multi-valued discourse, mixing structural helplessness with the instrumentalization of faith. The study concludes that keeping NU/NP loyal is dialectical because it doesn’t rely on satisfaction, but on the impossibility of choosing between staying out of conviction and leaving out of dignity. It makes recommendations to the State: increase the number of schools, ensure retirement and mechanization for NU and NP; to the Church, to avoid reassuring NU and NP that their future mechanization is the State’s responsibility through religious discourse and unkept promises.

The main objective of the study is to find out the significance of the mediating effects of transformational leadership and work engagement on the relationship between professional self-esteem and teacher efficacy. Utilizing a correlational technique along with a quantitative, non-experimental and mediation research design, data were obtained from 335 public elementary teachers working in four large schools. The researcher used a cluster sampling technique and the statistical tools mean, Pearson r, and path analysis. From the results of the study, it was found that there are very high levels of professional self-esteem, teacher efficacy, transformational leadership of school heads, and work engagement. Moreover, there are no significant relationships between professional self-esteem and transformational leadership, and between transformational leadership and teacher efficacy. There are also no significant relationships between work engagement and teacher efficacy, and professional self-esteem and work engagement. However, there is a significant relationship between professional self-esteem and teacher efficacy. Furthermore, transformational leadership and work engagement have no significant combined mediation on the relationship between professional self-esteem and teacher efficacy. The findings of this study provide implications for policymakers in drafting plans, school heads in creating programs, and teachers in improving their transformational leadership, work engagement, professional self-esteem, and teacher efficacy. Keywords: education, professional self-esteem, teacher efficacy, transformational leadership, work engagement, correlation, teachers, Philippines

Teacher–student relationships outside formal lessons are part of school social life and may provide opportunities to practice democratic values. This qualitative case study examined patterns of out-of-class interaction, their relationship to democratic values, and factors shaping them at SMK Lingga Kencana Depok. Fourteen informants participated: two vice principals, a Pancasila and Civic Education teacher, a religious education teacher, and ten eleventh-grade students. Data came from in-depth interviews, non-participant observations, and documentation, analyzed using the Miles and Huberman interactive model. Findings show open communication, mutual respect, professional closeness, and opportunities for students to express opinions. Democratic values appeared through openness, respect for differences, participation, dialogue, and responsibility. Teachers’ personal approaches and the school environment supported interaction, while differences in student characteristics, limited time, and some students’ lack of confidence posed challenges. Unlike studies centered on formal lessons or structured programs, this case foregrounds everyday out-of-class interactions in vocational education. These interactions may provide a contextual space for practicing democratic values relevant to building democratic culture, but this case study does not establish a direct causal effect on its formation.

The article analyses the emergence of competition between schools and the new demands it places on the work of school principals. Drawing on international and national sources, the concept of “competition management competence” is defined. Five components of this competence are substantiated: cognitive, analytical-strategic, marketing-communicative, innovative-organisational and reflective-ethical. Ways of developing this competence of principals within the in-service training system are proposed.

این مقاله به تحلیل ظهور رقابت میان مدارس و الزامات جدیدی که این رقابت بر کار مدیران مدارس تحمیل می‌کند، می‌پردازد. با بهره‌گیری از منابع بین‌المللی و ملی، مفهوم «شایستگی مدیریت رقابت» تعریف می‌شود. پنج مؤلفه این شایستگی تبیین شده‌اند: شناختی، تحلیلی-راهبردی، بازاریابی-ارتباطی، نوآورانه-سازمانی و بازتابی-اخلاقی. همچنین، راه‌هایی برای توسعه این شایستگی مدیران در چارچوب نظام آموزش ضمن خدمت پیشنهاد می‌شود.

Despite growing international recognition of supervisory leadership as a mechanism for improving teaching quality, many primary schools in Northeastern Thailand—particularly those in rural, resource-constrained areas—continue to experience unclear supervisory systems, inconsistent implementation, and insufficient follow-up on teacher development, and no synthesized framework of supervisory leadership has yet been empirically examined for this context. This research aimed to: (1) investigate the components and indicators of supervisory leadership (SL) among primary school administrators in Northeastern Thailand, and (2) examine the goodness-of-fit of the resulting component and indicator model against empirical data. An Exploratory Sequential Mixed Methods design (instrument-development model) was employed, in which qualitative findings from Phase 1 directly informed (built) the quantitative instrument tested in Phase 2. Phase 1 comprised a narrative document synthesis and semi-structured interviews with nine purposively selected experts. Phase 2 collected quantitative data from 680 school administrators and academic teachers across 340 schools using multi-stage random sampling. The instrument was a five-point Likert scale questionnaire with a reliability coefficient (Cronbach’s α) of 0.93. Data were analyzed using second-order confirmatory factor analysis (CFA) with maximum-likelihood estimation. Results supported a five-component, 15-indicator structure of SL: (1) Curriculum and Instructional Management (β = 0.946), (2) Positive Communication (β = 0.918), (3) Decision-Making Ability (β = 0.913), (4) Supervision Evaluation and Assessment (β = 0.904), and (5) Teacher Professional Development (β = 0.884). The final, modification-index-guided model showed a favorable fit to the sample covariance structure (χ² = 95.693, df = 82, p = .143, χ²/df = 1.167, RMSEA = 0.016, SRMR = 0.014, CFI = 0.999, TLI = 0.999); this fit, however, should be read together with several disclosed caveats—non-normal item distributions, a ceiling effect, unmodeled clustering from the two-respondents-per-school sampling design, and reliance on a maximum-likelihood estimator not fully robust to these conditions (Sect. 6.3 )—which qualify how strongly it can be taken as evidence of the model’s robustness. Within these limits, the findings support supervisory leadership as a multidimensional competency integrating interpersonal, academic-administrative, and professional-development dimensions in this sample and context. The five-component structure is one empirically supported configuration among several conceptualizations of supervisory leadership documented in the international literature, rather than an exhaustive account of the construct, and its transferability beyond Northeastern Thailand remains a hypothesis for future replication.

علی‌رغم افزایش شناخت بین‌المللی نسبت به رهبری نظارتی به عنوان سازوکاری برای ارتقاء کیفیت آموزش، بسیاری از مدارس ابتدایی در شمال‌شرقی تایلند—به‌ویژه در مناطق روستایی و کم‌منبع—همچنان با نظام‌های نظارتی نامشخص، اجرای ناسازگار و پیگیری ناکافی توسعه معلمان مواجه هستند و تاکنون هیچ چارچوب تلفیقی از رهبری نظارتی به طور تجربی برای این زمینه مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف این پژوهش عبارت بود از: (1) شناسایی مؤلفه‌ها و شاخص‌های رهبری نظارتی (SL) در میان مدیران مدارس ابتدایی در شمال‌شرقی تایلند و (2) بررسی برازش مدل مؤلفه‌ها و شاخص‌های حاصل با داده‌های تجربی. این پژوهش از طرح آمیخته اکتشافی متوالی (مدل توسعه ابزار) بهره برد که در آن یافته‌های کیفی مرحله اول به طور مستقیم ابزار کمی مرحله دوم را شکل داد. مرحله اول شامل سنتز اسناد روایی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه نفر از خبرگان منتخب هدفمند بود. در مرحله دوم، داده‌های کمی از ۶۸۰ مدیر مدرسه و معلم آموزشی در ۳۴۰ مدرسه با نمونه‌گیری تصادفی چندمرحله‌ای گردآوری شد. ابزار پژوهش پرسشنامه‌ای با مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای و ضریب پایایی (آلفای کرونباخ) ۰.۹۳ بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی مرتبه دوم (CFA) با برآورد حداکثر درست‌نمایی تحلیل شدند. نتایج از ساختار پنج‌مؤلفه‌ای و ۱۵ شاخصی رهبری نظارتی حمایت کردند: (1) مدیریت برنامه درسی و آموزشی (β = 0.946)، (2) ارتباط مثبت (β = 0.918)، (3) توانایی تصمیم‌گیری (β = 0.913)، (4) ارزیابی و سنجش نظارتی (β = 0.904)، و (5) توسعه حرفه‌ای معلمان (β = 0.884). مدل نهایی که با شاخص اصلاح هدایت شد، برازش مطلوبی با ساختار کوواریانس نمونه نشان داد (χ² = 95.693، df = 82، p = .143، χ²/df = 1.167، RMSEA = 0.016، SRMR = 0.014، CFI = 0.999، TLI = 0.999)؛ با این حال، این برازش باید همراه با چند محدودیت افشا شده—توزیع غیرنرمال گویه‌ها، اثر سقف، خوشه‌بندی مدل‌نشده ناشی از طرح نمونه‌گیری دو پاسخ‌دهنده در هر مدرسه، و اتکا به برآوردگر حداکثر درست‌نمایی که به طور کامل نسبت به این شرایط مقاوم نیست (بخش ۶.۳)—تفسیر شود که میزان استحکام مدل را مشروط می‌کند. در این چارچوب، یافته‌ها از رهبری نظارتی به عنوان یک شایستگی چندبعدی که ابعاد بین‌فردی، علمی-اداری و توسعه حرفه‌ای را در این نمونه و زمینه ادغام می‌کند، حمایت می‌کنند. ساختار پنج‌مؤلفه‌ای یکی از پیکربندی‌های تجربی تأیید شده در میان چندین مفهوم‌پردازی رهبری نظارتی در ادبیات بین‌المللی است و نه شرحی جامع از این سازه؛ همچنین قابلیت تعمیم آن فراتر از شمال‌شرقی تایلند فرضیه‌ای برای تکرارهای آتی است.

Global Citizenship Education (GCE) faces a persistent challenge: preparing children to engage with an interconnected world without detaching them from the cultural knowledge, identities, and communities that shape their lives. Indigenous storytelling offers a culturally grounded means of connecting these local foundations with broader civic responsibilities, yet its underlying learning mechanisms and sensitivity to educational context remain insufficiently understood. This study investigated how Indigenous storytelling relates to global citizenship competencies and whether these relationships differ between urban and rural primary schools. An explanatory sequential mixed-methods design involved 500 Grade 5–6 students from ten public primary schools (five urban and five rural). Quantitative relationships were examined using Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM), Measurement Invariance of Composite Models (MICOM), and Partial Least Squares Multi-Group Analysis (PLS-MGA). Semi-structured interviews and classroom observations with purposively selected students, teachers, and principals were subsequently analyzed through reflexive thematic analysis. Both strands were integrated using joint displays and meta-inference. All hypothesized structural relationships were significant ( p < 0.001), revealing interconnected pathways from cultural authenticity, narrative engagement, community participation, and reflective learning toward global awareness, cultural respect, social responsibility, civic participation, and sustainability awareness. Urban students showed stronger narrative engagement–reflective learning (β = 0.712 vs. 0.618, p = 0.036) and reflective learning–global awareness relationships (β = 0.514 vs. 0.432, p = 0.028). Qualitative evidence explained these differences: rural schools embedded storytelling in community participation and cultural immersion, whereas urban schools relied more on teacher facilitation, collaborative reflection, and technology-supported storytelling. Indigenous storytelling connects cultural rootedness with global responsibility through context-sensitive learning pathways. Rather than positioning local identity and global citizenship as competing educational aims, the findings demonstrate how culturally grounded pedagogy can support reflective, socially responsible, and sustainability-oriented citizenship while requiring different enactment strategies across urban and rural primary education.

آموزش شهروندی جهانی (GCE) با چالشی مداوم مواجه است: آماده‌سازی کودکان برای تعامل با جهانی به‌هم‌پیوسته بدون جدا کردن آن‌ها از دانش فرهنگی، هویت‌ها و جوامعی که زندگی‌شان را شکل می‌دهد. قصه‌گویی بومی روشی مبتنی بر فرهنگ برای پیوند دادن این بنیان‌های محلی با مسئولیت‌های مدنی گسترده‌تر فراهم می‌کند، اما سازوکارهای یادگیری زیربنایی آن و حساسیت آن نسبت به زمینه آموزشی هنوز به‌درستی شناخته نشده است. این مطالعه بررسی کرد که قصه‌گویی بومی چگونه با شایستگی‌های شهروندی جهانی مرتبط است و آیا این روابط میان مدارس ابتدایی شهری و روستایی تفاوت دارد یا خیر. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی شامل ۵۰۰ دانش‌آموز پایه پنجم و ششم از ده مدرسه ابتدایی دولتی (پنج شهری و پنج روستایی) بود. روابط کمی با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM)، سنجش ناهمسانی مدل‌های مرکب (MICOM) و تحلیل چندگروهی حداقل مربعات جزئی (PLS-MGA) بررسی شد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مشاهده‌های کلاسی با دانش‌آموزان، معلمان و مدیران منتخب هدفمند، به روش تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل گردید. هر دو بخش با استفاده از نمایش‌های مشترک و فرااستنباط ادغام شدند. همه روابط ساختاری فرض‌شده معنادار بودند (p < 0.001) و مسیرهای به‌هم‌پیوسته‌ای از اصالت فرهنگی، درگیری روایی، مشارکت اجتماعی و یادگیری بازتابی به سوی آگاهی جهانی، احترام فرهنگی، مسئولیت اجتماعی، مشارکت مدنی و آگاهی از پایداری را نشان دادند. دانش‌آموزان شهری روابط قوی‌تری میان درگیری روایی–یادگیری بازتابی (β = 0.712 در مقابل 0.618، p = 0.036) و یادگیری بازتابی–آگاهی جهانی (β = 0.514 در مقابل 0.432، p = 0.028) نشان دادند. شواهد کیفی این تفاوت‌ها را توضیح داد: مدارس روستایی قصه‌گویی را در مشارکت اجتماعی و غوطه‌وری فرهنگی ادغام کردند، در حالی که مدارس شهری بیشتر به تسهیل‌گری معلم، بازتاب جمعی و قصه‌گویی مبتنی بر فناوری تکیه داشتند. قصه‌گویی بومی، ریشه‌مندی فرهنگی را از طریق مسیرهای یادگیری حساس به زمینه به مسئولیت جهانی پیوند می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که به‌جای قرار دادن هویت محلی و شهروندی جهانی به‌عنوان اهداف آموزشی متعارض، آموزش مبتنی بر فرهنگ می‌تواند از شهروندی بازتابی، مسئولانه اجتماعی و مبتنی بر پایداری حمایت کند، هرچند اجرای آن در آموزش ابتدایی شهری و روستایی به راهبردهای متفاوتی نیاز دارد.

This study examined the relationships among educational beliefs, perceived school climate, and pupil control ideology (PCI) among educators working in public Anatolian high schools in Ankara, Türkiye. Using a quantitative correlational design, the study obtained data from 761 educators, including principals, assistant principals, and teachers. Differences in PCI according to professional position, seniority, and disciplinary field were examined, and hierarchical regression analysis was used to assess the incremental contributions of educational beliefs and perceived school climate to PCI after accounting for professional position. Existentialism and Progressivism were the most strongly endorsed educational orientations. After professional position was controlled, educational beliefs explained an additional 23.6% of the variance in PCI, while perceived school climate contributed a further 2.2%; the final model accounted for 26.1% of the variance. Essentialism showed the strongest unique positive association with PCI (β = .422), whereas Existentialism was negatively associated with PCI (β = −.168). Among the school-climate dimensions, Directiveness showed a positive unique association with PCI (β = .119). Differences were also observed according to professional seniority and disciplinary field. Overall, the findings indicate that PCI is associated primarily with educators’ educational beliefs, while perceived organizational conditions provide an additional but comparatively modest contribution. The findings support examining individual belief orientations and organizational perceptions together when investigating educators’ approaches to pupil control.

این پژوهش به بررسی روابط میان باورهای آموزشی، اقلیم ادراک‌شده مدرسه و ایدئولوژی کنترل دانش‌آموزان (PCI) در میان آموزگاران شاغل در دبیرستان‌های دولتی آناتولی در آنکارا، ترکیه پرداخت. با استفاده از طرح همبستگی کمی، داده‌ها از ۷۶۱ آموزگار شامل مدیران، معاونان و معلمان گردآوری شد. تفاوت‌های PCI بر اساس موقعیت شغلی، سابقه خدمت و رشته تحصیلی بررسی گردید و برای ارزیابی سهم افزایشی باورهای آموزشی و اقلیم ادراک‌شده مدرسه در PCI پس از کنترل موقعیت شغلی، تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی به‌کار رفت. اگزیستانسیالیسم و پراگرسیویسم بیشترین گرایش‌های آموزشی مورد تأیید بودند. پس از کنترل موقعیت شغلی، باورهای آموزشی ۲۳/۶٪ از واریانس PCI را تبیین کردند، در حالی که اقلیم ادراک‌شده مدرسه ۲/۲٪ دیگر را افزود؛ مدل نهایی ۲۶/۱٪ از واریانس را تبیین نمود. اسنشیالیسم قوی‌ترین ارتباط مثبت منحصر‌به‌فرد با PCI را نشان داد (β = .422)، در حالی که اگزیستانسیالیسم با PCI ارتباط منفی داشت (β = −.168). در میان ابعاد اقلیم مدرسه، جهت‌دهی (Directiveness) ارتباط مثبت منحصر‌به‌فردی با PCI داشت (β = .119). همچنین تفاوت‌هایی بر اساس سابقه خدمت و رشته تحصیلی مشاهده شد. به‌طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهند که PCI عمدتاً با باورهای آموزشی آموزگاران مرتبط است، در حالی که شرایط سازمانی ادراک‌شده سهمی افزایشی اما نسبتاً اندک دارد. این یافته‌ها از بررسی همزمان گرایش‌های اعتقادی فردی و ادراک‌های سازمانی هنگام مطالعه رویکردهای آموزگاران به کنترل دانش‌آموز حمایت می‌کند.

