Trauma

Purpose: This study aimed to examine the relationship between ambivalence over emotional expressiveness and suicidal ideation in veterans, with posttraumatic stress disorder (PTSD) symptoms considered as a mediating variable. Methods and Materials: This descriptive-correlational, cross-sectional study included 100 Iran–Iraq War veterans hospitalized at Fajr Hospital who were recruited through convenience sampling. Participants completed the Ambivalence over Emotional Expressiveness Questionnaire, the Beck Scale for Suicide Ideation, and the Mississippi Scale for Combat-Related PTSD. Pearson’s correlation was used to examine relationships among the variables. Structural equation modeling with maximum likelihood estimation was conducted in Mplus version 8 to test the mediation model. Normality was assessed using skewness and kurtosis, and multicollinearity was evaluated through variance inflation factors. Model fit was assessed using the chi-square-to-degrees-of-freedom ratio, comparative fit index, Tucker–Lewis index, and root-mean-square error of approximation. Bootstrapping was used to test the indirect effect. Findings: Suicidal ideation was significantly correlated with ambivalence over emotional expressiveness and PTSD symptoms. Ambivalence over emotional expressiveness significantly predicted suicidal ideation in the model without the mediator. In the mediation model, ambivalence over emotional expressiveness significantly predicted PTSD symptoms, and PTSD symptoms significantly predicted suicidal ideation. However, the direct path from ambivalence over emotional expressiveness to suicidal ideation was not statistically significant after PTSD symptoms were entered into the model. The indirect effect of ambivalence over emotional expressiveness on suicidal ideation through PTSD symptoms was statistically significant. The structural model demonstrated acceptable fit to the data. Conclusion: PTSD symptoms fully mediated the relationship between ambivalence over emotional expressiveness and suicidal ideation, suggesting that interventions targeting emotional-expression conflicts and trauma-related symptoms may help reduce suicidal ideation among veterans.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و افکار خودکشی در جانبازان، با در نظر گرفتن علائم اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) به عنوان متغیر میانجی انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه توصیفی-همبستگی از نوع مقطعی بود و ۱۰۰ نفر از جانبازان جنگ ایران و عراق بستری در بیمارستان فجر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به پرسشنامه دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات، مقیاس بک برای افکار خودکشی و مقیاس می‌سی‌سی‌پی برای اختلال استرس پس از سانحه مرتبط با جنگ پاسخ دادند. برای بررسی روابط بین متغیرها از همبستگی پیرسون استفاده شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری با برآورد حداکثر درست‌نمایی در نرم‌افزار Mplus نسخه ۸ برای آزمون مدل میانجی‌گری به کار رفت. نرمال بودن داده‌ها با استفاده از چولگی و کشیدگی و چندهمخطی بودن با استفاده از شاخص‌های تورم واریانس ارزیابی شد. برازش مدل با استفاده از نسبت کای‌دو به درجه آزادی، شاخص برازش تطبیقی، شاخص تاکر-لوییس و ریشه میانگین مربعات خطای تقریب بررسی شد. برای آزمون اثر غیرمستقیم از بوت‌استرپ استفاده شد. یافته‌ها: افکار خودکشی با دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و علائم اختلال استرس پس از سانحه همبستگی معناداری داشت. دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات در مدل بدون متغیر میانجی، پیش‌بینی‌کننده معنادار افکار خودکشی بود. در مدل میانجی‌گری، دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات پیش‌بینی‌کننده معنادار علائم اختلال استرس پس از سانحه و علائم اختلال استرس پس از سانحه نیز پیش‌بینی‌کننده معنادار افکار خودکشی بود. با این حال، مسیر مستقیم از دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات به افکار خودکشی پس از وارد کردن علائم اختلال استرس پس از سانحه به مدل، از نظر آماری معنادار نبود. اثر غیرمستقیم دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات بر افکار خودکشی از طریق علائم اختلال استرس پس از سانحه از نظر آماری معنادار بود. مدل ساختاری برازش قابل قبولی با داده‌ها نشان داد. نتیجه‌گیری: علائم اختلال استرس پس از سانحه به طور کامل رابطه بین دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و افکار خودکشی را میانجی‌گری کردند و این امر نشان می‌دهد که مداخلات هدفمند بر تعارضات ابراز هیجانی و علائم مرتبط با تروما می‌تواند به کاهش افکار خودکشی در جانبازان کمک کند.

The number of depressed Malaysian university students has sharply increased over the past ten years. What started as a localized academic issue has now become a major national mental health crisis, but the true experiences of those affected remain elusive. Therefore, the purpose of the research is to comprehend the authentic experiences of students in Malaysian universities who are experiencing depression. This research employed a qualitative methodology via a phenomenological framework involving five participants female university students who are diagnosed clinically with depression. Information was accessed via semi-structured interviews that were digitally audiotaped, transcribed verbatim and translated to English to analyse the information. The results indicate that there are six major themes that describe the experience of having depression. They are high-achieving students losing their academic identity because they entered the survival mode, a bitter fight between seeking the help of professional assistance and turning to drug use or self-harm in order to cope, the pressure of being a normal, fearing to be seen as a burden, the contradiction between familial beliefs and attributing depression to lack of spirituality, the physically isolated nature of staying in the room because of the need to avoid social interaction, and the impact of past sexual abuse as an underlying factor of psychological trauma. The themes indicate that student depression is not just a medical problem but they are very much influenced by intrapersonal, social, cultural, and spiritual demands. It is thus recommendable to provide necessary support that will alleviate the deep-seated experience of depression, especially in the university.

Nurses delivered much of the direct care to COVID-19 patients and were repeatedly exposed to death, infection risk, and shortages of equipment, yet little is known about how Pakistani nurses experienced and managed posttraumatic stress symptoms (PTSS). This qualitative study explored PTSS, experiences of trauma, perceived psychological impact, and coping strategies among nurses who cared for COVID-19 patients during peak pandemic waves. Eight registered nurses working in COVID wards and intensive care units of public hospitals in Islamabad and Rawalpindi were recruited through purposive sampling and took part in individual semi-structured interviews conducted in Urdu and basic English. Data were analysed using Braun and Clarke’s thematic analysis. Four themes were generated: (a) symptoms related to trauma (altered sleep, changes in temperament, emotional reactivity, diminished interest in social life, flashbacks); (b) threats and stress due to COVID-19 (increased workload, direct threat to self and others, sense of isolation, lack of knowledge and equipment); (c) psychological impact of trauma (increased mental health concerns, burnout and compassion fatigue, elevated death anxiety, lack of optimism about the future); and (d) strategies to cope (sharing workload with the team, emotional support from colleagues). Seven of eight nurses described flashbacks, and accounts spanned several DSM-5 symptom clusters, although no diagnostic assessment was used. Peer teamwork and emotional support were the only coping resources reported, and no participant had received formal counselling. Peer solidarity seems to have been an informal resource of resilience where organizational support was absent and institutional psychological services should be built around it.

Psychotherapy is supported by evidence across several psychological conditions, yet its value cannot be understood solely through symptom change. This thematic integrative review examines psychotherapy as both an intervention and a relational setting in which psychological safety, trust, collaboration, and self-understanding may support change. Literature discussed in the source synopsis is organized around three themes: psychotherapy outcomes across mood, anxiety, trauma-related, and personality difficulties; the therapeutic alliance and safety; and adapted, neurodiversity-affirming support for autistic people. Meta-analytic and theoretical literature generally supports psychotherapy effectiveness, while alliance research identifies the therapeutic relationship as a robust correlate of outcomes. Work on autistic youth suggests that adapted interventions can be beneficial, although outcomes and methods vary. Across these areas, the review identifies a need to connect clinical outcomes with clients? lived experience of safety, identity, accessibility, and agency. The review is integrative rather than systematic: the source material does not document reproducible database searches, screening counts, or formal quality appraisal. Accordingly, conclusions are interpretive and should not be treated as a comprehensive estimate of treatment effects. The paper argues for therapeutic spaces that combine evidence-informed care with collaborative, individualized, and affirming relationships.

Despite growing concerns about mental health difficulties among children and youth, limited empirical evidence exists on the extent to which adverse childhood experiences and resilience predict mental health difficulties among school-going children and youth in rural communities. This research explored the prevalence and psychosocial predictors of mental health difficulties among children and youth. The study adopted a correlational and descriptive research design. Respondents consisted of 837 children and youth, who were selected from Johannesburg West Education District. They were assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ), the Adverse Childhood Experiences Questionnaire (ACE-Q), and the Child and Youth Resilience Measure (CYRM) as data-collection instruments. Frequencies and percentages, regression analysis, and moderation analysis were conducted using Hayes' PROCESS Macro. Findings revealed that about 44.4%, 18.3%, and 37.3% of the participants were within the normal, borderline, and abnormal ranges of mental health well-being, respectively. Adverse childhood experiences (ACEs) significantly predicted mental health difficulties (β = .238, t = 7.071, p < .001), contributing about 5.6% of the variation in mental health difficulties among youth and children. Resilience is also a significant predictor (β = −.121, t = −3.524, p < .001), accounting for about 1.5% of the variation in mental health problems; higher resilience was associated with lower levels of mental health difficulties. Moderation analyses showed that age and gender did not significantly moderate the relationships between ACEs, resilience, and mental health difficulties. The study concludes that ACEs constitute a significant risk factor, whereas resilience serves as a protective factor. The findings highlight the need for trauma-informed interventions, resilience-building programmes, and comprehensive mental health support services to promote positive mental health outcomes among children and youth.

ABSTRACT Disasters caused by the eruption of Mount Semeru not only cause physical damage but also affect the mental condition of the victims, especially teenagers as one of the vulnerable groups who are going through psychosocial development in their lives. Teenagers after a disaster can experience anxiety, stress, depression, and even PTSD. This community service aims to improve stress management skills, rebuild a sense of safety, and enhance social connections within the community. This community service applied a psychosocial intervention method to improve knowledge, stress management skills, and peer support using growth focus resilience questionsare. From the analysis of measurement results from 19 respondents who underwent psychosocial interventions, there was a tendency for their psychological conditions to improve. This is evidenced by the average score increasing from 66.11 to 75.00 out of a maximum score of 80, indicating the potential of REM-JIWA in enhancing the adaptive ability and psychological resilience of post-disaster adolescents. Psychosocial interventions can reduce stress levels in teenagers and improve their knowledge of stress management and resilience in adolescents. Keywords: Semeru Eruption, Psychosocial Intervention, Semeru Eruption, Post- Disaste, Adolescents.

Abstract Purpose Forced migration increases vulnerability to exploitation. Globally, around 50 million people are affected by human trafficking, which often involves trauma with negative mental health effects. Forced migrants already face elevated risks of PTSD, depression, and anxiety, yet the specific association of trafficking on their mental health remains unclear. Methods Symptoms of posttraumatic stress disorder (PTSD), depression, anxiety, and overall stress were assessed using standardized screening instruments (PC-PTSD-5, PHQ-4, and the Distress Thermometer). Experiences of human trafficking were measured with a modified version of the Adult Human Trafficking Screening Tool (AHTST) among forced migrants in Germany. Missing data were handled using multiple imputation. Logistic regression analyses were conducted to examine the association between human trafficking and positive screenings for the respective mental health conditions. Results A total of N = 1108 forced migrants participated in the study. Depending on the imputation model, between 49% and 56% of all participants screened positive for PTSD, 60% to 71% for depression, and 41% to 52% for an anxiety disorder. Among participants who screened positive for these mental health conditions, a positive screen for human trafficking was associated with a 30–40% higher probability of screening positive for PTSD and a 15% to 20% higher probability of screening positive for depression or anxiety disorder. Conclusions Forced migrants with a history of human trafficking are at elevated risk for PTSD, depression, and anxiety than those without, underscoring the need for early identification and tailored psychosocial support.

Cognitive flexibility enables individuals to navigate unpredictable situations and rapid changes. Because the prefrontal cortex governs both cognitive flexibility and emotional input, lifetime traumatic experiences may influence its development. Despite this, research examining the impact of childhood trauma on cognitive flexibility in early adulthood remains limited. This study investigates the relationship using a sequential explanatory approach. A total of 275 undergraduate and diploma students (ages 18–25) from Gadjah Mada University completed the Adverse Childhood Experiences-International Questionnaire (ACE-IQ) and the Cognitive Flexibility Scale (CFS). Simple linear regression and thematic analysis indicated that childhood trauma predicts cognitive flexibility in early adulthood. These findings highlight the importance of understanding the long-term impact of childhood trauma on cognitive adaptability, which may inform interventions to enhance resilience in early adulthood. Future research should consider developmental timing, sociocultural environment, education, socioeconomic status, and spirituality, as well as experimental performance measures.

Objective Non-suicidal self-injury (NSSI) is an urgent and substantial public health concern among adolescents. This study is aimed at identifying the independent psychological predictors of NSSI and developing and validating a logistic regression-based risk discrimination model focused on coping styles. Methods A cross-sectional study involving 206 adolescents (104 with NSSI and 102 healthy controls) was conducted. All the participants provided general demographic data, and completed the Experiences in Close Relationships Inventory (ECR), the Childhood Trauma Questionnaire-Short Form Version (CTQ-SF), and the Coping Styles Questionnaire (CSQ). Univariate and multivariate logistic regression analyses were performed to identify the independent predictors of NSSI. A nomogram was constructed in accordance with the final multivariate model. Model performance was evaluated using receiver operating characteristic (ROC) curves, calibration plots, the Hosmer-Lemeshow (HL) test, and a decision curve analysis (DCA). Results Multivariate logistic regression revealed that a higher level of self-blame (OR = 1.062; 95% CI: 1.023–1.102; P = 0.002) was an independent risk factor, whereas a better problem-solving capacity (OR = 0.911; 95% CI: 0.867–0.957; P < 0.001) was an independent protective factor for adolescents with NSSI. Attachment dimensions and childhood trauma did not retain independent significance after adjustment. The nomogram showed excellent discrimination (AUC = 0.951, 95% CI: 0.922–0.980), good calibration (HL test P > 0.05), and superior clinical net benefit across a wide threshold (0.01–0.99). Conclusion Targeting self-blame and enhancing problem-solving skills may be effective styles for the prevention of adolescent NSSI. As a preliminary finding, the nomogram developed in our study is a useful tool for exploratory differentiation.

Background Cumulative exposure to adverse childhood experiences (ACEs) is associated with an increased risk of substance use, overdose, and suicide. Rural children are more likely to experience most ACEs. There is limited literature contextualizing rural individuals’ experiences with ACEs. Public Health 3.0 calls for multisector partner engagement to generate collective impact. The purpose of this study was to evaluate rural providers’ perspectives on challenges and recommendations for ACEs mitigation in their community from a cross-sector context. Participants and setting Participants were 74 providers enrolled in an online ACEs training. Participants lived and/or worked in five rural Missouri counties with high drug overdose death rates. Methods This was a conventional content analysis of written responses to structured discussion prompts from three training modules. Analysis included familiarization, inductive identification of major codes, and refinement of codes, followed by independent coding by two authors until consensus, and reporting major patterns. Artificial intelligence supported preliminary code development. An adapted Sequential Intercept Model (SIM) framework organized challenges and recommendations by setting. Results Results included personal stories about how ACEs impacted their communities through overdose, suicide, homelessness, unemployment, and adverse health effects. Settings included schools, government, healthcare, daycares, criminal justice, Extension, fire departments, libraries, and nonprofits. Participants recommended expanding the ACEs definition to include satanic abuse, bullying, incest, war, genocide, military family stressors, and death of a loved one. Intervention recommendations included whole-family interventions, community-wide training, trauma-informed training, expanded access to treatment, classes in prison/jails, and fostering positive childhood experiences. Conclusion Community voice is necessary to contextualize setting-specific insights that inform development of upstream interventions appropriate for and tailored to the community. Participants identified both strategies that could be incorporated into everyday practice—including empathy, listening, providing judgment-free and safe spaces, providing food for children experiencing hunger, encouraging positive childhood experiences, mentoring, and connecting individuals with resources for food, shelter, clothing, and mental health—and broader structural changes that may require policy-level action. The adapted SIM organizes these concepts.

Background: Individuals with complex trauma may continue to experience emotional distress, rumination, and maladaptive response patterns despite pharmacological treatment. Integrative interventions addressing affective responses, maladaptive patterns, and adaptive functioning warrant further clinical investigation. Case presentation: This report describes a 23-year-old woman diagnosed with complex trauma who her psychiatrist referred because she was not responding adequately to prescribed antidepressant and anti-anxiety medication. She received an eight-session intervention delivered in three phases: one session of Wiring Affect with ReAttach (W.A.R.A.®) on Day 1; one session of Brain-Switch 2.0® on Day 2 to address maladaptive brain patterns; and six subsequent ReAttach® sessions, emphasizing Cognitive Bias Modification (CBM) 3, followed by CBM 1 and CBM 2. Clinical observations: Following the Day 1 W.A.R.A.® session, the client reported a quieter mind, reduced rumination, greater calmness, and sleeping that night without sleeping medication. Brain-Switch 2.0® was administered on Day 2, which further enhanced her self-agency. Subsequent ReAttach® sessions integrated her sense of identity and improved boundary setting with her parents. At one-month post-therapy follow-up, the client reported improved management of rumination, greater emotional regulation, anxiety within normal ranges, preserved cognitive functioning despite ongoing family difficulties, and greater satisfaction with herself. Pre–post quantitative electroencephalography (qEEG) data showed changes in several recorded measures. The qEEG data indicated the absence of previous mental sluggishness, a clinically significant improvement in the trauma-related marker and emotional regulation within the normative range, and the absence of a depression-related marker.

The increasing accessibility of online pornography has led to earlier exposure among children and adolescents, raising concerns about its potential long-term effects on sexual development, behaviour and mental health. This systematic literature review synthesises current evidence on the relationship between early exposure to pornography and later pornography consumption. A comprehensive search of six electronic databases (MEDLINE, PsycINFO, Sociological Abstracts, Embase, ASSIA, Web of Science) identified 17 studies that met the inclusion criteria, which required individuals to have experienced early exposure to pornography and reported subsequent pornography consumption. Eligible quantitative studies (longitudinal, cohort, case-control, cross-sectional), published in English from 1993 onwards, were identified and screened against inclusion and exclusion criteria. Across studies, earlier age of first exposure was consistently associated with higher frequency of use, greater risk of compulsive or problematic consumption and progression towards more extreme or deviant content in adolescence and adulthood. Developmental and gender differences emerged, with males generally exposed earlier and exhibiting stronger associations between early exposure and problematic use, although similar attitudinal effects were noted among females. Mediating mechanisms included internalisation of sexual scripts, perceived realism, shame and emotional distress, while moderating factors encompassed impulsivity, sensation-seeking, family stability, religiosity and cultural context. Overall, findings indicate that early exposure to pornography may shape enduring behavioural and cognitive trajectories, with outcomes influenced by individual, developmental and social factors. Findings and future directions are discussed in relation to implications for practice, policy and future research.

Background: Previous studies have investigated the levels of distress reported by children and adolescents while participating in trauma-focused research. However, the role of complex PTSD in responses to participation in trauma-focused research is unknown. The aim of the study was to investigate adolescents’ positive and negative reactions to trauma-focused research and their associations with lifetime trauma exposure, PTSD, and complex PTSD.Methods: The sample comprised 834 school-based adolescents (40.9% boys), aged 13–18 years (M = 16.17, SD = 1.34) from the general population. Lifetime trauma exposure was measured using the Child and Adolescent Trauma Screen (CATS); PTSD and complex PTSD were measured with the Child and Adolescent version of the International Trauma Questionnaire (ITQ-CA). Positive and negative responses to research were measured with the short version of the Reactions to Research Participation Questionnaire for Children (RRPQ-C).Results: Most adolescents reported neutral or positive reactions to participation: 73.4% did not feel upset or sad, 81.4% did not regret participating, 34.3% reported being glad about participating, and 61.0% felt good about helping. 6.6% reported feeling upset. Lifetime trauma exposure was reported by 74.5% of participants (M = 2.18, SD = 2.18); 6.8% met criteria for PTSD, and 13.1% for complex PTSD. Lifetime trauma exposure, PTSD, and complex PTSD were associated with feeling upset or sad, as well as being glad to participate. PTSD increased the odds of negative reactions to research 2.07 times, and complex PTSD 5.78 times. On the other hand, 42.2% of those with complex PTSD reported being glad they had participated.Conclusions: Adolescents generally responded positively to participating in the study. However, complex PTSD was associated with a higher likelihood of research-related distress, highlighting the need for tailored safety and risk protocols for adolescents with complex PTSD.

