Action research

Yayasan Cahaya Ilmu is a social and religious institution in Lawang Kuta Hamlet, Lembar Village, West Lombok Regency, that fosters 11 adolescent and young adult beneficiaries aged 13–18 years with orphan, double-orphan, and underprivileged family backgrounds. Prior to this program, the beneficiaries had not received structured mentoring in Al-Islam and Kemuhammadiyahan (AIK), consistent with national data indicating high school dropout rates in West Nusa Tenggara. This community service program aimed to improve participants' understanding of Islamic values, cultivate knowledge of Muhammadiyah's ideology, and build noble character and independence. The method adapted a Participatory Action Research approach, implemented over one month through eight scheduled visits (twice weekly), combined with independent daily worship habituation supervised by the foundation's mentor. Results showed improvement across all indicators: the average AIK comprehension score increased from 50.5 to 80.6 (scale of 100); 91% of participants were able to perform prayer according to fiqh standards; 91% showed improvement in Qur'anic recitation quality using the tahsin method and 100% of participants successfully memorized five short surahs. Outputs produced include a two-volume AIK module, Qur'anic storyboards, daily worship monitoring tables, and the establishment of an independent study circle (halaqah mandiri) as a form of program sustainability.

implement the Problem-Based Learning (PBL) model in an IPAS (Natural and Social Sciences) lesson on ecosystem harmony, aiming to enhance students' critical thinking skills. The study employed a Classroom Action Research (CAR) approach consisting of two cycles, with each cycle comprising the stages of "look," "think," and "act." Twenty-six fifth-grade students from SDN Tingkir Lor 02 Salatiga participated in the study. Students' critical thinking skills were assessed using a rubric based on the FRISCO indicators: Focus, Reason, Inference, Situation, Clarity, and Overview. The results indicate that students' critical thinking skills improved through the implementation of the PBL approach supported by the Science Escape Room medium. From an initial baseline score of 52.65%, the average critical thinking score rose to 70.94% in Cycle I and subsequently to 84.42% in Cycle II. This improvement reflects student progress in areas such as problem comprehension, reasoning, drawing conclusions, considering context, effectively communicating ideas, and reviewing their own thought processes. Thus, fifth-grade students at SDN Tingkir Lor 02 Salatiga were able to enhance their critical thinking skills while studying the IPAS topic of Ecosystem Harmony through the use of the Science Escape Room medium combined with the Problem-Based Learning model. Keywords: Problem Based Learning, Escape Room Sains, critical thinking skills, IPAS, FRISCO.

Short-term field trips enable learners to bridge the pedagogical gap between academic knowledge (theory) and the practicalities of their discipline in a real-world setting. In Ireland, there has been a dearth of empirical research into the essence of short-term field trips as a teaching and learning strategy for criminal justice students. The purpose of this article is to bridge that pedagogical gap through thematic analysis of qualitative data of student learning experiences in the context of a short-term field trip to an operational prison. Research findings based on semi-structured interviews with students who participated in the active learning experience show evidence of the essence of experiential learning activities which could not be achieved to the same level in academic seminars alone. In essence, students contextualise their academic (theory) knowledge, which is a catalyst for gaining a deep and flexible understanding. In consequence of the sensitive nature of the operational prison, and compliance with security protocols, some limitations were also reported by participants, notably the short-term duration of the field trip and the use of conventional methods of documenting active learning experiences was not possible. Keywords: higher education, participatory action research, experiential learning, short-term field trip, operational prison, reflection in action, reflection on action, thematic analysis of qualitative data

This article analyzes Brazilian academic production on Food and Nutrition Education (FNE) and teacher education based on theses and dissertations available in the Brazilian Digital Library of Theses and Dissertations, published between 2006 and 2024. The review was conducted in seven stages and used content analysis to investigate the selected studies. The results highlight the contribution of different fields of knowledge to the area, with a predominance of female researchers holding degrees in Nutrition or teacher education programs. Most studies focused on Elementary Education, particularly within the Natural Sciences curriculum, and employed participatory methodologies such as action research and ethnography. The teacher education initiatives analyzed were generally grounded in the Reference Framework for Food and Nutrition Education and the Dietary Guidelines for the Brazilian Population, fostering reflective and contextualized approaches. Thus, the present study found that teacher education in Food and Nutrition Education should promote autonomy, critical reflection, and the collective construction of knowledge, in line with contemporary educational perspectives.

Professional Learning Communities (PLCs) are an essential mechanism for collaborative professional learning of teachers. However, evidence remains limited on the specific activities secondary school Biology teachers engage in within PLCs and their perceived contribution to competence-based teaching in Tanzania. This study investigated the PLC activities conducted by secondary school Biology teachers in Dodoma City and their perceived contribution to competence-based teaching practices. Social Constructivist Theory guided the study. A cross-sectional survey design was adopted, and data were collected through a structured questionnaire from 103 Biology teachers in 60 randomly selected public and private secondary schools and analysed using descriptive statistics. The key findings show that teachers engaged mainly in practice-oriented activities: collaborative lesson planning (83.5% of respondents) and peer observation (52.4%) were the only activities reported by more than half of the teachers, whereas setting and reviewing goals (21.4%) and action research and inquiry-based learning (16.5%) were the least practised. Teachers rated the contribution of PLC activities to competence-based teaching as great on all six indicators (M = 3.99–4.18). The strongest contributions were in preparing competence-based lesson plans integrating lessons into real-life situations and involving students in classroom activities, while formative assessment received the lowest, though still high, rating. These findings imply that PLCs benefit learners by helping teachers deliver more learner-centred, contextualised, and participatory lessons, which are the classroom conditions through which competence-based learning and academic performance are improved. The study recommends strengthening inquiry-oriented PLC activities, particularly action research and the collaborative analysis of assessment evidence, so that PLCs can more fully support learners’ achievement.

Early literacy and numeracy assessment can help Kindergarten teachers identify learning needs and review classroom instruction. This study described changes in assessment scores following nine instructional sessions aligned with the MATATAG Curriculum at Ligao West Central Elementary School–Binatagan, Philippines, during School Year 2025–2026. A quantitative action research approach used a single group assessed before and after instruction. The reported participants were 208 learners from five Kindergarten sections, included through total enumeration. Researcher developed instruments assessed letter recognition, initial sound awareness, vocabulary recognition, number recognition, counting, and quantity comparison. The same instruments were administered at both assessment points. Reported numeracy means increased from 18.84 (SD = 4.56) to 28.47 (SD = 3.89), a difference of 9.63 points. Literacy means were reported as 21.36 (SD = 4.18) and 30.92 (SD = 3.74), but the latter exceeds the instrument’s stated maximum of 30 points and requires reconciliation before interpretation. Although the original study proposed paired samples testing, no completed test statistics or paired learner records were available for verification. Accordingly, the findings are presented descriptively, without claims of statistical significance or curriculum effectiveness. The numeracy pattern warrants further examination, while the literacy result remains unresolved. Repeated testing, development, classroom differences, and the absence of a comparison group limit attribution of change to instruction. The study highlights the need for accurate scoring, documented assessment procedures, and continued monitoring of foundational skills. Verified learner records and a stronger evaluation design are needed before drawing conclusions about learning gains associated with MATATAG implementation in this school.

This article examines difficulties in pronouncing French vowels among Moroccan primary school learners, analyzing how the articulatory and phonological features of Darija affect vowel production in French as a foreign language. The study adopts a comparative phonological approach to identify structural differences between the two vowel systems and explain the origins of the observed interference. Sixty fourth-grade learners in Moroccan public primary education participated in an action research study combining a diagnostic pretest of pronunciation errors with a posttest assessing the effectiveness of a phonetic correction intervention. The findings reveal that pronunciation errors reflect systemic difficulties attributable to differences between the vowel systems of Darija (a three-vowel system) and French (a sixteen-vowel system). The instructional intervention, combining articulatory, verbotonal, and comparative approaches, led to a significant reduction in errors, particularly for rounded and nasal vowels. The study offers practical pedagogical recommendations for integrating systematic corrective phonetics into French instruction at the primary school level.

This community service initiative aims to provide a platform for students to actualize their religious potential and to strengthen their religious literacy and character through an Islamic Religious Education (PAI) Performance. The activity employed a Participatory Action Research (PAR) approach, encompassing planning, action, and reflection (evaluation). It was held from September 10–16, 2026, at the Ki Hajar Dewantara Building in Aikmel District, East Lombok, involving 32 elementary schools and 143 students comprising 65 speech contestants, 44 Quran recitation participants, and 34 PAI Olympiad competitors. The results indicate that the three competition categories provided avenues for demonstrating religious capabilities through communication, Quranic recitation skills, and mastery of PAI knowledge. The event also fostered traits such as discipline, responsibility, self-confidence, perseverance, adherence to rules, and sportsmanship through the experience of competition. Future initiatives should focus on sustained guidance and systematic evaluation to measure the development of students' religious literacy and character in a more targeted and continuous manner.

This study was motivated by the low learning outcomes of fourth-grade students in Pancasila Education at UPTD SD Negeri 075062 Doli-Doli. In the pre-cycle assessment, only 4 of 19 students (21.05%) met the Learning Objective Achievement Criteria (KKTP). This study aimed to describe the implementation of the Problem-Based Learning (PBL) model and improve students’ learning outcomes through its application. The study employed classroom action research based on the Kemmis and McTaggart model and was conducted in two cycles. Each cycle consisted of planning, action, observation, and reflection. The participants were 19 fourth-grade students. Data were collected through observation, learning outcome tests, and documentation, then analyzed descriptively. The results showed that the average teacher activity score increased from 56.73% in Cycle I to 79.81% in Cycle II, while student activity increased from 59.71% to 80.59%. The average learning outcome score rose from 48.16 in the pre-cycle to 65.26 in Cycle I and 87.37 in Cycle II. Classical learning mastery also increased from 21.05% to 52.63% and 89.47%, respectively. Therefore, implementing PBL can improve the learning process and learning outcomes in Pancasila Education among fourth-grade students. ABSTRAK Penelitian ini dilatarbelakangi oleh rendahnya hasil belajar Pendidikan Pancasila siswa kelas IV UPTD SD Negeri 075062 Doli-Doli. Pada tahap pra-siklus, hanya 4 dari 19 siswa (21,05%) yang mencapai Kriteria Ketercapaian Tujuan Pembelajaran (KKTP). Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan penerapan model Problem Based Learning (PBL) dan meningkatkan hasil belajar siswa melalui penerapan model tersebut. Penelitian menggunakan metode Penelitian Tindakan Kelas (PTK) berdasarkan model Kemmis dan McTaggart yang dilaksanakan dalam dua siklus. Setiap siklus meliputi perencanaan, pelaksanaan tindakan, observasi, dan refleksi. Subjek penelitian berjumlah 19 siswa kelas IV. Data dikumpulkan melalui observasi, tes hasil belajar, dan dokumentasi, kemudian dianalisis secara deskriptif. Hasil penelitian menunjukkan bahwa rata-rata aktivitas guru meningkat dari 56,73% pada Siklus I menjadi 79,81% pada Siklus II, sedangkan aktivitas siswa meningkat dari 59,71% menjadi 80,59%. Nilai rata-rata hasil belajar meningkat dari 48,16 pada pra-siklus menjadi 65,26 pada Siklus I dan 87,37 pada Siklus II. Ketuntasan klasikal juga meningkat dari 21,05% menjadi 52,63% dan 89,47%. Dengan demikian, penerapan PBL dapat meningkatkan proses pembelajaran dan hasil belajar Pendidikan Pancasila siswa kelas IV.

This action research study examined the relationship between social–emotional learning (SEL) and early mathematical achievement among transitional kindergarten and kindergarten students in a large urban Title I elementary school. National organizations emphasize that high-quality mathematics instruction for young children must consider cognitive, linguistic, physical, and social–emotional development. Guided by this framework, the study investigated whether systematic SEL instruction using the district adopted Second Step curriculum would increase students’ SEL competencies and support growth in foundational math skills measured by the Eureka Math Module 4 assessment. Using a pre- and post-test design, data were collected from eight students who received structured SEL and mathematics instruction over one semester. Results indicated consistent improvement in students’ SEL competencies, including executive functioning skills, alongside significant gains in mathematical performance. These findings align with prior research suggesting that SEL supports school readiness, adaptive learning behaviors, and academic achievement.

The purpose of this action research study was to explore how humorous science books can be purposefully integrated into elementary science instruction to enhance student engagement and conceptual understanding. Participants included nineteen second-grade students, ages seven to eight. The study examined the impact of teacher-led, intentional humor embedded in science texts featuring jokes, playful language, and a narrative voice. Data were collected through pre- and post-surveys assessing students’ understanding of grade-level science concepts, as well as their interest in and enjoyment of science learning. Results indicated that students responded positively to humorous science texts and demonstrated gains in content knowledge. These results suggest that humor can serve as an effective instructional strategy and that engaging, humorous science books can be a meaningful tool in elementary science education.

This study was motivated by the low learning outcomes of students in Pancasila Education, which was caused by a learning process that had not fully involved students actively. This study aimed to describe the implementation of the Role Playing learning strategy and analyze the improvement of students’ learning outcomes after its implementation. The study was conducted at UPTD SD Negeri 074038 TOHIA with 23 fourth-grade students as research subjects. This study employed Classroom Action Research conducted in two cycles. Each cycle consisted of planning, action implementation, observation, and reflection stages. The research instruments consisted of teacher activity observation sheets, student activity observation sheets, and learning outcome tests. Data were collected through observation and tests. The results showed that the implementation of the Role Playing strategy improved the quality of the learning process and students’ learning outcomes. Teacher activity increased gradually in each meeting, while student activity also showed increased involvement throughout the learning process. The learning test results showed that the average student score in Cycle I was 63.43 with classical mastery of 39.13%, which increased in Cycle II to 77.17 with classical mastery of 86.95%. This improvement indicates that Role Playing provided students with active, contextual, and meaningful learning experiences that helped them understand Pancasila Education material more effectively. Therefore, the Role Playing learning strategy can be used as an alternative learning strategy to improve students’ learning outcomes in Pancasila Education at the elementary school level. ABSTRAK Penelitian ini dilatarbelakangi oleh rendahnya hasil belajar peserta didik pada mata pelajaran Pendidikan Pancasila yang disebabkan oleh proses pembelajaran yang belum sepenuhnya melibatkan peserta didik secara aktif. Penelitian ini bertujuan untuk mendeskripsikan penerapan strategi pembelajaran Role Playing dan menganalisis peningkatan hasil belajar peserta didik setelah penerapan strategi tersebut. Penelitian dilaksanakan di UPTD SD Negeri 074038 TOHIA dengan subjek penelitian sebanyak 23 peserta didik kelas IV. Penelitian ini menggunakan Penelitian Tindakan Kelas (PTK) yang dilaksanakan dalam dua siklus. Setiap siklus terdiri atas tahap perencanaan, pelaksanaan tindakan, observasi, dan refleksi. Instrumen penelitian berupa lembar observasi aktivitas guru, lembar observasi aktivitas peserta didik, dan tes hasil belajar. Teknik pengumpulan data dilakukan melalui observasi dan tes. Hasil penelitian menunjukkan bahwa penerapan strategi Role Playing dapat meningkatkan kualitas proses dan hasil pembelajaran. Aktivitas guru meningkat secara bertahap dari setiap pertemuan, demikian pula aktivitas peserta didik yang menunjukkan peningkatan keterlibatan selama pembelajaran. Hasil tes menunjukkan bahwa rata-rata hasil belajar peserta didik pada Siklus I sebesar 63,43 dengan ketuntasan klasikal 39,13%, kemudian meningkat pada Siklus II menjadi 77,17 dengan ketuntasan klasikal 86,95%. Peningkatan tersebut menunjukkan bahwa penerapan Role Playing mampu memberikan pengalaman belajar yang aktif, kontekstual, dan bermakna sehingga membantu peserta didik memahami materi Pendidikan Pancasila dengan lebih baik. Dengan demikian, strategi pembelajaran Role Playing dapat digunakan sebagai salah satu alternatif strategi pembelajaran untuk meningkatkan hasil belajar peserta didik pada mata pelajaran Pendidikan Pancasila di sekolah dasar.

The collection of papers in this special issue examines the dynamics of math and science education from one large urban school district in United States. Papers range from early to late elementary classrooms with diverse student populations in K-7 schools. This editor’s essay provides a brief overview of each of the 7 articles and the authors’ contribution to the expanding STEM research on math and science education and academic performance within the context of project-based learning. Included is a mix of action research studies conducted at 7 different elementary schools by teacher-researcher-practitioners. The papers present diverse vantage points on the circumstances that influence student motivation, student learning, and student engagement within the context of project-based learning.

Conceptual understanding of fractions among third-grade elementary school students remains a challenge because the topic is abstract and teacher-centered instruction provides limited opportunities for students to study materials independently and actively. The initial condition in Grade III of SD Negeri 077279 Si’őfabanua showed that only 4 of 21 students (19%) achieved the school mastery criterion of 70, with a class average of 60. This study aimed to describe the implementation of an animated video-based flipped classroom and determine its improvement in students’ conceptual understanding of fractions. The study employed Classroom Action Research based on the Kemmis and McTaggart model and was conducted in two cycles. Each cycle consisted of planning, action, observation, and reflection. The participants were 21 third-grade students, consisting of 10 boys and 11 girls. Data were collected through conceptual understanding tests, teacher and student activity observations, student response questionnaires, and documentation. The data were analyzed descriptively using mean scores and learning mastery percentages. The results showed that the average score increased from 60 in the pre-cycle to 68 in Cycle I and 76 in Cycle II. Learning mastery increased from 19% in the pre-cycle to 57% in Cycle I and 86% in Cycle II. Teacher activity increased from 61% to 88%, while student activity increased from 69% to 82%. Student responses in Cycle II reached 86%, categorized as very positive. Therefore, the implementation of an animated video-based flipped classroom improved students’ conceptual understanding of fractions and encouraged more active participation in learning. ABSTRAK Pemahaman konsep pecahan pada siswa kelas III sekolah dasar masih menjadi permasalahan karena materi bersifat abstrak dan pembelajaran yang berpusat pada guru belum memberikan kesempatan yang cukup kepada siswa untuk mempelajari materi secara mandiri dan aktif. Kondisi awal di kelas III SD Negeri 077279 Si’őfabanua menunjukkan bahwa hanya 4 dari 21 siswa (19%) yang mencapai KKM 70 dengan nilai rata-rata kelas 60. Penelitian ini bertujuan untuk mendeskripsikan penerapan flipped classroom berbasis video animasi dan mengetahui peningkatan pemahaman konsep materi pecahan siswa. Penelitian menggunakan Penelitian Tindakan Kelas model Kemmis dan McTaggart yang dilaksanakan dalam dua siklus. Setiap siklus meliputi perencanaan, tindakan, observasi, dan refleksi. Subjek penelitian berjumlah 21 siswa yang terdiri atas 10 laki-laki dan 11 perempuan. Data dikumpulkan melalui tes pemahaman konsep, observasi aktivitas guru dan siswa, angket respons siswa, serta dokumentasi. Data dianalisis secara deskriptif melalui rata-rata dan persentase ketuntasan belajar. Hasil penelitian menunjukkan bahwa nilai rata-rata meningkat dari 60 pada pra-siklus menjadi 68 pada Siklus I dan 76 pada Siklus II. Ketuntasan belajar meningkat dari 19% pada pra-siklus menjadi 57% pada Siklus I dan 86% pada Siklus II. Aktivitas guru meningkat dari 61% menjadi 88%, sedangkan aktivitas siswa meningkat dari 69% menjadi 82%. Respons siswa pada Siklus II mencapai 86% dengan kategori sangat positif. Dengan demikian, penerapan flipped classroom berbasis video animasi dapat meningkatkan pemahaman konsep materi pecahan sekaligus mendorong keterlibatan siswa dalam pembelajaran.

This action research study examined the impact of interactive math games on engagement and achievement in a second-grade classroom at an urban Title I elementary school. Fourteen students participated in a six-week multiplication unit that integrated weekly math games alongside standard instruction. Data sources included pre- and post-tests, interest surveys, and understanding surveys. Results showed very high student engagement, moderate gains in conceptual understanding, and a positive trend in achievement scores, with most students demonstrating growth. Results suggest that game-based learning can support mathematical practices and may help address achievement gaps for students of color when thoughtfully implemented.

ABSTRACT Students’ active participation in expressing opinions is an important indicator of engagement in student-centered learning. Initial observations in Class III A at SD Negeri Kendangsari III/278 Surabaya revealed that only 8 out of 26 students (30.77%) actively participated in discussions, while the others tended to remain passive. This study aimed to improve students’ active participation in expressing opinions during Integrated Science and Social Studies (IPAS) lessons on the topic “Stories from the Hometown” through the Think Pair Share (TPS) model integrated with a deep learning approach. The study employed a classroom action research design conducted over two cycles, each consisting of three meetings, from July to August 2026. The participants were 26 students. Data were collected through observation and documentation and analyzed using descriptive quantitative and qualitative techniques. The individual achievement criterion was set at a minimum average participation score of 3.00, while the criterion for class-wide success required at least 80% participation. The results showed that the average percentage of active participation increased from 37.18% in the pre-cycle stage to 60.26% in Cycle I and 87.18% in Cycle II. The final achievement exceeded the predetermined success criterion. These findings indicate that integrating TPS with a deep learning approach may support students’ confidence in expressing ideas and enhance their participation in IPAS discussions. ABSTRAK Keaktifan murid dalam mengemukakan pendapat merupakan salah satu indikator keterlibatan dalam pembelajaran yang berpusat pada murid. Hasil observasi awal di kelas III A SD Negeri Kendangsari III/278 Surabaya menunjukkan bahwa hanya 8 dari 26 murid (30,77%) yang aktif berdiskusi, sedangkan sebagian lainnya cenderung pasif. Penelitian ini bertujuan meningkatkan keaktifan murid dalam mengemukakan pendapat pada pembelajaran IPAS dengan topik “Cerita dari Kampung Halaman” melalui model Think Pair Share (TPS) yang dipadukan dengan pendekatan pembelajaran mendalam. Penelitian menggunakan desain penelitian tindakan kelas yang dilaksanakan dalam dua siklus, masing-masing terdiri atas tiga pertemuan, pada Juli–Agustus 2026. Subjek penelitian berjumlah 26 murid. Data dikumpulkan melalui observasi dan dokumentasi, kemudian dianalisis menggunakan teknik deskriptif kuantitatif dan kualitatif. Kriteria keberhasilan individual ditetapkan berdasarkan skor rata-rata keaktifan minimal 3,00, sedangkan keberhasilan klasikal ditentukan apabila persentase keaktifan mencapai sekurang-kurangnya 80%. Hasil penelitian menunjukkan bahwa rata-rata persentase keaktifan meningkat dari 37,18% pada prasiklus menjadi 60,26% pada Siklus I dan 87,18% pada Siklus II. Capaian akhir tersebut melampaui indikator keberhasilan yang ditetapkan. Hasil ini menunjukkan bahwa penerapan TPS yang dipadukan dengan pendekatan pembelajaran mendalam berpotensi mendukung keberanian murid menyampaikan gagasan dan meningkatkan partisipasi dalam diskusi IPAS.

Student engagement and participation are essential for interactive elementary science and social studies (IPAS) learning. Limited involvement in questioning, expressing opinions, and teamwork may hinder meaningful learning. This study examined changes in engagement and participation during the implementation of the Teams Games Tournament (TGT) model at SDN Karawang Wetan III. Classroom action research involved 30 students across a pre-cycle and two intervention cycles. Classroom observations assessed seven engagement and seven participation indicators. Descriptive analysis showed improvements in both outcomes. Engagement increased in attention, enthusiasm, active involvement, peer interaction, persistence, and responsibility. Participation improved in questioning, answering, expressing opinions, discussion, cooperation, tournament involvement, and task completion. Reported percentages represent mean indicator-level observation scores rather than proportions of students meeting specific criteria. The findings suggest that structured teamwork, academic games, and individual accountability can provide practical opportunities for collaborative IPAS learning. Teachers should establish clear team roles and encourage individual contributions and questioning. Because the study involved one school and two cycles without a control group, the findings are context-specific and do not establish causality. Future research should examine multiple schools, longer implementation, sustained improvements, and relationships with IPAS achievement.

Background: Teacher agency is essential to educational transformation, yet teacher development in Nepal often relies on standardized training approaches that emphasize prescribed methods rather than critical reflection, contextual experimentation, and collaborative learning. Objectives: This study explores how teachers develop and exercise agency through Critical–Creative Pedagogy (CCP) and participatory action research in two Nepali public-school contexts. Methods: Using a participatory action research approach, the study examined two contexts: a cross-school initiative involving 11 teachers from eight public schools in Helambu and a school-based initiative involving 30 teachers at Janata Secondary School in Bardibas. Data were generated over nine months through workshop interactions, teacher reflections, lesson plans, classroom observations, reflective dialogues, and informal conversations with students. The analysis examined how reflection, dialogue, classroom experimentation, and collective professional learning contributed to the development of teacher agency. Results: The findings indicate that teacher agency developed through iterative cycles of reflection, action, observation, dialogue, and re-reflection rather than through standardized training alone. Teachers began questioning textbook-centred and examination-driven practices and experimenting with learning activities grounded in students’ experiences and local contexts. Contextual adaptation and engagement with the wider school community, including school management committees and parents, emerged as important dimensions of pedagogical change. The Bardibas initiative appeared to foster stronger shared reflection, mutual support, and continuity of pedagogical change than the cross-school arrangement in Helambu. Conclusion: Teacher agency is a relational and context-dependent process that develops through critical reflection, pedagogical experimentation, and collaborative learning. Sustaining educational transformation requires professional learning opportunities that connect teachers’ agency with local knowledge, school-level collaboration, and community engagement. Novelty: By examining participatory action research across two distinct school contexts, this study highlights how the institutional setting of teacher collaboration may shape opportunities for collective reflection, mutual support, and sustained pedagogical change. It also foregrounds the importance of connecting teacher learning with school and community contexts in efforts to transform classroom practice.