ABSTRACT Muhammadiyah schools face challenges in strengthening institutional competitiveness, improving school governance, and developing strategic plans that can guide sustainable school development. Many schools have not yet developed systematic Strategic Plans (Renstra) and school excellence roadmaps, resulting in short-term and less focused development efforts. This community service program aimed to enhance the capacity of principals and teachers in effective school leadership, strategic planning, and the development of school excellence roadmaps in Muhammadiyah schools in Boyolali Regency. The program employed a Participatory Action and Empowerment Model involving 17 Muhammadiyah elementary and junior secondary schools. The activities consisted of training, workshops, mentoring, and evaluation. The results demonstrated improved participants’ understanding of school leadership, institutional governance, strategic planning, and the implementation of strategic and operational plans. In addition, the program produced draft Strategic Plans (Renstra) and school excellence roadmaps that can serve as sustainable development guidelines for participating schools. The program also strengthened collaboration among the university, the Muhammadiyah Regional Board of Boyolali, the Primary and Secondary Education Council, and Muhammadiyah schools in improving educational quality and institutional competitiveness. The findings indicate that mentoring in strategic planning and school excellence roadmap development is an effective strategy for strengthening leadership capacity, governance, and the competitiveness of Muhammadiyah schools. Keywords: Muhammadiyah schools; strategic plan; school excellence roadmap; school leadership; school competitiveness ABSTRAK Sekolah Muhammadiyah menghadapi tantangan dalam meningkatkan daya saing lembaga, memperkuat tata kelola sekolah, serta menyusun perencanaan strategis yang mampu menjadi pedoman pengembangan sekolah secara berkelanjutan. Sebagian sekolah belum memiliki dokumen Rencana Strategis (Renstra) dan roadmap keunggulan yang tersusun secara sistematis sehingga pengembangan sekolah cenderung bersifat jangka pendek dan kurang terarah. Kegiatan pengabdian kepada masyarakat ini bertujuan meningkatkan kapasitas kepala sekolah dan guru dalam kepemimpinan sekolah efektif, penyusunan Renstra, serta pengembangan roadmap keunggulan sekolah Muhammadiyah di Kabupaten Boyolali. Kegiatan dilaksanakan menggunakan pendekatan Participatory Action and Empowerment Model yang melibatkan 17 sekolah Muhammadiyah jenjang SD/MI dan SMP/MTs. Metode yang digunakan meliputi pelatihan, workshop, pendampingan, dan evaluasi. Hasil kegiatan menunjukkan adanya peningkatan pemahaman peserta mengenai kepemimpinan sekolah, tata kelola lembaga, perencanaan strategis, serta implementasi Renstra dan Renop. Selain itu, kegiatan menghasilkan draft Renstra dan roadmap keunggulan sekolah yang dapat digunakan sebagai pedoman pengembangan sekolah secara berkelanjutan. Program ini juga memperkuat sinergi antara perguruan tinggi, PDM Boyolali, Majelis Dikdasmen, dan sekolah Muhammadiyah dalam upaya meningkatkan mutu dan daya saing lembaga pendidikan. Kegiatan pendampingan Renstra dan roadmap keunggulan terbukti menjadi strategi yang efektif untuk memperkuat kapasitas kepemimpinan, tata kelola, dan daya saing sekolah Muhammadiyah. Kata kunci: sekolah Muhammadiyah; Renstra; roadmap keunggulan; kepemimpinan sekolah; daya saing sekolah

چکیده: مدارس محمدیه با چالش‌هایی در زمینه تقویت رقابت‌پذیری نهادی، بهبود حکمرانی مدرسه و توسعه برنامه‌های راهبردی مواجه هستند که می‌تواند راهنمای توسعه پایدار مدرسه باشد. بسیاری از مدارس هنوز برنامه راهبردی (Renstra) و نقشه‌راه برتری مدرسه را به‌صورت نظام‌مند تدوین نکرده‌اند و این امر منجر به تلاش‌های توسعه‌ای کوتاه‌مدت و کم‌تمرکز می‌شود. هدف این برنامه خدمت‌رسانی به جامعه، ارتقاء ظرفیت مدیران و معلمان در رهبری مؤثر مدرسه، برنامه‌ریزی راهبردی و توسعه نقشه‌راه برتری مدرسه در مدارس محمدیه شهرستان بویولالی بود. این برنامه با استفاده از مدل مشارکتی اقدام و توانمندسازی و با مشارکت ۱۷ مدرسه ابتدایی و متوسطه محمدیه اجرا شد. فعالیت‌ها شامل آموزش، کارگاه، مشاوره و ارزیابی بود. نتایج نشان داد که درک شرکت‌کنندگان از رهبری مدرسه، حکمرانی نهادی، برنامه‌ریزی راهبردی و اجرای برنامه‌های راهبردی و عملیاتی بهبود یافته است. علاوه بر این، برنامه منجر به تهیه پیش‌نویس برنامه راهبردی (Renstra) و نقشه‌راه برتری مدرسه شد که می‌تواند به‌عنوان راهنمای توسعه پایدار برای مدارس مشارکت‌کننده مورد استفاده قرار گیرد. این برنامه همچنین همکاری میان دانشگاه، هیئت منطقه‌ای محمدیه بویولالی، شورای آموزش ابتدایی و متوسطه و مدارس محمدیه را در جهت ارتقاء کیفیت آموزشی و رقابت‌پذیری نهادی تقویت کرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که همراهی در برنامه‌ریزی راهبردی و توسعه نقشه‌راه برتری مدرسه، راهبردی مؤثر برای تقویت ظرفیت رهبری، حکمرانی و رقابت‌پذیری مدارس محمدیه است.

The transformation of 21st-century education demands the strengthening of higher-order thinking skills, known as the 4Cs (critical thinking, creativity, communication, and collaboration), along with the need for technology integration in the learning and assessment process. In the context of Sekolah Penggerak (Moving Schools), Indonesian language teachers have a strategic role in designing assessments that are oriented not only toward cognitive achievement but also toward developing students' competencies and character. This study aims to examine the implementation of the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) approach in assessing 4C skills, formulate an effective TPACK-based 4C skills assessment model, and construct an applicable assessment concept for Indonesian language teachers at Sekolah Penggerak (Moving Schools) in Bali Province. This study used a mixed methods approach with an exploratory design. Qualitative data were obtained through observation, document study, in-depth interviews, and focus group discussions (FGDs), while quantitative data were collected through questionnaires that had been tested for validity and reliability. The study subjects included Indonesian language teachers, school principals, and educational stakeholders at Sekolah Penggerak (Moving Schools) in Bali Province. Qualitative data were analyzed using thematic analysis, while quantitative data were analyzed using descriptive statistics. The research results show that Indonesian language teachers have positive perceptions of the implementation of the TPACK-based 4C skills assessment. The integration of technology into the assessment is considered capable of increasing student engagement, encouraging reflection on learning, and strengthening student-centered learning. The developed assessment model emphasizes the integration of learning objectives, pedagogical strategies, Indonesian language content, and the contextual use of digital technology. The resulting assessment concept is flexible, adaptive, and relevant to the characteristics of the Driving Schools and the implementation of the Independent Curriculum.

تحول آموزش قرن بیست و یکم مستلزم تقویت مهارت‌های تفکر سطح بالاتر، که به عنوان مهارت‌های 4C (تفکر انتقادی، خلاقیت، ارتباط و همکاری) شناخته می‌شوند، همراه با نیاز به ادغام فناوری در فرایند یاددهی و ارزیابی است. در زمینه مدارس پیشرو (Sekolah Penggerak)، معلمان زبان اندونزیایی نقش راهبردی در طراحی ارزیابی‌هایی دارند که نه تنها بر دستاوردهای شناختی بلکه بر توسعه شایستگی‌ها و شخصیت دانش‌آموزان نیز متمرکز است. هدف این پژوهش بررسی اجرای رویکرد دانش محتوایی-آموزشی-فناورانه (TPACK) در ارزیابی مهارت‌های 4C، تدوین یک مدل ارزیابی مؤثر مبتنی بر TPACK برای مهارت‌های 4C و ساخت یک مفهوم ارزیابی قابل اجرا برای معلمان زبان اندونزیایی در مدارس پیشرو استان بالی است. این پژوهش با رویکرد روش ترکیبی و طرح اکتشافی انجام شد. داده‌های کیفی از طریق مشاهده، مطالعه اسناد، مصاحبه‌های عمیق و بحث‌های گروهی متمرکز (FGD) گردآوری شد و داده‌های کمی از طریق پرسشنامه‌هایی که روایی و پایایی آن‌ها آزمون شده بود، جمع‌آوری گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل معلمان زبان اندونزیایی، مدیران مدارس و ذینفعان آموزشی مدارس پیشرو استان بالی بودند. داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل تماتیک و داده‌های کمی با آمار توصیفی تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که معلمان زبان اندونزیایی نگرش مثبتی نسبت به اجرای ارزیابی مهارت‌های 4C مبتنی بر TPACK دارند. ادغام فناوری در ارزیابی، موجب افزایش مشارکت دانش‌آموزان، تشویق به بازتاب یادگیری و تقویت یادگیری دانش‌آموزمحور می‌شود. مدل ارزیابی توسعه‌یافته بر ادغام اهداف یادگیری، راهبردهای آموزشی، محتوای زبان اندونزیایی و استفاده زمینه‌ای از فناوری دیجیتال تأکید دارد. مفهوم ارزیابی حاصل، انعطاف‌پذیر، سازگار و متناسب با ویژگی‌های مدارس پیشرو و اجرای برنامه درسی مستقل است.

This phenomenological study explored the lived experiences of school heads leading Indigenous Peoples (IP) Community Schools in San Agustin and Lianga Districts, Division of Surigao del Sur, during School Year 2025–2026. Seven school heads were purposively selected and interviewed using a semi-structured guide, with data analyzed through thematic analysis. Findings showed that their experiences were shaped by cultural immersion and adaptive leadership, community trust and shared leadership, remote and resource-limited conditions, and fulfillment from learner and community transformation. To address challenges, school heads relied on resourcefulness, stakeholder partnerships, consultation with Indigenous leaders, flexible and participatory governance, and continuous professional learning. The participants also emphasized the need for community-centered governance, culturally responsive and inclusive instructional leadership, sustained Indigenous Peoples Education (IPEd) training and mentoring, adequate resources, and stronger inter-agency support. The study concludes that effective leadership in IP Community Schools is adaptive, relational, culturally responsive, and grounded in sustained collaboration with Indigenous communities and stakeholders.

این پژوهش پدیدارشناختی به بررسی تجربه‌های زیسته مدیران مدارس جامعه اقوام بومی (IP) در مناطق سن آگوستین و لیانگا، حوزه سوریگائو دل سور، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. هفت مدیر مدرسه به‌صورت هدفمند انتخاب و با استفاده از راهنمای نیمه‌ساختاریافته مورد مصاحبه قرار گرفتند و داده‌ها از طریق تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافته‌ها نشان داد که تجربه‌های آنان تحت تأثیر غوطه‌وری فرهنگی و رهبری تطبیقی، اعتماد جامعه و رهبری مشارکتی، شرایط دورافتاده و کمبود منابع، و احساس رضایت از تحول یادگیرندگان و جامعه شکل گرفته است. برای مواجهه با چالش‌ها، مدیران مدارس بر خلاقیت، همکاری با ذی‌نفعان، مشاوره با رهبران بومی، حکمرانی انعطاف‌پذیر و مشارکتی و یادگیری حرفه‌ای مستمر تکیه داشتند. شرکت‌کنندگان همچنین بر ضرورت حکمرانی مبتنی بر جامعه، رهبری آموزشی پاسخگو و فراگیر نسبت به فرهنگ، تداوم آموزش و هدایت IPEd، منابع کافی و حمایت قوی‌تر بین‌سازمانی تأکید کردند. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد که رهبری اثربخش در مدارس جامعه اقوام بومی تطبیقی، رابطه‌محور، پاسخگو به فرهنگ و مبتنی بر همکاری پایدار با جوامع بومی و ذی‌نفعان است.

This qualitative descriptive case study examined the financial management experiences, challenges, and proposed solutions of school heads in Claveria North District, Masbate, and used the findings as basis for a Financial Management Capacity Enhancement Program. Ten public school heads with at least five years of leadership experience were purposively selected from principals, head teachers, and teachers-in-charge. Data were gathered through semi-structured one-on-one interviews and review of pertinent school financial documents, then analyzed thematically. Findings showed that school heads managed persistent resource inadequacy, delayed fund releases, unexpected expenditures, geographic and logistical constraints, limited formal financial management training, procurement bottlenecks, and demanding documentation and liquidation requirements. Despite these conditions, they developed competence through prioritization, strategic budget allocation, community fundraising, income-generating activities, adaptive procurement practices, peer learning, and close stakeholder coordination; some also relied on personal funds when official resources were delayed. The study concludes that the resourcefulness of rural school heads cannot substitute for institutionalized support. Context-responsive financial training, clearer and more adaptive procedures, timely releases, stronger supplier and stakeholder networks, and standardized accounting and liquidation support are therefore necessary. These findings informed a capacity enhancement program intended to strengthen transparency, accountability, compliance, and efficient financial governance in geographically isolated rural schools.

این مطالعه موردی توصیفی کیفی به بررسی تجارب، چالش‌ها و راهکارهای پیشنهادی مدیران مدارس در زمینه مدیریت مالی در منطقه شمالی Claveria، استان Masbate پرداخت و یافته‌های به‌دست‌آمده را مبنایی برای طراحی برنامه ارتقاء ظرفیت مدیریت مالی قرار داد. ده نفر از مدیران مدارس دولتی با حداقل پنج سال سابقه رهبری، به‌صورت هدفمند از میان مدیران، معاونان و مسئولان مدارس انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی و بررسی اسناد مالی مرتبط مدارس گردآوری و به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که مدیران مدارس با کمبود مداوم منابع، تأخیر در تخصیص بودجه، هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده، محدودیت‌های جغرافیایی و لجستیکی، آموزش رسمی محدود در زمینه مدیریت مالی، گلوگاه‌های تأمین کالا و الزامات دشوار مستندسازی و تسویه حساب مواجه بودند. با وجود این شرایط، آن‌ها از طریق اولویت‌بندی، تخصیص راهبردی بودجه، جمع‌آوری کمک‌های مردمی، فعالیت‌های درآمدزا، شیوه‌های تطبیقی در تأمین کالا، یادگیری از همتایان و هماهنگی نزدیک با ذینفعان، شایستگی لازم را کسب کردند؛ برخی نیز در صورت تأخیر منابع رسمی، از منابع شخصی خود استفاده می‌کردند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که ابتکار و خلاقیت مدیران مدارس روستایی جایگزین حمایت‌های نهادی نمی‌شود. بنابراین، آموزش مالی متناسب با زمینه، رویه‌های شفاف و تطبیقی‌تر، تخصیص به‌موقع منابع، شبکه‌های قوی‌تر تأمین‌کنندگان و ذینفعان و پشتیبانی استانداردشده حسابداری و تسویه حساب ضروری است. این یافته‌ها مبنای برنامه ارتقاء ظرفیت با هدف تقویت شفافیت، پاسخگویی، رعایت مقررات و حکمرانی مالی کارآمد در مدارس روستایی دورافتاده قرار گرفت.

Improving teacher performance is a fundamental aspect of achieving high-quality education, as it contributes significantly to the effectiveness of the teaching and learning process and the successful attainment of students' competencies. This study aims to examine the effects of school principals' democratic leadership and teachers' work ethic on teacher performance by considering school culture as a mediating variable. The study employed a quantitative approach using an explanatory research design involving all 52 teachers at SMKN 1 Batu, who were selected through the total sampling technique. Data were collected using a five-point Likert scale questionnaire and analyzed through Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) using SmartPLS software. The findings reveal that school principals' democratic leadership has a positive and significant effect on both school culture and teacher performance. Similarly, teachers' work ethic has a positive and significant influence on school culture and teacher performance. Furthermore, school culture positively affects teacher performance and serves as a significant mediating variable in the relationships between democratic leadership, teachers' work ethic, and teacher performance. These findings indicate that improving teacher performance requires participative leadership, a strong work ethic, and a supportive school culture. The study provides practical implications for school administrators in designing strategies to improve educational quality through strengthening democratic leadership, enhancing teachers' work ethic, and fostering a sustainable school culture. Keywords: democratic leadership, teacher work ethic, school culture, teacher performance.

ارتقای عملکرد معلمان یکی از جنبه‌های اساسی دستیابی به آموزش با کیفیت بالا است، چرا که نقش بسزایی در اثربخشی فرایند تدریس و یادگیری و موفقیت در کسب شایستگی‌های دانش‌آموزان ایفا می‌کند. هدف این پژوهش بررسی تأثیر رهبری دموکراتیک مدیران مدرسه و اخلاق کاری معلمان بر عملکرد معلمان با در نظر گرفتن فرهنگ مدرسه به‌عنوان متغیر میانجی است. این مطالعه با رویکرد کمی و با استفاده از طرح پژوهش تبیینی انجام شده است و تمامی ۵۲ معلم SMKN 1 Batu که از طریق روش نمونه‌گیری کل انتخاب شدند، در آن شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه لیکرت پنج‌درجه‌ای گردآوری و از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری دموکراتیک مدیران مدرسه تأثیر مثبت و معناداری بر فرهنگ مدرسه و عملکرد معلمان دارد. همچنین، اخلاق کاری معلمان تأثیر مثبت و معناداری بر فرهنگ مدرسه و عملکرد معلمان دارد. افزون بر این، فرهنگ مدرسه تأثیر مثبت بر عملکرد معلمان داشته و به‌عنوان متغیر میانجی معنادار در روابط بین رهبری دموکراتیک، اخلاق کاری معلمان و عملکرد معلمان ایفای نقش می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ارتقای عملکرد معلمان مستلزم رهبری مشارکتی، اخلاق کاری قوی و فرهنگ مدرسه حمایت‌کننده است. این پژوهش پیامدهای عملی برای مدیران مدارس در طراحی راهبردهایی جهت بهبود کیفیت آموزشی از طریق تقویت رهبری دموکراتیک، ارتقای اخلاق کاری معلمان و پرورش فرهنگ مدرسه پایدار ارائه می‌دهد.

This study assessed the management of educational resources in four Mathematics, Science, and Technology Academy (MSTA) sub-hub schools in Mpumalanga, as well as their use in teaching and learning. While these schools are well-resourced, it is unclear how these resources are managed and used. It is critical to provide answers to this issue, considering that MSTA is a specialised project that seeks to support teaching and learning. The focus in this study was on science. Four MSTA-designated schools participated in the study, represented by one principal and one departmental head per school, as well as four teachers from School A, two from School B, three from School C, and two from School D, giving a total of 19 participants who were conveniently available to participate in focus group interviews (FGIs) in 2022 and 2023. One teacher teaching science to eleventh and twelfth graders was also observed in both years through non-participant observation. Inductive analysis was conducted, resulting in two emergent themes: resource availability and its use for teaching and learning, and the management and maintenance of resources. The findings showed that the schools were reasonably well-resourced. However, the management, use, and maintenance of these resources varied across the schools, showing effectiveness as well as some flaws.

این مطالعه به ارزیابی مدیریت منابع آموزشی در چهار مدرسه زیرمجموعه آکادمی ریاضیات، علوم و فناوری (MSTA) در امپومالانگا و همچنین نحوه استفاده از این منابع در آموزش و یادگیری پرداخت. اگرچه این مدارس از نظر منابع وضعیت مناسبی دارند، اما نحوه مدیریت و استفاده از این منابع مشخص نیست. پاسخ به این مسئله با توجه به اینکه MSTA یک پروژه تخصصی با هدف حمایت از آموزش و یادگیری است، اهمیت دارد. تمرکز این پژوهش بر حوزه علوم بوده است. چهار مدرسه تعیین‌شده توسط MSTA در این مطالعه شرکت کردند که هر یک توسط یک مدیر و یک رئیس بخش و همچنین چهار معلم از مدرسه A، دو معلم از مدرسه B، سه معلم از مدرسه C و دو معلم از مدرسه D نمایندگی می‌شدند؛ در مجموع ۱۹ نفر که به صورت در دسترس در مصاحبه‌های گروهی متمرکز (FGIs) در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ شرکت کردند. همچنین یک معلم که به دانش‌آموزان پایه یازدهم و دوازدهم علوم تدریس می‌کرد، در هر دو سال از طریق مشاهده غیرمشارکتی مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل استقرایی انجام شد که منجر به ظهور دو مضمون اصلی گردید: دسترسی به منابع و استفاده از آن‌ها در آموزش و یادگیری، و مدیریت و نگهداری منابع. یافته‌ها نشان داد که مدارس از نظر منابع وضعیت نسبتاً مناسبی دارند، اما مدیریت، استفاده و نگهداری این منابع در مدارس مختلف متفاوت بوده و هم اثربخشی و هم برخی کاستی‌ها را نشان می‌دهد.

