Architecture

Practical work is the most expensive and most widely mandated component of secondary chemistry teaching, yet four decades of research have failed to establish a stable relationship between handling substances and understanding chemical ideas. This article argues that the difficulty lies less in the quantity or authenticity of laboratory activity than in the epistemic work that tasks require students to perform. A critical narrative review of research on school laboratories, guidance studies, and chemistry-specific work on representation is used to develop a framework of five epistemic functions: observing with purpose, modelling and explaining, coordinating representations, warranting claims, and deciding under uncertainty. The framework treats a practical task as a demand profile rather than a label, so that two activities with identical apparatus can make very different intellectual demands. Evidence is mapped onto the functions, showing that observational and mechanistic aims are comparatively well supported, whereas the justification of claims and the transfer of evidence to decisions remain weakly supported and rarely assessed. The article specifies a scaffold architecture that makes the epistemic object of a lesson explicit without reducing it to a recipe, and illustrates the argument with a two-lesson investigation of the iodine–persulfate clock reaction, for which task sequences, a representational map, an illustrative data set, and an analytic rubric are provided. The educational value of practical work, it concludes, depends on whether its tasks require students to produce and defend chemical claims.

Stress arising from academic, professional and financial demands is common among students and young professionals, and the coping methods within easiest reach, such as listening to music, do not always suffice. This paper presents a survey-driven design for a virtual reality (VR) gadget that combines selectable immersive natural environments, environment-matched sound therapy and heart-rate biofeedback for short relaxation sessions. An online questionnaire completed by 24 respondents, mostly college students, supplies the user requirements. Among those who answer the relevant items, 65.2% report daily stress, 73.9% name academic or job pressure as the main cause, and 47.8% state that a busy schedule prevents regular yoga or meditation. Music is the most common coping method (63.6%). Asked about a 10–15 minute VR relaxation session described as free of side effects, 83.3% answer “yes, definitely” and 8.3% answer “maybe” if the price is under Rs. 5000. The findings yield design requirements, a system architecture, a session workflow and a protocol for comparing the gadget with guided breathing, meditation and relaxing music. That comparison is planned, not yet carried out: the prototype has not been tested with users, and the paper makes no claim of clinical effectiveness.

Background Despite the substantial growth of research on Education for Sustainable Development (ESD) in higher education, the field remains characterized by geographic concentration, methodological constraints, and conceptual fragmentation between established competence frameworks and emerging demands such as climate literacy and green skills. No prior review has simultaneously mapped the bibliometric architecture and conducted an artificial intelligence (AI)-assisted inductive thematic synthesis of this domain. Methods A dual-method design integrated bibliometric network analysis—co-citation, bibliographic coupling, and keyword co-occurrence—with AI-assisted inductive thematic synthesis. A total of 442 peer-reviewed documents were retrieved from Scopus, Web of Science Core Collection, and ERIC (2015–2026) through systematic multi-database search, deduplication, and PICO-adapted relevance screening evaluated by a specialized multi-rater panel (Fleiss’ κ=0.55 – 0.69 , 98.4% unanimous agreement on the retained corpus). Thematic extraction was performed using two complementary large language model architectures (Qwen3-235B and DeepSeek V3.2), governed by a stringent verification protocol achieving a 92.0% alignment score; 37 hallucination flags were audited and corrected via human expert review. Results The corpus exhibits substantial and accelerated scientific expansion since 2019 ( R2=0.91 for exponential fit; compound annual growth rate of 18.4%), with Spain, the United Kingdom, and Germany accounting for over one-third of output. Five thematic clusters emerged: curriculum integration, transformative pedagogies, institutional and faculty roles, sustainability literacy and behavioral outcomes, and digital innovation. Surveys and case studies dominate research designs (37.7%), while experimental approaches represent only 4.0% of the corpus. Green skills and climate literacy remain conceptually peripheral despite their policy urgency, institutional collaboration is fragmented (20.3% of institutions isolated), and faculty populations are understudied (7.0%) relative to students (32.7%). Fifty-six knowledge gaps were identified across structural, declared, and emergent categories, with methods-by-concepts coverage reaching 64.0%. Conclusions The field would benefit from a methodological transition toward longitudinal and experimental designs, enhanced visibility of Global South scholarship (contextualizing database indexing constraints), systematic pedagogical theorization of simulation-based approaches, and deliberate cross-institutional consortia to transition from conceptual proliferation to evidence-based pedagogical science.

The digital revolution has fundamentally transformed childhood experience across the globe. In Ghana, rapid mobile internet penetration, the proliferation of low-cost smartphones, and COVID-19-induced remote learning have dramatically intensified basic school children's exposure to digital screens. Emerging evidence links digital screen addiction (DSA) to significant impairments in children's psychological well-being encompassing emotional, cognitive, social, and behavioural dimensions. Yet, school management responses in Ghanaian basic schools remain underdeveloped and largely uncoordinated. This narrative literature review synthesizes global and sub-Saharan African evidence on digital screen addiction and its psychological well-being consequences among basic school children (ages 5–15), critically examines existing school management frameworks, and proposes a School-Based Digital Wellness Management Framework (SBDWMF) for Ghanaian basic schools. A narrative synthesis approach was employed. Literature was sourced from PubMed, Google Scholar, Scopus, PsycINFO, African Journals Online (AJOL), and grey literature from the WHO, UNESCO, UNICEF, Ghana Education Service (GES), Ghana Health Service (GHS), and the Ministry of Education. Peer-reviewed empirical studies, systematic reviews, meta-analyses, and policy documents published from 2010 to 2024 were included, with a total of 72 sources forming the evidence base. DSA is prevalent among basic school-age children globally, with pooled prevalence estimates ranging from 19% to 38% depending on measurement tools and contexts. Excessive screen exposure is consistently associated with psychological distress, anxiety, depression, attentional difficulties, emotional dysregulation, impaired self-esteem, peer-relationship deficits, and poor academic well-being. In Ghana, contextual risk amplifiers, including parental digital literacy gaps, absent school mental health services, post-COVID normalization of extended screen use, and fragmented policy, compound the psychological burden. School management frameworks in Ghanaian basic schools are largely inadequate to address DSA, with critical deficits in policy, counselling capacity, teacher training, and parental engagement. DSA poses a mounting psychological well-being challenge for Ghanaian basic school children, demanding an urgent, evidence-informed school management response. The proposed six-pillar SBDWMF offers a practical governance architecture for Ghanaian basic school heads, district education officers, and national policymakers to address DSA comprehensively within the school setting.

Blended learning (BL) has become increasingly established in higher education, yet research has focused more on effectiveness, engagement, and learning regulation than on how face-to-face and online learning jointly facilitate value internalization. In Pancasila Education, this issue matters because learning outcomes extend beyond knowledge of values to students’ decision-making and relationships. This exploratory qualitative study analyzed open-ended questionnaire responses from 67 Universitas Pendidikan Indonesia students using directed qualitative content analysis, complemented by a contextual review of learning materials and activities available through SPOT UPI. The findings reveal four patterns. First, students perceived face-to-face learning primarily as a relational space for dialogue, clarification, deliberation, and collaboration. At the same time, online learning served mainly as a regulatory space for flexibility, access to materials, time management, and independence. These functions complemented each other but were not exclusive. Second, value internalization became visible when Pancasila shifted from content to be understood into a basis for decision-making, respect for differences, rule compliance, and responsibility. Third, good character was associated with relational pathways toward justice and collaboration and self-regulatory pathways toward discipline, responsibility, and work ethic. Social support, digital culture, and LMS reliability influenced these processes. Fourth, discrepancies between ideal values and reality triggered moral reflection for some students, described as productive moral dissonance. The study interprets BL as an architecture of relational-regulatory functions and suggests connecting social interaction, self-regulation, authentic cases, reflection, process assessment, and reliable digital infrastructure in Pancasila Education. Keywords: Pancasila education, Value internalization, Blended learning; Good character; Higher education

Sleep and circadian disturbances in Alzheimer’s disease (AD) affect patients and caregivers, but clinical action depends on the syndrome, measurement, and outcome under consideration. This narrative review links sleep assessment to indication-based care while distinguishing symptomatic benefit, physiological target engagement, and disease modification. A purposive literature search was supplemented by targeted checks of PubMed-indexed and original publisher records through 4 October 2026. Selected studies are described by population, AD ascertainment, comparator, and measured endpoint rather than assigned formal evidence-certainty grades. Actigraphy characterizes behavioral rest–activity patterns; melatonin timing and temperature rhythms address endogenous circadian physiology under controlled conditions. Polysomnography and quantitative electroencephalography characterize respiratory events, sleep architecture, and oscillatory activity. These measurements inform different questions and do not independently assign AD etiology or cognitive-functional stage. Clinical priorities include confirmed obstructive sleep apnea, cognition-adapted insomnia care, irregular sleep timing, medication-related effects, parasomnias, limb symptoms, and excessive daytime sleepiness. Interpretation incorporates hypoxemia, treatment exposure, comorbidity, caregiver support, and competing diagnoses. Randomized sleep benefits remain distinct from observational cognitive associations or exploratory imaging and cerebrospinal fluid changes. Human and animal studies of arousal circuits, protein dynamics, inflammation, and fluid transport provide mechanistic context, with conflicting results interpreted according to the actual experimental endpoint. The review provides a clinically organized account of selected evidence, not a comprehensive treatment ranking. Sleep care and cognitive-etiologic assessment should proceed in parallel, with follow-up matched to patient function, safety, and the specific treatment goal.

Wellness resorts increasingly rely on therapeutic architecture to support users’ physical and psychological restoration, yet the pathways through which these design principles shape spatial circulation remain underexplored, particularly in the Nigerian hospitality context. This study investigated the influence of seven therapeutic architecture principles (connection to nature, natural lighting, natural ventilation, multi-sensory design, privacy and control, aesthetics and emotional harmony, and integration of artwork and colour) on the spatial circulation experience of users across three purposively selected resorts in Nigeria: Ilaji Resorts, Oxygen Orbit Resort, and Lakowe Lakes Golf and Country Estate. Using a quantitative, cross-sectional survey design, 297 copies of the questionnaire were administered to resort visitors, wellness practitioners, and resort staff through purposive and convenience sampling, of which 230 were validly retrieved and analysed, representing a 77.4% response rate of questionnaires administered. We conducted multiple regression analyses of eight spatial circulation indicators against the seven predictors. Findings show that all eight regression models were statistically significant (p < 0.01), with aesthetics and emotional harmony and connection to nature emerging as the strongest positive predictors specifically of ease of movement between spaces, the circulation outcome most strongly explained overall, while privacy and control was most strongly associated with privacy through spatial layout, and natural lighting was most strongly associated with the effectiveness of wayfinding and signage. Integration of artwork and colour, however, showed the strongest negative coefficient for the reduction of disorientation, suggesting that artwork and colour interventions may compete with intuitive wayfinding if not carefully placed. Accessibility, the indicator most closely tied to vertical circulation, was the most weakly explained by the therapeutic principles, indicating that stairs, ramps, and lifts in these resorts are still designed chiefly to functional and accessibility standards rather than therapeutic ones. The study concludes that therapeutic architecture principles are meaningfully associated with horizontal circulation experience in wellness resorts in Nigeria. The findings are best read as case evidence transferable to comparable resorts, not as statistically generalisable to the wider sector. The study recommends that designers prioritise daylighting, biophilic connection, and restrained, purposefully placed artwork in circulation design, while extending therapeutic considerations to vertical transitions.

Background and Objectives: Architectural spaces are often designed with a strong visual focus, yet their sonic potential remains underexplored. Inspired by the concept of “breathing” that symbolizes life, movement, and vitality, the research project Prana aimed to create a responsive sound installation that enhances the sonic environment in architectural spaces by utilizing efficient wireless communication, sensors, and algorithms, which can evoke the feeling of breathing life into a space, providing visitors with a novel and engaging sensory experience. The designed system offered flexibility for placement and adaptation across various locations. Conducted within the tunnel of Wat Umong in Chiang Mai, Thailand, the exhibition was presented to the public, and the author collected data from visitors for the evaluation. This project serves as an example of how interactive sound design can revitalize architectural environments by creating a dialogue between sound, space, and audience. Methods: The study adopts both research-led and practice-led approaches, examining the interplay between technical design and aesthetic expression. The author collected ideas and designed the technical process of developing interactive sound installation, environmental sound design, multi-channel sound system, and wireless communication to develop the installation. The process of developing and installing the work was closely documented, while visitor experiences were assessed through direct observation and questionnaires during the exhibition period for the evaluation. The collected data was analyzed and presented as results in two aspects, sound design and system design. Results: The sound installation utilized microcontrollers (Arduino) and radio transceivers to process signals from two selected sensors (photoelectric sensor and electric gyroscope) encapsulated in small bells as triggers for algorithmically projecting prepared sounds through a multichannel sound system. The electric gyroscope has been proven to be more effective in representing the movement of the bell in the form of digital data. The collected data from the exhibition reveals that a coherent relationship between sound installation, spatial context, and environmental soundscape forms a vital foundation for innovative sound design. Audience responses emphasized that engagement and satisfaction largely depend on the immersive and experiential qualities of the work, highlighting the significance of site-responsive experimentation and clear design intentions. Conclusions: The Prana project demonstrates how interactive sound design can meaningfully enrich architectural environments by integrating technology, spatial awareness, and aesthetic intention. The findings show that when sound, space, and audience interaction are thoughtfully aligned, architectural settings can be transformed into dynamic, sensory experiences that evoke vitality and presence, much like the metaphor of breathing that inspired the work. Technically, the use of microcontrollers, wireless communication, and motion-based sensing proved effective in creating a flexible and responsive sonic system, with the electric gyroscope offering particularly reliable data for movement-triggered sound generation in this project. Audience feedback confirmed that the success of such installations depends not only on technological capability but also on the experiential coherence and immersion they create. This highlights the importance of site-specific testing, deliberate sound selection, and a clear conceptual foundation. Ultimately, the project offers a practical and artistic framework for future interactive sound installations, highlighting how responsive technologies can animate architectural spaces and foster deeper engagement through sound. Furthermore, developing simple and user-friendly interfaces can extend the accessibility of interactive sound installations.

Across Sub-Saharan Africa, persistent misalignment between education systems and labour market structures has constrained the translation of educational expansion into equitable employment outcomes. In response to graduate unemployment and skills mismatch, Tanzania introduced the National Framework for Academia-Industry Collaboration in Skills Development and Employability in 2026 to institutionalize governance coordination, strengthen work-based learning, and enhance labour market responsiveness. While the framework adopts a demand-driven orientation, the extent to which it embeds structural inclusion mechanisms remains insufficiently examined. This paper undertakes a systematic qualitative policy review of the framework to interrogate its governance architecture, demand-alignment logic, and inclusion provisions. Guided by systems theory, human capital perspectives, and intersectionality frameworks, the analysis evaluates the framework against international models of skills governance and labour inclusion. Findings indicate that the framework demonstrates structural coherence in institutional coordination and industry engagement; however, it lacks explicit disability-disaggregated labour data systems, employer accommodation financing mechanisms, and intersectional monitoring indicators necessary to prevent the reproduction of labour market inequalities. This study contributes to the literature by integrating systems theory with intersectionality-informed disability studies to evaluate skills governance beyond economic responsiveness alone. The paper argues that demand-driven skills development, when detached from legally embedded inclusion safeguards and disability-responsive financing instruments, risks reinforcing gendered and disability-based disparities in employment outcomes. It concludes that Tanzania’s framework constitutes a significant policy reform platform but requires structural integration of inclusive governance mechanisms to ensure equitable participation and sustainable employability in the evolving labour market. It concludes that Tanzania's framework provides a strong foundation for reform but should be strengthened through disability-responsive labour market information systems, employer accommodation incentives, accessible work-based learning standards, and intersectional accountability mechanisms to ensure inclusive and sustainable skills development.

در سراسر منطقه جنوب صحرای آفریقا، ناهماهنگی مستمر میان نظام‌های آموزشی و ساختارهای بازار کار، تبدیل گسترش آموزش به پیامدهای اشتغال عادلانه را محدود کرده است. در واکنش به بیکاری فارغ‌التحصیلان و عدم تطابق مهارت‌ها، تانزانیا در سال 2026 چارچوب ملی همکاری دانشگاه و صنعت در توسعه مهارت‌ها و اشتغال‌پذیری را به منظور نهادینه‌سازی هماهنگی حکمرانی، تقویت یادگیری مبتنی بر کار و افزایش پاسخگویی به بازار کار معرفی کرد. اگرچه این چارچوب رویکردی مبتنی بر تقاضا اتخاذ کرده است، میزان تعبیه سازوکارهای شمول ساختاری در آن به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. این مقاله با انجام یک مرور نظام‌مند کیفی سیاستی از این چارچوب، به بررسی معماری حکمرانی، منطق تطابق با تقاضا و مفاد شمول آن می‌پردازد. تحلیل حاضر با بهره‌گیری از نظریه سیستم‌ها، دیدگاه‌های سرمایه انسانی و چارچوب‌های تقاطع‌مندی، این چارچوب را در مقایسه با مدل‌های بین‌المللی حکمرانی مهارت‌ها و شمول بازار کار ارزیابی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این چارچوب از انسجام ساختاری در هماهنگی نهادی و مشارکت صنعت برخوردار است؛ با این حال، فاقد نظام‌های داده بازار کار تفکیک‌شده بر اساس معلولیت، سازوکارهای تأمین مالی برای تطبیق کارفرمایان و شاخص‌های پایش تقاطع‌مند است که برای جلوگیری از بازتولید نابرابری‌های بازار کار ضروری هستند. این مطالعه با ادغام نظریه سیستم‌ها و مطالعات معلولیت مبتنی بر تقاطع‌مندی، به ادبیات موجود در ارزیابی حکمرانی مهارت‌ها فراتر از صرفاً پاسخگویی اقتصادی می‌افزاید. مقاله استدلال می‌کند که توسعه مهارت‌های مبتنی بر تقاضا، در صورت فقدان تضمین‌های قانونی شمول و ابزارهای مالی پاسخگو به معلولیت، خطر تقویت نابرابری‌های جنسیتی و مبتنی بر معلولیت در پیامدهای اشتغال را به همراه دارد. در پایان نتیجه‌گیری می‌شود که چارچوب تانزانیا بستری مهم برای اصلاحات سیاستی فراهم می‌کند، اما برای تضمین مشارکت عادلانه و اشتغال‌پذیری پایدار در بازار کار در حال تحول، نیازمند ادغام ساختاری سازوکارهای حکمرانی فراگیر است. همچنین تأکید می‌شود که چارچوب تانزانیا پایه‌ای قوی برای اصلاحات فراهم می‌آورد، اما باید از طریق نظام‌های اطلاعات بازار کار پاسخگو به معلولیت، مشوق‌های تطبیق کارفرمایان، استانداردهای یادگیری مبتنی بر کار قابل دسترس و سازوکارهای پاسخگویی تقاطع‌مند تقویت شود تا توسعه مهارت‌ها به صورت فراگیر و پایدار تضمین گردد.

To handle the problem of resource scarcity and lack of personalization and adaptability in the traditional approach to mindfulness-based cognitive therapy (MBCT) in dealing with college students with anxiety disorders, this study proposes the use of the natural language interface and adaptability properties of large language models (LLMs) to come up with an intelligent college-level MBCT intervention system. To begin with, the system functional requirements and the logic of the system intervention were explained in line with the fundamental ideas of MBCT and the cognitive features of students with anxiety. Second, it was created through a four-stage adaptive architecture that includes perception analysis, intervention, and feedback, providing a dynamic process for user status identification, personal generation of intervention plans, and real-time optimization of the intervention process. Finally, there was a randomized controlled trial whose subjects were 120 college students with anxiety who were separated into an experimental group and a control group. The effectiveness of the intervention was assessed using tools such as the Self-Rating Anxiety Scale (SAS), the Mindful Attention Awareness Scale (MAAS), and the Automatic Thoughts Questionnaire (ATQ). The findings indicated that the SAS score of the experimental group (38.26 ± 5.12) was significantly less than that of the control group (45.89 ± 6.34), the MAAS score (68.73 ± 7.25) was significantly higher than that of the control group (56.41 ± 8.13); and the ATQ score (42.15 ± 6.08) was significantly less than that of the control group. The study reveals that an adaptive MBCT system using large language models may be effective in reducing anxiety symptoms among college students, improving mindfulness, and enhancing cognitive processes, offering a new, readily available strategy for addressing anxiety in college students.