Low Social Studies (IPS) learning outcomes among Grade VIII.1 students at SMP Negeri 1 Bulango Utara motivated this study. In the initial observation, only 8 of 25 students (32%) reached the learning objective attainment criterion (KKTP) of 75, because instruction was dominated by lectures and individual assignments. This study aimed to improve student learning outcomes by implementing the Numbered Head Together (NHT) learning method in IPS. This classroom action research was conducted in two cycles, each consisting of two meetings and comprising the stages of planning, action, observation, and reflection. The subjects were 25 students of Grade VIII.1. Data were collected through teacher and student activity observation sheets, a multiple-choice test, and documentation, and were analyzed using descriptive quantitative analysis with a classical mastery indicator of 80%. The results showed that learning mastery increased from 32% in the pre-cycle to 60% in Cycle I and 88% in Cycle II, with class mean scores of 75.6 in Cycle I and 86.8 in Cycle II. Teacher and student activities also improved, particularly in group collaboration, willingness to express opinions, and individual responsibility. It can be concluded that the NHT method is effective in improving IPS learning outcomes and can serve as an alternative student-centered cooperative learning strategy.

Developing civic skills and dispositions in elementary school is essential to preparing students to participate, collaborate, and act responsibly in a democratic society. However, students’ involvement in expressing opinions, participating in discussions, making collective decisions, and fulfilling responsibilities requires further improvement. This study aimed to improve students’ civic skills and civic disposition through the Project Citizen learning model in Pancasila Education for Grade V-B students at SDN 165/IV Kota Jambi. The study employed classroom action research based on the Kemmis and McTaggart model and was conducted in three cycles, each comprising planning, action, observation, and reflection. The participants were 18 students. Data were collected through observation, interviews, and documentation and analyzed using qualitative and quantitative approaches. Preliminary calculations indicated that the percentage of civic skills increased from 59.03% in the pre-cycle to 90.89% in Cycle III. Meanwhile, civic disposition increased from 59.72% to 91.76%. These findings indicate that implementing Project Citizen has the potential to improve students’ civic skills and dispositions through discussion, collaboration, expressing opinions, and collective decision-making. Therefore, this model may serve as an alternative approach to developing civic competencies among elementary school students. ABSTRAK Pengembangan keterampilan dan sikap kewarganegaraan sejak sekolah dasar penting untuk membentuk peserta didik yang mampu berpartisipasi, bekerja sama, dan bertanggung jawab dalam kehidupan demokratis. Namun, keterlibatan peserta didik dalam menyampaikan pendapat, berdiskusi, mengambil keputusan bersama, dan melaksanakan tanggung jawab masih perlu ditingkatkan. Penelitian ini bertujuan untuk meningkatkan civic skills dan civic disposition melalui model pembelajaran Project Citizen pada mata pelajaran Pendidikan Pancasila di kelas VB SDN 165/IV Kota Jambi. Penelitian menggunakan metode penelitian tindakan kelas dengan model Kemmis dan McTaggart yang dilaksanakan dalam tiga siklus, meliputi perencanaan, tindakan, observasi, dan refleksi. Subjek penelitian berjumlah 18 peserta didik. Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi, kemudian dianalisis secara kualitatif dan kuantitatif. Hasil perhitungan sementara menunjukkan bahwa persentase civic skills meningkat dari 59,03% pada prasiklus menjadi 90,89% pada Siklus III. Sementara itu, civic disposition meningkat dari 59,72% menjadi 91,76%. Hasil ini menunjukkan bahwa penerapan Project Citizen berpotensi meningkatkan keterampilan dan sikap kewarganegaraan melalui diskusi, kerja sama, penyampaian pendapat, dan pengambilan keputusan bersama. Dengan demikian, model ini dapat menjadi alternatif pembelajaran untuk mengembangkan kompetensi kewarganegaraan peserta didik sekolah dasar.

This classroom action research was motivated by the low learning outcomes in Natural and Social Sciences (IPAS) among fourth-grade students at SD Negeri 11 Pauh, Padang City, where only 31.03% of students (10 of 29) achieved the learning objective achievement criterion (KKTP) of 80. This study aimed to describe the lesson planning, the implementation, and the improvement of IPAS learning outcomes through the Problem Based Learning (PBL) model. The research involved 28 and was conducted in two cycles (two meetings in cycle I and one meeting in cycle II), each consisting of planning, acting, observing, and reflecting, using qualitative and quantitative approaches. Data were collected through lesson plan assessment sheets, teacher and student activity observation sheets, and written tests, then analyzed using percentages, mean scores, and classical mastery. The lesson plan score increased from 77.78% to 86.11% in cycle I and reached 91.67% in cycle II. Teacher activity increased from 66.67% to 75.00% and 87.50%, while student activity increased from 62.50% to 75.00% and 87.50%. The mean knowledge score rose from 65.89 to 77.14 and 86.42, and classical mastery increased from 31.03% at baseline to 92.86% in cycle II, exceeding the 80% target. Attitude and skills scores reached 92.85 and 84.37. It is concluded that, in the context of this single-class action research, the implementation of PBL was associated with improved IPAS learning outcomes of fourth-grade students, although the findings cannot be generalised without a comparison group.

This study was motivated by the low learning outcomes of students in dance education in Class VII.2 at SMP Negeri 40 Padang. The study aimed to improve students' learning outcomes through the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model. This research employed Classroom Action Research (CAR), which was conducted in two cycles consisting of four stages: planning, implementation, observation, and reflection. The participants of this study were 30 students of Class VII.2 at SMP Negeri 40 Padang. The research instruments included learning activity observation sheets, written tests, and documentation. The results showed that the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model successfully improved students' learning activities. The average percentage of students' learning activities increased from 49% in Cycle I to 85% in Cycle II. Students' learning outcomes also improved, as indicated by the increase in the average class score from 70 in Cycle I to 83 in Cycle II. Furthermore, the percentage of students achieving learning mastery increased from 23.3% (7 students) in Cycle I to 93.3% (28 students) in Cycle II. Based on these findings, it can be concluded that the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model is effective in improving both students' learning activities and learning outcomes in dance education for Class VII.2 at SMP Negeri 40 Padang.

این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانش‌آموزان در آموزش رقص در کلاس VII.2 مدرسه متوسطه دولتی ۴۰ پادانگ انجام شد. هدف پژوهش، بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان از طریق اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) بود. این پژوهش از روش پژوهش اقدام در کلاس (CAR) بهره برد که در دو چرخه و شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و تأمل انجام شد. شرکت‌کنندگان پژوهش ۳۰ نفر از دانش‌آموزان کلاس VII.2 مدرسه متوسطه دولتی ۴۰ پادانگ بودند. ابزارهای پژوهش شامل برگه‌های مشاهده فعالیت یادگیری، آزمون‌های کتبی و مستندسازی بود. نتایج نشان داد که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) به طور موفقیت‌آمیزی فعالیت‌های یادگیری دانش‌آموزان را بهبود بخشید. میانگین درصد فعالیت‌های یادگیری دانش‌آموزان از ۴۹٪ در چرخه اول به ۸۵٪ در چرخه دوم افزایش یافت. نتایج یادگیری دانش‌آموزان نیز بهبود یافت، به طوری که میانگین نمره کلاس از ۷۰ در چرخه اول به ۸۳ در چرخه دوم افزایش پیدا کرد. علاوه بر این، درصد دانش‌آموزانی که به تسلط یادگیری دست یافتند از ۲۳.۳٪ (۷ دانش‌آموز) در چرخه اول به ۹۳.۳٪ (۲۸ دانش‌آموز) در چرخه دوم افزایش یافت. بر اساس این یافته‌ها، می‌توان نتیجه گرفت که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) در بهبود فعالیت‌های یادگیری و نتایج یادگیری دانش‌آموزان در آموزش رقص کلاس VII.2 مدرسه متوسطه دولتی ۴۰ پادانگ مؤثر است.

Based on the results of the initial observation, several problems in the science learning process were identified, showing that during the learning process, the teacher used less varied teaching models. As a result, students only received information passively; they did not understand the material concepts deeply, so the cognitive development of active and curious students was not fulfilled. Based on data obtained from the initial observation results, the number of students who completed their learning based on their learning outcomes was only 2 out of 6 students in that class, so the percentage of students' learning completeness only reached 33%. This study aims to improve the critical thinking skills of fifth-grade students at UPT SPF SD Inpres Minasa Upa. The method used is Classroom Action Research (CAR), which is carried out in 2 cycles, each cycle consisting of four stages: planning, action implementation, observation, and reflection. The research subjects were The fifth-grade class consists of 6 students, made up of 1 girl and 5 boys. The data collection techniques used by the researcher in this study were non-test techniques (observation), tests, and documentation. The research results showed that the implementation of the project-based learning (PJBL) model was able to improve the critical thinking skills of the fifth-grade students at UPT SPF SD Inpres Minasa Upa. Based on the evaluation results of the students in the first cycle, the number of students who reached the critical criteria was 66.67% with an average score of 75% (moderately critical category), while in the second cycle, all students achieved scores meeting the critical criteria at 100% with an average of 83.33%.

بر اساس نتایج مشاهده اولیه، چندین مشکل در فرایند یادگیری علوم شناسایی شد که نشان می‌دهد در طول فرایند یاددهی، معلم از الگوهای تدریس متنوع کمتری استفاده کرده است. در نتیجه، دانش‌آموزان تنها به صورت منفعل اطلاعات دریافت کردند؛ آن‌ها مفاهیم مطالب را به طور عمیق درک نکردند و بنابراین رشد شناختی دانش‌آموزان فعال و کنجکاو تحقق نیافت. بر اساس داده‌های به‌دست‌آمده از نتایج مشاهده اولیه، تعداد دانش‌آموزانی که بر اساس نتایج یادگیری خود موفق به اتمام یادگیری شدند، تنها ۲ نفر از ۶ دانش‌آموز آن کلاس بود و بنابراین درصد تکمیل یادگیری دانش‌آموزان تنها به ۳۳٪ رسید. هدف این پژوهش، بهبود مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان پایه پنجم در UPT SPF SD Inpres Minasa Upa است. روش مورد استفاده، پژوهش اقدام کلاسی (CAR) است که در دو چرخه اجرا می‌شود و هر چرخه شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرای عمل، مشاهده و تأمل است. جامعه پژوهش شامل کلاس پنجم با ۶ دانش‌آموز (۱ دختر و ۵ پسر) بود. تکنیک‌های گردآوری داده‌ها شامل روش‌های غیرآزمونی (مشاهده)، آزمون و مستندسازی بود. نتایج پژوهش نشان داد که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PJBL) توانست مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان پایه پنجم UPT SPF SD Inpres Minasa Upa را بهبود بخشد. بر اساس نتایج ارزیابی دانش‌آموزان در چرخه اول، تعداد دانش‌آموزانی که به معیار انتقادی رسیدند ۶۶٫۶۷٪ با میانگین نمره ۷۵٪ (دسته نسبتاً انتقادی) بود، در حالی که در چرخه دوم، همه دانش‌آموزان با میانگین ۸۳٫۳۳٪ به معیار انتقادی ۱۰۰٪ رسیدند.

The implementation of discovery learning in physics education is an approach that encourages students to actively engage in discovering and understanding concepts. Research findings on its implementation vary according to the learning materials, educational levels, supporting media, and research designs employed. This study aims to analyze the implementation of discovery learning in physics education during the 2024–2026 period and identify research trends regarding students’ learning outcomes. This study employed a systematic literature review (SLR) by analyzing fifteen relevant scientific articles. The data were analyzed descriptively and thematically based on research characteristics, forms of discovery learning implementation, supporting media or strategies, and students’ learning outcomes. The results show that discovery learning has been implemented across various physics topics and can be combined with supporting learning media and strategies, such as PhET, LKPD, E-LKPD, kahoot, vee map, lumio by smart. Overall, the studies indicate an increase or effect on students’ physics learning outcomes following the implementation of discovery learning. Studies using experimental designs demonstrated differences or effects on learning outcomes, while studies using pretest–posttest designs and classroom action research showed improvements in learning outcomes following the implementation of the learning model. The variation in research findings indicates that the implementation of discovery learning needs to be adapted to the characteristics of the learning materials, students, supporting media or strategies, and instructional design.

اجرای یادگیری اکتشافی در آموزش فیزیک رویکردی است که دانش‌آموزان را به مشارکت فعال در کشف و درک مفاهیم ترغیب می‌کند. یافته‌های پژوهشی درباره اجرای این رویکرد بسته به محتوای آموزشی، سطوح تحصیلی، رسانه‌های پشتیبان و طرح‌های پژوهشی به‌کاررفته متفاوت است. هدف این مطالعه تحلیل اجرای یادگیری اکتشافی در آموزش فیزیک طی دوره ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ و شناسایی روندهای پژوهشی مرتبط با پیامدهای یادگیری دانش‌آموزان است. این پژوهش با استفاده از مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) و تحلیل پانزده مقاله علمی مرتبط انجام شده است. داده‌ها به‌صورت توصیفی و تماتیک بر اساس ویژگی‌های پژوهش، اشکال اجرای یادگیری اکتشافی، رسانه‌ها یا راهبردهای پشتیبان و پیامدهای یادگیری دانش‌آموزان تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که یادگیری اکتشافی در موضوعات مختلف فیزیک اجرا شده و می‌تواند با رسانه‌ها و راهبردهای یادگیری پشتیبان مانند PhET، LKPD، E-LKPD، kahoot، vee map و lumio by smart ترکیب شود. به‌طور کلی، مطالعات افزایش یا تأثیر بر پیامدهای یادگیری فیزیک دانش‌آموزان را پس از اجرای یادگیری اکتشافی نشان می‌دهند. مطالعات با طرح‌های آزمایشی تفاوت یا تأثیر بر پیامدهای یادگیری را نشان دادند، در حالی که مطالعات با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و پژوهش اقدام کلاسی بهبود پیامدهای یادگیری را پس از اجرای مدل یادگیری نشان دادند. تنوع یافته‌های پژوهشی نشان می‌دهد که اجرای یادگیری اکتشافی باید با ویژگی‌های محتوای آموزشی، دانش‌آموزان، رسانه‌ها یا راهبردهای پشتیبان و طراحی آموزشی سازگار شود.

This research was motivated by the low learning outcomes of students in Pendidikan Pancasila learning. The purpose of this research was to improve the quality of the learning process and students’ learning outcomes through the Problem Based Learning model assisted by smart pocket board media in Grade IV of SDN 52 Kuranji, Padang City. This research used classroom action research consisting of planning, implementation, observation, and reflection stages. The research was conducted in two cycles with three meetings. The subjects were Grade IV students of SDN 52 Kuranji. Data were collected through observation, interviews, tests, and documentation, using observation sheets, test questions, and documentation as instruments. The results showed an improvement in the teaching-module aspect from 69.67% in Cycle I Meeting I to 76.78% in Cycle I Meeting II and 81.25% in Cycle II Meeting I. The teacher aspect increased from 78.22% to 83.06% and 93.54%, while the student aspect increased from 77.34% to 82.04% and 92.96%. The percentage of learning mastery increased from 63% in Cycle I Meeting I to 75% in Cycle I Meeting II and 87% in Cycle II Meeting I. These findings indicate that the Problem Based Learning model assisted by smart pocket board media improved the quality of the learning process and learning outcomes in Pendidikan Pancasila.

این پژوهش با انگیزه‌ی پایین بودن نتایج یادگیری دانش‌آموزان در درس آموزش پاندچاسیلا انجام شد. هدف این پژوهش، بهبود کیفیت فرایند یادگیری و نتایج یادگیری دانش‌آموزان از طریق مدل یادگیری مبتنی بر مسئله با کمک رسانه‌ی تخته جیبی هوشمند در پایه چهارم دبستان SDN 52 Kuranji، شهر پادانگ بود. این پژوهش از روش پژوهش اقدام کلاسی شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و تأمل استفاده کرد. پژوهش در دو چرخه با سه جلسه برگزار شد. شرکت‌کنندگان، دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان SDN 52 Kuranji بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، آزمون و مستندسازی جمع‌آوری شد و از برگه‌های مشاهده، سؤالات آزمون و مستندسازی به عنوان ابزار استفاده گردید. نتایج نشان داد که جنبه‌ی ماژول آموزشی از ۶۹٫۶۷٪ در چرخه اول، جلسه اول به ۷۶٫۷۸٪ در چرخه اول، جلسه دوم و ۸۱٫۲۵٪ در چرخه دوم، جلسه اول افزایش یافت. جنبه معلم از ۷۸٫۲۲٪ به ۸۳٫۰۶٪ و ۹۳٫۵۴٪ و جنبه دانش‌آموز از ۷۷٫۳۴٪ به ۸۲٫۰۴٪ و ۹۲٫۹۶٪ افزایش یافت. درصد تسلط بر یادگیری از ۶۳٪ در چرخه اول، جلسه اول به ۷۵٪ در چرخه اول، جلسه دوم و ۸۷٪ در چرخه دوم، جلسه اول افزایش یافت. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مدل یادگیری مبتنی بر مسئله با کمک رسانه‌ی تخته جیبی هوشمند، کیفیت فرایند یادگیری و نتایج یادگیری را در آموزش پاندچاسیلا بهبود بخشیده است.

Low learning activeness remains a common problem in elementary classrooms that still rely on conventional media. Preliminary observations in grade III of SDN 3 Sidaharja, Lakbok, Ciamis, showed that only 45.45% (10 of 22) students were in the active category in Natural and Social Sciences (IPAS) learning. This study aimed to describe the planning and implementation of Wordwall learning media and to analyze the improvement of students’ learning activeness on the topic of life cycles of living things. The study employed Classroom Action Research following the Kemmis and McTaggart model, conducted in two cycles, each consisting of planning, acting, observing, and reflecting. The subjects were 22 grade III students in the even semester of the 2025/2026 academic year. Data were collected through observation sheets on the teaching module, teacher activities, and student activeness based on five indicators (enthusiasm, interaction with the teacher, group activeness, expressing opinions and participation, and drawing conclusions), supported by documentation, and were analyzed descriptively using percentages. The results showed that the percentage of students in the active category increased from 45.45% in the pre-cycle to 59.09% in cycle I and 77.27% in cycle II, exceeding the success criterion of 75%. The quality of the teaching module rose from 80.43% to 82.61%, and teacher activity from 80.00% to 92.71%. It is concluded that Wordwall media improves the learning activeness of grade III students in IPAS learning on life cycles of living things.

فعالیت پایین یادگیری همچنان یکی از مشکلات رایج در کلاس‌های ابتدایی است که هنوز به رسانه‌های سنتی متکی هستند. مشاهدات اولیه در پایه سوم دبستان SDN 3 Sidaharja، منطقه Lakbok، شهرستان Ciamis، نشان داد که تنها ۴۵/۴۵٪ (۱۰ نفر از ۲۲ دانش‌آموز) در دسته فعال در یادگیری علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS) قرار داشتند. هدف این پژوهش توصیف برنامه‌ریزی و اجرای رسانه آموزشی Wordwall و تحلیل بهبود فعالیت یادگیری دانش‌آموزان در موضوع چرخه زندگی موجودات زنده بود. این پژوهش از روش پژوهش اقدام کلاسی بر اساس مدل Kemmis و McTaggart در دو چرخه شامل برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و بازتاب استفاده کرد. جامعه پژوهش شامل ۲۲ دانش‌آموز پایه سوم در نیم‌سال زوج سال تحصیلی ۲۰۲۵/۲۰۲۶ بود. داده‌ها از طریق برگه‌های مشاهده ماژول آموزشی، فعالیت معلم و فعالیت دانش‌آموزان بر اساس پنج شاخص (اشتیاق، تعامل با معلم، فعالیت گروهی، ابراز نظر و مشارکت، و نتیجه‌گیری) و با پشتیبانی مستندسازی گردآوری و به صورت توصیفی با استفاده از درصد تحلیل شد. نتایج نشان داد که درصد دانش‌آموزان در دسته فعال از ۴۵/۴۵٪ در پیش‌چرخه به ۵۹/۰۹٪ در چرخه اول و ۷۷/۲۷٪ در چرخه دوم افزایش یافت که از معیار موفقیت ۷۵٪ فراتر رفت. کیفیت ماژول آموزشی از ۸۰/۴۳٪ به ۸۲/۶۱٪ و فعالیت معلم از ۸۰/۰۰٪ به ۹۲/۷۱٪ افزایش یافت. نتیجه‌گیری می‌شود که رسانه Wordwall فعالیت یادگیری دانش‌آموزان پایه سوم را در آموزش IPAS با موضوع چرخه زندگی موجودات زنده بهبود می‌بخشد.

This study aims to describe the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model assisted by Wordwall and its process in improving students’ learning outcomes and learning motivation on the topic “Forces Around Us” in Grade IV elementary school. The study employed Classroom Action Research (CAR) based on the Kemmis and McTaggart model, consisting of planning, action, observation, and reflection. The research was conducted at SD Negeri Banjaran 1 Kota Kediri with 31 fourth-grade students. Data were collected through observation and tests, while the data were analyzed using quantitative and qualitative approaches. The learning outcomes were analyzed based on the achievement of three learning objectives, while students’ motivation was observed through five assessment aspects. The results showed that the implementation of PBL improved throughout the research cycles, with an average implementation score increasing from 91.67% in Cycle I Meeting 1 to 100% in Cycle II Meeting 2. Students’ learning outcomes also increased from 71.61% to 91.29%, while learning motivation increased from 80.07% to 92.41%. These findings indicate that the implementation of PBL assisted by Wordwall can support active student involvement and contribute to the improvement of learning outcomes and motivation in learning the topic “Forces Around Us”. However, the individual contribution of PBL and Wordwall could not be quantitatively separated in this study.

هدف این پژوهش توصیف اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) با کمک Wordwall و فرایند آن در بهبود نتایج یادگیری و انگیزش دانش‌آموزان در مبحث «نیروها در اطراف ما» در پایه چهارم دبستان است. این پژوهش از نوع پژوهش اقدام کلاسی (CAR) بر اساس مدل Kemmis و McTaggart بوده و شامل مراحل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل است. پژوهش در دبستان دولتی Banjaran 1 شهر Kediri با حضور ۳۱ دانش‌آموز پایه چهارم انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده و آزمون گردآوری و با رویکردهای کمی و کیفی تحلیل شدند. نتایج یادگیری بر اساس تحقق سه هدف یادگیری تحلیل شد و انگیزش دانش‌آموزان از طریق پنج جنبه ارزیابی مورد مشاهده قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که اجرای مدل PBL در طول چرخه‌های پژوهش بهبود یافته است، به‌طوری که میانگین امتیاز اجرا از ۹۱٫۶۷٪ در چرخه اول جلسه اول به ۱۰۰٪ در چرخه دوم جلسه دوم افزایش یافت. نتایج یادگیری دانش‌آموزان نیز از ۷۱٫۶۱٪ به ۹۱٫۲۹٪ و انگیزش یادگیری از ۸۰٫۰۷٪ به ۹۲٫۴۱٪ افزایش یافت. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای مدل PBL با کمک Wordwall می‌تواند مشارکت فعال دانش‌آموزان را تقویت کرده و به بهبود نتایج یادگیری و انگیزش در یادگیری مبحث «نیروها در اطراف ما» کمک کند. با این حال، سهم فردی مدل PBL و Wordwall در این پژوهش به صورت کمی قابل تفکیک نبود.