زمینه: پژوهش‌های پیشین به بررسی میزان ناراحتی گزارش‌شده توسط کودکان و نوجوانان در حین مشارکت در پژوهش‌های متمرکز بر تروما پرداخته‌اند. با این حال، نقش اختلال استرس پس از سانحه پیچیده (complex PTSD) در واکنش به مشارکت در پژوهش‌های متمرکز بر تروما ناشناخته است. هدف این مطالعه بررسی واکنش‌های مثبت و منفی نوجوانان به پژوهش متمرکز بر تروما و ارتباط آن‌ها با تجربه تروما در طول عمر، PTSD و complex PTSD بود. روش‌ها: نمونه شامل ۸۳۴ نوجوان مدرسه‌ای (۴۰.۹٪ پسر)، در بازه سنی ۱۳ تا ۱۸ سال (میانگین = ۱۶.۱۷، انحراف معیار = ۱.۳۴) از جمعیت عمومی بود. تجربه تروما در طول عمر با استفاده از ابزار Child and Adolescent Trauma Screen (CATS) اندازه‌گیری شد؛ PTSD و complex PTSD با نسخه نوجوانان پرسشنامه بین‌المللی تروما (ITQ-CA) سنجیده شدند. واکنش‌های مثبت و منفی به پژوهش با نسخه کوتاه پرسشنامه واکنش به مشارکت در پژوهش برای کودکان (RRPQ-C) ارزیابی شد. یافته‌ها: اکثر نوجوانان واکنش‌های خنثی یا مثبتی به مشارکت نشان دادند: ۷۳.۴٪ احساس ناراحتی یا غم نکردند، ۸۱.۴٪ از مشارکت پشیمان نشدند، ۳۴.۳٪ اظهار داشتند که از مشارکت خوشحال بودند و ۶۱.۰٪ احساس خوبی نسبت به کمک کردن داشتند. ۶.۶٪ احساس ناراحتی گزارش کردند. ۷۴.۵٪ از شرکت‌کنندگان تجربه تروما در طول عمر را گزارش کردند (میانگین = ۲.۱۸، انحراف معیار = ۲.۱۸)؛ ۶.۸٪ معیارهای PTSD و ۱۳.۱٪ معیارهای complex PTSD را داشتند. تجربه تروما در طول عمر، PTSD و complex PTSD با احساس ناراحتی یا غم و همچنین خوشحالی از مشارکت ارتباط داشتند. PTSD احتمال واکنش منفی به پژوهش را ۲.۰۷ برابر و complex PTSD این احتمال را ۵.۷۸ برابر افزایش داد. از سوی دیگر، ۴۲.۲٪ از افراد دارای complex PTSD اظهار داشتند که از مشارکت خوشحال بودند. نتیجه‌گیری: نوجوانان عموماً واکنش مثبتی به مشارکت در این مطالعه داشتند. با این حال، complex PTSD با احتمال بالاتر ناراحتی مرتبط با پژوهش همراه بود که بر ضرورت تدوین پروتکل‌های ایمنی و مدیریت ریسک متناسب برای نوجوانان دارای complex PTSD تأکید می‌کند.

Background The International Trauma Questionnaire (ITQ) is a widely used self-report measure of PTSD and Complex PTSD (CPTSD). ‘Clinical checks’ – brief follow up questions verifying respondent comprehension of the symptom item – have recently been developed for the ITQ to reduce false-positive diagnostic cases. This study tested whether the ITQ with clinical checks generates psychometrically sound scores and adds clinically relevant information to standard symptom assessment. Methods Data ( N = 5,070) were collected using quota-based sampling procedures from adults living in five European countries (Czech Republic, Poland, Hungary, Romania, and Slovakia). Results Overall, 82.2% of respondents were trauma-exposed, and 19.2% met diagnostic requirements for PTSD (7.2%) or CPTSD (12.0%) on the standard ITQ. With clinical checks, these fell to 9.8% overall, 3.9% for PTSD, and 5.9% for CPTSD. The ITQ with clinical checks produced scores with excellent factorial validity, internal reliability, and latent classes corresponding to PTSD and CPTSD. Associations with clinically relevant variables including suicidality and anxiety-depression symptoms were stronger with than without the clinical checks. Females, those with more extensive trauma histories, and higher concurrent anxiety-depression symptoms were more likely to retain than lose their diagnostic status when the clinical checks were used. Conclusions The ITQ with clinical checks generated scores with excellent psychometric properties, captured additional clinically relevant information, and yielded more plausible prevalence estimates compared to the standard ITQ scores. The potential value and limitations of using clinical checks in self-report questionnaires are discussed.

زمینه: پرسشنامه بین‌المللی تروما (ITQ) یک ابزار خودگزارشی پرکاربرد برای سنجش PTSD و CPTSD است. «بررسی‌های بالینی» – سؤالات پیگیری کوتاهی که درک پاسخ‌دهنده از ماده علامتی را تأیید می‌کنند – اخیراً برای ITQ توسعه یافته‌اند تا موارد مثبت کاذب تشخیصی را کاهش دهند. این مطالعه بررسی کرد که آیا ITQ همراه با بررسی‌های بالینی، نمرات روان‌سنجی معتبر تولید می‌کند و اطلاعات بالینی مرتبط بیشتری نسبت به ارزیابی استاندارد علائم ارائه می‌دهد یا خیر. روش‌ها: داده‌ها (N = 5,070) با استفاده از روش نمونه‌گیری سهمیه‌ای از بزرگسالان ساکن پنج کشور اروپایی (جمهوری چک، لهستان، مجارستان، رومانی و اسلواکی) جمع‌آوری شد. یافته‌ها: به طور کلی، ۸۲.۲٪ از پاسخ‌دهندگان در معرض تروما قرار گرفته بودند و ۱۹.۲٪ معیارهای تشخیصی PTSD (۷.۲٪) یا CPTSD (۱۲.۰٪) را بر اساس ITQ استاندارد داشتند. با استفاده از بررسی‌های بالینی، این ارقام به ۹.۸٪ در کل، ۳.۹٪ برای PTSD و ۵.۹٪ برای CPTSD کاهش یافت. ITQ همراه با بررسی‌های بالینی، نمراتی با روایی عاملی عالی، پایایی درونی مطلوب و طبقات نهفته منطبق با PTSD و CPTSD تولید کرد. ارتباط با متغیرهای بالینی مرتبط از جمله افکار خودکشی و علائم اضطراب-افسردگی در صورت استفاده از بررسی‌های بالینی قوی‌تر بود. زنان، افرادی با سابقه تروما گسترده‌تر و علائم اضطراب-افسردگی همزمان بالاتر، احتمال بیشتری داشت که با استفاده از بررسی‌های بالینی وضعیت تشخیصی خود را حفظ کنند تا آن را از دست بدهند. نتیجه‌گیری: ITQ همراه با بررسی‌های بالینی، نمراتی با ویژگی‌های روان‌سنجی عالی تولید کرد، اطلاعات بالینی مرتبط بیشتری را ثبت نمود و برآوردهای شیوع معقول‌تری نسبت به نمرات استاندارد ITQ ارائه داد. ارزش بالقوه و محدودیت‌های استفاده از بررسی‌های بالینی در پرسشنامه‌های خودگزارشی مورد بحث قرار گرفته است.

Abstract This article offers a theoretical contribution which is conceptual, integrative, and model-oriented in nature, in the form of a critical literature review on empathy. Grounded in a psychodynamic perspective and situated at the intersection of phenomenological, existentialist, and structuralist frameworks, it examines the prevailing humanistic challenges across several sub-Saharan African countries. These nations are currently grappling with sociopolitical shifts, marked by instability in countries such as Mali, Guinea, Burkina Faso, Chad, Sudan, Niger, the Congo, and Cameroon, as well as natural disasters, all of which undermine interpersonal and intergroup (as well as intragroup) interactions. The primary objective is to explain how it is constructed and how it can be reconceptualized, not merely as a personality trait, but as an essential emotion and a vital skill for maintaining civil harmony during times of crisis. The aim is to demonstrate how it functions within a framework of intersubjectivity, rooted in the dynamics of our connection to others, as a means of regulating the psychological and physiological distress (such as stress, anxiety, anguish, depression, trauma, panic, addictions, mania, paranoia, etc.) that arises in contexts of social tension. It is developed as an internal capacity for empathy, structured around three developmental emotional competencies: emotional awareness, which emerges in infancy and grows in complexity into adulthood with the acquisition of a "theory of mind"; emotional expression, understood as a logical mode of verbal and non-verbal socio-affective communication; and emotional regulation, defined as a set of intra- and inter-individual processes used to avoid, transform, minimize, or de-intensify emotion. In conclusion, he establishes that a failure of empathy, characterized by a lack of acceptance of others, impaired awareness, and maladaptive coping, lies at the heart of maladjustment. Conversely, emotional empathy serves a homeostatic and anxiolytic function, operating on individual, collective, and contextual levels. It acts as a cathartic catalyst rooted in sharing, reciprocity, and altruistic awareness—a necessary condition for sustaining social cohesion within an anxiety-inducing environment. Keywords Empathysocial changesemotionconsciousnessexpressionregulation

این مقاله یک مشارکت نظری با ماهیتی مفهومی، تلفیقی و مدل‌محور ارائه می‌دهد که به صورت مروری انتقادی بر ادبیات پژوهش در زمینه همدلی انجام شده است. این پژوهش مبتنی بر رویکرد روان‌پویشی و در تقاطع چارچوب‌های پدیدارشناختی، اگزیستانسیالیستی و ساختارگرایانه قرار دارد و به بررسی چالش‌های انسان‌گرایانه غالب در چندین کشور آفریقای جنوب صحرا می‌پردازد. این کشورها در حال حاضر با تحولات اجتماعی-سیاسی، بی‌ثباتی در کشورهایی مانند مالی، گینه، بورکینافاسو، چاد، سودان، نیجر، کنگو و کامرون و همچنین بلایای طبیعی مواجه هستند که همگی تعاملات بین‌فردی و بین‌گروهی (و همچنین درون‌گروهی) را تضعیف می‌کنند. هدف اصلی، تبیین نحوه ساخت همدلی و بازتعریف آن نه صرفاً به عنوان یک ویژگی شخصیتی، بلکه به عنوان یک هیجان اساسی و مهارتی حیاتی برای حفظ نظم مدنی در دوران بحران است. هدف این است که نشان داده شود همدلی چگونه در چارچوب بین‌ذهنیت، ریشه‌دار در پویایی‌های ارتباط ما با دیگران، به عنوان ابزاری برای تنظیم آشفتگی روانی و فیزیولوژیکی (مانند استرس، اضطراب، رنج، افسردگی، تروما، وحشت، اعتیاد، شیدایی، پارانویا و غیره) که در بستر تنش اجتماعی ایجاد می‌شود، عمل می‌کند. همدلی به عنوان یک ظرفیت درونی، حول سه شایستگی هیجانی رشدی ساختار یافته است: آگاهی هیجانی که از کودکی پدیدار می‌شود و با کسب «نظریه ذهن» در بزرگسالی پیچیده‌تر می‌گردد؛ ابراز هیجانی که به عنوان شیوه‌ای منطقی از ارتباط اجتماعی-عاطفی کلامی و غیرکلامی درک می‌شود؛ و تنظیم هیجانی که به عنوان مجموعه‌ای از فرایندهای درون‌فردی و بین‌فردی برای اجتناب، تغییر، کاهش یا تضعیف هیجان تعریف می‌شود. در پایان، نویسنده نتیجه می‌گیرد که شکست همدلی، که با فقدان پذیرش دیگران، اختلال در آگاهی و مقابله ناسازگارانه مشخص می‌شود، در قلب ناسازگاری قرار دارد. در مقابل، همدلی هیجانی نقش هموستاتیک و ضداضطرابی ایفا می‌کند و در سطوح فردی، جمعی و زمینه‌ای عمل می‌کند. همدلی به عنوان یک کاتالیزور کاتارتیک مبتنی بر اشتراک، دوسویگی و آگاهی نوع‌دوستانه عمل می‌کند که شرط لازم برای حفظ انسجام اجتماعی در محیطی اضطراب‌آور است.

This article establishes the intersection of psychiatry and refugeedom as an area of historiographical inquiry. It traces how psychoanalysis was refracted through the paradigm of interwar mental hygiene and rescaled to a community level in the post-Second World War refugee camp, thereby contributing to the genesis of postwar international mental health. I examine the career of the Swiss Maria Pfister-Ammende from psychiatrist and psychoanalyst, to director of a refugee psychotherapeutic service in refugee camps in Switzerland, to international mental health expert at the World Health Organization. I situate her attempt at codifying an ‘uprooting neurosis’ within the genealogy of the medicalization of mobility and migration from nostalgia in the late 17th century to trauma in the late 20th. Implications for the historiography of refugee psychiatry and global mental health are considered.

این مقاله تلاقی روان‌پزشکی و پناهندگی را به‌عنوان حوزه‌ای برای پژوهش‌های تاریخ‌نگارانه مطرح می‌کند. مقاله به بررسی این می‌پردازد که چگونه روان‌کاوی از خلال پارادایم بهداشت روانی میان‌دوره‌ای بازتاب یافته و در سطح اجتماع در اردوگاه‌های پناهندگان پس از جنگ جهانی دوم بازمقیاس شده است و بدین‌ترتیب به پیدایش سلامت روان بین‌المللی پس از جنگ کمک کرده است. نگارنده مسیر حرفه‌ای Maria Pfister-Ammende، روان‌پزشک و روان‌کاو سوئیسی، را از فعالیت به‌عنوان روان‌پزشک و روان‌کاو تا مدیریت خدمات روان‌درمانی پناهندگان در اردوگاه‌های سوئیس و سپس به‌عنوان کارشناس سلامت روان بین‌المللی در سازمان جهانی بهداشت بررسی می‌کند. تلاش او برای تدوین مفهوم «نوروز ریشه‌کنی» را در تبارشناسی پزشکی‌سازی جابه‌جایی و مهاجرت، از نوستالژی در اواخر قرن هفدهم تا تروما در اواخر قرن بیستم، جای می‌دهد. پیامدهای این موضوع برای تاریخ‌نگاری روان‌پزشکی پناهندگان و سلامت روان جهانی مورد بررسی قرار می‌گیرد.

Background The 7 October 2023, terrorist attack at the Nova Festival in southern Israel caused deaths, injuries, hostage-taking and prolonged life-threatening exposure, creating an urgent need for early interventions to reduce post-traumatic morbidity. Although prolonged exposure is an established post-traumatic stress disorder (PTSD) treatment, its feasibility and benefit during ongoing threat remain unclear. Aims This preliminary study evaluated a war-adapted brief prolonged exposure protocol (WBPE) delivered shortly after trauma in Nova Festival survivors with acute stress disorder. Method Forty survivors completed the WBPE and were assessed at baseline and immediately post treatment. A subsample of 27 WBPE completers and 18 untreated wait-list controls was reassessed after 5 months. Outcomes were PTSD (PDS-5), depression (PHQ-9) and anxiety (GAD-7) symptom severity. Results WBPE was associated with significant reductions in PTSD, depression and anxiety immediately after treatment. At 5 months, WBPE participants showed greater reductions in PTSD and depressive symptom severity and lower PTSD and depression symptom scores than controls, with large effect sizes. Anxiety symptoms improved in both groups, consistent with possible natural recovery. Clinically significant depressive symptoms (48.15 v . 77.78%) and anxiety symptoms (37.04 v . 72.22%) were less frequent in WBPE participants than controls, whereas probable PTSD rates did not differ significantly. Substance use during the study period was associated with poorer outcomes and smaller symptom reductions. Conclusions WBPE appears feasible and potentially beneficial under wartime conditions, with meaningful improvements in PTSD and depression despite persistent threat. Substance use was linked to poorer recovery and should be systematically assessed in post-trauma care.

زمینه: حمله تروریستی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ در جشنواره Nova در جنوب اسرائیل منجر به مرگ، جراحت، گروگان‌گیری و مواجهه طولانی مدت با تهدید جانی شد و نیاز فوری به مداخلات زودهنگام برای کاهش عوارض پس از سانحه را ایجاد کرد. اگرچه مواجهه طولانی مدت به عنوان درمانی اثبات‌شده برای اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شناخته می‌شود، اما امکان‌پذیری و سودمندی آن در شرایط تهدید مداوم همچنان نامشخص است. اهداف: این مطالعه مقدماتی، پروتکل مواجهه طولانی مدت کوتاه‌مدت سازگار با شرایط جنگ (WBPE) را که مدت کوتاهی پس از سانحه در بازماندگان جشنواره Nova مبتلا به اختلال استرس حاد اجرا شد، ارزیابی کرد. روش: چهل نفر از بازماندگان WBPE را تکمیل کردند و در ابتدا و بلافاصله پس از درمان مورد ارزیابی قرار گرفتند. زیرنمونه‌ای متشکل از ۲۷ نفر از افرادی که WBPE را تکمیل کردند و ۱۸ نفر گروه کنترل در فهرست انتظار بدون درمان، پس از ۵ ماه مجدداً ارزیابی شدند. پیامدها شامل شدت علائم PTSD (PDS-5)، افسردگی (PHQ-9) و اضطراب (GAD-7) بود. نتایج: WBPE با کاهش معنادار علائم PTSD، افسردگی و اضطراب بلافاصله پس از درمان همراه بود. پس از ۵ ماه، شرکت‌کنندگان WBPE کاهش بیشتری در شدت علائم PTSD و افسردگی و نمرات پایین‌تر علائم PTSD و افسردگی نسبت به گروه کنترل نشان دادند و اندازه اثر بزرگی مشاهده شد. علائم اضطراب در هر دو گروه بهبود یافت که با بهبودی طبیعی احتمالی سازگار است. علائم بالینی معنادار افسردگی (۴۸٫۱۵ در مقابل ۷۷٫۷۸ درصد) و اضطراب (۳۷٫۰۴ در مقابل ۷۲٫۲۲ درصد) در شرکت‌کنندگان WBPE کمتر از گروه کنترل بود، در حالی که نرخ‌های احتمالی PTSD تفاوت معناداری نداشت. مصرف مواد در دوره مطالعه با پیامدهای ضعیف‌تر و کاهش کمتر علائم همراه بود. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد WBPE در شرایط جنگی امکان‌پذیر و بالقوه سودمند باشد و با وجود تهدید مداوم، بهبود معناداری در PTSD و افسردگی ایجاد کند. مصرف مواد با بهبودی ضعیف‌تر مرتبط بود و باید به طور نظام‌مند در مراقبت‌های پس از سانحه ارزیابی شود.

This essay examines how Roberto Benigni’s Life Is Beautiful (1997/1998) uses comedy to represent Holocaust trauma. Taking the proposition that comedy emerges from tragedy through time as its point of departure, it considers the ethics of humor in representing collective catastrophe. Through the film’s Chaplinesque performance, fairy-tale structure, restrained depiction of violence, and Guido’s imaginative protection of his son, the discussion situates Benigni within Italian cinema’s treatment of Fascism and historical memory. The essay revisits debates about historical authenticity and Holocaust representation, arguing that humor can invite ethical reflection as well as controversy. It considers the limits of cinematic representation and humor’s uneasy relationship to historical suffering, survival, and collective memory.

این مقاله بررسی می‌کند که چگونه فیلم «زندگی زیباست» ساخته Roberto Benigni (۱۹۹۷/۱۹۹۸) از طنز برای بازنمایی تروماهای هولوکاست بهره می‌گیرد. با اتخاذ این فرض که کمدی از دل تراژدی و با گذر زمان پدید می‌آید، مقاله به بررسی اخلاقیات طنز در بازنمایی فاجعه‌های جمعی می‌پردازد. از طریق اجرای سبک چاپلینی، ساختار افسانه‌ای، نمایش محدود خشونت و محافظت خیال‌پردازانه Guido از پسرش، بحث جایگاه Benigni را در سینمای ایتالیا و مواجهه آن با فاشیسم و حافظه تاریخی تبیین می‌کند. مقاله به بازخوانی مناقشات پیرامون اصالت تاریخی و بازنمایی هولوکاست می‌پردازد و استدلال می‌کند که طنز می‌تواند هم زمینه‌ای برای تأملات اخلاقی و هم ایجاد بحث و جدل فراهم آورد. همچنین، محدودیت‌های بازنمایی سینمایی و نسبت دشوار طنز با رنج تاریخی، بقا و حافظه جمعی مورد بررسی قرار می‌گیرد.

Background: Refugee students newly enrolled in U.S. schools encounter academic, socialization, and mental health challenges because of trauma, language barriers, and cultural differences. Many have had limited or interrupted access to formal education in their home country. This study aimed to gain the perspectives of refugee students on their lived experiences and explore the impact of an occupational therapy intervention guided by the Kawa model on the well-being of this student population. Methods: The researchers employed a convergent mixed-methods design. Refugee students (n = 8) created Kawa models, which provided rich, qualitative data. Participants completed pre and posttest surveys. Quantitative data gathered from surveys were used to measure students' understanding of their supports and barriers. Results: All participants demonstrated a 49% positive change in their perceived knowledge of their strengths, challenges, and supports. Qualitative analysis of participants’ Kawa creations revealed multiple collective themes throughout the migration stages of refugee students. Conclusion: This study's findings support existing evidence that culturally sensitive, person-centered interventions, such as one guided by the Kawa model, result in positive outcomes for refugee students. As school districts examine equitable practices for refugee children, occupational therapy support guided by the Kawa model may be a valuable contribution.

زمینه: دانش‌آموزان پناهنده‌ای که به‌تازگی در مدارس ایالات متحده ثبت‌نام کرده‌اند، به دلیل تجربه تروما، موانع زبانی و تفاوت‌های فرهنگی با چالش‌های تحصیلی، اجتماعی و سلامت روان مواجه می‌شوند. بسیاری از این دانش‌آموزان در کشور مبدأ خود دسترسی محدود یا منقطع به آموزش رسمی داشته‌اند. هدف این مطالعه، کسب دیدگاه‌های دانش‌آموزان پناهنده درباره تجارب زیسته آنان و بررسی تأثیر مداخله کاردرمانی مبتنی بر مدل کاوا بر بهزیستی این گروه از دانش‌آموزان بود. روش‌ها: پژوهشگران از طرح آمیخته همگرا استفاده کردند. دانش‌آموزان پناهنده (n = 8) مدل‌های کاوا را ایجاد کردند که داده‌های کیفی غنی فراهم نمود. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون را تکمیل کردند. داده‌های کمی گردآوری‌شده از پرسشنامه‌ها برای سنجش درک دانش‌آموزان از حمایت‌ها و موانع‌شان به کار رفت. یافته‌ها: همه شرکت‌کنندگان ۴۹٪ تغییر مثبت در دانش ادراک‌شده خود نسبت به نقاط قوت، چالش‌ها و حمایت‌هایشان نشان دادند. تحلیل کیفی مدل‌های کاوای شرکت‌کنندگان، مضامین جمعی متعددی را در مراحل مختلف مهاجرت دانش‌آموزان پناهنده آشکار ساخت. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه شواهد موجود را تأیید می‌کند که مداخلات حساس به فرهنگ و فردمحور، مانند مداخله مبتنی بر مدل کاوا، منجر به پیامدهای مثبت برای دانش‌آموزان پناهنده می‌شود. با توجه به بررسی شیوه‌های عادلانه برای کودکان پناهنده در مناطق آموزشی، حمایت کاردرمانی مبتنی بر مدل کاوا می‌تواند سهم ارزشمندی باشد.