به منظور مقابله با مشکل کمبود منابع و فقدان شخصی‌سازی و تطبیق‌پذیری در رویکرد سنتی درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی (MBCT) در مواجهه با دانشجویان مبتلا به اختلالات اضطرابی، این پژوهش استفاده از رابط زبان طبیعی و ویژگی‌های تطبیقی مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) را برای طراحی یک سامانه‌ی هوشمند مداخله MBCT در سطح دانشگاهی پیشنهاد می‌کند. ابتدا، نیازمندی‌های عملکردی سامانه و منطق مداخله سامانه مطابق با اصول بنیادین MBCT و ویژگی‌های شناختی دانشجویان مبتلا به اضطراب تبیین شد. سپس، این سامانه از طریق معماری تطبیقی چهارمرحله‌ای شامل تحلیل ادراک، مداخله و بازخورد ایجاد گردید که فرآیندی پویا برای شناسایی وضعیت کاربر، تولید شخصی‌سازی‌شده برنامه‌های مداخله و بهینه‌سازی آنی فرآیند مداخله فراهم می‌آورد. در نهایت، یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده با شرکت ۱۲۰ دانشجوی مبتلا به اضطراب انجام شد که به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. اثربخشی مداخله با استفاده از ابزارهایی همچون مقیاس خودسنجی اضطراب (SAS)، مقیاس آگاهی و توجه ذهن‌آگاهانه (MAAS) و پرسشنامه افکار خودکار (ATQ) ارزیابی گردید. یافته‌ها نشان داد که نمره SAS گروه آزمایش (38.26 ± 5.12) به طور معناداری کمتر از گروه کنترل (45.89 ± 6.34) بود، نمره MAAS (68.73 ± 7.25) به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل (56.41 ± 8.13) بود؛ و نمره ATQ (42.15 ± 6.08) نیز به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود. این پژوهش نشان می‌دهد که سامانه تطبیقی MBCT مبتنی بر مدل‌های زبانی بزرگ می‌تواند در کاهش علائم اضطراب در میان دانشجویان، بهبود ذهن‌آگاهی و ارتقای فرآیندهای شناختی مؤثر باشد و راهبردی نوین و در دسترس برای مقابله با اضطراب دانشجویان ارائه می‌دهد.

Developmental dyslexia (DD) impacts learning achievement and psychosocial development and is associated with various environmental factors and also genetic factors. Here, we conducted a multi-center case-control study by screening 29,820 primary school students between 2–6 grades in four cities in China and enrolled 948 dyslexia cases who meet the criteria of dyslexia and 948 controls with matching age and sex. We comprehensively investigated the environmental factors using the eXtreme Gradient Boosting (XGBoost) machine learning model and Shapley additive explanations (SHAP) algorithm. The most important risk factors in dyslexia are the proactive learning habit, the age of child’s literacy, maternal education level, out-migrant workers, and prolonged screen exposure during pregnancy. The home literacy environment accounted for most of the variance within both groups. Then we examined shared polygenic risks between DD, attention deficit hyperactivity disorder, autism spectrum disorders, schizophrenia, major depressive disorder, and bipolar disorder using polygenic risk score (PRS) analyses. The results showed that the highest PRS DD quartile had a 2.13-fold risk than the lowest quartile with risk factors adjusted (95% CI: 1.08, 4.18). The individuals with the highest PRS ASD quartile and PRS SCZ quartile (OR: 2.13; 95% CI: 1.14, 3.98 and OR: 2.41; 95% CI: 1.23, 4.72) were associated with increasing dyslexia risks. This study identified the importance of screening personalized environmental factors among dyslexia and highlighted the shared genetic architecture between dyslexia and other disorders. These findings offered novel insight into the etiology of dyslexia, contributing to the advancement of early prevention strategies.

نارساخوانی رشدی (DD) بر پیشرفت تحصیلی و رشد روانی‌اجتماعی تأثیر می‌گذارد و با عوامل محیطی گوناگون و همچنین عوامل ژنتیکی مرتبط است. در این پژوهش، یک مطالعه مورد-شاهدی چندمرکزی با غربالگری ۲۹٬۸۲۰ دانش‌آموز ابتدایی پایه دوم تا ششم در چهار شهر چین انجام شد و ۹۴۸ مورد نارساخوانی که معیارهای نارساخوانی را داشتند و ۹۴۸ فرد کنترل با تطبیق سن و جنسیت وارد مطالعه شدند. عوامل محیطی به طور جامع با استفاده از مدل یادگیری ماشین eXtreme Gradient Boosting (XGBoost) و الگوریتم Shapley additive explanations (SHAP) بررسی شد. مهم‌ترین عوامل خطر در نارساخوانی شامل عادت یادگیری فعال، سن سوادآموزی کودک، سطح تحصیلات مادر، کارگران مهاجر و مواجهه طولانی‌مدت با صفحه‌نمایش در دوران بارداری بودند. محیط سوادآموزی خانه بیشترین واریانس را در هر دو گروه توضیح داد. سپس ریسک‌های چندژنی مشترک بین DD، اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی، اختلالات طیف اوتیسم، اسکیزوفرنی، اختلال افسردگی اساسی و اختلال دوقطبی با استفاده از تحلیل امتیاز ریسک چندژنی (PRS) بررسی شد. نتایج نشان داد که بالاترین چارک PRS DD نسبت به پایین‌ترین چارک، ۲٫۱۳ برابر ریسک بیشتری داشت (با تعدیل عوامل خطر؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۰۸، ۴٫۱۸). افرادی که در بالاترین چارک PRS ASD و PRS SCZ قرار داشتند (OR: ۲٫۱۳؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۱۴، ۳٫۹۸ و OR: ۲٫۴۱؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۲۳، ۴٫۷۲) با افزایش ریسک نارساخوانی مرتبط بودند. این مطالعه اهمیت غربالگری عوامل محیطی شخصی‌سازی‌شده در نارساخوانی را شناسایی کرد و معماری ژنتیکی مشترک بین نارساخوانی و سایر اختلالات را برجسته ساخت. این یافته‌ها بینش جدیدی در زمینه اتیولوژی نارساخوانی ارائه داده و به پیشرفت راهبردهای پیشگیری زودهنگام کمک می‌کند.

School climate, job satisfaction, and teacher attrition are frequently treated as three interrelated constructs, yet the extent to which the links among them are examined together remains unknown. This scoping review maps how studies that measure all three constructs operationalize them, at which levels and through which indicators. Screening 253 records retrieved from Web of Science, Scopus, and ERIC yielded 23 studies, which were coded using a 45-field extraction form. Coding was summarized through descriptive frequency distributions and analyzed inductively across operationalization, model architecture, and contextual fields. Four patterns emerged. First, which construct occupies the mediating position is contested; in one third of the studies the link between climate and satisfaction was never modeled, and in several the mediating position was occupied by work engagement or self-efficacy rather than by satisfaction. Second, no study measured job satisfaction and attrition at the same referent; the profession–school distinction was routinely drawn on the attrition side but almost never on the satisfaction side. Third, attrition was measured almost entirely through intention, with a single study documenting actual behavior. Fourth, although climate is most often defined as an organizational property, 20 of the 23 studies measured and analyzed it at the level of individual perception. The findings indicate not an absence of evidence but a lack of comparability among the evidence produced. Theoretical justification of the mediating construct and treatment of referent alignment as a design criterion are recommended.

اقلیم مدرسه، رضایت شغلی و ترک شغل معلمان اغلب به عنوان سه سازه مرتبط با یکدیگر در نظر گرفته می‌شوند، اما میزان بررسی پیوندهای میان آن‌ها به صورت همزمان همچنان نامشخص است. این مرور دامنه‌ای، نحوه عملیاتی‌سازی این سه سازه را در پژوهش‌هایی که هر سه را اندازه‌گیری می‌کنند، در سطوح مختلف و از طریق شاخص‌های گوناگون، ترسیم می‌کند. غربالگری ۲۵۳ رکورد استخراج‌شده از Web of Science، Scopus و ERIC منجر به شناسایی ۲۳ مطالعه شد که با استفاده از یک فرم استخراج ۴۵‌موردی کدگذاری گردیدند. کدگذاری‌ها از طریق توزیع‌های فراوانی توصیفی خلاصه و به صورت استقرایی در حوزه‌های عملیاتی‌سازی، معماری مدل و زمینه‌ای تحلیل شدند. چهار الگو پدیدار شد. نخست، جایگاه میانجی‌گری هر سازه مورد مناقشه است؛ در یک‌سوم مطالعات، پیوند میان اقلیم و رضایت هرگز مدل‌سازی نشده بود و در چندین مورد، جایگاه میانجی به جای رضایت، توسط درگیری شغلی یا خودکارآمدی اشغال شده بود. دوم، هیچ مطالعه‌ای رضایت شغلی و ترک شغل را در یک مرجع یکسان اندازه‌گیری نکرده است؛ تمایز حرفه–مدرسه به طور معمول در بخش ترک شغل لحاظ شده اما تقریباً هرگز در بخش رضایت لحاظ نشده است. سوم، ترک شغل تقریباً به طور کامل از طریق قصد ترک اندازه‌گیری شده است و تنها یک مطالعه رفتار واقعی را مستند کرده است. چهارم، اگرچه اقلیم اغلب به عنوان یک ویژگی سازمانی تعریف می‌شود، ۲۰ مورد از ۲۳ مطالعه آن را در سطح ادراک فردی اندازه‌گیری و تحلیل کرده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که فقدان شواهد وجود ندارد، بلکه عدم قابلیت مقایسه میان شواهد تولیدشده وجود دارد. توجیه نظری سازه میانجی و توجه به هم‌راستایی مرجع به عنوان یک معیار طراحی توصیه می‌شود.

Significant investment into school building across the Eurocentric world in the 21st century attests to the assumed transformative potential of school architecture. A new generation of school buildings intends to support emerging pedagogies by shifting from teacher-led school environments to student-centred learning environments. The flexible and adaptable architecture aims to foster student agency, self-directed learning and freedom of movement by providing spaces beyond constant conventional surveillance. However, existing research suggests that transforming school buildings doesn’t eliminate the element of control within schools but merely changes its forms. This article offers additional insight into various mechanisms of control emerging within institutionally structured environments. In an ethnographically grounded approach in Finland, we explore how the new school architecture, the conventional school institution, and the children at school shape and transform one another (with)in practices of control. We argue that these three elements become both actors and sites of control though a complex dynamic of producing each other relationally. We propose that the new school spaces – intended to move away from traditional forms of direct control – intersect with the sedimented structures of institutional authority. These dynamics manifest within children’s bodies, which in turn become sites where control is enacted and maintained.

سرمایه‌گذاری قابل توجه در ساخت مدارس در سراسر جهان اروپامحور در قرن بیست‌ویکم، گویای فرضیه ظرفیت تحول‌آفرین معماری مدرسه است. نسل جدیدی از ساختمان‌های مدارس با هدف حمایت از پداگوژی‌های نوظهور، در پی گذار از محیط‌های مدرسه‌محور معلم به محیط‌های یادگیری دانش‌آموزمحور است. معماری انعطاف‌پذیر و قابل تطبیق، با فراهم آوردن فضاهایی فراتر از نظارت دائمی و متعارف، در پی تقویت عاملیت دانش‌آموز، یادگیری خودراهبر و آزادی حرکت است. با این حال، پژوهش‌های موجود نشان می‌دهد که دگرگونی ساختمان‌های مدارس، عنصر کنترل را در مدارس حذف نمی‌کند، بلکه صرفاً اشکال آن را تغییر می‌دهد. این مقاله، بینش بیشتری درباره سازوکارهای مختلف کنترل که در محیط‌های ساختاریافته نهادی پدید می‌آیند، ارائه می‌دهد. با رویکردی مبتنی بر قوم‌نگاری در فنلاند، بررسی می‌کنیم که چگونه معماری جدید مدرسه، نهاد مدرسه متعارف و کودکان در مدرسه، یکدیگر را در بستر کنش‌های کنترل شکل می‌دهند و دگرگون می‌کنند. استدلال می‌کنیم که این سه عنصر، از طریق پویایی پیچیده تولید رابطه‌ای یکدیگر، هم کنشگر و هم بستر کنترل می‌شوند. پیشنهاد می‌کنیم که فضاهای جدید مدرسه – که با هدف فاصله گرفتن از اشکال سنتی کنترل مستقیم طراحی شده‌اند – با ساختارهای رسوب‌یافته اقتدار نهادی تلاقی می‌کنند. این پویایی‌ها در بدن کودکان متجلی می‌شود، که خود به بسترهایی برای اِعمال و حفظ کنترل بدل می‌گردد.

Insomnia is a prevalent sleep disorder with growing evidence implicating immune and inflammatory processes. Elevated C-reactive protein (CRP), a marker of systemic inflammation, is frequently observed in individuals with poor sleep, yet the genetic basis of this relationship remains unclear. This study aims to characterize the shared genetic architecture between insomnia and CRP using large-scale genomic data. CRP levels were significantly elevated in 130 611 individuals with insomnia compared with 327 375 controls in the UK Biobank. Genome-wide genetic correlation, pleiotropic analysis, colocalization, Mendelian randomization (MR), and functional annotation were used to characterize shared genetic architecture and biological pathways. Insomnia and CRP showed a significant positive genetic correlation. We identified 125 pleiotropic loci jointly associated with insomnia and CRP. Functional annotation implicated chromatin organization and nucleosome assembly, while pathway analyses highlighted immune signaling, cellular senescence, and programmed cell death. Colocalization analysis provided support for shared causal variants at six loci in or near APOE, HLA-B, NLGN1, AK5/DNAJB4, FAM114A2/GRIA1, and SATB1. Bidirectional MR provided stronger evidence for a directional relationship from insomnia liability to elevated CRP than in the reverse direction. This study uncovers shared genetic mechanisms linking insomnia and systemic inflammation. The directional genetic relationship from insomnia liability to elevated CRP suggests that sleep dysfunction may contribute to inflammatory processes.

بی‌خوابی یکی از اختلالات شایع خواب است که شواهد فزاینده‌ای نقش فرایندهای ایمنی و التهابی را در آن نشان می‌دهد. سطوح بالای پروتئین واکنشی C (CRP) که نشانگر التهاب سیستمیک است، اغلب در افراد دارای خواب ضعیف مشاهده می‌شود، اما مبنای ژنتیکی این رابطه همچنان نامشخص باقی مانده است. هدف این مطالعه، توصیف معماری ژنتیکی مشترک بین بی‌خوابی و CRP با استفاده از داده‌های ژنومی در مقیاس بزرگ است. سطوح CRP در ۱۳۰٬۶۱۱ فرد مبتلا به بی‌خوابی نسبت به ۳۲۷٬۳۷۵ فرد کنترل در بانک زیستی بریتانیا به طور معناداری بالاتر بود. برای توصیف معماری ژنتیکی مشترک و مسیرهای زیستی، از همبستگی ژنتیکی در سراسر ژنوم، تحلیل پلئوتروپیک، هم‌مکانی، رندوم‌سازی مندلی (MR) و حاشیه‌نویسی عملکردی استفاده شد. بی‌خوابی و CRP همبستگی ژنتیکی مثبت و معناداری نشان دادند. ما ۱۲۵ جایگاه پلئوتروپیک شناسایی کردیم که به طور مشترک با بی‌خوابی و CRP مرتبط بودند. حاشیه‌نویسی عملکردی به سازماندهی کروماتین و مونتاژ نوکلئوزوم اشاره داشت، در حالی که تحلیل مسیرها بر سیگنالینگ ایمنی، پیری سلولی و مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلول تأکید کرد. تحلیل هم‌مکانی از وجود واریانت‌های علّی مشترک در شش جایگاه در یا نزدیک APOE، HLA-B، NLGN1، AK5/DNAJB4، FAM114A2/GRIA1 و SATB1 حمایت کرد. رندوم‌سازی مندلی دوسویه شواهد قوی‌تری برای رابطه جهت‌دار از استعداد بی‌خوابی به افزایش CRP نسبت به جهت معکوس ارائه داد. این مطالعه سازوکارهای ژنتیکی مشترک مرتبط‌کننده بی‌خوابی و التهاب سیستمیک را آشکار می‌کند. رابطه ژنتیکی جهت‌دار از استعداد بی‌خوابی به افزایش CRP نشان می‌دهد که اختلال خواب ممکن است به فرایندهای التهابی کمک کند.

How do expert teams manage uncertainty and emotion when lives depend on coordinated performance? We present the first dual-channel analysis of team cognition in action: how a crew distributes information, coordination and affect between its private (crew-to-crew) and public (crew-to-ground) channels across a complete spaceflight mission. All 13,114 Apollo 11 statements (161,954 words) were coded with a validated six-category taxonomy and an emotional valence scheme. The crew expressed uncertainty at more than double the rate privately (21.11%) compared with the public channel (10.28%), while negative affect was four times more prevalent in private communication (2.82% versus 0.71%). This pattern persisted during the life-threatening descent and landing sequence. The private channel supported iterative uncertainty processing, with an uncertainty statement followed by further uncertainty in 18.78% of cases privately against 8.46% publicly, while the public channel exhibited a tight information–confirmation protocol. An expert team can thus actively partition cognitive and affective processing even under genuine life-or-death conditions, with implications for communication architecture, training and crew autonomy in future deep-space missions.

تیم‌های خبره چگونه در شرایطی که جان افراد به عملکرد هماهنگ وابسته است، با عدم قطعیت و هیجان مقابله می‌کنند؟ در این پژوهش، نخستین تحلیل دوکاناله از شناخت تیمی در عمل ارائه می‌شود: نحوه توزیع اطلاعات، هماهنگی و عاطفه توسط خدمه بین کانال خصوصی (ارتباط خدمه با یکدیگر) و کانال عمومی (ارتباط خدمه با مرکز کنترل زمینی) در طول یک مأموریت کامل فضایی بررسی شده است. تمامی ۱۳٬۱۱۴ اظهار خدمه آپولو ۱۱ (معادل ۱۶۱٬۹۵۴ واژه) با استفاده از یک طبقه‌بندی شش‌گانه معتبر و طرح ارزش‌گذاری هیجانی کدگذاری شدند. خدمه در کانال خصوصی بیش از دو برابر کانال عمومی ابراز عدم قطعیت داشتند (۲۱٫۱۱٪ در مقابل ۱۰٫۲۸٪)، در حالی که عاطفه منفی چهار برابر بیشتر در ارتباطات خصوصی مشاهده شد (۲٫۸۲٪ در مقابل ۰٫۷۱٪). این الگو در طول توالی نزول و فرود تهدیدکننده حیات نیز پایدار بود. کانال خصوصی از پردازش تکرارشونده عدم قطعیت پشتیبانی می‌کرد، به‌طوری‌که در ۱۸٫۷۸٪ موارد، بیان عدم قطعیت با بیان عدم قطعیت دیگری دنبال می‌شد، در حالی که این میزان در کانال عمومی ۸٫۴۶٪ بود؛ در مقابل، کانال عمومی پروتکل اطلاعات–تأیید دقیقی را نشان داد. بنابراین، یک تیم خبره می‌تواند حتی تحت شرایط واقعی مرگ و زندگی، پردازش‌های شناختی و عاطفی را به طور فعال تقسیم کند؛ این یافته‌ها پیامدهایی برای معماری ارتباطات، آموزش و خودمختاری خدمه در مأموریت‌های آینده اعماق فضا دارد.