Background—Teacher professional care in this study is defined as the integration of functional responsibility (e.g., preparation, punctuality, and completion of assigned duties) with relational and ethical responsiveness to pupils and colleagues. Although principal leadership is widely associated with teacher performance and school climate, less is known about how connected leadership processes cultivate this broader form of care across primary-school contexts. Objectives—This study examined how principals plan, enact, evaluate, and refine leadership strategies intended to strengthen teachers’ professional care. Methods—A qualitative multiple-case study was conducted from May to August 2026 in five public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Ten participants—five principals and five teachers—were purposively selected. Data were generated through semi-structured interviews, non-participant observations, and school documents and analysed through a mixed deductive–inductive thematic procedure combining within-case analysis and cross-case comparison. Informant bias was mitigated by seeking concrete incident-based accounts, comparing principal and teacher perspectives, checking interview summaries with participants, and requiring major interpretations to be supported by more than one source or method. Results—Across cases, professional care was strongest where principals combined clear expectations with credible modelling, developmental supervision, psychologically safe two-way communication, continuous professional learning, and distributed participation. Evaluation functioned not merely as control but as reflective follow-up that linked observed practice to differentiated support. Conclusion—The findings suggest that leadership enables professional care through a recursive organisational process in which accountability, relational trust, professional learning, and shared responsibility reinforce one another.

زمینه—در این مطالعه، مراقبت حرفه‌ای معلمان به‌عنوان ادغام مسئولیت عملکردی (مانند آمادگی، وقت‌شناسی و انجام وظایف محوله) با پاسخگویی رابطه‌ای و اخلاقی نسبت به دانش‌آموزان و همکاران تعریف می‌شود. اگرچه رهبری مدیران به‌طور گسترده‌ای با عملکرد معلمان و جو مدرسه مرتبط دانسته می‌شود، اما دانش اندکی درباره چگونگی پرورش این شکل گسترده‌تر مراقبت از طریق فرایندهای رهبری مرتبط در زمینه‌های مدارس ابتدایی وجود دارد. اهداف—این مطالعه بررسی کرد که مدیران چگونه راهبردهای رهبری را برای تقویت مراقبت حرفه‌ای معلمان برنامه‌ریزی، اجرا، ارزیابی و اصلاح می‌کنند. روش‌ها—یک مطالعه کیفی چندموردی از ماه مه تا اوت ۲۰۲۶ در پنج مدرسه ابتدایی دولتی در موآرو جامبی اندونزی انجام شد. ده شرکت‌کننده—پنج مدیر و پنج معلم—به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده‌های غیرمشارکتی و اسناد مدرسه گردآوری و با استفاده از روش تماتیک ترکیبی قیاسی–استقرایی شامل تحلیل درون‌موردی و مقایسه بین‌موردی تحلیل شدند. سوگیری مطلعان با درخواست روایت‌های مبتنی بر رویدادهای عینی، مقایسه دیدگاه‌های مدیران و معلمان، بررسی خلاصه مصاحبه‌ها با شرکت‌کنندگان و الزام پشتیبانی تفسیرهای اصلی توسط بیش از یک منبع یا روش کاهش یافت. یافته‌ها—در میان موارد، مراقبت حرفه‌ای در جایی قوی‌تر بود که مدیران انتظارات روشن را با الگو بودن معتبر، نظارت توسعه‌ای، ارتباط دوسویه روان‌شناختی ایمن، یادگیری حرفه‌ای مستمر و مشارکت توزیع‌شده ترکیب می‌کردند. ارزیابی نه صرفاً به‌عنوان کنترل، بلکه به‌عنوان پیگیری بازتابی که عمل مشاهده‌شده را به حمایت تفکیک‌شده پیوند می‌داد، عمل می‌کرد. نتیجه‌گیری—یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری از طریق یک فرایند سازمانی بازگشتی که در آن پاسخگویی، اعتماد رابطه‌ای، یادگیری حرفه‌ای و مسئولیت‌پذیری مشترک یکدیگر را تقویت می‌کنند، مراقبت حرفه‌ای را امکان‌پذیر می‌سازد.

Background—Primary teachers need support to translate digital access into pedagogically coherent lesson plans and teaching materials. Objectives—This study examined five connected aspects of principals’ support: diagnosing digital-learning needs, enabling situated professional learning, orchestrating digital resources, evaluating practice and renewing support, and synthesizing a cross-case leadership cycle. Method—A qualitative multiple-case study was conducted in four public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Four principals and eight experienced upper-primary teachers participated, providing accounts complemented by non-participant observations and school documents. Within-case summaries and cross-case matrices were interpreted through source and method triangulation and member checking. Results—The cases shared needs diagnosis, workplace learning, resource coordination, and formative supervision, but differed in the evidence used, learning arrangements, and access constraints. Teaching materials considered in the study included teaching modules, worksheets, digital media, and assessments; no standardized improvement scores were available. Education-report analysis was prominent in Case A and Case B, peer-supported learning in Case C, and phase-based discussion in Case D. The synthesis yielded a diagnose–enable–evaluate–renew cycle, with resource orchestration embedded in enablement. Conclusions—The cycle offers a context-sensitive explanation of leadership support for digital lesson planning. It is an interpretive proposition for further testing, rather than evidence of causal effects on teacher competence or student outcomes.

زمینه—معلمان ابتدایی نیازمند حمایت برای تبدیل دسترسی دیجیتال به طرح درس‌ها و مواد آموزشی منسجم از نظر آموزشی هستند. اهداف—این پژوهش پنج جنبه مرتبط از حمایت مدیران را بررسی کرد: تشخیص نیازهای یادگیری دیجیتال، امکان‌سازی یادگیری حرفه‌ای موقعیتی، سازماندهی منابع دیجیتال، ارزیابی عمل و تجدید حمایت، و ترکیب یک چرخه رهبری بین‌موردی. روش—یک مطالعه کیفی چندموردی در چهار مدرسه ابتدایی دولتی در Muaro Jambi اندونزی انجام شد. چهار مدیر و هشت معلم باتجربه پایه‌های بالای ابتدایی شرکت کردند و روایت‌هایی ارائه دادند که با مشاهدات غیرمشارکتی و اسناد مدرسه تکمیل شد. خلاصه‌های درون‌موردی و ماتریس‌های بین‌موردی از طریق مثلث‌سازی منبع و روش و بررسی اعضا تفسیر شدند. یافته‌ها—موارد مورد بررسی در تشخیص نیاز، یادگیری در محیط کار، هماهنگی منابع و نظارت تکوینی مشترک بودند، اما در شواهد مورد استفاده، ترتیبات یادگیری و محدودیت‌های دسترسی تفاوت داشتند. مواد آموزشی مورد بررسی شامل ماژول‌های آموزشی، برگه‌های کار، رسانه‌های دیجیتال و ارزشیابی‌ها بود؛ هیچ نمره استانداردی برای بهبود در دسترس نبود. تحلیل گزارش‌های آموزشی در مورد A و مورد B برجسته بود، یادگیری با حمایت همتا در مورد C و بحث مبتنی بر مرحله در مورد D. ترکیب یافته‌ها منجر به چرخه تشخیص–امکان‌سازی–ارزیابی–تجدید شد که سازماندهی منابع در امکان‌سازی ادغام شده است. نتیجه‌گیری—این چرخه تبیینی حساس به زمینه از حمایت رهبری برای برنامه‌ریزی درسی دیجیتال ارائه می‌دهد. این یک گزاره تفسیری برای آزمون‌های بیشتر است و نه شواهدی از اثرات علّی بر شایستگی معلمان یا پیامدهای دانش‌آموزان.

Background: The digital era presents unprecedented opportunities and challenges for establishing learning societies that support lifelong learning, digital literacy, and sustainable human capital development. Educational and community leaders play pivotal roles in this transformation, yet their integrated contributions remain underexplored in emerging regional contexts. Objective: This study aims to develop an integrated understanding of how educational and community leaders contribute to the creation of a learning society in the digital era, with specific focus on lifelong learning mechanisms, digital literacy initiatives, and human capital development pathways. Method: A qualitative descriptive multi-stakeholder inquiry was conducted with 28 participants including school principals, university leaders, community organization leaders, government representatives, and NGO officials from Banten Province, Indonesia. Data were collected through semi-structured interviews (n=18), focus group discussions (n=3), document analysis, and observation protocols. Thematic analysis with source, method, and theory triangulation was employed. Findings: Educational and community leaders jointly establish learning societies through five interconnected mechanisms: institutional learning infrastructure development, digital literacy ecosystems, collaborative knowledge-sharing platforms, civic engagement frameworks, and capability development initiatives. Leaders emphasized the necessity of integrating formal and informal learning, bridging digital divides, and fostering social capital through community engagement. An Integrated Learning Society Development Framework emerged, highlighting the synergistic relationship between educational institutions, community organizations, and government agencies in facilitating sustainable human capital growth. Novelty: This research uniquely positions learning society development as an educational-community collaborative endeavor within the digital era context of emerging regional economies, departing from institution-centric approaches that dominate current literature. Implications: Findings provide strategic guidance for policymakers and institutional leaders in designing integrated learning society frameworks that harness digital technologies while maintaining social cohesion and equitable access to learning opportunities.

زمینه: عصر دیجیتال فرصت‌ها و چالش‌های بی‌سابقه‌ای را برای ایجاد جوامع یادگیرنده که از یادگیری مادام‌العمر، سواد دیجیتال و توسعه پایدار سرمایه انسانی حمایت می‌کنند، فراهم آورده است. رهبران آموزشی و اجتماعی نقش‌های محوری در این تحول ایفا می‌کنند، اما مشارکت‌های یکپارچه آن‌ها در زمینه‌های منطقه‌ای نوظهور کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف توسعه درک یکپارچه‌ای از نحوه مشارکت رهبران آموزشی و اجتماعی در ایجاد جامعه یادگیرنده در عصر دیجیتال، با تمرکز ویژه بر سازوکارهای یادگیری مادام‌العمر، ابتکارات سواد دیجیتال و مسیرهای توسعه سرمایه انسانی انجام شده است. روش: یک پژوهش کیفی توصیفی با رویکرد چند ذینفعی با مشارکت ۲۸ نفر شامل مدیران مدارس، رهبران دانشگاهی، رهبران سازمان‌های اجتماعی، نمایندگان دولت و مسئولان سازمان‌های غیردولتی از استان بانتن اندونزی انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n=18)، بحث‌های گروهی متمرکز (n=3)، تحلیل اسناد و پروتکل‌های مشاهده گردآوری شد. تحلیل تماتیک با مثلث‌سازی منبع، روش و نظریه به کار گرفته شد. یافته‌ها: رهبران آموزشی و اجتماعی به طور مشترک از طریق پنج سازوکار به هم پیوسته شامل توسعه زیرساخت‌های یادگیری نهادی، اکوسیستم‌های سواد دیجیتال، بسترهای اشتراک دانش مشارکتی، چارچوب‌های مشارکت مدنی و ابتکارات توسعه قابلیت‌ها، جوامع یادگیرنده را ایجاد می‌کنند. رهبران بر ضرورت ادغام یادگیری رسمی و غیررسمی، پر کردن شکاف دیجیتال و تقویت سرمایه اجتماعی از طریق مشارکت اجتماعی تأکید کردند. چارچوب یکپارچه توسعه جامعه یادگیرنده استخراج شد که بر رابطه هم‌افزا میان نهادهای آموزشی، سازمان‌های اجتماعی و نهادهای دولتی در تسهیل رشد پایدار سرمایه انسانی تأکید دارد. نوآوری: این پژوهش توسعه جامعه یادگیرنده را به عنوان یک تلاش مشترک آموزشی-اجتماعی در زمینه عصر دیجیتال اقتصادهای منطقه‌ای نوظهور مطرح می‌کند و از رویکردهای نهاد-محور غالب در ادبیات فعلی فاصله می‌گیرد. پیامدها: یافته‌ها راهنمایی راهبردی برای سیاست‌گذاران و رهبران نهادی در طراحی چارچوب‌های یکپارچه جامعه یادگیرنده که از فناوری‌های دیجیتال بهره می‌گیرند و در عین حال انسجام اجتماعی و دسترسی عادلانه به فرصت‌های یادگیری را حفظ می‌کنند، ارائه می‌دهد.

Background-Principals in inclusive schools must supervise instruction for students with special needs (SEN), yet little is known about how supervision reaches differentiated literacy instruction where specialist staff are scarce. Objectives- This study analyzes how a principal, as supervisor and educator, manages the instructional program and oversees differentiated literacy learning for SEN students. Methods- An instrumental single-case study was conducted at SDN 8 Sintang, an inclusive elementary school in West Kalimantan, Indonesia. Participants included one principal, one classroom teacher, one special assistant teacher (SAT), and five SEN students. Interviews, observations, and documents were analyzed using NVivo 15. Results-Participants described scheduled supervision aimed at differentiation and a redefinition of literacy achievement as individual progress. Differentiation appeared divided between the classroom teacher (content) and the SAT (process and assessment), although observed collaboration was inconsistent and students' communication about reading content was limited. Reported barriers were structural: the SAT ratio, incomplete individualized education program documentation, and limited special-pedagogy training. Conclusions-Within this school, the principal's dual role was perceived to support differentiated literacy work; the findings are tentative given one informant per adult role and five heterogeneous students. The study offers a context-bound proposition linking supervision, teacher SAT collaboration, and affective literacy habituation for testing.

زمینه و هدف: مدیران مدارس فراگیر باید بر آموزش دانش‌آموزان با نیازهای ویژه (SEN) نظارت کنند، اما اطلاعات اندکی درباره چگونگی رسیدن نظارت به آموزش سوادآموزی تفکیکی در شرایط کمبود کارکنان متخصص وجود دارد. اهداف: این پژوهش تحلیل می‌کند که چگونه یک مدیر، به عنوان ناظر و آموزگار، برنامه آموزشی را مدیریت کرده و بر یادگیری سوادآموزی تفکیکی برای دانش‌آموزان SEN نظارت می‌کند. روش‌ها: یک مطالعه موردی ابزاری منفرد در دبستان SDN 8 Sintang، یک مدرسه ابتدایی فراگیر در کالیمانتان غربی اندونزی انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل یک مدیر، یک معلم کلاس، یک معلم دستیار ویژه (SAT) و پنج دانش‌آموز SEN بودند. مصاحبه‌ها، مشاهدات و اسناد با استفاده از نرم‌افزار NVivo 15 تحلیل شدند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان نظارت برنامه‌ریزی‌شده با هدف تفکیک و بازتعریف موفقیت سوادآموزی به عنوان پیشرفت فردی را توصیف کردند. تفکیک میان معلم کلاس (محتوا) و SAT (فرآیند و ارزیابی) تقسیم شده بود، هرچند همکاری مشاهده‌شده ناپایدار بود و ارتباط دانش‌آموزان درباره محتوای خواندن محدود بود. موانع گزارش‌شده ساختاری بودند: نسبت SAT، ناقص بودن مستندسازی برنامه آموزش فردی و محدودیت آموزش تخصصی در حوزه آموزش ویژه. نتیجه‌گیری: در این مدرسه، نقش دوگانه مدیر به عنوان حمایت‌کننده از کار سوادآموزی تفکیکی تلقی می‌شود؛ یافته‌ها با توجه به یک مطلع برای هر نقش بزرگسال و پنج دانش‌آموز ناهمگون، موقتی هستند. این پژوهش یک گزاره زمینه‌مند درباره ارتباط نظارت، همکاری معلم و SAT و عادت‌دهی عاطفی به سوادآموزی برای آزمون ارائه می‌دهد.

This study aims to analyze the implementation of inclusive education policy in elementary schools in North Aceh District, focusing on four key aspects: communication, resources, implementers' disposition, and bureaucratic structure. The research employed a qualitative method with a case study approach, involving data collection through in-depth interviews, observation, and document analysis. The subjects consisted of nine key informants, including officials from the Education Office, school principals, special education teachers, homeroom teachers, and school committee members from two inclusive elementary schools. The findings reveal that the implementation of the inclusive education policy still faces various challenges. Communication among stakeholders is not yet optimal, resources such as teaching personnel and facilities are still limited, the disposition of policy implementers is not supported by an adequate system, and the bureaucratic structure lacks proper coordination. The study identifies that the ineffectiveness of policy implementation is caused by a lack of socialization, training, incentives, and the fragmentation among schools. The study concludes that stronger policy integration, improved resource capacity, and reinforced bureaucratic structures are needed to achieve a high-quality and sustainable inclusive education system

هدف این پژوهش تحلیل پیاده‌سازی سیاست آموزش فراگیر در مدارس ابتدایی شهرستان آچه شمالی با تمرکز بر چهار جنبه کلیدی شامل ارتباطات، منابع، نگرش مجریان و ساختار بوروکراتیک است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد مطالعه موردی انجام شده و گردآوری داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد صورت گرفته است. شرکت‌کنندگان شامل نه مطلع کلیدی بودند که از مسئولان اداره آموزش و پرورش، مدیران مدارس، معلمان آموزش ویژه، معلمان پایه و اعضای انجمن اولیا و مربیان دو مدرسه ابتدایی فراگیر انتخاب شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که پیاده‌سازی سیاست آموزش فراگیر همچنان با چالش‌های متعددی مواجه است. ارتباط میان ذینفعان هنوز بهینه نیست، منابعی مانند نیروی انسانی آموزشی و امکانات محدود است، نگرش مجریان سیاست توسط نظام مناسبی پشتیبانی نمی‌شود و ساختار بوروکراتیک فاقد هماهنگی لازم است. پژوهش مشخص می‌کند که ناکارآمدی اجرای سیاست ناشی از فقدان اجتماعی‌سازی، آموزش، مشوق‌ها و پراکندگی میان مدارس است. نتیجه‌گیری پژوهش بر ضرورت یکپارچگی قوی‌تر سیاست، ارتقای ظرفیت منابع و تقویت ساختارهای بوروکراتیک برای دستیابی به نظام آموزش فراگیر با کیفیت و پایدار تأکید دارد.

This study aims to analyze (1) technical skills, (2) interpersonal skills, and (3) conceptual skills of principals based on the local wisdom of Tamiang Traditional Culture (Adat Budaya Tamiang/ABT) in improving teacher performance in elementary schools of Aceh Tamiang Regency. This research employed a qualitative method with a case study approach. The research subjects consisted of principals, teachers, and representatives of the Aceh Tamiang Traditional Council (MAA) from two schools, namely SD Negeri 1 Sungai Liput and SD Negeri 1 Sriwijaya. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings reveal that: (1) The principals technical skills were reflected in their ability to formulate and manage RKS and RKAS through deliberation, integrate ABT into the curriculum, utilize internet-based learning media, provide cultural literacy resources such as the Tamiang language dictionary, and manage school facilities through the spirit of gotong royong (collective work). These programs contributed to improving teacher performance through clear planning, facility support, and work guidelines rooted in local wisdom. (2) Interpersonal skills were demonstrated through polite and ethical communication based on Tamiang customs, conflict resolution using a familial and consensus approach, teacher empowerment through kelompok belajar (teacher learning groups), participatory practices, and the creation of a collaborative work climate. This approach enhanced teacher motivation, commitment, and discipline. (3) Conceptual skills were evident in the principals' ability to formulate a vision and mission grounded in Tamiang cultural values, adapt national education policies to the local context, build solid teamwork, conduct data-based evaluations (including school performance reports, BOS Kinerja achievements, and “Beautiful Classroom” assessments), and involve communities and traditional institutions in school programs, including traditions such as pesejuk and the use of Malay Tamiang traditional attire. This study concludes that the managerial abilities of school principals based on the local wisdom of Tamiang cultural values significantly contribute to improving teacher performance through the application of technical, interpersonal, and conceptual skills rooted in local traditions. Principals are able to plan programs through deliberation, build harmonious working relationships, and interpret educational policies in accordance with the Tamiang cultural context. The integration of values such as togetherness, mutual cooperation, and social responsibility strengthens teachers' professionalism while fostering students' character and cultural identity.