Background Refugee youth are at elevated risk for post-traumatic stress disorder (PTSD) and other mental health disorders, yet systemic and cultural barriers limit access to care. Scalable, transdiagnostic interventions such as Problem Management Plus (PM+) are promising, but their impact on trauma symptoms is modest. Incorporating brief trauma-focused components may enhance effectiveness. Aims To evaluate the feasibility and acceptability of PM+ with an emotional processing module (PM+EP) for refugee youth aged 16–25 years in the Netherlands. Method Refugee youth with elevated psychological distress (K10 > 15) and impaired functioning (World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 (WHODAS 2.0) > 16) were randomised into PM+EP, PM+ with supportive counselling (PM+SC), or care as usual (CAU). Feasibility and acceptability were assessed via recruitment, adherence, fidelity and qualitative interviews. Psychological distress, PTSD symptoms, functioning and self-identified problems were measured at baseline, post-intervention and follow-up. Registered in Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON; Trial ID: NL-OMON56254). Results Fifty-two participants were randomised (PM+EP: n = 17; PM+SC: n = 19; CAU: n = 16). Attendance and fidelity were high, and PM+ interventions were rated as acceptable and culturally appropriate. No significant between-group differences were observed in the primary analyses. Exploratory analyses suggested greater short-term symptom reduction for probable depression in PM+EP versus CAU ( b = –0.79, s.e. = 0.38, p = 0.04). Effect size estimates ranged from small to large across outcomes (Hedges’ g = –0.98 to 0.19). Conclusions PM+ is feasible, acceptable and safe for refugee youth aged 16 years and older. The potential added value of the EP module remains unclear and warrants further investigation. Trial Registration Number The trial was registered in the Dutch clinical trial registration: Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON) (Trial ID: NL-OMON56254; https://onderzoekmetmensen.nl/en/trial/56254 ).

زمینه: جوانان پناهنده در معرض خطر بالاتر ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و سایر اختلالات سلامت روان قرار دارند، اما موانع نظام‌مند و فرهنگی دسترسی به مراقبت را محدود می‌کند. مداخلات مقیاس‌پذیر و فراتشخیصی مانند مدیریت مسئله پلاس (PM+) امیدبخش هستند، اما تأثیر آن‌ها بر علائم تروما متوسط است. افزودن مؤلفه‌های کوتاه‌مدت متمرکز بر تروما ممکن است اثربخشی را افزایش دهد. اهداف: ارزیابی امکان‌سنجی و پذیرش مدیریت مسئله پلاس به‌همراه ماژول پردازش هیجانی (PM+EP) برای جوانان پناهنده ۱۶ تا ۲۵ ساله در هلند. روش: جوانان پناهنده با پریشانی روان‌شناختی بالا (K10 > 15) و اختلال عملکرد (World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 (WHODAS 2.0) > 16) به‌صورت تصادفی در گروه‌های PM+EP، PM+ به‌همراه مشاوره حمایتی (PM+SC)، یا مراقبت معمول (CAU) قرار گرفتند. امکان‌سنجی و پذیرش از طریق جذب، پایبندی، وفاداری و مصاحبه‌های کیفی ارزیابی شد. پریشانی روان‌شناختی، علائم PTSD، عملکرد و مشکلات شناسایی‌شده توسط خود شرکت‌کنندگان در خط پایه، پس از مداخله و پیگیری اندازه‌گیری شد. این مطالعه در سامانه‌ی Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON؛ شماره‌ی کارآزمایی: NL-OMON56254) ثبت شده است. نتایج: پنجاه‌ودو شرکت‌کننده به‌صورت تصادفی تخصیص یافتند (PM+EP: n = 17؛ PM+SC: n = 19؛ CAU: n = 16). حضور و وفاداری بالا بود و مداخلات PM+ به‌عنوان قابل پذیرش و مناسب از نظر فرهنگی ارزیابی شدند. در تحلیل‌های اصلی، تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. تحلیل‌های اکتشافی کاهش علائم کوتاه‌مدت بیشتر برای افسردگی محتمل در گروه PM+EP نسبت به CAU را نشان داد (b = –0.79، s.e. = 0.38، p = 0.04). برآوردهای اندازه‌ی اثر در نتایج مختلف از کوچک تا بزرگ متغیر بود (Hedges’ g = –0.98 تا 0.19). نتیجه‌گیری: PM+ برای جوانان پناهنده ۱۶ ساله و بالاتر امکان‌پذیر، قابل پذیرش و ایمن است. ارزش افزوده‌ی بالقوه‌ی ماژول EP همچنان نامشخص است و نیازمند بررسی بیشتر می‌باشد. شماره‌ی ثبت کارآزمایی: این کارآزمایی در ثبت کارآزمایی بالینی هلند: Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON) (شماره‌ی کارآزمایی: NL-OMON56254؛ https://onderzoekmetmensen.nl/en/trial/56254 ) ثبت شده است.

The 6 February 2023 Kahramanmaraş earthquakes caused widespread devastation across 11 provinces in southeastern Türkiye, resulting in profound psychosocial consequences for children, including increased emotional avoidance and difficulties in self-expression. This study aimed to examine changes in psychological flexibility and language-related outcomes (listening, speaking, reading comprehension, and writing) associated with participation in a bibliotherapy-based intervention among children affected by the earthquakes. The study employed a quasi-experimental pretest–posttest control group design. Participants were middle school students residing in the earthquake-affected region. The experimental group participated in a 12-week multicomponent ACT-based bibliotherapy program, whereas the control group continued with the regular educational curriculum. The intervention was structured around Russ Harris’s The Reality Slap and incorporated guided reading, metaphor-based activities, mindfulness practices, reflective writing, and group discussions. Each session involved structured reading of designated chapters and page ranges aligned with the thematic focus and targeted ACT processes. Psychological flexibility and four language-related outcomes-listening, speaking, reading comprehension, and writing-were assessed at pretest and posttest. Significant differential changes were observed for psychological flexibility and reading comprehension. For listening, the primary Time × Group interaction reached the conventional 0.05 significance level but did not remain statistically significant after Bonferroni correction, whereas the baseline-adjusted ANCOVA showed a statistically significant between-group difference ( p = 0.008). Thus, the findings for listening were not consistent across analytical approaches and were interpreted cautiously. The Time × Group interactions for speaking and writing were not statistically significant. The findings suggest that participation in the multicomponent ACT-based bibliotherapy program was associated with improvements in psychological flexibility and reading comprehension among earthquake-affected adolescents. Evidence for listening skills was less consistent across analytical approaches and should therefore be interpreted cautiously. Given the quasi-experimental design, nonrandom allocation, and absence of an attention-matched active control condition, these findings should not be interpreted as definitive causal effects attributable exclusively to bibliotherapy.

زلزله‌های ۶ فوریه ۲۰۲۳ قهرمان‌مرعش موجب ویرانی گسترده در ۱۱ استان جنوب‌شرقی ترکیه شد و پیامدهای روانی-اجتماعی عمیقی برای کودکان به همراه داشت، از جمله افزایش اجتناب هیجانی و دشواری در ابراز خود. هدف این پژوهش بررسی تغییرات در انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و پیامدهای مرتبط با زبان (شنیدن، صحبت کردن، درک مطلب و نوشتن) در پی شرکت در یک مداخله مبتنی بر کتاب‌درمانی در میان کودکان آسیب‌دیده از زلزله بود. این مطالعه با طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. شرکت‌کنندگان دانش‌آموزان مقطع متوسطه ساکن منطقه آسیب‌دیده از زلزله بودند. گروه آزمایش در یک برنامه کتاب‌درمانی چندمولفه‌ای مبتنی بر ACT به مدت ۱۲ هفته شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل به برنامه آموزشی عادی خود ادامه دادند. مداخله بر اساس کتاب The Reality Slap اثر Russ Harris ساختاربندی شد و شامل مطالعه هدایت‌شده، فعالیت‌های مبتنی بر استعاره، تمرین‌های ذهن‌آگاهی، نوشتن تأملی و بحث‌های گروهی بود. هر جلسه شامل مطالعه ساختاریافته فصل‌ها و صفحات تعیین‌شده متناسب با محور موضوعی و فرایندهای هدف ACT بود. انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و چهار پیامد مرتبط با زبان—شنیدن، صحبت کردن، درک مطلب و نوشتن—در پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارزیابی شدند. تغییرات افتراقی معناداری برای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و درک مطلب مشاهده شد. برای شنیدن، تعامل اصلی زمان × گروه به سطح معناداری متعارف ۰٫۰۵ رسید اما پس از اصلاح بونفرونی از نظر آماری معنادار باقی نماند، در حالی که ANCOVA با تعدیل خط پایه تفاوت معنادار بین‌گروهی را نشان داد (p = 0.008). بنابراین، یافته‌های مربوط به شنیدن در رویکردهای تحلیلی مختلف یکسان نبود و با احتیاط تفسیر شد. تعاملات زمان × گروه برای صحبت کردن و نوشتن از نظر آماری معنادار نبودند. یافته‌ها نشان می‌دهد که شرکت در برنامه کتاب‌درمانی چندمولفه‌ای مبتنی بر ACT با بهبود انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و درک مطلب در نوجوانان آسیب‌دیده از زلزله همراه بود. شواهد مربوط به مهارت شنیدن در رویکردهای تحلیلی مختلف کمتر سازگار بود و بنابراین باید با احتیاط تفسیر شود. با توجه به طرح شبه‌آزمایشی، تخصیص غیرتصادفی و فقدان گروه کنترل فعال همسان از نظر توجه، این یافته‌ها نباید به عنوان اثرات علّی قطعی منحصراً منتسب به کتاب‌درمانی تفسیر شوند.

BACKGROUND: People who are agitated, confused or distressed seldom receive holistic care within acute general hospitals. Unmet needs relating to conditions such as mental illnesses, learning disabilities or dementia can contribute to patient behaviours which staff find challenging to manage (e.g. self-harm). Enhanced observation, involving one-to-one care and monitoring, is a restrictive intervention often used to manage these presentations. The characteristics and outcomes of high-quality enhanced observation in this setting remain ill-defined, compromising quality and safety. AIMS: To understand what constitutes high-quality, safe enhanced observation in an acute general hospital for patients presenting with agitated, confused or distressed behaviours. METHOD: A systematic review was performed, involving searches of five bibliographic databases, hand-searching, and forward and backward citation searching. Data describing the characteristics of high-quality, safe enhanced observation practice were eligible and included in a framework-based synthesis. Quality and safety outcomes were summarised thematically. Studies were appraised for quality, and data interpretation was shaped by lived experience experts. RESULTS: Fifty studies were included. Enhanced observation practice was influenced by individual staff members (e.g. attitudes), teams (e.g. teamwork fluency) and wider organisational factors (e.g. leadership, organisational culture). The quality and safety problems identified included self-harm, aggression and staff neglect of caring responsibilities during enhanced observation. CONCLUSIONS: Findings on the characteristics and outcomes of high-quality, safe enhanced observation provision should inform the development of evidence-based guidance to support improved, standardised practice in acute general hospitals. Evidence gaps with respect to patient experiences of enhanced observation and trauma-informed approaches to its delivery warrant urgent attention.

زمینه: افرادی که رفتارهای آشفته، سردرگم یا ناراحت دارند به ندرت مراقبت جامع در بیمارستان‌های عمومی حاد دریافت می‌کنند. نیازهای برآورده‌نشده مرتبط با شرایطی مانند اختلالات روانی، ناتوانی‌های یادگیری یا زوال عقل می‌تواند به رفتارهایی در بیماران منجر شود که کارکنان در مدیریت آن‌ها با چالش مواجه می‌شوند (مانند خودآزاری). مشاهده تقویت‌شده، که شامل مراقبت و پایش یک‌به‌یک است، یک مداخله محدودکننده است که اغلب برای مدیریت این وضعیت‌ها به کار می‌رود. ویژگی‌ها و پیامدهای مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا در این محیط به‌خوبی تعریف نشده است و این امر کیفیت و ایمنی را به خطر می‌اندازد. اهداف: درک این‌که مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا و ایمن در بیمارستان عمومی حاد برای بیمارانی که رفتارهای آشفته، سردرگم یا ناراحت دارند، چه ویژگی‌هایی دارد. روش: مرور نظام‌مند انجام شد که شامل جستجو در پنج پایگاه داده کتاب‌شناختی، جستجوی دستی و جستجوی ارجاعات پیشین و پسین بود. داده‌هایی که ویژگی‌های مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا و ایمن را توصیف می‌کردند، واجد شرایط بوده و در یک سنتز مبتنی بر چارچوب گنجانده شدند. پیامدهای کیفیت و ایمنی به صورت موضوعی خلاصه شدند. مطالعات از نظر کیفیت ارزیابی شدند و تفسیر داده‌ها با مشارکت خبرگان تجربه زیسته شکل گرفت. نتایج: پنجاه مطالعه وارد شدند. اجرای مشاهده تقویت‌شده تحت تأثیر عوامل فردی کارکنان (مانند نگرش‌ها)، تیم‌ها (مانند روانی کار تیمی) و عوامل سازمانی گسترده‌تر (مانند رهبری، فرهنگ سازمانی) قرار داشت. مشکلات شناسایی‌شده در زمینه کیفیت و ایمنی شامل خودآزاری، پرخاشگری و غفلت کارکنان از مسئولیت‌های مراقبتی در طول مشاهده تقویت‌شده بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها درباره ویژگی‌ها و پیامدهای ارائه مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا و ایمن باید توسعه راهنمای مبتنی بر شواهد برای حمایت از بهبود و استانداردسازی عملکرد در بیمارستان‌های عمومی حاد را اطلاع‌رسانی کند. شکاف‌های شواهدی در خصوص تجارب بیماران از مشاهده تقویت‌شده و رویکردهای مبتنی بر آگاهی از تروما در اجرای آن نیازمند توجه فوری است.

Statelessness affects an estimated 4.3 to 10 million people worldwide, denying them access to fundamental rights including education, employment, healthcare, and freedom from arbitrary detention. While stateless individuals are recognised as a marginalised group at elevated risk of human rights violations, discrimination, and trauma, the psychological impact of statelessness remains under-researched. This study aimed to explore how adults with lived experience of statelessness in the UK make sense of its impact on their mental health, and how they access support for any psychological difficulties. A qualitative design using Interpretative Phenomenological Analysis was used. Seven adults affected by statelessness were recruited through non-governmental organisations using purposive sampling. Participants varied in the reasons why they had been affected by statelessness, country of origin, and current immigration status in the UK. Four group experiential themes were generated. Trapped in a Kafkaesque System captured participants’ experience of draconian, discriminatory, and self-perpetuating bureaucratic structures that stripped autonomy, security, and time. Erosion of Self and Belonging described feeling administratively reduced to a non-person, dual legal and relational abandonment, and severed connections. Psychological and Embodied Harm located anxiety, depression, suicidality, post-traumatic stress disorder (PTSD), and somatic symptoms unambiguously within structural conditions, with two participants reporting that UK procedures damaged their mental health more than prior experiences of incarceration; intergenerational effects of the impacts of statelessness were also identified. Survival Strategies and Systemic Limits captured the protective role of community, faith, activism, and equipped services, while emphasising that resilience was bounded and could not substitute for rights. The findings articulate a pathway in which Kafkaesque systems produce entrapment, erode the person’s sense of identity, belonging and connection to others, and generate psychological and embodied harm only partially mediated by coping. Implications include the need for policy reform (reduced waits, restored and adequate Legal Aid funding, the right to work and healthcare access during protracted legal processes), clinician training, and services that recognise statelessness-related distress as legitimate clinical territory rather than deflecting responsibility to immigration authorities.

بدون تابعیت بودن حدوداً بین ۴٫۳ تا ۱۰ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد و آن‌ها را از دسترسی به حقوق اساسی از جمله آموزش، اشتغال، مراقبت‌های بهداشتی و آزادی از بازداشت خودسرانه محروم می‌کند. اگرچه افراد بدون تابعیت به عنوان گروهی به حاشیه رانده‌شده با خطر بالاتر نقض حقوق بشر، تبعیض و تروما شناخته می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی بدون تابعیت بودن همچنان کمتر مورد پژوهش قرار گرفته است. هدف این مطالعه بررسی نحوه درک بزرگسالان دارای تجربه زیسته بدون تابعیت بودن در بریتانیا از تأثیر آن بر سلامت روان و نحوه دسترسی آن‌ها به حمایت برای مشکلات روان‌شناختی بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شد. هفت بزرگسال تحت تأثیر بدون تابعیت بودن از طریق سازمان‌های غیردولتی و با نمونه‌گیری هدفمند جذب شدند. شرکت‌کنندگان از نظر دلایل بدون تابعیت بودن، کشور مبدأ و وضعیت مهاجرتی فعلی در بریتانیا متفاوت بودند. چهار مضمون تجربی گروهی استخراج شد. «گیر افتادن در یک سیستم کافکایی» تجربه شرکت‌کنندگان از ساختارهای بوروکراتیک سختگیرانه، تبعیض‌آمیز و خودتداوم‌بخش را که خودمختاری، امنیت و زمان را از آن‌ها سلب می‌کرد، توصیف می‌کند. «فرسایش خود و تعلق» به احساس تقلیل اداری به یک غیرشخص، رهاشدگی دوگانه حقوقی و ارتباطی، و قطع پیوندها اشاره دارد. «آسیب روان‌شناختی و جسمانی» اضطراب، افسردگی، تمایلات خودکشی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و علائم جسمانی را به طور آشکار در شرایط ساختاری جای می‌دهد؛ دو شرکت‌کننده گزارش دادند که رویه‌های بریتانیا سلامت روان آن‌ها را بیش از تجربیات قبلی زندان آسیب زده است؛ همچنین آثار بین‌نسلی بدون تابعیت بودن شناسایی شد. «راهبردهای بقا و محدودیت‌های نظام‌مند» نقش حمایتی جامعه، ایمان، کنشگری و خدمات مجهز را نشان داد، در حالی که تأکید شد تاب‌آوری محدود بوده و جایگزین حقوق نمی‌شود. یافته‌ها مسیر تولید گرفتاری توسط سیستم‌های کافکایی، فرسایش هویت، تعلق و ارتباط با دیگران، و ایجاد آسیب روان‌شناختی و جسمانی را که تنها تا حدی با مقابله تعدیل می‌شود، تبیین می‌کند. پیامدها شامل نیاز به اصلاح سیاست (کاهش زمان انتظار، بازگرداندن و تأمین کافی بودجه کمک حقوقی، حق کار و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی در طول فرایندهای حقوقی طولانی)، آموزش بالینی و خدماتی است که پریشانی مرتبط با بدون تابعیت بودن را به عنوان حوزه بالینی مشروع به رسمیت بشناسند و مسئولیت را به مقامات مهاجرتی واگذار نکنند.

Abstract Background: Child sexual abuse (CSA) is associated with substantial psychiatric morbidity, yet the nature and scope of integrated child and adolescent psychiatry within specialist CSA services in Ireland are poorly described. Methods: This retrospective chart review included all children and adolescents referred to an embedded child and adolescent psychiatry clinic within The Alders Unit, a specialist CSA service, between 1 January 2024 and 31 December 2025. Data included demographics, psychosocial adversity, referral characteristics, psychiatric diagnoses, psychotropic prescribing, prior Child and Adolescent Mental Health Service (CAMHS) involvement and onward referrals. Descriptive statistics summarised sample characteristics, and associations between categorical variables were examined using chi-square or Fisher’s exact tests. Results: Fifty young people (approximately 5% of Alders referrals) were seen by psychiatry (mean age 15.7 years, predominantly female). Nearly two-thirds experienced two or more psychosocial adversity domains, and 58% had a suspected or confirmed neurodevelopmental disorder. Depressive, anxiety and trauma-related disorders were the most common primary diagnoses. Acute risk related to self-harm or suicidality was the leading reason for referral and was associated with onward referral. Most young people required follow-up for more than 12 months. Psychotropic medication was prescribed in two-thirds of cases, largely confined to those with primary Axis I disorders; none were prescribed medication where the primary formulation was emerging emotionally unstable personality disorder traits. Conclusions: Integrated child and adolescent psychiatry within a specialist CSA service appears to be required for a small but complex subgroup of young people, supporting inclusion of dedicated psychiatry within Barnahus services in Ireland.

زمینه: سوء‌استفاده جنسی از کودک (CSA) با آسیب‌شناسی روانی قابل توجهی همراه است، با این حال ماهیت و دامنه روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در خدمات تخصصی CSA در ایرلند به‌خوبی توصیف نشده است. روش‌ها: این مرور پرونده گذشته‌نگر شامل تمامی کودکان و نوجوانانی بود که به کلینیک روان‌پزشکی کودک و نوجوان مستقر در واحد Alders، یک مرکز تخصصی CSA، بین ۱ ژانویه ۲۰۲۴ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ ارجاع شده بودند. داده‌ها شامل اطلاعات جمعیت‌شناختی، مشکلات روانی-اجتماعی، ویژگی‌های ارجاع، تشخیص‌های روان‌پزشکی، تجویز داروهای روان‌گردان، سابقه مراجعه به خدمات سلامت روان کودک و نوجوان (CAMHS) و ارجاعات بعدی بود. آمار توصیفی برای خلاصه‌سازی ویژگی‌های نمونه به‌کار رفت و ارتباط بین متغیرهای طبقه‌ای با استفاده از آزمون کای‌دو یا آزمون دقیق فیشر بررسی شد. یافته‌ها: پنجاه نفر از جوانان (تقریباً ۵٪ از ارجاعات Alders) توسط روان‌پزشکی ویزیت شدند (میانگین سنی ۱۵/۷ سال، عمدتاً دختر). نزدیک به دوسوم، دو یا چند حوزه مشکلات روانی-اجتماعی را تجربه کرده بودند و ۵۸٪ دارای اختلال عصب‌تحولی مشکوک یا تأییدشده بودند. اختلالات افسردگی، اضطراب و اختلالات مرتبط با تروما شایع‌ترین تشخیص‌های اولیه بودند. خطر حاد مرتبط با خودآسیبی یا تمایلات خودکشی مهم‌ترین دلیل ارجاع بود و با ارجاع بعدی ارتباط داشت. بیشتر جوانان به پیگیری بیش از ۱۲ ماه نیاز داشتند. داروی روان‌گردان در دوسوم موارد تجویز شد که عمدتاً محدود به افرادی با اختلالات اولیه محور I بود؛ هیچ موردی که تشخیص اولیه آن صفات در حال ظهور اختلال شخصیت ناپایدار هیجانی بود، دارو دریافت نکرد. نتیجه‌گیری: روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در یک مرکز تخصصی CSA به نظر می‌رسد برای زیرگروه کوچکی اما پیچیده از جوانان مورد نیاز باشد و از گنجاندن روان‌پزشکی اختصاصی در خدمات Barnahus در ایرلند حمایت می‌کند.