Understanding the emotional vulnerability of cancer patients and caregivers is critical for improving psychological support and clinical intervention strategies. With the rapid growth of online health communities, large volumes of textual narratives describing treatment experiences and emotional struggles have become available for computational analysis. However, accurately capturing emotional intensity and contextual sentiment in such narratives remains challenging due to the complex linguistic patterns present in health-related discussions. This study proposes an attention-guided hybrid transformer-ensemble learning framework for emotional vulnerability detection in cancer-related social media posts. The proposed architecture integrates domain-adapted contextual representations generated by BioBERT with linguistic intensity features to capture both semantic context and emotional strength. An attention-based feature fusion mechanism dynamically combines these heterogeneous features to produce enriched representations of patient narratives. The fused representations are subsequently utilized by multiple optimized machine learning classifiers, including XGBoost, LightGBM, Random Forest, and CatBoost. Hyperparameter optimization is performed using the Optuna framework to improve predictive performance. Furthermore, ensemble learning strategies such as soft voting, hard voting, and stacking are employed to combine the predictions of the base classifiers. Experiments conducted on a held-out split of a publicly available dataset of 10,391 posts from cancer patients and caregivers demonstrate that ensemble approaches consistently outperform individual classifiers on this data. The stacking ensemble achieves an accuracy of 0.76 and an ROC-AUC of 0.91, outperforming its own individual base classifiers but not a fine-tuned BioBERT baseline (accuracy 0.77, ROC-AUC 0.92) evaluated on the same split; a TF-IDF with linear SVM baseline is also competitive (accuracy 0.763). The framework’s practical advantage over full BioBERT fine-tuning is therefore computational rather than purely predictive: it reuses frozen BioBERT features and adds a lightweight, interpretable attention-fusion and tree-ensemble stage at a fraction of the training cost, while an ablation study confirms that the attention-based fusion of contextual and lexical-intensity signals meaningfully outperforms either signal alone or their simple concatenation. The proposed framework thus provides a scalable, lower-cost computational approach that can support mental health monitoring and early intervention systems in online healthcare communities, at a modest accuracy cost relative to full transformer fine-tuning.

درک آسیب‌پذیری هیجانی بیماران سرطانی و مراقبان آنان برای بهبود حمایت روان‌شناختی و راهبردهای مداخله بالینی اهمیت اساسی دارد. با رشد سریع جوامع سلامت آنلاین، حجم زیادی از روایت‌های متنی که تجارب درمانی و چالش‌های هیجانی را توصیف می‌کنند، برای تحلیل محاسباتی در دسترس قرار گرفته‌اند. با این حال، شناسایی دقیق شدت هیجانی و احساسات زمینه‌ای در این روایت‌ها به دلیل الگوهای زبانی پیچیده در مباحث مرتبط با سلامت، همچنان چالش‌برانگیز است. این پژوهش چارچوبی هیبریدی مبتنی بر یادگیری تجمعی و ترنسفورمر هدایت‌شده با مکانیزم توجه را برای شناسایی آسیب‌پذیری هیجانی در پست‌های شبکه‌های اجتماعی مرتبط با سرطان پیشنهاد می‌کند. معماری پیشنهادی، بازنمایی‌های زمینه‌ای سازگار با حوزه که توسط BioBERT تولید شده‌اند را با ویژگی‌های شدت زبانی ترکیب می‌کند تا هم زمینه معنایی و هم قدرت هیجانی را استخراج نماید. مکانیزم ادغام ویژگی مبتنی بر توجه، این ویژگی‌های ناهمگن را به صورت پویا ترکیب می‌کند تا بازنمایی‌های غنی‌شده‌ای از روایت‌های بیماران ارائه دهد. این بازنمایی‌های ادغام‌شده سپس توسط چندین طبقه‌بند یادگیری ماشین بهینه‌شده شامل XGBoost، LightGBM، Random Forest و CatBoost مورد استفاده قرار می‌گیرند. بهینه‌سازی ابرپارامترها با استفاده از چارچوب Optuna برای بهبود عملکرد پیش‌بینی انجام می‌شود. افزون بر این، راهبردهای یادگیری تجمعی مانند رأی‌دهی نرم، رأی‌دهی سخت و استکینگ برای ترکیب پیش‌بینی‌های طبقه‌بندهای پایه به کار گرفته می‌شوند. آزمایش‌های انجام‌شده بر روی بخش جداگانه‌ای از یک مجموعه داده عمومی شامل ۱۰٬۳۹۱ پست از بیماران سرطانی و مراقبان آنان نشان می‌دهد که رویکردهای تجمعی به طور پیوسته عملکرد بهتری نسبت به طبقه‌بندهای منفرد در این داده‌ها دارند. استکینگ تجمعی به دقت ۰٫۷۶ و ROC-AUC برابر با ۰٫۹۱ دست می‌یابد که نسبت به طبقه‌بندهای پایه خود عملکرد بهتری دارد، اما نسبت به خط‌مبنای BioBERT تنظیم‌شده (دقت ۰٫۷۷، ROC-AUC برابر با ۰٫۹۲) که بر روی همان بخش ارزیابی شده است، برتری ندارد؛ همچنین خط‌مبنای TF-IDF با SVM خطی نیز رقابتی است (دقت ۰٫۷۶۳). بنابراین، مزیت عملی چارچوب پیشنهادی نسبت به تنظیم کامل BioBERT، بیشتر محاسباتی است تا صرفاً پیش‌بینی: این چارچوب از ویژگی‌های ثابت‌شده BioBERT استفاده می‌کند و مرحله‌ای سبک، قابل تفسیر و مبتنی بر ادغام توجه و یادگیری تجمعی درختی را با کسری از هزینه آموزش اضافه می‌کند، در حالی که مطالعه حذف اجزا تأیید می‌کند که ادغام مبتنی بر توجه سیگنال‌های زمینه‌ای و شدت واژگانی به طور معناداری بهتر از هر یک به تنهایی یا ادغام ساده آن‌ها عمل می‌کند. بدین ترتیب، چارچوب پیشنهادی رویکردی مقیاس‌پذیر و کم‌هزینه برای پشتیبانی از پایش سلامت روان و سامانه‌های مداخله زودهنگام در جوامع سلامت آنلاین فراهم می‌کند، هرچند با هزینه اندکی در دقت نسبت به تنظیم کامل ترنسفورمر.

BackgroundPrescription digital therapeutics (PDTs) may be addressed through clinical policies, pharmacy benefits, purchaser-selected catalogs, or professional-care payment rules.A single covered/not-covered designation can obscure differences in scope, distribution, and financial responsibility.This study examined how these distinctions appear in a public-source corpus. MethodsAn exploratory cross-sectional health policy and market access study used an October 4, 2026 snapshot.Twenty-two regulatory-anchored therapeutic program families were classified as general-purpose-device programs or software-primary systems.Adaptive public-source searches assembled policy, benefit, program, and financial records.Operational product-scope statements were separated from general frameworks, historical documents, and manufacturer-reported access.Descriptive counts and sensitivity analyses were generated from source-linked data; national coverage prevalence and covered lives were not estimated. ResultsThe dataset contained 35 operational source records.Twelve current-posted position documents from 10 publishing families supported 57 product-scope mappings across 21 of the 22 programs: 54 restrictive, two supporting conditional clinical eligibility, and one class-based mapping with unresolved delivery-setting applicability.Restrictive mappings comprised 45 medical/clinical-policy and nine pharmacy records; 48 were named and six class-derived.Anthem's product-specific guideline contributed 15 restrictive mappings and addressed both listed applications and associated management services.Conditional clinical eligibility involved Luminopia (Luminopia, Inc., Cambridge, MA, USA) and CureSight (NovaSight Ltd., Airport City, Israel); the intravaginal biofeedback class mapped to leva (Axena Health, Inc., Newton, MA, USA) remained setting-uncertain.Deduplication across repeated family-product-route positions retained 53 mappings.The general-purpose-device-only analysis retained 30 restrictive mappings and excluded both conditionaleligibility mappings and the setting-uncertain mapping.Ten additional pathway records distinguished exception guidance, Medicare professional-care payment, optional digital catalogs, non-drug list architecture, and manufacturer reports.Fifteen financial observations were heterogeneous: a currentdisplayed $99 EndeavorRx (Akili Interactive Labs, Inc., Boston, MA, USA) prescription price, an expired $99 Rejoyn (Otsuka America Pharmaceutical, Inc., Rockville, MD, USA) offer, a $25 leva evaluation fee, and a $2,100 economic-model input were not interchangeable. ConclusionsFDA authorization and billing codes did not establish favorable medical-necessity decisions in this corpus.Product-specific restrictions, exemplified by Anthem's October 2026 guideline, coexisted with conditional pathways elsewhere.Clinical access assessment should verify the governing policy, plan adoption, benefit route, and patient cost before treatment.The broader product definition retained clinical-eligibility pathways and an uncertain class mapping excluded by the general-purpose-device-only analysis.These findings characterize selected documents, not national coverage prevalence or realized patient access.

زمینه: درمان‌های دیجیتال تجویزی (PDTs) ممکن است از طریق سیاست‌های بالینی، مزایای دارویی، فهرست‌های انتخابی خریداران یا قوانین پرداخت مراقبت حرفه‌ای مورد توجه قرار گیرند. تعیین یک وضعیت پوشش/عدم پوشش می‌تواند تفاوت‌های موجود در دامنه، توزیع و مسئولیت مالی را پنهان سازد. این مطالعه بررسی کرد که این تمایزات چگونه در یک مجموعه داده منبع عمومی ظاهر می‌شوند. روش‌ها: یک مطالعه اکتشافی مقطعی در حوزه سیاست سلامت و دسترسی به بازار با استفاده از تصویری از ۴ اکتبر ۲۰۲۶ انجام شد. بیست‌ودو خانواده برنامه درمانی مبتنی بر مقررات به‌عنوان برنامه‌های دستگاه با کاربرد عمومی یا سامانه‌های مبتنی بر نرم‌افزار طبقه‌بندی شدند. جستجوهای تطبیقی در منابع عمومی، سوابق سیاست، مزایا، برنامه و مالی را گردآوری کرد. بیانیه‌های عملی دامنه محصول از چارچوب‌های کلی، اسناد تاریخی و گزارش‌های دسترسی تولیدکننده جدا شدند. شمارش‌های توصیفی و تحلیل‌های حساسیت از داده‌های پیوندخورده به منبع تولید شد؛ شیوع پوشش ملی و جمعیت تحت پوشش برآورد نشد. یافته‌ها: مجموعه داده شامل ۳۵ سند عملیاتی منبع بود. دوازده سند موضع فعلی از ۱۰ خانواده منتشرکننده، ۵۷ نگاشت دامنه محصول را در ۲۱ برنامه از ۲۲ برنامه پشتیبانی کردند: ۵۴ مورد محدودکننده، دو مورد با شرایط احراز بالینی و یک مورد نگاشت مبتنی بر طبقه با کاربرد نامشخص در محل ارائه خدمت. نگاشت‌های محدودکننده شامل ۴۵ سند سیاست پزشکی/بالینی و ۹ سند دارویی بود؛ ۴۸ مورد نام‌برده و ۶ مورد مبتنی بر طبقه بودند. راهنمای محصول‌محور Anthem، ۱۵ نگاشت محدودکننده را ارائه داد و هم برنامه‌های فهرست‌شده و هم خدمات مدیریت مرتبط را پوشش داد. احراز بالینی مشروط شامل Luminopia (Luminopia, Inc., Cambridge, MA, USA) و CureSight (NovaSight Ltd., Airport City, Israel) بود؛ طبقه بازخورد زیستی داخل‌واژنی به leva (Axena Health, Inc., Newton, MA, USA) نگاشت شد که وضعیت محل ارائه آن نامشخص باقی ماند. حذف موارد تکراری در موقعیت‌های خانواده-محصول-مسیر، ۵۳ نگاشت را حفظ کرد. در تحلیل صرفاً دستگاه با کاربرد عمومی، ۳۰ نگاشت محدودکننده باقی ماند و هر دو نگاشت احراز مشروط و نگاشت با وضعیت نامشخص حذف شدند. ده سند مسیر اضافی، راهنمای استثنا، پرداخت مراقبت حرفه‌ای Medicare، فهرست‌های دیجیتال اختیاری، معماری فهرست غیر دارویی و گزارش‌های تولیدکننده را متمایز ساخت. پانزده مشاهده مالی ناهمگون بودند: قیمت نسخه فعلی $۹۹ برای EndeavorRx (Akili Interactive Labs, Inc., Boston, MA, USA)، پیشنهاد منقضی‌شده $۹۹ برای Rejoyn (Otsuka America Pharmaceutical, Inc., Rockville, MD, USA)، هزینه ارزیابی $۲۵ برای leva و ورودی مدل اقتصادی $۲,۱۰۰ قابل جایگزینی نبودند. نتیجه‌گیری: مجوز FDA و کدهای صورتحساب در این مجموعه داده تصمیمات مطلوب مبتنی بر ضرورت پزشکی را ایجاد نکردند. محدودیت‌های محصول‌محور، همانند راهنمای Anthem در اکتبر ۲۰۲۶، همزمان با مسیرهای مشروط در سایر موارد وجود داشتند. ارزیابی دسترسی بالینی باید سیاست حاکم، پذیرش طرح، مسیر بهره‌مندی و هزینه بیمار را پیش از درمان بررسی کند. تعریف گسترده‌تر محصول، مسیرهای احراز بالینی و یک نگاشت طبقه نامشخص را که در تحلیل صرفاً دستگاه با کاربرد عمومی حذف شده بود، حفظ کرد. این یافته‌ها اسناد منتخب را توصیف می‌کنند، نه شیوع پوشش ملی یا دسترسی واقعی بیماران.

AbstractEmotional intelligence plays a vital role in accomplishing the determined objectives ofmankind and promoting learning outcomes. The primary purpose of the dissertation entitled“Emotional Intelligence andAcademicAchievement: A Study of Secondary schoolstudents in District Srinager”is to compare male and female secondary school students onemotional intelligence and academic achievement. The study also aims to find out thecorrelation between emotional intelligence and academic achievement of secondary schoolstudents.Here descriptive survey method is used. The population of this study consists of allthe students studying in secondary schools of District Srinager. A sample of 200 secondaryschool students, equally distributed between males and females, was selected using stratifiedrandom sampling. Data collection involved the administration of the Emotional IntelligenceScale (EIS), developed by Dr. Arun Kumar Singh and Dr. ShrutiNarain. Academicachievement data was extracted from the previous year's performance records of the samplesubjects. The collected data underwent statistical analysis, which included calculating Mean,Standard Deviation, conducting a t-test, and determining Pearson's correlation. The study'sresults indicate a significant difference in emotional intelligence based on gender amongsecondary school students. However, no significant gender-based difference was observedin academic achievement among these students. Importantly, the research identified asignificant correlation between emotional intelligence and academic achievement insecondary school students from District Srinager .

چکیده: هوش هیجانی نقش حیاتی در تحقق اهداف تعیین‌شده انسان و ارتقای پیامدهای یادگیری ایفا می‌کند. هدف اصلی پایان‌نامه با عنوان «هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی: مطالعه‌ای بر دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر» مقایسه دانش‌آموزان پسر و دختر دبیرستانی از نظر هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی است. همچنین این پژوهش در پی یافتن رابطه بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دبیرستانی می‌باشد. در اینجا از روش پیمایش توصیفی استفاده شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر است. نمونه‌ای متشکل از ۲۰۰ دانش‌آموز دبیرستانی، به طور مساوی بین پسران و دختران، با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شد. جمع‌آوری داده‌ها از طریق اجرای مقیاس هوش هیجانی (EIS) که توسط Dr. Arun Kumar Singh و Dr. Shruti Narain تدوین شده است، انجام گرفت. داده‌های پیشرفت تحصیلی از سوابق عملکرد سال گذشته آزمودنی‌ها استخراج شد. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از روش‌های آماری شامل محاسبه میانگین، انحراف معیار، آزمون t و تعیین همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت معناداری در هوش هیجانی بر اساس جنسیت در میان دانش‌آموزان دبیرستانی وجود دارد. با این حال، تفاوت معناداری بر اساس جنسیت در پیشرفت تحصیلی این دانش‌آموزان مشاهده نشد. به طور مهم، پژوهش حاضر همبستگی معناداری بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی در میان دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر شناسایی کرد.

AbstractEmotional intelligence plays a vital role in accomplishing the determined objectives ofmankind and promoting learning outcomes. The primary purpose of the dissertation entitled“Emotional Intelligence andAcademicAchievement: A Study of Secondary schoolstudents in District Srinager”is to compare male and female secondary school students onemotional intelligence and academic achievement. The study also aims to find out thecorrelation between emotional intelligence and academic achievement of secondary schoolstudents.Here descriptive survey method is used. The population of this study consists of allthe students studying in secondary schools of District Srinager. A sample of 200 secondaryschool students, equally distributed between males and females, was selected using stratifiedrandom sampling. Data collection involved the administration of the Emotional IntelligenceScale (EIS), developed by Dr. Arun Kumar Singh and Dr. ShrutiNarain. Academicachievement data was extracted from the previous year's performance records of the samplesubjects. The collected data underwent statistical analysis, which included calculating Mean,Standard Deviation, conducting a t-test, and determining Pearson's correlation. The study'sresults indicate a significant difference in emotional intelligence based on gender amongsecondary school students. However, no significant gender-based difference was observedin academic achievement among these students. Importantly, the research identified asignificant correlation between emotional intelligence and academic achievement insecondary school students from District Srinager .

چکیده: هوش هیجانی نقش حیاتی در تحقق اهداف تعیین‌شده انسان و ارتقای پیامدهای یادگیری ایفا می‌کند. هدف اصلی پایان‌نامه با عنوان «هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی: مطالعه‌ای بر دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر» مقایسه دانش‌آموزان پسر و دختر دبیرستانی از نظر هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی است. همچنین این پژوهش در پی یافتن رابطه بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دبیرستانی می‌باشد. در اینجا از روش پیمایش توصیفی استفاده شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر است. نمونه‌ای متشکل از ۲۰۰ دانش‌آموز دبیرستانی، به طور مساوی بین پسران و دختران، با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شد. جمع‌آوری داده‌ها از طریق اجرای مقیاس هوش هیجانی (EIS) که توسط Dr. Arun Kumar Singh و Dr. Shruti Narain تدوین شده است، انجام گرفت. داده‌های پیشرفت تحصیلی از سوابق عملکرد سال گذشته آزمودنی‌ها استخراج شد. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از روش‌های آماری شامل محاسبه میانگین، انحراف معیار، آزمون t و تعیین همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت معناداری در هوش هیجانی بر اساس جنسیت در میان دانش‌آموزان دبیرستانی وجود دارد. با این حال، تفاوت معناداری بر اساس جنسیت در پیشرفت تحصیلی این دانش‌آموزان مشاهده نشد. به طور مهم، پژوهش حاضر همبستگی معناداری بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی در میان دانش‌آموزان دبیرستانی منطقه سرینگر شناسایی کرد.

Sleep has been linked to brain waste clearance and glymphatic/perivascular transport, yet whether insomnia shares genetic architecture with perivascular diffusivity remains unclear. Here we show that insomnia liability and diffusion tensor imaging measures along the perivascular space have little genome-wide genetic correlation but converge locally at chromosome 17q21.31. Polygenic enrichment, conjunctional false discovery rate, and Bayesian colocalization analyses support shared statistical signals in this region, which contains the MAPT inversion locus. Transcriptome-wide, gene-level fine-mapping, and summary-data Mendelian randomization analyses prioritize HEXIM1, ACBD4, EFTUD2, and MAPT. Tissue, cell-type, spatial transcriptomic, and sleep-perturbation analyses place these candidates in neuronal, glial, immune, vascular, and perivascular contexts, with effects varying by brain region and imaging phenotype. Together, these findings support localized genetic convergence rather than a genome-wide shared architecture and provide biological context for future studies of perivascular imaging phenotypes and neurodegeneration-related processes. Insomnia and MRI-derived perivascular diffusivity show little genome-wide genetic correlation but converge locally at 17q21.31, highlighting HEXIM1, ACBD4, EFTUD2 and MAPT.

خواب با پاک‌سازی ضایعات مغزی و انتقال گلیمفاتیک/پری‌عروقی مرتبط است، اما اینکه آیا بی‌خوابی معماری ژنتیکی مشترکی با نفوذپذیری پری‌عروقی دارد یا خیر، همچنان نامشخص است. در این پژوهش نشان داده‌ایم که استعداد ابتلا به بی‌خوابی و سنجش‌های تصویربرداری تنسور انتشار در امتداد فضای پری‌عروقی، همبستگی ژنتیکی گسترده‌ای در سراسر ژنوم ندارند اما به طور موضعی در کروموزوم 17q21.31 همگرا می‌شوند. تحلیل‌های غنی‌سازی چندژنی، نرخ کشف کاذب مشترک و هم‌موضعی‌سازی بیزی از سیگنال‌های آماری مشترک در این ناحیه که جایگاه وارونگی MAPT را در بر می‌گیرد، حمایت می‌کنند. تحلیل‌های ترنسکریپتومیک در سراسر ژنوم، ریزنگاری در سطح ژن و رندومیزاسیون مندلی با داده‌های خلاصه، ژن‌های HEXIM1، ACBD4، EFTUD2 و MAPT را اولویت‌بندی می‌کنند. تحلیل‌های بافتی، نوع سلولی، ترنسکریپتومیک فضایی و اختلال خواب این ژن‌های کاندید را در زمینه‌های نورونی، گلیال، ایمنی، عروقی و پری‌عروقی قرار می‌دهند و اثرات آن‌ها بسته به ناحیه مغزی و فنوتیپ تصویربرداری متفاوت است. این یافته‌ها از همگرایی ژنتیکی موضعی به جای معماری مشترک ژنتیکی در سراسر ژنوم حمایت می‌کند و زمینه زیستی لازم را برای مطالعات آینده در زمینه فنوتیپ‌های تصویربرداری پری‌عروقی و فرایندهای مرتبط با نورودژنراسیون فراهم می‌سازد. بی‌خوابی و نفوذپذیری پری‌عروقی مشتق‌شده از MRI همبستگی ژنتیکی گسترده‌ای ندارند اما به طور موضعی در 17q21.31 همگرا می‌شوند و ژن‌های HEXIM1، ACBD4، EFTUD2 و MAPT را برجسته می‌سازند.