هدف این پژوهش تحلیل (۱) مهارت‌های فنی، (۲) مهارت‌های بین‌فردی و (۳) مهارت‌های مفهومی مدیران مدارس مبتنی بر خرد بومی فرهنگ سنتی تامیانگ (Adat Budaya Tamiang/ABT) در بهبود عملکرد معلمان در مدارس ابتدایی شهرستان آچه تامیانگ است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد مطالعه موردی انجام شده است. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیران مدارس، معلمان و نمایندگان شورای سنتی آچه تامیانگ (MAA) از دو مدرسه، یعنی SD Negeri 1 Sungai Liput و SD Negeri 1 Sriwijaya بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که: (۱) مهارت‌های فنی مدیران مدارس در توانایی آن‌ها برای تدوین و مدیریت RKS و RKAS از طریق مشورت، ادغام ABT در برنامه درسی، بهره‌گیری از رسانه‌های آموزشی مبتنی بر اینترنت، فراهم‌سازی منابع سواد فرهنگی مانند فرهنگ لغت زبان تامیانگ و مدیریت امکانات مدرسه با روحیه گوتونگ رویونگ (کار جمعی) منعکس می‌شود. این برنامه‌ها از طریق برنامه‌ریزی شفاف، حمایت از امکانات و دستورالعمل‌های کاری مبتنی بر خرد بومی به بهبود عملکرد معلمان کمک کردند. (۲) مهارت‌های بین‌فردی از طریق ارتباط مؤدبانه و اخلاقی مبتنی بر آداب تامیانگ، حل تعارض با رویکرد خانوادگی و اجماعی، توانمندسازی معلمان از طریق گروه‌های یادگیری معلمان (kelompok belajar)، شیوه‌های مشارکتی و ایجاد فضای کاری مشارکتی نشان داده شد. این رویکرد انگیزه، تعهد و انضباط معلمان را افزایش داد. (۳) مهارت‌های مفهومی در توانایی مدیران برای تدوین چشم‌انداز و رسالتی مبتنی بر ارزش‌های فرهنگی تامیانگ، تطبیق سیاست‌های ملی آموزشی با زمینه محلی، ایجاد کار تیمی مستحکم، انجام ارزیابی‌های مبتنی بر داده (از جمله گزارش عملکرد مدرسه، دستاوردهای BOS Kinerja و ارزیابی‌های «کلاس زیبا») و مشارکت جامعه و نهادهای سنتی در برنامه‌های مدرسه، از جمله سنت‌هایی مانند پِسِجوک و استفاده از لباس سنتی مالایو تامیانگ مشهود بود. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که توانمندی‌های مدیریتی مدیران مدارس مبتنی بر خرد بومی ارزش‌های فرهنگی تامیانگ، از طریق به‌کارگیری مهارت‌های فنی، بین‌فردی و مفهومی ریشه‌دار در سنت‌های محلی، به طور معناداری به بهبود عملکرد معلمان کمک می‌کند. مدیران قادرند برنامه‌ها را از طریق مشورت برنامه‌ریزی کنند، روابط کاری هماهنگ ایجاد نمایند و سیاست‌های آموزشی را متناسب با زمینه فرهنگی تامیانگ تفسیر کنند. ادغام ارزش‌هایی چون همبستگی، همکاری متقابل و مسئولیت اجتماعی، حرفه‌ای‌گری معلمان را تقویت کرده و در عین حال به پرورش شخصیت و هویت فرهنگی دانش‌آموزان می‌انجامد.

This study was motivated by the need for effective management of teachers' professional competence to improve the quality of education at the elementary school level, particularly at SD Negeri 2 Rantau Pauh and SD Negeri Kampung Durian in Rantau Subdistrict, Aceh Tamiang Regency. The management of teachers' professional competence is considered crucial due to the existing variations in teachers' abilities in lesson planning, classroom instruction, and the use of evaluation results as a basis for instructional improvement. Therefore, this study focuses on the planning, implementation, evaluation, and follow-up of professional competence management in improving the quality of education. This research employed a qualitative approach with a descriptive research design. Data were collected through interviews, observations, and documentation. The research subjects included principals, teachers, and school committee members. Data analysis was conducted through data reduction, data display, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results of the study indicate that: (1) the planning of teachers' professional competence management was based on the results of classroom supervision, student learning outcomes, and the school quality report, although it was implemented gradually due to limited resources; (2) the implementation of professional competence development was carried out adaptively through internal school strengthening strategies, such as direct mentoring, peer learning, reflective discussions, and the utilization of the Teacher Working Group (KKG), even though external training had not been evenly attended by all teachers; (3) the evaluation of teachers' professional competence emphasized reflection on teaching practices and professional responsibility, rather than being solely oriented toward fulfilling instructional administrative requirements; and (4) follow-up actions were implemented through continuous guidance and mentoring using a humanistic coaching approach, although they were not yet fully supported by systematic written follow-up plans. These findings indicate that the contextual, adaptive, and sustainable management of teachers' professional competence can support the improvement of educational quality at the elementary school level.

این پژوهش با انگیزهٔ نیاز به مدیریت مؤثر شایستگی حرفه‌ای معلمان به منظور بهبود کیفیت آموزش در سطح مدارس ابتدایی، به ویژه در دبستان دولتی شماره ۲ رانتائو پائوه و دبستان دولتی کامپونگ دوریان در بخش رانتائو شهرستان آچه تامیانگ انجام شده است. مدیریت شایستگی حرفه‌ای معلمان به دلیل وجود تفاوت‌هایی در توانایی معلمان در برنامه‌ریزی درسی، تدریس در کلاس و استفاده از نتایج ارزشیابی به عنوان مبنایی برای بهبود آموزش، امری حیاتی تلقی می‌شود. بنابراین، این پژوهش بر برنامه‌ریزی، اجرا، ارزشیابی و پیگیری مدیریت شایستگی حرفه‌ای در ارتقای کیفیت آموزش تمرکز دارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد جمع‌آوری گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیران مدارس، معلمان و اعضای انجمن اولیا و مربیان بودند. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شد و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردید. نتایج پژوهش نشان می‌دهد: (۱) برنامه‌ریزی مدیریت شایستگی حرفه‌ای معلمان بر اساس نتایج نظارت کلاسی، نتایج یادگیری دانش‌آموزان و گزارش کیفیت مدرسه انجام شده است، هرچند به دلیل محدودیت منابع به‌تدریج اجرا شده است؛ (۲) اجرای توسعه شایستگی حرفه‌ای به صورت تطبیقی از طریق راهبردهای تقویت داخلی مدرسه مانند راهنمایی مستقیم، یادگیری همتا، بحث‌های بازتابی و بهره‌گیری از گروه کاری معلمان (KKG) انجام شده است، هرچند همه معلمان به طور یکنواخت در آموزش‌های بیرونی شرکت نکرده‌اند؛ (۳) ارزشیابی شایستگی حرفه‌ای معلمان بر بازتاب در شیوه‌های تدریس و مسئولیت حرفه‌ای تأکید داشته است و صرفاً معطوف به انجام الزامات اداری آموزشی نبوده است؛ و (۴) اقدامات پیگیری از طریق راهنمایی و مشاوره مستمر با رویکرد مربیگری انسانی انجام شده است، هرچند هنوز به طور کامل توسط برنامه‌های پیگیری مکتوب و نظام‌مند پشتیبانی نمی‌شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت زمینه‌مند، تطبیقی و پایدار شایستگی حرفه‌ای معلمان می‌تواند از ارتقای کیفیت آموزش در سطح ابتدایی حمایت کند.

The objectives of this study are: to identify the implementation of the principal?s participative leadership style in the context of secondary education, particularly in fostering students? character; to determine the influence of the principal?s participative leadership on work motivation, performance, and innovation within the school environment; and to examine the relationship between the principal?s participative leadership and the development of character-building programs for students in secondary schools. This research is field research (field study) with a qualitative approach. The study was conducted at SMKN 2 Sigli, a public vocational high school established on 9 November 1966 under the original name Sekolah Teknik Menengah (STM) Sigli. The subjects of this study are the principal and educators, consisting of 1 principal, 1 vice principal for student affairs, 1 guidance and counselling (BK) teacher, and 7 teachers. Data were collected through interviews, observation, and documentation, while data analysis employed the criteria of credibility, transferability, dependability, and confirmability. The results show that the implementation of a participative leadership style by the principal of SMKN 2 Sigli demonstrates a high level of effectiveness in creating a healthy and collaborative work environment. Supporting and inhibiting factors in the implementation of participative leadership in fostering students? character include, first, a major supporting factor in the form of the principal?s strong commitment to character development, reflected in exemplary attitudes, openness in communication, and the active involvement of teachers, students, parents, and external parties. The efforts made by the principal to optimise the leadership role in shaping students? character are reflected in the implementation of character-building strategies that embody a visionary, participative, and sustainable leadership approach..

اهداف این پژوهش عبارت‌اند از: شناسایی اجرای سبک رهبری مشارکتی مدیر مدرسه در زمینه آموزش متوسطه، به‌ویژه در تقویت شخصیت دانش‌آموزان؛ تعیین تأثیر رهبری مشارکتی مدیر مدرسه بر انگیزش کاری، عملکرد و نوآوری در محیط مدرسه؛ و بررسی رابطه بین رهبری مشارکتی مدیر مدرسه و توسعه برنامه‌های پرورش شخصیت برای دانش‌آموزان در مدارس متوسطه. این پژوهش از نوع میدانی (مطالعه میدانی) با رویکرد کیفی است. مطالعه در دبیرستان فنی‌وحرفه‌ای SMKN 2 Sigli، یک مدرسه متوسطه دولتی که در ۹ نوامبر ۱۹۶۶ با نام اصلی Sekolah Teknik Menengah (STM) Sigli تأسیس شد، انجام شده است. آزمودنی‌های این پژوهش شامل مدیر مدرسه و کارکنان آموزشی، متشکل از ۱ مدیر، ۱ معاون مدیر در امور دانش‌آموزی، ۱ معلم راهنمایی و مشاوره (BK) و ۷ معلم هستند. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی گردآوری شده‌اند و تحلیل داده‌ها با استفاده از معیارهای اعتبار، انتقال‌پذیری، قابلیت اتکا و تأییدپذیری انجام شده است. نتایج نشان می‌دهد که اجرای سبک رهبری مشارکتی توسط مدیر مدرسه SMKN 2 Sigli سطح بالایی از اثربخشی را در ایجاد محیط کاری سالم و مشارکتی نشان می‌دهد. عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده در اجرای رهبری مشارکتی در تقویت شخصیت دانش‌آموزان شامل، نخست، عامل حمایت‌کننده اصلی به صورت تعهد قوی مدیر به توسعه شخصیت است که در نگرش‌های الگویی، شفافیت در ارتباطات و مشارکت فعال معلمان، دانش‌آموزان، والدین و طرف‌های بیرونی منعکس می‌شود. تلاش‌های مدیر برای بهینه‌سازی نقش رهبری در شکل‌دهی شخصیت دانش‌آموزان در اجرای راهبردهای پرورش شخصیت که رویکردی آینده‌نگر، مشارکتی و پایدار دارند، نمود یافته است.

This study explored how learning standards alignment, supervisory sense-making, and instructional support coherence collectively shaped curriculum leadership at scale in Region II, Philippines. A quantitative explanatory design employing partial least squares structural equation modeling was developed to assess the relationships among these constructs. The study involved 320 education program supervisors, curriculum implementers, public schools district supervisors, school heads, master teachers, and selected teachers, with participants selected through simple random sampling. Data were represented through a structured questionnaire and analyzed using descriptive statistics, measurement model assessment, and structural path analysis. The findings indicated high levels of learning standards alignment (M = 3.75), supervisory sense-making (M = 3.72), instructional support coherence (M = 3.52), and curriculum leadership at scale (M = 3.58). All three explanatory constructs demonstrated positive relationships with curriculum leadership, with instructional support coherence emerging as the strongest predictor (β = 0.38), followed by supervisory sense-making (β = 0.29) and learning standards alignment (β = 0.24). The proposed model accounted for 58.5% of the variance in curriculum leadership outcomes (R² = 0.585). These findings suggest that effective curriculum leadership depends not only on the interpretation and alignment of educational standards but also on the consistency of instructional assistance across administrative levels. Strengthening coordinated technical support, collaborative supervisory decisions, and sustained professional learning may contribute to more coherent curriculum implementation in Region II.

این مطالعه به بررسی چگونگی تأثیر هم‌ترازی استانداردهای یادگیری، معنا‌بخشی نظارتی و انسجام حمایت‌های آموزشی بر رهبری برنامهٔ درسی در مقیاس وسیع در منطقهٔ دوم فیلیپین پرداخت. یک طرح کمی تبیینی با بهره‌گیری از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی برای ارزیابی روابط میان این سازه‌ها تدوین شد. جامعهٔ پژوهش شامل ۳۲۰ نفر از ناظران برنامه‌های آموزشی، مجریان برنامهٔ درسی، ناظران نواحی مدارس دولتی، مدیران مدارس، معلمان راهنما و برخی معلمان منتخب بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامهٔ ساختاریافته گردآوری و با استفاده از آمار توصیفی، ارزیابی مدل اندازه‌گیری و تحلیل مسیر ساختاری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که سطوح هم‌ترازی استانداردهای یادگیری (M = 3.75)، معنا‌بخشی نظارتی (M = 3.72)، انسجام حمایت‌های آموزشی (M = 3.52) و رهبری برنامهٔ درسی در مقیاس وسیع (M = 3.58) بالا بود. هر سه سازهٔ تبیینی رابطهٔ مثبت با رهبری برنامهٔ درسی نشان دادند و انسجام حمایت‌های آموزشی قوی‌ترین پیش‌بین (β = 0.38) بود، سپس معنا‌بخشی نظارتی (β = 0.29) و هم‌ترازی استانداردهای یادگیری (β = 0.24) قرار داشتند. مدل پیشنهادی ۵۸.۵٪ از واریانس نتایج رهبری برنامهٔ درسی را تبیین کرد (R² = 0.585). این یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری مؤثر برنامهٔ درسی نه تنها به تفسیر و هم‌ترازی استانداردهای آموزشی بلکه به انسجام حمایت‌های آموزشی در سطوح مختلف اداری وابسته است. تقویت حمایت فنی هماهنگ، تصمیم‌گیری نظارتی مشارکتی و یادگیری حرفه‌ای مستمر می‌تواند به اجرای منسجم‌تر برنامهٔ درسی در منطقهٔ دوم کمک کند.

This study aims to: (1) describe the form of leadership transformation of the Principal of SDN 1 Rempek; (2) describe the strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in building synergy among school members; and (3) describe the innovation strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in improving teacher performance. This study employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews with the principal and three teachers, observations, and documentation studies. Data were analyzed using Miles and Huberman's interactive model. The results showed that: (1) the principal had implemented all four dimensions of transformational leadership including idealized influence through discipline modeling, inspirational motivation through teacher involvement in curriculum development, intellectual stimulation through training facilitation, and individualized consideration through personal mentoring; (2) synergy was built through regular evaluation meetings, internal teacher working groups, and informal interactions with the principal acting as facilitator and mediator; and (3) innovation focused on strengthening literacy and numeracy through collaborative learning, reading corners, and project-based learning. Keywords: Transformational Leadership, Synergy, Innovation, Teacher Performance, Primary School Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk: (1) mendeskripsikan bentuk transformasi kepemimpinan Kepala SDN 1 Rempek; (2) mendeskripsikan strategi Kepala SDN 1 Rempek dalam membangun sinergi warga sekolah; dan (3) mendeskripsikan strategi inovasi Kepala SDN 1 Rempek dalam meningkatkan kinerja guru. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan rancangan studi kasus. Pengumpulan data dilakukan melalui wawancara mendalam dengan kepala sekolah dan tiga guru, observasi, serta studi dokumentasi. Data dianalisis menggunakan model interaktif Miles dan Huberman. Hasil penelitian menunjukkan bahwa: (1) kepala sekolah telah menerapkan keempat dimensi kepemimpinan transformasional yang meliputi pengaruh ideal melalui keteladanan disiplin, motivasi inspirasional melalui pelibatan guru dalam penyusunan kurikulum, stimulasi intelektual melalui fasilitasi pelatihan, dan pertimbangan individual melalui pendampingan personal; (2) sinergi dibangun melalui rapat evaluasi rutin, MGMP internal, dan interaksi informal dengan kepala sekolah berperan sebagai fasilitator dan mediator; serta (3) inovasi difokuskan pada penguatan literasi dan numerasi melalui pembelajaran kolaboratif, pojok baca, dan pembelajaran berbasis proyek. Kata Kunci: Sekolah Ramah Anak, Iklim Sekolah, Implementasi Program, Sekolah Menengah Pertama

این پژوهش با اهداف زیر انجام شده‌است: (۱) توصیف شکل تحول رهبری مدیر مدرسه SDN 1 Rempek؛ (۲) توصیف راهبردهای مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در ایجاد هم‌افزایی میان اعضای مدرسه؛ و (۳) توصیف راهبردهای نوآورانه مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در بهبود عملکرد معلمان. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده‌است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه و سه معلم، مشاهده و مطالعات اسنادی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman صورت گرفت. نتایج نشان داد: (۱) مدیر مدرسه هر چهار بُعد رهبری تحول‌آفرین را اجرا کرده‌است که شامل نفوذ آرمانی از طریق الگوسازی انضباط، انگیزش الهام‌بخش از طریق مشارکت معلمان در توسعه برنامه درسی، تحریک فکری از طریق تسهیل آموزش‌ها و توجه فردی از طریق مشاوره شخصی می‌باشد؛ (۲) هم‌افزایی از طریق جلسات ارزیابی منظم، گروه‌های کاری داخلی معلمان و تعاملات غیررسمی با نقش مدیر به عنوان تسهیل‌گر و میانجی ایجاد شده‌است؛ و (۳) نوآوری بر تقویت سواد خواندن و ریاضی از طریق یادگیری مشارکتی، گوشه‌های مطالعه و یادگیری مبتنی بر پروژه متمرکز بوده‌است.

This study aims to describe and analyze the management of parental participation in improving school quality in schools with limited student enrollment in Pugung District, Tanggamus Regency. The research focuses on the planning, organizing, actuating, and controlling (POAC) aspects of parental participation, supporting and inhibiting factors, and the school’s efforts to enhance sustainable parental involvement. A qualitative approach with a descriptive design was employed. Research participants included principals, teachers, school committee members, and parents. Data were collected through interviews, observations, and documentation, and analyzed using data reduction, data display, and conclusion drawing techniques. The findings indicate that parental participation management has not been systematically implemented. In the planning stage, parental involvement remains limited to specific activities. The study highlights the necessity of structured and sustainable participation management to support quality improvement in schools with limited student enrollment. Keywords: Parental Participation Management, School Quality, Limited Student Enrollment, Educational Management, Primary School

هدف این پژوهش توصیف و تحلیل مدیریت مشارکت والدین در بهبود کیفیت مدرسه در مدارسی با ثبت‌نام محدود دانش‌آموزان در بخش Pugung، شهرستان Tanggamus است. تمرکز پژوهش بر جنبه‌های برنامه‌ریزی، سازماندهی، هدایت و کنترل (POAC) مشارکت والدین، عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، و تلاش‌های مدرسه برای ارتقای مشارکت پایدار والدین است. رویکرد کیفی با طرح توصیفی به کار گرفته شد. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیران، معلمان، اعضای انجمن اولیا و مربیان و والدین بودند. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از تکنیک‌های کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت مشارکت والدین به‌صورت نظام‌مند اجرا نشده است. در مرحله برنامه‌ریزی، مشارکت والدین همچنان به فعالیت‌های خاصی محدود می‌شود. این مطالعه بر ضرورت مدیریت ساختارمند و پایدار مشارکت برای حمایت از بهبود کیفیت در مدارسی با ثبت‌نام محدود دانش‌آموزان تأکید دارد.