This Classroom Action Research (CAR) aimed to examine the implementation of growth mindset-oriented differentiated learning to improve movement skills and active participation in forward roll and backward roll learning among Class VIII.2 students at SMP Negeri 23 Bandar Lampung. The study involved 32 students (15 boys and 17 girls) across pre-cycle, Cycle I, and Cycle II stages, following the Kemmis & McTaggart model (planning, acting, observing, and reflecting). Data were collected using movement skill rubrics, active participation observation sheets, growth mindset questionnaires, and reflective interviews. Initial assessment during the pre-cycle stage showed that classical mastery reached only 31.25% (10 students) with a class average of 64.50, and active participation was categorized as low (37.50%). Following the implementation of differentiated learning (content, process, and product differentiation) integrated with growth mindset principles in Cycle I, classical mastery increased to 59.38% (19 students) with a class average of 73.20, and active participation rose to 62.50%. In Cycle II, through refined dynamic grouping, incline mat variations, peer tutoring, and process-oriented feedback, classical mastery significantly reached 87.50% (28 students) with a class average of 84.10. Concurrently, active participation surged to 87.50% (very high category). These results demonstrate that growth mindset-oriented differentiated learning is highly effective in improving movement skills and active participation in gymnastics instruction.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف بررسی اجرای یادگیری تمایزی مبتنی بر نگرش رشد جهت ارتقای مهارت‌های حرکتی و مشارکت فعال در آموزش رول جلو و رول عقب در میان دانش‌آموزان کلاس هشتم‌۲ دبیرستان دولتی ۲۳ بندر لامپونگ انجام شد. در این مطالعه، ۳۲ دانش‌آموز (۱۵ پسر و ۱۷ دختر) در مراحل پیش‌چرخه، چرخه اول و چرخه دوم بر اساس مدل Kemmis & McTaggart (برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل) شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از روبریک‌های مهارت حرکتی، برگه‌های مشاهده مشارکت فعال، پرسشنامه نگرش رشد و مصاحبه‌های تأملی گردآوری شد. ارزیابی اولیه در مرحله پیش‌چرخه نشان داد که تسلط کلاسیک تنها به ۳۱٫۲۵٪ (۱۰ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۶۴٫۵۰ رسیده و مشارکت فعال در دسته پایین (۳۷٫۵۰٪) قرار داشت. پس از اجرای یادگیری تمایزی (تمایز محتوا، فرایند و محصول) همراه با اصول نگرش رشد در چرخه اول، تسلط کلاسیک به ۵۹٫۳۸٪ (۱۹ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۷۳٫۲۰ افزایش یافت و مشارکت فعال به ۶۲٫۵۰٪ رسید. در چرخه دوم، از طریق گروه‌بندی پویا، تنوع تشک شیب‌دار، آموزش همتایان و بازخورد فرایندمحور، تسلط کلاسیک به طور معناداری به ۸۷٫۵۰٪ (۲۸ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۸۴٫۱۰ رسید. همزمان، مشارکت فعال به ۸۷٫۵۰٪ (دسته بسیار بالا) افزایش یافت. این نتایج نشان می‌دهد که یادگیری تمایزی مبتنی بر نگرش رشد در بهبود مهارت‌های حرکتی و مشارکت فعال در آموزش ژیمناستیک بسیار مؤثر است.

This study aims to describe the implementation of the Service Learning model and analyze the improvement in student learning outcomes in Islamic Religious Education at MTs An-Nahdlah Makassar. The research employs Classroom Action Research (CAR) based on the Kemmis and McTaggart model, conducted through pre-cycle, Cycle I, and Cycle II stages. Each cycle consists of four phases: planning, action, observation, and reflection. The research subjects were 33 seventh-grade students at MTs An-Nahdlah Makassar. Data collection techniques included observation, interviews, multiple-choice tests, and documentation. Research data were analyzed quantitatively to determine the improvement in student learning outcomes following the implementation of the Service Learning model. The results indicate that the Service Learning model successfully improved student learning outcomes. In the pre-cycle stage, the average score was 66.66, with a mastery rate of 30.30%. In Cycle I, the average score rose to 75.15 with a mastery rate of 54.54%, and in Cycle II, it increased to 89.09 with a mastery rate of 90.90%. Quantitatively, there was an increase in mastery of 24.24% and an average score increase of 8.49 from the pre-cycle to Cycle I, followed by an increase in mastery of 36.36% and an average score increase of 13.94 from Cycle I to Cycle II. Thus, the implementation of the Service Learning model improved student learning outcomes in Islamic Religious Education and met the established success indicators.

هدف این پژوهش توصیف اجرای مدل یادگیری خدمت‌محور و تحلیل بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان در آموزش دینی اسلامی در مدرسه MTs An-Nahdlah Makassar است. این پژوهش با بهره‌گیری از روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) مبتنی بر مدل Kemmis و McTaggart، در سه مرحله پیش‌چرخه، چرخه اول و چرخه دوم انجام شده است. هر چرخه شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و بازتاب است. جامعه پژوهش شامل ۳۳ دانش‌آموز پایه هفتم مدرسه MTs An-Nahdlah Makassar بود. روش‌های گردآوری داده شامل مشاهده، مصاحبه، آزمون چندگزینه‌ای و مستندسازی بوده است. داده‌های پژوهش به صورت کمی برای تعیین بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان پس از اجرای مدل یادگیری خدمت‌محور تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مدل یادگیری خدمت‌محور به طور موفقیت‌آمیزی نتایج یادگیری دانش‌آموزان را بهبود بخشیده است. در مرحله پیش‌چرخه، میانگین نمره ۶۶٫۶۶ با نرخ تسلط ۳۰٫۳۰٪ بود. در چرخه اول، میانگین نمره به ۷۵٫۱۵ با نرخ تسلط ۵۴٫۵۴٪ افزایش یافت و در چرخه دوم، به ۸۹٫۰۹ با نرخ تسلط ۹۰٫۹۰٪ رسید. به طور کمی، افزایش تسلط ۲۴٫۲۴٪ و افزایش میانگین نمره ۸٫۴۹ از مرحله پیش‌چرخه تا چرخه اول مشاهده شد و پس از آن، افزایش تسلط ۳۶٫۳۶٪ و افزایش میانگین نمره ۱۳٫۹۴ از چرخه اول تا چرخه دوم به دست آمد. بنابراین، اجرای مدل یادگیری خدمت‌محور نتایج یادگیری دانش‌آموزان در آموزش دینی اسلامی را بهبود بخشیده و شاخص‌های موفقیت تعیین‌شده را محقق ساخته است.

This research was motivated by the low writing skills of fourth-grade students at SDN 37 Tampunik in writing descriptive texts. This research aimed to improve students’ descriptive writing skills through the use of the Write Around learning model. The research employed both qualitative and quantitative data using Classroom Action Research (CAR). The research was conducted in two cycles consisting of three meetings. The subjects of this research were fourth-grade students at SDN 37 Tampunik. The research instruments included observation sheets, documentation sheets, and writing tests. The results showed an improvement in all observed aspects from Cycle I to Cycle II. The lesson planning increased from 80.35% in Cycle I to 92.85% in Cycle II. The observation of teacher activities increased from an average of 78.57% in Cycle I to 89.28% in Cycle II. The observation of student activities increased from 74.99% in Cycle I to 89.28% in Cycle II. The results of the descriptive writing skills test also increased, with the average score improving from 77.84 in Cycle I to 90.37 in Cycle II. Based on these results, it can be concluded that the implementation of the Write Around learning model can improve the descriptive writing skills of fourth-grade students at SDN 37 Tampunik, Lengayang District, Pesisir Selatan Regency.

این پژوهش با انگیزهٔ پایین بودن مهارت‌های نوشتن دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان SDN 37 Tampunik در نگارش متون توصیفی انجام شد. هدف این پژوهش، ارتقای مهارت‌های نوشتن توصیفی دانش‌آموزان از طریق به‌کارگیری مدل یادگیری Write Around بود. این پژوهش با استفاده از داده‌های کیفی و کمی و روش پژوهش اقدام‌پژوهی در کلاس (Classroom Action Research - CAR) انجام شد. پژوهش در دو چرخه و هر چرخه شامل سه جلسه برگزار گردید. جامعهٔ آماری پژوهش، دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان SDN 37 Tampunik بودند. ابزارهای پژوهش شامل برگه‌های مشاهده، برگه‌های مستندسازی و آزمون‌های نوشتاری بود. نتایج نشان داد که در تمامی جنبه‌های مورد مشاهده از چرخه اول تا چرخه دوم بهبود حاصل شد. برنامه‌ریزی درسی از ۸۰٫۳۵٪ در چرخه اول به ۹۲٫۸۵٪ در چرخه دوم افزایش یافت. مشاهدهٔ فعالیت‌های معلم به طور میانگین از ۷۸٫۵۷٪ در چرخه اول به ۸۹٫۲۸٪ در چرخه دوم رسید. مشاهدهٔ فعالیت‌های دانش‌آموزان نیز از ۷۴٫۹۹٪ در چرخه اول به ۸۹٫۲۸٪ در چرخه دوم افزایش یافت. نتایج آزمون مهارت‌های نوشتن توصیفی نیز بهبود یافت و میانگین نمره از ۷۷٫۸۴ در چرخه اول به ۹۰٫۳۷ در چرخه دوم افزایش پیدا کرد. بر اساس این نتایج می‌توان نتیجه گرفت که اجرای مدل یادگیری Write Around می‌تواند مهارت‌های نوشتن توصیفی دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان SDN 37 Tampunik، بخش Lengayang، شهرستان Pesisir Selatan را بهبود بخشد.

This classroom action research presents a plan to implement the role-playing method to improve learning outcomes in the Natural and Social Sciences (IPAS) subject specifically regarding food chains and food webs for 27 fifth-grade students at SDN Pakis V/372 Surabaya. The design comprises a pre-cycle phase and two cycles, each involving planning, action, observation, and reflection. The activities utilized Ecosystem Hats and connecting ropes to demonstrate predator-prey relationships and population changes. Data derived from five multiple-choice questions, three fill-in-the-blank items, and two essay questions were analyzed descriptively. With a passing grade of 75 and a target class mastery rate of 85%, the mastery level rose from 29.63% in the pre-cycle to 66.67% in Cycle I and 88.89% in Cycle II. The mean scores were 61.42, 73.77, and 81.79, respectively. Three students still required remedial instruction. Improvements in Cycle II included role rotation, marking the direction of energy flow, and providing individual explanations.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی، طرحی را برای به‌کارگیری روش ایفای نقش به منظور بهبود نتایج یادگیری در درس علوم تجربی و اجتماعی (IPAS) به‌ویژه در زمینه زنجیره غذایی و شبکه غذایی برای ۲۷ دانش‌آموز پایه پنجم دبستان SDN Pakis V/372 سورابایا ارائه می‌دهد. طرح پژوهش شامل مرحله پیش‌چرخه و دو چرخه است که هر یک شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل می‌باشد. در فعالیت‌ها از کلاه‌های اکوسیستم و طناب‌های اتصال برای نمایش روابط شکارچی-شکار و تغییرات جمعیتی استفاده شد. داده‌ها از طریق پنج سؤال چندگزینه‌ای، سه سؤال جای‌خالی و دو سؤال تشریحی گردآوری و به صورت توصیفی تحلیل شدند. با نمره قبولی ۷۵ و هدف تسلط کلاسی ۸۵٪، سطح تسلط از ۲۹٫۶۳٪ در پیش‌چرخه به ۶۶٫۶۷٪ در چرخه اول و ۸۸٫۸۹٪ در چرخه دوم افزایش یافت. میانگین نمرات به ترتیب ۶۱٫۴۲، ۷۳٫۷۷ و ۸۱٫۷۹ بود. سه دانش‌آموز همچنان نیازمند آموزش جبرانی بودند. بهبودهای چرخه دوم شامل چرخش نقش‌ها، علامت‌گذاری جهت جریان انرژی و ارائه توضیحات فردی بود.

IPAS learning outcomes of third-grade students at SD Negeri Tongano Barat were low: only 3 of 16 students (19%) met the learning objective achievement criterion (KKTP) in the baseline data. This classroom action research aimed to describe the implementation of Problem Based Learning (PBL) and to improve IPAS learning outcomes. Following the Kemmis and McTaggart model, the study was conducted in two cycles of two meetings each during the even semester of the 2025/2026 academic year, involving 16 students (4 boys, 12 girls). Data were collected through observation of teacher and student activities, learning tests, and documentation, and analyzed descriptively using a KKTP of 65. Teacher activity rose from 63% (good) to 93% (very good), and student activity from 50% (fair) to 90% (very good). Classical mastery increased from 19% at baseline to 56% in cycle I and 88% in cycle II, while mean scores were 48, 70, and 86. PBL improved learning activity and IPAS learning outcomes of third-grade students.

نتایج یادگیری درس علوم تجربی و اجتماعی (IPAS) دانش‌آموزان پایه سوم دبستان دولتی تونگانو بارات پایین بود؛ به‌طوری‌که تنها ۳ نفر از ۱۶ دانش‌آموز (۱۹٪) در داده‌های خط پایه به معیار تحقق هدف یادگیری (KKTP) دست یافتند. هدف این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی، توصیف اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem Based Learning؛ PBL) و ارتقای نتایج یادگیری IPAS بود. این مطالعه با پیروی از مدل Kemmis و McTaggart در دو چرخه، هر یک شامل دو جلسه، در نیم‌سال زوج سال تحصیلی ۲۰۲۵/۲۰۲۶ و با مشارکت ۱۶ دانش‌آموز (۴ پسر، ۱۲ دختر) انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده فعالیت‌های معلم و دانش‌آموز، آزمون‌های یادگیری و مستندسازی گردآوری و به‌صورت توصیفی با استفاده از KKTP برابر با ۶۵ تحلیل شدند. فعالیت معلم از ۶۳٪ (خوب) به ۹۳٪ (بسیار خوب) و فعالیت دانش‌آموز از ۵۰٪ (متوسط) به ۹۰٪ (بسیار خوب) افزایش یافت. تسلط کلاسی از ۱۹٪ در خط پایه به ۵۶٪ در چرخه اول و ۸۸٪ در چرخه دوم رسید و میانگین نمرات به‌ترتیب ۴۸، ۷۰ و ۸۶ بود. مدل PBL موجب بهبود فعالیت یادگیری و نتایج یادگیری IPAS دانش‌آموزان پایه سوم شد.

This classroom action research article presents the use of Problem Based Learning (PBL) to improve Grade V pupils' Pancasila Education learning outcomes on the application of Pancasila values in everyday life. The context comprises 28 pupils at SDN Pakis V/372 Surabaya and includes a pre-cycle followed by two cycles of planning, action, observation, and reflection. Learning activities center on contextual case analysis, group investigation, presentation of solutions, and individual evaluation. Learning outcomes are measured using five multiple-choice items, three short-answer items, and two constructed-response items. Descriptive analysis yields mean scores of 63.72, 79.51, and 87.97, while mastery increases from 28.57% to 71.43% and 96.43%. The 85% class mastery target is reached in Cycle II, although one pupil still requires targeted remediation. Cycle II improvements emphasize individual initial responses, rotating group roles, comparison of alternative actions, and evidence-based reasoning.

این مقاله پژوهش اقدام کلاسی به کارگیری یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem Based Learning - PBL) را برای بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه پنجم در درس آموزش پاندچاسیلا با محوریت کاربرد ارزش‌های پاندچاسیلا در زندگی روزمره ارائه می‌دهد. جامعه پژوهش شامل ۲۸ دانش‌آموز دبستان SDN Pakis V/372 سورابایا است و شامل یک مرحله پیش‌چرخه و دو چرخه برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و بازتاب می‌باشد. فعالیت‌های یادگیری بر تحلیل موردی زمینه‌ای، پژوهش گروهی، ارائه راه‌حل‌ها و ارزیابی فردی متمرکز است. نتایج یادگیری با استفاده از پنج سؤال چندگزینه‌ای، سه سؤال کوتاه‌پاسخ و دو سؤال پاسخ‌ساز اندازه‌گیری می‌شود. تحلیل توصیفی میانگین نمرات ۶۳٫۷۲، ۷۹٫۵۱ و ۸۷٫۹۷ را نشان می‌دهد و میزان تسلط از ۲۸٫۵۷٪ به ۷۱٫۴۳٪ و ۹۶٫۴۳٪ افزایش می‌یابد. هدف تسلط کلاسی ۸۵٪ در چرخه دوم محقق می‌شود، هرچند یک دانش‌آموز همچنان به جبرانسازی هدفمند نیاز دارد. بهبودهای چرخه دوم بر پاسخ‌های اولیه فردی، چرخش نقش‌های گروهی، مقایسه اقدامات جایگزین و استدلال مبتنی بر شواهد تأکید دارد.

Fifth-grade students often memorize the terms producer, consumer, and decomposer but struggle to reason about a food chain. This classroom action research aimed to improve the critical thinking skills of fifth-grade students in science (IPAS) on the topic of food chains at SDN 106162 Medan Estate through Culturally Responsive Teaching (CRT) supported by ethnocultural student worksheets (LKPD). The study followed the Kemmis and McTaggart spiral in two cycles involving 25 students. Critical thinking was measured by an essay test and observation based on Facione's six core skills (interpretation, analysis, evaluation, inference, explanation, and self-regulation). Data were analyzed descriptively, both quantitatively and qualitatively, complemented by N-Gain and paired-samples t-tests. The mean score rose from 41.3 (pre-action) to 63.3 (cycle I) and 81.0 (cycle II), while the proportion of students reaching the target increased from 0% to 20% and 84%. The greatest gain occurred in inference (+47.0 percentage points), whereas self-regulation remained the lowest indicator in cycle II (76.0%). The mean N-Gain was 0.68 (medium category) and the gains were statistically significant (paired t-test, p < 0.001). CRT supported by ethnocultural worksheets can serve as a contextual alternative for developing critical thinking in elementary science.

دانش‌آموزان پایه پنجم اغلب اصطلاحات تولیدکننده، مصرف‌کننده و تجزیه‌کننده را حفظ می‌کنند اما در استدلال درباره زنجیره غذایی با مشکل مواجه هستند. این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقای مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان پایه پنجم در درس علوم (IPAS) با موضوع زنجیره غذایی در دبستان SDN 106162 Medan Estate از طریق رویکرد آموزش پاسخگو به فرهنگ (CRT) با پشتیبانی کاربرگ‌های دانش‌آموزی اتنوکالچر (LKPD) انجام شد. این مطالعه بر اساس مدل مارپیچی Kemmis و McTaggart در دو چرخه و با مشارکت ۲۵ دانش‌آموز صورت گرفت. تفکر انتقادی با آزمون تشریحی و مشاهده بر اساس شش مهارت اصلی Facione (تفسیر، تحلیل، ارزیابی، استنتاج، تبیین و خودتنظیمی) سنجیده شد. داده‌ها به صورت توصیفی، هم به شکل کمی و هم کیفی، و با استفاده از N-Gain و آزمون t زوجی تحلیل شدند. میانگین نمره از ۴۱٫۳ (پیش از اقدام) به ۶۳٫۳ (چرخه اول) و ۸۱٫۰ (چرخه دوم) افزایش یافت و نسبت دانش‌آموزان دارای عملکرد مطلوب از ۰٪ به ۲۰٪ و ۸۴٪ رسید. بیشترین افزایش در شاخص استنتاج (+۴۷٫۰ واحد درصد) مشاهده شد، در حالی که خودتنظیمی در چرخه دوم پایین‌ترین شاخص باقی ماند (۷۶٫۰٪). میانگین N-Gain برابر با ۰٫۶۸ (در دسته متوسط) بود و این افزایش‌ها از نظر آماری معنادار بودند (آزمون t زوجی، p < 0.001). رویکرد آموزش پاسخگو به فرهنگ با پشتیبانی کاربرگ‌های اتنوکالچر می‌تواند به عنوان جایگزینی زمینه‌مند برای توسعه تفکر انتقادی در آموزش علوم ابتدایی مورد استفاده قرار گیرد.

This classroom action research aimed to improve student activeness through the implementation of the Station Learning strategy in class V.C of SDN 238 Palembang. The study used the Kemmis and Mc Taggart action research design, conducted in two cycles involving 28 students as research subjects. Data were collected using an observation sheet covering six indicators of student activeness, namely visual, questioning, opinion-giving, writing/motoric, cooperation, and mental-emotional engagement. The pre-cycle observation showed an average activeness score of 58.48 percent, categorized as Fairly Active. After the implementation of Station Learning in the first cycle, the average increased to 63.69 percent, and in the second cycle it reached 71.58 percent with a classical mastery level of 96.43 percent, meaning that 27 of the 28 students were categorized as Active or Very Active. These findings indicate that Station Learning, which organizes students into visual, auditory, and kinesthetic learning stations according to their learning style tendencies, is effective in increasing student engagement across all indicators of activeness. The study concludes that Station Learning is an effective strategy for enhancing elementary students' learning activeness and recommends its continued and consistent use, with particular attention to strengthening the questioning and cooperation indicators.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقاء فعالیت دانش‌آموزان از طریق اجرای راهبرد یادگیری ایستگاهی در کلاس پنجم‌جیم دبستان ۲۳۸ پالمبانگ انجام شد. این مطالعه از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی کمیس و مک‌تاگارت استفاده کرد و در دو چرخه با مشارکت ۲۸ دانش‌آموز به عنوان آزمودنی انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از برگه مشاهده شامل شش شاخص فعالیت دانش‌آموزان، یعنی بصری، پرسشگری، اظهار نظر، نوشتاری/حرکتی، همکاری و درگیری ذهنی-هیجانی گردآوری شد. مشاهده پیش‌چرخه میانگین نمره فعالیت را ۵۸/۴۸ درصد نشان داد که در دسته نسبتاً فعال قرار گرفت. پس از اجرای یادگیری ایستگاهی در چرخه اول، میانگین به ۶۳/۶۹ درصد افزایش یافت و در چرخه دوم به ۷۱/۵۸ درصد با سطح تسلط کلاسیک ۹۶/۴۳ درصد رسید، به این معنا که ۲۷ نفر از ۲۸ دانش‌آموز در دسته فعال یا بسیار فعال قرار گرفتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که یادگیری ایستگاهی، که دانش‌آموزان را بر اساس گرایش‌های سبک یادگیری‌شان به ایستگاه‌های بصری، شنیداری و جنبشی سازمان‌دهی می‌کند، در افزایش مشارکت دانش‌آموزان در تمامی شاخص‌های فعالیت مؤثر است. پژوهش نتیجه می‌گیرد که یادگیری ایستگاهی راهبردی مؤثر برای ارتقاء فعالیت یادگیری دانش‌آموزان ابتدایی است و استفاده مستمر و منظم از آن با توجه ویژه به تقویت شاخص‌های پرسشگری و همکاری توصیه می‌شود.

This study aimed to describe the implementation of simulation game techniques based on Experiential Learning through classical guidance services to develop emotion regulation among seventh-grade students. The study was motivated by the developmental needs of students related to social responsibility and the importance of managing emotional responses in social interactions. This study employed Guidance and Counseling Action Research (PTBK) conducted in three cycles, each consisting of planning, action, observation, and reflection. The participants were 32 students of class VII-E at SMP Negeri 13 Madiun. The intervention applied Experiential Learning through different simulation games in each cycle, namely Guess the Emotional Situation in Cycle I, Emotion Snakes and Ladders in Cycle II, and Attitude Puzzle Relay in Cycle III. Data were collected through observation, student worksheets, reflections, and documentation, and were analyzed descriptively and qualitatively by comparing developments across cycles. The results showed a progressive development in students' emotion regulation. In Cycle I, students began to recognize emotions and their triggering situations. In Cycle II, students began to understand the relationship between situations, emotions, and emotional reactions. In Cycle III, students demonstrated the ability to consider alternative responses, explain the reasons for their choices, and understand the impact of their responses on themselves and others. These findings indicate that simulation games based on Experiential Learning can be used as an alternative approach in classical guidance services to facilitate students' gradual development of emotion regulation through concrete experiences, reflection, understanding, and application.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فنون بازی شبیه‌سازی مبتنی بر یادگیری تجربی از طریق خدمات راهنمایی کلاسیک به منظور توسعه تنظیم هیجان در میان دانش‌آموزان پایه هفتم بود. انگیزه این پژوهش، نیازهای رشدی دانش‌آموزان مرتبط با مسئولیت‌پذیری اجتماعی و اهمیت مدیریت پاسخ‌های هیجانی در تعاملات اجتماعی بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام راهنمایی و مشاوره (PTBK) در سه چرخه انجام شد که هر چرخه شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل بود. شرکت‌کنندگان شامل ۳۲ دانش‌آموز کلاس VII-E در دبیرستان دولتی شماره ۱۳ Madiun بودند. مداخله با به‌کارگیری یادگیری تجربی از طریق بازی‌های شبیه‌سازی متفاوت در هر چرخه اجرا شد؛ به‌طوری که در چرخه اول بازی «حدس موقعیت هیجانی»، در چرخه دوم بازی «مار و پله هیجانی» و در چرخه سوم بازی «پازل امدادی نگرش» مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق مشاهده، برگه‌های کار دانش‌آموزان، تأملات و مستندسازی گردآوری و به صورت توصیفی و کیفی با مقایسه پیشرفت‌ها در چرخه‌های مختلف تحلیل شد. نتایج نشان داد که توسعه تدریجی در تنظیم هیجان دانش‌آموزان مشاهده گردید. در چرخه اول، دانش‌آموزان شروع به شناسایی هیجان‌ها و موقعیت‌های برانگیزاننده آن‌ها کردند. در چرخه دوم، دانش‌آموزان رابطه بین موقعیت‌ها، هیجان‌ها و واکنش‌های هیجانی را درک کردند. در چرخه سوم، دانش‌آموزان توانایی در نظر گرفتن پاسخ‌های جایگزین، توضیح دلایل انتخاب‌های خود و درک تأثیر پاسخ‌هایشان بر خود و دیگران را نشان دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بازی‌های شبیه‌سازی مبتنی بر یادگیری تجربی می‌تواند به عنوان رویکردی جایگزین در خدمات راهنمایی کلاسیک برای تسهیل توسعه تدریجی تنظیم هیجان دانش‌آموزان از طریق تجارب عینی، تأمل، درک و کاربرد مورد استفاده قرار گیرد.