Background: Classic psychedelics, including LSD, psilocybin, and N,N-dimethyltryptamine (DMT)/ ayahuasca, have shown promise as rapid-acting treatments for psychiatric disorders. Because sleep plays a central role in emotional regulation and neuroplasticity, psychedelic-induced changes in sleep architecture are of interest.Methods: A systematic review was conducted following PRISMA guidelines. PubMed was searched for preclinical and clinical studies published up to May 1, 2026, investigating psychedelics and sleep-related outcomes. Twelve eligible studies evaluated LSD, psilocybin, or DMT/ayahuasca and assessed sleep architecture, sleep quality, electroencephalographic activity, or dreams. Study validity was assessed using appropriate methodological tools.Results: Preclinical studies consistently demonstrated acute REM sleep suppression, delayed REM onset, increased wakefulness, and transient disruption of non-REM sleep. Human findings were more heterogeneous, although randomized trials reported prolonged REM latency after psilocybin and reduced REM duration after ayahuasca. Evidence regarding slow-wave activity (SWA) was mixed, with ayahuasca increasing early-cycle SWA and psilocybin reducing absolute delta power during the first sleep cycle. Subjective sleep quality showed little acute change in controlled trials, whereas one large naturalistic study reported reductions in sleep disturbances following psilocybin. Administration close to bedtime appeared more disruptive than daytime dosing. In general, quality assessments indicated fair-to-poor validity and notable risk of bias.Conclusions: Classic psychedelics produce acute but transient alterations in sleep physiology, particularly affecting REM sleep. Whether these changes contribute to therapeutic effects remains uncertain. Larger, well-controlled studies using standardized polysomnographic methods are needed to clarify the relationship between psychedelic-induced sleep modulation and clinical outcomes. This review was not prospectively registered.

زمینه: سایکدلیک‌های کلاسیک، از جمله LSD، سیلوسایبین و N,N-dimethyltryptamine (DMT)/آیاهواسکا، به عنوان درمان‌های سریع‌الاثر برای اختلالات روان‌پزشکی امیدبخش ظاهر شده‌اند. از آنجا که خواب نقش مرکزی در تنظیم هیجانی و نوروپلاستیسیتی ایفا می‌کند، تغییرات ناشی از سایکدلیک‌ها در معماری خواب مورد توجه قرار گرفته است. روش‌ها: یک مرور نظام‌مند مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA انجام شد. پایگاه PubMed برای مطالعات پیش‌بالینی و بالینی منتشرشده تا ۱ مه ۲۰۲۶ که به بررسی سایکدلیک‌ها و پیامدهای مرتبط با خواب پرداخته بودند، جست‌وجو شد. دوازده مطالعه واجد شرایط LSD، سیلوسایبین یا DMT/آیاهواسکا را ارزیابی کرده و معماری خواب، کیفیت خواب، فعالیت الکتروانسفالوگرافیک یا رؤیاها را سنجیده‌اند. روایی مطالعات با استفاده از ابزارهای روش‌شناختی مناسب ارزیابی شد. یافته‌ها: مطالعات پیش‌بالینی به طور مکرر سرکوب حاد خواب REM، تأخیر در شروع REM، افزایش بیداری و اختلال گذرا در خواب غیر REM را نشان دادند. یافته‌های انسانی ناهمگن‌تر بودند، هرچند کارآزمایی‌های تصادفی‌شده تأخیر طولانی‌تر در شروع REM پس از سیلوسایبین و کاهش مدت REM پس از آیاهواسکا را گزارش کردند. شواهد مربوط به فعالیت موج آهسته (SWA) متناقض بود، به طوری که آیاهواسکا SWA چرخه ابتدایی را افزایش داد و سیلوسایبین توان دلتا مطلق را در اولین چرخه خواب کاهش داد. کیفیت خواب ذهنی در کارآزمایی‌های کنترل‌شده تغییر حاد اندکی نشان داد، در حالی که یک مطالعه طبیعی‌نگر بزرگ کاهش اختلالات خواب پس از سیلوسایبین را گزارش کرد. مصرف نزدیک به زمان خواب نسبت به مصرف در طول روز مخرب‌تر به نظر می‌رسید. به طور کلی، ارزیابی کیفیت مطالعات نشان‌دهنده روایی متوسط تا ضعیف و خطر سوگیری قابل توجه بود. نتیجه‌گیری: سایکدلیک‌های کلاسیک تغییرات حاد اما گذرایی در فیزیولوژی خواب ایجاد می‌کنند که به ویژه خواب REM را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این که آیا این تغییرات در آثار درمانی نقش دارند یا خیر، همچنان نامشخص است. مطالعات بزرگ‌تر و با کنترل مناسب با استفاده از روش‌های استاندارد پلی‌سومنوگرافی برای روشن شدن رابطه میان تعدیل خواب ناشی از سایکدلیک‌ها و پیامدهای بالینی مورد نیاز است. این مرور به طور پیش‌نگر ثبت نشده است.

This article examines the paradigm of muamalah from a Qur’anic perspective by moving beyond a descriptive inventory of individual principles toward an integrated normative framework for commercial and social relations in Islam. The study is situated within Islamic Studies, particularly Qur’anic studies and fiqh muamalah. It employs qualitative library research using a thematic-interpretive approach. The primary sources comprise the Qur’an and selected classical and contemporary tafsir, while secondary sources include fiqh muamalah literature and recent peer-reviewed studies on Islamic economic ethics and contemporary transactions. The literature was selected purposively according to relevance to the Qur’anic verses and principles under examination, scholarly authority, and its usefulness for connecting textual interpretation with contemporary economic realities. The analysis identifies six interconnected principles: permissibility (ibahah), halal, justice (‘adl/qist), maslahah, mutual assistance (ta‘awun), and documentation (kitabah). The principal contribution of the study lies in its conceptual synthesis: these principles should not be understood as isolated rules. Rather, they constitute an integrated architecture of Qur’anic muamalah governance in which ibahah opens room for innovation, halal establishes substantive boundaries, justice regulates the distribution of rights and contractual conduct, maslahah provides ethical direction, ta‘awun supplies a social dimension, and documentation strengthens procedural accountability. The study further clarifies how thematic interpretation can connect Qur’anic norms with fiqh reasoning and contemporary transactional challenges, including digital commerce, fintech, and technology-mediated contracts. Accordingly, the article contributes to Islamic Studies by offering an integrated conceptual framework rather than merely restating separate legal principles.

این مقاله به بررسی الگوی معاملات از منظر قرآنی می‌پردازد و از فهرست توصیفی اصول منفرد فراتر رفته و به سوی چارچوبی هنجاری و یکپارچه برای روابط تجاری و اجتماعی در اسلام حرکت می‌کند. این پژوهش در حوزه مطالعات اسلامی، به‌ویژه مطالعات قرآنی و فقه معاملات جای می‌گیرد. روش پژوهش، کیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای با رویکرد تفسیری-موضوعی است. منابع اصلی شامل قرآن کریم و تفاسیر کلاسیک و معاصر منتخب است و منابع ثانویه نیز ادبیات فقه معاملات و مطالعات داوری‌شده اخیر درباره اخلاق اقتصادی اسلامی و معاملات معاصر را در بر می‌گیرد. انتخاب منابع به صورت هدفمند و بر اساس ارتباط با آیات و اصول قرآنی مورد بررسی، اعتبار علمی و میزان کارآمدی آن‌ها در پیوند تفسیر متنی با واقعیت‌های اقتصادی معاصر صورت گرفته است. تحلیل انجام‌شده، شش اصل به‌هم‌پیوسته را شناسایی می‌کند: اباحه، حلال، عدالت (عدل/قسط)، مصلحت، تعاون و مکتوب‌سازی (کتابه). مهم‌ترین دستاورد پژوهش، تلفیق مفهومی این اصول است: این اصول نباید به عنوان قواعدی منفرد تلقی شوند، بلکه معماری یکپارچه‌ای از حاکمیت معاملات قرآنی را شکل می‌دهند که در آن اباحه فضای نوآوری را فراهم می‌کند، حلال حدود ماهوی را تعیین می‌کند، عدالت توزیع حقوق و رفتار قراردادی را تنظیم می‌کند، مصلحت جهت‌گیری اخلاقی را ارائه می‌دهد، تعاون بُعد اجتماعی را تأمین می‌کند و مکتوب‌سازی پاسخگویی رویه‌ای را تقویت می‌کند. این پژوهش همچنین روشن می‌سازد که چگونه تفسیر موضوعی می‌تواند هنجارهای قرآنی را با استدلال فقهی و چالش‌های معاملاتی معاصر، از جمله تجارت دیجیتال، فناوری مالی (fintech) و قراردادهای مبتنی بر فناوری پیوند دهد. بر این اساس، مقاله با ارائه چارچوب مفهومی یکپارچه، به مطالعات اسلامی کمک می‌کند و صرفاً به بازگویی اصول منفرد حقوقی بسنده نمی‌کند.

Purpose: This study aimed to examine research trends in Montessori-focused postgraduate theses completed in Türkiye between 2020 and 2025 and to identify their disciplinary, methodological, and participant-related characteristics. Method: The study employed descriptive document analysis and was based on a thesis-level dataset constructed from full-text theses available through the National Thesis Center of the Council of Higher Education (YÖK). Duplicate records were removed, and all included theses were rechecked against their full texts. The final corpus consisted of 44 unique postgraduate theses. Relevant PRISMA-ScR principles informed the identification, eligibility assessment, and reporting process to enhance transparency. Findings: Of the 44 theses, 39 were master’s theses (88.6%) and five were doctoral dissertations (11.4%). Education Sciences constituted the largest disciplinary field (n = 21, 47.7%), followed by Architecture/Design (n = 9, 20.5%) and Health/Psychology/Child Development (n = 6, 13.6%). The highest number of theses were completed in 2021 (n = 11) and 2023 (n = 10). Among studies involving human participants, teachers/educators and preschool or early-childhood children were the most frequently represented groups, while some theses focused on buildings, products, documents, and other non-human units of analysis. Qualitative research was the most common methodological approach, followed by experimental, quasi-experimental, and single-subject studies; document-, design-, architectural-, and meta-analytic studies; mixed-method studies; and survey, correlational, and comparative quantitative studies. Conclusion: The findings indicate that Montessori-focused postgraduate research in Türkiye demonstrates substantial disciplinary and methodological diversity. However, research remains concentrated in particular disciplinary fields and study groups, suggesting a need for broader disciplinary representation and greater diversity in future Montessori research.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی روندهای پژوهشی در پایان‌نامه‌های تحصیلات تکمیلی با محوریت مونته‌سوری که در ترکیه بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ انجام شده‌اند و شناسایی ویژگی‌های رشته‌ای، روش‌شناختی و مرتبط با شرکت‌کنندگان آن‌ها صورت گرفته است. روش: این مطالعه از تحلیل اسنادی توصیفی بهره برده و بر پایه مجموعه داده‌ای در سطح پایان‌نامه که از متن کامل پایان‌نامه‌های موجود در مرکز ملی پایان‌نامه‌های شورای آموزش عالی (YÖK) استخراج شده، انجام شده است. رکوردهای تکراری حذف شده و تمامی پایان‌نامه‌های وارد شده مجدداً با متن کامل آن‌ها تطبیق داده شده‌اند. مجموعه نهایی شامل ۴۴ پایان‌نامه تحصیلات تکمیلی منحصربه‌فرد بود. اصول مرتبط با PRISMA-ScR جهت شناسایی، ارزیابی صلاحیت و فرایند گزارش‌دهی به منظور افزایش شفافیت به کار گرفته شد. یافته‌ها: از میان ۴۴ پایان‌نامه، ۳۹ مورد پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد (۸۸/۶٪) و پنج مورد رساله دکتری (۱۱/۴٪) بودند. علوم تربیتی بزرگ‌ترین حوزه رشته‌ای را تشکیل می‌داد (n = 21، ۴۷/۷٪)، و پس از آن معماری/طراحی (n = 9، ۲۰/۵٪) و سلامت/روان‌شناسی/رشد کودک (n = 6، ۱۳/۶٪) قرار داشتند. بیشترین تعداد پایان‌نامه‌ها در سال ۲۰۲۱ (n = 11) و ۲۰۲۳ (n = 10) تکمیل شده‌اند. در میان مطالعاتی که شرکت‌کنندگان انسانی داشتند، معلمان/مربیان و کودکان پیش‌دبستانی یا اوایل کودکی بیشترین فراوانی را داشتند، در حالی که برخی پایان‌نامه‌ها بر ساختمان‌ها، محصولات، اسناد و سایر واحدهای تحلیل غیرانسانی متمرکز بودند. پژوهش کیفی رایج‌ترین رویکرد روش‌شناختی بود و پس از آن مطالعات آزمایشی، شبه‌آزمایشی و تک‌آزمودنی؛ مطالعات اسنادی، طراحی، معماری و فراتحلیلی؛ مطالعات آمیخته؛ و مطالعات کمی پیمایشی، همبستگی و مقایسه‌ای قرار داشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که پژوهش‌های تحصیلات تکمیلی با محوریت مونته‌سوری در ترکیه از تنوع قابل توجهی در حوزه‌های رشته‌ای و روش‌شناختی برخوردار است. با این حال، پژوهش‌ها عمدتاً در حوزه‌ها و گروه‌های خاصی متمرکز مانده‌اند که این امر بیانگر نیاز به نمایندگی گسترده‌تر رشته‌ای و تنوع بیشتر در پژوهش‌های آتی مونته‌سوری است.

Individuals’ perceptions and behaviors may vary based on the culture to which they belong. Environmental studies within cultural contexts have piqued the interest of professionals in architecture and psychology. Because colour plays an important role in creating a specific environment and responses to colour were equivocal, this study investigates colour preferences across different types of venues. Using a qualitative research method, it examines the impact of colour on cultural codes in interior spaces of various dwelling typologies. A literature study and comparative analysis were carried out in Türkiye, Japan, and Norway. Culture, colour perception, interior design, colour use in interior spaces, housing typology, colour use in housing, and the cultural significance of colour were all investigated. The study also examined the cross-cultural meanings of colour perception in interior design within housing typologies, as well as the common and differing aspects of colour preferences, material usage, and spatial atmosphere observed in Turkish, Japanese, and Norwegian housing, by relating existing studies to the research topic. Thus, the goal was to add to the literature by undertaking thorough and methodical research. Because this study also includes an intercultural assessment of colours, the Natural Colour System (NCS) was chosen as a reference for the analysis. The use of a global standards framework for globally correct colour definitions is critical to this research.

ادراک‌ها و رفتارهای افراد ممکن است بر اساس فرهنگی که به آن تعلق دارند متفاوت باشد. مطالعات محیطی در بسترهای فرهنگی توجه متخصصان معماری و روان‌شناسی را به خود جلب کرده است. از آنجا که رنگ نقش مهمی در ایجاد یک محیط خاص ایفا می‌کند و واکنش‌ها به رنگ مبهم بوده است، این پژوهش به بررسی ترجیحات رنگی در انواع مختلف فضاها می‌پردازد. با استفاده از روش پژوهش کیفی، تأثیر رنگ بر کدهای فرهنگی در فضاهای داخلی گونه‌های مختلف مسکونی بررسی می‌شود. مطالعه مروری و تحلیل تطبیقی در ترکیه، ژاپن و نروژ انجام شده است. فرهنگ، ادراک رنگ، طراحی داخلی، کاربرد رنگ در فضاهای داخلی، گونه‌شناسی مسکن، کاربرد رنگ در مسکن و اهمیت فرهنگی رنگ همگی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این پژوهش همچنین معانی بین‌فرهنگی ادراک رنگ در طراحی داخلی در گونه‌شناسی مسکن، و جنبه‌های مشترک و متفاوت ترجیحات رنگی، استفاده از مصالح و جو فضایی مشاهده‌شده در خانه‌های ترکیه‌ای، ژاپنی و نروژی را با ارتباط دادن مطالعات موجود به موضوع پژوهش بررسی کرده است. بنابراین هدف، افزودن به ادبیات موضوع از طریق انجام پژوهشی جامع و روشمند بوده است. از آنجا که این پژوهش شامل ارزیابی بین‌فرهنگی رنگ‌ها نیز می‌شود، سیستم رنگ طبیعی (NCS) به عنوان مرجع برای تحلیل انتخاب شده است. استفاده از چارچوب استاندارد جهانی برای تعریف صحیح رنگ‌ها در سطح جهانی برای این پژوهش حیاتی است.

As embodied artificial agents (social robots, virtual assistants, and collaborative manipulators) move from controlled laboratories into homes, hospitals, and workplaces, their ability to interpret and anticipate human mental states becomes as important as their physical competence. This paper presents a unified theoretical and architectural account of how Theory of Mind (ToM), the capacity to attribute beliefs, desires, intentions, and emotions to others, can be integrated into embodied agents to support human-aware interaction. We first formalize a computational notion of ToM suitable for embodied settings, distinguishing zero-order perceptual inference from first- and second-order recursive belief attribution, and we relate these levels to the demands of everyday human-agent collaboration. We then propose a modular architecture, the Belief-Intention-Action (BIA) framework, that couples multimodal perception with a hybrid Bayesian-neural mental-state estimator, a hierarchical intention inference module, and an action-selection policy that explicitly conditions on inferred human mental states. The architecture is instantiated on both a simulated humanoid platform and a physical mobile manipulator and evaluated across three interaction scenarios: collaborative object handover, ambiguous instruction resolution, and false-belief-sensitive assistance. Compared with baseline agents lacking explicit mental-state modeling, the ToM-equipped agent achieves higher task success, faster adaptation to human error, and improved subjective ratings of perceived understanding and comfort, while ablation studies confirm the contribution of second-order reasoning to false-belief tasks. We conclude by discussing implications for trust calibration, the computational cost of recursive mental-state reasoning, and the ethical responsibilities that accompany machines that model human minds.

با انتقال عامل‌های مصنوعی مجسم (ربات‌های اجتماعی، دستیاران مجازی و دستکاری‌کننده‌های همکار) از آزمایشگاه‌های کنترل‌شده به خانه‌ها، بیمارستان‌ها و محیط‌های کاری، توانایی آن‌ها در تفسیر و پیش‌بینی حالات ذهنی انسان به اندازه‌ی شایستگی فیزیکی آن‌ها اهمیت می‌یابد. این مقاله یک رویکرد نظری و معماری یکپارچه ارائه می‌دهد که چگونه نظریه ذهن (ToM)، یعنی ظرفیت نسبت دادن باورها، تمایلات، نیات و هیجانات به دیگران، می‌تواند در عامل‌های مجسم برای پشتیبانی از تعامل آگاه به انسان ادغام شود. ابتدا یک مفهوم محاسباتی از ToM مناسب برای محیط‌های مجسم صورت‌بندی می‌شود که تمایز میان استنتاج ادراکی مرتبه صفر و نسبت‌دهی باور بازگشتی مرتبه اول و دوم را مشخص می‌کند و این سطوح را به الزامات همکاری روزمره انسان-عامل مرتبط می‌سازد. سپس یک معماری مدولار با عنوان چارچوب باور-نیت-کنش (BIA) پیشنهاد می‌شود که ادراک چندوجهی را با تخمین‌زننده حالت ذهنی هیبرید بیزی-عصبی، ماژول استنتاج نیت سلسله‌مراتبی و سیاست انتخاب کنش که به طور صریح بر اساس حالات ذهنی استنباط‌شده انسان شرطی می‌شود، ترکیب می‌کند. این معماری هم بر روی یک پلتفرم شبیه‌سازی‌شده انسان‌نما و هم یک دستکاری‌کننده متحرک فیزیکی پیاده‌سازی شده و در سه سناریوی تعاملی ارزیابی می‌شود: تحویل شیء به صورت همکاری، رفع ابهام در دستورالعمل و کمک حساس به باور نادرست. در مقایسه با عامل‌های پایه فاقد مدل‌سازی صریح حالت ذهنی، عامل مجهز به ToM موفقیت بالاتر در انجام وظیفه، سازگاری سریع‌تر با خطای انسانی و بهبود ارزیابی‌های ذهنی از درک و راحتی ادراک‌شده را نشان می‌دهد، در حالی که مطالعات حذف اجزا نقش استدلال مرتبه دوم را در وظایف باور نادرست تأیید می‌کند. در پایان، پیامدهای کالیبراسیون اعتماد، هزینه محاسباتی استدلال بازگشتی حالت ذهنی و مسئولیت‌های اخلاقی مرتبط با ماشین‌هایی که ذهن انسان را مدل‌سازی می‌کنند، مورد بحث قرار می‌گیرد.