Childhood trauma is a significant public health problem owing to its effects on the socioemotional development of adolescents, which calls for validated assessment instruments. This study aimed to adapt and examine the psychometric properties of the Childhood Trauma Questionnaire–Short Form (CTQ-SF) in adolescents from the Peruvian Amazon. An instrumental, cross-sectional study was conducted with 878 adolescents aged 12–17 years (M = 14.0; SD = 1.46) from public secondary schools in the San Martín Region, Peru, randomly divided into two subsamples of 439 participants each for exploratory (EFA) and confirmatory factor analysis (CFA); reliability, convergent and discriminant validity, and measurement invariance across sex were also examined. The original five-factor model did not show adequate performance. After removing items with weak loadings or redundant content, a three-factor, 18-item structure emerged—lack of perceived family support/neglect, sexual abuse, and physical–emotional abuse—which showed adequate fit (CFI = 0.958; TLI = 0.951; RMSEA = 0.051; SRMR = 0.067) and satisfactory internal consistency (ordinal α and ω = 0.76–0.95). Convergent validity was adequate for sexual abuse and physical–emotional abuse (AVE = 0.81 and 0.50) and borderline for lack of perceived family support/neglect (AVE = 0.42), whereas discriminant validity was supported for all factor pairs (HTMT = 0.262–0.626). Full scalar invariance across sex was also established (ΔCFI ≤ 0.002; ΔRMSEA ≤ 0.003). These findings indicate that the Peruvian CTQ-SF is better represented by a three-factor correlated structure, yielding a brief version that allows comparisons between sexes; nevertheless, because its temporal stability and external validity remain to be examined, its use should currently be restricted to research and preliminary screening purposes.

تروما دوران کودکی به دلیل تأثیرات آن بر رشد اجتماعی-عاطفی نوجوانان، یک معضل مهم سلامت عمومی محسوب می‌شود که نیازمند ابزارهای ارزیابی معتبر است. هدف این مطالعه، انطباق و بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی پرسشنامه تروما دوران کودکی–فرم کوتاه (CTQ-SF) در نوجوانان منطقه آمازون پرو بود. این پژوهش به صورت ابزاری و مقطعی بر روی ۸۷۸ نوجوان ۱۲ تا ۱۷ ساله (میانگین = ۱۴.۰؛ انحراف معیار = ۱.۴۶) از مدارس متوسطه دولتی منطقه San Martín پرو انجام شد که به طور تصادفی به دو زیرنمونه ۴۳۹ نفری برای تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA) تقسیم شدند؛ همچنین پایایی، روایی همگرا و واگرا و ناهمسانی اندازه‌گیری در جنسیت نیز بررسی شد. مدل پنج‌عاملی اصلی عملکرد مناسبی نشان نداد. پس از حذف گویه‌های دارای بار عاملی ضعیف یا محتوای تکراری، ساختار سه‌عاملی با ۱۸ گویه شامل «فقدان حمایت/غفلت ادراک‌شده خانوادگی»، «سوءاستفاده جنسی» و «سوءاستفاده جسمی-عاطفی» استخراج شد که برازش مناسبی داشت (CFI = 0.958؛ TLI = 0.951؛ RMSEA = 0.051؛ SRMR = 0.067) و از انسجام درونی رضایت‌بخشی برخوردار بود (آلفای ترتیبی و ω = ۰.۷۶ تا ۰.۹۵). روایی همگرا برای سوءاستفاده جنسی و سوءاستفاده جسمی-عاطفی مناسب بود (AVE = 0.81 و 0.50) و برای فقدان حمایت/غفلت خانوادگی در مرز قابل قبول قرار داشت (AVE = 0.42)، در حالی که روایی واگرا برای تمام جفت‌عامل‌ها تأیید شد (HTMT = 0.262–0.626). ناهمسانی کامل مقیاس در جنسیت نیز برقرار شد (ΔCFI ≤ 0.002؛ ΔRMSEA ≤ 0.003). این یافته‌ها نشان می‌دهد که نسخه پرویی CTQ-SF با ساختار سه‌عاملی همبسته بهتر نمایان می‌شود و نسخه‌ای مختصر ارائه می‌دهد که امکان مقایسه بین جنسیت‌ها را فراهم می‌کند؛ با این حال، با توجه به اینکه پایداری زمانی و روایی بیرونی آن هنوز بررسی نشده است، استفاده از آن در حال حاضر باید به پژوهش‌ها و غربالگری مقدماتی محدود شود.

Introduction Perinatal bereavement can significantly affect a woman’s psychological wellbeing and shape subsequent experiences of pregnancy and motherhood. However, no studies to date have qualitatively explored the impact of different types of perinatal bereavement experiences on bonding with a subsequent baby. Thus, the present study aimed to a) explore the psychological impact a previous perinatal bereavement had on maternal bonding with their subsequent baby (throughout pregnancy and post-birth) and b) identify the psychological and psychosocial support that helped in facilitating this bond. Methods In this qualitative study, women who had experienced a perinatal bereavement and had a subsequent child (up to the age of five) were recruited and interviewed. Data were analysed using Reflexive Thematic Analysis. Results Seventeen women took part. Two main themes, with five subthemes, were developed from their interview data. Theme 1, Bracing for loss , represented how participants’ experiences of subsequent pregnancies were accompanied by a persistent worry of another loss occurring. Theme 1 also explored how participants coped with high levels of worry and how it shaped early experiences of mother-infant bonding. Theme 2, Navigating motherhood after perinatal bereavement with a subsequent baby , captured participants’ experiences of reconstructing their family narrative following the birth of a live baby. Bonding with their subsequent baby was considered in conjunction to the lost baby. This theme also focused on social influences that shaped bonding, such as access to support networks and therapy. Discussion This study was the first to explore mother-infant bonding following different types of previous perinatal bereavement. Mother-infant bonding following perinatal bereavement appeared to be a dynamic and non-linear process, shaped by worries of a potential future loss, self-preservation strategies, and mothers’ efforts to integrate their identities as a mother to both their lost and living baby. Continuing bonds with their lost baby appeared to support grief integration and increase emotional capacity for bonding with their subsequent baby. The findings from the current study emphasise the need for trauma-informed and relational approaches within perinatal services that support both maternal wellbeing and the development of the mother-infant bond.

مقدمه: سوگ پری‌ناتال می‌تواند به طور قابل توجهی بر سلامت روانی زنان تأثیر بگذارد و تجربه‌های بعدی بارداری و مادری را شکل دهد. با این حال، تاکنون هیچ پژوهشی به طور کیفی تأثیر انواع مختلف تجربه‌های سوگ پری‌ناتال بر پیوند با نوزاد بعدی را بررسی نکرده است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر عبارت بود از: الف) بررسی تأثیر روان‌شناختی سوگ پری‌ناتال قبلی بر پیوند مادرانه با نوزاد بعدی (در طول بارداری و پس از تولد) و ب) شناسایی حمایت‌های روان‌شناختی و روان‌اجتماعی که به تسهیل این پیوند کمک کرده‌اند. روش‌ها: در این مطالعه کیفی، زنانی که تجربه سوگ پری‌ناتال داشته و صاحب فرزند بعدی (تا سن پنج سالگی) شده بودند، جذب و مصاحبه شدند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: هفده زن در پژوهش شرکت کردند. از داده‌های مصاحبه دو تم اصلی با پنج زیرتم استخراج شد. تم اول، «آمادگی برای فقدان»، نمایانگر آن بود که تجربه‌های بارداری بعدی شرکت‌کنندگان با نگرانی مداوم از وقوع فقدان مجدد همراه بود. این تم همچنین به بررسی راهبردهای مقابله‌ای شرکت‌کنندگان با سطوح بالای نگرانی و تأثیر آن بر تجربه‌های اولیه پیوند مادر-نوزاد پرداخت. تم دوم، «پیمایش مادری پس از سوگ پری‌ناتال با فرزند بعدی»، تجربه‌های شرکت‌کنندگان در بازسازی روایت خانوادگی پس از تولد نوزاد زنده را منعکس کرد. پیوند با نوزاد بعدی در کنار نوزاد از دست رفته مورد توجه قرار گرفت. این تم همچنین بر تأثیرات اجتماعی شکل‌دهنده پیوند، مانند دسترسی به شبکه‌های حمایتی و درمان، تمرکز داشت. بحث: این پژوهش نخستین مطالعه‌ای است که پیوند مادر-نوزاد پس از انواع مختلف سوگ پری‌ناتال قبلی را بررسی می‌کند. پیوند مادر-نوزاد پس از سوگ پری‌ناتال فرایندی پویا و غیرخطی به نظر می‌رسد که تحت تأثیر نگرانی از فقدان احتمالی آینده، راهبردهای حفظ خود و تلاش مادران برای ادغام هویت خود به عنوان مادر هر دو نوزاد از دست رفته و زنده قرار دارد. تداوم پیوند با نوزاد از دست رفته به نظر می‌رسد به یکپارچگی سوگ و افزایش ظرفیت هیجانی برای پیوند با نوزاد بعدی کمک می‌کند. یافته‌های این مطالعه بر ضرورت رویکردهای مبتنی بر تروما و رابطه‌محور در خدمات پری‌ناتال که از سلامت روانی مادر و رشد پیوند مادر-نوزاد حمایت می‌کنند، تأکید دارد.

BACKGROUND: Presenteeism is an occupational health challenge. Although adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to adult health, evidence on comprehensive ACE exposure and presenteeism remains limited. METHODS: We analyzed data from working adults in the 2022 Japan COVID-19 and Society Internet Survey (JACSIS). ACEs were assessed using an expanded Japanese ACE questionnaire and categorized as 0, 1, 2, 3, and ≥4 ACEs. Presenteeism was measured using the Work Functioning Impairment Scale (WFun), and high presenteeism was defined as WFun ≥21. Using logistic regression, we examined the association between ACE counts (0, 1, 2, 3, and ≥4) and high presenteeism. We further evaluated the cumulative effect of increasing ACE counts. Models were adjusted for age, sex, educational attainment, marital status, weekly working hours, and job stress. Stratified analyses were conducted by current mental disorder status. RESULTS: Among 19,409 workers included in the analytic sample, those with any ACE exposure had higher odds of high presenteeism than those reporting no ACEs, and the association displayed a dose-response pattern with increasing ACE counts. This graded relationship was also observed in stratified analyses, irrespective of the presence or absence of a current mental disorder. CONCLUSIONS: This study suggests that expanded childhood adversity is relevant to presenteeism among working adults, regardless of current mental disorder status. These findings reveal the value of a life-course perspective in occupational health and point to the need for future research to clarify the mechanisms linking ACE exposure to presenteeism and to examine trauma-informed approaches for reducing presenteeism.

زمینه: پرزنتیسم یکی از چالش‌های سلامت شغلی است. اگرچه تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با سلامت بزرگسالی مرتبط دانسته شده‌اند، اما شواهد مربوط به مواجهه جامع با ACE و پرزنتیسم همچنان محدود است. روش‌ها: داده‌های بزرگسالان شاغل از پیمایش اینترنتی کووید-۱۹ و جامعه ژاپن در سال ۲۰۲۲ (JACSIS) تحلیل شد. ACEها با استفاده از پرسشنامه ژاپنی گسترده ACE ارزیابی و به صورت ۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴ دسته‌بندی شدند. پرزنتیسم با استفاده از مقیاس اختلال عملکرد کاری (WFun) سنجیده شد و پرزنتیسم بالا به صورت WFun ≥21 تعریف گردید. با استفاده از رگرسیون لجستیک، ارتباط بین تعداد ACE (۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴) و پرزنتیسم بالا بررسی شد. همچنین اثر تجمعی افزایش تعداد ACEها ارزیابی گردید. مدل‌ها برای سن، جنس، میزان تحصیلات، وضعیت تأهل، ساعات کاری هفتگی و استرس شغلی تعدیل شدند. تحلیل‌های لایه‌ای بر اساس وضعیت فعلی اختلال روانی انجام شد. نتایج: در میان ۱۹٬۴۰۹ کارگر وارد شده به نمونه تحلیلی، افرادی که هرگونه مواجهه با ACE داشتند، نسبت به افرادی که هیچ ACE گزارش نکرده بودند، شانس بیشتری برای پرزنتیسم بالا داشتند و این ارتباط با افزایش تعداد ACEها الگوی دوز-پاسخ نشان داد. این رابطه تدریجی در تحلیل‌های لایه‌ای نیز صرف‌نظر از وجود یا عدم وجود اختلال روانی فعلی مشاهده شد. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که ناملایمات گسترده دوران کودکی با پرزنتیسم در میان بزرگسالان شاغل مرتبط است، صرف‌نظر از وضعیت فعلی اختلال روانی. این یافته‌ها اهمیت دیدگاه سیر زندگی در سلامت شغلی را نشان داده و بر لزوم پژوهش‌های آینده برای روشن شدن سازوکارهای ارتباط مواجهه با ACE و پرزنتیسم و بررسی رویکردهای مبتنی بر تروما برای کاهش پرزنتیسم تأکید می‌کند.

Background Chronic pelvic pain (CPP) and related genital pain are disabling and multifaceted, but understudied in transgender and gender-diverse (TGD) people. Methods In this scoping review, we mapped evidence on prevalence, aetiology, assessment, and management across gender-affirming hormone therapy (GAHT), surgical, and community contexts. Following Joanna Briggs Institute methodology and Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses extension for Scoping Reviews (PRISMA-ScR) reporting guidance, we searched ten databases from database inception to 30 July 2025, supplemented by citation chasing, and including primary-data reports of duration-defined CPP (persistent or recurrent pelvic pain for at least three months) or related pelvic and genital pain within a broad chronic pain framework. The search protocol was registered prospectively on the Open Science Framework (osf.io/mk6cp). Two reviewers independently screened records and extracted published data. Findings 24 reports representing 23 unique cohorts and 5527 TGD participants were included. Only one study explicitly estimated duration-defined CPP prevalence, reporting 17·7% among TGD adults assigned female at birth. Broader pelvic and genital pain outcomes ranged from 9·6% to 72·2% across five studies, but should not be interpreted as duration-defined CPP prevalence. Four non-mutually exclusive domains were identified: hormonal and tissue-mediated, pelvic floor and musculoskeletal, surgical and anatomical, and psychosocial and trauma-related. Assessment and diagnostic pathways were heterogeneous. Management evidence was very limited and derived almost entirely from observational studies, programme audits, and case reports; only one short randomised trial evaluated an intervention. Interpretation Our findings support gender-affirming, multidisciplinary evaluation while highlighting the need for standardised CPP definitions, validated TGD-specific patient-reported measures, prospective cohorts, and adequately powered interventional trials. Funding None.

زمینه و هدف: درد مزمن لگنی (CPP) و دردهای تناسلی مرتبط، ناتوان‌کننده و چندوجهی هستند، اما در افراد ترنسجندر و دارای تنوع جنسیتی (TGD) کمتر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. روش‌ها: در این مرور محدوده‌ای، شواهد مربوط به شیوع، علل، ارزیابی و مدیریت در زمینه‌های هورمون‌درمانی تأییدکننده جنسیت (GAHT)، جراحی و جامعه را بررسی کردیم. با پیروی از روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و راهنمای گزارش‌دهی PRISMA-ScR، ده پایگاه داده از ابتدای تأسیس تا ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۵ جستجو شد و جستجوی ارجاعات نیز انجام گرفت. گزارش‌های داده‌های اولیه درباره CPP با تعریف مدت‌زمان (درد لگنی مداوم یا عودکننده به مدت حداقل سه ماه) یا دردهای لگنی و تناسلی مرتبط در چارچوب گسترده درد مزمن وارد شدند. پروتکل جستجو به طور پیشینی در Open Science Framework (osf.io/mk6cp) ثبت شد. دو مرورگر به طور مستقل منابع را غربالگری و داده‌های منتشرشده را استخراج کردند. یافته‌ها: ۲۴ گزارش نمایانگر ۲۳ گروه منحصربه‌فرد و ۵۵۲۷ شرکت‌کننده TGD وارد مطالعه شدند. تنها یک مطالعه به طور صریح شیوع CPP با تعریف مدت‌زمان را برآورد کرد و میزان ۱۷/۷٪ را در بزرگسالان TGD با تعیین جنسیت مؤنث در بدو تولد گزارش داد. پیامدهای گسترده‌تر درد لگنی و تناسلی در پنج مطالعه بین ۹/۶٪ تا ۷۲/۲٪ متغیر بود، اما نباید به عنوان شیوع CPP با تعریف مدت‌زمان تفسیر شود. چهار حوزه غیرانحصاری شناسایی شد: هورمونی و بافتی، کف لگن و اسکلتی‌عضلانی، جراحی و آناتومیکی، و روانی‌اجتماعی و مرتبط با تروما. مسیرهای ارزیابی و تشخیصی ناهمگون بودند. شواهد مربوط به مدیریت بسیار محدود و تقریباً به طور کامل برگرفته از مطالعات مشاهده‌ای، ارزیابی برنامه‌ها و گزارش‌های موردی بود؛ تنها یک کارآزمایی تصادفی کوتاه یک مداخله را ارزیابی کرد. تفسیر: یافته‌های ما از ارزیابی چندرشته‌ای و تأییدکننده جنسیت حمایت می‌کند و در عین حال بر نیاز به تعاریف استاندارد CPP، ابزارهای معتبر گزارش‌شده توسط بیماران ویژه TGD، گروه‌های کوهورت آینده‌نگر و کارآزمایی‌های مداخله‌ای با توان کافی تأکید دارد. حمایت مالی: ندارد.

Abstract Internalizing problems are prevalent in childhood and are associated with exposure to adverse childhood experiences (ACEs); however, their co-development across childhood remains understudied. Prior research documents sociodemographic disparities (i.e., race/ethnicity, sex, income) in ACE exposure and internalizing problems. The current study examined individual and co-developing trajectories of ACEs and internalizing problems and sociodemographic disparities among 4,655 diverse at-risk youth at ages 3, 5, and 9. Participants were 52.2% boys and racially and ethnically diverse, with 44.7% Black, 22.5% Hispanic, 16.7% Other, and 16.2% White youth. Results showed various trajectories with stable levels of cumulative ACE exposure over time and internalizing problems trajectories that decreased or increased over time. Findings provide some evidence for a dose–response relationship between ACEs and internalizing problems. Youth of Color (φ = 0.26, 0.11, 0.19) and from low-income backgrounds ( ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) were more likely to be in worse trajectories of ACEs, internalizing problems, and joint trajectories across ages 3, 5, and 9, respectively. Findings underscore the need for culturally responsive trauma-informed interventions and policy-level efforts that target the root cause of inequities.

چکیده مشکلات درونی‌سازی در دوران کودکی شایع هستند و با قرارگیری در معرض تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) مرتبط‌اند؛ با این حال، هم‌رشد آن‌ها در سراسر دوران کودکی کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. پژوهش‌های پیشین نابرابری‌های جمعیت‌شناختی (یعنی نژاد/قومیت، جنسیت، درآمد) را در قرارگیری در معرض ACE و مشکلات درونی‌سازی مستند کرده‌اند. مطالعه حاضر مسیرهای فردی و هم‌رشد ACEها و مشکلات درونی‌سازی و نابرابری‌های جمعیت‌شناختی را در میان ۴٬۶۵۵ نوجوان متنوع و در معرض خطر در سنین ۳، ۵ و ۹ سالگی بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۲٫۲٪ پسر و از نظر نژادی و قومی متنوع بودند: ۴۴٫۷٪ سیاه‌پوست، ۲۲٫۵٪ اسپانیایی‌تبار، ۱۶٫۷٪ سایر و ۱۶٫۲٪ سفیدپوست. نتایج مسیرهای مختلفی را با سطوح پایدار قرارگیری تجمعی در معرض ACEها در طول زمان و مسیرهای مشکلات درونی‌سازی که در طول زمان کاهش یا افزایش می‌یافتند، نشان داد. یافته‌ها شواهدی برای رابطه دوز–پاسخ بین ACEها و مشکلات درونی‌سازی ارائه می‌دهد. نوجوانان رنگین‌پوست (φ = 0.26, 0.11, 0.19) و نوجوانان با پیشینه درآمد پایین (ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) به احتمال بیشتری در مسیرهای نامطلوب‌تر ACEها، مشکلات درونی‌سازی و مسیرهای مشترک در سنین ۳، ۵ و ۹ سال قرار داشتند. یافته‌ها بر ضرورت مداخلات مبتنی بر تروما با پاسخ فرهنگی و تلاش‌های سیاست‌گذاری که علت ریشه‌ای نابرابری‌ها را هدف قرار می‌دهند، تأکید می‌کند.