The ability of fifth-grade students at SDN Kalibening to write direct and indirect sentences was still low because instruction was teacher-centered and lacked concrete media. This classroom action research aimed to describe the implementation of Problem Based Learning (PBL) supported by Transformation Cards and Transformation Shirts, to determine the improvement in students' ability to write direct and indirect sentences, and to describe the obstacles encountered. The study followed the Kemmis and McTaggart model in two cycles in September 2026 with nine students. Cycle I used Transformation Cards in groups, while Cycle II used Transformation Shirts and a Help Post individually. Data were collected through written tests and observation and analyzed descriptively. The class mean score increased from 56.67 in Cycle I to 77.78 in Cycle II, and classical mastery increased from 44.44% to 77.78%, exceeding the 75% success indicator. The scores of all nine students increased, although two students remained below the minimum mastery criterion. The obstacles were the dominance of certain students in group work and the low basic reading and writing skills of two students. PBL supported by these media can be an alternative for teaching direct and indirect sentence writing in elementary schools.

توانایی دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SDN Kalibening در نوشتن جملات مستقیم و غیرمستقیم همچنان پایین بود، زیرا آموزش به صورت معلم‌محور و بدون استفاده از رسانه‌های عینی انجام می‌شد. این پژوهش اقدام پژوهی کلاسی با هدف توصیف اجرای یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) با حمایت کارت‌های تبدیل و پیراهن‌های تبدیل، تعیین میزان بهبود توانایی دانش‌آموزان در نوشتن جملات مستقیم و غیرمستقیم، و توصیف موانع موجود انجام شد. این مطالعه بر اساس مدل Kemmis و McTaggart در دو چرخه در سپتامبر ۲۰۲۶ با حضور ۹ دانش‌آموز اجرا شد. در چرخه اول، کارت‌های تبدیل به صورت گروهی و در چرخه دوم، پیراهن‌های تبدیل و ایستگاه کمک به صورت فردی مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق آزمون کتبی و مشاهده جمع‌آوری و به صورت توصیفی تحلیل شدند. میانگین نمره کلاس از ۵۶٫۶۷ در چرخه اول به ۷۷٫۷۸ در چرخه دوم افزایش یافت و تسلط کلاسیک از ۴۴٫۴۴٪ به ۷۷٫۷۸٪ رسید که از شاخص موفقیت ۷۵٪ فراتر رفت. نمرات هر ۹ دانش‌آموز افزایش یافت، اگرچه دو دانش‌آموز همچنان زیر معیار حداقل تسلط باقی ماندند. موانع موجود شامل سلطه برخی دانش‌آموزان در کار گروهی و پایین بودن مهارت‌های پایه خواندن و نوشتن دو دانش‌آموز بود. یادگیری مبتنی بر مسئله با حمایت این رسانه‌ها می‌تواند جایگزینی برای آموزش نوشتن جملات مستقیم و غیرمستقیم در مدارس ابتدایی باشد.

Uswatun Hasanah, 2026. Improving Students’ Elaboration Skills through the Guided Inquiry Learning Model in Natural and Social Sciences (IPAS) for Grade V Students at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1. Thesis, Study Program of Madrasah Ibtidaiyah Teacher Education, Faculty of Tarbiyah and Teacher Training, State Islamic University of Sulthan Thaha Saifuddin Jambi. This research was motivated by the low level of students’ elaboration skills in IPAS learning. Students still experienced difficulties in developing ideas or thoughts, providing detailed explanations, relating concepts to everyday life, expressing opinions, and asking meaningful questions. This condition was identified through an initial observation of 15 fifth-grade students, which showed that their elaboration skills were still in the low category. This study aimed to describe the implementation of the guided inquiry learning model and to determine the improvement of students’ elaboration skills in IPAS learning in Grade V at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1. The research employed Classroom Action Research (CAR) using the Kurt Lewin model, which was conducted in two cycles. Each cycle consisted of four stages: planning, implementation, observation, and reflection. Data were collected through observation and tests, while the data were analyzed quantitatively and descriptively. The research subjects consisted of 15 fifth-grade students at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1. The results showed that the implementation of the guided inquiry learning model could improve students’ elaboration skills. In Cycle I, only 6 students or 40% achieved the minimum mastery criteria, indicating that the results had not yet met the success indicator. After improvements were made to the learning process in Cycle II, all 15 students achieved mastery, representing 100%, with an average score of 80. Teacher teaching activity also increased from 50% in Cycle I to 87% in Cycle II. Therefore, the implementation of the guided inquiry learning model can improve students’ elaboration skills in IPAS learning in Grade V at SD Negeri 151/VII Raden Anom 1.

اسواتون حسنح، ۲۰۲۶. افزایش مهارت‌های بسط دانش‌آموزان از طریق مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده در علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS) برای دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱. پایان‌نامه، برنامه مطالعاتی آموزش معلمان مدرسه ابتدایی اسلامی، دانشکده تربیت و آموزش معلم، دانشگاه اسلامی دولتی سلطان طه صفی‌الدین جامبی. این پژوهش با انگیزه سطح پایین مهارت‌های بسط دانش‌آموزان در یادگیری IPAS انجام شد. دانش‌آموزان همچنان در توسعه ایده‌ها یا افکار، ارائه توضیحات جزئی، ارتباط مفاهیم با زندگی روزمره، بیان نظرات و طرح پرسش‌های معنادار با دشواری مواجه بودند. این وضعیت از طریق مشاهده اولیه ۱۵ دانش‌آموز پایه پنجم شناسایی شد که نشان داد مهارت‌های بسط آن‌ها همچنان در دسته پایین قرار دارد. هدف این مطالعه توصیف اجرای مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده و تعیین بهبود مهارت‌های بسط دانش‌آموزان در یادگیری IPAS در پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱ بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) مبتنی بر مدل Kurt Lewin در دو چرخه انجام شد. هر چرخه شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و بازتاب بود. داده‌ها از طریق مشاهده و آزمون جمع‌آوری شد و داده‌ها به صورت کمی و توصیفی تحلیل گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل ۱۵ دانش‌آموز پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱ بودند. نتایج نشان داد که اجرای مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده می‌تواند مهارت‌های بسط دانش‌آموزان را بهبود بخشد. در چرخه اول، تنها ۶ دانش‌آموز یا ۴۰٪ به حداقل معیار تسلط دست یافتند که نشان می‌دهد نتایج هنوز به شاخص موفقیت نرسیده است. پس از بهبود فرآیند یادگیری در چرخه دوم، همه ۱۵ دانش‌آموز به تسلط دست یافتند که معادل ۱۰۰٪ با میانگین نمره ۸۰ بود. فعالیت تدریس معلم نیز از ۵۰٪ در چرخه اول به ۸۷٪ در چرخه دوم افزایش یافت. بنابراین، اجرای مدل یادگیری اکتشافی هدایت‌شده می‌تواند مهارت‌های بسط دانش‌آموزان را در یادگیری IPAS در پایه پنجم دبستان دولتی ۱۵۱/VII رادن انوم ۱ بهبود بخشد.

Social Emotional Learning (SEL) is an essential approach in Physical Education (PJOK) to enhance students' self-confidence and motor skills. This study aims to examine the implementation of Social Emotional Learning (SEL) based on the CASEL framework to improve self-confidence and candle pose (sikap lilin) skill among Grade X.3 students at SMA YP Unila. This study used a Classroom Action Research (CAR) method based on Kemmis & Taggart model consisting of two cycles with 36 students as subjects. Data were collected using observation sheets, self-confidence questionnaires, field notes, and documentation. The results showed that the application of SEL significantly increased students' self-confidence from an average of 58.3% (moderate) in pre-cycle, to 72.5% (good) in Cycle I, and reached 86.4% (very good) in Cycle II. Classical mastery of the candle pose skill increased from 41.7% (15 students) in pre-cycle, to 66.7% (24 students) in Cycle I, and achieved 88.9% (32 students) in Cycle II. In conclusion, Social Emotional Learning is effective in increasing self-confidence and physical performance in gymnastics learning.

یادگیری اجتماعی‌عاطفی (SEL) رویکردی اساسی در آموزش تربیت‌بدنی (PJOK) به منظور ارتقاء اعتماد به نفس و مهارت‌های حرکتی دانش‌آموزان است. هدف این پژوهش بررسی اجرای یادگیری اجتماعی‌عاطفی (SEL) مبتنی بر چارچوب CASEL برای بهبود اعتماد به نفس و مهارت وضعیت شمع (sikap lilin) در میان دانش‌آموزان پایه دهم.۳ دبیرستان YP UNILA می‌باشد. این پژوهش با روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) مبتنی بر مدل Kemmis & Taggart در دو چرخه و با شرکت ۳۶ دانش‌آموز انجام شد. داده‌ها با استفاده از برگه‌های مشاهده، پرسشنامه اعتماد به نفس، یادداشت‌های میدانی و مستندسازی گردآوری شدند. نتایج نشان داد که اجرای SEL به طور معناداری اعتماد به نفس دانش‌آموزان را از میانگین ۵۸.۳٪ (متوسط) در پیش‌چرخه، به ۷۲.۵٪ (خوب) در چرخه اول و ۸۶.۴٪ (بسیار خوب) در چرخه دوم افزایش داد. تسلط کلاسیک بر مهارت وضعیت شمع نیز از ۴۱.۷٪ (۱۵ دانش‌آموز) در پیش‌چرخه، به ۶۶.۷٪ (۲۴ دانش‌آموز) در چرخه اول و ۸۸.۹٪ (۳۲ دانش‌آموز) در چرخه دوم رسید. در نتیجه، یادگیری اجتماعی‌عاطفی در افزایش اعتماد به نفس و عملکرد جسمانی در آموزش ژیمناستیک مؤثر است.

Heterogeneous grouping with identical worksheets did not accommodate the diverse learning readiness of fourth-grade students in Pancasila Education. More capable students became peer tutors, less ready students relied on them, and the teacher struggled to focus guidance. This classroom action research aimed to improve mastery learning on rules in the surrounding environment through Teaching at the Right Level with homogeneous grouping based on learning readiness. The study was conducted at UPTD SDN Keleyan 1 in two cycles, each consisting of one meeting, with 24 fourth-grade students. Worksheets were tiered by readiness in both cycles; in cycle 1 they were completed in groups of 4–5 and in cycle 2 in pairs. Data were collected through a diagnostic assessment and end-of-cycle tests and analyzed descriptively. Mastery learning was 54.17% at baseline and fell to 29.17% in cycle 1 because students were not yet accustomed to homogeneous grouping and some worked half-heartedly; it then rose to 91.67% in cycle 2. Mean scores were 66.25, 52.29, and 83.33. Readiness-based homogeneous grouping in small groups effectively improved mastery learning.

گروه‌بندی ناهمگن با برگه‌های کار یکسان، تنوع آمادگی یادگیری دانش‌آموزان پایه چهارم در آموزش پاندچاسیلا را در نظر نمی‌گرفت. دانش‌آموزان توانمندتر به عنوان همیار آموزشی عمل می‌کردند، دانش‌آموزان با آمادگی کمتر به آن‌ها متکی می‌شدند و معلم در هدایت متمرکز با دشواری مواجه بود. این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقای موفقیت تحصیلی در زمینه قوانین محیط پیرامون از طریق آموزش در سطح مناسب با گروه‌بندی همگن بر اساس آمادگی یادگیری انجام شد. این مطالعه در دبستان UPTD SDN Keleyan 1 در دو چرخه، هر یک شامل یک جلسه، با حضور ۲۴ دانش‌آموز پایه چهارم اجرا گردید. برگه‌های کار در هر دو چرخه بر اساس آمادگی، سطح‌بندی شده بودند؛ در چرخه اول به صورت گروه‌های ۴ تا ۵ نفره و در چرخه دوم به صورت دو نفره تکمیل شدند. داده‌ها از طریق ارزیابی تشخیصی و آزمون‌های پایان چرخه گردآوری و به صورت توصیفی تحلیل شدند. موفقیت تحصیلی در آغاز ۵۴٫۱۷٪ بود و در چرخه اول به ۲۹٫۱۷٪ کاهش یافت، زیرا دانش‌آموزان هنوز به گروه‌بندی همگن عادت نکرده بودند و برخی با بی‌انگیزگی کار می‌کردند؛ سپس در چرخه دوم به ۹۱٫۶۷٪ افزایش یافت. میانگین نمرات به ترتیب ۶۶٫۲۵، ۵۲٫۲۹ و ۸۳٫۳۳ بود. گروه‌بندی همگن بر اساس آمادگی در گروه‌های کوچک به طور مؤثری موفقیت تحصیلی را بهبود بخشید.

Composing an anecdote text requires students to think critically about social phenomena, arrange a structured narrative (abstract, orientation, crisis, reaction, and coda), and deliver criticism humorously. Initial observation in class X-9 of SMA Negeri 21 Surabaya showed difficulties in generating ideas, outlining, and presenting humor, while instruction did not accommodate diverse learning styles. This classroom action research aimed to describe the implementation of the CINTA method (Idea Brainstorming, Narration, and Analytical Laughter) and to describe students’ anecdote-writing results in two cycles. Using the Kemmis and McTaggart model with 36 students, data were obtained from students’ works collected as digital files: an anecdote text scored with a five-aspect rubric in Cycle I and the final infographic or comic product scored with a five-aspect product rubric in Cycle II, analyzed descriptively. In Cycle I, 36 of 36 works could be assessed, with a mean score of 76.86 and 71.4% of works reaching the minimum mastery criterion of 75. The humor-and-criticism and language aspects were the lowest. The provisional Cycle II product mean was 88.06, with all 36 products. The two cycles used different instruments, so the results are reported separately and cannot be compared directly.

نگارش متن طنز کوتاه مستلزم آن است که دانش‌آموزان به‌طور انتقادی درباره پدیده‌های اجتماعی بیندیشند، روایت ساختارمندی (چکیده، مقدمه، بحران، واکنش و نتیجه) ترتیب دهند و انتقاد را به‌صورت طنزآمیز بیان کنند. مشاهده اولیه در کلاس دهم-۹ دبیرستان دولتی ۲۱ سورابایا نشان داد که دانش‌آموزان در تولید ایده، تهیه طرح اولیه و ارائه طنز با دشواری مواجه هستند، در حالی که آموزش ارائه‌شده سبک‌های یادگیری متنوع را در نظر نمی‌گیرد. این پژوهش اقدام پژوهی کلاسی با هدف توصیف اجرای روش CINTA (بارش فکری ایده، روایت‌پردازی و خنده تحلیلی) و توصیف نتایج نگارش طنز کوتاه دانش‌آموزان در دو چرخه انجام شد. با استفاده از مدل Kemmis و McTaggart و با حضور ۳۶ دانش‌آموز، داده‌ها از آثار دانش‌آموزان که به‌صورت فایل دیجیتال جمع‌آوری شد، به‌دست آمد: متن طنز کوتاه با استفاده از یک روبریک پنج‌بعدی در چرخه اول و محصول نهایی اینفوگرافیک یا کمیک با روبریک پنج‌بعدی محصول در چرخه دوم ارزیابی شد و به‌صورت توصیفی تحلیل گردید. در چرخه اول، ۳۶ اثر از ۳۶ دانش‌آموز قابل ارزیابی بود و میانگین نمره ۷۶٫۸۶ و ۷۱٫۴٪ آثار به حداقل معیار تسلط ۷۵ رسیدند. جنبه‌های طنز و انتقاد و زبان پایین‌ترین امتیاز را داشتند. میانگین موقت محصول چرخه دوم ۸۸٫۰۶ بود و هر ۳۶ محصول ارزیابی شد. در دو چرخه ابزارهای متفاوتی به‌کار رفت، بنابراین نتایج به‌صورت جداگانه گزارش شده و قابل مقایسه مستقیم نیستند.

This study was motivated by the low learning outcomes of fifth-grade students at SDN 17 Gunung Pangilun, Padang, in the Natural and Social Sciences subject (IPAS), as shown by an initial classical mastery rate of only 26.32% (5 of 19 students) and a class average of 65.74. This condition was accompanied by teacher-centered instruction, low learning motivation, and limited student participation. This study aims to describe the improvement of student learning outcomes through the implementation of the gamification learning model. This research employed Classroom Action Research (CAR) with qualitative and quantitative approaches, consisting of planning, action, observation, and reflection, and was conducted in two cycles across three meetings (two meetings in Cycle I and one meeting in Cycle II). The subjects were the teacher and 19 fifth-grade students in the 2026/2027 academic year. Data were collected through observation, tests, and non-test techniques. The results showed improvement across the cycles. The lesson module implementation score increased from 87.50% in Cycle I Meeting I to 95.83% in Cycle II, teacher activity from 92.86% to 96.43%, and student activity from 85.71% to 92.86%. Student learning outcomes also improved: the average attitude score rose from 72.69 to 89.14; knowledge from 75.57 (47.37% mastery) to 85.52 (89.47% mastery); and skills from 78.50 to 91.66. All research success indicators were achieved in Cycle II, indicating that the gamification learning model is effective in improving fifth-grade students’ learning outcomes in IPAS.

این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانش‌آموزان کلاس پنجم دبستان SDN 17 Gunung Pangilun شهر پادانگ در درس علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS) انجام شد، به‌طوری‌که نرخ تسلط کلاسیک اولیه تنها ۲۶٫۳۲٪ (۵ نفر از ۱۹ دانش‌آموز) و میانگین کلاسی ۶۵٫۷۴ بود. این وضعیت با آموزش معلم‌محور، انگیزه پایین یادگیری و مشارکت محدود دانش‌آموزان همراه بود. هدف این پژوهش توصیف بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان از طریق اجرای مدل یادگیری گیمیفیکیشن است. این پژوهش از روش پژوهش اقدام کلاسی (CAR) با رویکردهای کیفی و کمی استفاده کرده است که شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و بازتاب بوده و در دو چرخه طی سه جلسه (دو جلسه در چرخه اول و یک جلسه در چرخه دوم) اجرا شده است. آزمودنی‌ها شامل معلم و ۱۹ دانش‌آموز کلاس پنجم در سال تحصیلی ۲۰۲۶/۲۰۲۷ بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، آزمون و روش‌های غیرآزمونی گردآوری شد. نتایج نشان‌دهنده بهبود در طول چرخه‌ها بود. امتیاز اجرای ماژول درس از ۸۷٫۵۰٪ در چرخه اول جلسه اول به ۹۵٫۸۳٪ در چرخه دوم افزایش یافت، فعالیت معلم از ۹۲٫۸۶٪ به ۹۶٫۴۳٪ و فعالیت دانش‌آموزان از ۸۵٫۷۱٪ به ۹۲٫۸۶٪ رسید. نتایج یادگیری دانش‌آموزان نیز بهبود یافت: میانگین نمره نگرش از ۷۲٫۶۹ به ۸۹٫۱۴، دانش از ۷۵٫۵۷ (۴۷٫۳۷٪ تسلط) به ۸۵٫۵۲ (۸۹٫۴۷٪ تسلط) و مهارت‌ها از ۷۸٫۵۰ به ۹۱٫۶۶ افزایش یافت. همه شاخص‌های موفقیت پژوهش در چرخه دوم محقق شد که نشان می‌دهد مدل یادگیری گیمیفیکیشن در بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان کلاس پنجم در درس IPAS مؤثر است.

This classroom action research aimed to improve the learning outcomes of sixth-grade students in Pendidikan Pancasila through the Problem Based Learning (PBL) model assisted by interactive Wordwall quizzes. The research was conducted at SD Negeri 1 Gendongan with 20 sixth-grade students as the subjects. The research consisted of two cycles involving planning, action, observation, and reflection. Data were collected through tests, observations, and interviews. The results showed continuous improvement in students' learning mastery. In the pre-cycle, 8 students (40%) achieved the learning mastery criterion. In Cycle I, 13 students (65%) achieved mastery, and in Cycle II, the number increased to 17 students (85%). The highest score increased from 85 in the pre-cycle to 90 in Cycle I and 95 in Cycle II. These findings indicate that PBL assisted by interactive Wordwall quizzes can improve learning outcomes and support more active, engaging, and meaningful Pendidikan Pancasila learning. Keywords: Problem Based Learning 1, Wordwall 2, learning outcomes 3

این پژوهش اقدام پژوهی کلاسی با هدف ارتقای نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه ششم در درس آموزش پنج‌اصل پاندچاسیلا از طریق مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) با کمک آزمون‌های تعاملی Wordwall انجام شد. پژوهش در دبستان دولتی شماره ۱ گندونگان با شرکت ۲۰ دانش‌آموز پایه ششم به عنوان نمونه انجام گرفت. پژوهش شامل دو چرخه بود که مراحل برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و تأمل را دربر می‌گرفت. داده‌ها از طریق آزمون، مشاهده و مصاحبه گردآوری شد. نتایج نشان داد که تسلط یادگیری دانش‌آموزان به طور مستمر بهبود یافت. در مرحله پیش‌چرخه، ۸ دانش‌آموز (۴۰٪) به معیار تسلط یادگیری دست یافتند. در چرخه اول، ۱۳ دانش‌آموز (۶۵٪) و در چرخه دوم این تعداد به ۱۷ دانش‌آموز (۸۵٪) افزایش یافت. بالاترین نمره از ۸۵ در پیش‌چرخه به ۹۰ در چرخه اول و ۹۵ در چرخه دوم افزایش یافت. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مدل PBL با کمک آزمون‌های تعاملی Wordwall می‌تواند نتایج یادگیری را بهبود بخشد و یادگیری آموزش پنج‌اصل پاندچاسیلا را فعال‌تر، جذاب‌تر و معنادارتر سازد.

This classroom action research aimed to improve learning outcomes in Pancasila Education for Grade V students at SDN Dukuh Kupang V Surabaya by using the Jigsaw cooperative learning model to teach the topic of the History of Pancasila's Inception. The study involved 28 students and was structured into a pre-cycle phase followed by two cycles, each comprising planning, action, observation, and reflection stages. Seven "home groups," each consisting of four students, shared insights on four "expert topics" regarding the BPUPKI and the ideas of Mohammad Yamin, Soepomo, and Soekarno. Learning outcomes were measured using a 15-item test with dichotomous scoring, while observations of attitudes and skills each covered three aspects. The individual mastery threshold was set at 75, with a class mastery target of 85%. Mean scores rose from 65.48 to 78.81 and then to 87.62; the number of students achieving mastery increased from 8 to 18 and finally to 25, representing rates of 28.57%, 64.29%, and 89.29%, respectively. Indices for attitudes, skills, and implementation also improved. Improvements in Cycle II included practice sessions for expert group explanations, timed sharing rotations, chronology cards, and idea comparison tables. Three students who did not achieve mastery require targeted follow-up.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف بهبود نتایج یادگیری در آموزش پاندچاسیلا برای دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SDN Dukuh Kupang V سورابایا با استفاده از مدل یادگیری تعاونی نوع جیکساو در تدریس موضوع تاریخ پیدایش پاندچاسیلا انجام شد. این مطالعه با مشارکت ۲۸ دانش‌آموز و در قالب یک مرحله پیش‌چرخه و دو چرخه متوالی شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و بازتاب اجرا گردید. هفت «گروه خانه» هر یک متشکل از چهار دانش‌آموز، دیدگاه‌های خود را درباره چهار «موضوع تخصصی» پیرامون BPUPKI و اندیشه‌های Mohammad Yamin، Soepomo و Soekarno به اشتراک گذاشتند. نتایج یادگیری با استفاده از آزمون ۱۵ سؤالی با نمره‌دهی دوگزینه‌ای سنجیده شد و مشاهدات نگرش و مهارت‌ها هر یک سه جنبه را دربرمی‌گرفت. آستانه تسلط فردی ۷۵ و هدف تسلط کلاسی ۸۵٪ تعیین شد. میانگین نمرات از ۶۵٫۴۸ به ۷۸٫۸۱ و سپس به ۸۷٫۶۲ افزایش یافت؛ تعداد دانش‌آموزان دارای تسلط از ۸ به ۱۸ و در نهایت به ۲۵ نفر رسید که به ترتیب معادل ۲۸٫۵۷٪، ۶۴٫۲۹٪ و ۸۹٫۲۹٪ بود. شاخص‌های نگرش، مهارت و اجرای فعالیت نیز بهبود یافت. بهبودهای چرخه دوم شامل جلسات تمرینی برای توضیحات گروه‌های تخصصی، چرخش‌های زمانی در به اشتراک‌گذاری، کارت‌های ترتیب زمانی و جداول مقایسه ایده‌ها بود. سه دانش‌آموز که به تسلط نرسیدند نیازمند پیگیری هدفمند هستند.

This classroom action research describes the implementation of Numbered Heads Together (NHT) supported by KARSA (Social Analysis and Action Cards) to improve Pancasila Education learning outcomes in a fifth-grade class scenario involving 28 pupils at SDN Pakis V Surabaya. The study focuses on norms, rights, and responsibilities and consists of two cycles comprising planning, action, observation, and reflection. Synthetic data from 20-item individual tests were analyzed using mean scores, classical mastery percentages, and indicator-level response accuracy. Individual mastery was set at ≥75, with a classical mastery target of ≥85%. The mean score increased from 65.18 in the pre-cycle to 77.50 in cycle I and 87.86 in cycle II. Classical mastery increased from 25.00% to 64.29% and reached 89.29% in cycle II, thereby meeting the predetermined target. Improvements in cycle II included structured guiding questions, rotating group roles, and individual understanding checks. Three pupils remained below the mastery criterion and required remedial learning.