Abstract As autonomous systems become increasingly capable, the deployment of Human‐Multi‐Agent Teams (HMATs) offers immense potential for executing complex, decentralized tasks. However, realizing this potential is constrained by a critical bottleneck: the cognitive and supervisory capacity of the human operator. While foundational fan‐out models established crucial groundwork for predicting this capacity, they are structurally limited to sequential, one‐to‐one interactions and rely on ambiguous variables that often produce overly optimistic predictions in real‐world environments. This article synthesizes a multi‐year empirical research program to present a comprehensive, new framework for modeling human‐autonomy scalability. First, we deconstruct the variables of legacy models into human and robot elements, demonstrating that true scalability is a relational property driven by human‐robot alignment rather than raw machine autonomy. We then validate the necessity of a mathematically bounded architecture to ensure predictive stability under operational uncertainty. Finally, we extend this framework to mathematically capture the paradigm shift toward group‐based, one‐to‐many teaming. By analyzing the results of a complex, multi‐agent simulation, we reveal the fundamental, quantifiable trade‐off between increasing team scale and maintaining human oversight, providing AI system designers with a validated blueprint for optimizing the next generation of human‐autonomy teams.

چکیده: با افزایش توانمندی سامانه‌های خودمختار، به‌کارگیری تیم‌های انسان-چندعامل (HMATs) ظرفیت چشمگیری برای اجرای وظایف پیچیده و غیرمتمرکز فراهم می‌کند. با این حال، تحقق این ظرفیت با یک گلوگاه اساسی محدود می‌شود: ظرفیت شناختی و نظارتی اپراتور انسانی. اگرچه مدل‌های بنیادین fan-out زیرساخت مهمی برای پیش‌بینی این ظرفیت فراهم کرده‌اند، اما این مدل‌ها به‌طور ساختاری به تعاملات متوالی و یک‌به‌یک محدود هستند و به متغیرهای مبهمی متکی‌اند که اغلب منجر به پیش‌بینی‌های بیش از حد خوش‌بینانه در محیط‌های واقعی می‌شوند. این مقاله با تلفیق یک برنامه پژوهشی تجربی چندساله، چارچوبی جامع و نوین برای مدل‌سازی مقیاس‌پذیری انسان-خودمختاری ارائه می‌دهد. نخست، متغیرهای مدل‌های پیشین به عناصر انسانی و رباتیکی تجزیه می‌شوند و نشان داده می‌شود که مقیاس‌پذیری واقعی یک ویژگی رابطه‌ای است که توسط هم‌راستایی انسان-ربات هدایت می‌شود و نه صرفاً خودمختاری ماشین. سپس، ضرورت وجود معماری با مرزهای ریاضی برای تضمین پایداری پیش‌بینی در شرایط عدم قطعیت عملیاتی اعتبارسنجی می‌شود. در نهایت، این چارچوب برای مدل‌سازی ریاضی تغییر پارادایم به سوی تیم‌سازی گروهی و یک‌به‌چند گسترش می‌یابد. با تحلیل نتایج یک شبیه‌سازی پیچیده چندعامله، مبادله اساسی و قابل سنجش میان افزایش مقیاس تیم و حفظ نظارت انسانی آشکار می‌شود و الگویی معتبر برای بهینه‌سازی نسل آینده تیم‌های انسان-خودمختاری در اختیار طراحان سامانه‌های هوش مصنوعی قرار می‌گیرد.

Music is affirmed as an entitlement across the European Union, yet what children receive varies with the resources their schools and regions can command. This paper applies Universal Design for Learning at a level where it is rarely employed: not the individual lesson, but the statutory curricular minimum itself. Taking Spain as a case study, it examines what minimum of musical participation a state could guarantee in a form from which no school and no learner could be excluded. Joining universal design with the capability approach, the article argues that such a minimum must be defined as a capability rather than as a resource and specified in competencies rather than materials or gestures. It proposes an instrument-independent curricular floor: a legally protected minimum of rhythmic, ensemble-based and improvisatory participation achievable with the body and voice alone, complementary to instrumental provision and never a substitute for it. Body percussion serves as the analytical test case rather than as the content of the entitlement. The article presents a normative and doctrinal analysis, not an empirical evaluation. It advances a central hypothesis and four derived propositions, states the observations that would confirm or disconfirm each, and specifies the research programme required to test them. Its principal claim is conditional and structural: the current architecture permits variation in what children receive, an entitlement defined in capability terms would remove one mechanism through which that variation operates, and whether it does so in practice is a question for empirical evaluation rather than for theoretical argument.

موسیقی به عنوان یک حق در سراسر اتحادیه اروپا مورد تأیید قرار گرفته است، اما آنچه کودکان دریافت می‌کنند بسته به منابعی که مدارس و مناطق آن‌ها در اختیار دارند متفاوت است. این مقاله طراحی جهانی برای یادگیری را در سطحی به کار می‌گیرد که به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرد: نه در سطح درس فردی، بلکه در حداقل برنامه درسی قانونی. با انتخاب اسپانیا به عنوان مطالعه موردی، بررسی می‌کند که حداقل مشارکت موسیقایی که یک دولت می‌تواند تضمین کند چیست، به گونه‌ای که هیچ مدرسه و هیچ یادگیرنده‌ای از آن مستثنی نشود. با پیوند دادن طراحی جهانی با رویکرد قابلیت، مقاله استدلال می‌کند که چنین حداقلی باید به عنوان یک قابلیت تعریف شود نه به عنوان یک منبع، و در قالب شایستگی‌ها مشخص گردد نه مواد یا حرکات. این مقاله کف برنامه درسی مستقل از ساز را پیشنهاد می‌کند: حداقل قانونی حفاظت‌شده‌ای از مشارکت ریتمیک، گروهی و بداهه‌پردازانه که تنها با بدن و صدا قابل تحقق است و مکمل آموزش سازی بوده و هرگز جایگزین آن نیست. پرکاشن بدنی به عنوان مورد تحلیلی آزمون انتخاب شده است نه به عنوان محتوای این حق. مقاله تحلیلی هنجاری و دکترینال ارائه می‌دهد و ارزیابی تجربی انجام نمی‌دهد. یک فرضیه مرکزی و چهار گزاره مشتق شده را مطرح می‌کند، مشاهداتی را که هر یک را تأیید یا رد می‌کند بیان می‌دارد و برنامه پژوهشی لازم برای آزمون آن‌ها را مشخص می‌کند. ادعای اصلی آن مشروط و ساختاری است: معماری فعلی اجازه تنوع در آنچه کودکان دریافت می‌کنند را می‌دهد، حقی که بر اساس قابلیت تعریف شود یکی از سازوکارهای ایجاد این تنوع را حذف می‌کند و این که آیا در عمل چنین می‌شود یا نه، پرسشی تجربی است نه نظری.

Education for Sustainable Development (ESD) is a critical enabler of the United Nations’ 2030 Agenda, yet its implementation is uneven across educational sectors. While Higher Education Institutions (HEIs) are progressively adopting comprehensive sustainability models, a significant gap exists in translating these successful approaches to the more centralized and resource-constrained K-12 school context. This study aims to bridge this gap by conducting a qualitative meta-synthesis of patterns of practice for ESD implementation in HEIs, which may inform adaptation in the K-12 context. This study contributes an interpretive meta-synthesis that advances the conceptual understanding of ESD transferability across educational levels. Using a systematic search and screening process modeled on Enhancing Transparency in Reporting the Synthesis of Qualitative Research (ENTREQ) statement, this study analyzes a corpus of qualitative research and extracts key themes through thematic analysis. The synthesis reveals 14 distinct practice domains organized across four meta-categories: pedagogical innovation, institutional architecture, stakeholder engagement, and assessment ecosystems. The study concludes that by strategically adapting these HEI-derived practices, policymakers, school leaders, and teacher-training institutions can systematically advance ESD, strengthening the overall educational response to global sustainability challenges.

آموزش برای توسعه پایدار (ESD) یکی از عوامل کلیدی تحقق دستورکار ۲۰۳۰ سازمان ملل متحد است، اما اجرای آن در بخش‌های مختلف آموزشی به‌طور یکنواخت صورت نمی‌گیرد. در حالی که مؤسسات آموزش عالی (HEIs) به‌تدریج مدل‌های جامع پایداری را اتخاذ می‌کنند، شکاف قابل‌توجهی در انتقال این رویکردهای موفق به بستر متمرکزتر و دارای محدودیت منابع مدارس K-12 وجود دارد. هدف این پژوهش، پر کردن این شکاف از طریق انجام یک فراتحلیل کیفی از الگوهای عملی اجرای ESD در HEIs است که می‌تواند به سازگاری در بستر مدارس K-12 کمک کند. این پژوهش با ارائه یک فراتحلیل تفسیری، به پیشبرد فهم مفهومی از قابلیت انتقال ESD در سطوح مختلف آموزشی کمک می‌کند. با استفاده از فرایند جستجو و غربالگری نظام‌مند مبتنی بر بیانیه افزایش شفافیت در گزارش فراتحلیل پژوهش کیفی (ENTREQ)، این پژوهش مجموعه‌ای از پژوهش‌های کیفی را تحلیل و مضامین کلیدی را از طریق تحلیل تماتیک استخراج می‌کند. این فراتحلیل چهارده حوزه عملی متمایز را در قالب چهار فرا‌دسته شامل نوآوری آموزشی، معماری نهادی، مشارکت ذی‌نفعان و اکوسیستم‌های ارزیابی شناسایی می‌کند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که با سازگاری راهبردی این تجارب برگرفته از HEI، سیاست‌گذاران، مدیران مدارس و نهادهای تربیت معلم می‌توانند به‌صورت نظام‌مند به پیشبرد ESD پرداخته و پاسخ آموزشی به چالش‌های جهانی پایداری را تقویت کنند.

Maternal behaviors are evolutionarily conserved yet sensitive to environmental factors such as resource availability. Scarcity-adversity, modeled by providing dams with reduced bedding and nesting materials, reliably induces changes in sensitive and insensitive pup-directed maternal behaviors. Ventral tegmental area (VTA) dopamine (DA) neurons are activated by pup interactions and required for the expression of normal maternal behaviors. However, the effects of postpartum scarcity-adversity on dam VTA DA neuron activity during caregiving alterations remain unexplored. We conducted in vivo fiber photometry recordings of VTA DA neuron activity using Cre-dependent GCaMP7f in postpartum female TH-Cre rat dams in control or scarcity-adversity conditions. Dams were assigned to control or scarcity-adversity conditions on postpartum day (PD) 2 and underwent daily fiber photometry recordings during naturalistic maternal behavior observation sessions and a food pellet reward retrieval task through PD 5. Scarcity-adversity dams showed significantly elevated VTA DA neuron activity during insensitive caregiving, reflected by increased area under the curve, with no group differences during sensitive care. Additionally, scarcity-adversity dams exhibited a decrease in frequency of peaks when separated from their pups (i.e., out of nest), with no group differences during pup contact or nursing. Critically, alterations in VTA DA neuron activity in scarcity-adversity dams were not observed during food reward retrieval, suggesting that postpartum scarcity-adversity selectively disrupts VTA DA dynamics within the maternal caregiving context. These findings show that postpartum resource scarcity induces context-specific alterations in VTA DA neuron activity and provide a foundation for future investigation of projection-specific mechanisms underlying adversity-induced maternal behavior deficits. Significance Statement Postpartum adversity compromises maternal caregiving and increases risk for postpartum depression, but how it alters real-time maternal brain function during active caregiving is poorly understood. Using fiber photometry in TH-Cre dams exposed to resource scarcity, we demonstrate that adversity alters ventral tegmental area (VTA) dopamine (DA) neuron activity during ongoing maternal behavior in a context-dependent manner. Adversity elevated VTA DA neuron activity during insensitive caregiving and reduced VTA DA activity during pup separation, without affecting VTA DA responses to food. These findings reveal that postpartum scarcity-adversity shapes the motivational architecture of maternal caregiving through context-specific alterations in VTA DA neuron dynamics, providing a neurobiological framework for understanding how adverse postpartum environments impair maternal care quality without broadly affecting reward processing.

رفتارهای مادری از لحاظ تکاملی حفظ شده‌اند، اما نسبت به عوامل محیطی مانند دسترسی به منابع حساس هستند. کمبود و سختی، که با فراهم کردن مواد بستر و لانه‌سازی کاهش‌یافته برای مادران مدل‌سازی می‌شود، به طور قابل اعتمادی موجب تغییر در رفتارهای مادری حساس و غیرحساس نسبت به توله‌ها می‌گردد. نورون‌های دوپامینرژیک ناحیه تهویه شکمی (VTA) با تعاملات با توله‌ها فعال می‌شوند و برای بروز رفتارهای مادری طبیعی ضروری هستند. با این حال، اثرات کمبود و سختی پس از زایمان بر فعالیت نورون‌های دوپامینرژیک VTA در مادران طی تغییرات مراقبتی هنوز بررسی نشده است. ما با استفاده از فوتومتری فیبری درون‌زنده و GCaMP7f وابسته به Cre، فعالیت نورون‌های دوپامینرژیک VTA را در موش‌های ماده TH-Cre در شرایط کنترل یا کمبود و سختی پس از زایمان ثبت کردیم. مادران در روز دوم پس از زایمان (PD2) به شرایط کنترل یا کمبود و سختی تخصیص داده شدند و طی روزهای بعد، ثبت‌های روزانه فوتومتری فیبری در طول جلسات مشاهده رفتار مادری طبیعی و یک آزمون دریافت پاداش غذایی تا روز پنجم پس از زایمان (PD5) انجام شد. مادران گروه کمبود و سختی، افزایش معنی‌داری در فعالیت نورون‌های دوپامینرژیک VTA طی مراقبت غیرحساس نشان دادند که با افزایش مساحت زیر منحنی منعکس شد، در حالی که در مراقبت حساس تفاوتی بین گروه‌ها مشاهده نشد. همچنین، مادران کمبود و سختی کاهش در فراوانی قله‌های فعالیت هنگام جدایی از توله‌ها (یعنی خارج از لانه) نشان دادند، بدون تفاوت گروهی در هنگام تماس با توله‌ها یا شیردهی. به طور مهم، تغییرات فعالیت نورون‌های دوپامینرژیک VTA در مادران کمبود و سختی هنگام دریافت پاداش غذایی مشاهده نشد، که نشان می‌دهد کمبود و سختی پس از زایمان به طور انتخابی پویایی VTA DA را در زمینه مراقبت مادری مختل می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کمبود منابع پس از زایمان موجب تغییرات زمینه‌محور در فعالیت نورون‌های دوپامینرژیک VTA می‌شود و زمینه‌ای برای بررسی‌های آینده درباره سازوکارهای اختصاصی مسیرهای عصبی در نقص رفتار مادری ناشی از سختی فراهم می‌آورد. اهمیت پژوهش: سختی پس از زایمان موجب تضعیف مراقبت مادری و افزایش خطر افسردگی پس از زایمان می‌شود، اما نحوه تأثیر آن بر عملکرد مغز مادر در زمان واقعی طی مراقبت فعال به خوبی شناخته نشده است. با استفاده از فوتومتری فیبری در موش‌های TH-Cre تحت کمبود منابع، نشان دادیم که سختی، فعالیت نورون‌های دوپامینرژیک ناحیه تهویه شکمی (VTA) را طی رفتار مادری جاری به صورت وابسته به زمینه تغییر می‌دهد. سختی موجب افزایش فعالیت نورون‌های دوپامینرژیک VTA در مراقبت غیرحساس و کاهش فعالیت VTA DA در زمان جدایی از توله‌ها شد، بدون تأثیر بر پاسخ VTA DA به غذا. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کمبود و سختی پس از زایمان معماری انگیزشی مراقبت مادری را از طریق تغییرات زمینه‌محور در پویایی نورون‌های دوپامینرژیک VTA شکل می‌دهد و چارچوبی عصب‌زیستی برای درک چگونگی تضعیف کیفیت مراقبت مادری توسط محیط‌های نامطلوب پس از زایمان بدون تأثیر گسترده بر پردازش پاداش فراهم می‌کند.

Although Spatial Quality Satisfaction (SQS) is important for evaluating student dormitories, empirical research examining it as a multidimensional construct remains limited. Adopting a socio-spatial post-occupancy evaluation (POE) framework, this study examines overall SQS and 10 dimensions across 10 variables: gender, age, field of study, class level, degree level, campus location, family’s region of residence, dormitory of residence, duration of residence, and floor level. Data were collected from 450 students in five state-run dormitories in Kırklareli, Türkiye. Proportionate stratified sampling was used. Group differences were analyzed using t-tests, one-way or Welch ANOVA, and post hoc tests. Nine variables, excluding floor level, showed significant differences in overall SQS and/or its dimensions. Dormitory of residence showed the broadest pattern; post hoc analyses identified one smaller-capacity dormitory relatively close to the city center as having the highest overall SQS and significantly higher scores than the others in spatial organization, comfort, facilities, visual quality, and emotional and psychological atmosphere. Campus location, field of study, and gender were associated with differences across several dimensions. These findings suggest prioritizing connections to campuses, transportation, and urban facilities; clear building organization and suitable environmental and safety conditions; adaptable rooms and common spaces; and visual, social, and psychological qualities.

اگرچه رضایت از کیفیت فضایی (SQS) برای ارزیابی خوابگاه‌های دانشجویی اهمیت دارد، پژوهش‌های تجربی که آن را به‌عنوان یک سازه چندبعدی بررسی کنند، همچنان محدود هستند. این مطالعه با اتخاذ چارچوب ارزیابی پس‌اشغالی اجتماعی‌فضایی (POE)، به بررسی رضایت کلی از کیفیت فضایی و ۱۰ بُعد آن در میان ۱۰ متغیر شامل جنسیت، سن، رشته تحصیلی، مقطع تحصیلی، سطح کلاس، محل پردیس، منطقه سکونت خانواده، خوابگاه محل سکونت، مدت اقامت و طبقه محل سکونت می‌پردازد. داده‌ها از ۴۵۰ دانشجو در پنج خوابگاه دولتی در شهر Kırklareli، ترکیه گردآوری شد. نمونه‌گیری طبقه‌بندی‌شده متناسب به‌کار گرفته شد. تفاوت‌های گروهی با استفاده از آزمون t، آنووا یک‌طرفه یا Welch و آزمون‌های تعقیبی تحلیل شدند. نه متغیر، به‌جز طبقه محل سکونت، تفاوت معناداری در رضایت کلی از کیفیت فضایی و/یا ابعاد آن نشان دادند. خوابگاه محل سکونت گسترده‌ترین الگوی تفاوت را داشت؛ تحلیل‌های تعقیبی نشان دادند که یک خوابگاه با ظرفیت کمتر و نسبتاً نزدیک به مرکز شهر، بالاترین رضایت کلی از کیفیت فضایی و نمرات معناداراً بالاتری نسبت به سایر خوابگاه‌ها در سازماندهی فضایی، آسایش، امکانات، کیفیت بصری و جو عاطفی و روان‌شناختی دارد. محل پردیس، رشته تحصیلی و جنسیت نیز با تفاوت‌هایی در چندین بُعد همراه بودند. این یافته‌ها بر اولویت‌بخشی به ارتباط با پردیس‌ها، حمل‌ونقل و امکانات شهری؛ سازماندهی شفاف ساختمان و شرایط مناسب محیطی و ایمنی؛ اتاق‌ها و فضاهای مشترک قابل تطبیق؛ و کیفیت‌های بصری، اجتماعی و روان‌شناختی تأکید دارند.