This study aims to describe and analyze the implementation of school leadership in improving management standards at SMP Negeri 1 Kotaagung. The research focuses on planning, implementation, supervision, and evaluation carried out by the principal in meeting school management standards. This study employed a qualitative approach using a case study method. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, including data reduction, data display, and conclusion drawing, with validity ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that school leadership implementation is carried out through work program planning aligned with the school’s vision and mission, strengthening coordination with teachers and administrative staff, and systematic supervision of school administration and management. Participatory and communicative leadership has contributed significantly to enhancing the effectiveness of school management, particularly in planning, organizing, and evaluating programs. In conclusion, visionary, collaborative, and consistent school leadership plays a significant role in improving school management standards. The implication of this study highlights the importance of strengthening principals’ managerial competencies and fostering a collaborative work culture to achieve effective and sustainable school governance. Keywords: School Leadership, Management Standards, Educational Management

این پژوهش با هدف توصیف و تحلیل اجرای رهبری مدرسه در بهبود استانداردهای مدیریت در SMP Negeri 1 Kotaagung انجام شده است. تمرکز پژوهش بر برنامه‌ریزی، اجرا، نظارت و ارزیابی است که توسط مدیر مدرسه در راستای تحقق استانداردهای مدیریت مدرسه صورت می‌گیرد. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شده و روایی از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردیده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای رهبری مدرسه از طریق برنامه‌ریزی برنامه‌های کاری منطبق با چشم‌انداز و مأموریت مدرسه، تقویت هماهنگی با معلمان و کارکنان اداری و نظارت نظام‌مند بر امور اداری و مدیریتی مدرسه صورت می‌گیرد. رهبری مشارکتی و ارتباطی نقش قابل توجهی در افزایش اثربخشی مدیریت مدرسه، به ویژه در برنامه‌ریزی، سازماندهی و ارزیابی برنامه‌ها داشته است. در نتیجه، رهبری مدرسه با رویکرد آینده‌نگر، مشارکتی و مستمر نقش مهمی در بهبود استانداردهای مدیریت مدرسه ایفا می‌کند. پیامد این پژوهش بر اهمیت تقویت شایستگی‌های مدیریتی مدیران و ترویج فرهنگ کاری مشارکتی برای دستیابی به حکمرانی مدرسه‌ای اثربخش و پایدار تأکید دارد.

This study aims to examine the contribution of transformational leadership to the realization of Sekolah Penggerak (Driving Schools) in Indonesia. Employing a Systematic Literature Review (SLR) approach, the study analyzes 28 selected articles published between 2019 and 2025. The findings indicate that principals who adopt transformational leadership are able to establish an inspiring vision, foster a collaborative culture, and drive instructional innovations that support the realization of the Profil Pelajar Pancasila (Pancasila Student Profile). Key dimensions of transformational leadership—namely idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, and individualized consideration—contribute significantly to enhancing teacher motivation, teaching quality, and a school atmosphere adaptable to change. Although its effectiveness has been widely demonstrated, challenges such as disparities in leadership competence and organizational cultural barriers continue to hinder optimal implementation. The study highlights the importance of strategic and contextual leadership training for principals to strengthen educational transformation sustainably. These findings are expected to serve as a conceptual and practical foundation for developing effective school leadership models that support the success of the Sekolah Penggerak program within the Kurikulum Merdeka (Independent Curriculum) era.

هدف این پژوهش بررسی نقش رهبری تحول‌آفرین در تحقق مدارس پیشرو (Sekolah Penggerak) در اندونزی است. این مطالعه با بهره‌گیری از رویکرد مرور نظام‌مند ادبیات (Systematic Literature Review - SLR)، ۲۸ مقاله منتخب منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ را تحلیل می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد مدیرانی که از رهبری تحول‌آفرین بهره می‌گیرند، قادر به ایجاد چشم‌اندازی الهام‌بخش، تقویت فرهنگ همکاری و پیشبرد نوآوری‌های آموزشی هستند که تحقق نمایه دانش‌آموز پانچاسیلا (Profil Pelajar Pancasila) را حمایت می‌کند. ابعاد کلیدی رهبری تحول‌آفرین، شامل نفوذ آرمانی (idealized influence)، انگیزش الهام‌بخش (inspirational motivation)، تحریک فکری (intellectual stimulation) و توجه فردی (individualized consideration)، نقش بسزایی در ارتقاء انگیزش معلمان، کیفیت تدریس و فضای مدرسه‌ای سازگار با تغییر دارند. اگرچه اثربخشی این رویکرد به طور گسترده‌ای اثبات شده است، چالش‌هایی نظیر تفاوت در شایستگی‌های رهبری و موانع فرهنگی سازمانی همچنان مانع اجرای بهینه آن می‌شود. این پژوهش بر اهمیت آموزش راهبردی و زمینه‌محور مدیران برای تقویت تحول پایدار آموزشی تأکید می‌کند. انتظار می‌رود یافته‌های حاضر، مبنایی مفهومی و عملی برای توسعه الگوهای مؤثر رهبری مدرسه که موفقیت برنامه مدرسه پیشرو را در عصر برنامه درسی مستقل (Kurikulum Merdeka) حمایت می‌کند، فراهم آورد.

This research is motivated by the importance of developing students' religious character as part of the effort to mold learners with noble character amidst the moral challenges of the modern era. The success of religious character development is inseparable from the management implemented by the school through the functions of planning, organizing, implementing, and supervising. This study aims to describe the management of religious character development for students at SMKIT Khoiru Ummah and SMKIT Rabbi Radhiyya in Rejang Lebong Regency, covering the aspects of program planning, organizing, implementation, and supervision. The study employs a qualitative approach with a case study design. Data were collected through interviews, observations, and documentation involving school principals, vice principals, supervising teachers, homeroom teachers, and students. Data analysis utilized the interactive model proposed by Miles, Huberman, and Saldana comprising data condensation, data display, and conclusion drawing while data validity was verified through triangulation of sources, techniques, and time. The results indicate that program planning is conducted through annual work meetings to establish objectives, programs, schedules, and success indicators. Organizing is carried out by assigning tasks based on competence through coordination among principals, vice principals, teachers, and program supervisors. Program implementation is realized through various religious habituation activities, such as congregational prayers, Tahsin and Tahfiz (Quranic recitation and memorization), Bina Pribadi Islam (Islamic Personal Development/BPI), the practice of Islamic etiquette (adab), and other religious activities. Supervision is conducted continuously through observation, monitoring, periodic evaluation, and follow-up actions based on evaluation results. Management implemented systematically through the POAC (Planning, Organizing, Implementing, Controlling) functions has proven capable of optimally supporting the formation of students' religious character in both schools.

این پژوهش با انگیزه اهمیت توسعه شخصیت دینی دانش‌آموزان به عنوان بخشی از تلاش برای پرورش فراگیرانی با شخصیت والا در مواجهه با چالش‌های اخلاقی عصر مدرن انجام شده است. موفقیت در توسعه شخصیت دینی جدایی‌ناپذیر از مدیریتی است که مدرسه از طریق کارکردهای برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت اعمال می‌کند. هدف این مطالعه توصیف مدیریت توسعه شخصیت دینی دانش‌آموزان در دبیرستان‌های فنی‌وحرفه‌ای اسلامی Khoiru Ummah و Rabbi Radhiyya در شهرستان رجانگ لبونگ است که جنبه‌های برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت را در بر می‌گیرد. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد با مشارکت مدیران مدارس، معاونان، معلمان ناظر، معلمان راهنما و دانش‌آموزان گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldana شامل تقطیر داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری انجام شده و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منابع، فنون و زمان بررسی شده است. نتایج نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی از طریق جلسات سالانه کاری برای تعیین اهداف، برنامه‌ها، زمان‌بندی و شاخص‌های موفقیت انجام می‌شود. سازماندهی با واگذاری وظایف بر اساس شایستگی و هماهنگی میان مدیران، معاونان، معلمان و ناظران برنامه صورت می‌گیرد. اجرای برنامه از طریق فعالیت‌های مختلف عادت‌سازی دینی مانند اقامه نماز جماعت، تحسین و حفظ (تلاوت و حفظ قرآن)، بنای شخصیت اسلامی (Bina Pribadi Islam/BPI)، تمرین آداب اسلامی و سایر فعالیت‌های دینی تحقق می‌یابد. نظارت به صورت مستمر از طریق مشاهده، پایش، ارزیابی دوره‌ای و اقدامات پیگیری بر اساس نتایج ارزیابی انجام می‌شود. مدیریت اجراشده به صورت نظام‌مند از طریق کارکردهای POAC (برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا، کنترل) توانسته است به طور بهینه از شکل‌گیری شخصیت دینی دانش‌آموزان در هر دو مدرسه حمایت کند.

In Tanzania, the persistent challenge of low academic achievement in secondary schools has been linked to underperforming teachers, prompting a need to investigate the organisational factors that predict educator effectiveness. This study examines whether leadership support from heads of schools, particularly decision-making involvement, recognition, role modelling, and managerial support, predicts teachers' work performance. Using an explanatory research design and quantitative approach, data were collected from 380 teachers in Iringa and Njombe regions, with 378 valid responses analysed. Regression analysis using SPSS version 27 assessed the strength and significance of relationships between leadership support and teacher performance. Findings revealed a statistically significant positive relationship between overall leadership support and teacher performance. Among the individual leadership dimensions, involvement in decision-making was the strongest predictor, enhancing teachers' sense of ownership and commitment. Although recognition and role modelling showed positive contributions, they were not individually statistically significant. The study concludes that supportive school leadership is significantly associated with improved teacher performance. It recommends a holistic leadership-support framework, prioritising participatory decision-making, to strengthen teacher effectiveness, classroom productivity, educational outcomes, and overall school effectiveness.

در تانزانیا، چالش مداوم دستاورد تحصیلی پایین در مدارس متوسطه به معلمان کم‌کارایی نسبت داده شده است و این امر نیاز به بررسی عوامل سازمانی پیش‌بینی‌کننده اثربخشی معلمان را ایجاد کرده است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا حمایت رهبری از سوی مدیران مدارس، به‌ویژه مشارکت در تصمیم‌گیری، شناسایی، الگو بودن و حمایت مدیریتی، عملکرد شغلی معلمان را پیش‌بینی می‌کند یا خیر. با استفاده از طرح پژوهش تبیینی و رویکرد کمی، داده‌ها از ۳۸۰ معلم در مناطق Iringa و Njombe گردآوری شد و ۳۷۸ پاسخ معتبر مورد تحلیل قرار گرفت. تحلیل رگرسیون با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ برای ارزیابی قدرت و معناداری روابط بین حمایت رهبری و عملکرد معلمان به‌کار رفت. یافته‌ها نشان داد که بین حمایت کلی رهبری و عملکرد معلمان رابطه مثبت معنادار آماری وجود دارد. در میان ابعاد فردی رهبری، مشارکت در تصمیم‌گیری قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده بود و حس مالکیت و تعهد معلمان را افزایش داد. اگرچه شناسایی و الگو بودن نیز سهم مثبتی داشتند، اما به‌طور فردی از لحاظ آماری معنادار نبودند. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که رهبری حمایتی مدرسه به‌طور معناداری با بهبود عملکرد معلمان مرتبط است. چارچوبی جامع برای حمایت رهبری با اولویت دادن به تصمیم‌گیری مشارکتی توصیه می‌شود تا اثربخشی معلمان، بهره‌وری کلاس درس، نتایج آموزشی و اثربخشی کلی مدرسه تقویت شود.

This study aims to analyze the influence of female transformational leadership, teacher motivation, and trust in leaders on innovative behavior among teachers in senior high schools and vocational high schools led by female principals. The background of this study is based on the importance of teachers' innovative behavior in supporting the improvement of educational quality amid the increasingly dynamic development and changes in the educational environment. This study employed a quantitative approach using Structural Equation Modeling (SEM) based on Partial Least Squares (PLS) for data analysis. Data were collected through questionnaires distributed to 183 teachers from senior high schools and vocational high schools led by female principals. The results indicate that female transformational leadership has a significant effect on teacher motivation and trust in leaders. In addition, teacher motivation significantly affects trust in leaders and innovative behavior. However, trust in leaders does not have a significant effect on innovative behavior. Female transformational leadership also does not directly influence innovative behavior. The mediation analysis reveals that teacher motivation fully mediates the relationship between female transformational leadership and innovative behavior (full mediation). Meanwhile, trust in leaders is unable to mediate the relationship between female transformational leadership and innovative behavior (no mediation). Furthermore, teacher motivation and trust in leaders in a sequential mediation model are also unable to mediate the relationship between female transformational leadership and innovative behavior. These findings indicate that improving teachers' innovative behavior can be achieved more effectively through enhancing teacher motivation fostered by female transformational leadership.

هدف این پژوهش تحلیل تأثیر رهبری تحول‌آفرین زنان، انگیزش معلمان و اعتماد به رهبران بر رفتار نوآورانه معلمان در دبیرستان‌ها و هنرستان‌هایی است که توسط مدیران زن اداره می‌شوند. زمینه این پژوهش مبتنی بر اهمیت رفتار نوآورانه معلمان در حمایت از ارتقای کیفیت آموزش در میان توسعه و تغییرات فزاینده و پویای محیط آموزشی است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS) برای تحلیل داده‌ها انجام شده است. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌هایی که بین ۱۸۳ معلم از دبیرستان‌ها و هنرستان‌های تحت مدیریت مدیران زن توزیع شد، جمع‌آوری گردید. نتایج نشان داد که رهبری تحول‌آفرین زنان تأثیر معناداری بر انگیزش معلمان و اعتماد به رهبران دارد. همچنین، انگیزش معلمان تأثیر معناداری بر اعتماد به رهبران و رفتار نوآورانه دارد. با این حال، اعتماد به رهبران تأثیر معناداری بر رفتار نوآورانه ندارد. رهبری تحول‌آفرین زنان نیز به طور مستقیم بر رفتار نوآورانه تأثیرگذار نیست. تحلیل میانجی‌گری نشان داد که انگیزش معلمان رابطه بین رهبری تحول‌آفرین زنان و رفتار نوآورانه را به طور کامل میانجی‌گری می‌کند (میانجی‌گری کامل). در حالی که اعتماد به رهبران قادر به میانجی‌گری رابطه بین رهبری تحول‌آفرین زنان و رفتار نوآورانه نیست (بدون میانجی‌گری). همچنین، مدل میانجی‌گری متوالی انگیزش معلمان و اعتماد به رهبران نیز قادر به میانجی‌گری رابطه بین رهبری تحول‌آفرین زنان و رفتار نوآورانه نیست. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بهبود رفتار نوآورانه معلمان از طریق تقویت انگیزش معلمان که توسط رهبری تحول‌آفرین زنان پرورش می‌یابد، مؤثرتر است.

This study determined the effectiveness of the leadership styles employed by the school heads in addressing school management challenges in the public elementary schools in the Division of City Schools, Iriga City during the School Year 2025–2026. Specifically, it examined the extent to which leadership styles such as autocratic, democratic, laissez faire, transformational, transactional, and servant leadership were manifested by school heads in managing school operations. It also determined the extent to which these leadership styles were effective in addressing school management challenges in terms of teacher motivation and performance, resource management, learners’ discipline and behavioral concerns, parental and community involvement, implementation of educational reforms and innovations, and communication and collaboration within the school. Furthermore, the study determined the level of agreement among the respondents regarding the ranking of the leadership styles and their effectiveness in addressing school management challenges in the public elementary schools within the Division of City Schools, Iriga City. In this study, a total of ninety-four (94) Elementary Teachers and School Heads from the Thirty-three (33) public elementary schools in the Division of Iriga City who served as respondents who participated in the study. The statistical tools used were weighted mean, verbal interpretation, frequency count, Kendall Coefficient of Concordance W and its corresponding Chi-Square. The level of significance was set 0.05.

این پژوهش اثربخشی سبک‌های رهبری به‌کاررفته توسط مدیران مدارس در مواجهه با چالش‌های مدیریت مدرسه در مدارس ابتدایی دولتی منطقه آموزشی شهر Iriga در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ را تعیین می‌کند. به طور مشخص، میزان بروز سبک‌های رهبری از جمله رهبری اقتدارگرا، دموکراتیک، رهاسازی (laissez faire)، تحول‌آفرین (transformational)، مبادله‌ای (transactional) و خدمتگزار (servant leadership) توسط مدیران مدارس در مدیریت عملیات مدرسه مورد بررسی قرار گرفت. همچنین، میزان اثربخشی این سبک‌های رهبری در مواجهه با چالش‌های مدیریت مدرسه از نظر انگیزش و عملکرد معلمان، مدیریت منابع، انضباط و مسائل رفتاری دانش‌آموزان، مشارکت والدین و جامعه، اجرای اصلاحات و نوآوری‌های آموزشی و ارتباط و همکاری درون مدرسه‌ای تعیین شد. افزون بر این، سطح توافق میان پاسخ‌دهندگان درباره رتبه‌بندی سبک‌های رهبری و اثربخشی آن‌ها در مواجهه با چالش‌های مدیریت مدرسه در مدارس ابتدایی دولتی منطقه آموزشی شهر Iriga بررسی شد. در این پژوهش، مجموعاً نود و چهار (۹۴) معلم و مدیر مدرسه از سی و سه (۳۳) مدرسه ابتدایی دولتی منطقه Iriga که به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند، مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزارهای آماری مورد استفاده شامل میانگین وزنی، تفسیر لفظی، شمارش فراوانی، ضریب توافق Kendall (W) و آزمون مربع کای مربوطه بود. سطح معناداری ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد.

School well-being is a critical precondition for sustaining education quality in madrasah institutions shaped by Islamic values and Muhammadiyah's organizational culture. This study empirically examines the partial and simultaneous effects of principals' academic supervision and teachers' social capital on school well-being among 86 teachers at Muhammadiyah Islamic elementary schools (Madrasah Ibtidaiyah) in Matesih Subdistrict, Karanganyar Regency, and identifies which factor is more dominant. A quantitative correlational approach with an ex post facto design and total sampling technique was employed. Data were collected through validated and reliable Likert-scale questionnaires, then analyzed using multiple linear regression after classical assumption tests were satisfied. Both variables were partially significant, but when tested simultaneously, only teacher social capital remained significant (β = 0.739; p = 0.000), while academic supervision became non-significant (β = 0.104; p = 0.190). Together, both predictors explained 63.1% of the variance in school well-being (F = 73.560; p = 0.000). These findings confirm the dominance of teacher social capital, likely due to overlapping variance between predictors. Strengthening school well-being in madrasah settings therefore requires deliberate investment in trust, networks, and reciprocity among teachers, not merely formal supervision.