این پژوهش اقدام پژوهی کلاسی به توصیف اجرای مدل Numbered Heads Together (NHT) با پشتیبانی رسانه KARSA (کارت تحلیل اجتماعی و اقدام) به منظور بهبود نتایج یادگیری درس آموزش پاندچاسیلا در سناریوی کلاس پنجم با حضور ۲۸ دانش‌آموز در دبستان SDN Pakis V سورابایا می‌پردازد. تمرکز پژوهش بر هنجارها، حقوق و مسئولیت‌ها بوده و شامل دو چرخه متشکل از برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل است. داده‌های ترکیبی حاصل از آزمون‌های فردی ۲۰ سؤالی با استفاده از میانگین نمرات، درصد تسلط کلاسیک و دقت پاسخ‌دهی در سطح شاخص‌ها تحلیل شدند. معیار تسلط فردی برابر یا بیشتر از ۷۵ و هدف تسلط کلاسیک برابر یا بیشتر از ۸۵٪ تعیین شد. میانگین نمرات از ۶۵٫۱۸ در پیش‌آزمون به ۷۷٫۵۰ در چرخه اول و ۸۷٫۸۶ در چرخه دوم افزایش یافت. تسلط کلاسیک از ۲۵٫۰۰٪ به ۶۴٫۲۹٪ و در چرخه دوم به ۸۹٫۲۹٪ رسید و بدین ترتیب هدف تعیین‌شده محقق شد. بهبودهای چرخه دوم شامل پرسش‌های راهنمای ساختاریافته، چرخش نقش‌های گروهی و بررسی درک فردی بود. سه دانش‌آموز همچنان زیر معیار تسلط باقی ماندند و به آموزش جبرانی نیاز داشتند.

This study aimed to improve IPAS (Natural and Social Sciences) learning outcomes through the application of the Problem Based Learning (PBL) model on the topic of Natural Features among fifth-grade students of SD Inpres Kakaskasen Dua. The research method used was Classroom Action Research (CAR) conducted in two cycles. Each cycle consisted of four stages, namely planning, implementation of the action, observation, and reflection. The subjects of this study were fifth-grade students of SD Inpres Kakaskasen Dua, totaling 26 students, consisting of 12 male students and 14 female students. The data collection techniques used were observation and learning outcome tests. The results showed that the application of the Problem Based Learning model could improve student learning outcomes. In cycle I, the percentage of learning mastery reached 62.88%, so it did not yet meet the classical mastery criterion of 75%. After learning improvements were made in cycle II, the percentage of learning mastery increased to 83.84% and had reached the established mastery criterion. In addition to the improvement in learning outcomes, students also showed better activeness in asking questions, discussing, expressing opinions, and relating learning material to everyday life. Based on these results, it can be concluded that the application of the Problem Based Learning model can improve IPAS learning outcomes on the topic of Natural Features among fifth-grade students of SD Inpres Kakaskasen Dua.

هدف این پژوهش، ارتقای نتایج یادگیری علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS) از طریق به‌کارگیری مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) در موضوع ویژگی‌های طبیعی در میان دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SD Inpres Kakaskasen Dua بود. روش پژوهش مورد استفاده، پژوهش اقدام کلاسی (CAR) بود که در دو چرخه اجرا شد. هر چرخه شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرای اقدام، مشاهده و تأمل بود. شرکت‌کنندگان این پژوهش، دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SD Inpres Kakaskasen Dua به تعداد ۲۶ نفر (۱۲ دانش‌آموز پسر و ۱۴ دانش‌آموز دختر) بودند. تکنیک‌های گردآوری داده شامل مشاهده و آزمون نتایج یادگیری بود. نتایج نشان داد که به‌کارگیری مدل یادگیری مبتنی بر مسئله می‌تواند نتایج یادگیری دانش‌آموزان را بهبود بخشد. در چرخه اول، درصد تسلط یادگیری به ۶۲٫۸۸٪ رسید که هنوز معیار تسلط کلاسیک ۷۵٪ را برآورده نمی‌کرد. پس از انجام بهبودهای آموزشی در چرخه دوم، درصد تسلط یادگیری به ۸۳٫۸۴٪ افزایش یافت و به معیار تعیین‌شده رسید. علاوه بر بهبود نتایج یادگیری، دانش‌آموزان همچنین فعالیت بیشتری در پرسشگری، بحث، بیان نظرات و ارتباط دادن مطالب آموزشی با زندگی روزمره نشان دادند. بر اساس این نتایج، می‌توان نتیجه گرفت که به‌کارگیری مدل یادگیری مبتنی بر مسئله می‌تواند نتایج یادگیری علوم طبیعی و اجتماعی را در موضوع ویژگی‌های طبیعی در میان دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SD Inpres Kakaskasen Dua بهبود بخشد.

IPAS learning in elementary schools needs to be implemented using methods and media that can increase students’ active participation and provide direct learning experiences. This study aimed to describe the application of experimental methods through interactive Smart Board media to improve IPAS learning among fifth-grade students at SD Islam Raudlatul Mubtadiin on the topic of human body organs. This study employed Classroom Action Research (CAR), which was conducted in two cycles, with each cycle consisting of planning, action, observation, and reflection stages. Data were collected through observation and tests. The results showed that the application of experimental methods through interactive Smart Board media improved students’ participation and learning process. Students became more active in observing, conducting experiments, discussing, and presenting their observations. The test results showed an average student score of 74.63, with the highest score of 85. Based on these results, it can be concluded that the application of experimental methods through interactive Smart Board media can improve IPAS learning among fifth-grade students at SD Islam Raudlatul Mubtadiin.

یادگیری علوم تجربی و اجتماعی (IPAS) در مدارس ابتدایی نیازمند به‌کارگیری روش‌ها و رسانه‌هایی است که بتواند مشارکت فعال دانش‌آموزان را افزایش داده و تجارب یادگیری مستقیم را فراهم آورد. هدف این پژوهش توصیف کاربرد روش آزمایشی از طریق رسانه تخته‌هوشمند تعاملی برای بهبود یادگیری IPAS در میان دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان اسلام رَوضَةُ‌المُبتَدِئین در موضوع اندام‌های بدن انسان بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام‌کلاسی (CAR) در دو چرخه انجام شد که هر چرخه شامل مراحل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل بود. داده‌ها از طریق مشاهده و آزمون جمع‌آوری شدند. نتایج نشان داد که کاربرد روش آزمایشی از طریق رسانه تخته‌هوشمند تعاملی موجب بهبود مشارکت و فرایند یادگیری دانش‌آموزان شد. دانش‌آموزان در مشاهده، انجام آزمایش، بحث و ارائه مشاهدات خود فعال‌تر شدند. نتایج آزمون میانگین نمره دانش‌آموزان را ۷۴٫۶۳ و بالاترین نمره را ۸۵ نشان داد. بر اساس این نتایج می‌توان نتیجه گرفت که کاربرد روش آزمایشی از طریق رسانه تخته‌هوشمند تعاملی می‌تواند یادگیری IPAS را در میان دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان اسلام رَوضَةُ‌المُبتَدِئین بهبود بخشد.

Education is a fundamental pillar of human resource development; however, equitable access to supplementary education remains a challenge in rural areas. Children in Tegalan Hamlet, Bolopleret Village, Juwiring District, Klaten Regency, face limited learning assistance outside school hours because their parents work as traders, laborers, and farmers. The Community Service Program (KKN) conducted by students of UIN Raden Mas Said Surakarta designed a tutoring program as a form of educational assistance for children. This community service aims to describe the implementation and impact of tutoring on children's learning motivation and engagement. The method used is descriptive qualitative with a Participatory Action Research (PAR) approach, carried out through the stages of problem identification, planning, implementation, and evaluation. The participants were approximately 15 children from kindergarten to elementary school levels who attended voluntarily. The program was conducted in four sessions held every Saturday on June 27, July 4, July 11, and July 18, 2026, covering Mathematics, Science, English, the effects of gadgets on children, and anti-bullying education through educational films. The results showed an increase in participants' enthusiasm, engagement, confidence in expressing opinions, and discipline, as well as the growth of habits to use leisure time for more productive activities. The main obstacles were the limited duration of the KKN program and the absence of a sustainable program mechanism. Continuous collaboration among village government, schools, parents, and the community is needed so that similar programs can be sustained.

آموزش یکی از ارکان اساسی توسعه منابع انسانی است؛ با این حال، دسترسی عادلانه به آموزش‌های تکمیلی در مناطق روستایی همچنان یک چالش محسوب می‌شود. کودکان محله تگالان، روستای بولوپلرت، بخش جوویرینگ، شهرستان کلاتن، به دلیل اشتغال والدین به شغل‌هایی مانند فروشندگی، کارگری و کشاورزی، از حمایت‌های آموزشی خارج از ساعات مدرسه برخوردار نیستند. برنامه خدمت‌رسانی اجتماعی (KKN) که توسط دانشجویان دانشگاه UIN Raden Mas Said Surakarta اجرا شد، یک برنامه راهنمایی تحصیلی را به عنوان نوعی حمایت آموزشی برای کودکان طراحی کرد. هدف این خدمت‌رسانی اجتماعی، توصیف اجرای برنامه و تأثیر راهنمایی تحصیلی بر انگیزش و مشارکت تحصیلی کودکان است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد پژوهش مشارکتی عملی (PAR) بوده که از مراحل شناسایی مسئله، برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی تشکیل شده است. شرکت‌کنندگان حدود ۱۵ کودک در مقاطع پیش‌دبستانی تا دبستان بودند که به صورت داوطلبانه حضور یافتند. این برنامه در چهار جلسه که هر شنبه در تاریخ‌های ۲۷ ژوئن، ۴ ژوئیه، ۱۱ ژوئیه و ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۶ برگزار شد، اجرا گردید و موضوعاتی مانند ریاضیات، علوم، زبان انگلیسی، تأثیر ابزارهای دیجیتال بر کودکان و آموزش ضد قلدری از طریق فیلم‌های آموزشی را دربر می‌گرفت. نتایج نشان داد که اشتیاق، مشارکت، اعتماد به نفس در بیان نظرات و انضباط شرکت‌کنندگان افزایش یافته و عادات استفاده از اوقات فراغت برای فعالیت‌های سازنده‌تر در آن‌ها رشد یافته است. مهم‌ترین موانع، محدودیت مدت زمان برنامه KKN و نبود سازوکار برنامه‌ای پایدار بود. همکاری مستمر میان دولت روستا، مدارس، والدین و جامعه برای پایداری چنین برنامه‌هایی ضروری است.

The paper draws on participatory development, social justice, and decolonization frameworks, emphasizing inclusive development as a tool to address historical and ongoing exclusions. Using a desktop qualitative literature review, the paper collected secondary data from publicly available sources. The paper uses case studies from South Africa and other African nations to illustrate the successful implementation of the identified guides, demonstrating how they align with the United Nations Sustainable Development Goals 2023 (SDGs), the African Union Agenda 2063, and the South African National Development Plan 2030 (NDP). Thematic content analysis is employed; the paper identifies five key themes and proposes five key guides for advancing inclusive community development in Africa. The main argument the paper maintains is that Participatory Action Research (PAR) empowers marginalized communities to identify issues and co-create solutions. The paper concludes by proposing a shift in Integrated Development Plans (IDPs) to prioritize inclusivity and equitable participation.

این مقاله با بهره‌گیری از چارچوب‌های توسعه مشارکتی، عدالت اجتماعی و استعمارزدایی، بر توسعهٔ فراگیر به عنوان ابزاری برای مقابله با طردهای تاریخی و جاری تأکید می‌کند. با استفاده از مرور کیفی ادبیات به روش دِسکتاپ، داده‌های ثانویه از منابع عمومی گردآوری شده‌است. مقاله با بهره‌گیری از مطالعات موردی از آفریقای جنوبی و سایر کشورهای آفریقایی، اجرای موفق راهنماهای شناسایی‌شده را نشان می‌دهد و تبیین می‌کند که این راهنماها چگونه با اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد 2023 (SDGs)، دستورکار 2063 اتحادیه آفریقا و برنامه توسعه ملی آفریقای جنوبی 2030 (NDP) هم‌راستا هستند. تحلیل محتوای تماتیک به کار رفته و مقاله پنج تم کلیدی را شناسایی و پنج راهنمای اساسی برای پیشبرد توسعه جامعه‌محور فراگیر در آفریقا پیشنهاد می‌کند. استدلال اصلی مقاله این است که پژوهش مشارکتی عمل‌محور (PAR) به جوامع به حاشیه رانده‌شده قدرت می‌دهد تا مسائل را شناسایی و راه‌حل‌ها را به صورت مشترک خلق کنند. مقاله در پایان پیشنهاد می‌کند که برنامه‌های توسعه یکپارچه (IDPs) باید اولویت را به فراگیری و مشارکت عادلانه بدهند.

This study was motivated by the low learning outcomes of third-grade students in Natural and Social Sciences (IPAS), caused in part by conventional, teacher-centered instruction. This classroom action research aimed to improve students’ IPAS learning outcomes through a Deep Learning approach integrated with the Problem-Based Learning (PBL) model. Deep Learning was implemented through mindful, meaningful, and joyful learning experiences that encouraged students to understand learning goals, connect concepts with real-life problems, collaborate in investigations, apply knowledge, and reflect on their learning. The study was conducted in two cycles, each consisting of planning, implementation, observation, and reflection, at SDN Tempel. Data were collected through observation, documentation, interviews, and learning-outcome tests, then analyzed using quantitative and qualitative descriptive techniques. The class average increased from 76.8 in Cycle I to 86.5 in Cycle II, while classical mastery improved from 70% to 100%. These findings indicate that the integration of Deep Learning and PBL can improve students’ IPAS learning outcomes.

این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانش‌آموزان پایه سوم در درس علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS) که بخشی از آن ناشی از آموزش سنتی و معلم‌محور بود، انجام شد. هدف این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی، ارتقای نتایج یادگیری IPAS دانش‌آموزان از طریق رویکرد یادگیری عمیق تلفیق‌شده با مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) بود. یادگیری عمیق از طریق تجارب یادگیری آگاهانه، معنادار و لذت‌بخش اجرا شد که دانش‌آموزان را به درک اهداف یادگیری، ارتباط مفاهیم با مسائل واقعی زندگی، همکاری در پژوهش، به‌کارگیری دانش و تأمل در یادگیری خود تشویق می‌کرد. این مطالعه در دو چرخه شامل برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و تأمل در دبستان دولتی تمپل انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مستندسازی، مصاحبه و آزمون‌های نتایج یادگیری گردآوری و با روش‌های توصیفی کمی و کیفی تحلیل شدند. میانگین کلاس از ۷۶.۸ در چرخه اول به ۸۶.۵ در چرخه دوم افزایش یافت و تسلط کلاسیک از ۷۰٪ به ۱۰۰٪ بهبود یافت. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام یادگیری عمیق و PBL می‌تواند نتایج یادگیری IPAS دانش‌آموزان را بهبود بخشد.

Learning of Pancasila Education in Grade XI Banking Services (LPB) at SMK Negeri 3 Palembang faced limited effective learning time, only about 1 hour 25 minutes per session, due to an ongoing building renovation and a two-shift schedule, which contributed to low student learning outcomes. This classroom action research aimed to improve the learning outcomes of Grade XI LPB students in Pancasila Education through the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model assisted by the Zeep Quiz application. Referring to the Kemmis and Mc Taggart design, the study was conducted in three stages involving 36 students: Pre-Cycle (29 July 2026), Cycle 1 (19 August 2026), and Cycle 2 (26 August 2026), with data collected through pretest-posttest scores and analyzed descriptively and quantitatively. The average posttest score rose steadily from 63.69 in the Pre-Cycle to 72.06 in Cycle 1 and 88.86 in Cycle 2, while classical mastery increased from 5.56% to 36.11% and finally reached 100% in Cycle 2, surpassing the 75% success indicator. These findings indicate that the PBL model assisted by Zeep Quiz effectively improved the learning outcomes of Grade XI LPB students despite the limited instructional time available.

یادگیری درس آموزش پاندچسیلا در پایه یازدهم رشته خدمات بانکی (LPB) در هنرستان دولتی شماره ۳ پالمبانگ با محدودیت زمان مؤثر آموزشی مواجه بود؛ به‌طوری‌که هر جلسه تنها حدود ۱ ساعت و ۲۵ دقیقه به دلیل بازسازی ساختمان و برنامه دو شیفته به طول می‌انجامید که این امر به نتایج ضعیف یادگیری دانش‌آموزان منجر شد. این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقای نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه یازدهم LPB در درس آموزش پاندچسیلا از طریق اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) با کمک نرم‌افزار Zeep Quiz انجام شد. با استناد به الگوی Kemmis و Mc Taggart، مطالعه در سه مرحله با مشارکت ۳۶ دانش‌آموز انجام گرفت: پیش‌چرخه (۲۹ ژوئیه ۲۰۲۶)، چرخه اول (۱۹ اوت ۲۰۲۶) و چرخه دوم (۲۶ اوت ۲۰۲۶) و داده‌ها از طریق نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون گردآوری و به‌صورت توصیفی و کمی تحلیل شد. میانگین نمره پس‌آزمون به‌ترتیب از ۶۳٫۶۹ در پیش‌چرخه به ۷۲٫۰۶ در چرخه اول و ۸۸٫۸۶ در چرخه دوم افزایش یافت و تسلط کلاسیک از ۵٫۵۶٪ به ۳۶٫۱۱٪ و در نهایت به ۱۰۰٪ در چرخه دوم رسید که از شاخص موفقیت ۷۵٪ فراتر رفت. این یافته‌ها نشان می‌دهد مدل PBL با کمک نرم‌افزار Zeep Quiz به‌طور مؤثری نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه یازدهم LPB را علی‌رغم محدودیت زمان آموزشی بهبود بخشیده است.

This study was motivated by the still-low level of critical thinking skills among students, which is caused by the predominance of teacher-centered instruction. To address this issue, the Problem-Based Learning (PBL) model was implemented to improve the critical thinking skills of third-grade elementary school students in the IPAS subject. The method used was Classroom Action Research (CAR), conducted in two cycles and involving 27 third-grade students from Muhammadiyah PK Baturan Elementary School as research subjects. Data were collected through observation, tests, and documentation, then analyzed qualitatively and quantitatively. The results showed a gradual improvement in students’ critical thinking skills, from the “less critical” category in the pre-cycle (37.5%) to “moderately critical” in Cycle I (50%), and finally to the “critical” category in Cycle II (79.1%). Classical learning achievement also increased from 11.11% to 48.14% and reached 77.78% in Cycle II, exceeding the school’s established minimum passing score (75%). It can be concluded that the implementation of Problem-Based Learning can improve the critical thinking skills of third-grade elementary school students in the IPAS subject.

این پژوهش با انگیزه سطح پایین مهارت‌های تفکر انتقادی در میان دانش‌آموزان، که ناشی از غلبه روش‌های تدریس معلم‌محور است، انجام شده‌است. به منظور رفع این مشکل، مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem-Based Learning یا PBL) برای ارتقای مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان پایه سوم دبستان در درس IPAS به کار گرفته شد. روش مورد استفاده، پژوهش اقدام کلاسی (Classroom Action Research یا CAR) بود که در دو چرخه و با مشارکت ۲۷ دانش‌آموز پایه سوم دبستان Muhammadiyah PK Baturan به عنوان نمونه پژوهش انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، آزمون و مستندسازی گردآوری و به صورت کیفی و کمی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان به تدریج بهبود یافته‌است؛ به‌طوری‌که از دسته «کم‌تر انتقادی» در پیش‌چرخه (۳۷.۵٪) به «نسبتاً انتقادی» در چرخه اول (۵۰٪) و در نهایت به دسته «انتقادی» در چرخه دوم (۷۹.۱٪) ارتقا یافت. همچنین، موفقیت تحصیلی کلاسیک از ۱۱.۱۱٪ به ۴۸.۱۴٪ و در چرخه دوم به ۷۷.۷۸٪ افزایش یافت که از حداقل نمره قبولی تعیین‌شده مدرسه (۷۵٪) فراتر رفت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله موجب بهبود مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان پایه سوم دبستان در درس IPAS می‌شود.

Curriculum policy transitions demand teacher adaptation in managing learning resources and implementing comprehensive evaluations. However, preliminary observations at SMAN 2 Siak Hulu reveal that [specify percentage, e.g., 70%] of teachers still experience disorientation in designing authentic assessment instruments and aligning learning modules with student needs. This community service activity aims to reconstruct teachers' understanding and skills in curriculum management and learning evaluation through a Problem-Based Training (PBT) approach. The program was implemented using a Participatory Action Research (PAR) method integrated into three cyclical stages: (1) identification of pedagogical problems, (2) problem-solving workshops and instrument development, and (3) mentoring and peer-review evaluation. This activity involved [specify number, e.g., 45] teachers across various subjects. Program effectiveness was measured using pre-test and post-test instruments, as well as portfolio analysis of learning products. The results showed a significant increase in participants' pedagogical understanding by [e.g., 82%], as evidenced by the teachers' successful creation of [e.g., 45 validated teaching modules and formative-summative evaluation rubrics]. Furthermore, the PBT approach proved effective in collaboratively eliminating administrative constraints while shifting teachers' paradigms from a clerical orientation toward reflective habits for continuous learning quality improvement.

تحولات سیاست‌های برنامهٔ درسی، مستلزم سازگاری معلمان در مدیریت منابع یادگیری و اجرای ارزیابی‌های جامع است. با این حال، مشاهدات اولیه در دبیرستان SMAN 2 Siak Hulu نشان می‌دهد که [درصد مشخص، مانند ۷۰٪] از معلمان همچنان در طراحی ابزارهای ارزیابی اصیل و همسویی ماژول‌های یادگیری با نیازهای دانش‌آموزان دچار سردرگمی هستند. هدف این فعالیت خدمات‌رسانی به جامعه، بازسازی درک و مهارت‌های معلمان در مدیریت برنامهٔ درسی و ارزیابی یادگیری از طریق رویکرد آموزش مبتنی بر مسئله (PBT) است. این برنامه با استفاده از روش پژوهش مشارکتی عملی (PAR) و در سه مرحلهٔ چرخه‌ای اجرا شد: (۱) شناسایی مسائل آموزشی، (۲) کارگاه‌های حل مسئله و توسعهٔ ابزارها، و (۳) مشاوره و ارزیابی همتایان. در این فعالیت، [تعداد مشخص، مانند ۴۵] معلم از رشته‌های مختلف شرکت داشتند. اثربخشی برنامه با استفاده از ابزارهای پیش‌آزمون و پس‌آزمون و همچنین تحلیل پرتفوی محصولات یادگیری سنجیده شد. نتایج نشان داد که درک آموزشی شرکت‌کنندگان به طور معناداری به میزان [مثلاً ۸۲٪] افزایش یافته است، چنانکه معلمان موفق به تولید [مثلاً ۴۵ ماژول آموزشی معتبر و روبریک‌های ارزیابی تکوینی-جمع‌بندی] شدند. افزون بر این، رویکرد PBT در حذف محدودیت‌های اداری به صورت مشارکتی مؤثر بود و همچنین الگوی ذهنی معلمان را از رویکرد دفتری به سوی عادات بازتابی برای بهبود مستمر کیفیت یادگیری تغییر داد.

This study was motivated by the persistently low learning outcomes of Grade XI students at SMK Negeri 3 Tondano in the Electrical Power Installation subject, particularly regarding Occupational Health and Safety (K3). These issues stemmed from a monotonous teaching approach, a reliance on one-way lectures, and minimal student engagement. The study aimed to improve the learning outcomes of Grade XI students in the Electrical Power Installation subject at SMK Negeri 3 Tondano by implementing the Problem-Based Learning (PBL) model. A Classroom Action Research (CAR) approach was employed over two cycles. Each cycle comprised four phases: planning, implementation, observation, and reflection. The participants were 12 male Grade XI students at SMK Negeri 3 Tondano. Data were collected through observation, formative tests, and documentation, and subsequently analyzed descriptively. The findings indicate that the implementation of PBL successfully improved student learning outcomes. The classical mastery rate was 68% in Cycle I, and the classical average score increased to 82% in Cycle II following improvements. In Cycle II, all 12 students (100%) achieved individual mastery, with a classical average score of 82%. Both the classical average score of 82% and the individual mastery rate of 100% exceeded the success threshold, where at least 75% of students were required to meet the learning mastery criteria (KKTP). The PBL approach fostered an engaging, enjoyable, and meaningful learning environment while encouraging critical thinking and active participation in solving real-world problems.