Research on emotional recognition from images is advancing across computer vision, psychology, and neuroscience. Even though computer vision has come a long way, emotion detection still faces many challenges. For example, facial-centric models trained on small datasets don't always get the right results, and there aren't enough image collections that show emotions in the right context to show how complicated they really are. This work proposes an innovative approach for contextual emotional detection by integrating bodily sensations with environmental data. We created LEMOTIC, a large, diverse dataset that covers a 116,034 images; wide range of emotional situations. We constructed our methodology utilising a deep convolutional neural network (DCNN) architecture. To better understand emotions in context, we connect 26 different emotional categories to three continuous emotional dimensions: valence, arousal, and dominance. After extensive hyperparameter tuning, our model demonstrated accurate emotion recognition from full-body postures and ambient data. Our Sentiment Recognition Model surpasses earlier techniques in both accuracy and generalisation for continuous and discrete emotional variables. Our study reveals that somatic and contextual emotions are particularly important when examining emotions in images. Our method improves context-aware emotion recognition by using deep learning and a carefully chosen dataset. This makes it easier to use in social robotics, affective computing, and human-computer interaction.

پژوهش‌ها در زمینه شناسایی هیجان از تصاویر در حوزه‌های بینایی ماشین، روان‌شناسی و علوم اعصاب در حال پیشرفت است. با وجود پیشرفت‌های قابل توجه در بینایی ماشین، شناسایی هیجان همچنان با چالش‌های متعددی مواجه است. به عنوان مثال، مدل‌های مبتنی بر چهره که با داده‌های محدود آموزش دیده‌اند، همواره نتایج دقیقی ارائه نمی‌دهند و مجموعه تصاویر کافی که هیجان‌ها را در زمینه مناسب نمایش دهند و پیچیدگی آن‌ها را نشان دهند، وجود ندارد. این پژوهش رویکردی نوآورانه برای شناسایی هیجان زمینه‌مند با ادغام احساسات بدنی و داده‌های محیطی ارائه می‌دهد. ما مجموعه داده LEMOTIC را ایجاد کردیم که شامل ۱۱۶٬۰۳۴ تصویر و دامنه وسیعی از موقعیت‌های هیجانی است. روش‌شناسی ما مبتنی بر معماری شبکه عصبی کانولوشنی عمیق (DCNN) طراحی شده است. به منظور درک بهتر هیجان‌ها در زمینه، ۲۶ دسته هیجانی مختلف را به سه بعد پیوسته هیجان شامل والانس، برانگیختگی و سلطه متصل کردیم. پس از تنظیم گسترده ابرپارامترها، مدل ما توانست شناسایی دقیقی از هیجان بر اساس وضعیت‌های بدنی کامل و داده‌های محیطی ارائه دهد. مدل شناسایی هیجان ما از نظر دقت و تعمیم‌پذیری در متغیرهای هیجانی پیوسته و گسسته، عملکرد بهتری نسبت به روش‌های پیشین نشان داد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که هیجان‌های جسمانی و زمینه‌ای در بررسی هیجان‌ها در تصاویر اهمیت ویژه‌ای دارند. روش ما با بهره‌گیری از یادگیری عمیق و مجموعه داده‌ای منتخب، شناسایی هیجان آگاه از زمینه را بهبود می‌بخشد و کاربرد آن را در رباتیک اجتماعی، محاسبات عاطفی و تعامل انسان و رایانه تسهیل می‌کند.

Science education seeks not only to expand learners' knowledge but also to develop scientific ways of explaining natural phenomena. This requires more than transmitting disciplinary information. Learners must recognise why scientific concepts become necessary, how they extend or revise existing explanations, and under what conditions they provide meaningful accounts of the physical world. The educational challenge therefore concerns not only which concepts should be taught, but also the instructional reasoning surrounding their introduction.Science education research has generated substantial knowledge through conceptual change, inquiry-based learning, model-based instruction, learning progressions, productive preparation, and related traditions. These approaches have shown the importance of engaging prior ideas, recognising explanatory limitations, refining representations, and applying knowledge across contexts. Yet one decision connecting many of these processes often remains implicit: the introduction of formal scientific concepts (Duit and Treagust, 2012;Méheut and Psillos, 2004;Steenhof et al., 2020;Minner et al., 2010;Campbell et al., 2015).In this article, formal concept entry refers to the point at which a scientific construct is presented in an explicit disciplinary form, for example as a named concept or definition, symbolic or mathematical representation, law, model, or related formal structure. Such constructs frequently enter instruction through curricular sequence, textbook organisation, or teaching convention. These arrangements may be appropriate, but the educational justification for formal concept entry is seldom examined directly: not whether the construct belongs in the curriculum, but whether its formal presentation is coordinated with the explanatory work Commented [S[1]: 'U' was missing in '.edu'. Now that is included learners are expected to perform. This issue has renewed practical importance as learners increasingly encounter completed definitions, derivations, simulations, and explanations through digital platforms and generative artificial intelligence before instruction has established their explanatory significance. Greater access to formal scientific information does not itself establish when a construct becomes meaningful within learners' developing understanding (Kumar et al., 2026). This Opinion therefore argues that formal concept entry deserves explicit consideration as an instructional decision. The central question is not whether formal scientific concepts should be introduced early or late, but whether their introduction is instructionally justified by the explanatory work learners are expected to perform.To support reflection on this question, I propose the Concept Genesis Framework (CGF). CGF is an instructor-facing conceptual architecture for examining how formal scientific concepts are prepared, introduced, interpreted, and integrated within learning. It neither replaces established educational theories nor prescribes a universal teaching sequence. Its contribution is to provide a coherent language for considering the instructional justification of formal concept entry.CGF does not arise from a single theory of learning. Its design draws on several established traditions that converge on a common instructional concern: learners interpret new scientific ideas through prior understanding, may need to recognise limitations in existing explanations, and require representational and explanatory support to integrate new disciplinary constructs.Conceptual-change scholarship provides one foundation through its attention to existing conceptions, explanatory inadequacy, and the restructuring of understanding (Strike and Posner, 1982;Duit and Treagust, 2012). Nersessian (1989) adds a representational perspective by emphasising that scientific understanding involves the construction and coordination of conceptual and mathematical representations rather than the reception of completed definitions alone. Inquiry and teaching-learning sequence research further situate such conceptual development within deliberately organised instructional activity (Sandoval and Reiser, 2004;Méheut and Psillos, 2004).CGF does not depend on a single philosophical doctrine. Its orientation is epistemic and instructional: scientific concepts are treated as disciplinary resources for explanation, representation, and prediction rather than as isolated verbal or symbolic entities. ThisReviewer comment 1 has been addressed Paragraph beginning -Concepts, equations------and ending (Kumar et al., 2026), has been replaced with the new paragraph-starting -In this article---------and ending (Kumar et al., 2026).orientation is compatible with constructivist perspectives insofar as it recognises prior understanding and active meaning-making. CGF is not, however, proposed as a constructivist theory of learning, nor does it assume that learners independently rediscover disciplinary knowledge. Its narrower concern is whether the instructional conditions surrounding formal concept entry allow a scientific construct to perform meaningful explanatory work within a learning situation.The ten elements of CGF are consequently described as instructional functions rather than whether it can be used across related contexts (Disciplinary Transfer); and how it supports subsequent learning (Forward Linkage). The framework does not claim that these ten functions are empirically invariant or that all must occur in a fixed order. Depending on the concept, discipline, learners, and instructional purpose, they may overlap, recur, be compressed, or be unnecessary.Scientific concepts are not merely definitions, symbols, or equations. They are intellectual tools developed to explain, organise, and predict phenomena. Although learners often encounter them in completed disciplinary form, instruction must determine how they can become meaningful explanatory resources rather than isolated information.CGF organises ten instructional functions around this problem. The number ten reflects this analytical differentiation of instructional work surrounding formal concept entry rather than an assumed set of invariant cognitive stages. These functions describe a flexible educational logic, not fixed learner stages or a mandatory sequence. Depending on the concept, discipline, learners, and instructional purpose, they may overlap, recur, be compressed, or be unnecessary. (Sandoval and Reiser, 2004;Rea-Ramirez et al., 2009). Its educational value lies in orienting learners towards a meaningful explanatory objective.As learners attempt to address the question, they may recognise that their current explanations or reasoning strategies are insufficient. CGF describes this recognition as Cognitive Tension.It is neither required nor sufficient for conceptual change, but it can help learners recognise the limits of their existing explanatory resources (Strike and Posner, 1982;Rea-Ramirez et al., 2009).: correction of the wording in Figure 1 from "comprises of ten instructional functions" to "comprises ten instructional functions." Minor typographical errors identified within the figure have also been corrected.Recognition of these limitations may generate Epistemic Need: an appreciation that an additional scientific construct is required to explain, organise, or predict observations more adequately. Epistemic need differs from curiosity alone because it concerns the perceived explanatory necessity of a new concept. It may emerge spontaneously or through instructional guidance (Lee et al., 2021).Instruction may then examine the boundaries, assumptions, or inadequacies of existing explanations. A model may fail under new conditions, conflict with evidence, or prove too limited for a broader domain (Rea-Ramirez et al., 2009;Sommeillier et al., 2021).Identifying such limitations does not require rejecting earlier explanations entirely. Scientific understanding often develops through extension, refinement, and specification rather than complete replacement.Historical reconstruction can show why concepts emerged, but it is only one route to explanatory necessity. The need for a concept may also become visible through experimental anomalies, engineering constraints, mathematical inconsistency, model comparison, simulation, or unresolved disciplinary questions (Matthews, 1992). The objective is not to reproduce scientific history, but to clarify the explanatory conditions that justify introducing a formal scientific concept.Concept Genesis denotes the instructional point at which the formal scientific construct is explicitly introduced, stabilised, or recognised as an appropriate response to the identified explanatory problem. It does not imply that learners independently reinvent disciplinary knowledge or experience a single moment of discovery. Terminology or representations may appear earlier, but Concept Genesis marks the point at which they acquire coherent disciplinary meaning (Stamovlasis et al., 2005;Cook, 2006).Concepts gain precision through equations, symbols, graphs, diagrams, models, or other disciplinary representations. CGF defines formalisation broadly because representationalPeriod is included, which was missing practices differ across scientific fields. Concept Genesis and Formalisation are analytically distinct but educationally interconnected and may develop recursively.Correctly manipulating a representation does not necessarily indicate understanding (Stamovlasis et al., 2005). Scientific Interpretation connects formal constructs with their explanatory meaning, assumptions, domains of applicability, predictive capacity, and disciplinary significance. It therefore links procedural use with conceptual understanding.Understanding becomes educationally valuable when learners can extend it beyond the immediate instructional setting. Disciplinary Transfer involves applying a concept across related problems, conditions, contexts, or scales. Transfer should not be assumed from success on familiar tasks but treated as an outcome requiring instructional design and observation (Lobato and Hohensee, 2021).Through Forward Linkage, a newly acquired concept becomes a resource for subsequent models, explanations, and disciplinary learning. Formal concept entry is therefore not only about introducing an individual construct, but also about supporting the progressive organisation of scientific understanding across a curriculum.Taken together, these functions enable educators to examine how formal scientific concepts are prepared, introduced, interpreted, extended, and connected. CGF does not prescribe a universal route to learning. It provides a structured language for considering whether formal concept entry is instructionally justified within a particular educational context.CGF is a conceptual lens for instructional planning and reflection, not a new theory of learning, a validated instructional model, or a prescriptive teaching method. It does not replace inquirybased learning, conceptual change, model-based instruction, productive preparation, learning cycles, teaching-learning sequences, or related evidence-informed approaches (Méheut and Psillos, 2004;Minner et al., 2010;Duit and Treagust, 2012;Campbell et al., 2015).Instead, it organises instructional functions recognised across these traditions around the specific question of formal concept entry.The framework does not require all ten functions to appear, nor does it prescribe their order. Scientific disciplines differ in conceptual structure, mathematical demands, representational practices, and curricular constraints. Learners also differ in prior knowledge, educational goals, cognitive resources, and learning contexts. The functions may therefore overlap, recur, or be omitted.CGF also does not advocate delayed instruction. Early introduction of terminology, diagrams, notation, or simplified models may sometimes provide necessary scaffolding (Cook, 2006). In other situations, learners may benefit from first recognising an explanatory limitation. The relevant judgement concerns not timing in isolation, but whether a formal scientific concept can support the explanatory work required within the learning situation.The framework may be especially useful for concepts that are abstract, counterintuitive, mathematically constituted, foundational for later learning, or commonly presented only in completed formal form. It may be unnecessary for straightforward factual knowledge, routine procedural skills, directly observable phenomena, or situations in which immediate explicit instruction is clearly appropriate.Its educational value remains an empirical question. CGF should therefore be treated as a conceptual proposition that invites evaluation across disciplines, educational levels, and instructional settings.Learners may reproduce definitions, derivations, or equations while remaining uncertain about why a construct became necessary, what problem it addresses, or where it applies. Procedural competence remains educationally important, but it does not always develop together with explanatory understanding (Stamovlasis et al., 2005). Formal concept entry should therefore be judged not only by what learners can perform, but also by the understanding that the construct is intended to support.Concept introduction is also rarely a single event. Terminology, qualitative descriptions, diagrams, equations, computational procedures, and canonical explanations need not enter instruction simultaneously. Each may serve a different role. Formal concept entry is therefore better understood as a distributed instructional process whose components can be introduced according to their explanatory function.This perspective also refines the idea of learner readiness. Readiness is not simply the completion of prerequisite activities. It concerns the relationship between the explanatory demands of a learning situation and learners' capacity to integrate a new construct meaningfully. Prior knowledge, representational support, cognitive demands, recognition of limitations, and instructional guidance all shape this capacity (Cook, 2006;Steenhof et al., 2020).Learner difficulty alone does not justify introducing a formal scientific concept. Productive struggle is not an educational goal in itself, and immediate explanation does not necessarily prevent understanding. Effective teaching requires judgement about when exploration, representation, explanation, and direct guidance are most educationally useful (Steenhof et al., 2020).Because these judgements vary across thermodynamics, quantum chemistry, biology, engineering, and other disciplines, CGF remains deliberately flexible. Its purpose is not to standardise concept introduction, but to make the reasoning behind it more visible.The principal contribution of CGF is to make explicit an instructional decision often embedded within broader pedagogy: why a formal scientific concept is introduced at a particular point in learning. This perspective complements existing educational research rather than competing with it. Diverse traditions may organise teaching differently, yet many confront the transition from provisional or intuitive explanations to formal scientific concepts. Treating that transition as an object of reflection may create a useful point of dialogue across approaches.The framework also has implications for curriculum design and educational research. Curricula typically specify what should be taught but provide less guidance about the reasoning supporting the introduction of particular concepts, representations, or mathematical formulations (Méheut and Psillos, 2004). Attention to formal concept entry may help educators align curricular expectations, learner preparedness, explanatory demands, and instructional support. In research, it may offer an additional dimension for describing interventions and interpreting differences across learning environments.Its relevance is heightened by contemporary digital learning. Learners may now encounter formal scientific language and representations before an instructional context has established their explanatory significance (Kumar et al., 2026). The educator's role therefore extends beyond providing information towards helping learners understand when and why formal constructs become useful.Several limitations remain. CGF has not undergone systematic empirical validation and does not claim that explicit attention to concept entry will necessarily improve understanding or transfer. Its functions may not operate uniformly across disciplines, learner populations, or educational levels. Instructional decisions also remain shaped by curriculum, assessment, institutional constraints, teacher expertise, available time, and learner diversity.Future studies may investigate how educators currently justify formal concept entry, how such judgements vary across disciplines, and whether making them explicit influences conceptual understanding, transfer, curriculum design, teacher education, or research reporting. These studies would not seek a universal rule for early or delayed instruction. They would examine whether greater transparency regarding the reasoning behind concept entry contributes meaningfully to science education.In conclusion, the educational significance of a formal scientific concept lies not only in its disciplinary content, but also in the instructional judgement governing when it becomes meaningful within learners' developing explanations of the natural world. CGF offers a conceptual architecture for examining that judgement. Recognising formal concept entry as an explicit instructional decision may help clarify how scientific knowledge becomes meaningful during learning.

آموزش علوم نه تنها به گسترش دانش فراگیران می‌پردازد، بلکه هدف آن توسعه شیوه‌های علمی تبیین پدیده‌های طبیعی نیز هست. این امر فراتر از انتقال صرف اطلاعات تخصصی است. فراگیران باید دریابند چرا مفاهیم علمی ضرورت می‌یابند، چگونه این مفاهیم تبیین‌های موجود را گسترش داده یا اصلاح می‌کنند و تحت چه شرایطی می‌توانند تبیین‌های معناداری از جهان فیزیکی ارائه دهند. بنابراین، چالش آموزشی صرفاً به این محدود نمی‌شود که کدام مفاهیم باید آموزش داده شوند، بلکه استدلال آموزشی پیرامون معرفی آن‌ها نیز اهمیت دارد. پژوهش‌های آموزش علوم از طریق تغییر مفهومی، یادگیری مبتنی بر پژوهش، آموزش مبتنی بر مدل، پیشرفت‌های یادگیری، آمادگی مولد و سنت‌های مرتبط، دانش قابل توجهی تولید کرده‌اند. این رویکردها اهمیت درگیر کردن ایده‌های پیشین، شناسایی محدودیت‌های تبیینی، اصلاح بازنمایی‌ها و به‌کارگیری دانش در زمینه‌های مختلف را نشان داده‌اند. با این حال، تصمیمی که بسیاری از این فرایندها را به هم پیوند می‌دهد، اغلب ضمنی باقی می‌ماند: ورود مفاهیم علمی رسمی (Duit و Treagust، ۲۰۱۲؛ Méheut و Psillos، ۲۰۰۴؛ Steenhof و همکاران، ۲۰۲۰؛ Minner و همکاران، ۲۰۱۰؛ Campbell و همکاران، ۲۰۱۵). در این مقاله، ورود رسمی مفهوم به نقطه‌ای اشاره دارد که یک سازه علمی به صورت صریح و تخصصی، مانند یک مفهوم یا تعریف نام‌گذاری‌شده، بازنمایی نمادین یا ریاضی، قانون، مدل یا ساختار رسمی مرتبط ارائه می‌شود. این سازه‌ها اغلب از طریق توالی برنامه درسی، سازماندهی کتاب درسی یا عرف تدریس وارد آموزش می‌شوند. این ترتیبات ممکن است مناسب باشند، اما توجیه آموزشی برای ورود رسمی مفهوم به ندرت به طور مستقیم بررسی می‌شود: نه اینکه آیا سازه باید در برنامه درسی باشد، بلکه آیا ارائه رسمی آن با کار تبیینی که از فراگیران انتظار می‌رود هماهنگ است. این مسئله با توجه به اینکه فراگیران بیش از پیش با تعاریف کامل، استنتاج‌ها، شبیه‌سازی‌ها و تبیین‌ها از طریق بسترهای دیجیتال و هوش مصنوعی مولد پیش از آنکه اهمیت تبیینی آن‌ها در آموزش تثبیت شده باشد مواجه می‌شوند، اهمیت عملی تازه‌ای یافته است. دسترسی بیشتر به اطلاعات علمی رسمی به خودی خود تعیین نمی‌کند که چه زمانی یک سازه درک معناداری در فهم در حال رشد فراگیران پیدا می‌کند (Kumar و همکاران، ۲۰۲۶). بنابراین، این مقاله بر این باور است که ورود رسمی مفهوم شایسته توجه صریح به عنوان یک تصمیم آموزشی است. پرسش اصلی این نیست که آیا مفاهیم علمی رسمی باید زود یا دیر معرفی شوند، بلکه این است که آیا معرفی آن‌ها با کار تبیینی که از فراگیران انتظار می‌رود، توجیه آموزشی دارد یا خیر. برای حمایت از تأمل در این پرسش، چارچوب تکوین مفهوم (CGF) پیشنهاد می‌شود. CGF معماری مفهومی برای مدرسان است تا بررسی کنند که چگونه مفاهیم علمی رسمی آماده، معرفی، تفسیر و در یادگیری ادغام می‌شوند. این چارچوب جایگزین نظریه‌های آموزشی موجود نیست و توالی تدریس جهان‌شمولی را تجویز نمی‌کند. سهم آن ارائه زبانی منسجم برای تأمل درباره توجیه آموزشی ورود رسمی مفهوم است. CGF از یک نظریه واحد یادگیری نشأت نمی‌گیرد. طراحی آن مبتنی بر چند سنت تثبیت‌شده است که بر یک دغدغه مشترک آموزشی تمرکز دارند: فراگیران ایده‌های علمی جدید را از طریق فهم پیشین تفسیر می‌کنند، ممکن است لازم باشد محدودیت‌های تبیین‌های موجود را شناسایی کنند و برای ادغام سازه‌های تخصصی جدید به حمایت بازنمایی و تبیینی نیاز دارند. پژوهش‌های تغییر مفهومی با توجه به تصورات موجود، ناکافی بودن تبیین‌ها و بازسازی فهم، یکی از بنیان‌ها را فراهم می‌کنند (Strike و Posner، ۱۹۸۲؛ Duit و Treagust، ۲۰۱۲). Nersessian (۱۹۸۹) با تأکید بر اینکه فهم علمی مستلزم ساخت و هماهنگی بازنمایی‌های مفهومی و ریاضی است و نه صرفاً دریافت تعاریف کامل، دیدگاه بازنمایی را می‌افزاید. پژوهش‌های یادگیری مبتنی بر پژوهش و توالی تدریس-یادگیری نیز این تحول مفهومی را در فعالیت آموزشی سازمان‌یافته قرار می‌دهند (Sandoval و Reiser، ۲۰۰۴؛ Méheut و Psillos، ۲۰۰۴). CGF به یک مکتب فلسفی خاص وابسته نیست. رویکرد آن معرفت‌شناختی و آموزشی است: مفاهیم علمی به عنوان منابع تخصصی برای تبیین، بازنمایی و پیش‌بینی تلقی می‌شوند، نه صرفاً موجودیت‌های لفظی یا نمادین منفرد. این رویکرد با دیدگاه‌های سازنده‌گرایانه تا جایی سازگار است که فهم پیشین و ساخت فعال معنا را به رسمیت می‌شناسد. با این حال، CGF به عنوان نظریه سازنده‌گرای یادگیری پیشنهاد نمی‌شود و فرض نمی‌کند که فراگیران به طور مستقل دانش تخصصی را بازکشف می‌کنند. دغدغه محدودتر آن این است که آیا شرایط آموزشی پیرامون ورود رسمی مفهوم اجازه می‌دهد یک سازه علمی در یک موقعیت یادگیری کارکرد تبیینی معنادار ایفا کند یا خیر. به همین دلیل، ده عنصر CGF به عنوان کارکردهای آموزشی توصیف می‌شوند، نه اینکه آیا می‌توان آن را در زمینه‌های مرتبط به کار برد (انتقال تخصصی) و چگونه از یادگیری بعدی حمایت می‌کند (پیوند رو به جلو). این چارچوب ادعا نمی‌کند که این ده کارکرد به طور تجربی ثابت یا همه باید به ترتیب مشخصی رخ دهند. بسته به مفهوم، رشته، فراگیران و هدف آموزشی، ممکن است این کارکردها همپوشانی، تکرار، فشرده یا غیرضروری باشند. مفاهیم علمی صرفاً تعاریف، نمادها یا معادلات نیستند. آن‌ها ابزارهای فکری هستند که برای تبیین، سازماندهی و پیش‌بینی پدیده‌ها توسعه یافته‌اند. اگرچه فراگیران اغلب آن‌ها را به صورت کامل و تخصصی دریافت می‌کنند، آموزش باید تعیین کند که چگونه می‌توانند به منابع تبیینی معنادار تبدیل شوند، نه اطلاعات منفرد. CGF ده عنصر را سازمان می‌دهد.