بهزیستی مدرسه پیش‌شرطی اساسی برای حفظ کیفیت آموزش در نهادهای مدرسه‌ای مبتنی بر ارزش‌های اسلامی و فرهنگ سازمانی محمدیه است. این پژوهش به‌صورت تجربی اثرات جزئی و همزمان نظارت آموزشی مدیران و سرمایه اجتماعی معلمان بر بهزیستی مدرسه را در میان ۸۶ معلم مدارس ابتدایی اسلامی محمدیه (مدرسه ابتدایی اسلامی) در بخش ماتسیه، شهرستان کارانگانیار بررسی می‌کند و عامل غالب را شناسایی می‌نماید. رویکرد کمی همبستگی با طرح پس‌رویدادی و روش نمونه‌گیری کل جامعه به‌کار گرفته شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های لیکرت معتبر و پایا گردآوری و پس از اطمینان از رعایت مفروضات کلاسیک، با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. هر دو متغیر به‌صورت جزئی معنادار بودند، اما در آزمون همزمان، تنها سرمایه اجتماعی معلمان معنادار باقی ماند (β = 0.739؛ p = 0.000) و نظارت آموزشی غیرمعنادار شد (β = 0.104؛ p = 0.190). مجموعاً، این دو پیش‌بین ۶۳.۱٪ از واریانس بهزیستی مدرسه را تبیین کردند (F = 73.560؛ p = 0.000). این یافته‌ها بر غلبه سرمایه اجتماعی معلمان تأکید دارد که احتمالاً ناشی از همپوشانی واریانس بین پیش‌بین‌ها است. بنابراین، تقویت بهزیستی مدرسه در محیط‌های مدرسه‌ای اسلامی مستلزم سرمایه‌گذاری هدفمند در اعتماد، شبکه‌ها و کنش متقابل میان معلمان است و نه صرفاً نظارت رسمی.

This study aims to analyze the strategies of Islamic Religious Education (PAI) teachers in motivating students to enjoy reading the Qur'an using the Iqro' method at SD Negeri 196 Palembang. The research is motivated by the phenomenon of students' low interest and ability in reading the Qur'an, necessitating effective and sustainable learning strategies from PAI teachers. Using a qualitative descriptive approach with a phenomenological design, data were collected through observation, in-depth interviews, and documentation involving PAI teachers, principals, students, and parents. The findings reveal three main results. First, six strategies are implemented: habituation of reading Iqro' every morning, providing rewards (praise, stickers, small gifts), peer tutoring, integrating Iqro' with religious activities (tadarus, congregational prayers), using varied learning media (letter cards, audio recordings), and establishing collaboration with parents. Second, supporting factors include teacher competence, a religious school environment, parental involvement, and religious habituation programs. Third, inhibiting factors include limited facilities, limited learning time, students' varying abilities, lack of parental support, and unsupportive social environment. This study implies that a combination of consistent habituation, reward systems, peer tutoring, and parental collaboration is an effective strategy for building students' motivation to read the Qur'an in elementary schools. Abstrak Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi guru Pendidikan Agama Islam (PAI) dalam memotivasi siswa agar gemar membaca Al-Qur'an melalui metode Iqro' di SD Negeri 196 Palembang. Penelitian dilatarbelakangi oleh masih rendahnya minat dan kemampuan siswa sekolah dasar dalam membaca Al-Qur'an. Menggunakan pendekatan kualitatif deskriptif dengan desain fenomenologi, data dikumpulkan melalui observasi, wawancara mendalam, dan dokumentasi terhadap guru PAI, kepala sekolah, siswa, dan orang tua. Hasil penelitian mengungkap tiga temuan utama. Pertama, terdapat enam strategi yang diterapkan guru PAI: pembiasaan membaca Iqro' setiap pagi, pemberian penghargaan (pujian, stiker, hadiah), tutor sebaya, integrasi dengan kegiatan keagamaan sekolah, penggunaan media pembelajaran variatif, serta kerja sama dengan orang tua. Kedua, faktor pendukung meliputi kompetensi guru, lingkungan sekolah religius, peran orang tua, dan program pembiasaan religius. Ketiga, faktor penghambat meliputi keterbatasan sarana, waktu terbatas, perbedaan kemampuan siswa, kurangnya dukungan orang tua, dan lingkungan sosial kurang mendukung. Penelitian ini menyimpulkan bahwa kombinasi pembiasaan konsisten, pemberian reward, tutor sebaya, dan kolaborasi orang tua merupakan strategi efektif membangun motivasi membaca Al-Qur'an siswa di sekolah dasar.

هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای معلمان آموزش دینی اسلامی (PAI) در انگیزش دانش‌آموزان برای علاقه‌مندی به قرائت قرآن کریم با استفاده از روش اقراء در دبستان دولتی ۱۹۶ پالمبانگ است. این پژوهش با توجه به پدیده پایین بودن علاقه و توانایی دانش‌آموزان در قرائت قرآن کریم، ضرورت اتخاذ راهبردهای آموزشی مؤثر و پایدار توسط معلمان PAI را مطرح می‌کند. با بهره‌گیری از رویکرد کیفی توصیفی و طراحی پدیدارشناختی، داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی با مشارکت معلمان PAI، مدیر مدرسه، دانش‌آموزان و والدین گردآوری شد. یافته‌ها سه نتیجه اصلی را نشان می‌دهد: نخست، شش راهبرد به کار گرفته می‌شود: عادت‌سازی قرائت اقراء هر صبح، اعطای پاداش (تشویق، برچسب، هدیه‌های کوچک)، آموزش همسالان، ادغام اقراء با فعالیت‌های مذهبی (تلاوت گروهی، نماز جماعت)، استفاده از رسانه‌های آموزشی متنوع (کارت حروف، فایل‌های صوتی) و ایجاد همکاری با والدین. دوم، عوامل حمایتی شامل شایستگی معلم، محیط مدرسه مذهبی، مشارکت والدین و برنامه‌های عادت‌سازی مذهبی است. سوم، عوامل بازدارنده شامل محدودیت امکانات، زمان محدود آموزش، تفاوت توانایی دانش‌آموزان، کمبود حمایت والدین و محیط اجتماعی نامناسب است. این پژوهش دلالت دارد که ترکیب عادت‌سازی مستمر، نظام پاداش، آموزش همسالان و همکاری والدین راهبردی مؤثر برای تقویت انگیزش دانش‌آموزان دبستانی جهت قرائت قرآن کریم است.

This study aims to examine how Islamic value-based educational leadership is implemented at SMK Telekomunikasi Sekar Kemuning to foster sustainable and equitable education, particularly in responding to Poverty and Zero Hunger (Sustainable Development Goals. Using a qualitative single-case study design, research subjects included the principal, vice principals, teachers, administrative staff, and students. Results indicate that prophetic values (Siddiq, Amanah, Tabligh, Fathonah) are operationalized through principal role modeling, integration into IT learning ethics, and transparent administration. Educational equity and sustainability are achieved through the Beasiswa Afirmasi Islami scholarship, differentiated learning, transparent IT lab scheduling (1:1 computer ratio), and paperless administration. Social contributions to Sustainable Development Goals 1 and 2 are manifested through the institutionalization of the Unit Pengumpul Zakat dan Sedekah (UPZ), IoT-based agricultural projects, and school greenhouse hydroponic cultivation for local food assistance.

این پژوهش با هدف بررسی نحوه اجرای رهبری آموزشی مبتنی بر ارزش‌های اسلامی در هنرستان مخابرات سکارکمونینگ به منظور ارتقای آموزش پایدار و عادلانه، به ویژه در پاسخ به فقر و گرسنگی صفر (اهداف توسعه پایدار) انجام شده است. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش کیفی تک‌موردی انجام شده و شرکت‌کنندگان شامل مدیر، معاونان، معلمان، کارکنان اداری و دانش‌آموزان بوده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که ارزش‌های نبوی (صدیق، امانت، تبلیغ، فطانت) از طریق الگو بودن مدیر، ادغام در اخلاق یادگیری فناوری اطلاعات و مدیریت شفاف اداری عملیاتی می‌شود. عدالت و پایداری آموزشی از طریق بورسیه تأییدی اسلامی، آموزش تفکیکی، زمان‌بندی شفاف آزمایشگاه فناوری اطلاعات (نسبت ۱:۱ رایانه) و مدیریت بدون کاغذ تحقق یافته است. مشارکت‌های اجتماعی در راستای اهداف توسعه پایدار ۱ و ۲ از طریق نهادینه‌سازی واحد جمع‌آوری زکات و صدقه (UPZ)، پروژه‌های کشاورزی مبتنی بر اینترنت اشیا و کشت هیدروپونیک گلخانه‌ای مدرسه برای کمک غذایی محلی نمود یافته است.

This study investigates principal leadership strategies in developing Professional Learning Community (PLC) culture in public elementary schools in Banten Province, Indonesia. The research addresses the increasing demand for collaborative professional learning in schools while many public elementary schools have not yet successfully implemented PLC practices. The study aims to analyze leadership strategies, supporting and inhibiting factors, teacher responses, the impact of PLC implementation, and the causes of unsuccessful PLC adoption in several schools. This research employed a qualitative approach with a multiple case study design involving ten public elementary schools across regencies and municipalities in Banten Province. Data were collected through in-depth interviews, participatory observations, and document analysis involving principals and teachers as key participants. Data were analyzed using interactive qualitative analysis, thematic analysis, and NVivo 14 to strengthen coding, categorization, and cross-case interpretation. Trustworthiness was ensured through triangulation, member checking, peer debriefing, and audit trail procedures. The findings reveal that principal leadership plays a central role in shaping sustainable PLC culture through transformational and collaborative leadership practices. Successful schools demonstrated strong vision alignment, collective professional learning, reflective dialogue, and reduced teacher isolation. PLC implementation strengthened teacher professionalism, collective efficacy, and instructional quality. However, administrative burdens, limited time, teacher resistance, and inadequate conceptual understanding of PLC among some principals became major barriers to implementation. Technology functioned as a supporting tool but could not substitute relational trust and collaborative culture. The study concludes that sustainable PLC development requires instructional leadership, organizational trust, structural policy support, and systematic principal professional development to strengthen collaborative learning culture in Indonesian public elementary schools.

این پژوهش به بررسی راهبردهای رهبری مدیران در توسعه فرهنگ جامعه یادگیری حرفه‌ای (PLC) در مدارس ابتدایی دولتی استان بانتن اندونزی می‌پردازد. این تحقیق به نیاز فزاینده برای یادگیری حرفه‌ای مشارکتی در مدارس می‌پردازد، در حالی که بسیاری از مدارس ابتدایی دولتی هنوز موفق به اجرای مؤثر رویه‌های PLC نشده‌اند. هدف پژوهش، تحلیل راهبردهای رهبری، عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، واکنش معلمان، تأثیر اجرای PLC و علل عدم موفقیت در پذیرش PLC در برخی مدارس است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در ده مدرسه ابتدایی دولتی در شهرستان‌ها و شهرهای استان بانتن انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد با مشارکت مدیران و معلمان به عنوان مشارکت‌کنندگان کلیدی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل تعاملی کیفی، تحلیل تماتیک و نرم‌افزار NVivo 14 به منظور تقویت کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بین‌موردی صورت گرفت. اعتبار یافته‌ها از طریق مثلث‌سازی، بازبینی اعضا، بحث با همتایان و پیگیری حسابرسی تضمین شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری مدیران نقش محوری در شکل‌دهی فرهنگ پایدار PLC از طریق شیوه‌های رهبری تحول‌آفرین و مشارکتی ایفا می‌کند. مدارس موفق دارای همسویی قوی چشم‌انداز، یادگیری حرفه‌ای جمعی، گفت‌وگوی تأملی و کاهش انزوای معلمان بودند. اجرای PLC موجب تقویت حرفه‌ای‌گری معلمان، اثربخشی جمعی و کیفیت تدریس شد. با این حال، بار اداری، محدودیت زمانی، مقاومت معلمان و درک مفهومی ناکافی برخی مدیران از PLC به عنوان موانع اصلی اجرای آن شناسایی شد. فناوری به عنوان ابزار حمایتی عمل کرد اما نتوانست جایگزین اعتماد رابطه‌ای و فرهنگ مشارکتی شود. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که توسعه پایدار PLC مستلزم رهبری آموزشی، اعتماد سازمانی، حمایت ساختاری سیاستی و توسعه حرفه‌ای نظام‌مند مدیران برای تقویت فرهنگ یادگیری مشارکتی در مدارس ابتدایی دولتی اندونزی است.

Abstract The study is aimed at enhancing access to quality basic education in kebbi state. Universal Basic Education (UBE) policy in Nigeria aims to provide free and compulsory education to all children aged 5-16. Despite these efforts, approximately 20 million children were out of school in Nigeria in 2022 alone. Recent statistics indicated that Kebbi is among the states with the highest rates, having about 60% of its young population out of school. Kebbi state located in north-western Nigeria has been plaque by emerging security challenges including banditry, insurgency, kidnapping, climate related disaster (flooding) and communal clashes contributing to the high index of the poor thus, having a devastating effect on the educational sector particularly at the basic level. Six research questions and six objectives were formulated to guide the study. One of the objectives of the study was to determine the emerging security threats affecting access to quality basic education in Kebbi State. The target population of the study consist of principals, teachers, students, Parents, out of school children and staff of the zonal Education offices from ten (10) local government areas of Kebbi State. The main instruments for data collection were a questionnaire titled “Enhancing Access to Quality Basic Education Questionnaire”, Face to Face Interview and focus group discussions. The reliability of the instrument was realized using test-retest method. Quantitative data collected was analyzed using descriptive statistics of Mean and standard deviation with the help of SSPS 20.0 version, while the qualitative data was analyzed and presented using thematic areas. One of the findings of the study indicated that the emerging security threats experienced at the basic education level are kidnappings for ransom, Lack of adequate security personnel, natural disasters such as flooding experience during raining season, armed Robbery and banditry in or near the school compounds, poverty, bullying and sexually assault by Kidnappers. Keywords: Junior Secondary Education, Enrolment and Retention, Dwelling Insecurity, Dwelling InsecurityKebbi State, Nigeria.

هدف این پژوهش افزایش دسترسی به آموزش پایه با کیفیت در ایالت Kebbi است. سیاست آموزش پایه همگانی (UBE) در نیجریه با هدف ارائه آموزش رایگان و اجباری به همه کودکان ۵ تا ۱۶ ساله اجرا می‌شود. با وجود این تلاش‌ها، تنها در سال ۲۰۲۲ حدود ۲۰ میلیون کودک در نیجریه از تحصیل بازمانده بودند. آمارهای اخیر نشان می‌دهد که ایالت Kebbi یکی از ایالت‌هایی است که بالاترین نرخ بازماندگی از تحصیل را دارد، به‌طوری‌که حدود ۶۰٪ از جمعیت جوان آن از مدرسه بازمانده‌اند. ایالت Kebbi که در شمال‌غربی نیجریه واقع شده است، با چالش‌های امنیتی نوظهوری از جمله راهزنی، شورش، آدم‌ربایی، بلایای مرتبط با تغییرات اقلیمی (مانند سیل) و درگیری‌های قومی مواجه است که این عوامل به افزایش شاخص فقر و تأثیر مخرب بر بخش آموزش، به‌ویژه در سطح پایه، منجر شده‌اند. شش سؤال پژوهشی و شش هدف برای هدایت این مطالعه تدوین شد. یکی از اهداف پژوهش، تعیین تهدیدات امنیتی نوظهور مؤثر بر دسترسی به آموزش پایه با کیفیت در ایالت Kebbi بود. جامعه هدف پژوهش شامل مدیران، معلمان، دانش‌آموزان، والدین، کودکان بازمانده از تحصیل و کارکنان دفاتر آموزش منطقه‌ای از ده منطقه (۱۰) دولت محلی ایالت Kebbi بود. ابزارهای اصلی گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌ای با عنوان «پرسشنامه افزایش دسترسی به آموزش پایه با کیفیت»، مصاحبه حضوری و بحث‌های گروهی متمرکز بود. پایایی ابزار با استفاده از روش آزمون-بازآزمون به‌دست آمد. داده‌های کمی گردآوری‌شده با استفاده از آمار توصیفی میانگین و انحراف معیار و با کمک نرم‌افزار SSPS نسخه ۲۰.۰ تحلیل شد و داده‌های کیفی نیز با استفاده از حوزه‌های موضوعی تحلیل و ارائه گردید. یکی از یافته‌های پژوهش نشان داد که تهدیدات امنیتی نوظهور در سطح آموزش پایه شامل آدم‌ربایی برای اخاذی، کمبود نیروی امنیتی کافی، بلایای طبیعی مانند سیل در فصل بارندگی، سرقت مسلحانه و راهزنی در داخل یا نزدیکی محوطه مدارس، فقر، زورگویی و تعرض جنسی توسط آدم‌ربایان است.

This study analyzes the need for a comprehensive and contextual evaluation model for the Teacher Professional Education Program (PPG) from the perspective of schools as employers of its graduates. An exploratory qualitative needs-assessment design was employed. Data were collected through three semi-structured interview sessions with principals and academic leaders at schools employing PPG graduates, complemented by a review of relevant policies and teacher-education evaluation literature. Approximately 40 minutes of recorded interviews were transcribed and analyzed through familiarization, coding, categorization, theme development, and interpretation. Credibility was strengthened by comparing evidence across interview sessions and checking its consistency with program documents. Five needs emerged: multidimensional assessment of graduate competence; responsiveness to school-specific competencies; stronger professional and socio-emotional dispositions; better alignment of field experience with school conditions; and systematic involvement of employing schools in outcome evaluation. Graduates were generally perceived as pedagogically, professionally, and socially competent. Nevertheless, the schools identified areas requiring reinforcement, including English for international-class instruction, integration of institutional values, contemporary instructional approaches, mental readiness, and socio-emotional sensitivity. These findings indicate that PPG evaluation should move beyond completion and implementation indicators by connecting context, input, process, product, and outcomes through multi-stakeholder evidence. The findings provide an empirical foundation for developing PRIMA-Eval as an adaptive, improvement-oriented evaluation model.

این مطالعه به تحلیل نیاز برای یک مدل ارزیابی جامع و زمینه‌مند در برنامه آموزش حرفه‌ای معلمان (PPG) از دیدگاه مدارس به عنوان کارفرمایان فارغ‌التحصیلان این برنامه می‌پردازد. از طرح پژوهش کیفی اکتشافی مبتنی بر نیازسنجی استفاده شده است. داده‌ها از طریق سه جلسه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با مدیران و رهبران آموزشی مدارس استخدام‌کننده فارغ‌التحصیلان PPG جمع‌آوری شد و با مرور سیاست‌های مرتبط و ادبیات ارزیابی آموزش معلمان تکمیل گردید. حدود ۴۰ دقیقه مصاحبه ضبط‌شده رونویسی و از طریق آشنایی، کدگذاری، دسته‌بندی، توسعه تم‌ها و تفسیر تحلیل شد. اعتبار نتایج با مقایسه شواهد میان جلسات مصاحبه و بررسی تطابق آن با اسناد برنامه تقویت گردید. پنج نیاز شناسایی شد: ارزیابی چندبعدی شایستگی فارغ‌التحصیلان؛ پاسخگویی به شایستگی‌های خاص مدرسه؛ تقویت گرایش‌های حرفه‌ای و اجتماعی-هیجانی؛ همسویی بهتر تجربه میدانی با شرایط مدرسه؛ و مشارکت نظام‌مند مدارس کارفرما در ارزیابی پیامدها. فارغ‌التحصیلان عموماً از نظر آموزشی، حرفه‌ای و اجتماعی شایسته ارزیابی شدند. با این حال، مدارس حوزه‌هایی را نیازمند تقویت دانستند، از جمله زبان انگلیسی برای تدریس کلاس‌های بین‌المللی، ادغام ارزش‌های نهادی، رویکردهای نوین آموزشی، آمادگی ذهنی و حساسیت اجتماعی-هیجانی. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزیابی PPG باید فراتر از شاخص‌های اتمام و اجرا رفته و با پیوند دادن زمینه، ورودی، فرایند، محصول و پیامدها از طریق شواهد چندذینفعی عمل کند. یافته‌ها مبنای تجربی برای توسعه مدل ارزیابی تطبیقی و بهبودمحور PRIMA-Eval فراهم می‌کند.