Refugee communities across the world have long gathered to connect and support one another during times of crisis, and this has been well-documented. Despite the vast amount of literature pertaining to coping and resiliency among refugee communities, there is limited knowledge about refugee community healing. Approximately one in three refugees experiences depression, anxiety, or post-traumatic stress that can persist long after displacement. Dominant approaches within Western, Educated, Industrialized, Rich, Democratic (WEIRD) psychologies tend to conceptualize trauma through an individualistic lens, often overlooking social, historical, and collective dimensions of suffering. This can result in siloed findings with limited relevance to refugee communities. Addressing this gap, this paper reports on the third phase of a Decolonizing Participatory Action Research (PAR) study examining historical trauma and intergenerational healing among second-generation Tamil refugee young adults in Toronto. This community-driven study foregrounds a praxis of healing envisioned with, by, and for refugee communities. Two research questions guided the inquiry: (1) What elements are important for community healing among Tamil young adults? and (2) What do community healing practices and therapeutic interventions look like in this context? Using storytelling and participatory avatar-based community circles, alongside reflexive thematic analysis, seven key elements of community healing were identified: (1) agency and self-determination; (2) historical trauma-informed approaches; (3) cultural safety; (4) intergenerational connectedness and belonging; (5) destigmatized access and delivery; (6) holistic and authentic healing practices; and (7) truth-telling as justice. Findings highlight community healing as a dynamic, dialectical process, requiring both resistance to intersecting systems of oppression and the cultivation of radical hope for justice and liberation. Findings also emphasize the importance of culturally grounded, community-led interventions in promoting mental well-being. This study contributes innovative, participatory methodology and actionable insights for practitioners and policymakers, advancing a shift toward liberatory approaches to refugee health.

جوامع پناهنده در سراسر جهان مدت‌هاست که برای ارتباط و حمایت از یکدیگر در دوران بحران گرد هم می‌آیند و این امر به خوبی مستند شده است. با وجود حجم گسترده‌ای از ادبیات مربوط به مقابله و تاب‌آوری در میان جوامع پناهنده، دانش محدودی درباره درمان جمعی در این جوامع وجود دارد. تقریباً یک نفر از هر سه پناهنده دچار افسردگی، اضطراب یا استرس پس از سانحه می‌شود که می‌تواند مدت‌ها پس از جابجایی ادامه یابد. رویکردهای غالب در روان‌شناسی‌های غربی، تحصیل‌کرده، صنعتی، ثروتمند و دموکراتیک (WEIRD) تمایل دارند که تروما را از منظر فردگرایانه مفهوم‌سازی کنند و اغلب ابعاد اجتماعی، تاریخی و جمعی رنج را نادیده می‌گیرند. این امر می‌تواند منجر به یافته‌هایی جزیره‌ای با ارتباط محدود برای جوامع پناهنده شود. برای رفع این خلأ، این مقاله به فاز سوم یک مطالعه پژوهش مشارکتی کنش‌گرایانه استعمارزدایانه (PAR) می‌پردازد که به بررسی تروما تاریخی و درمان میان‌نسلی در میان جوانان پناهنده تامیل نسل دوم در تورنتو می‌پردازد. این مطالعه مبتنی بر جامعه، پراتیک درمانی را که با، توسط و برای جوامع پناهنده ترسیم شده است، در اولویت قرار می‌دهد. دو پرسش پژوهشی این تحقیق را هدایت کردند: (۱) چه عناصری برای درمان جمعی در میان جوانان تامیل اهمیت دارد؟ و (۲) در این زمینه، شیوه‌های درمان جمعی و مداخلات درمانی چگونه به نظر می‌رسند؟ با استفاده از روایت‌گری و حلقه‌های جمعی مشارکتی مبتنی بر آواتار، همراه با تحلیل تماتیک بازتابی، هفت عنصر کلیدی درمان جمعی شناسایی شد: (۱) عاملیت و خودتعیینی؛ (۲) رویکردهای مبتنی بر تروما تاریخی؛ (۳) ایمنی فرهنگی؛ (۴) پیوند و تعلق میان‌نسلی؛ (۵) دسترسی و ارائه بدون انگ؛ (۶) شیوه‌های درمانی کل‌نگر و اصیل؛ و (۷) حقیقت‌گویی به عنوان عدالت. یافته‌ها درمان جمعی را به عنوان فرایندی پویا و دیالکتیکی برجسته می‌کند که مستلزم مقاومت در برابر نظام‌های متقاطع ستم و پرورش امید رادیکال برای عدالت و رهایی است. همچنین یافته‌ها بر اهمیت مداخلات مبتنی بر فرهنگ و رهبری‌شده توسط جامعه در ارتقای بهزیستی روانی تأکید دارند. این مطالعه با ارائه روش‌شناسی مشارکتی نوآورانه و بینش‌های عملی برای متخصصان و سیاست‌گذاران، به پیشبرد رویکردهای رهایی‌بخش در سلامت پناهندگان کمک می‌کند.

Background: Psychological morbidity is common following admission to adult intensive care units (ICUs), with many patients experiencing post-traumatic stress disorder (PTSD), anxiety, and depression as part of post-intensive care syndrome. Eye Movement Desensitisation and Reprocessing (EMDR) is an established trauma-focused psychological therapy; however, its evidence base within critical care populations remains emerging.Objectives: This scoping review aimed to map the extent, characteristics, and findings of the available literature on the use of EMDR for ICU-related psychological distress.Methods: A scoping review was conducted in accordance with Joanna Briggs Institute methodology and reported following the PRISMA-ScR guidelines. The review aimed to systematically identify and synthesise evidence relating to the application and reported outcomes of EMDR in ICU survivors.Results: Seven publications representing six independent study populations were included. Participants included adult ICU patients experiencing PTSD symptoms, delirium-related psychological disturbances, and COVID-19-related distress. EMDR was delivered using either standard protocols or the Recent Traumatic Episode Protocol (R-TEP). Across the evidence base, EMDR was associated with reductions in trauma-related distress, although evidence for improvements in anxiety and depression was less consistent. Where qualitative data were available, participants additionally reported improved integration and processing of ICU experiences. Overall, methodological heterogeneity, overlapping samples, small sample sizes, and limited controlled evidence restrict the strength of conclusions that can be drawn.Conclusions: This review highlights growing but preliminary evidence supporting the feasibility and potential utility of EMDR, including R-TEP, for ICU-related psychological distress. While findings are promising, the current evidence base remains insufficient to determine effectiveness. Future research should prioritise adequately powered controlled studies, standardised outcome measures, longer-term follow-up, and more diverse ICU populations to strengthen the evidence base and inform clinical implementation.

زمینه: اختلالات روانی پس از بستری در بخش مراقبت‌های ویژه بزرگسالان (ICU) شایع است و بسیاری از بیماران به عنوان بخشی از سندرم پس از مراقبت‌های ویژه، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اضطراب و افسردگی را تجربه می‌کنند. حساسیت‌زدایی و بازپردازش حرکات چشم (EMDR) یک روان‌درمانی متمرکز بر تروما با شواهد علمی تثبیت‌شده است؛ با این حال، شواهد مربوط به جمعیت‌های مراقبت‌های ویژه همچنان در حال ظهور است. اهداف: این مرور گستره با هدف ترسیم دامنه، ویژگی‌ها و یافته‌های ادبیات موجود درباره استفاده از EMDR برای پریشانی روان‌شناختی مرتبط با ICU انجام شد. روش‌ها: مرور گستره مطابق با روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA-ScR گزارش شد. هدف این مرور، شناسایی و ترکیب نظام‌مند شواهد مربوط به کاربرد و پیامدهای گزارش‌شده EMDR در بازماندگان ICU بود. نتایج: هفت انتشار که نمایانگر شش جمعیت مطالعه مستقل بودند، وارد مرور شدند. شرکت‌کنندگان شامل بیماران بزرگسال ICU با علائم PTSD، اختلالات روانی مرتبط با دلیریوم و پریشانی مرتبط با COVID-19 بودند. EMDR با استفاده از پروتکل‌های استاندارد یا پروتکل اپیزود تروماتیک اخیر (R-TEP) اجرا شد. در کل شواهد، EMDR با کاهش پریشانی مرتبط با تروما همراه بود، اگرچه شواهد مربوط به بهبود اضطراب و افسردگی کمتر سازگار بود. در مواردی که داده‌های کیفی در دسترس بود، شرکت‌کنندگان همچنین به بهبود یکپارچگی و پردازش تجربیات ICU اشاره کردند. به طور کلی، ناهمگونی روش‌شناختی، همپوشانی نمونه‌ها، حجم نمونه‌های کوچک و شواهد کنترل‌شده محدود، قدرت نتیجه‌گیری‌ها را محدود می‌کند. نتیجه‌گیری: این مرور بر شواهد رو به رشد اما مقدماتی در حمایت از امکان‌پذیری و سودمندی بالقوه EMDR، از جمله R-TEP، برای پریشانی روان‌شناختی مرتبط با ICU تأکید می‌کند. اگرچه یافته‌ها امیدوارکننده است، اما شواهد فعلی برای تعیین اثربخشی کافی نیست. پژوهش‌های آینده باید مطالعات کنترل‌شده با توان کافی، سنجه‌های پیامد استاندارد، پیگیری بلندمدت و جمعیت‌های متنوع‌تر ICU را در اولویت قرار دهند تا شواهد را تقویت و اجرای بالینی را اطلاع‌رسانی کنند.

Adverse childhood experiences (ACEs) shape the lifecourse psychosocial well-being, yet evidence linking ACEs to pre-pregnancy stressful life events (pre-PSLEs) across generations remains limited. This study examined the associations between ACEs and pre-PSLEs across two generations of women and explored pathways of intergenerational stress transmission. A total of 2,235 mother-offspring pairs were obtained from the Grandmothers, Mothers, and Their Children’s Health study. Maternal and offspring ACEs were assessed using the Childhood Trauma Screener. Offspring pre-PSLEs included conflict with partners, conflict with family members, physical/sexual/emotional abuse, deaths of friends or relatives, and financial stress. We used multivariable logistic regression to examine associations between ACEs and pre-PSLEs, and structural equation modeling to explore mediation by offspring ACEs. Overall, 18.17% of mothers and 14.27% of offspring report ACEs; 29.49% of offspring report pre-PSLEs. Both maternal (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) and offspring ACEs (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) significantly increase the odds of offspring pre-PSLEs, showing dose–response relationships. These patterns persist across all ACE subtypes. Offspring ACEs mediate 79.64% of the association between maternal ACEs and offspring pre-PSLEs. ACEs are associated with pre-PSLEs both within and across generations, suggesting a pathway of stress transmission from early life into adulthood. These findings highlight the importance of early identification and intervention for ACEs within pre-pregnancy health management. Difficult childhood experiences, such as abuse or neglect, can affect health and wellbeing throughout life. We investigated whether these experiences, known as adverse childhood experiences (ACEs), are associated with stressful life events (SLEs) before pregnancy and whether a mother’s childhood adversity is linked to her daughter’s stress before pregnancy. We studied 2,235 mother–daughter pairs in China. Mothers and daughters reported their childhood experiences, and daughters also reported SLEs during the year before pregnancy. We found that both maternal and offspring ACEs were associated with greater pre-pregnancy stress. Most of the association between maternal ACEs and daughters’ pre-pregnancy stress was explained by daughters’ own ACEs. These findings highlight the importance of identifying and supporting women with childhood adversity before pregnancy to improve maternal and child health.

تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) بهزیستی روانی-اجتماعی در طول زندگی را شکل می‌دهند، اما شواهد مربوط به ارتباط ACEs با رویدادهای پراسترس زندگی پیش از بارداری (pre-PSLEs) در نسل‌های مختلف هنوز محدود است. این مطالعه ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs را در دو نسل از زنان بررسی کرده و مسیرهای انتقال استرس بین‌نسلی را مورد کاوش قرار داده است. در مجموع، ۲٬۲۳۵ جفت مادر-فرزند از مطالعه سلامت مادربزرگ‌ها، مادران و فرزندان آن‌ها انتخاب شدند. ACEs مادران و فرزندان با استفاده از Childhood Trauma Screener ارزیابی شد. pre-PSLEs فرزندان شامل تعارض با شریک زندگی، تعارض با اعضای خانواده، سوءاستفاده جسمی/جنسی/عاطفی، مرگ دوستان یا بستگان و استرس مالی بود. برای بررسی ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs از رگرسیون لجستیک چندمتغیره و برای بررسی میانجی‌گری توسط ACEs فرزندان از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. به طور کلی، ۱۸/۱۷٪ از مادران و ۱۴/۲۷٪ از فرزندان گزارش‌دهنده ACEs بودند؛ ۲۹/۴۹٪ از فرزندان pre-PSLEs را گزارش کردند. هم ACEs مادران (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) و هم ACEs فرزندان (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) به طور معناداری احتمال pre-PSLEs فرزندان را افزایش می‌دهند و رابطه دوز-پاسخ را نشان می‌دهند. این الگوها در تمام زیرگروه‌های ACEs پایدار باقی می‌ماند. ACEs فرزندان ۷۹/۶۴٪ از ارتباط بین ACEs مادران و pre-PSLEs فرزندان را میانجی‌گری می‌کند. ACEs هم درون‌نسلی و هم بین‌نسلی با pre-PSLEs مرتبط است و نشان‌دهنده مسیر انتقال استرس از اوایل زندگی به بزرگسالی است. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و مداخله زودهنگام برای ACEs در مدیریت سلامت پیش از بارداری را برجسته می‌کند. تجارب دشوار دوران کودکی، مانند سوءاستفاده یا غفلت، می‌تواند بر سلامت و بهزیستی در سراسر زندگی تأثیر بگذارد. ما بررسی کردیم که آیا این تجارب، که به عنوان تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) شناخته می‌شوند، با رویدادهای پراسترس زندگی (SLEs) پیش از بارداری مرتبط هستند و آیا ناملایمات دوران کودکی مادر با استرس دخترش پیش از بارداری ارتباط دارد یا خیر. ما ۲٬۲۳۵ جفت مادر-دختر را در چین مورد مطالعه قرار دادیم. مادران و دختران تجارب دوران کودکی خود را گزارش کردند و دختران همچنین SLEs را در سال پیش از بارداری گزارش دادند. دریافتیم که هم ACEs مادر و هم فرزند با استرس بیشتر پیش از بارداری مرتبط است. بیشتر ارتباط بین ACEs مادر و استرس پیش از بارداری دختر توسط ACEs خود دختر توضیح داده می‌شود. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و حمایت از زنانی با ناملایمات دوران کودکی پیش از بارداری را برای بهبود سلامت مادر و کودک برجسته می‌کند.

Background: Indirect exposure to disasters and violence through continuous news and social media is increasingly common among adolescents. However, instruments designed to assess media-induced indirect trauma in this population remain limited and conceptually heterogeneous.Objective: This systematic review aims to synthesize the characteristics and psychometric evidence of instruments measuring media-induced indirect trauma and evaluate their suitability for adolescents.Methods: This review of outcome measurement instruments (OMIs) was conducted using the COnsensus-based Standards for the selection of health Measurement INstruments (COSMIN) methodology and reported in accordance with the Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses−COSMIN for OMIs 2024 guideline. Eight electronic databases were searched for peer-reviewed articles published between 1 January 2000 and 22 October 2025, in English or Korean. Reference list screening was also performed. Eligible studies used or developed self-report instruments assessing media-induced vicarious, secondary, or indirect trauma responses to potentially traumatic events. Methodological quality was evaluated using the COSMIN Risk of Bias checklist, and certainty of evidence was graded using a modified Grading of Recommendations Assessment, Development and Evaluation approach.Results: Seven instruments were evaluated, varying in conceptual focus, recall periods, and contextual framing. Evidence for structural validity and internal consistency was generally moderate, whereas content validity was rated very low across all instruments. Overall, while evidence for internal structure is relatively stronger, substantial gaps in content validity and longitudinal measurement properties limit confident application in adolescents.Conclusion: Future research should prioritize adolescent-inclusive validation; systematic content validity evaluations; and rigorous reporting of test–retest reliability, measurement error, responsiveness, and interpretability.

زمینه: مواجهه غیرمستقیم با بلایا و خشونت از طریق اخبار و رسانه‌های اجتماعی به طور فزاینده‌ای در میان نوجوانان رایج شده است. با این حال، ابزارهای طراحی‌شده برای سنجش تروماي غیرمستقیم ناشی از رسانه در این جمعیت محدود و از نظر مفهومی ناهمگون هستند. هدف: این مرور نظام‌مند با هدف تلفیق ویژگی‌ها و شواهد روان‌سنجی ابزارهای سنجش تروماي غیرمستقیم ناشی از رسانه و ارزیابی شایستگی آن‌ها برای نوجوانان انجام شده است. روش‌ها: این مرور ابزارهای سنجش پیامد (OMIs) با استفاده از روش‌شناسی COnsensus-based Standards for the selection of health Measurement INstruments (COSMIN) و مطابق با راهنمای Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses−COSMIN for OMIs 2024 گزارش شده است. هشت پایگاه داده الکترونیکی برای مقالات داوری‌شده منتشرشده بین ۱ ژانویه ۲۰۰۰ تا ۲۲ اکتبر ۲۰۲۵ به زبان انگلیسی یا کره‌ای جست‌وجو شد. غربالگری فهرست منابع نیز انجام شد. مطالعات واجد شرایط، ابزارهای خودگزارشی را که پاسخ‌های تروماي ویکاری، ثانویه یا غیرمستقیم ناشی از رسانه به رویدادهای بالقوه تروماتیک را ارزیابی می‌کردند، استفاده یا توسعه داده بودند. کیفیت روش‌شناختی با استفاده از چک‌لیست COSMIN Risk of Bias ارزیابی شد و قطعیت شواهد با رویکرد اصلاح‌شده Grading of Recommendations Assessment, Development and Evaluation درجه‌بندی گردید. یافته‌ها: هفت ابزار مورد ارزیابی قرار گرفت که از نظر تمرکز مفهومی، دوره‌های یادآوری و چارچوب زمینه‌ای متفاوت بودند. شواهد مربوط به روایی ساختاری و پایایی درونی عموماً در سطح متوسط بود، در حالی که روایی محتوا در همه ابزارها بسیار پایین ارزیابی شد. به طور کلی، اگرچه شواهد مربوط به ساختار درونی نسبتاً قوی‌تر است، اما شکاف‌های قابل توجهی در روایی محتوا و ویژگی‌های سنجش طولی، کاربرد مطمئن این ابزارها را در نوجوانان محدود می‌کند. نتیجه‌گیری: پژوهش‌های آتی باید اعتبارسنجی با مشارکت نوجوانان، ارزیابی‌های نظام‌مند روایی محتوا و گزارش دقیق پایایی آزمون–بازآزمون، خطای اندازه‌گیری، پاسخگویی و تفسیرپذیری را در اولویت قرار دهند.

ABSTRACT Clinical mental health concerns often emerge before a client's problem is fully understood or safe to disclose. This best‐practice article presents human‐centered design as a complementary metamodel for clinical reasoning and collaborative treatment planning. Rather than replacing counseling theory, diagnosis, assessment, case conceptualization, or evidence‐based practice, human‐centered design helps counselors explore context, hold hypotheses provisionally, collaborate with clients, test appropriate actions, and revise interventions through feedback. A six‐part clinical cycle—listen and empathize, map, frame, try, learn, and revise—is illustrated through a case scenario. Practical guidance addresses integration with counseling theory, trauma care, neurodivergence and differential assessment, social determinants of mental health, managed care documentation, crisis limitations, and counselor competence. Implications are offered for practice, supervision, counselor education, and research. The approach emphasizes designing with clients, not for them, while maintaining diagnostic rigor, ethical responsibility, and contextual responsiveness.

چکیده: نگرانی‌های بالینی سلامت روان اغلب پیش از آن‌که مسئله مراجع به‌طور کامل درک یا به‌صورت ایمن افشا شود، پدیدار می‌شوند. این مقاله مبتنی بر بهترین شواهد، طراحی انسان‌محور را به‌عنوان فرامدل مکملی برای استدلال بالینی و برنامه‌ریزی درمانی مشارکتی معرفی می‌کند. طراحی انسان‌محور به‌جای جایگزینی نظریه مشاوره، تشخیص، ارزیابی، مفهوم‌سازی مورد یا عمل مبتنی بر شواهد، به مشاوران کمک می‌کند تا زمینه را بررسی کنند، فرضیه‌ها را به‌صورت موقت نگه دارند، با مراجعان همکاری کنند، اقدامات مناسب را آزمایش کنند و مداخلات را از طریق بازخورد بازنگری نمایند. یک چرخه بالینی شش‌مرحله‌ای—گوش دادن و همدلی، ترسیم، چارچوب‌بندی، آزمودن، یادگیری و بازنگری—از طریق یک سناریوی موردی تشریح می‌شود. راهنمایی‌های عملی به ادغام با نظریه مشاوره، مراقبت از تروما، تفاوت‌های عصبی و ارزیابی افتراقی، تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت روان، مستندسازی مراقبت مدیریت‌شده، محدودیت‌های بحران و شایستگی مشاور می‌پردازد. پیامدهایی برای عمل، نظارت، آموزش مشاور و پژوهش ارائه شده است. این رویکرد بر طراحی با مراجعان، نه برای آن‌ها، در عین حفظ دقت تشخیصی، مسئولیت اخلاقی و پاسخگویی به زمینه تأکید دارد.

Background: Post-traumatic stress disorder (PTSD) is prevalent among children and adolescents, with cognitive behavioral therapy (CBT) and eye movement desensitization and reprocessing (EMDR) widely used treatment options. This study compared the effects of CBT and EMDR in children and adolescents using a meta-analysis approach.Methods: PubMed, EMBASE, CENTRAL, CINAHL, ProQuest Dissertations & Theses, and PsycInfo were searched in March 2025. Randomized controlled trials that compared the effectiveness of CBT and EMDR on PTSD symptoms in children and adolescents aged 6–18 years who had been exposed to traumatic events were included. The Cochrane Risk of Bias version 2 was used to assess the methodological quality of the included studies. A random-effects model was applied to calculate the standardized mean difference (SMD) along with 95% confidence interval (CI), and the I2 statistic was used to quantify statistical heterogeneity.Results: Five trials (248 participants) were included. There was no statistically significant difference in PTSD symptoms between the CBT and EMDR groups, whether reported by children (SMD: 0.18; 95% CI: –0.07–0.43; I2 = 0%) or by parents (SMD: 0.23; 95% CI: –0.02–0.48; I2 = 0%). For anxiety, the pooled estimate did not reach statistical significance (SMD: 0.44; 95% CI: –0.19–1.07; I2 = 69%). Depression symptoms were higher in the CBT group than in the EMDR group (SMD: 0.44; 95% CI: 0.13–0.76; I2 = 0%).Conclusion: The comparative effects of CBT and EMDR in reducing PTSD and anxiety symptoms remain inconclusive. Although CBT was associated with higher depression symptoms compared with EMDR, the current evidence is based on a small number of trials, and the pooled estimates should be interpreted with caution.