This study examines how cross-subject integration in STEM education can be embedded within formal curriculum structures through institutional design rather than individual teacher initiative. The research was conducted at a STEM-specialist secondary school in Astana, Kazakhstan, where informatics functions as a coordinating subject across science and humanities disciplines. The study analyses two dimensions of curriculum organisation: (1) the vertical progression of the informatics curriculum across Grades 6–10, from digital literacy and data handling to programming and independent project work; and (2) a horizontal coordination mechanism in which informatics and subject teachers design shared learning tasks and independently assess different dimensions of the same student products. Data include curriculum documents, assessment rubrics, student project work ( n = 36 students, comprising three complete project groups from the chemistry integration cycle), and teacher perspectives collected through informal conversational exchanges. Findings document how co-assessment structures differentiated disciplinary feedback from two independent knowledge positions within a single task, and how teachers perceived this structure as making disciplinary expectations more explicit in student preparation. The study introduces the concept of an interdisciplinary assessment ecology as a distributed evaluation structure in which subject specialists assess distinct dimensions of shared student artefacts. The results suggest that such integration can be implemented through formal planning routines embedded in existing curriculum structures without additional curriculum time for students or external funding, though it does require coordinated teacher time for quarterly cross-departmental planning sessions.

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه ادغام میان‌موضوعی در آموزش STEM می‌تواند از طریق طراحی نهادی و نه صرفاً ابتکار فردی معلمان، در ساختارهای رسمی برنامهٔ درسی جای گیرد. پژوهش در یک دبیرستان تخصصی STEM در آستانه، قزاقستان انجام شده است که در آن، درس انفورماتیک به عنوان یک موضوع هماهنگ‌کننده میان رشته‌های علوم و علوم انسانی ایفای نقش می‌کند. این مطالعه دو بُعد از سازماندهی برنامهٔ درسی را تحلیل می‌کند: (۱) پیشرفت عمودی برنامهٔ درسی انفورماتیک در پایه‌های ششم تا دهم، از سواد دیجیتال و داده‌پردازی تا برنامه‌نویسی و کار پروژه‌ای مستقل؛ و (۲) سازوکار هماهنگی افقی که در آن معلمان انفورماتیک و سایر دروس، وظایف یادگیری مشترک طراحی کرده و به طور مستقل ابعاد مختلف یک محصول دانش‌آموزی را ارزیابی می‌کنند. داده‌ها شامل اسناد برنامهٔ درسی، روبریک‌های ارزیابی، کارهای پروژه‌ای دانش‌آموزان (n = 36 دانش‌آموز، شامل سه گروه کامل پروژه از چرخهٔ ادغام شیمی) و دیدگاه‌های معلمان که از طریق گفتگوهای غیررسمی جمع‌آوری شده‌اند، می‌باشد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ساختارهای هم‌ارزیابی، بازخوردهای متمایز رشته‌ای را از دو جایگاه دانشی مستقل در قالب یک وظیفه واحد فراهم می‌کند و معلمان این ساختار را موجب شفاف‌تر شدن انتظارات رشته‌ای در آماده‌سازی دانش‌آموزان می‌دانند. این مطالعه مفهوم «بوم‌شناسی ارزیابی میان‌رشته‌ای» را به عنوان ساختار ارزیابی توزیع‌شده‌ای معرفی می‌کند که در آن متخصصان هر رشته، ابعاد متمایز مصنوعات مشترک دانش‌آموزی را ارزیابی می‌کنند. نتایج نشان می‌دهد چنین ادغامی می‌تواند از طریق روال‌های برنامه‌ریزی رسمی که در ساختارهای موجود برنامهٔ درسی تعبیه شده‌اند، بدون نیاز به زمان اضافی برای دانش‌آموزان یا تأمین مالی خارجی اجرا شود، هرچند نیازمند هماهنگی زمانی معلمان برای جلسات برنامه‌ریزی میان‌بخشی فصلی است.

Background: Junior high school Social Studies has a civic mandate beyond content mastery. Community-connected approaches may strengthen that mandate by linking disciplinary concepts to local issues, institutions, evidence, and public action. Objective: This narrative review examined how community-connected Social Studies may support adolescent civic learning, with attention to place-based inquiry, action civics, open classroom climate, civic self-efficacy, student voice, digital civic learning, and the Philippine context. Methods: A structured narrative search prioritized peer-reviewed literature from 2019 to 2025 in Social Studies, civic education, middle-level education, and adolescent civic development. Foundational and official curriculum sources were added when necessary. Sources were compared by context, instructional approach, civic outcome, and implementation condition, guided by SANRA principles. Results: Six patterns emerged. Local and place-based inquiry was strongest when community contexts functioned as evidence rather than decoration. Action-oriented experiences supported civic competence when students had authentic choices and feasible roles. Open discussion connected local relevance to democratic reasoning, while civic self-efficacy helped translate knowledge into participation intentions. Digital civic learning expanded the public sphere but required explicit source evaluation. Benefits depended on teacher preparation, classroom safety, equitable access, and community support. Philippine scholarship supports deliberative and citizenship-oriented purposes, but junior high school empirical evidence remains limited. Conclusion: Community-connected Social Studies is best understood as an instructional architecture that links local inquiry, disciplinary evidence, deliberation, civic skill, and reflective action. Philippine research should test this architecture through longitudinal and classroom-based designs.

زمینه: مطالعات اجتماعی در دوره متوسطه اول دارای مأموریت مدنی فراتر از تسلط بر محتوا است. رویکردهای مرتبط با جامعه می‌توانند این مأموریت را با پیوند مفاهیم رشته‌ای به مسائل، نهادها، شواهد و کنش عمومی محلی تقویت کنند. هدف: این مرور روایی بررسی کرد که چگونه مطالعات اجتماعی مرتبط با جامعه می‌تواند یادگیری مدنی نوجوانان را با توجه به پژوهش مبتنی بر مکان، کنش مدنی، فضای باز کلاسی، خودکارآمدی مدنی، صدای دانش‌آموز، یادگیری مدنی دیجیتال و زمینه فیلیپین حمایت کند. روش‌ها: جستجوی ساختاریافته روایی، ادبیات داوری‌شده از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ در حوزه مطالعات اجتماعی، آموزش مدنی، آموزش در سطح متوسطه و رشد مدنی نوجوانان را در اولویت قرار داد. منابع بنیادی و برنامه درسی رسمی در صورت لزوم افزوده شدند. منابع بر اساس زمینه، رویکرد آموزشی، پیامد مدنی و شرایط اجرا با راهنمایی اصول SANRA مقایسه شدند. نتایج: شش الگو شناسایی شد. پژوهش محلی و مبتنی بر مکان زمانی قوی‌تر بود که زمینه‌های جامعه به عنوان شواهد و نه تزئینات عمل می‌کردند. تجارب مبتنی بر کنش، زمانی شایستگی مدنی را تقویت می‌کرد که دانش‌آموزان انتخاب‌های اصیل و نقش‌های عملی داشتند. بحث آزاد، ارتباط محلی را به استدلال دموکراتیک پیوند می‌داد، در حالی که خودکارآمدی مدنی به ترجمه دانش به قصد مشارکت کمک می‌کرد. یادگیری مدنی دیجیتال حوزه عمومی را گسترش داد اما نیازمند ارزیابی صریح منابع بود. مزایا وابسته به آمادگی معلم، امنیت کلاس، دسترسی عادلانه و حمایت جامعه بود. پژوهش‌های فیلیپین از اهداف تأملی و شهروندی حمایت می‌کنند، اما شواهد تجربی در دوره متوسطه اول همچنان محدود است. نتیجه‌گیری: مطالعات اجتماعی مرتبط با جامعه را باید به عنوان معماری آموزشی دانست که پژوهش محلی، شواهد رشته‌ای، تأمل، مهارت مدنی و کنش بازتابی را پیوند می‌دهد. پژوهش‌های فیلیپین باید این معماری را از طریق طرح‌های طولی و مبتنی بر کلاس آزمون کنند.

Personalized psychological counseling is essential for tailoring therapeutic strategies to individual needs. However, existing methods often rely on static approaches that fail to dynamically adapt responses based on emotional and contextual changes in client conversations. The primary objective is to improve personalized psychological counseling for college students experiencing academic stress, social adjustment challenges, and emotional well-being concerns. The proposed model is termed the Grizzly Bear Fat-Increase Optimization–Driven Encoder–Decoder Long Short-Term Memory (GBFI–EDLSTM) architecture to dynamically adjust counseling strategies. The model utilizes an Encoder–Decoder LSTM to process and generate personalized counseling responses. GBFI fine-tunes these responses by analyzing emotional cues, ensuring that the generated strategies are tailored to the client’s evolving needs within a college academic and social environment. The model is trained on a curated dataset consisting of mental health conversation dialogues collected from college students and university counseling sessions, which contain text-based interactions between student clients and professional counselors. Preprocessing steps such as tokenization, stop-word removal, lemmatization, and punctuation removal to standardize the input. BERT embeddings are used for feature extraction, enabling the model to capture meaningful semantic relationships. These features assist the model in generating contextually appropriate and emotionally relevant responses. The model is implemented using Python, with Tensorflow and Keras for DL, and NLTK and spaCy for text preprocessing. The model accuracy (0.936), precision (0.93), recall (0.92), and F1-score (0.92), along with a PHQ-9 reduction (4.3) and dropout rate (8.8%). It outperforms traditional models in terms of emotional engagement and therapeutic progress prediction.

مشاوره روان‌شناختی شخصی‌سازی‌شده برای تطبیق راهبردهای درمانی با نیازهای فردی ضروری است. با این حال، روش‌های موجود اغلب بر رویکردهای ایستا تکیه دارند که قادر به انطباق پویا با تغییرات هیجانی و زمینه‌ای در مکالمات مراجع نیستند. هدف اصلی، بهبود مشاوره روان‌شناختی شخصی‌سازی‌شده برای دانشجویان دانشگاه است که با استرس تحصیلی، چالش‌های سازگاری اجتماعی و نگرانی‌های بهزیستی هیجانی مواجه هستند. مدل پیشنهادی با عنوان معماری Grizzly Bear Fat-Increase Optimization–Driven Encoder–Decoder Long Short-Term Memory (GBFI–EDLSTM) ارائه می‌شود تا راهبردهای مشاوره را به صورت پویا تنظیم کند. این مدل از یک Encoder–Decoder LSTM برای پردازش و تولید پاسخ‌های مشاوره‌ای شخصی‌سازی‌شده بهره می‌برد. GBFI این پاسخ‌ها را با تحلیل نشانه‌های هیجانی بهینه می‌کند تا اطمینان حاصل شود که راهبردهای تولیدشده با نیازهای در حال تحول مراجع در محیط دانشگاهی و اجتماعی تطابق دارند. مدل بر روی مجموعه داده‌ای منتخب شامل گفتگوهای سلامت روان جمع‌آوری‌شده از دانشجویان و جلسات مشاوره دانشگاهی آموزش داده می‌شود که شامل تعاملات متنی بین مراجعان دانشجو و مشاوران حرفه‌ای است. مراحل پیش‌پردازش مانند توکنیزاسیون، حذف کلمات توقف، لماتیزاسیون و حذف علائم نگارشی برای استانداردسازی ورودی انجام می‌شود. برای استخراج ویژگی‌ها از تعبیه‌های BERT استفاده می‌شود تا مدل بتواند روابط معنایی معنادار را دریافت کند. این ویژگی‌ها به مدل در تولید پاسخ‌های متناسب با زمینه و مرتبط با هیجان کمک می‌کنند. مدل با استفاده از Python و کتابخانه‌های Tensorflow و Keras برای یادگیری عمیق و NLTK و spaCy برای پیش‌پردازش متنی پیاده‌سازی شده است. دقت مدل (0.936)، دقت مثبت (0.93)، یادآوری (0.92) و امتیاز F1 (0.92)، همراه با کاهش PHQ-9 (4.3) و نرخ دراپ‌اوت (8.8%) گزارش شده است. این مدل از نظر درگیری هیجانی و پیش‌بینی پیشرفت درمانی عملکرد بهتری نسبت به مدل‌های سنتی دارد.

Covert medication (CM) - the surreptitious administration of drugs in food or drink is often framed as a 'moral gamble' and remains a pervasive yet controversial necessity in the care of older people with cognitive impairments. As global populations age and neurodegenerative conditions increase, the clinical reliance on CM has become structurally entrenched. This article evaluates the practice within the legal jurisdiction of England and Wales, specifically through the dual lenses of the Mental Capacity Act 2005 (MCA 2005) and the European Convention on Human Rights (ECHR). It provides an original contribution to the literature by synthesising the clinical application of CM with the statutory duty of candour under Regulation 20, proposing a 'tripartite test' of Imminence, Gravity and Exhaustion to bridge the current regulatory dissonance. It explores the fundamental tension between the clinical duty of beneficence and the patient's right to bodily integrity, specifically addressing the tension between the statutory duty of candour and clinical strategies predicated on concealment. By distinguishing between the physiological risks of overt coercion and the 'quiet deception' of CM, the paper rebuts deontological claims that CM constitutes an irreconcilable violation of rights. Instead, applying a rule-utilitarian framework, it argues that CM is a benevolent necessity when used to prevent certain physiological harm and preserve residual dignity. Furthermore, the article analyses judicial responses, integrating recent precedents such as Re A (2022) and An NHS Trust v XB (2020), to define a framework of necessity required to legitimise the practice. Ultimately, the paper concludes that while CM carries a significant moral and relational cost, it remains an ethically justifiable measure of last resort within a transparent English and Welsh legal architecture that prioritises accountability and consultation over administrative convenience.

تجویز مخفیانه دارو (CM) ـ یعنی تجویز پنهانی دارو در غذا یا نوشیدنی ـ اغلب به عنوان «قمار اخلاقی» مطرح می‌شود و همچنان یک ضرورت فراگیر اما بحث‌برانگیز در مراقبت از سالمندان با اختلالات شناختی باقی مانده است. با افزایش جمعیت سالمندان در جهان و رشد بیماری‌های نورودژنراتیو، اتکای بالینی به CM به‌طور ساختاری تثبیت شده است. این مقاله به ارزیابی این عمل در حوزه قضایی انگلستان و ولز می‌پردازد، به‌ویژه از طریق دو منظر قانون ظرفیت ذهنی ۲۰۰۵ (MCA 2005) و کنوانسیون اروپایی حقوق بشر (ECHR). این مقاله با تلفیق کاربرد بالینی CM با وظیفه قانونی صداقت طبق مقرره ۲۰، سهمی اصیل به ادبیات موضوع ارائه می‌دهد و آزمون سه‌گانه «فوریت، شدت و فرسودگی» را برای رفع ناهماهنگی‌های نظارتی موجود پیشنهاد می‌کند. این مقاله به تنش اساسی میان وظیفه بالینی خیرخواهی و حق بیمار بر تمامیت بدنی می‌پردازد و به‌طور خاص، تضاد میان وظیفه قانونی صداقت و راهبردهای بالینی مبتنی بر پنهان‌کاری را بررسی می‌کند. با تمایز میان خطرات فیزیولوژیک اجبار آشکار و «فریب آرام» CM، مقاله ادعاهای وظیفه‌گرایانه مبنی بر این‌که CM نقض غیرقابل مصالحه حقوق است را رد می‌کند. در عوض، با به‌کارگیری چارچوب فایده‌گرایی قاعده‌محور، استدلال می‌شود که CM در صورت استفاده برای پیشگیری از آسیب فیزیولوژیک قطعی و حفظ کرامت باقی‌مانده، یک ضرورت خیرخواهانه است. افزون بر این، مقاله به تحلیل واکنش‌های قضایی می‌پردازد و با ادغام سوابق اخیر مانند Re A (2022) و An NHS Trust v XB (2020)، چارچوبی از ضرورت را برای مشروعیت‌بخشی به این عمل تعریف می‌کند. در نهایت، مقاله نتیجه می‌گیرد که اگرچه CM هزینه اخلاقی و رابطه‌ای قابل توجهی دارد، اما همچنان یک اقدام اخلاقاً موجه و آخرین راه‌حل در ساختار حقوقی شفاف انگلستان و ولز است که پاسخگویی و مشورت را بر راحتی اداری مقدم می‌داند.

This study investigated the extent to which the social and environmental features of tourism destinations could support senior tourists' walking, and the emotions and responses evoked. Semistructured face-to-face interviews were conducted with 29 senior tourists who visited Macao (China). The results revealed that enhancing the usefulness, safety, and comfort of the physical environment; improving the aesthetics of architecture and decoration; and providing interesting visual stimulation and a friendly atmosphere would encourage senior tourists to walk more. Perceived walkability evoked positive emotions and led to more movement, longer times spent on the streets, increased spending, and recommendations to others. This study highlights the importance of person–environment fit to promote walking. Practical implications are offered.