This study investigated the extent to which public school principals in the First Zarqa Education Directorate practice transformational leadership and examined its relationship with teachers’ organizational commitment. The study adopted a descriptive correlational design. Data were collected using a questionnaire developed to measure two main constructs: transformational leadership and organizational commitment. The sample consisted of 562 male and female teachers selected randomly from public schools in the directorate. The findings showed that teachers perceived principals’ practice of transformational leadership to be high, with a mean score of 3.74 and a standard deviation of 0.62. No statistically significant differences were found in teachers’ perceptions of transformational leadership according to gender, whereas significant differences were found according to years of experience, in favor of teachers with fewer than ten years of service. The results also indicated that teachers’ organizational commitment was high, with a mean score of 3.74 and a standard deviation of 0.64. In addition, a positive correlation was found between principals’ transformational leadership practices and teachers’ organizational commitment. These findings highlight the importance of transformational leadership in strengthening teachers’ attachment to their schools and enhancing commitment within public education institutions. The study recommends that school leaders adopt transformational leadership practices, particularly those related to motivation, shared vision, professional support, and participatory decision-making, as these practices may contribute to improving teachers’ organizational commitment.

این پژوهش به بررسی میزان به‌کارگیری رهبری تحول‌آفرین توسط مدیران مدارس دولتی در اداره آموزش و پرورش اول زرقاء و رابطه آن با تعهد سازمانی معلمان پرداخت. روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای که برای سنجش دو سازه اصلی رهبری تحول‌آفرین و تعهد سازمانی تدوین شده بود، گردآوری شد. نمونه پژوهش شامل ۵۶۲ معلم زن و مرد بود که به صورت تصادفی از مدارس دولتی این اداره انتخاب شدند. یافته‌ها نشان داد که معلمان، میزان به‌کارگیری رهبری تحول‌آفرین توسط مدیران را بالا ارزیابی کردند (میانگین ۳٫۷۴ و انحراف معیار ۰٫۶۲). تفاوت معنادار آماری در ادراک معلمان از رهبری تحول‌آفرین بر اساس جنسیت مشاهده نشد، اما بر اساس سابقه خدمت، تفاوت معناداری به نفع معلمان با کمتر از ده سال سابقه وجود داشت. نتایج همچنین نشان داد که تعهد سازمانی معلمان بالا بود (میانگین ۳٫۷۴ و انحراف معیار ۰٫۶۴). علاوه بر این، همبستگی مثبت بین رهبری تحول‌آفرین مدیران و تعهد سازمانی معلمان مشاهده شد. این یافته‌ها بر اهمیت رهبری تحول‌آفرین در تقویت دلبستگی معلمان به مدرسه و افزایش تعهد در نهادهای آموزش و پرورش دولتی تأکید دارد. پژوهش توصیه می‌کند که مدیران مدارس، به ویژه در زمینه‌های انگیزش، چشم‌انداز مشترک، حمایت حرفه‌ای و تصمیم‌گیری مشارکتی، از شیوه‌های رهبری تحول‌آفرین بهره گیرند، چرا که این شیوه‌ها می‌تواند به بهبود تعهد سازمانی معلمان کمک کند.

This study aimed to identify the degree to which public school principals in Ramtha District practice participatory leadership and to examine its relationship with teachers’ morale from the perspectives of principals and teachers. The study adopted a descriptive correlational survey design. A questionnaire was used as the main instrument for data collection and was administered to a sample of 347 principals and teachers selected through simple random sampling. The findings revealed that the degree of participatory leadership practiced by public school principals was moderate. The results also indicated that the level of teachers’ morale was moderate. Furthermore, the study found a statistically significant positive correlation at the 0.05 significance level between the degree of participatory leadership practice and teachers’ morale. These findings suggest that promoting participatory leadership in public schools may contribute to improving teachers’ morale and enhancing the overall school climate. The study recommends encouraging school principals to involve teachers in decision-making, strengthen collaborative practices, and adopt leadership approaches that support motivation, professional engagement, and institutional effectiveness.

هدف این پژوهش شناسایی میزان اعمال رهبری مشارکتی توسط مدیران مدارس دولتی منطقه رمثا و بررسی رابطه آن با روحیه معلمان از دیدگاه مدیران و معلمان بود. این پژوهش از طرح توصیفی همبستگی از نوع پیمایشی بهره برد. پرسشنامه به عنوان ابزار اصلی گردآوری داده‌ها مورد استفاده قرار گرفت و بر روی نمونه‌ای متشکل از ۳۴۷ نفر از مدیران و معلمان که به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شده بودند، اجرا شد. یافته‌ها نشان داد که میزان رهبری مشارکتی اعمال‌شده توسط مدیران مدارس دولتی در حد متوسط بود. همچنین نتایج نشان داد که سطح روحیه معلمان نیز در حد متوسط قرار داشت. افزون بر این، پژوهش وجود همبستگی مثبت معنادار در سطح معناداری ۰٫۰۵ بین میزان اعمال رهبری مشارکتی و روحیه معلمان را نشان داد. این یافته‌ها حاکی از آن است که ترویج رهبری مشارکتی در مدارس دولتی می‌تواند به بهبود روحیه معلمان و ارتقای جو کلی مدرسه کمک کند. پژوهش توصیه می‌کند که مدیران مدارس به مشارکت دادن معلمان در فرایند تصمیم‌گیری، تقویت شیوه‌های همکاری و اتخاذ رویکردهای رهبری که از انگیزش، مشارکت حرفه‌ای و اثربخشی نهادی حمایت می‌کنند، تشویق شوند.

This study examined the extent to which public school principals in Zarqa Governorate practice faith-based leadership and explored its relationship with the effectiveness of educational decision-making from teachers’ perspectives. The study adopted a descriptive correlational design. Data were collected using a questionnaire developed to measure two main constructs: faith-based leadership practices and the effectiveness of educational decision-making. The sample consisted of 628 male and female teachers from public schools in the First Zarqa Education Directorate, selected using simple random sampling. The findings showed that teachers perceived principals’ practice of faith-based leadership to be moderate. The results also indicated that the effectiveness of educational decision-making in public schools was perceived to be moderate. In addition, a positive correlation was found between principals’ faith-based leadership practices and the effectiveness of educational decision-making. These findings suggest that leadership practices grounded in ethical values, trust, responsibility, and shared purpose may contribute to improving decision-making processes in schools. The study recommends strengthening value-based leadership practices among school principals, particularly those related to consultation, fairness, accountability, participation, and moral responsibility in educational decision-making.

این پژوهش به بررسی میزان به‌کارگیری رهبری مبتنی بر ایمان توسط مدیران مدارس دولتی در استان زرقاء و نیز رابطه آن با اثربخشی تصمیم‌گیری آموزشی از دیدگاه معلمان پرداخت. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای که برای سنجش دو سازه اصلی، یعنی شیوه‌های رهبری مبتنی بر ایمان و اثربخشی تصمیم‌گیری آموزشی، تدوین شده بود، گردآوری شد. نمونه پژوهش شامل ۶۲۸ معلم زن و مرد از مدارس دولتی اداره آموزش و پرورش منطقه اول زرقاء بود که به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. یافته‌ها نشان داد که معلمان، میزان به‌کارگیری رهبری مبتنی بر ایمان توسط مدیران را در حد متوسط ارزیابی کردند. همچنین نتایج نشان داد اثربخشی تصمیم‌گیری آموزشی در مدارس دولتی نیز در سطح متوسط ادراک شده است. افزون بر این، بین شیوه‌های رهبری مبتنی بر ایمان مدیران و اثربخشی تصمیم‌گیری آموزشی، همبستگی مثبت وجود داشت. این یافته‌ها حاکی از آن است که شیوه‌های رهبری مبتنی بر ارزش‌های اخلاقی، اعتماد، مسئولیت‌پذیری و هدف مشترک می‌تواند به بهبود فرآیندهای تصمیم‌گیری در مدارس کمک کند. پژوهش توصیه می‌کند که شیوه‌های رهبری مبتنی بر ارزش‌ها، به‌ویژه موارد مرتبط با مشورت، انصاف، پاسخگویی، مشارکت و مسئولیت اخلاقی در تصمیم‌گیری آموزشی، در میان مدیران مدارس تقویت شود.

This study aimed to examine the role of principals of special education schools inside the Green Line in empowering teachers to develop students’ skills. The study adopted a descriptive survey design, and data were collected using a questionnaire developed for this purpose. The questionnaire was administered to a sample of 304 male and female teachers working in special education schools. The findings showed that the role of special education school principals in empowering teachers to develop students’ skills was perceived to be high. The results also indicated that teachers’ contribution to developing the skills of students with special needs was perceived to be high. Based on these findings, the study recommends that principals of special education schools strengthen teacher empowerment practices by providing professional support, promoting effective dialogue between teachers and students, and creating school environments that support students’ skill development.

این پژوهش با هدف بررسی نقش مدیران مدارس آموزش ویژه داخل خط سبز در توانمندسازی معلمان جهت توسعه مهارت‌های دانش‌آموزان انجام شده است. این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره برده و داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای که برای این منظور تدوین شده بود، جمع‌آوری گردید. پرسشنامه به نمونه‌ای متشکل از ۳۰۴ معلم زن و مرد شاغل در مدارس آموزش ویژه ارائه شد. یافته‌ها نشان داد که نقش مدیران مدارس آموزش ویژه در توانمندسازی معلمان برای توسعه مهارت‌های دانش‌آموزان، از دیدگاه پاسخ‌دهندگان، در سطح بالایی ارزیابی شده است. همچنین نتایج بیانگر آن بود که مشارکت معلمان در توسعه مهارت‌های دانش‌آموزان با نیازهای ویژه نیز در سطح بالایی ادراک شده است. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش توصیه می‌کند که مدیران مدارس آموزش ویژه با ارائه حمایت حرفه‌ای، ترویج گفت‌وگوی مؤثر میان معلمان و دانش‌آموزان و ایجاد محیط‌های مدرسه‌ای حامی توسعه مهارت‌های دانش‌آموزان، اقدامات توانمندسازی معلمان را تقویت نمایند.

This study aimed to identify the degree to which school principals in Amman, Jordan, practice digital management from the perspectives of principals and teachers. It also examined whether participants’ perceptions differed according to gender, job title, and school type. The study employed a descriptive survey design. The sample consisted of 450 principals and teachers, selected using stratified random sampling. A questionnaire was used to collect the data. The results showed that the degree of digital management practice among school principals was high across the overall scale and its domains. The results also indicated no statistically significant differences in participants’ perceptions attributable to gender or job title. However, statistically significant differences were found according to school type, in favor of private schools. In light of these findings, the study recommended further activation of technological, technical, and digital methods in the educational process, as well as continued training for principals and teachers in the effective use of digital management practices.

این پژوهش با هدف شناسایی میزان به‌کارگیری مدیریت دیجیتال توسط مدیران مدارس شهر امان، اردن، از دیدگاه مدیران و معلمان انجام شده است. همچنین، تفاوت دیدگاه شرکت‌کنندگان بر اساس جنسیت، عنوان شغلی و نوع مدرسه مورد بررسی قرار گرفت. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی بود. نمونه پژوهش شامل ۴۵۰ نفر از مدیران و معلمان بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه استفاده شد. نتایج نشان داد که میزان به‌کارگیری مدیریت دیجیتال توسط مدیران مدارس در سطح کل مقیاس و حوزه‌های آن بالا است. همچنین، نتایج حاکی از آن بود که تفاوت معنادار آماری در دیدگاه شرکت‌کنندگان بر اساس جنسیت یا عنوان شغلی وجود ندارد. با این حال، تفاوت معنادار آماری بر اساس نوع مدرسه مشاهده شد که به نفع مدارس غیر‌دولتی بود. بر اساس یافته‌های پژوهش، توصیه می‌شود روش‌های فناورانه، فنی و دیجیتال در فرایند آموزشی بیش‌تر فعال شود و آموزش‌های مستمر برای مدیران و معلمان در زمینه استفاده مؤثر از شیوه‌های مدیریت دیجیتال ادامه یابد.

Abstract The study is aimed at enhancing access to quality basic education in kebbi state. Universal Basic Education (UBE) policy in Nigeria aims to provide free and compulsory education to all children aged 5-16. Despite these efforts, approximately 20 million children were out of school in Nigeria in 2022 alone. Recent statistics indicated that Kebbi is among the states with the highest rates, having about 60% of its young population out of school. Kebbi state located in north-western Nigeria has been plaque by emerging security challenges including banditry, insurgency, kidnapping, climate related disaster (flooding) and communal clashes contributing to the high index of the poor thus, having a devastating effect on the educational sector particularly at the basic level. Six research questions and six objectives were formulated to guide the study. One of the objectives of the study was to determine the emerging security threats affecting access to quality basic education in Kebbi State. The target population of the study consist of principals, teachers, students, Parents, out of school children and staff of the zonal Education offices from ten (10) local government areas of Kebbi State. The main instruments for data collection were a questionnaire titled “Enhancing Access to Quality Basic Education Questionnaire”, Face to Face Interview and focus group discussions. The reliability of the instrument was realized using test-retest method. Quantitative data collected was analyzed using descriptive statistics of Mean and standard deviation with the help of SSPS 20.0 version, while the qualitative data was analyzed and presented using thematic areas. One of the findings of the study indicated that the emerging security threats experienced at the basic education level are kidnappings for ransom, Lack of adequate security personnel, natural disasters such as flooding experience during raining season, armed Robbery and banditry in or near the school compounds, poverty, bullying and sexually assault by Kidnappers. Keywords: Junior Secondary Education, Enrolment and Retention, Dwelling Insecurity, Dwelling InsecurityKebbi State, Nigeria.

هدف این پژوهش افزایش دسترسی به آموزش پایه با کیفیت در ایالت Kebbi است. سیاست آموزش پایه همگانی (UBE) در نیجریه با هدف ارائه آموزش رایگان و اجباری به همه کودکان ۵ تا ۱۶ ساله اجرا می‌شود. با وجود این تلاش‌ها، تنها در سال ۲۰۲۲ حدود ۲۰ میلیون کودک در نیجریه از تحصیل بازمانده بودند. آمارهای اخیر نشان می‌دهد که ایالت Kebbi یکی از ایالت‌هایی است که بالاترین نرخ بازماندگی از تحصیل را دارد، به‌طوری‌که حدود ۶۰٪ از جمعیت جوان آن از مدرسه بازمانده‌اند. ایالت Kebbi که در شمال‌غربی نیجریه واقع شده است، با چالش‌های امنیتی نوظهوری از جمله راهزنی، شورش، آدم‌ربایی، بلایای مرتبط با تغییرات اقلیمی (مانند سیل) و درگیری‌های قومی مواجه است که این عوامل به افزایش شاخص فقر و تأثیر مخرب بر بخش آموزش، به‌ویژه در سطح پایه، منجر شده‌اند. شش سؤال پژوهشی و شش هدف برای هدایت این مطالعه تدوین شد. یکی از اهداف پژوهش، تعیین تهدیدات امنیتی نوظهور مؤثر بر دسترسی به آموزش پایه با کیفیت در ایالت Kebbi بود. جامعه هدف پژوهش شامل مدیران، معلمان، دانش‌آموزان، والدین، کودکان بازمانده از تحصیل و کارکنان دفاتر آموزش منطقه‌ای از ده منطقه (۱۰) دولت محلی ایالت Kebbi بود. ابزارهای اصلی گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌ای با عنوان «پرسشنامه افزایش دسترسی به آموزش پایه با کیفیت»، مصاحبه حضوری و بحث‌های گروهی متمرکز بود. پایایی ابزار با استفاده از روش آزمون-بازآزمون به‌دست آمد. داده‌های کمی گردآوری‌شده با استفاده از آمار توصیفی میانگین و انحراف معیار و با کمک نرم‌افزار SSPS نسخه ۲۰.۰ تحلیل شد و داده‌های کیفی نیز با استفاده از حوزه‌های موضوعی تحلیل و ارائه گردید. یکی از یافته‌های پژوهش نشان داد که تهدیدات امنیتی نوظهور در سطح آموزش پایه شامل آدم‌ربایی برای اخاذی، کمبود نیروی امنیتی کافی، بلایای طبیعی مانند سیل در فصل بارندگی، سرقت مسلحانه و راهزنی در داخل یا نزدیکی محوطه مدارس، فقر، زورگویی و تعرض جنسی توسط آدم‌ربایان است.

Abstract The study is aimed at enhancing access to quality basic education in kebbi state. Universal Basic Education (UBE) policy in Nigeria aims to provide free and compulsory education to all children aged 5-16. Despite these efforts, approximately 20 million children were out of school in Nigeria in 2022 alone. Recent statistics indicated that Kebbi is among the states with the highest rates, having about 60% of its young population out of school. Kebbi state located in north-western Nigeria has been plaque by emerging security challenges including banditry, insurgency, kidnapping, climate related disaster (flooding) and communal clashes contributing to the high index of the poor thus, having a devastating effect on the educational sector particularly at the basic level. Six research questions and six objectives were formulated to guide the study. One of the objectives of the study was to determine the emerging security threats affecting access to quality basic education in Kebbi State. The target population of the study consist of principals, teachers, students, Parents, out of school children and staff of the zonal Education offices from ten (10) local government areas of Kebbi State. The main instruments for data collection were a questionnaire titled “Enhancing Access to Quality Basic Education Questionnaire”, Face to Face Interview and focus group discussions. The reliability of the instrument was realized using test-retest method. Quantitative data collected was analyzed using descriptive statistics of Mean and standard deviation with the help of SSPS 20.0 version, while the qualitative data was analyzed and presented using thematic areas. One of the findings of the study indicated that the emerging security threats experienced at the basic education level are kidnappings for ransom, Lack of adequate security personnel, natural disasters such as flooding experience during raining season, armed Robbery and banditry in or near the school compounds, poverty, bullying and sexually assault by Kidnappers. Keywords: Junior Secondary Education, Enrolment and Retention, Dwelling Insecurity, Dwelling InsecurityKebbi State, Nigeria.