زمینه: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در میان کودکان و نوجوانان شیوع بالایی دارد و درمان شناختی-رفتاری (CBT) و حساسیت‌زدایی و بازپردازش از طریق حرکات چشم (EMDR) از گزینه‌های درمانی رایج هستند. این مطالعه با رویکرد فراتحلیل، اثرات CBT و EMDR را در کودکان و نوجوانان مقایسه کرد. روش‌ها: پایگاه‌های PubMed، EMBASE، CENTRAL، CINAHL، ProQuest Dissertations & Theses و PsycInfo در مارس 2025 جست‌وجو شدند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی شده کنترل‌شده که اثربخشی CBT و EMDR را بر علائم PTSD در کودکان و نوجوانان ۶ تا ۱۸ ساله که در معرض رویدادهای آسیب‌زا قرار گرفته بودند، مقایسه کرده بودند، وارد مطالعه شدند. برای ارزیابی کیفیت روش‌شناختی مطالعات وارد شده، نسخه دوم ابزار خطر سوگیری کوکران به کار رفت. مدل اثرات تصادفی برای محاسبه تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) همراه با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) استفاده شد و آماره I2 برای سنجش ناهمگنی آماری به کار رفت. یافته‌ها: پنج مطالعه (۲۴۸ شرکت‌کننده) وارد شدند. تفاوت معنادار آماری در علائم PTSD بین گروه‌های CBT و EMDR، چه بر اساس گزارش کودکان (SMD: 0.18؛ 95% CI: –0.07–0.43؛ I2 = 0%) و چه والدین (SMD: 0.23؛ 95% CI: –0.02–0.48؛ I2 = 0%) مشاهده نشد. در مورد اضطراب، برآورد تجمیعی به معناداری آماری نرسید (SMD: 0.44؛ 95% CI: –0.19–1.07؛ I2 = 69%). علائم افسردگی در گروه CBT بیشتر از گروه EMDR بود (SMD: 0.44؛ 95% CI: 0.13–0.76؛ I2 = 0%). نتیجه‌گیری: اثرات مقایسه‌ای CBT و EMDR در کاهش علائم PTSD و اضطراب همچنان نامشخص است. اگرچه CBT با علائم افسردگی بالاتری نسبت به EMDR همراه بود، اما شواهد موجود بر اساس تعداد محدودی مطالعه است و برآوردهای تجمیعی باید با احتیاط تفسیر شوند.

Couples therapy involving a couple with Dissociative Identity Disorder (DID) promotes the incorporation of relational treatment modalities that have historically been regarded as adjunctive in DID care. Through narrative therapy, trauma-informed practice, and a neurodiversity-affirming framework, the case study addresses individual dissociative experiences and relational dynamics while centering client strengths, agency, and meaning-making. In contrast to integration, the therapy respected and honored multiplicity, supporting partners in constructing empowering narratives about their experiences and shared futures. The findings emphasize the need for therapists to master complex therapeutic interventions that enable co-constructed healing for misunderstood populations. Policy and clinical implications promote couples therapy for those with or systems impacted by DID, the enhancement of trauma training for relational therapists, and the encouragement of treatment methodologies that elucidate intimate partnerships as avenues of healing. This case contributes to emerging discourse positioning couples therapy as essential rather than ancillary in comprehensive DID treatment.

زوج‌درمانی دربرگیرنده زوجی با اختلال تجزیه‌ای هویت (DID) موجب به‌کارگیری شیوه‌های درمانی رابطه‌ای می‌شود که به طور تاریخی به عنوان رویکردهای کمکی در مراقبت از DID تلقی شده‌اند. این مطالعه موردی با بهره‌گیری از درمان روایی، رویکرد مبتنی بر تروما و چارچوب تأییدکننده تنوع عصبی، به تجارب فردی تجزیه‌ای و پویایی‌های رابطه‌ای می‌پردازد و در عین حال بر نقاط قوت، عاملیت و معناپردازی مراجع تمرکز دارد. برخلاف رویکرد ادغام، این درمان به چندگانگی احترام گذاشته و آن را ارج نهاده است و از زوجین در ساخت روایت‌های توانمندساز درباره تجارب و آینده مشترک‌شان حمایت می‌کند. یافته‌ها بر ضرورت تسلط درمانگران بر مداخلات درمانی پیچیده‌ای که امکان التیام مشترک برای جمعیت‌های کمتر درک‌شده را فراهم می‌سازد، تأکید دارند. پیامدهای سیاستی و بالینی، زوج‌درمانی را برای افراد یا سیستم‌های تحت تأثیر DID، ارتقای آموزش تروما برای درمانگران رابطه‌ای و تشویق به روش‌های درمانی که شراکت‌های صمیمانه را به عنوان مسیرهای التیام روشن می‌سازند، توصیه می‌کنند. این مطالعه موردی به گفتمان نوظهوری کمک می‌کند که زوج‌درمانی را به عنوان بخشی اساسی و نه فرعی در درمان جامع DID مطرح می‌کند.

Unaccompanied asylum-seeking children (UASC) face significant challenges shaped by forced migration, trauma, legal uncertainty, and systemic barriers in host countries. While education is widely recognised as important for integration, less is known about how educational experiences contribute to UASC wellbeing, safety, belonging, and future opportunities. Drawing on Kohli (2011), the Social Identity Approach to Health (Haslam, Jetten, Postmes, and Haslam 2009; Kёllezi, and Reicher 2012; Herman 1992) trauma recovery theory and human rights framework (UNCRC 1989), this multi-perspective qualitative study explores the role of education in supporting the wellbeing, integration, and success of UASC. The study analysed qualitative interviews with 13 UASC care leavers, 10 foster carers, and 16 education professionals. The analysis identifies four key themes: safety and trust, social connections and belonging, success and resilience and equitable access. The findings highlight that educational establishments can help young people reconstruct ordinary life, and develop psychological stability, social connection, and future opportunities. Simultaneously, exclusionary practices, legal ambiguity, and structural barriers can undermine these processes. The study advances understanding of education as social and institutional contributor to wellbeing, and argues for trauma-informed right-based and inclusive educational practices that support UASC wellbeing and long-term social inclusion.

کودکان پناه‌جوی بدون همراه (UASC) با چالش‌های قابل توجهی مواجه هستند که ناشی از مهاجرت اجباری، تروما، عدم قطعیت حقوقی و موانع نظام‌مند در کشورهای میزبان است. اگرچه آموزش به طور گسترده‌ای به عنوان عاملی مهم برای ادغام اجتماعی شناخته می‌شود، اما کمتر مشخص است که تجربه‌های آموزشی چگونه به بهزیستی، امنیت، احساس تعلق و فرصت‌های آینده UASC کمک می‌کند. با بهره‌گیری از Kohli (2011)، رویکرد هویت اجتماعی به سلامت (Haslam، Jetten، Postmes و Haslam 2009؛ Kёllezi و Reicher 2012؛ Herman 1992)، نظریه بهبود تروما و چارچوب حقوق بشر (UNCRC 1989)، این پژوهش کیفی چند‌دیدگاهی نقش آموزش را در حمایت از بهزیستی، ادغام و موفقیت UASC بررسی می‌کند. این مطالعه مصاحبه‌های کیفی با ۱۳ فرد ترک‌کننده مراقبت UASC، ۱۰ سرپرست خانوادگی و ۱۶ متخصص آموزشی را تحلیل کرده است. تحلیل داده‌ها چهار مضمون کلیدی را شناسایی می‌کند: امنیت و اعتماد، ارتباطات اجتماعی و احساس تعلق، موفقیت و تاب‌آوری و دسترسی عادلانه. یافته‌ها نشان می‌دهد که نهادهای آموزشی می‌توانند به جوانان کمک کنند تا زندگی عادی خود را بازسازی کرده و ثبات روان‌شناختی، ارتباط اجتماعی و فرصت‌های آینده را توسعه دهند. همزمان، رویه‌های طردکننده، ابهام حقوقی و موانع ساختاری می‌تواند این فرایندها را تضعیف کند. این پژوهش فهم آموزش را به عنوان عاملی اجتماعی و نهادی در بهزیستی ارتقا می‌دهد و بر لزوم اتخاذ رویکردهای آموزشی مبتنی بر تروما، حقوق‌محور و فراگیر که از بهزیستی و ادغام اجتماعی بلندمدت UASC حمایت می‌کند، تأکید می‌ورزد.

Introduction Given the high risk of suicide among female prisoners, investigating the internal risk factors and pathways associated with suicidal ideation holds substantial clinical and practical significance. Childhood trauma, a critical distal risk factor, is closely associated with suicidal behavior. However, the specific cognitive and affective mechanisms through which childhood trauma links to suicidal ideation remain underexplored. Drawing on Emotion Dysregulation Theory and related research, this study constructed a serial mediation model to explore the relationship between childhood trauma and suicidal ideation in female prisoners, as well as the mediating roles of intolerance of uncertainty and emotional problems. Methods A cross-sectional survey using standardized questionnaires was conducted with a sample of 1,086 female prisoners. Results The results indicated that childhood trauma showed a significant indirect association with suicidal ideation through intolerance of uncertainty and emotional problems. Specifically, emotional problems showed a significant independent mediating effect, and intolerance of uncertainty was involved in a significant serial mediation pathway linking childhood trauma to suicidal ideation. Furthermore, the direct paths from childhood trauma and intolerance of uncertainty to concurrent suicidal ideation were not statistically significant. Both variables were positively associated with emotional problems, which were associated with higher levels of suicidal ideation. Discussion This study delineates the cognitive-affective pathways through which early trauma is indirectly associated with suicidal ideation, providing empirical evidence for targeted suicide risk assessment and psychological interventions in correctional settings.

مقدمه: با توجه به خطر بالای خودکشی در میان زندانیان زن، بررسی عوامل خطر درونی و مسیرهای مرتبط با افکار خودکشی از اهمیت بالینی و عملی قابل توجهی برخوردار است. تروماهای دوران کودکی به عنوان یک عامل خطر دوردست مهم، ارتباط نزدیکی با رفتارهای خودکشی دارد. با این حال، سازوکارهای شناختی و عاطفی خاصی که از طریق آن‌ها تروماهای دوران کودکی به افکار خودکشی منجر می‌شوند، کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. با بهره‌گیری از نظریه اختلال در تنظیم هیجان و پژوهش‌های مرتبط، این مطالعه یک مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای را برای بررسی رابطه بین تروماهای دوران کودکی و افکار خودکشی در زندانیان زن و همچنین نقش‌های میانجی‌گری عدم تحمل ابهام و مشکلات هیجانی طراحی کرد. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد بر روی نمونه‌ای متشکل از ۱۰۸۶ زندانی زن انجام شد. نتایج: یافته‌ها نشان داد که تروماهای دوران کودکی از طریق عدم تحمل ابهام و مشکلات هیجانی با افکار خودکشی ارتباط غیرمستقیم معناداری دارد. به طور مشخص، مشکلات هیجانی دارای اثر میانجی‌گری مستقل معنادار بود و عدم تحمل ابهام نیز در مسیر میانجی‌گری زنجیره‌ای معناداری که تروماهای دوران کودکی را به افکار خودکشی مرتبط می‌کرد، نقش داشت. علاوه بر این، مسیرهای مستقیم از تروماهای دوران کودکی و عدم تحمل ابهام به افکار خودکشی همزمان از لحاظ آماری معنادار نبودند. هر دو متغیر با مشکلات هیجانی رابطه مثبت داشتند و مشکلات هیجانی با سطوح بالاتر افکار خودکشی همراه بود. بحث: این مطالعه مسیرهای شناختی-عاطفی را که از طریق آن‌ها تروماهای اولیه به طور غیرمستقیم با افکار خودکشی مرتبط می‌شوند، تبیین می‌کند و شواهد تجربی برای ارزیابی هدفمند خطر خودکشی و مداخلات روان‌شناختی در محیط‌های اصلاحی ارائه می‌دهد.

Manualised therapies are typically justified as vehicles for treatment fidelity and evidence translation. However, clinicians often experience manuals as stabilising structures that reduce uncertainty and performance pressure and alleviate the cognitive load of the question “What do I do next?”, especially under high-arousal or high-uncertainty conditions. This article develops the concept of the clinician’s scaffold: manuals, session structures, and decision aids that function as external regulatory supports for therapist presence and relational availability. The central proposal is that some of the apparent value of structured therapies may be mediated not only through direct client-facing mechanisms but also through their effects on the therapist. By narrowing the decision space, scaffolds may reduce stress-driven attentional narrowing, support therapist regulation, and preserve the relational micro-behaviours required for attuned therapeutic work. The article defines key constructs, outlines a parallel process model, considers digital and alternative explanations, and proposes falsifiable predictions. It offers therapist self-regulation under load as a clinical competency deserving further empirical and conceptual development.

درمان‌های دستی‌سازی‌شده معمولاً به‌عنوان ابزاری برای حفظ وفاداری به درمان و انتقال شواهد توجیه می‌شوند. با این حال، درمانگران اغلب راهنماها را به‌عنوان ساختارهایی تثبیت‌کننده تجربه می‌کنند که عدم قطعیت و فشار عملکرد را کاهش داده و بار شناختی پرسش «گام بعدی چیست؟» را به‌ویژه در شرایط برانگیختگی یا عدم قطعیت بالا، تسهیل می‌کنند. این مقاله مفهوم داربست بالینی را توسعه می‌دهد: راهنماها، ساختار جلسات و ابزارهای تصمیم‌گیری که به‌عنوان حمایت‌های تنظیمی بیرونی برای حضور درمانگر و در دسترس بودن رابطه‌ای عمل می‌کنند. پیشنهاد اصلی این است که بخشی از ارزش ظاهری درمان‌های ساختاریافته ممکن است نه‌تنها از طریق سازوکارهای مستقیم رو‌به‌مراجع، بلکه همچنین از طریق تأثیر آن‌ها بر درمانگر میانجی‌گری شود. با محدود کردن فضای تصمیم‌گیری، داربست‌ها ممکن است تنگ‌شدگی توجه ناشی از استرس را کاهش دهند، تنظیم درمانگر را حمایت کنند و رفتارهای خرد رابطه‌ای لازم برای کار درمانی هم‌نوا را حفظ نمایند. مقاله مفاهیم کلیدی را تعریف می‌کند، مدل فرایند موازی را ترسیم می‌نماید، تبیین‌های دیجیتال و جایگزین را بررسی می‌کند و پیش‌بینی‌های ابطال‌پذیر ارائه می‌دهد. این مقاله خودتنظیمی درمانگر تحت فشار را به‌عنوان یک شایستگی بالینی شایسته توسعه تجربی و مفهومی بیشتر مطرح می‌کند.

Africa is central to the world's future. The continent holds immense human potential, vast natural wealth, and a very young population. Yet, historical trauma from colonialism and ongoing neocolonial practices still hold African nations back. Unfair global financial rules, high borrowing costs, and severe climate impacts create deep systemic barriers. Africa contributes barely 4% of global carbon emissions, yet suffers massive economic losses from climate change. The concept of "Africa Rising" must move beyond simple economic metrics. It requires structural justice, genuine self-directed development, and local academic agency. This special issue grounds these global debates in concrete African realities through eight insightful studies. Their authors offer practical solutions to pressing challenges: curbing conflict through trade and gender inclusion, combining indigenous justice rituals with state law, fighting carbon market fraud, and introducing novel economic models to combat financial exclusion. Other studies advocate for youth civic agency through non-formal education, pharmaceutical sovereignty to lower medicine prices, and reframing forced migration as a driver of regional integration through the African Union's Free Movement Protocol. Recent global governance reforms, such as the African Union joining the G20, now G21, offer a vital platform for procedural justice. However, a seat at the table is not enough on its own. Africa must activate its internal institutions, financial markets, and academic community. As demonstrated by the authors in this collection, local experts provide the essential evidence needed to drive real progress. Only through genuine partnership, ethical global frameworks, and grounded African agency can the continent realise its true development potential.

آفریقا در مرکز آینده جهان قرار دارد. این قاره دارای پتانسیل انسانی عظیم، ثروت طبیعی فراوان و جمعیتی بسیار جوان است. با این حال، آسیب‌های تاریخی ناشی از استعمار و تداوم رویه‌های نواستعماری همچنان کشورهای آفریقایی را عقب نگاه داشته است. قوانین ناعادلانه مالی جهانی، هزینه‌های بالای استقراض و پیامدهای شدید تغییرات اقلیمی، موانع ساختاری عمیقی ایجاد می‌کنند. آفریقا تنها حدود ۴٪ از انتشار کربن جهانی را به خود اختصاص می‌دهد، اما متحمل خسارات اقتصادی گسترده‌ای از تغییرات اقلیمی می‌شود. مفهوم «آفریقا در حال صعود» باید فراتر از شاخص‌های ساده اقتصادی برود. این امر مستلزم عدالت ساختاری، توسعه خودمحور واقعی و عاملیت دانشگاهی محلی است. این شماره ویژه، این مباحث جهانی را از طریق هشت مطالعه عمیق در واقعیت‌های عینی آفریقا ریشه‌یابی می‌کند. نویسندگان این مقالات راه‌حل‌های عملی برای چالش‌های فوری ارائه می‌دهند: مهار منازعات از طریق تجارت و شمول جنسیتی، ترکیب آیین‌های بومی عدالت با حقوق دولتی، مبارزه با تقلب در بازار کربن و معرفی مدل‌های اقتصادی نوین برای مقابله با محرومیت مالی. سایر مطالعات بر عاملیت مدنی جوانان از طریق آموزش غیررسمی، حاکمیت دارویی برای کاهش قیمت داروها و بازتعریف مهاجرت اجباری به‌عنوان محرکی برای یکپارچگی منطقه‌ای از طریق پروتکل آزادی جابجایی اتحادیه آفریقا تأکید دارند. اصلاحات اخیر در حکمرانی جهانی، مانند پیوستن اتحادیه آفریقا به گروه G20 که اکنون G21 است، بستری حیاتی برای عدالت رویه‌ای فراهم می‌کند. با این حال، صرفاً داشتن جایگاهی در میز کافی نیست. آفریقا باید نهادهای داخلی، بازارهای مالی و جامعه دانشگاهی خود را فعال کند. همان‌طور که نویسندگان این مجموعه نشان می‌دهند، کارشناسان محلی شواهد اساسی لازم برای پیشبرد واقعی را ارائه می‌کنند. تنها از طریق شراکت واقعی، چارچوب‌های اخلاقی جهانی و عاملیت ریشه‌دار آفریقایی است که این قاره می‌تواند به پتانسیل واقعی توسعه خود دست یابد.

BACKGROUND: Posttraumatic stress disorder (PTSD) is a stress-related disorder associated with substantial psychological distress and functional impairment, and it carries major relevance for occupational health because it frequently follows traumatic exposure in both high-risk professions and occupations not traditionally classified as high risk. This narrative review focuses on occupational risk factors, prevalence, work capacity, and implications for workers' compensation and return to work. METHODS: A non-systematic (narrative) literature search was conducted in PubMed/MEDLINE and Google Scholar for English- and German-language articles, with supplementary hand-searching of reference lists and institutional/guideline sources (e.g., WHO, AWMF). No protocol was registered, consistent with conventions for narrative reviews. Reporting follows the general principles of the Scale for the Assessment of Narrative Review Articles (SANRA), the checklist commonly used to appraise this review type, rather than PRISMA, which applies to systematic reviews. RESULTS: Occupational risk is particularly elevated in military service (including soldiers and veterans), public safety and disaster management, and occupations with structurally frequent severe incidents (e.g., transport, construction, industrial production), while unpredictable bystander events can also trigger PTSD in occupations not traditionally classified as high risk settings. Risk is shaped by trauma type, severity, and recurrence, as well as pre-traumatic, peri-traumatic, and post-traumatic factors. Prevalence varies substantially by context and is not directly comparable across studies, which differ markedly in population, exposure severity, diagnostic method, and assessment period. With this caveat, particularly high burden is reported in conflict-affected populations, healthcare workers during the COVID-19 pandemic, and trauma-exposed occupational groups such as military personnel, police officers, paramedics, train drivers, construction workers and industrial workers. Established treatments (trauma-focused psychotherapy, with pharmacotherapy as an adjunct) are distinct from early post-event interventions such as screening and Psychological First Aid, which aim to prevent chronicity rather than treat established illness. Routine single-session debriefing is not supported by the evidence. Occupational medicine must also address work capacity, return to work, compensation, and rehabilitation, since symptomatic improvement does not necessarily restore functional ability. CONCLUSION: Stronger workplace prevention, early screening after traumatic exposure, organizational support, and clearer compensation and return-to-work pathways are needed to reduce the long-term occupational consequences of PTSD. Evidence specifically comparing treatment of occupational versus non-occupational PTSD remains limited, and prevalence estimates should be interpreted in light of substantial heterogeneity across the underlying studies.