این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانش‌آموزان پایه یازدهم در دبیرستان فنی حرفه‌ای دولتی شماره ۳ توندانو در درس نصب نیروی برق، به‌ویژه در زمینه بهداشت و ایمنی شغلی (K3)، انجام شد. این مشکلات ناشی از رویکرد تدریس یکنواخت، اتکای صرف به سخنرانی یک‌طرفه و مشارکت حداقلی دانش‌آموزان بود. هدف پژوهش، ارتقاء نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه یازدهم در درس نصب نیروی برق در این مدرسه از طریق به‌کارگیری مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem-Based Learning یا PBL) بود. این پژوهش با رویکرد پژوهش اقدام کلاسی (Classroom Action Research یا CAR) در دو چرخه اجرا شد. هر چرخه شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و بازتاب بود. شرکت‌کنندگان شامل ۱۲ دانش‌آموز پسر پایه یازدهم در این مدرسه بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، آزمون‌های تکوینی و مستندسازی گردآوری و به‌صورت توصیفی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که اجرای PBL به‌طور موفقیت‌آمیزی نتایج یادگیری دانش‌آموزان را بهبود بخشید. نرخ تسلط کلاسیک در چرخه اول ۶۸٪ بود و میانگین نمره کلاسیک پس از بهبودها در چرخه دوم به ۸۲٪ افزایش یافت. در چرخه دوم، هر ۱۲ دانش‌آموز (۱۰۰٪) به تسلط فردی دست یافتند و میانگین نمره کلاسیک ۸۲٪ بود. هم میانگین نمره کلاسیک ۸۲٪ و هم نرخ تسلط فردی ۱۰۰٪ از آستانه موفقیت که حداقل ۷۵٪ دانش‌آموزان باید معیار تسلط یادگیری (KKTP) را کسب کنند، فراتر رفت. رویکرد PBL محیط یادگیری جذاب، لذت‌بخش و معناداری را ایجاد کرد و تفکر انتقادی و مشارکت فعال در حل مسائل واقعی را تقویت نمود.

Abstract : This study explored the experiences of multigrade teachers in managing classrooms in a rural elementary school as the basis for the development of Project ELEVATE-MG (Enhancing Learner Engagement and Versatile Approaches in Teaching for Effective Multigrade Education). This study employed an action research design to describe the classroom management experiences and needs of multigrade teachers and develop a context-responsive intervention. Data was gathered from three multigrade teachers and one school head through interviews and a post-intervention Google Form survey. Thematic analysis was used to analyze the experiences of the participants, while descriptive-narrative analysis describes participants’ feedback on the intervention. Findings revealed challenges involving instructional complexity, learner behavior, low engagement and participation, and curriculum implementation. Teachers employed strategies such as jump-jump, differentiated instruction, peer teaching, and individualized instruction to address learners’ varied needs. They also utilized flexible classroom management styles and utilized available resources and technology. The findings further indicated that teachers identified continuing needs for strategies, instructional resources, and professional support in managing the classroom. These identified needs informed the development of Project ELEVATE-MG through a LAC session focusing on learner engagement strategies and classroom management practices. Participants described the intervention as practical, relevant, and applicable to their teaching context, reporting increased confidence, enhanced classroom management, and instructional practices. The study recommends sustained professional development, mentoring, and LAC sessions to support multigrade teachers in addressing the classroom management and instructional challenges.

چکیده: این پژوهش به بررسی تجربیات معلمان کلاس‌های چندپایه در مدیریت کلاس‌های درس در یک مدرسه ابتدایی روستایی به‌عنوان مبنایی برای توسعه پروژه ELEVATE-MG (افزایش مشارکت یادگیرندگان و رویکردهای متنوع در آموزش برای آموزش مؤثر چندپایه) می‌پردازد. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی به توصیف تجربیات و نیازهای معلمان چندپایه در مدیریت کلاس و توسعه یک مداخله متناسب با زمینه پرداخت. داده‌ها از طریق مصاحبه با سه معلم چندپایه و یک مدیر مدرسه و همچنین پرسشنامه Google Form پس از مداخله گردآوری شد. برای تحلیل تجربیات شرکت‌کنندگان از تحلیل تماتیک و برای توصیف بازخورد شرکت‌کنندگان نسبت به مداخله از تحلیل توصیفی-روایی استفاده شد. یافته‌ها چالش‌هایی از جمله پیچیدگی آموزشی، رفتار یادگیرندگان، مشارکت و درگیری پایین و اجرای برنامه درسی را نشان داد. معلمان برای پاسخ به نیازهای متنوع یادگیرندگان از راهبردهایی مانند jump-jump، آموزش تفکیکی، آموزش همسالان و آموزش فردی استفاده کردند. همچنین از سبک‌های مدیریت کلاس انعطاف‌پذیر و منابع و فناوری‌های موجود بهره بردند. یافته‌ها همچنین نشان داد که معلمان نیازهای مستمری برای راهبردها، منابع آموزشی و حمایت حرفه‌ای در مدیریت کلاس شناسایی کردند. این نیازها توسعه پروژه ELEVATE-MG را از طریق یک جلسه LAC با تمرکز بر راهبردهای افزایش مشارکت یادگیرندگان و شیوه‌های مدیریت کلاس هدایت کرد. شرکت‌کنندگان مداخله را عملی، مرتبط و قابل اجرا در زمینه تدریس خود توصیف کردند و افزایش اعتماد به نفس، بهبود مدیریت کلاس و شیوه‌های آموزشی را گزارش دادند. مطالعه توصیه می‌کند که توسعه حرفه‌ای مستمر، مشاوره و جلسات LAC برای حمایت از معلمان چندپایه در مواجهه با چالش‌های مدیریت کلاس و آموزش ادامه یابد.

This study aims to analyze the implementation of Interactive Whiteboard (IWB) media in improving cognitive engagement and reducing learning barriers among slow-learning students in writing descriptive texts. Specifically, this study examines the effectiveness of interactive IWB features in improving students’ ability to compose systematic and coherent descriptive texts. This study employed a Classroom Action Research approach consisting of four stages: planning, action, observation, and reflection. The subjects and informants were three slow-learning students at SDN 009 Sandaran. Data were collected through observation, interviews, documentation, and writing tests, while data validity was established through triangulation and analyzed using the Miles and Huberman model. The findings showed that IWB implementation effectively enhanced students’ visual engagement through concept mapping using tree diagrams, digital ink features, and collaborative annotations. The visual representations functioned as memory supports that reduced students’ difficulties in organizing ideas and transitioning to independent writing. The students’ descriptive writing skills improved significantly, reflected in the increase of average scores from 60–65 in Cycle I to 80–85 in Cycle II, with 100% classical mastery achievement.

هدف این پژوهش تحلیل اجرای رسانه تخته‌سفید تعاملی (IWB) در بهبود درگیری شناختی و کاهش موانع یادگیری در میان دانش‌آموزان کندآموز در نگارش متون توصیفی است. به طور خاص، این پژوهش اثربخشی ویژگی‌های تعاملی IWB را در ارتقای توانایی دانش‌آموزان برای نگارش متون توصیفی نظام‌مند و منسجم بررسی می‌کند. این پژوهش با رویکرد پژوهش اقدام کلاسی در چهار مرحله برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل انجام شد. آزمودنی‌ها و مطلعان شامل سه دانش‌آموز کندآموز در دبستان SDN 009 Sandaran بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، مستندسازی و آزمون‌های نوشتاری گردآوری شد و روایی داده‌ها با استفاده از مثلث‌سازی و تحلیل با مدل Miles and Huberman تأمین گردید. یافته‌ها نشان داد که اجرای IWB به طور مؤثری درگیری بصری دانش‌آموزان را از طریق نگاشت مفهومی با استفاده از نمودار درختی، ویژگی جوهر دیجیتال و حاشیه‌نویسی مشارکتی افزایش داد. بازنمایی‌های بصری به عنوان پشتیبان حافظه عمل کرده و دشواری‌های دانش‌آموزان در سازماندهی ایده‌ها و گذار به نگارش مستقل را کاهش داد. مهارت‌های نگارش توصیفی دانش‌آموزان به طور معناداری بهبود یافت که این امر در افزایش میانگین نمرات از ۶۰–۶۵ در چرخه اول به ۸۰–۸۵ در چرخه دوم و دستیابی به ۱۰۰٪ تسلط کلاسیک منعکس شد.

This study aims to describe the application of the Cooperative Integraded Reading and Composition (CIRC) learning model combined with Mind Mapping media in Indonesian language subjects to improve the writing skills of fourth grade students of SDN 137 Akkotengeng, Wajo Regency. The approach used was a qualitative approach, and this type of research was Classroom Action Research with a research design using the model from Kemmis and McTaggart. Data analysis used was qualitative and quantitative data analysis. The results of the study showed that, the results of observations of teacher teaching activities in cycle I, meeting 1, the observation results were 66.66% and meeting 2, the observation results were 73.33% so that both meetings were in the sufficient category. In cycle II, there was an increase, namely at meeting 1, the observation results were 93.33% and meeting 2, the observation results were 100% so that both meetings were in the good category. The results of observations of student learning activities in cycle I, meeting 1, the observation results were 60% and at meeting 2, the observation results were 66.66% so that both meetings were in the sufficient category. In cycle II, there was an increase, namely at meeting 1, the observation results were 86.66% with a good category and at meeting 2, the observation results were 93.33% with a good category. And the results of the performance test (performance) of students' writing skills in cycle I, there were 3 out of 18 students who achieved the success indicator with a percentage of classical skills of 63.88% with a sufficient category. Meanwhile, in Cycle II, 16 out of 18 students achieved the success indicator, with a classical skills percentage of 87.64%, in the very good category. Based on these research results, it can be concluded that the application of the Cooperative Integraded Reading and Composition (CIRC) learning model combined with Mind Mapping media is effective in improving students' writing skills in Indonesian language learning in grade IV at SDN 137 Akkotengeng, Wajo Regency.

هدف این پژوهش توصیف کاربرد مدل یادگیری Cooperative Integraded Reading and Composition (CIRC) همراه با رسانه Mind Mapping در درس زبان اندونزیایی به منظور ارتقای مهارت‌های نوشتاری دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان SDN 137 Akkotengeng شهرستان Wajo است. رویکرد مورد استفاده، رویکرد کیفی بوده و نوع پژوهش، پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با طرح پژوهشی مدل Kemmis و McTaggart می‌باشد. تحلیل داده‌ها به صورت کیفی و کمی انجام شده است. نتایج پژوهش نشان داد که نتایج مشاهده فعالیت‌های تدریس معلم در چرخه اول، جلسه اول، 66.66٪ و در جلسه دوم، 73.33٪ بوده است، بنابراین هر دو جلسه در دسته کافی قرار گرفتند. در چرخه دوم، افزایش مشاهده شد؛ به طوری که در جلسه اول، نتیجه مشاهده 93.33٪ و در جلسه دوم، 100٪ بود و هر دو جلسه در دسته خوب قرار گرفتند. نتایج مشاهده فعالیت‌های یادگیری دانش‌آموزان در چرخه اول، جلسه اول، 60٪ و در جلسه دوم، 66.66٪ بود و هر دو جلسه در دسته کافی قرار گرفتند. در چرخه دوم، افزایش مشاهده شد؛ به طوری که در جلسه اول، نتیجه مشاهده 86.66٪ با دسته خوب و در جلسه دوم، 93.33٪ با دسته خوب بود. همچنین نتایج آزمون عملکرد (performance) مهارت‌های نوشتاری دانش‌آموزان در چرخه اول نشان داد که 3 نفر از 18 دانش‌آموز به شاخص موفقیت دست یافتند و درصد مهارت‌های کلاسیک 63.88٪ با دسته کافی بود. در حالی که در چرخه دوم، 16 نفر از 18 دانش‌آموز به شاخص موفقیت دست یافتند و درصد مهارت‌های کلاسیک 87.64٪ و در دسته بسیار خوب قرار گرفت. بر اساس این نتایج پژوهش، می‌توان نتیجه گرفت که کاربرد مدل یادگیری Cooperative Integraded Reading and Composition (CIRC) همراه با رسانه Mind Mapping در ارتقای مهارت‌های نوشتاری دانش‌آموزان در درس زبان اندونزیایی پایه چهارم دبستان SDN 137 Akkotengeng شهرستان Wajo مؤثر است.

Refugee communities across the world have long gathered to connect and support one another during times of crisis, and this has been well-documented. Despite the vast amount of literature pertaining to coping and resiliency among refugee communities, there is limited knowledge about refugee community healing. Approximately one in three refugees experiences depression, anxiety, or post-traumatic stress that can persist long after displacement. Dominant approaches within Western, Educated, Industrialized, Rich, Democratic (WEIRD) psychologies tend to conceptualize trauma through an individualistic lens, often overlooking social, historical, and collective dimensions of suffering. This can result in siloed findings with limited relevance to refugee communities. Addressing this gap, this paper reports on the third phase of a Decolonizing Participatory Action Research (PAR) study examining historical trauma and intergenerational healing among second-generation Tamil refugee young adults in Toronto. This community-driven study foregrounds a praxis of healing envisioned with, by, and for refugee communities. Two research questions guided the inquiry: (1) What elements are important for community healing among Tamil young adults? and (2) What do community healing practices and therapeutic interventions look like in this context? Using storytelling and participatory avatar-based community circles, alongside reflexive thematic analysis, seven key elements of community healing were identified: (1) agency and self-determination; (2) historical trauma-informed approaches; (3) cultural safety; (4) intergenerational connectedness and belonging; (5) destigmatized access and delivery; (6) holistic and authentic healing practices; and (7) truth-telling as justice. Findings highlight community healing as a dynamic, dialectical process, requiring both resistance to intersecting systems of oppression and the cultivation of radical hope for justice and liberation. Findings also emphasize the importance of culturally grounded, community-led interventions in promoting mental well-being. This study contributes innovative, participatory methodology and actionable insights for practitioners and policymakers, advancing a shift toward liberatory approaches to refugee health.

جوامع پناهنده در سراسر جهان مدت‌هاست که برای ارتباط و حمایت از یکدیگر در دوران بحران گرد هم می‌آیند و این امر به خوبی مستند شده است. با وجود حجم گسترده‌ای از ادبیات مربوط به مقابله و تاب‌آوری در میان جوامع پناهنده، دانش محدودی درباره درمان جمعی در این جوامع وجود دارد. تقریباً یک نفر از هر سه پناهنده دچار افسردگی، اضطراب یا استرس پس از سانحه می‌شود که می‌تواند مدت‌ها پس از جابجایی ادامه یابد. رویکردهای غالب در روان‌شناسی‌های غربی، تحصیل‌کرده، صنعتی، ثروتمند و دموکراتیک (WEIRD) تمایل دارند که تروما را از منظر فردگرایانه مفهوم‌سازی کنند و اغلب ابعاد اجتماعی، تاریخی و جمعی رنج را نادیده می‌گیرند. این امر می‌تواند منجر به یافته‌هایی جزیره‌ای با ارتباط محدود برای جوامع پناهنده شود. برای رفع این خلأ، این مقاله به فاز سوم یک مطالعه پژوهش مشارکتی کنش‌گرایانه استعمارزدایانه (PAR) می‌پردازد که به بررسی تروما تاریخی و درمان میان‌نسلی در میان جوانان پناهنده تامیل نسل دوم در تورنتو می‌پردازد. این مطالعه مبتنی بر جامعه، پراتیک درمانی را که با، توسط و برای جوامع پناهنده ترسیم شده است، در اولویت قرار می‌دهد. دو پرسش پژوهشی این تحقیق را هدایت کردند: (۱) چه عناصری برای درمان جمعی در میان جوانان تامیل اهمیت دارد؟ و (۲) در این زمینه، شیوه‌های درمان جمعی و مداخلات درمانی چگونه به نظر می‌رسند؟ با استفاده از روایت‌گری و حلقه‌های جمعی مشارکتی مبتنی بر آواتار، همراه با تحلیل تماتیک بازتابی، هفت عنصر کلیدی درمان جمعی شناسایی شد: (۱) عاملیت و خودتعیینی؛ (۲) رویکردهای مبتنی بر تروما تاریخی؛ (۳) ایمنی فرهنگی؛ (۴) پیوند و تعلق میان‌نسلی؛ (۵) دسترسی و ارائه بدون انگ؛ (۶) شیوه‌های درمانی کل‌نگر و اصیل؛ و (۷) حقیقت‌گویی به عنوان عدالت. یافته‌ها درمان جمعی را به عنوان فرایندی پویا و دیالکتیکی برجسته می‌کند که مستلزم مقاومت در برابر نظام‌های متقاطع ستم و پرورش امید رادیکال برای عدالت و رهایی است. همچنین یافته‌ها بر اهمیت مداخلات مبتنی بر فرهنگ و رهبری‌شده توسط جامعه در ارتقای بهزیستی روانی تأکید دارند. این مطالعه با ارائه روش‌شناسی مشارکتی نوآورانه و بینش‌های عملی برای متخصصان و سیاست‌گذاران، به پیشبرد رویکردهای رهایی‌بخش در سلامت پناهندگان کمک می‌کند.

This participatory action research investigates developing a Community Learning and Innovation Platform (LIP) to drive the grassroots economy and enhance community well-being in Nakhon Sawan Province. Using a qualitative methodology across 10 target sub-districts, the study rigorously collected data from 330 key informants—including community leaders, local scholars, and network partners—through in-depth interviews, focus groups, and participant observation. Content analysis showed that the LIP effectively connects indigenous social capital with modern management practices through participatory learning. This intervention successfully established 12 concrete community economic activities, demonstrably reducing household expenses and increasing local income. Crucially, the platform cultivated 200 "community innovators" equipped to act as change agents, transferring appropriate technologies back into their communities. Furthermore, Local Administrative Organizations shifted from mere implementers to strategic facilitators. Ultimately, this systematic economic mobilization significantly strengthened holistic community well-being across physical, mental, social, and cognitive dimensions, directly contributing to the localized achievement of the Sustainable Development Goals (SDGs).

این پژوهش اقدام‌پژوهی مشارکتی به بررسی توسعه یک بستر یادگیری و نوآوری جامعه‌محور (LIP) به منظور پیشبرد اقتصاد مبتنی بر ریشه و ارتقای بهزیستی جامعه در استان ناخون ساوان می‌پردازد. با بهره‌گیری از روش‌شناسی کیفی در ۱۰ بخش هدف، داده‌ها به طور دقیق از ۳۳۰ مطلع کلیدی شامل رهبران جامعه، صاحب‌نظران محلی و شرکای شبکه‌ای از طریق مصاحبه‌های عمیق، گروه‌های متمرکز و مشاهده مشارکتی گردآوری شد. تحلیل محتوا نشان داد که بستر LIP به طور مؤثری سرمایه اجتماعی بومی را با شیوه‌های نوین مدیریت از طریق یادگیری مشارکتی پیوند می‌دهد. این مداخله منجر به ایجاد ۱۲ فعالیت اقتصادی ملموس در جامعه شد که به طور قابل توجهی هزینه‌های خانوار را کاهش داده و درآمد محلی را افزایش داد. نکته مهم این است که این بستر ۲۰۰ «نوآور جامعه» را پرورش داد که توانمند شده‌اند به عنوان عاملان تغییر، فناوری‌های مناسب را به جوامع خود منتقل کنند. علاوه بر این، سازمان‌های مدیریت محلی از مجریان صرف به تسهیل‌گران راهبردی تبدیل شدند. در نهایت، این بسیج نظام‌مند اقتصادی به طور معناداری به تقویت بهزیستی جامع جامعه در ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و شناختی انجامید و به طور مستقیم در تحقق بومی اهداف توسعه پایدار (SDGs) نقش داشت.

This study aims to increase the learning focus of children aged 5–6 years through the use of learning while play-based flash card media at Kober Daarussalaam Jatigede Sumedang. The research uses the Kurt Lewin model of Class Action Research (PTK) which consists of planning, action, observation, and reflection stages in two cycles. The research subjects amounted to 15 children of group B consisting of 8 boys and 7 girls. Data collection techniques use observation, documentation, and field notes. Data were analyzed descriptively, quantitatively, and qualitatively. The results showed that children's learning focus increased gradually, from 53.00% in the pre-cycle to 72.08% in Cycle I and increased to 89.17% in Cycle II. The increase occurred because flash card media is packed in interesting play activities so that it is able to maintain attention, increase concentration, and actively involve children in learning. Thus, flash card media based on learning while playing effectively increases the learning focus of children aged 5–6 years. These findings are in line with studies showing that flashcard use can improve motivation, engagement, and cognitive abilities in early childhood.

هدف این پژوهش افزایش تمرکز یادگیری کودکان ۵ تا ۶ سال از طریق استفاده از رسانه فلش‌کارت مبتنی بر یادگیری همراه با بازی در کوبر دارالسلام جاتیگده سومدانگ است. این پژوهش با استفاده از مدل پژوهش اقدام کلاسی (PTK) کورت لوین انجام شده است که شامل مراحل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل در دو چرخه می‌باشد. جامعه پژوهش شامل ۱۵ کودک گروه ب (۸ پسر و ۷ دختر) است. روش‌های گردآوری داده‌ها شامل مشاهده، مستندسازی و یادداشت‌های میدانی می‌باشد. داده‌ها به صورت توصیفی، کمی و کیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تمرکز یادگیری کودکان به تدریج افزایش یافته است، به‌طوری‌که از ۵۳٫۰۰٪ در پیش‌چرخه به ۷۲٫۰۸٪ در چرخه اول و به ۸۹٫۱۷٪ در چرخه دوم افزایش یافته است. این افزایش به دلیل بسته‌بندی رسانه فلش‌کارت در فعالیت‌های بازی جذاب رخ داده است، به‌گونه‌ای که قادر است توجه را حفظ کند، تمرکز را افزایش دهد و کودکان را به طور فعال در یادگیری درگیر نماید. بنابراین، رسانه فلش‌کارت مبتنی بر یادگیری همراه با بازی به طور مؤثری تمرکز یادگیری کودکان ۵ تا ۶ سال را افزایش می‌دهد. این یافته‌ها با پژوهش‌هایی که نشان داده‌اند استفاده از فلش‌کارت می‌تواند انگیزش، مشارکت و توانایی‌های شناختی در اوایل کودکی را بهبود بخشد، همسو است.

This research aims to increase the understanding of the value of aqidah of children aged 5-6 years in getting to know Allah's creation through the storytelling method using picture books in RA Azzainiyyah. The research uses the Kemmis and McTaggart model Class Action Research (PTK) method which consists of the stages of planning, implementing actions, observation, and reflection which are carried out in two cycles. The research subjects amounted to 16 children of group B consisting of 9 boys and 7 girls. Data collection techniques use observation, documentation, and field notes. Data analysis was carried out descriptively, quantitatively, and qualitatively. The results of the study showed that there was an increase in the understanding of children's aqidah values in each cycle. The percentage of completeness in the pre-cycle of 51.25% increased to 70.41% in Cycle I, and reached 87.08% in Cycle II. The increase occurred because the use of picture books was able to attract children's attention, make it easier to understand the concept of God's creation, and increase children's active participation during learning activities. Thus, the storytelling method using picture books is effective in increasing the understanding of the value of aqidah for children aged 5-6 years.

هدف این پژوهش افزایش درک ارزش‌های عقیدتی کودکان ۵ تا ۶ سال در شناخت آفریده‌های خداوند از طریق روش قصه‌گویی با استفاده از کتاب‌های تصویری در RA Azzainiyyah است. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام کلاسی مدل Kemmis و McTaggart انجام شده است که شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرای اقدام، مشاهده و تأمل است و در دو چرخه صورت گرفته است. جامعه پژوهش شامل ۱۶ کودک گروه B متشکل از ۹ پسر و ۷ دختر بود. برای گردآوری داده‌ها از تکنیک‌های مشاهده، مستندسازی و یادداشت‌های میدانی استفاده شد. تحلیل داده‌ها به صورت توصیفی، کمی و کیفی انجام گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که در هر چرخه افزایش درک ارزش‌های عقیدتی کودکان مشاهده شد. درصد تحقق در مرحله پیش‌چرخه ۵۱٫۲۵٪ بود که در چرخه اول به ۷۰٫۴۱٪ و در چرخه دوم به ۸۷٫۰۸٪ رسید. این افزایش به دلیل آن بود که استفاده از کتاب‌های تصویری توانست توجه کودکان را جلب کند، فهم مفهوم آفریده‌های خداوند را آسان‌تر سازد و مشارکت فعال کودکان را در فعالیت‌های یادگیری افزایش دهد. بنابراین، روش قصه‌گویی با استفاده از کتاب‌های تصویری در افزایش درک ارزش‌های عقیدتی کودکان ۵ تا ۶ سال مؤثر است.

This research aims to improve the attitude of responsibility of children aged 5-6 years through the application of Exemplary Tree media in An-Nahl Kindergarten. The problems found are still low children's ability to complete assignments, tidy up toys, take care of their own belongings, and implement class rules without being reminded by the teacher. This study uses the Kurt Lewin model of Class Action Research (PTK) which consists of two cycles, namely planning, action, observation, and reflection. The subjects of the study were 16 children of group B aged 5–6 years. Data collection techniques use observation, documentation, and field notes. Data analysis was carried out descriptively, quantitatively, and qualitatively. The results of the study show that the application of the Exemplary Tree media is able to increase children's attitude of responsibility. The percentage of completeness in the pre-cycle was 52.34%, increasing to 71.56% in Cycle I, and reaching 89.84% in Cycle II. Thus, the Exemplary Tree media effectively increases the attitude of responsibility of children aged 5-6 years through habituation, positive reinforcement, and active involvement of children in learning activities.