هدف این پژوهش افزایش دسترسی به آموزش پایه با کیفیت در ایالت Kebbi است. سیاست آموزش پایه همگانی (UBE) در نیجریه با هدف ارائه آموزش رایگان و اجباری به همه کودکان ۵ تا ۱۶ ساله اجرا می‌شود. با وجود این تلاش‌ها، تنها در سال ۲۰۲۲ حدود ۲۰ میلیون کودک در نیجریه از تحصیل بازمانده بودند. آمارهای اخیر نشان می‌دهد که ایالت Kebbi یکی از ایالت‌هایی است که بالاترین نرخ بازماندگی از تحصیل را دارد، به‌طوری‌که حدود ۶۰٪ از جمعیت جوان آن از مدرسه بازمانده‌اند. ایالت Kebbi که در شمال‌غربی نیجریه واقع شده است، با چالش‌های امنیتی نوظهوری از جمله راهزنی، شورش، آدم‌ربایی، بلایای مرتبط با تغییرات اقلیمی (مانند سیل) و درگیری‌های قومی مواجه است که این عوامل به افزایش شاخص فقر و تأثیر مخرب بر بخش آموزش، به‌ویژه در سطح پایه، منجر شده‌اند. شش سؤال پژوهشی و شش هدف برای هدایت این مطالعه تدوین شد. یکی از اهداف پژوهش، تعیین تهدیدات امنیتی نوظهور مؤثر بر دسترسی به آموزش پایه با کیفیت در ایالت Kebbi بود. جامعه هدف پژوهش شامل مدیران، معلمان، دانش‌آموزان، والدین، کودکان بازمانده از تحصیل و کارکنان دفاتر آموزش منطقه‌ای از ده منطقه (۱۰) دولت محلی ایالت Kebbi بود. ابزارهای اصلی گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌ای با عنوان «پرسشنامه افزایش دسترسی به آموزش پایه با کیفیت»، مصاحبه حضوری و بحث‌های گروهی متمرکز بود. پایایی ابزار با استفاده از روش آزمون-بازآزمون به‌دست آمد. داده‌های کمی گردآوری‌شده با استفاده از آمار توصیفی میانگین و انحراف معیار و با کمک نرم‌افزار SSPS نسخه ۲۰.۰ تحلیل شد و داده‌های کیفی نیز با استفاده از حوزه‌های موضوعی تحلیل و ارائه گردید. یکی از یافته‌های پژوهش نشان داد که تهدیدات امنیتی نوظهور در سطح آموزش پایه شامل آدم‌ربایی برای اخاذی، کمبود نیروی امنیتی کافی، بلایای طبیعی مانند سیل در فصل بارندگی، سرقت مسلحانه و راهزنی در داخل یا نزدیکی محوطه مدارس، فقر، زورگویی و تعرض جنسی توسط آدم‌ربایان است.

Personal motivation and readiness, professional and organisational factors, and the ability to navigate a landscape of limitations and possibilities are important for prospective principals. This study explores how individuals navigate the ‘prospective principal phase’ and orient themselves towards principalship while participating in pre-service preparation. Semi-structured interviews were conducted with 20 prospective principals in Sweden. The findings show that their navigation occurs in three stages, as they modify their role understanding through professional socialisation and form a leadership voice through personal socialisation. However, this voice shows signs of ambivalence as they engage with how to navigate the educational organisational landscape. Being institutionalised as outsiders in this landscape, they search for cracks in the boundaries of principalship through which to slip. Socialising only with other outsiders in the prospective principal phase was found to reinforce their outsider position rather than support the development of a school leader identity.

انگیزش و آمادگی فردی، عوامل حرفه‌ای و سازمانی، و توانایی پیمایش در چشم‌اندازی از محدودیت‌ها و امکانات برای مدیران آینده اهمیت دارد. این پژوهش به بررسی چگونگی پیمایش افراد در «مرحله مدیر آینده» و جهت‌گیری آن‌ها به سوی مدیریت مدرسه در حین شرکت در دوره‌های آمادگی پیش‌خدمتی می‌پردازد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ مدیر آینده در سوئد انجام شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پیمایش آن‌ها در سه مرحله صورت می‌گیرد، به‌گونه‌ای که درک نقش خود را از طریق جامعه‌پذیری حرفه‌ای تعدیل می‌کنند و صدای رهبری را از طریق جامعه‌پذیری فردی شکل می‌دهند. با این حال، این صدا نشانه‌هایی از دوسویگی را نشان می‌دهد، زیرا آن‌ها با چگونگی پیمایش در چشم‌انداز سازمانی آموزشی درگیر می‌شوند. با نهادی‌شدن به‌عنوان بیگانگان در این چشم‌انداز، آن‌ها به دنبال شکاف‌هایی در مرزهای مدیریت مدرسه می‌گردند تا بتوانند از آن عبور کنند. جامعه‌پذیری صرفاً با سایر بیگانگان در مرحله مدیر آینده، موقعیت بیگانه آن‌ها را تقویت می‌کند و به جای حمایت از توسعه هویت رهبر مدرسه، آن را تضعیف می‌کند.

This study investigates how principals’ instructional leadership influences teachers’ innovative work behavior, with teacher commitment and teacher professional collaboration as mediating mechanisms. Drawing on a cross-sectional survey of 812 teachers working in public schools in Türkiye, structural equation modelling with bootstrapping was employed to examine the direct and indirect effects of instructional leadership. The results indicate that instructional leadership has significant positive effects on both teacher commitment and teacher professional collaboration, which in turn enhance teachers’ innovative work behavior. Furthermore, the findings show that the mediating effects of teacher commitment and teacher professional collaboration are stronger than the direct effect of instructional leadership, underscoring their central role in linking school leadership practices with teachers’ innovative work behavior. By providing empirical evidence from a centralized education system, this study extends the international literature on instructional leadership and teacher innovation. The findings contribute theoretically by clarifying the mechanisms through which principals foster teachers’ innovative work behavior, and practically by offering insights for school leaders and policymakers seeking to cultivate teacher collaboration, strengthen commitment, and stimulate innovative work behavior in schools.

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه رهبری آموزشی مدیران بر رفتار کاری نوآورانه معلمان تأثیر می‌گذارد و تعهد معلم و همکاری حرفه‌ای معلمان به عنوان سازوکارهای میانجی ایفای نقش می‌کنند. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از ۸۱۲ معلم شاغل در مدارس دولتی ترکیه، مدل‌سازی معادلات ساختاری همراه با بوت‌استرپینگ برای بررسی اثرات مستقیم و غیرمستقیم رهبری آموزشی به کار گرفته شد. نتایج نشان می‌دهد که رهبری آموزشی تأثیرات مثبت معناداری بر تعهد معلم و همکاری حرفه‌ای معلمان دارد که به نوبه خود رفتار کاری نوآورانه معلمان را ارتقا می‌بخشد. افزون بر این، یافته‌ها نشان می‌دهد که اثرات میانجی تعهد معلم و همکاری حرفه‌ای معلمان قوی‌تر از اثر مستقیم رهبری آموزشی است و نقش محوری آن‌ها را در پیوند دادن شیوه‌های رهبری مدرسه با رفتار کاری نوآورانه معلمان برجسته می‌سازد. این مطالعه با ارائه شواهد تجربی از یک نظام آموزشی متمرکز، ادبیات بین‌المللی رهبری آموزشی و نوآوری معلمان را گسترش می‌دهد. یافته‌ها از لحاظ نظری با روشن ساختن سازوکارهایی که مدیران از طریق آن‌ها رفتار کاری نوآورانه معلمان را تقویت می‌کنند، و از لحاظ عملی با ارائه بینش‌هایی برای رهبران مدارس و سیاست‌گذاران به منظور تقویت همکاری معلمان، افزایش تعهد و تحریک رفتار کاری نوآورانه در مدارس، سهم‌آفرینی می‌کند.

Differentiated instruction (DI) is a widely applied concept among today’s educators due to its power to address students’ increasingly diverse learning needs. The extensive integration of educational technology makes it necessary to consider leveraging technology’s potential to enable effective DI. Grounded in path-goal theory, this study investigated how technology leadership provides pathways that impact technology-supported DI, exploring the mediating roles of teachers’ ICT self-efficacy and DI self-efficacy. We constructed a PLS-SEM model based on 923 valid responses from Chinese school teachers. Findings indicated that teachers’ perceived technology leadership has a direct effect on their willingness and capacity to implement DI, particularly in the domains of flexible grouping, continuous personalized evaluation, and adaptive teaching. Additionally, teachers’ dual types of self-efficacy were proven to be significant mediators in the relationship between technology leadership and technology-supported DI. Hence, it is suggested that school principals and their management teams should strategically exercise leadership to cultivate a supportive technological climate and strengthen teachers’ technical and pedagogical self-efficacy to drive the implementation of technology-supported DI.

آموزش تفکیکی (DI) به دلیل توانایی آن در پاسخ‌گویی به نیازهای یادگیری فزاینده متنوع دانش‌آموزان، مفهومی است که امروزه به طور گسترده توسط مربیان به کار گرفته می‌شود. ادغام گسترده فناوری آموزشی، لزوم بهره‌گیری از پتانسیل فناوری برای تحقق آموزش تفکیکی مؤثر را مطرح می‌کند. این مطالعه با تکیه بر نظریه مسیر-هدف، بررسی کرده است که چگونه رهبری فناوری مسیرهایی را فراهم می‌کند که بر آموزش تفکیکی مبتنی بر فناوری تأثیر می‌گذارد و نقش‌های میانجی‌گری خودکارآمدی فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) معلمان و خودکارآمدی آموزش تفکیکی را مورد بررسی قرار داده است. ما یک مدل PLS-SEM را بر اساس ۹۲۳ پاسخ معتبر از معلمان مدارس چینی طراحی کردیم. یافته‌ها نشان داد که رهبری فناوری ادراک‌شده توسط معلمان، تأثیر مستقیمی بر تمایل و ظرفیت آن‌ها برای اجرای آموزش تفکیکی دارد، به‌ویژه در حوزه‌های گروه‌بندی انعطاف‌پذیر، ارزیابی شخصی‌سازی‌شده مستمر و تدریس تطبیقی. علاوه بر این، دو نوع خودکارآمدی معلمان به عنوان میانجی‌های معنادار در رابطه بین رهبری فناوری و آموزش تفکیکی مبتنی بر فناوری اثبات شدند. بنابراین، پیشنهاد می‌شود مدیران مدارس و تیم‌های مدیریتی آن‌ها به طور راهبردی رهبری خود را به کار گیرند تا فضای فناورانه حمایتی ایجاد کرده و خودکارآمدی فنی و آموزشی معلمان را برای پیشبرد اجرای آموزش تفکیکی مبتنی بر فناوری تقویت کنند.

This study investigated the nexus between instructional leadership, teachers’ motivation, and students’ academic performance in public secondary schools of West Hararghe Zone, Ethiopia. A mixed-methods explanatory sequential design was employed, with quantitative data collected from 134 teachers via questionnaires and qualitative data collected from 15 principals, vice principals, and supervisors through semi-structured interviews, The findings addressed all five research questions as follows: (1) instructional leadership practices were perceived moderately positively, with managing instructional programs (aggregate M = 3.67) and developing positive school climate (M = 3.59) rated highest; (2) teachers’ perception of instructional leadership was moderately positive across all dimensions; (3) teachers’ motivation levels were moderate to high, with intrinsic factors such as using creativity (M = 3.92) and pride in student success (M = 3.87) rated highest; (4) students’ academic performance was perceived as low (aggregate M = 2.39), with challenges including poor study skills and low motivation; and (5) multiple regression analysis revealed that instructional leadership dimensions collectively explained 48.8% of variance in teacher motivation, with developing positive school climate as the strongest predictor (β = 0.830). The study concludes that fostering a positive school climate is paramount for enhancing teacher motivation and, by extension, student learning outcomes. Recommendations include targeted principal training on motivational leadership, collaborative school vision development, and systematic classroom observation feedback. Notably, developing a positive school climate emerged as the strongest positive predictor of teacher motivation (β = 0.830), while managing the instructional program also had a significant positive effect (β = 0.168). Conversely, defining and communicating the school vision showed a significant negative relationship with teacher motivation (β = − 0.070), suggesting potential issues with its implementation. A strong positive correlation was also found between teachers’ motivation and perceived student academic performance. The study concludes that while instructional leadership is a critical factor, the relational aspect of fostering a positive school climate is paramount for enhancing teacher motivation in the West Hararghe Zone context. It is recommended that school principals focus on building supportive, collaborative, and respectful school environments alongside effective instructional management to boost teacher morale and, by extension, improve student learning outcomes.

این پژوهش به بررسی رابطه میان رهبری آموزشی، انگیزش معلمان و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در دبیرستان‌های دولتی منطقه غرب هارگه، اتیوپی پرداخته است. طرح پژوهش از نوع آمیخته با رویکرد تبیینی متوالی بود؛ داده‌های کمی از ۱۳۴ معلم از طریق پرسشنامه و داده‌های کیفی از ۱۵ مدیر، معاون و ناظر از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد. یافته‌ها به پنج سؤال پژوهش پاسخ داد: (۱) رهبری آموزشی به طور متوسط مثبت ارزیابی شد و مدیریت برنامه‌های آموزشی (میانگین کل = ۳.۶۷) و ایجاد فضای مثبت مدرسه (میانگین = ۳.۵۹) بالاترین امتیاز را کسب کردند؛ (۲) ادراک معلمان از رهبری آموزشی در تمامی ابعاد به طور متوسط مثبت بود؛ (۳) سطح انگیزش معلمان در حد متوسط تا بالا ارزیابی شد و عوامل درونی مانند استفاده از خلاقیت (میانگین = ۳.۹۲) و افتخار به موفقیت دانش‌آموزان (میانگین = ۳.۸۷) بالاترین امتیاز را داشتند؛ (۴) عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایین ارزیابی شد (میانگین کل = ۲.۳۹) و چالش‌هایی مانند ضعف مهارت‌های مطالعه و انگیزش پایین گزارش شد؛ (۵) تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد ابعاد رهبری آموزشی در مجموع ۴۸.۸٪ واریانس انگیزش معلمان را تبیین می‌کنند که ایجاد فضای مثبت مدرسه قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده بود (β = ۰.۸۳۰). نتیجه‌گیری پژوهش آن است که تقویت فضای مثبت مدرسه برای ارتقای انگیزش معلمان و به تبع آن بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان اهمیت اساسی دارد. پیشنهادها شامل آموزش هدفمند مدیران درباره رهبری انگیزشی، توسعه چشم‌انداز مشارکتی مدرسه و بازخورد نظام‌مند مشاهده کلاس است. شایان ذکر است که ایجاد فضای مثبت مدرسه قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مثبت انگیزش معلمان بود (β = ۰.۸۳۰) و مدیریت برنامه آموزشی نیز اثر مثبت معناداری داشت (β = ۰.۱۶۸). در مقابل، تعریف و ابلاغ چشم‌انداز مدرسه رابطه منفی معناداری با انگیزش معلمان نشان داد (β = − ۰.۰۷۰) که حاکی از مشکلات احتمالی در اجرای آن است. همچنین همبستگی مثبت قوی میان انگیزش معلمان و عملکرد تحصیلی ادراک‌شده دانش‌آموزان مشاهده شد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که گرچه رهبری آموزشی عامل کلیدی است، اما جنبه ارتباطی و تقویت فضای مثبت مدرسه برای ارتقای انگیزش معلمان در بافت منطقه غرب هارگه اهمیت اساسی دارد. توصیه می‌شود مدیران مدارس بر ایجاد محیطی حمایتی، مشارکتی و محترمانه در کنار مدیریت مؤثر آموزشی تمرکز کنند تا روحیه معلمان و به تبع آن نتایج یادگیری دانش‌آموزان بهبود یابد.

This study aims to explore the impact of principal transformational leadership on teacher organizational commitment across regions and schools, using teacher self-efficacy as a mediating variable, to enhance principals' leadership wisdom and promote school change. A total of 320 questionnaires were distributed and 310 were returned (return rate of 96.8%). Finally, 308 valid questionnaires were obtained (effectiveness rate of 96.2%). AMOS 23.0 was used to construct a structural equation model with path coefficients, and the model fit and path effect were analyzed to explore the relationship between the three main variables. The results show that principal transformational leadership has a significant positive correlation with both teacher organizational commitment and teacher self-efficacy. Teacher self-efficacy has a significant positive correlation with teacher organizational commitment. Teacher self-efficacy has a mediating role. Transformational leadership primarily affects teachers' intrinsic motivation—self-efficacy—which in turn influences their level of organizational commitment.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر رهبری تحول‌آفرین مدیران بر تعهد سازمانی معلمان در مناطق و مدارس مختلف با استفاده از خودکارآمدی معلمان به عنوان متغیر میانجی، به منظور ارتقاء خرد رهبری مدیران و ترویج تغییر در مدرسه است. در مجموع ۳۲۰ پرسشنامه توزیع شد و ۳۱۰ پرسشنامه بازگردانده شد (نرخ بازگشت ۹۶.۸٪). در نهایت، ۳۰۸ پرسشنامه معتبر به دست آمد (نرخ اعتبار ۹۶.۲٪). برای ساخت مدل معادلات ساختاری با ضرایب مسیر از نرم‌افزار AMOS 23.0 استفاده شد و برازش مدل و اثر مسیرها برای بررسی رابطه بین سه متغیر اصلی تحلیل گردید. نتایج نشان می‌دهد که رهبری تحول‌آفرین مدیران با هر دو متغیر تعهد سازمانی معلمان و خودکارآمدی معلمان همبستگی مثبت معناداری دارد. خودکارآمدی معلمان نیز با تعهد سازمانی معلمان همبستگی مثبت معناداری دارد. خودکارآمدی معلمان نقش میانجی ایفا می‌کند. رهبری تحول‌آفرین عمدتاً بر انگیزش درونی معلمان—خودکارآمدی—تأثیر می‌گذارد که به نوبه خود سطح تعهد سازمانی آن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

In the context of increasing decentralisation of educational management, principals are expected to navigate complex governance structures that often limit their decision-making power; however, the extent of their autonomy varies significantly across different governance systems.This qualitative conceptual discourse analyses the policy implications of granting school principals' autonomy in school leadership and governance.The findings highlight the need for balanced policies that empower principals while maintaining rigorous accountability measures to ensure equitable and high-quality education.Policy recommendations are provided to enhance governance frameworks, support leadership training for principals to foster effective school leadership, and foster environments conducive to educational excellence.This paper contributes to the ongoing discourse on optimising school governance structures to support principal autonomy and improve educational outcomes.Through addressing these issues, this paper aims to offer practical insights for policymakers seeking to design governance systems that both empower school leaders and uphold the standards necessary for consistent and fair educational practices.

در زمینه افزایش تمرکززدایی مدیریت آموزشی، انتظار می‌رود مدیران مدارس در ساختارهای حکمرانی پیچیده‌ای که اغلب قدرت تصمیم‌گیری آن‌ها را محدود می‌کند، به ایفای نقش بپردازند؛ با این حال، میزان خودمختاری آن‌ها در نظام‌های حکمرانی مختلف به طور قابل توجهی متفاوت است. این discourse مفهومی کیفی به تحلیل پیامدهای سیاستی اعطای خودمختاری به مدیران مدارس در رهبری و حکمرانی مدرسه می‌پردازد. یافته‌ها بر ضرورت سیاست‌های متوازنی که ضمن توانمندسازی مدیران، تدابیر پاسخگویی دقیق را برای تضمین آموزش عادلانه و باکیفیت حفظ می‌کنند، تأکید دارند. توصیه‌های سیاستی برای بهبود چارچوب‌های حکمرانی، حمایت از آموزش رهبری برای مدیران به منظور تقویت رهبری مؤثر مدرسه و ایجاد محیط‌هایی مناسب برای تعالی آموزشی ارائه شده است. این مقاله به گفتمان جاری درباره بهینه‌سازی ساختارهای حکمرانی مدرسه برای حمایت از خودمختاری مدیران و بهبود پیامدهای آموزشی کمک می‌کند. از طریق پرداختن به این مسائل، این مقاله در پی ارائه بینش‌های عملی برای سیاست‌گذاران است که به دنبال طراحی نظام‌های حکمرانی هستند که همزمان مدیران مدارس را توانمند سازند و استانداردهای لازم برای رویه‌های آموزشی منسجم و عادلانه را حفظ کنند.