این مطالعه به بررسی میزان حمایت ویژگی‌های اجتماعی و محیطی مقاصد گردشگری از پیاده‌روی گردشگران سالمند و هیجانات و واکنش‌های برانگیخته‌شده پرداخت. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته حضوری با ۲۹ گردشگر سالمندی که از ماکائو (چین) بازدید کرده بودند، انجام شد. نتایج نشان داد که افزایش کارآمدی، ایمنی و راحتی محیط فیزیکی؛ بهبود زیبایی‌شناسی معماری و تزئینات؛ و فراهم‌سازی تحریک بصری جالب و فضای دوستانه می‌تواند گردشگران سالمند را به پیاده‌روی بیشتر تشویق کند. قابلیت پیاده‌روی ادراک‌شده، هیجانات مثبت را برانگیخت و منجر به تحرک بیشتر، صرف زمان طولانی‌تر در خیابان‌ها، افزایش هزینه‌کرد و توصیه مقصد به دیگران شد. این مطالعه بر اهمیت تناسب فرد–محیط برای ارتقای پیاده‌روی تأکید می‌کند. پیامدهای عملی نیز ارائه شده است.

This study aims to comprehensively examine the concept of Darbeyn usûl within the broader framework of usûl theory, which essentially constitutes the foundational rhythmic architecture of traditional Turkish music. Conducted on the primary hypothesis that the phenomenon of Darbeyn usûl inherently provides composers of Turkish music with highly expansive and theoretically open-ended temporal dimension, the research initially explores the traditional classification of usûl and meticulously explicates the underlying theoretical framework of Darbeyn usûl. Historically, the established theoretical literature defines Darbeyn merely as the sequential combination of two or more distinct usûls, strictly confining its practical application to eight specific, formalized combinations. However, the empirical findings of this study critically demonstrate that such a rigid limitation is neither historically accurate nor theoretically conclusive. Driven by these crucial observations, the present study actively seeks to develop a novel, more inclusive approach to the conceptualization and theorization of Darbeyn. Employing a rigorous historical research design, the investigation meticulously analyzes primary sources, specifically examining historical musical scores preserved within the prestigious Cüneyd Kosal and Kemal Batanay archives currently housed at the İSAM Library. Through this detailed archival analysis, the research successfully identifies numerous previously undocumented Darbeyn usûl combinations that constructively challenge conventional rhythmic paradigms. Ultimately, the study concludes that the phenomenon of Darbeyn usûl, by offering composers innumerable and complex rhythmic combinations, in fact generates a vast and combinatorially open-ended rhythmic domain. This expansive domain significantly broadens the compositional palette, thereby enabling profoundly greater flexibility, structural innovation, and relative expressive freedom in the intricate process of aesthetic musical creation.

این پژوهش با هدف بررسی جامع مفهوم اصول ضربین در چارچوب گسترده‌تر نظریه اصول، که اساساً معماری ریتمیک بنیادین موسیقی سنتی ترکی را تشکیل می‌دهد، انجام شده است. پژوهش بر این فرضیه اصلی استوار است که پدیده اصول ضربین ذاتاً بعد زمانی بسیار گسترده و از نظر نظری باز را برای آهنگسازان موسیقی ترکی فراهم می‌کند. در ابتدا، پژوهش به طبقه‌بندی سنتی اصول پرداخته و چارچوب نظری اصول ضربین را با دقت تبیین می‌کند. به طور تاریخی، ادبیات نظری تثبیت‌شده، ضربین را صرفاً به عنوان ترکیب متوالی دو یا چند اصول متمایز تعریف کرده و کاربرد عملی آن را به هشت ترکیب خاص و رسمی محدود می‌کند. با این حال، یافته‌های تجربی این پژوهش به طور انتقادی نشان می‌دهد که چنین محدودیتی نه از نظر تاریخی دقیق است و نه از نظر نظری قطعی. با توجه به این مشاهدات مهم، پژوهش حاضر به دنبال توسعه رویکردی نوین و فراگیرتر در مفهوم‌سازی و نظریه‌پردازی ضربین است. با به‌کارگیری طرح پژوهش تاریخی دقیق، این تحقیق منابع اولیه را به طور موشکافانه تحلیل کرده و به طور خاص به بررسی نت‌های موسیقی تاریخی موجود در آرشیوهای معتبر Cüneyd Kosal و Kemal Batanay که در حال حاضر در کتابخانه İSAM نگهداری می‌شوند، می‌پردازد. از طریق این تحلیل آرشیوی دقیق، پژوهش موفق به شناسایی ترکیبات متعددی از اصول ضربین شده است که پیش‌تر مستندسازی نشده بودند و به طور سازنده‌ای الگوهای ریتمیک متعارف را به چالش می‌کشند. در نهایت، پژوهش نتیجه می‌گیرد که پدیده اصول ضربین با ارائه ترکیبات ریتمیک بی‌شمار و پیچیده به آهنگسازان، در واقع حوزه‌ای ریتمیک وسیع و از نظر ترکیبی باز ایجاد می‌کند. این حوزه گسترده به طور قابل توجهی دامنه ترکیب را گسترش داده و در نتیجه امکان انعطاف‌پذیری بیشتر، نوآوری ساختاری و آزادی نسبی بیان را در فرآیند پیچیده خلق زیبایی‌شناسانه موسیقی فراهم می‌آورد.

Ensuring high Indoor Environmental Quality (IEQ) in educational settings is crucial for Students performance. Within IEQ, the combined effects of different domains are highly relevant, yet the interaction between acoustics and Indoor Air Quality (IAQ) requires further exploration. While laboratory studies allow precise environmental control, their representativeness of a real classroom is often unclear due to the inability to recreate all real-world stimuli. Therefore, this study examines the combined effects of acoustics and IAQ on calculation tasks, comparing results when experiments are performed in a laboratory versus real classrooms with the same participants. Nearly 200 students participated in the laboratory experiment, which included five auditory conditions: quiet, playground noise, birdsongs, and mechanical ventilation at 160 L/s and 200 L/s. A split plot design was employed where half of the students were exposed to good IAQ while the remaining experienced poorer IAQ. Results revealed main effects only for listening conditions, heavily mediated by individual noise sensitivity. These findings partially contradict previous classroom results. A comparison between settings indicates pupils were generally faster in the laboratory. Interestingly, the most favourable condition was mechanical ventilation in the lab, but playground noise in the classroom. These results illustrate the lab-dilemma regarding discrepancies between controlled and real-world conditions. While precise causes were not definitively identified, they are hypothesised to stem from individual characteristics, highlighting a strong need for better characterisation of student-related aspects in future studies.

تأمین کیفیت بالای محیط داخلی (IEQ) در محیط‌های آموزشی برای عملکرد دانش‌آموزان بسیار حیاتی است. در چارچوب IEQ، تأثیرات ترکیبی حوزه‌های مختلف بسیار مهم است، اما تعامل بین آکوستیک و کیفیت هوای داخلی (IAQ) نیازمند بررسی بیشتری است. اگرچه مطالعات آزمایشگاهی امکان کنترل دقیق محیطی را فراهم می‌کنند، اما به دلیل ناتوانی در بازآفرینی تمامی محرک‌های دنیای واقعی، نمایندگی آن‌ها از کلاس‌های واقعی اغلب نامشخص است. بنابراین، این پژوهش تأثیرات ترکیبی آکوستیک و IAQ را بر وظایف محاسباتی بررسی می‌کند و نتایج زمانی که آزمایش‌ها در آزمایشگاه در مقایسه با کلاس‌های واقعی با همان شرکت‌کنندگان انجام می‌شود را مقایسه می‌نماید. نزدیک به ۲۰۰ دانش‌آموز در آزمایش آزمایشگاهی شرکت کردند که شامل پنج وضعیت شنیداری بود: سکوت، صدای زمین‌بازی، آواز پرندگان و تهویه مکانیکی با دبی ۱۶۰ لیتر بر ثانیه و ۲۰۰ لیتر بر ثانیه. طرح آزمایشی اسپلیت‌پلات به کار گرفته شد که در آن نیمی از دانش‌آموزان در معرض IAQ مطلوب و نیم دیگر در معرض IAQ نامطلوب قرار گرفتند. نتایج نشان داد که اثرات اصلی تنها برای شرایط شنیداری مشاهده شد که به شدت توسط حساسیت فردی به صدا میانجی‌گری می‌شد. این یافته‌ها تا حدی با نتایج قبلی کلاس‌های درس در تناقض است. مقایسه بین محیط‌ها نشان داد که دانش‌آموزان به طور کلی در آزمایشگاه سریع‌تر بودند. جالب آنکه مطلوب‌ترین وضعیت در آزمایشگاه تهویه مکانیکی و در کلاس درس صدای زمین‌بازی بود. این نتایج معضل آزمایشگاهی را در خصوص تفاوت‌های بین شرایط کنترل‌شده و دنیای واقعی نشان می‌دهد. اگرچه علل دقیق به طور قطعی شناسایی نشدند، فرض بر این است که این تفاوت‌ها ناشی از ویژگی‌های فردی باشند و بر لزوم شناسایی بهتر جنبه‌های مرتبط با دانش‌آموزان در مطالعات آتی تأکید می‌کند.

Saudi Arabia’s Vision 2030 positions higher education as a strategic driver of sustainable development, yet the linkages between national policy instruments and institutional e-learning governance remain only partially explicit and have received limited integrated analysis. This study examines how selected national policy instruments collectively structure e-learning governance in relation to sustainable higher education. An integrated qualitative policy analysis was conducted on three publicly available Saudi national instruments, the Ministry of Education’s General Education Strategic Plan 2020–2030 , the National eLearning Center’s E-Learning Standards , and the Human Capability Development Program’s 2025 Annual Report . The analysis combined directed qualitative content analysis with cross-document thematic synthesis organised around six governance dimensions: strategic alignment, quality assurance, digital infrastructure, innovation and adaptive learning, human-capability development, and accountability and performance measurement. The findings identified substantial convergence in strategic direction and human-capability development, together with functional complementarity across the strategic, regulatory, and implementation-oriented roles represented by the three instruments. The analysis also revealed differentiated treatment of digital infrastructure, innovation, performance measurement, and accountability, particularly in the extent to which digital-learning performance mechanisms are explicitly connected to broader strategic, human-capability, and sustainability-oriented outcomes. The National Digital Learning Indicator (NDLI) and institutional e-learning KPIs provide an established digital-learning performance architecture, whilst explicit cross-framework linkages between these mechanisms and broader national outcome frameworks remain comparatively limited within the analysed corpus. Building on these findings, the study develops the Integrated E-Learning Sustainability Governance Framework (IELSGF) as an analytically derived and provisional conceptual framework that distinguishes empirically observed policy anchors from proposed integrative linkages. The IELSGF provides a structured basis for policy development, future empirical validation, refinement, and comparative application within Saudi Arabia and other multi-actor higher-education governance contexts.

چشم‌انداز ۲۰۳۰ عربستان سعودی، آموزش عالی را به عنوان محرک راهبردی توسعه پایدار معرفی می‌کند، اما پیوندهای میان ابزارهای سیاستی ملی و حاکمیت آموزش الکترونیکی در سطح نهادی تنها تا حدی به‌صورت صریح بیان شده‌اند و تحلیل یکپارچه محدودی دریافت کرده‌اند. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه برخی ابزارهای سیاستی ملی به‌صورت جمعی ساختار حاکمیت آموزش الکترونیکی را در ارتباط با آموزش عالی پایدار شکل می‌دهند. یک تحلیل سیاستی کیفی یکپارچه بر روی سه ابزار ملی عربستان سعودی که به‌صورت عمومی در دسترس هستند انجام شد: برنامه راهبردی آموزش عمومی وزارت آموزش (۲۰۲۰–۲۰۳۰)، استانداردهای آموزش الکترونیکی مرکز ملی آموزش الکترونیکی، و گزارش سالانه ۲۰۲۵ برنامه توسعه قابلیت‌های انسانی. تحلیل با ترکیب تحلیل محتوای کیفی هدایت‌شده و سنتز موضوعی میان‌سندی، حول شش بُعد حاکمیتی سازمان‌دهی شد: همسویی راهبردی، تضمین کیفیت، زیرساخت دیجیتال، نوآوری و یادگیری تطبیقی، توسعه قابلیت‌های انسانی، و پاسخگویی و سنجش عملکرد. یافته‌ها همگرایی قابل توجهی در جهت‌گیری راهبردی و توسعه قابلیت‌های انسانی، همراه با مکملیت کارکردی در نقش‌های راهبردی، مقرراتی و اجرایی نمایان‌شده توسط سه ابزار را شناسایی کردند. تحلیل همچنین به تفاوت در پرداختن به زیرساخت دیجیتال، نوآوری، سنجش عملکرد و پاسخگویی اشاره داشت، به‌ویژه در میزان اتصال صریح سازوکارهای عملکرد یادگیری دیجیتال به پیامدهای راهبردی، قابلیت انسانی و پایداری در سطح کلان. شاخص ملی یادگیری دیجیتال (NDLI) و شاخص‌های کلیدی عملکرد آموزش الکترونیکی نهادی، معماری تثبیت‌شده‌ای برای عملکرد یادگیری دیجیتال فراهم می‌کنند، در حالی که پیوندهای صریح میان‌چارچوبی میان این سازوکارها و چارچوب‌های پیامدی ملی گسترده‌تر، در مجموعه تحلیل‌شده نسبتاً محدود باقی مانده‌اند. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش چارچوب حاکمیت پایداری آموزش الکترونیکی یکپارچه (IELSGF) را به عنوان چارچوب مفهومی مشتق‌شده تحلیلی و موقت توسعه می‌دهد که لنگرهای سیاستی مشاهده‌شده تجربی را از پیوندهای یکپارچه پیشنهادی متمایز می‌سازد. IELSGF مبنایی ساختاریافته برای توسعه سیاست، اعتبارسنجی تجربی آینده، اصلاح و کاربرد تطبیقی در عربستان سعودی و سایر زمینه‌های حاکمیت آموزش عالی چندبازیگری فراهم می‌کند.

The South African Open Science Policy 2026, published by the Department of Science, Technology, and Innovation, is formally committed to the democratisation of knowledge and epistemic equity. Yet a critical reading reveals that the Policy reproduces, through its own discursive architecture, the epistemological hierarchy it claims to dismantle. This article analyses the Policy as a discursive text, drawing on Laclau and Mouffe’s discourse theory and Foucault’s concept of the regime of truth to explain how a policy committed to democratisation can simultaneously enact epistemic exclusion. The primary argument is threefold. First, the Policy constructs “Open Science” as a nodal point around which a chain of equivalences is built from STEM-derived norms, including reproducibility, FAIR data principles, journal metrics, and natural science models of citizen science. Second, we argue that this hegemonic articulation reconstitutes a hidden antagonism between positivist and interpretivist epistemological traditions, reawakening a binary opposition that the paradigm wars of the twentieth century had ostensibly resolved. Third, the incommensurability between these traditions means that applying STEM-derived criteria universally to all research constitutes not evaluation but category error institutionalised as governance. Six dimensions of epistemological closure are examined: the reproducibility criterion, the FAIR data mandate, the marginalisation of CARE principles, the protective rather than epistemic treatment of indigenous knowledge, the structural absence of humanistic output forms, and the natural-science-centred design of the citizen science framework and its consequences for participatory research traditions. Five policy interventions are proposed through which the Policy’s stated commitment to epistemic equity could be made operational across the full disciplinary spectrum.

سیاست علم باز آفریقای جنوبی ۲۰۲۶ که توسط وزارت علوم، فناوری و نوآوری منتشر شده است، به طور رسمی متعهد به دموکراتیزه‌کردن دانش و برابری معرفتی است. با این حال، خوانشی انتقادی نشان می‌دهد که این سیاست از طریق معماری گفتمانی خود، همان سلسله‌مراتب معرفتی را بازتولید می‌کند که مدعی برچیدن آن است. این مقاله سیاست مذکور را به عنوان یک متن گفتمانی تحلیل می‌کند و با بهره‌گیری از نظریه گفتمان Laclau و Mouffe و مفهوم رژیم حقیقت نزد Foucault، توضیح می‌دهد که چگونه یک سیاست متعهد به دموکراتیزاسیون می‌تواند همزمان به طرد معرفتی منجر شود. استدلال اصلی مقاله سه‌وجهی است: نخست، سیاست «علم باز» را به عنوان نقطه گره‌ای می‌سازد که زنجیره‌ای از هم‌ارزی‌ها حول هنجارهای برگرفته از STEM، از جمله معیار بازتولیدپذیری، اصول داده FAIR، شاخص‌های نشریات و مدل‌های علوم طبیعی از علم شهروندی ایجاد می‌کند. دوم، ما استدلال می‌کنیم که این مفصل‌بندی هژمونیک، خصومت پنهانی میان سنت‌های معرفتی پوزیتیویستی و تفسیرگرایانه را بازسازی می‌کند و دوگانگی‌ای را احیا می‌کند که به ظاهر جنگ‌های پارادایمی قرن بیستم آن را حل کرده بودند. سوم، نامقیاسی میان این سنت‌ها به این معناست که تعمیم معیارهای برگرفته از STEM به همه پژوهش‌ها، نه ارزیابی بلکه خطای مقوله‌ای است که به صورت حکمرانی نهادینه می‌شود. شش بُعد انسداد معرفتی بررسی می‌شود: معیار بازتولیدپذیری، الزام داده FAIR، به حاشیه‌راندن اصول CARE، برخورد حفاظتی به جای معرفتی با دانش بومی، فقدان ساختاری اشکال تولیدات علوم انسانی و طراحی چارچوب علم شهروندی با محوریت علوم طبیعی و پیامدهای آن برای سنت‌های پژوهش مشارکتی. پنج مداخله سیاستی پیشنهاد می‌شود که از طریق آن‌ها تعهد اعلام‌شده سیاست به برابری معرفتی می‌تواند در سراسر طیف رشته‌ای عملیاتی شود.

Abstract This study examines how students in a faculty of architecture develop environmental awareness through sustained engagement with the multi-layered historic and ecological setting of a place. It explores how the city’s complex historical fabric functions as an active pedagogical agent, moving beyond abstract instruction towards a transformative relationship between the student and the environment. Learning is examined as an ontological bond in which the physical, social and cultural contexts of the site actively shape architectural perception and environmental awareness. Drawing on students’ reflections, the study investigates how direct engagement with a real-world setting supports the development of socio-ecological consciousness within the framework of place-based pedagogy. Data were collected through reflective interviews with graduates of Istanbul Technical University who voluntarily participated in design studies in Mardin. Both qualitative and quantitative data were obtained and analysed. The findings suggest that future pedagogical models could benefit from more sustained site-specific engagement, enabling the environment to function as a central catalyst in architectural learning processes.

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه دانشجویان دانشکده معماری از طریق مشارکت مستمر با بستر تاریخی و اکولوژیکی چندلایه یک مکان، به آگاهی محیطی دست می‌یابند. این پژوهش به این موضوع می‌پردازد که چگونه بافت تاریخی پیچیده شهر به عنوان یک عامل پداگوژیک فعال عمل می‌کند و فراتر از آموزش انتزاعی، به سوی رابطه‌ای تحول‌آفرین میان دانشجو و محیط حرکت می‌کند. یادگیری به عنوان پیوندی هستی‌شناختی مورد بررسی قرار می‌گیرد که در آن زمینه‌های فیزیکی، اجتماعی و فرهنگی مکان به طور فعال ادراک معماری و آگاهی محیطی را شکل می‌دهند. با بهره‌گیری از تأملات دانشجویان، این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه مشارکت مستقیم با یک بستر واقعی به توسعه آگاهی اجتماعی-اکولوژیکی در چارچوب پداگوژی مبتنی بر مکان کمک می‌کند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های تأملی با فارغ‌التحصیلان دانشگاه فنی استانبول که به طور داوطلبانه در مطالعات طراحی در ماردین شرکت کرده‌اند، جمع‌آوری شده است. داده‌های کیفی و کمی هر دو گردآوری و تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدل‌های پداگوژیک آینده می‌توانند از مشارکت مستمرتر و مبتنی بر مکان بهره‌مند شوند و به محیط اجازه دهند به عنوان یک عامل محرک مرکزی در فرآیندهای یادگیری معماری عمل کند.