هدف این پژوهش ارتقای نگرش مسئولیت‌پذیری کودکان ۵ تا ۶ ساله از طریق به‌کارگیری رسانه درخت الگو در مهدکودک ان‌نحل است. مشکلات مشاهده‌شده شامل پایین بودن توانایی کودکان در انجام تکالیف، مرتب کردن اسباب‌بازی‌ها، مراقبت از وسایل شخصی و اجرای قوانین کلاس بدون یادآوری معلم می‌باشد. این مطالعه با استفاده از مدل پژوهش اقدام کلاسی (PTK) کورت لوین انجام شده است که شامل دو چرخه برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و بازتاب است. شرکت‌کنندگان پژوهش ۱۶ کودک گروه ب با سن ۵ تا ۶ سال بودند. روش‌های گردآوری داده شامل مشاهده، مستندسازی و یادداشت‌های میدانی است. تحلیل داده‌ها به صورت توصیفی، کمی و کیفی انجام شد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که به‌کارگیری رسانه درخت الگو موجب افزایش نگرش مسئولیت‌پذیری کودکان می‌شود. درصد تحقق شاخص‌ها در مرحله پیش‌چرخه ۵۲٫۳۴٪، در چرخه اول ۷۱٫۵۶٪ و در چرخه دوم به ۸۹٫۸۴٪ رسید. بنابراین، رسانه درخت الگو به طور مؤثری نگرش مسئولیت‌پذیری کودکان ۵ تا ۶ سال را از طریق عادت‌دهی، تقویت مثبت و مشارکت فعال کودکان در فعالیت‌های یادگیری افزایش می‌دهد.

This research aims to improve the listening ability of children aged 5-6 years through the application of the storytelling method using Pop Up Book media in Kindergarten Penserus Bangsa 2. The research uses the Kurt Lewin model of Class Action Research (PTK) which consists of the stages of planning, implementing actions, observation, and reflection which are carried out in two cycles. The research subjects amounted to 15 children of group B consisting of 8 boys and 7 girls. Data collection techniques are carried out through observation, documentation, and field notes. The data were analyzed using quantitative and qualitative descriptive approaches. The results of the study show that children's listening skills have increased in each cycle. The success rate in the pre-cycle was 58.33%, increasing to 72.08% in Cycle I, and reaching 90.83% in Cycle II. This increase shows that the use of Pop Up Book media is able to attract children's attention, increase concentration, and make it easier for children to understand the content of stories. Thus, the storytelling method using Pop Up Book is effective in improving the listening ability of children aged 5–6 years.

این پژوهش با هدف ارتقای توانایی شنیداری کودکان ۵ تا ۶ سال از طریق به‌کارگیری روش قصه‌گویی با استفاده از رسانه کتاب پاپ‌آپ در مهدکودک Penerus Bangsa 2 انجام شده‌است. روش پژوهش، پژوهش اقدام کلاسی (PTK) مدل Kurt Lewin است که شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرای اقدام، مشاهده و تأمل بوده و در دو چرخه اجرا شده‌است. جامعه پژوهش شامل ۱۵ کودک گروه ب (۸ پسر و ۷ دختر) می‌باشد. داده‌ها از طریق مشاهده، مستندسازی و یادداشت‌های میدانی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با رویکرد توصیفی کمی و کیفی انجام گرفته‌است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مهارت شنیداری کودکان در هر چرخه افزایش یافته‌است. میزان موفقیت در مرحله پیش‌چرخه ۵۸٫۳۳٪ بوده که در چرخه اول به ۷۲٫۰۸٪ و در چرخه دوم به ۹۰٫۸۳٪ رسیده‌است. این افزایش نشان می‌دهد که استفاده از رسانه کتاب پاپ‌آپ قادر است توجه کودکان را جلب کند، تمرکز آن‌ها را افزایش دهد و درک محتوای داستان را برایشان آسان‌تر سازد. بنابراین، روش قصه‌گویی با استفاده از کتاب پاپ‌آپ در ارتقای توانایی شنیداری کودکان ۵ تا ۶ سال مؤثر است.

This classroom action research aimed to improve students’ learning motivation through the implementation of the Teams Games Tournament (TGT) learning model assisted by Wordwall in Pendidikan Pancasila for Grade X.10 students at SMA Negeri 17 Palembang. The research was motivated by a gap between students’ relatively good cognitive abilities and their low learning motivation, particularly during group activities. The study employed the Kemmis and McTaggart classroom action research design, consisting of a pre-cycle, Cycle 1, and Cycle 2, involving 39 students. Data on students’ learning motivation were collected through observation sheets covering five indicators: activeness, participation, persistence, enthusiasm, and resilience. The data were analyzed using descriptive quantitative and qualitative approaches. The results showed an increase in students’ learning motivation from 52.05%, categorized as moderate, in the pre-cycle to 74.23%, categorized as high, in Cycle 1, and 88.08%, categorized as very high, in Cycle 2. The overall increase from the pre-cycle to Cycle 2 reached 36.03 percentage points. All indicators of learning motivation also increased, with notable improvements in enthusiasm and resilience. These findings indicate that the implementation of the TGT learning model assisted by Wordwall can be an effective approach to improving students’ learning motivation in Pendidikan Pancasila.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقای انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان از طریق اجرای مدل یادگیری Teams Games Tournament (TGT) با کمک Wordwall در درس آموزش پاندچاسیلا برای دانش‌آموزان کلاس X.10 دبیرستان دولتی ۱۷ پالمبانگ انجام شد. انگیزهٔ انجام این پژوهش، وجود شکاف میان توانایی‌های شناختی نسبتاً خوب دانش‌آموزان و انگیزهٔ پایین یادگیری آنان، به‌ویژه در فعالیت‌های گروهی بود. این مطالعه از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی کمیس و مک‌تاگارت شامل پیش‌چرخه، چرخهٔ اول و چرخهٔ دوم با مشارکت ۳۹ دانش‌آموز بهره برد. داده‌های مربوط به انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان از طریق برگه‌های مشاهده با پوشش پنج شاخص: فعال بودن، مشارکت، پایداری، اشتیاق و تاب‌آوری گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از رویکردهای توصیفی کمی و کیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان از ۵۲٫۰۵٪ (در سطح متوسط) در پیش‌چرخه به ۷۴٫۲۳٪ (در سطح بالا) در چرخهٔ اول و ۸۸٫۰۸٪ (در سطح بسیار بالا) در چرخهٔ دوم افزایش یافت. افزایش کلی از پیش‌چرخه تا چرخهٔ دوم به ۳۶٫۰۳ واحد درصد رسید. همهٔ شاخص‌های انگیزهٔ یادگیری نیز افزایش یافتند و بهبود قابل توجهی در شاخص‌های اشتیاق و تاب‌آوری مشاهده شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای مدل یادگیری TGT با کمک Wordwall می‌تواند رویکردی مؤثر برای ارتقای انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان در درس آموزش پاندچاسیلا باشد.

This classroom action research was motivated by the low learning outcomes of students in grade XI Hotel 3 of SMK Negeri 3 Palembang, which were caused by teacher-centered instruction and the lack of interactive learning media. This study aimed to improve student learning outcomes through the application of the Teams Games Tournament (TGT) model assisted by flipbook media. The research followed the Classroom Action Research design of Kemmis and Mc. Taggart, consisting of planning, action, observation, and reflection, and was carried out in three cycles. Pre-Cycle was conducted until 18 August 2026, Cycle I until 8 September 2026, and Cycle II until 15 September 2026. The subjects were all students of grade XI Hotel 3. Data were collected through observation of teacher and student activities, learning outcome tests at the end of each cycle, and documentation, then analyzed quantitatively through the average score and classical mastery percentage and qualitatively through descriptive analysis of the observation results. The success indicator was a classical mastery of at least 85 percent of students reaching the minimum completeness criteria. The results are expected to show a consistent increase in student learning outcomes and learning activeness from Pre-Cycle to Cycle II, indicating that TGT assisted by flipbook media is effective in improving student learning outcomes in the Hospitality expertise program.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانش‌آموزان پایه یازدهم هتل ۳ دبیرستان فنی حرفه‌ای دولتی شماره ۳ پالمبانگ انجام شد که علت آن آموزش معلم‌محور و کمبود رسانه‌های یادگیری تعاملی بود. هدف این مطالعه، بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان از طریق به‌کارگیری مدل Teams Games Tournament (TGT) با کمک رسانه فلیپ‌بوک بود. پژوهش حاضر از طرح اقدام‌پژوهی کلاسی کمیس و مک‌تاگارت پیروی کرد که شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و بازتاب بود و در سه چرخه اجرا شد. پیش‌چرخه تا ۱۸ اوت ۲۰۲۶، چرخه اول تا ۸ سپتامبر ۲۰۲۶ و چرخه دوم تا ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ انجام شد. جامعه پژوهش شامل تمامی دانش‌آموزان پایه یازدهم هتل ۳ بود. داده‌ها از طریق مشاهده فعالیت‌های معلم و دانش‌آموز، آزمون نتایج یادگیری در پایان هر چرخه و مستندسازی گردآوری شد و سپس به صورت کمی از طریق میانگین نمرات و درصد تسلط کلاسیک و به صورت کیفی از طریق تحلیل توصیفی نتایج مشاهده تحلیل گردید. شاخص موفقیت، تسلط کلاسیک حداقل ۸۵ درصد دانش‌آموزان در رسیدن به معیار حداقل کفایت بود. انتظار می‌رود نتایج، افزایش پیوسته نتایج یادگیری و فعالیت یادگیری دانش‌آموزان از پیش‌چرخه تا چرخه دوم را نشان دهد که بیانگر اثربخشی مدل TGT با کمک رسانه فلیپ‌بوک در بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان در برنامه تخصصی هتلداری است.

This article examines the theoretical and practical foundations for developing reflective and methodological competence in English language teacher education. Reflective competence is interpreted as the teacher’s capacity to analyse pedagogical decisions, classroom processes, learner responses, and learning outcomes on the basis of evidence and to use this analysis for subsequent improvement. Methodological competence encompasses professional knowledge and skills related to setting learning objectives, lesson design, selecting and adapting methods and materials, organizing assessment and feedback, and making context-sensitive pedagogical decisions. Drawing on the work of Dewey, Schön, Shulman, Borg, Korthagen and Vasalos, Richards and Farrell, Larrivee, Burns, and Farrell, the article conceptualizes reflection as a professional mechanism that strengthens methodological reasoning. Practical strategies discussed include reflective journals, post-lesson analysis, peer observation, microteaching, video-based reflection, critical incident analysis, portfolios, and action research. These practices help teachers move beyond descriptive accounts of what happened toward analytical and critical consideration of why particular methodological choices were made, how they influenced learners, and what should be changed in future teaching. The article argues that systematic reflection connects theory and practice, supports evidence-informed decision-making, and transforms methodological competence from a static body of knowledge into a continuously developing professional capacity.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و عملی توسعه شایستگی تأملی و روش‌شناختی در تربیت معلمان زبان انگلیسی می‌پردازد. شایستگی تأملی به عنوان توانایی معلم در تحلیل تصمیمات آموزشی، فرایندهای کلاسی، واکنش‌های یادگیرندگان و نتایج یادگیری بر اساس شواهد و به‌کارگیری این تحلیل برای بهبودهای بعدی تفسیر می‌شود. شایستگی روش‌شناختی شامل دانش و مهارت‌های حرفه‌ای مرتبط با تعیین اهداف یادگیری، طراحی درس، انتخاب و تطبیق روش‌ها و مواد آموزشی، سازمان‌دهی ارزشیابی و بازخورد، و اتخاذ تصمیمات آموزشی حساس به زمینه است. با بهره‌گیری از آثار Dewey، Schön، Shulman، Borg، Korthagen و Vasalos، Richards و Farrell، Larrivee، Burns و Farrell، مقاله بازتاب را به عنوان سازوکاری حرفه‌ای که استدلال روش‌شناختی را تقویت می‌کند، مفهوم‌سازی می‌کند. راهبردهای عملی مورد بحث شامل ژورنال‌های تأملی، تحلیل پس از درس، مشاهده همتا، ریزآموزی، بازتاب مبتنی بر ویدئو، تحلیل رویدادهای بحرانی، پورتفولیو و پژوهش عملی است. این شیوه‌ها به معلمان کمک می‌کند تا فراتر از توصیف صرف آنچه رخ داده است، به تحلیل و بررسی انتقادی چرایی انتخاب‌های روش‌شناختی خاص، چگونگی تأثیر آن‌ها بر یادگیرندگان و آنچه باید در آموزش آینده تغییر کند، بپردازند. مقاله استدلال می‌کند که تأمل نظام‌مند، پیونددهنده نظریه و عمل است، از تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد حمایت می‌کند و شایستگی روش‌شناختی را از یک مجموعه دانش ایستا به ظرفیتی حرفه‌ای و در حال توسعه مبدل می‌سازد.

This study was motivated by the low critical thinking ability of early childhood learners in Islamic Religious Education (PAI) learning. This condition was reflected in children’s limited ability to observe, ask questions, respond to questions, express opinions, and provide simple reasoning based on the information obtained during the learning process. Therefore, an instructional approach that actively engages children and provides meaningful learning experiences is needed. One of the approaches that can be implemented is the multisensory approach. This study employed Classroom Action Research (CAR) using the Kemmis and McTaggart model, consisting of four stages: planning, action implementation, observation, and reflection. The research was conducted in two cycles during Islamic Religious Education learning at TK Surya Kids Bukittinggi, involving 20 children from Group B as research subjects. Data were collected through observation, documentation, and critical thinking ability assessment sheets. The data were analyzed using descriptive quantitative and qualitative approaches. The implementation of the multisensory approach involved various sensory modalities, including visual activities through pictures, picture cards, and Islamic learning videos; auditory activities through teacher explanations, stories of the prophets’ exemplary behaviors, and Islamic songs; kinesthetic activities through educational games and practical worship activities; and tactile activities through the use of concrete learning media that children could touch and manipulate. These learning experiences encouraged children to observe, ask questions, express opinions, answer questions, and provide simple reasoning related to the learning materials. The results showed that the implementation of the multisensory approach improved children’s critical thinking abilities in Islamic Religious Education learning. The percentage of children’s critical thinking ability increased from 40.28% in the pre-action stage to 61.91% in Cycle I and further increased to 76.06% in Cycle II. This achievement exceeded the predetermined success indicator of 75%. Therefore, it can be concluded that the multisensory approach is effective in improving early childhood critical thinking abilities in Islamic Religious Education learning at TK Surya Kids Bukittinggi. Abstrak Penelitian ini dilatarbelakangi oleh rendahnya kemampuan berpikir kritis anak usia dini dalam pembelajaran Pendidikan Agama Islam (PAI), yang terlihat dari keterbatasan anak dalam mengamati, bertanya, menjawab pertanyaan, mengemukakan pendapat, serta memberikan alasan sederhana terhadap informasi yang diperoleh. Kondisi tersebut menunjukkan perlunya pendekatan pembelajaran yang mampu melibatkan anak secara aktif dan memberikan pengalaman belajar yang bermakna. Salah satu pendekatan yang dapat diterapkan adalah pendekatan multisensori. Penelitian ini menggunakan metode Penelitian Tindakan Kelas (PTK) dengan model Kemmis dan McTaggart yang meliputi tahap perencanaan, pelaksanaan tindakan, observasi, dan refleksi. Penelitian dilaksanakan dalam dua siklus pada pembelajaran Pendidikan Agama Islam di TK Surya Kids Bukittinggi dengan subjek penelitian sebanyak 20 anak kelompok B. Teknik pengumpulan data menggunakan observasi, dokumentasi, dan lembar penilaian kemampuan berpikir kritis anak. Data dianalisis menggunakan pendekatan deskriptif kuantitatif dan kualitatif. Penerapan pendekatan multisensori dilakukan melalui keterlibatan berbagai indera anak, yaitu visual melalui gambar, kartu bergambar, dan video pembelajaran Islami; auditori melalui penjelasan guru, cerita keteladanan nabi, dan lagu Islami; kinestetik melalui permainan edukatif dan praktik ibadah; serta taktil melalui penggunaan media konkret yang dapat disentuh dan dimanipulasi anak. Hasil penelitian menunjukkan adanya peningkatan kemampuan berpikir kritis anak, yaitu dari 40,28% pada pra tindakan menjadi 61,91% pada Siklus I dan meningkat menjadi 76,06% pada Siklus II. Persentase tersebut telah mencapai indikator keberhasilan sebesar 75%. Dengan demikian, dapat disimpulkan bahwa pendekatan multisensori efektif dalam meningkatkan kemampuan berpikir kritis anak usia dini pada pembelajaran Pendidikan Agama Islam di TK Surya Kids Bukittinggi.

این پژوهش با انگیزه پایین بودن توانایی تفکر انتقادی کودکان پیش‌دبستانی در یادگیری تعلیمات دینی اسلامی (PAI) انجام شده است. این وضعیت در محدودیت کودکان در مشاهده، پرسشگری، پاسخ به سؤالات، بیان نظرات و ارائه استدلال‌های ساده بر اساس اطلاعات به‌دست‌آمده در فرایند یادگیری نمود یافته است. بنابراین، نیاز به رویکردی آموزشی وجود دارد که کودکان را به طور فعال درگیر کند و تجارب یادگیری معناداری فراهم آورد. یکی از رویکردهای قابل اجرا، رویکرد چندحسی است. این پژوهش از روش پژوهش اقدام در کلاس (CAR) با استفاده از مدل Kemmis و McTaggart بهره برد که شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرای عمل، مشاهده و بازتاب بود. پژوهش در دو چرخه در جریان آموزش تعلیمات دینی اسلامی در مهدکودک TK Surya Kids Bukittinggi با مشارکت ۲۰ کودک گروه B به عنوان آزمودنی انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مستندسازی و برگه‌های ارزیابی توانایی تفکر انتقادی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با رویکرد توصیفی کمی و کیفی صورت گرفت. اجرای رویکرد چندحسی با درگیر کردن حواس مختلف کودکان انجام شد: فعالیت‌های بصری از طریق تصاویر، کارت‌های تصویری و ویدئوهای آموزشی اسلامی؛ فعالیت‌های شنیداری از طریق توضیحات معلم، داستان‌های رفتارهای نمونه پیامبران و سرودهای اسلامی؛ فعالیت‌های جنبشی از طریق بازی‌های آموزشی و فعالیت‌های عملی عبادت؛ و فعالیت‌های لمسی از طریق استفاده از رسانه‌های آموزشی عینی که کودکان می‌توانستند لمس و دستکاری کنند. این تجارب یادگیری کودکان را به مشاهده، پرسشگری، بیان نظر، پاسخ به سؤالات و ارائه استدلال‌های ساده مرتبط با محتوای آموزشی تشویق کرد. نتایج نشان داد که اجرای رویکرد چندحسی توانایی تفکر انتقادی کودکان را در آموزش تعلیمات دینی اسلامی بهبود بخشید. درصد توانایی تفکر انتقادی کودکان از ۴۰/۲۸٪ در مرحله پیش از اقدام به ۶۱/۹۱٪ در چرخه اول و سپس به ۷۶/۰۶٪ در چرخه دوم افزایش یافت. این دستاورد از شاخص موفقیت تعیین‌شده ۷۵٪ فراتر رفت. بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که رویکرد چندحسی در بهبود توانایی تفکر انتقادی کودکان پیش‌دبستانی در آموزش تعلیمات دینی اسلامی در TK Surya Kids Bukittinggi مؤثر است.

This study was motivated by the difficulties experienced by sixth-grade students at SDN Pakis V/372 Surabaya in identifying character traits based on evidence in stories. Students tended to identify characters’ traits in a simple manner without relating them to the characters’ expressions, feelings, utterances, actions, and situations. This study aimed to improve students’ ability to identify character traits based on evidence in stories through the implementation of the Problem Based Learning model. This study employed a Classroom Action Research method conducted in two cycles involving 36 sixth-grade students at SDN Pakis V/372 Surabaya. Each cycle consisted of planning, action, observation, and reflection stages. Data were collected through assessments, observation sheets, and Student Worksheets (LKM), and were analyzed quantitatively and descriptively. The results showed that the students’ mean score increased from 56.48 in the pre-cycle to 77.31 in Cycle I and 88.52 in Cycle II. The mean score increased by 20.83 points from the pre-cycle to Cycle I and by 32.04 points from the pre-cycle to Cycle II. The N-Gain results showed an increase of 0.414 in the moderate category from the pre-cycle to Cycle I and 0.705 in the high category from the pre-cycle to Cycle II. Therefore, the implementation of Problem Based Learning can improve students’ ability to identify character traits based on evidence in stories.

این پژوهش با انگیزه‌ی مشکلاتی که دانش‌آموزان پایه ششم دبستان SDN Pakis V/372 سورابایا در شناسایی ویژگی‌های شخصیت بر اساس شواهد موجود در داستان تجربه می‌کردند، انجام شد. دانش‌آموزان تمایل داشتند ویژگی‌های شخصیت را به صورت ساده و بدون ارتباط دادن آن‌ها به حالات، احساسات، گفته‌ها، اعمال و موقعیت‌های شخصیت‌ها شناسایی کنند. هدف این پژوهش ارتقای توانایی دانش‌آموزان در شناسایی ویژگی‌های شخصیت بر اساس شواهد موجود در داستان از طریق اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله بود. این پژوهش با روش پژوهش اقدام در کلاس در دو چرخه و با مشارکت ۳۶ دانش‌آموز پایه ششم دبستان SDN Pakis V/372 سورابایا انجام شد. هر چرخه شامل مراحل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل بود. داده‌ها از طریق ارزیابی‌ها، برگه‌های مشاهده و کاربرگ‌های دانش‌آموز (LKM) جمع‌آوری و به صورت کمی و توصیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین نمره دانش‌آموزان از ۵۶٫۴۸ در پیش‌آزمون به ۷۷٫۳۱ در چرخه اول و ۸۸٫۵۲ در چرخه دوم افزایش یافت. میانگین نمره از پیش‌آزمون تا چرخه اول ۲۰٫۸۳ و از پیش‌آزمون تا چرخه دوم ۳۲٫۰۴ واحد افزایش داشت. نتایج N-Gain افزایش ۰٫۴۱۴ در دسته متوسط از پیش‌آزمون تا چرخه اول و ۰٫۷۰۵ در دسته بالا از پیش‌آزمون تا چرخه دوم را نشان داد. بنابراین، اجرای یادگیری مبتنی بر مسئله می‌تواند توانایی دانش‌آموزان در شناسایی ویژگی‌های شخصیت بر اساس شواهد موجود در داستان را بهبود بخشد.

This classroom action research aimed to improve the analytical skills of fifth-grade students in Natural and Social Sciences (IPAS) through the Problem Based Learning (PBL) model. Current IPAS learning is oriented toward applicable problem-solving approaches. The low analytical skills at SDN Bangetayu Kulon were reflected in the pre-cycle classical completeness of only 28.57%, with a mean score of 64.29. The study employed the Kemmis and McTaggart spiral design across two cycles consisting of planning, acting, observing, and reflecting, involving 28 students, including 14 male and 14 female students. The instruments consisted of a Higher Order Thinking Skills (HOTS) written test at the C4 analytical level, teacher and student activity observation sheets, and documentation. The findings indicated a gradual improvement: the class mean score increased from 64.29 in the pre-cycle to 74.64 in Cycle I and 90.36 in Cycle II. Classical completeness increased from 28.57% to 60.71% and 89.28%, exceeding the 85% success indicator. Student activity also increased from 53.21% in Cycle I to 91.79% in Cycle II. The implementation of PBL supported by contextual problems, scaffolding, guiding questions, and structured group roles effectively improved student engagement and analytical skills.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقاء مهارت‌های تحلیلی دانش‌آموزان پایه پنجم در درس علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS) از طریق مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) انجام شد. آموزش فعلی IPAS بر رویکردهای حل مسئله کاربردی متمرکز است. مهارت‌های تحلیلی پایین در دبستان SDN Bangetayu Kulon در پیش‌آزمون با کفایت کلاسیک تنها ۲۸٫۵۷٪ و میانگین نمره ۶۴٫۲۹ منعکس شد. این مطالعه با استفاده از طرح مارپیچی Kemmis و McTaggart در دو چرخه شامل برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و تأمل، با مشارکت ۲۸ دانش‌آموز (۱۴ پسر و ۱۴ دختر) انجام شد. ابزارها شامل آزمون کتبی Higher Order Thinking Skills (HOTS) در سطح تحلیلی C4، برگه‌های مشاهده فعالیت معلم و دانش‌آموز و مستندسازی بودند. یافته‌ها نشان دادند که بهبود تدریجی حاصل شد: میانگین نمره کلاس از ۶۴٫۲۹ در پیش‌آزمون به ۷۴٫۶۴ در چرخه اول و ۹۰٫۳۶ در چرخه دوم افزایش یافت. کفایت کلاسیک از ۲۸٫۵۷٪ به ۶۰٫۷۱٪ و ۸۹٫۲۸٪ رسید و از شاخص موفقیت ۸۵٪ فراتر رفت. فعالیت دانش‌آموزان نیز از ۵۳٫۲۱٪ در چرخه اول به ۹۱٫۷۹٪ در چرخه دوم افزایش یافت. اجرای مدل PBL با پشتیبانی مسائل زمینه‌ای، اسکفولدینگ، پرسش‌های راهنما و نقش‌های گروهی ساختاریافته به طور مؤثری موجب بهبود مشارکت و مهارت‌های تحلیلی دانش‌آموزان شد.