زمینه: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یک اختلال مرتبط با استرس است که با پریشانی روان‌شناختی قابل توجه و اختلال عملکردی همراه بوده و از اهمیت بالایی برای سلامت شغلی برخوردار است، چرا که اغلب پس از مواجهه با سانحه در هر دو گروه مشاغل پرخطر و مشاغلی که به طور سنتی پرخطر تلقی نمی‌شوند، رخ می‌دهد. این مرور روایتی بر عوامل خطر شغلی، شیوع، ظرفیت کاری و پیامدهای مربوط به جبران خسارت شغلی و بازگشت به کار تمرکز دارد. روش‌ها: جستجوی غیرسیستماتیک (روایتی) در پایگاه‌های PubMed/MEDLINE و Google Scholar برای مقالات انگلیسی و آلمانی انجام شد و جستجوی دستی تکمیلی در فهرست منابع و منابع نهادی/راهنمایی (مانند WHO، AWMF) صورت گرفت. هیچ پروتکلی ثبت نشد که با رویه‌های متداول مرورهای روایتی مطابقت دارد. گزارش‌دهی بر اساس اصول کلی مقیاس ارزیابی مقالات مرور روایتی (SANRA) انجام شده است که چک‌لیست رایج برای ارزیابی این نوع مرورهاست و نه PRISMA که برای مرورهای سیستماتیک کاربرد دارد. یافته‌ها: خطر شغلی به ویژه در خدمت نظامی (شامل سربازان و کهنه‌سربازان)، ایمنی عمومی و مدیریت بحران، و مشاغلی با وقوع مکرر حوادث شدید ساختاری (مانند حمل‌ونقل، ساخت‌وساز، تولید صنعتی) افزایش یافته است، در حالی که رویدادهای غیرقابل پیش‌بینی برای ناظران نیز می‌تواند در مشاغلی که به طور سنتی پرخطر تلقی نمی‌شوند، موجب بروز اختلال استرس پس از سانحه شود. خطر تحت تأثیر نوع، شدت و تکرار سانحه و همچنین عوامل پیش‌سانحه‌ای، حین سانحه‌ای و پس‌سانحه‌ای قرار دارد. شیوع به طور قابل توجهی بسته به زمینه متفاوت است و به دلیل تفاوت‌های چشمگیر در جمعیت، شدت مواجهه، روش تشخیصی و دوره ارزیابی، مستقیماً قابل مقایسه میان مطالعات نیست. با این ملاحظه، بار بسیار بالایی در جمعیت‌های متاثر از درگیری، کارکنان مراقبت‌های بهداشتی در دوران همه‌گیری COVID-19 و گروه‌های شغلی مواجه‌شده با سانحه مانند پرسنل نظامی، افسران پلیس، امدادگران، رانندگان قطار، کارگران ساختمانی و کارگران صنعتی گزارش شده است. درمان‌های تثبیت‌شده (روان‌درمانی متمرکز بر سانحه، با دارودرمانی به عنوان مکمل) از مداخلات اولیه پس از رویداد مانند غربالگری و کمک‌های اولیه روان‌شناختی که هدف آن‌ها پیشگیری از مزمن شدن است نه درمان بیماری تثبیت‌شده، متمایز هستند. شواهدی برای حمایت از رفع بحران تک‌جلسه‌ای روتین وجود ندارد. طب کار همچنین باید به ظرفیت کاری، بازگشت به کار، جبران خسارت و توانبخشی بپردازد، چرا که بهبود علائم لزوماً به معنای بازگشت توانایی عملکردی نیست. نتیجه‌گیری: پیشگیری قوی‌تر در محیط کار، غربالگری زودهنگام پس از مواجهه با سانحه، حمایت سازمانی و مسیرهای شفاف‌تر برای جبران خسارت و بازگشت به کار برای کاهش پیامدهای شغلی بلندمدت اختلال استرس پس از سانحه ضروری است. شواهدی که به طور خاص درمان اختلال استرس پس از سانحه شغلی را با نوع غیرشغلی مقایسه کند، همچنان محدود است و برآوردهای شیوع باید با توجه به ناهمگونی قابل توجه مطالعات پایه تفسیر شود.

Objective The Win Ratio (WR) is a novel approach to analyze composite outcomes that accounts for the relative priority of each outcome. In this study, we evaluated use of the WR for composite outcomes in suicide prevention studies to overcome challenges associated with low base rates of primary outcomes.Method We illustrate the utility of the WR in suicide prevention studies through two re-analyses: 1) data from the Emergency Department Safety Assessment and Follow-up Evaluation (ED-SAFE) trial, and 2) Medicaid claims data comparing youths with concussions to those with orthopedic injuries. Statistical power of the WR is illustrated through simulations.Results In the ED-SAFE trial, with ordered outcomes of suicide death, suicide attempt, interrupted attempt, aborted attempt, and preparatory acts, the active intervention had a WR of 1.26 (95% CI: 1.04–1.53, p = 0.018) compared to treatment as usual. For the Medicaid data, using a matched sample of 42,313 youths we found that youths with orthopedic injuries had a WR of 1.10, 95% CI (1.07, 1.12), p < 0.001 relative to concussed youths for the ordered outcomes of suicide; deliberate self-harm/suicide attempt; psychosis, externalizing, or internalizing disorders; migraines or sleep problems; and post-baseline concussions. Both results are consistent with the originally published findings.Conclusions The Win Ratio preserves the clinical hierarchy of events and offers a robust analytic approach to account for multiple outcomes. By addressing challenges related to low event rates, the WR can enhance study efficiency and interpretability, supporting its broader use in suicide prevention research.

هدف: نسبت برد (WR) رویکردی نوین برای تحلیل پیامدهای مرکب است که اولویت نسبی هر پیامد را در نظر می‌گیرد. در این مطالعه، کاربرد WR برای پیامدهای مرکب در پژوهش‌های پیشگیری از خودکشی به منظور غلبه بر چالش‌های مرتبط با نرخ پایین پیامدهای اولیه ارزیابی شد. روش: کارآمدی WR در پژوهش‌های پیشگیری از خودکشی از طریق دو بازتحلیل نشان داده می‌شود: ۱) داده‌های کارآزمایی Emergency Department Safety Assessment and Follow-up Evaluation (ED-SAFE)، و ۲) داده‌های ادعاهای Medicaid که در آن جوانان با ضربه مغزی با جوانان دارای آسیب‌های ارتوپدی مقایسه شدند. توان آماری WR از طریق شبیه‌سازی‌ها نشان داده شد. یافته‌ها: در کارآزمایی ED-SAFE، با پیامدهای مرتب‌شده شامل مرگ ناشی از خودکشی، اقدام به خودکشی، اقدام متوقف‌شده، اقدام منصرف‌شده و اعمال آمادگی، مداخله فعال نسبت برد ۱٫۲۶ (۹۵٪ CI: ۱٫۰۴–۱٫۵۳، p = ۰٫۰۱۸) را در مقایسه با درمان معمول نشان داد. برای داده‌های Medicaid، با استفاده از نمونه همسان‌شده شامل ۴۲٬۳۱۳ جوان، مشخص شد که جوانان با آسیب ارتوپدی نسبت برد ۱٫۱۰، ۹۵٪ CI (۱٫۰۷، ۱٫۱۲)، p < ۰٫۰۰۱ را نسبت به جوانان با ضربه مغزی برای پیامدهای مرتب‌شده شامل خودکشی؛ خودآسیبی عمدی/اقدام به خودکشی؛ روان‌پریشی، اختلالات برونی‌سازی یا درونی‌سازی؛ میگرن یا مشکلات خواب؛ و ضربه مغزی پس از خط پایه داشتند. هر دو نتیجه با یافته‌های منتشرشده اولیه سازگار است. نتیجه‌گیری: نسبت برد سلسله‌مراتب بالینی رویدادها را حفظ می‌کند و رویکرد تحلیلی قدرتمندی برای لحاظ کردن پیامدهای متعدد ارائه می‌دهد. با پرداختن به چالش‌های مرتبط با نرخ پایین رویدادها، WR می‌تواند کارآمدی و تفسیرپذیری مطالعه را افزایش داده و از کاربرد گسترده‌تر آن در پژوهش‌های پیشگیری از خودکشی حمایت کند.

Abstract This paper examines trauma as a psychological wound that can affect memory, identity, behaviour, relationships, and the individual's sense of safety. It focuses particularly on childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, repression, traumatic memory, repetition, sexual violence, and the struggle to return to a sense of wholeness. Drawing on the ideas of Revital Goodman, Sigmund Freud, Susan L. Bloom, Cathy Caruth, George Hartman, Sándor Ferenczi, Jay B. Frankel, and Kali Tal, the paper considers how traumatic experiences can remain active long after the original event has ended. It argues that childhood trauma is especially significant because it can shape the developing sense of self and influence how individuals respond to later experiences. Maternal care is considered an important source of security, while parental failure and abandonment can leave the child vulnerable to further trauma. The paper also examines dissociation as a protective response to overwhelming experiences and explores how repressed memories may return through repetition, flashbacks, behaviour, and storytelling. The idea of a Sisyphean cycle is used to describe the repeated struggle of the trauma survivor to escape the past while continually returning to it. Particular attention is given to sexual violence and the experiences of women, especially African American women, whose psychological wounds may be intensified by racial and social oppression. The paper concludes that trauma may fragment the psyche, but remembering, narrating, and confronting painful experiences can also become part of the movement towards healing and psychological reintegration. Keywords: trauma, childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, fragmented psyche, memory, repression, repetition, sexual violence, African American women, healing

چکیده این مقاله به بررسی تروما به‌عنوان زخمی روانی می‌پردازد که می‌تواند حافظه، هویت، رفتار، روابط و احساس امنیت فرد را تحت تأثیر قرار دهد. تمرکز ویژه این پژوهش بر تروماهای دوران کودکی، رهاشدگی مادرانه، گسستگی (dissociation)، واپس‌رانی (repression)، حافظه تروماتیک، تکرار، خشونت جنسی و تلاش برای بازگشت به احساس یکپارچگی است. با بهره‌گیری از دیدگاه‌های Revital Goodman، Sigmund Freud، Susan L. Bloom، Cathy Caruth، George Hartman، Sándor Ferenczi، Jay B. Frankel و Kali Tal، مقاله بررسی می‌کند که چگونه تجارب تروماتیک می‌توانند مدت‌ها پس از پایان رویداد اصلی فعال باقی بمانند. مقاله استدلال می‌کند که تروماهای دوران کودکی به‌ویژه اهمیت دارند، زیرا می‌توانند حس در حال شکل‌گیری خود را شکل دهند و بر نحوه واکنش افراد به تجارب بعدی تأثیر بگذارند. مراقبت مادرانه به‌عنوان منبع مهمی از امنیت در نظر گرفته می‌شود، در حالی که ناکامی و رهاشدگی والدین می‌تواند کودک را در برابر تروماهای بعدی آسیب‌پذیر سازد. مقاله همچنین گسستگی را به‌عنوان واکنشی محافظتی در برابر تجارب طاقت‌فرسا بررسی می‌کند و می‌کاود که چگونه خاطرات واپس‌رانده‌شده ممکن است از طریق تکرار، بازگشت‌های ناگهانی (flashbacks)، رفتار و روایت‌گری بازگردند. ایده چرخه سیسیفوسی برای توصیف تلاش مکرر بازمانده تروما جهت گریز از گذشته در حالی که پیوسته به آن بازمی‌گردد، به کار رفته است. توجه ویژه‌ای به خشونت جنسی و تجارب زنان، به‌ویژه زنان آفریقایی-آمریکایی، شده است که زخم‌های روانی‌شان ممکن است به‌واسطه ستم نژادی و اجتماعی تشدید شود. مقاله نتیجه می‌گیرد که تروما می‌تواند روان را گسسته سازد، اما به یاد آوردن، روایت‌گری و مواجهه با تجارب دردناک می‌تواند بخشی از حرکت به سوی التیام و یکپارچگی روانی باشد.

Abstract This paper examines trauma as a psychological wound that can affect memory, identity, behaviour, relationships, and the individual's sense of safety. It focuses particularly on childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, repression, traumatic memory, repetition, sexual violence, and the struggle to return to a sense of wholeness. Drawing on the ideas of Revital Goodman, Sigmund Freud, Susan L. Bloom, Cathy Caruth, George Hartman, Sándor Ferenczi, Jay B. Frankel, and Kali Tal, the paper considers how traumatic experiences can remain active long after the original event has ended. It argues that childhood trauma is especially significant because it can shape the developing sense of self and influence how individuals respond to later experiences. Maternal care is considered an important source of security, while parental failure and abandonment can leave the child vulnerable to further trauma. The paper also examines dissociation as a protective response to overwhelming experiences and explores how repressed memories may return through repetition, flashbacks, behaviour, and storytelling. The idea of a Sisyphean cycle is used to describe the repeated struggle of the trauma survivor to escape the past while continually returning to it. Particular attention is given to sexual violence and the experiences of women, especially African American women, whose psychological wounds may be intensified by racial and social oppression. The paper concludes that trauma may fragment the psyche, but remembering, narrating, and confronting painful experiences can also become part of the movement towards healing and psychological reintegration. Keywords: trauma, childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, fragmented psyche, memory, repression, repetition, sexual violence, African American women, healing

چکیده این مقاله به بررسی تروما به‌عنوان زخمی روانی می‌پردازد که می‌تواند حافظه، هویت، رفتار، روابط و احساس امنیت فرد را تحت تأثیر قرار دهد. تمرکز ویژه این پژوهش بر تروماهای دوران کودکی، رهاشدگی مادرانه، گسستگی (dissociation)، واپس‌رانی (repression)، حافظه تروماتیک، تکرار، خشونت جنسی و تلاش برای بازگشت به احساس یکپارچگی است. با بهره‌گیری از دیدگاه‌های Revital Goodman، Sigmund Freud، Susan L. Bloom، Cathy Caruth، George Hartman، Sándor Ferenczi، Jay B. Frankel و Kali Tal، مقاله بررسی می‌کند که چگونه تجارب تروماتیک می‌توانند مدت‌ها پس از پایان رویداد اصلی فعال باقی بمانند. مقاله استدلال می‌کند که تروماهای دوران کودکی به‌ویژه اهمیت دارند، زیرا می‌توانند حس در حال شکل‌گیری خود را شکل دهند و بر نحوه واکنش افراد به تجارب بعدی تأثیر بگذارند. مراقبت مادرانه به‌عنوان منبع مهمی از امنیت در نظر گرفته می‌شود، در حالی که ناکامی و رهاشدگی والدین می‌تواند کودک را در برابر تروماهای بعدی آسیب‌پذیر سازد. مقاله همچنین گسستگی را به‌عنوان واکنشی محافظتی در برابر تجارب طاقت‌فرسا بررسی می‌کند و می‌کاود که چگونه خاطرات واپس‌رانده‌شده ممکن است از طریق تکرار، بازگشت‌های ناگهانی (flashbacks)، رفتار و روایت‌گری بازگردند. ایده چرخه سیسیفوسی برای توصیف تلاش مکرر بازمانده تروما جهت گریز از گذشته در حالی که پیوسته به آن بازمی‌گردد، به کار رفته است. توجه ویژه‌ای به خشونت جنسی و تجارب زنان، به‌ویژه زنان آفریقایی-آمریکایی، شده است که زخم‌های روانی‌شان ممکن است به‌واسطه ستم نژادی و اجتماعی تشدید شود. مقاله نتیجه می‌گیرد که تروما می‌تواند روان را گسسته سازد، اما به یاد آوردن، روایت‌گری و مواجهه با تجارب دردناک می‌تواند بخشی از حرکت به سوی التیام و یکپارچگی روانی باشد.

This study examined how impulsivity moderates the relationship between sexual abuse and substance use frequency in a large international sample. Participants (N = 64,472) completed the Alcohol, Smoking, and Substance Involvement Screening Test (ASSIST-11), the UPPS-P Impulsive Behavior Scale, and sexual abuse measures through the International Sex Survey. Structural equation models tested associations between childhood sexual abuse (CSA), adolescent/adult sexual abuse (AASA), and combined exposure with substance use frequency, and explored moderation by impulsivity across gender identity, sexual orientation, and country. AASA and CSA+AASA were consistently associated with higher substance use frequency, while CSA alone showed weaker or inconsistent associations across groups. Urgency and premeditation facets of impulsivity moderated these associations, particularly among sexual and gender minority individuals. Country-level differences indicated cultural and contextual variation in how impulsivity interacts with trauma to influence substance use. Findings underscore the need for targeted, culturally responsive interventions addressing impulsivity in the aftermath of sexual trauma.

این مطالعه به بررسی نحوه تعدیل‌گری تکانش‌گری در رابطه بین سوءاستفاده جنسی و فراوانی مصرف مواد در یک نمونه بزرگ بین‌المللی پرداخت. شرکت‌کنندگان (N = 64,472) آزمون غربالگری مصرف الکل، سیگار و مواد (ASSIST-11)، مقیاس رفتار تکانشی UPPS-P و ابزارهای سنجش سوءاستفاده جنسی را از طریق پیمایش بین‌المللی سکس تکمیل کردند. مدل‌های معادلات ساختاری ارتباط بین سوءاستفاده جنسی در کودکی (CSA)، سوءاستفاده جنسی در نوجوانی/بزرگسالی (AASA) و مواجهه ترکیبی با فراوانی مصرف مواد را آزمون کردند و تعدیل‌گری تکانش‌گری را در میان هویت جنسیتی، گرایش جنسی و کشور مورد بررسی قرار دادند. AASA و CSA+AASA به طور مداوم با فراوانی بالاتر مصرف مواد مرتبط بودند، در حالی که CSA به تنهایی ارتباط ضعیف‌تر یا ناسازگارتری را در میان گروه‌ها نشان داد. ابعاد فوریت و پیش‌اندیشی تکانش‌گری این ارتباطات را به ویژه در میان افراد اقلیت جنسی و جنسیتی تعدیل کردند. تفاوت‌های سطح کشور نشان‌دهنده تنوع فرهنگی و زمینه‌ای در نحوه تعامل تکانش‌گری با تروما برای تأثیرگذاری بر مصرف مواد بود. یافته‌ها بر ضرورت مداخلات هدفمند و پاسخگو به فرهنگ که به تکانش‌گری در پی تروما جنسی می‌پردازند، تأکید می‌کنند.

Objective There is currently no clinical interview to assess exposure to potentially morally injurious experiences (PMIEs) and moral injury, the potential clinical outcome associated with PMIEs. To enable a person-centered assessment of PMIEs and moral injury in military veterans, we developed a structured, non-diagnostic clinical interview to support descriptive assessment, case conceptualization, and treatment planning, and conducted an initial evaluation of its feasibility, acceptability, and clinical utility. Method The Clinical Interview for Moral Injury—Military Version (CIMI-M) was developed through an iterative, stakeholder-informed process. Questions from existing moral injury instruments were selected, adapted and supplemented to create an interview with a descriptive, theory-driven approach. Clinicians (N = 7) and military veterans (N = 8) at two Dutch trauma centers who conducted the CIMI-M were interviewed and completed questionnaires assessing the CIMI-M’s feasibility, acceptability, and clinical utility. Interviews were analyzed using the General Inductive Approach for qualitative evaluation data. Results Mean evaluation scores were 7.63 for veterans and 8.41 for clinicians (10-point scale). Qualitative analysis of interview transcripts revealed that the CIMI-M helped veterans share their experiences, while clinicians found it valuable for fostering trust and planning treatment. Both groups agreed that the CIMI-M generated insightful content about PMIEs and moral injury. Based on feedback, several interview questions were revised or added. Conclusions We found preliminary evidence that the CIMI-M is a feasible, acceptable, and clinically useful descriptive interview. It offers a potentially valuable treatment-planning tool that complements paper-and-pencil approaches that assess PMIEs and moral injury. Further evaluation, including in non-veteran populations, is needed.

هدف: در حال حاضر هیچ مصاحبه بالینی برای ارزیابی مواجهه با تجارب بالقوه آسیب‌رسان اخلاقی (PMIEs) و آسیب اخلاقی، که پیامد بالینی احتمالی مرتبط با PMIEs است، وجود ندارد. به منظور فراهم‌کردن ارزیابی مبتنی بر فرد از PMIEs و آسیب اخلاقی در کهنه‌سربازان نظامی، یک مصاحبه بالینی ساختاریافته و غیرتشخیصی توسعه داده شد تا از ارزیابی توصیفی، مفهوم‌سازی مورد و برنامه‌ریزی درمان حمایت کند و ارزیابی اولیه‌ای از امکان‌سنجی، مقبولیت و سودمندی بالینی آن انجام شد. روش: مصاحبه بالینی آسیب اخلاقی ـ نسخه نظامی (CIMI-M) از طریق فرایندی تکرارشونده و مبتنی بر ذینفعان توسعه یافت. پرسش‌هایی از ابزارهای موجود آسیب اخلاقی انتخاب، تطبیق و تکمیل شد تا مصاحبه‌ای با رویکرد توصیفی و مبتنی بر نظریه ایجاد شود. درمانگران (N = 7) و کهنه‌سربازان نظامی (N = 8) در دو مرکز تروما در هلند که CIMI-M را اجرا کردند، مورد مصاحبه قرار گرفتند و پرسشنامه‌هایی را برای ارزیابی امکان‌سنجی، مقبولیت و سودمندی بالینی CIMI-M تکمیل کردند. مصاحبه‌ها با استفاده از رویکرد استقرایی عمومی برای داده‌های ارزیابی کیفی تحلیل شد. نتایج: میانگین نمرات ارزیابی برای کهنه‌سربازان 7.63 و برای درمانگران 8.41 (در مقیاس 10 امتیازی) بود. تحلیل کیفی متن مصاحبه‌ها نشان داد که CIMI-M به کهنه‌سربازان در به‌اشتراک‌گذاری تجارب‌شان کمک کرد، در حالی که درمانگران آن را برای ایجاد اعتماد و برنامه‌ریزی درمان ارزشمند یافتند. هر دو گروه توافق داشتند که CIMI-M محتوای بینش‌بخشی درباره PMIEs و آسیب اخلاقی ایجاد می‌کند. بر اساس بازخوردها، چندین پرسش مصاحبه بازنگری یا اضافه شد. نتیجه‌گیری: شواهد اولیه نشان می‌دهد که CIMI-M یک مصاحبه توصیفی امکان‌پذیر، مقبول و سودمند از نظر بالینی است. این ابزار می‌تواند به عنوان ابزاری ارزشمند برای برنامه‌ریزی درمان که رویکردهای کاغذ و قلمی ارزیابی PMIEs و آسیب اخلاقی را تکمیل می‌کند، مورد استفاده قرار گیرد. ارزیابی‌های بیشتر، از جمله در جمعیت‌های غیرنظامی، مورد نیاز است.