The implementation of the Love-Based Curriculum (Kurikulum Berbasis Cinta/KBC) in Islamic elementary schools requires teachers to integrate love-based values into instructional materials and lesson plans. The needs analysis indicated that teachers required more practical training because previous activities were predominantly focused on theoretical content delivery. This community service program aimed to facilitate teachers in developing KBC-based instructional materials through a workshop using a learning by doing strategy. The activity employed a Participatory Action approach combined with training and mentoring. The participants were 58 Islamic elementary school teachers from KKG 0008 Rayon 3, Siak Regency, consisting of classroom teachers, subject teachers, and tahfiz teachers. The activity consisted of needs analysis, material delivery, instructional material development practice, mentoring, presentation of participants' work, and evaluation. The results showed that all 58 participants participated in the workshop and produced drafts of KBC-based instructional materials according to the subjects and grades they taught. The products were subsequently reviewed through mentoring and presentation sessions to obtain feedback for further improvement. These findings indicate that a practice-oriented workshop can facilitate teachers in translating KBC concepts into instructional materials in a more applicable manner

اجرای برنامهٔ درسی مبتنی بر عشق (Kurikulum Berbasis Cinta/KBC) در مدارس ابتدایی اسلامی مستلزم آن است که معلمان ارزش‌های مبتنی بر عشق را در مواد آموزشی و طرح درس‌ها ادغام کنند. تحلیل نیازسنجی نشان داد که معلمان به آموزش عملی بیشتری نیاز دارند، زیرا فعالیت‌های قبلی عمدتاً بر انتقال محتوای نظری متمرکز بوده‌اند. هدف این برنامهٔ خدمات‌رسانی به جامعه، تسهیل توسعهٔ مواد آموزشی مبتنی بر KBC توسط معلمان از طریق کارگاهی با راهبرد یادگیری از طریق عمل بود. این فعالیت با رویکرد اقدام مشارکتی همراه با آموزش و مشاوره انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۸ معلم مدرسه ابتدایی اسلامی از KKG 0008 رایون ۳ شهرستان سیاک بودند که شامل معلمان کلاس، معلمان موضوعی و معلمان حفظ قرآن (تحفیظ) می‌شدند. فعالیت شامل نیازسنجی، ارائهٔ مطالب، تمرین توسعهٔ مواد آموزشی، مشاوره، ارائهٔ آثار شرکت‌کنندگان و ارزیابی بود. نتایج نشان داد که هر ۵۸ شرکت‌کننده در کارگاه حضور یافتند و پیش‌نویس‌هایی از مواد آموزشی مبتنی بر KBC متناسب با موضوعات و پایه‌های تدریس خود تهیه کردند. این محصولات در ادامه از طریق جلسات مشاوره و ارائه مورد بازبینی قرار گرفت تا بازخورد لازم برای بهبود بیشتر دریافت شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کارگاه‌های مبتنی بر عمل می‌تواند به معلمان در ترجمهٔ مفاهیم KBC به مواد آموزشی به شیوه‌ای کاربردی‌تر کمک کند.

The purpose of this study aims to improve poetry writing skills through the application of Project Based Learning in class IV SD GMIM Wulauan. The method used in this research is Classroom Action Research (CAR). According to Kemmis and Mc Taggart CAR has two cycles, each cycle consists of 4 stages, namely: Planning, Action, Observation, and Reflection. Data collection techniques were carried out by means of observation and tests. The results obtained from this study were cycle I reached 69.61% where this result had not reached the completeness score of 75% so that the research was continued in cycle II. There was an increase in cycle II which was 87.69% and had reached and even exceeded the completeness standard of 75%. So in conclusion, the application of the Project Based Learning model can improve Indonesian language learning outcomes for fourth grade students of SD GMIM Wulauan Tondano.

هدف این پژوهش ارتقای مهارت‌های شعرنویسی از طریق به‌کارگیری مدل یادگیری مبتنی بر پروژه در کلاس چهارم دبستان SD GMIM Wulauan است. روش مورد استفاده در این پژوهش، پژوهش اقدام کلاسی (Classroom Action Research؛ CAR) می‌باشد. بر اساس دیدگاه Kemmis و Mc Taggart، پژوهش اقدام کلاسی دارای دو چرخه است که هر چرخه شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل می‌باشد. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده و آزمون انجام شد. نتایج به‌دست‌آمده از این پژوهش نشان داد که در چرخه اول، میزان دستیابی به هدف 69.61٪ بود که این نتیجه به نمره کفایت 75٪ نرسید؛ بنابراین پژوهش در چرخه دوم ادامه یافت. در چرخه دوم، افزایش به 87.69٪ مشاهده شد که به استاندارد کفایت 75٪ رسیده و حتی از آن فراتر رفت. بنابراین، نتیجه‌گیری می‌شود که به‌کارگیری مدل یادگیری مبتنی بر پروژه می‌تواند نتایج یادگیری زبان اندونزیایی را در دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان SD GMIM Wulauan Tondano بهبود بخشد.

The problem addressed in this study was the low level of problem-solving skills and independence among children in Group B of Rahmatillah Kindergarten. This study aimed to examine teacher activities, children's activities, and the development of children's problem-solving skills and independence through the implementation of the Problem Based Learning model assisted by maze map media. This study employed a qualitative approach using the Classroom Action Research (CAR) method, conducted in two cycles with three meetings in each cycle. Data were collected through observation, interviews, and documentation. The research subjects were 10 children in Group B of Rahmatillah Kindergarten. The findings indicated improvements in all observed aspects. Teacher activity increased from 70% in Cycle I to 95% in Cycle II, children's activity improved from 49% to 84%, problem-solving skills increased from 53% to 82%, and children's independence improved from 48% to 83%. It can be concluded that the implementation of the Problem Based Learning model assisted by maze map media effectively developed the problem-solving skills and independence of children in Group B of Rahmatillah Kindergarten.

مسئله‌ای که در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفته، سطح پایین مهارت‌های حل مسئله و استقلال در کودکان گروه ب مهدکودک رحمت‌الله است. هدف این پژوهش، بررسی فعالیت‌های معلمان، فعالیت‌های کودکان و توسعهٔ مهارت‌های حل مسئله و استقلال کودکان از طریق اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem Based Learning) با کمک رسانهٔ نقشهٔ هزارتو بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پژوهش اقدام در کلاس (Classroom Action Research - CAR) در دو چرخه و هر چرخه شامل سه جلسه انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی جمع‌آوری گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش ۱۰ کودک گروه ب مهدکودک رحمت‌الله بودند. یافته‌ها نشان داد که در تمامی جنبه‌های مورد مشاهده بهبود حاصل شده است. فعالیت معلمان از ۷۰٪ در چرخهٔ اول به ۹۵٪ در چرخهٔ دوم افزایش یافت، فعالیت کودکان از ۴۹٪ به ۸۴٪، مهارت‌های حل مسئله از ۵۳٪ به ۸۲٪ و استقلال کودکان از ۴۸٪ به ۸۳٪ افزایش یافت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله با کمک رسانهٔ نقشهٔ هزارتو به طور مؤثری موجب توسعهٔ مهارت‌های حل مسئله و استقلال کودکان گروه ب مهدکودک رحمت‌الله شده است.

Recently, Early Childhood Care and Learning has become a central point in the South African education spectrum. Unfortunately, this sector faces challenges, especially in economically challenged societies. Practitioners are not receiving sufficient professional development from relevant government departments, and they also struggle to find teaching and learning resources due to the prevalent socio-economic issues in the societies where their centres are located. This interpretive project, which is premised on Participatory Action Learning and Action Research as a research design, was conceptualised to support early childhood practitioners and parents in creating diverse teaching media, using recyclable materials. Engagements with practitioners after the implementation stage indicate the following: children enjoy manipulating recyclable material, practitioners value recyclable material; practitioners appreciate new pedagogical strategies; activities involving recyclable material improve children’s vocabulary significantly; the activities cement schemata; interaction in literacy classrooms improves critical skills such as critical thinking, effective listening, following instructions, speaking, problem-solving, and communication. The project concludes that literacy instruction using recyclable materials in early childhood learning may sustainably improve literacy.

در سال‌های اخیر، مراقبت و یادگیری اوایل کودکی به نقطه کانونی در طیف آموزش آفریقای جنوبی تبدیل شده‌است. متأسفانه این بخش با چالش‌هایی به‌ویژه در جوامع دارای مشکلات اقتصادی مواجه است. مربیان توسعه حرفه‌ای کافی از سوی نهادهای دولتی ذی‌ربط دریافت نمی‌کنند و همچنین به دلیل مسائل اجتماعی‌ـ‌اقتصادی رایج در جوامعی که مراکز آن‌ها در آن قرار دارد، در یافتن منابع آموزشی و یادگیری با مشکل روبه‌رو هستند. این پژوهش تفسیری که مبتنی بر یادگیری مشارکتی عملی و پژوهش عملی به عنوان طرح پژوهشی است، با هدف حمایت از مربیان و والدین اوایل کودکی در خلق رسانه‌های آموزشی متنوع با استفاده از مواد قابل بازیافت طراحی شده‌است. تعامل با مربیان پس از مرحله اجرا نشان می‌دهد: کودکان از دست‌ورزی با مواد قابل بازیافت لذت می‌برند؛ مربیان برای مواد قابل بازیافت ارزش قائل‌اند؛ مربیان از راهبردهای نوین آموزشی استقبال می‌کنند؛ فعالیت‌های مبتنی بر مواد قابل بازیافت به طور معناداری واژگان کودکان را بهبود می‌بخشد؛ این فعالیت‌ها طرح‌واره‌ها را تثبیت می‌کند؛ تعامل در کلاس‌های سوادآموزی مهارت‌های مهمی چون تفکر انتقادی، شنیدن مؤثر، پیروی از دستورالعمل‌ها، سخن گفتن، حل مسئله و ارتباط را ارتقا می‌دهد. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که آموزش سواد با استفاده از مواد قابل بازیافت در یادگیری اوایل کودکی می‌تواند به طور پایدار سواد را بهبود بخشد.

In this article, we present findings from a critical participatory action research (CPAR) study of Achieve Atlanta (AATL), a place-based, need-based grant program for students graduating from Atlanta Public Schools. The purpose of this research was to better understand how the AATL scholarship and its associated services shaped the experiences, opportunities, and positive outcomes of AATL Scholars, with specific attention to borrowing and debt repayment. We argue that lifting or reducing the debt burden allowed students to accumulate additional forms of dominant cultural capital, namely, time. We further argue that time, as a largely neglected form of capital, enabled students to be college students and provided the conditions for academic success.

در این مقاله، یافته‌های پژوهشی با رویکرد اقدام‌پژوهی مشارکتی انتقادی (CPAR) درباره برنامه Achieve Atlanta (AATL)، که یک برنامه کمک‌هزینه مبتنی بر مکان و نیاز برای دانش‌آموزان فارغ‌التحصیل مدارس دولتی آتلانتا است، ارائه می‌شود. هدف این پژوهش، درک بهتر از چگونگی تأثیر بورس تحصیلی AATL و خدمات مرتبط با آن بر تجارب، فرصت‌ها و پیامدهای مثبت دانش‌آموختگان AATL، با تمرکز ویژه بر وام‌گیری و بازپرداخت بدهی بود. ما استدلال می‌کنیم که حذف یا کاهش بار بدهی، به دانشجویان امکان انباشت اشکال دیگری از سرمایه فرهنگی مسلط، به‌ویژه زمان، را می‌دهد. همچنین استدلال می‌کنیم که زمان، به‌عنوان شکلی عمدتاً مغفول از سرمایه، شرایط لازم برای دانشجویی و موفقیت تحصیلی را برای دانشجویان فراهم می‌کند.

Classroom dynamics play an important role in supporting students’ participation and engagement during classroom guidance services. However, ineffective classroom dynamics may reduce students’ involvement in learning activities and interactions with their peers. This study aimed to enhance classroom dynamics through the implementation of Game-Based Learning using the Friendship Bingo game among seventh-grade students at SMP Negeri 3 Madiun. The study employed a Guidance and Counseling Action Research (PTBK) design conducted in three cycles: planning, action, observation, and reflection. The participants consisted of 31 students. Data were collected through observation and analyzed using descriptive quantitative techniques. The results showed a continuous improvement in classroom dynamics across the three cycles, increasing from 55.9% in Cycle I (fair) to 70.4% in Cycle II (good), and reaching 89.6% in Cycle III (very good). The findings indicate that Game-Based Learning through the Friendship Bingo game effectively promoted students’ participation, interaction, and engagement during classroom guidance sessions. Therefore, Game-Based Learning can be considered an effective strategy for fostering positive classroom dynamics among students.

پویایی کلاس نقش مهمی در حمایت از مشارکت و درگیری دانش‌آموزان در طول خدمات راهنمایی کلاسی ایفا می‌کند. با این حال، پویایی ناکارآمد کلاس ممکن است موجب کاهش مشارکت دانش‌آموزان در فعالیت‌های یادگیری و تعامل با همسالان شود. هدف این پژوهش ارتقای پویایی کلاس از طریق اجرای یادگیری مبتنی بر بازی با استفاده از بازی Friendship Bingo در میان دانش‌آموزان پایه هفتم مدرسه SMP Negeri 3 Madiun بود. این پژوهش با استفاده از طرح پژوهش اقدام راهنمایی و مشاوره (PTBK) در سه چرخه شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل ۳۱ دانش‌آموز بودند. داده‌ها از طریق مشاهده گردآوری و با استفاده از روش‌های کمی توصیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پویایی کلاس در طول سه چرخه به طور پیوسته بهبود یافته است؛ به طوری که از ۵۵٫۹٪ در چرخه اول (متوسط) به ۷۰٫۴٪ در چرخه دوم (خوب) و در نهایت به ۸۹٫۶٪ در چرخه سوم (بسیار خوب) رسید. یافته‌ها نشان می‌دهد که یادگیری مبتنی بر بازی از طریق بازی Friendship Bingo به طور مؤثری موجب ارتقای مشارکت، تعامل و درگیری دانش‌آموزان در جلسات راهنمایی کلاسی شده است. بنابراین، یادگیری مبتنی بر بازی می‌تواند به عنوان راهبردی مؤثر برای تقویت پویایی مثبت کلاس در میان دانش‌آموزان در نظر گرفته شود.

Students' learning achievement in Natural and Social Sciences (IPAS), particularly on the topic of natural and artificial landscapes, has not yet reached the expected level. This condition was reflected in the low percentage of students achieving the minimum mastery criterion and their limited engagement during the learning process in Grade III at SDN 02 Mojorejo. To address this issue, the Project Based Learning (PjBL) model was implemented to provide more meaningful and student-centered learning experiences. This study employed a Classroom Action Research (CAR) design consisting of two cycles, each including the stages of planning, implementation, observation, and reflection. The participants were 29 third-grade students. Data were collected through learning achievement tests, classroom observations, interviews, and documentation, and were analyzed using descriptive quantitative and qualitative techniques. The findings demonstrated that the implementation of Project Based Learning (PjBL) consistently improved students' learning achievement. The mean score increased from 69.66 in the pre-cycle stage with a mastery rate of 27.59% to 75.00 in Cycle I with 58.62% mastery, and further increased to 90.34 in Cycle II with 100% learning mastery. Moreover, PjBL enhanced students' active participation through collaborative, contextual, and project-based learning activities. These findings indicate that Project Based Learning is an effective instructional strategy for improving students' learning achievement in IPAS at the elementary school level.

دستاوردهای یادگیری دانش‌آموزان در درس علوم طبیعی و اجتماعی (IPAS)، به‌ویژه در موضوع مناظر طبیعی و مصنوعی، هنوز به سطح مورد انتظار نرسیده است. این وضعیت در درصد پایین دانش‌آموزانی که به حداقل معیار تسلط دست یافته‌اند و مشارکت محدود آنان در فرایند یادگیری در پایه سوم دبستان SDN 02 Mojorejo منعکس شده است. به‌منظور رفع این مسئله، مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) به‌کار گرفته شد تا تجربیات یادگیری معنادارتر و دانش‌آموزمحورتری فراهم شود. این پژوهش با استفاده از طرح پژوهش اقدام کلاسی (CAR) در دو چرخه انجام شد که هر چرخه شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و تأمل بود. شرکت‌کنندگان شامل ۲۹ دانش‌آموز پایه سوم بودند. داده‌ها از طریق آزمون‌های سنجش پیشرفت تحصیلی، مشاهدات کلاسی، مصاحبه‌ها و مستندسازی گردآوری و با استفاده از روش‌های توصیفی کمی و کیفی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) به‌طور مستمر موجب بهبود دستاوردهای یادگیری دانش‌آموزان شد. میانگین نمره از ۶۹٫۶۶ در مرحله پیش‌چرخه با نرخ تسلط ۲۷٫۵۹٪ به ۷۵٫۰۰ در چرخه اول با ۵۸٫۶۲٪ تسلط و سپس به ۹۰٫۳۴ در چرخه دوم با ۱۰۰٪ تسلط یادگیری افزایش یافت. افزون بر این، PjBL مشارکت فعال دانش‌آموزان را از طریق فعالیت‌های یادگیری مشارکتی، زمینه‌محور و مبتنی بر پروژه ارتقاء داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که یادگیری مبتنی بر پروژه یک راهبرد آموزشی مؤثر برای بهبود دستاوردهای یادگیری دانش‌آموزان در درس علوم طبیعی و اجتماعی در سطح دبستان است.

In line with government priorities, universities increasingly promise to provide ‘workplace ready’ graduates, yet for many migrant women this readiness is produced through shadow work, understood as unpaid, invisible labour. Drawing on participatory action research with self-identified Culturally and Linguistically Marginalised Migrant and/or Refugee (CALMMR) communities in Australia, we analyse two contrasting lived experiences, Leni, a white German international student, and Adira, an Indian graduate and woman of colour, to theorise shadow work geographies across university, immigration and labour-market infrastructures. We show how emptiness (service deserts and academic acculturation burdens), resistance (workarounds to placement, visa and language requirements) and repair (reciprocal relations that convert hidden labour into collective capacity) together constitute slow infrastructural violence while also enabling transformation. We argue that ‘readiness’ is negotiated through embodied, relational labour that is unevenly distributed along intersecting lines of racialisation, migration status, gender and care responsibilities. We conclude with suggestions for concrete reforms.

در راستای اولویت‌های دولت، دانشگاه‌ها به طور فزاینده‌ای وعده می‌دهند که فارغ‌التحصیلانی «آماده ورود به محیط کار» ارائه دهند، اما برای بسیاری از زنان مهاجر، این آمادگی از طریق کار پنهان، که به عنوان کار بدون مزد و نامرئی درک می‌شود، حاصل می‌گردد. با بهره‌گیری از پژوهش کنش‌پژوهی مشارکتی با جوامع مهاجر و/یا پناهنده با حاشیه‌مندی فرهنگی و زبانی (CALMMR) در استرالیا، دو تجربه زیسته متضاد، یعنی Leni، دانشجوی بین‌المللی آلمانی سفیدپوست، و Adira، فارغ‌التحصیل هندی و زن رنگین‌پوست، را تحلیل می‌کنیم تا جغرافیای کار پنهان را در بستر زیرساخت‌های دانشگاهی، مهاجرتی و بازار کار نظریه‌پردازی کنیم. نشان می‌دهیم که تهی‌بودگی (بی‌خدمتی و بارهای فرهنگ‌پذیری دانشگاهی)، مقاومت (راهکارهای جایگزین برای الزامات کارآموزی، ویزا و زبان) و ترمیم (روابط متقابل که کار پنهان را به ظرفیت جمعی تبدیل می‌کند) در کنار هم خشونت زیرساختی تدریجی را شکل می‌دهند و در عین حال امکان تحول را نیز فراهم می‌کنند. استدلال می‌کنیم که «آمادگی» از طریق کار تجسم‌یافته و رابطه‌ای که به طور نابرابر در امتداد خطوط متقاطع نژادپذیری، وضعیت مهاجرت، جنسیت و مسئولیت‌های مراقبتی توزیع می‌شود، مورد مذاکره قرار می‌گیرد. در پایان، پیشنهادهایی برای اصلاحات عینی ارائه می‌دهیم.

Community participation has increasingly been recognized as a vital component in developing quality education at different levels of school education. This study explores the role of community participation in developing quality education at secondary school level. It analysed important policies and programmes on community participation while examining the perspectives of stakeholders such as school heads, teachers, parents and community leaders. It was also intended to explore the school-led initiatives to promote community participation for improving quality education. Problems and challenges in the process of community participation were identified, and suggestions were sought from stakeholders for improvement of school-community partnership. Survey method under descriptive research was adopted for conducting this study. Perception scale for School Heads and teachers, interview schedule for School Heads, parents and community leaders were used to collect data from informants. Analysis of data revealed that there is a progressive evolution of community participation in educational policies, where major programmes and policies highlight a shift from welfare-oriented approaches to participatory governance models. It also indicates that while various policies strongly advocate community involvement, there exists a gap between policy intentions and ground level implementation. The findings indicate that community participation significantly influences the quality of secondary education across multiple dimensions. Based on the findings, the study recommends a suggestive model for strengthening integrated participatory school-community partnerships through capacity-building programmes, awareness campaigns and structured engagement strategies.

مشارکت جامعه به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از مؤلفه‌های حیاتی در توسعه آموزش با کیفیت در سطوح مختلف آموزش مدرسه‌ای شناخته شده است. این پژوهش نقش مشارکت جامعه را در توسعه آموزش با کیفیت در سطح مدارس متوسطه مورد بررسی قرار می‌دهد. در این مطالعه، سیاست‌ها و برنامه‌های مهم مرتبط با مشارکت جامعه تحلیل شده و دیدگاه‌های ذینفعان از جمله مدیران مدارس، معلمان، والدین و رهبران جامعه بررسی شده است. همچنین هدف آن بررسی ابتکارات مدرسه‌محور برای ارتقای مشارکت جامعه به منظور بهبود کیفیت آموزش بوده است. مشکلات و چالش‌های موجود در فرآیند مشارکت جامعه شناسایی شده و پیشنهادهایی از ذینفعان برای بهبود مشارکت مدرسه و جامعه اخذ گردیده است. روش پیمایشی در قالب پژوهش توصیفی برای انجام این مطالعه به کار گرفته شده است. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس ادراک برای مدیران مدارس و معلمان و برنامه مصاحبه برای مدیران مدارس، والدین و رهبران جامعه استفاده شده است. تحلیل داده‌ها نشان داد که مشارکت جامعه در سیاست‌های آموزشی به طور تدریجی تکامل یافته است، به گونه‌ای که برنامه‌ها و سیاست‌های اصلی، تغییر رویکرد از مدل‌های رفاه‌محور به مدل‌های حکمرانی مشارکتی را برجسته می‌کنند. همچنین نتایج نشان می‌دهد که اگرچه سیاست‌های مختلف به شدت بر مشارکت جامعه تأکید دارند، اما شکافی میان اهداف سیاستی و اجرای عملی در سطح میدانی وجود دارد. یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت جامعه به طور معناداری بر کیفیت آموزش متوسطه در ابعاد مختلف تأثیرگذار است. بر اساس یافته‌ها، پژوهش مدل پیشنهادی برای تقویت مشارکت یکپارچه مدرسه و جامعه از طریق برنامه‌های توانمندسازی، کمپین‌های آگاهی‌بخشی و راهبردهای تعامل ساختاریافته ارائه می‌دهد.

Keystone Community Partnerships (KCP) is a community capacity building program inspired by the Collective Impact model (CI) – a project and partnership approach to achieve systems-level change by advancing equity, collaborative learning, goal alignment, and action integration. KCP leverages the collective resources, knowledge, and expertise of the university in collaboration with community stakeholders to address complex challenges and amplify existing community assets. This descriptive case study presents a literature review of CI generally, and an explanation of KCP specifically, along with community impacts and outcomes. Institutional challenges are outlined along with validation of the KCP program as an effective process to maximize broader impacts and collaborations to address these challenges. Recent community-based case studies are described to illustrate the program and its potential for engagement and impact. Finally, Youth Participatory Action Research is identified as an effective means for addressing the equity imperative within CI, as illustrated by the KCP case studies.

برنامه شراکت‌های کلیدی جامعه (Keystone Community Partnerships یا KCP) یک برنامه توانمندسازی ظرفیت جامعه است که از مدل تأثیر جمعی (Collective Impact یا CI) الهام گرفته شده است؛ رویکردی مبتنی بر پروژه و شراکت برای دستیابی به تغییرات در سطح نظام از طریق ارتقای عدالت، یادگیری مشارکتی، همسویی اهداف و یکپارچه‌سازی اقدامات. KCP با بهره‌گیری از منابع، دانش و تخصص جمعی دانشگاه در همکاری با ذی‌نفعان جامعه، به منظور مواجهه با چالش‌های پیچیده و تقویت دارایی‌های موجود جامعه عمل می‌کند. این مطالعه موردی توصیفی، مروری بر ادبیات مربوط به CI به طور کلی و تبیین KCP به طور خاص، همراه با تأثیرات و پیامدهای اجتماعی ارائه می‌دهد. چالش‌های نهادی تشریح شده و اعتبارسنجی برنامه KCP به عنوان یک فرایند مؤثر برای حداکثرسازی تأثیرات گسترده‌تر و همکاری‌ها جهت مواجهه با این چالش‌ها بیان می‌شود. مطالعات موردی اخیر مبتنی بر جامعه به منظور تبیین برنامه و ظرفیت آن برای مشارکت و تأثیرگذاری شرح داده شده‌اند. در نهایت، پژوهش مشارکتی اقدام‌محور جوانان به عنوان روشی مؤثر برای پاسخ به ضرورت عدالت در چارچوب CI، همان‌گونه که در مطالعات موردی KCP نشان داده شده است، معرفی می‌شود.