Background: This study examined whether interpersonal problems mediated the relationship between subjective distress from interpersonal trauma and psychological symptoms, and whether emotional expression flexibility moderated this indirect effect.Methods: Self-reported measures were completed by 241 college students with interpersonal trauma experiences. Data were analyzed using correlation, mediation, and moderated mediation analyses. PROCESS Macro for SPSS was used.Results: Interpersonal problems partially mediated the relationship between interpersonal trauma-related distress and psychological symptoms. Furthermore, emotional expression enhancement significantly moderated the association between interpersonal trauma-related distress and problems; conversely, emotional expression suppression did not. The indirect effect through interpersonal problems was significant only at low and average levels of emotional expression enhancement.Conclusions: Emotional expression enhancement may buffer the negative effects of interpersonal trauma on interpersonal problems and psychological symptoms. These findings suggest that interventions for enhancing context-appropriate emotional expression may be useful for college students with interpersonal trauma experiences.

زمینه: این پژوهش بررسی کرد که آیا مشکلات بین‌فردی رابطه بین پریشانی ذهنی ناشی از آسیب بین‌فردی و علائم روان‌شناختی را میانجی‌گری می‌کند و آیا انعطاف‌پذیری در ابراز هیجانی این اثر غیرمستقیم را تعدیل می‌کند. روش‌ها: ابزارهای خودگزارشی توسط ۲۴۱ دانشجو با تجربه آسیب بین‌فردی تکمیل شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل همبستگی، میانجی‌گری و میانجی‌گری تعدیل‌شده تحلیل گردید. برای تحلیل‌ها از PROCESS Macro در SPSS استفاده شد. یافته‌ها: مشکلات بین‌فردی رابطه بین پریشانی مرتبط با آسیب بین‌فردی و علائم روان‌شناختی را به‌طور جزئی میانجی‌گری کرد. علاوه بر این، افزایش ابراز هیجانی به‌طور معناداری رابطه بین پریشانی مرتبط با آسیب بین‌فردی و مشکلات را تعدیل کرد؛ در حالی که سرکوب ابراز هیجانی چنین اثری نداشت. اثر غیرمستقیم از طریق مشکلات بین‌فردی فقط در سطوح پایین و متوسط افزایش ابراز هیجانی معنادار بود. نتیجه‌گیری: افزایش ابراز هیجانی ممکن است اثرات منفی آسیب بین‌فردی بر مشکلات بین‌فردی و علائم روان‌شناختی را کاهش دهد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات برای تقویت ابراز هیجانی متناسب با زمینه می‌تواند برای دانشجویان با تجربه آسیب بین‌فردی مفید باشد.

This study aimed to examine the relationship between post-traumatic stress disorder (PTSD) and attachment styles among older adults exposed to traumatic events. A descriptive–correlational design was employed using a stratified random sample of 534 participants from Irbid Governorate, Jordan. The study makes three key contributions to the literature by addressing the underrepresentation of elderly populations in trauma research, particularly within non-Western and Arab contexts. Data were collected using validated measures of PTSD and attachment styles. The findings indicated that PTSD symptoms and attachment styles were present at moderate levels. Anxious attachment was the most prevalent style, followed by avoidant and secure attachment. Correlation analysis revealed that secure attachment was negatively associated with PTSD, whereas anxious and avoidant attachment styles showed significant positive associations with PTSD symptoms. These findings highlight the dual role of attachment styles as both protective and risk factors in trauma-related outcomes. The results underscore the importance of developing culturally sensitive interventions that enhance secure attachment, strengthen social support, and improve emotional regulation among older adults. The study provides valuable cross-cultural evidence that contributes to the global understanding of PTSD and attachment processes in later life

هدف این پژوهش بررسی رابطه بین اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و سبک‌های دلبستگی در سالمندانی بود که در معرض رویدادهای آسیب‌زا قرار گرفته‌اند. این مطالعه با طرح توصیفی-همبستگی و با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای بر روی ۵۳۴ شرکت‌کننده از استان اربد، اردن انجام شد. پژوهش حاضر سه سهم کلیدی در ادبیات علمی دارد: پرداختن به کم‌نمایی جمعیت سالمندان در پژوهش‌های تروما، به‌ویژه در زمینه‌های غیرغربی و عربی. داده‌ها با استفاده از ابزارهای معتبر سنجش PTSD و سبک‌های دلبستگی گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که علائم PTSD و سبک‌های دلبستگی در سطح متوسطی قرار دارند. سبک دلبستگی اضطرابی شایع‌ترین سبک بود و پس از آن سبک اجتنابی و سبک ایمن قرار داشتند. تحلیل همبستگی نشان داد که دلبستگی ایمن با PTSD رابطه منفی دارد، در حالی که سبک‌های دلبستگی اضطرابی و اجتنابی با علائم PTSD ارتباط مثبت معناداری نشان دادند. این یافته‌ها نقش دوگانه سبک‌های دلبستگی را به‌عنوان عوامل محافظتی و خطر در پیامدهای مرتبط با تروما برجسته می‌کند. نتایج بر اهمیت توسعه مداخلات حساس به فرهنگ که دلبستگی ایمن را تقویت می‌کند، حمایت اجتماعی را افزایش می‌دهد و تنظیم هیجانی را در سالمندان بهبود می‌بخشد، تأکید دارد. این پژوهش شواهد ارزشمند بین‌فرهنگی ارائه می‌دهد که به درک جهانی فرآیندهای PTSD و دلبستگی در دوران سالمندی کمک می‌کند.

Background: This study examined the characteristics and recovery outcomes of acceptance-based interventions for individuals with trauma experience in Korea, using the psychological flexibility model as an analytic framework.Methods: Five Korean databases were searched, yielding 2,156 records; from these, fifteen intervention studies were selected. Intervention content was rated for each of the six processes and summarized using the triflex categories of open, aware, and active.Results: The program composition differed according to lineage. Five of the eight acceptance and commitment therapy-based programs addressed all six processes as distinct sessions, while six of the seven mindfulness-based programs were organized around awareness and did not address cognitive defusion or self as context. Committed action was the process least often identified as a distinct session. Recovery was operationalized mainly as symptom reduction, and acceptance showed the most consistent change, although this was measured less often.Conclusions: When developing acceptance-based interventions, processes that follow awareness training and recovery indicators beyond symptoms reduction warrant greater attention.

زمینه: این مطالعه ویژگی‌ها و پیامدهای بهبودی مداخلات مبتنی بر پذیرش را برای افراد دارای تجربه تروما در کره، با استفاده از مدل انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به عنوان چارچوب تحلیلی، بررسی کرد. روش‌ها: پنج پایگاه داده کره‌ای جست‌وجو شد و ۲٬۱۵۶ رکورد به دست آمد؛ از میان آن‌ها، پانزده مطالعه مداخله‌ای انتخاب گردید. محتوای مداخلات برای هر یک از شش فرایند ارزیابی و با استفاده از دسته‌بندی سه‌گانه open، aware و active خلاصه شد. یافته‌ها: ترکیب برنامه‌ها بر اساس تبار متفاوت بود. پنج مورد از هشت برنامه مبتنی بر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، هر شش فرایند را به عنوان جلسات مجزا پوشش دادند، در حالی که شش مورد از هفت برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی حول محور آگاهی سازمان یافته بودند و به گسست شناختی یا خود به عنوان زمینه نپرداخته بودند. اقدام متعهدانه کمترین فراوانی را به عنوان جلسه‌ای مجزا داشت. بهبودی عمدتاً به صورت کاهش نشانه‌ها عملیاتی شد و پذیرش بیشترین تغییر پایدار را نشان داد، اگرچه این متغیر کمتر اندازه‌گیری شده بود. نتیجه‌گیری: هنگام توسعه مداخلات مبتنی بر پذیرش، فرایندهایی که پس از آموزش آگاهی قرار می‌گیرند و شاخص‌های بهبودی فراتر از کاهش نشانه‌ها، نیازمند توجه بیشتری هستند.

In higher education, student mental and emotional health and wellbeing continue to be a pressing matter of concern for administrators, policymakers, and students alike. For student leaders, this toll is often exacerbated by different modes of campus involvement and engagement; in this study, this includes college student government. While studies have examined students’ experiences more broadly, in this article, we illuminate findings from a larger study on 25 elected student government presidents and vice presidents who talked about the intense health circumstances they faced in their leadership roles. Through constructivist grounded theory methodology, we add to trauma stewardship frameworks to make some timely and important considerations for supporting college student government presidents and vice presidents. As a result, it is imperative for student government advisors and university administrators to address these concerns for student leaders. At the conclusion of this article, we introduce a model for Trauma Stewardship in Student Government.

در آموزش عالی، سلامت روانی و عاطفی و بهزیستی دانشجویان همچنان موضوعی مهم و مورد توجه مدیران، سیاست‌گذاران و خود دانشجویان است. برای رهبران دانشجویی، این فشار اغلب به واسطه شیوه‌های مختلف مشارکت و درگیری در محیط دانشگاه تشدید می‌شود؛ در این پژوهش، این امر شامل انجمن‌های دانشجویی دانشگاهی است. در حالی که پژوهش‌ها به طور کلی‌تر به بررسی تجارب دانشجویان پرداخته‌اند، در این مقاله یافته‌هایی از یک مطالعه گسترده‌تر درباره ۲۵ رئیس و نایب‌رئیس منتخب انجمن‌های دانشجویی ارائه می‌شود که درباره شرایط شدید سلامت روانی که در نقش رهبری خود با آن مواجه بوده‌اند، صحبت کرده‌اند. با بهره‌گیری از روش‌شناسی نظریه زمینه‌ای سازه‌گرایانه، به چارچوب‌های مدیریت آسیب روانی افزوده و ملاحظات به‌موقع و مهمی برای حمایت از رؤسا و نایب‌رؤسای انجمن‌های دانشجویی دانشگاه مطرح می‌کنیم. در نتیجه، ضروری است که مشاوران انجمن‌های دانشجویی و مدیران دانشگاه به این نگرانی‌ها برای رهبران دانشجویی توجه کنند. در پایان این مقاله، مدلی برای مدیریت آسیب روانی در انجمن‌های دانشجویی معرفی می‌شود.

Many teachers feel unprepared to meet the challenges childhood trauma presents in classrooms. Using a convergent parallel design, we explored the results of several interventions designed to help preservice teachers (PSTs) understand and apply trauma-informed instruction principles and strategies during student teaching. Qualitative findings included a growth in confidence for PSTs who participated in the interventions. Using the Teacher Sense of Efficacy Scale, quantitative results showed a modest change in efficacy in classroom management and student engagement. Although some participants attributed this change to the interventions, the relationship between their growth and the interventions is inconclusive, suggesting a need for large-scale mixed-methods studies that employ random sampling.

بسیاری از معلمان احساس می‌کنند برای مواجهه با چالش‌های ناشی از تروما در کودکی در کلاس‌های درس آمادگی کافی ندارند. با استفاده از طرح همگرای موازی، نتایج چندین مداخله که با هدف کمک به معلمان پیش‌خدمت (PSTs) برای درک و به‌کارگیری اصول و راهبردهای آموزش مبتنی بر آگاهی از تروما در طول تدریس دانشجویی طراحی شده بودند، مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌های کیفی شامل افزایش اعتماد به نفس در معلمان پیش‌خدمتی بود که در این مداخلات شرکت کردند. با استفاده از مقیاس Teacher Sense of Efficacy، نتایج کمی نشان‌دهنده تغییر اندکی در اثربخشی مدیریت کلاس و مشارکت دانش‌آموزان بود. اگرچه برخی شرکت‌کنندگان این تغییر را به مداخلات نسبت دادند، اما رابطه بین رشد آن‌ها و مداخلات قطعی نیست و این امر نشان‌دهنده نیاز به پژوهش‌های ترکیبی در مقیاس وسیع با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی است.

Objectives This study examined whether school belonging moderates associations between childhood trauma and internalising and externalising mental health symptoms among Australian adolescents. Methods Data came from baseline of a school-based prevention program trial in 9 Australian schools. Participants were 750 students (Mage = 13.8 years; 60.4% male; 36.9% female; 91.3% Australian-born). In 2023, students completed self-report measures of lifetime trauma, school belonging, anxiety and depressive symptoms, conduct problems, and hyperactivity. Linear mixed-effects models tested interactions between trauma and school belonging, adjusting for school clustering, age, and gender. Results Trauma exposure and greater number of traumatic events were associated with lower school belonging and higher symptoms across all domains. School belonging moderated associations between trauma and depression and anxiety, and between number of traumatic events and depression, anxiety, and conduct problems, but not hyperactivity. Conclusion Higher school belonging buffered symptoms of depression, anxiety, and conduct problems, underscoring the importance of school environments.

اهداف: این مطالعه بررسی کرد که آیا احساس تعلق به مدرسه ارتباط بین تروماهای دوران کودکی و علائم سلامت روان درونی‌سازی‌شده و برونی‌سازی‌شده را در میان نوجوانان استرالیایی تعدیل می‌کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از مرحله پایه یک کارآزمایی برنامه پیشگیری مبتنی بر مدرسه در ۹ مدرسه استرالیا جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان شامل ۷۵۰ دانش‌آموز (میانگین سنی = ۱۳٫۸ سال؛ ۶۰٫۴٪ پسر؛ ۳۶٫۹٪ دختر؛ ۹۱٫۳٪ متولد استرالیا) بودند. در سال ۲۰۲۳، دانش‌آموزان پرسشنامه‌های خودگزارشی مربوط به تروماهای طول عمر، احساس تعلق به مدرسه، علائم اضطراب و افسردگی، مشکلات رفتاری و بیش‌فعالی را تکمیل کردند. مدل‌های خطی با اثرات مختلط برای آزمون تعامل بین تروما و احساس تعلق به مدرسه، با کنترل خوشه‌بندی مدرسه، سن و جنسیت اجرا شد. نتایج: تجربه تروما و تعداد بیشتر رویدادهای تروماتیک با احساس تعلق کمتر به مدرسه و علائم بالاتر در تمامی حوزه‌ها مرتبط بود. احساس تعلق به مدرسه ارتباط بین تروما و افسردگی و اضطراب، و همچنین بین تعداد رویدادهای تروماتیک و افسردگی، اضطراب و مشکلات رفتاری را تعدیل کرد، اما در مورد بیش‌فعالی چنین نبود. نتیجه‌گیری: احساس تعلق بالاتر به مدرسه علائم افسردگی، اضطراب و مشکلات رفتاری را کاهش داد و اهمیت محیط مدرسه را برجسته می‌کند.

Introduction Historical trauma refers to large-scale distressing or life-threatening events experienced collectively by a group with a shared identity, such as ethnicity or nationality, which have intergenerational psychological impacts. Although many Asian American families immigrated to the US as a result of such events, little research has been conducted on Asian American experiences of historical trauma, particularly in terms of how immigrant parents communicate about their past trauma with their children. This study aimed to investigate what adult Asian American children of immigrants learn about their family history and how intergenerational communication about historical trauma takes place in Asian American immigrant families. Methods Twenty Asian American adult children of immigrants completed qualitative interviews about their families' immigration histories and their experiences of intergenerational communication about historical trauma. Interviews were analyzed using thematic analysis. Results Four themes were identified: (1) Family History Related to Historical Trauma, (2) Communication About the Past, (3) Silence About the Past, and (4) Psychological Meaning-Making. Participants reported varied levels of knowledge about family and ethnic group history and varied degrees of engagement in intergenerational communication about historical trauma in their families. While most participants had some knowledge of their families' pre-immigration historical trauma, their family members' willingness to discuss the past ranged widely. Limited communication or silence about historical trauma were common, and participants were often reluctant to ask their relatives about the past due to concern about upsetting them. However, some contexts, such as school assignments related to family history, extended family gatherings, and engaging with relevant media, helped facilitate communication. Discussion This study provides an initial description of how intergenerational communication about historical trauma takes place in Asian American immigrant families. The results are consistent with the small body of previous research on intergenerational communication in Asian American immigrant families and elucidate new aspects and dynamics of this communication. Findings point to the need for further study of the experiences of under-researched Asian American groups and how intergenerational communication about historical trauma can be most beneficial in Asian American immigrant families.

مقدمه: تروماهای تاریخی به رویدادهای گسترده، ناراحت‌کننده یا تهدیدکننده زندگی اشاره دارد که به‌طور جمعی توسط گروهی با هویت مشترک، مانند قومیت یا ملیت، تجربه می‌شوند و پیامدهای روان‌شناختی بین‌نسلی دارند. اگرچه بسیاری از خانواده‌های آسیایی‌تبار آمریکایی در نتیجه چنین رویدادهایی به ایالات متحده مهاجرت کرده‌اند، پژوهش‌های اندکی درباره تجربه‌های آسیایی‌تباران آمریکایی از تروماهای تاریخی، به‌ویژه در زمینه نحوه ارتباط والدین مهاجر درباره تروماهای گذشته با فرزندانشان، انجام شده است. هدف این مطالعه بررسی این بود که فرزندان بالغ آسیایی‌تبار آمریکایی مهاجران چه چیزهایی درباره تاریخچه خانوادگی خود می‌آموزند و ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی در خانواده‌های مهاجر آسیایی‌تبار آمریکایی چگونه صورت می‌گیرد. روش‌ها: بیست نفر از فرزندان بالغ آسیایی‌تبار آمریکایی مهاجران در مصاحبه‌های کیفی درباره تاریخچه مهاجرت خانواده‌هایشان و تجربه‌هایشان از ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی شرکت کردند. مصاحبه‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: چهار تم شناسایی شد: (۱) تاریخچه خانوادگی مرتبط با تروماهای تاریخی، (۲) ارتباط درباره گذشته، (۳) سکوت درباره گذشته و (۴) معناپردازی روان‌شناختی. شرکت‌کنندگان سطوح متفاوتی از آگاهی نسبت به تاریخچه خانوادگی و گروه قومی خود و درجات مختلفی از مشارکت در ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی در خانواده‌هایشان را گزارش کردند. اگرچه اکثر شرکت‌کنندگان تا حدی از تروماهای تاریخی پیش از مهاجرت خانواده‌هایشان اطلاع داشتند، میزان تمایل اعضای خانواده به بحث درباره گذشته بسیار متفاوت بود. ارتباط محدود یا سکوت درباره تروماهای تاریخی رایج بود و شرکت‌کنندگان اغلب به دلیل نگرانی از ناراحت کردن بستگانشان، تمایلی به پرسش درباره گذشته نداشتند. با این حال، برخی زمینه‌ها مانند تکالیف مدرسه مرتبط با تاریخچه خانواده، گردهمایی‌های فامیلی و تعامل با رسانه‌های مرتبط، به تسهیل ارتباط کمک می‌کرد. بحث: این مطالعه توصیف اولیه‌ای از نحوه وقوع ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی در خانواده‌های مهاجر آسیایی‌تبار آمریکایی ارائه می‌دهد. نتایج با بدنه محدود پژوهش‌های پیشین درباره ارتباط بین‌نسلی در خانواده‌های مهاجر آسیایی‌تبار آمریکایی همسو است و جنبه‌ها و پویایی‌های جدیدی از این ارتباط را روشن می‌کند. یافته‌ها بر ضرورت پژوهش بیشتر درباره تجربه‌های گروه‌های کمتر مورد مطالعه آسیایی‌تبار آمریکایی و چگونگی سودمند بودن ارتباط بین‌نسلی درباره تروماهای تاریخی در خانواده‌های مهاجر آسیایی‌تبار آمریکایی تأکید دارد.

Three decades after the 1994 Genocide against the Tutsi, Rwanda continues to navigate the complex and evolving process of psychosocial reconstruction and practical reconciliation among survivors, former perpetrators, and their descendants. Despite substantial national and community-based efforts to advance reconciliation, restorative justice, and psychosocial transformation, many individuals continue to experience profound difficulties, including depression, trauma-related distress, anxiety, social mistrust and unresolved grief that impede sustainable recovery, social cohesion, and meaningful coexistence. Important gaps therefore remain in understanding the opportunities and obstacles that shape psychosocial reconstruction and reconciliation in post-genocide settings. The present study addressed these gaps by exploring the pathways and barriers to reconciliation and psychosocial reconstruction in the Rwandan context. Using a qualitative design, we conducted 32 semi-structured interviews with genocide survivors ( n = 5), ex-prisoners ( n = 5), and local leaders ( n = 5) in Nyamagabe District, complemented by three focus-group discussions involving both survivors and ex-prisoners ( n = 7), only survivors ( n = 5) and only perpetrators ( n = 5). Data were analysed inductively using thematic analysis. The findings indicate that post-genocide psychosocial reconstruction and reconciliation have been facilitated by grassroots initiatives particularly traditional justice mechanisms and reinforced by psychosocial programmes led by the government and its partners. However, persistent barriers remain, including ongoing psychosocial difficulties (anxiety, trauma, social mistrust and shame), intergenerational trauma, and limited access to psychosocial services, all of which hinder sustainable social transformation. Overall, the study reveals that practical reconciliation is a dynamic, non-linear process in which community-based engagement, psychosocial healing, and identity reconstruction drive positive change, while structural challenges continue to compromise these gains. These findings suggest that sustained partnership and collaboration among policymakers, mental health professionals, peacebuilders, and academics are essential to advance lasting psychosocial reconstruction, reconciliation, and social cohesion in post-genocide contexts.

سه دهه پس از نسل‌کشی ۱۹۹۴ علیه توتسی‌ها، رواندا همچنان در حال پیمودن فرایند پیچیده و در حال تحول بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی عملی میان بازماندگان، عاملان پیشین و نسل‌های بعدی آنان است. با وجود تلاش‌های گسترده ملی و مبتنی بر جامعه برای پیشبرد آشتی، عدالت ترمیمی و تحول روانی‌اجتماعی، بسیاری از افراد همچنان با دشواری‌های عمیقی از جمله افسردگی، پریشانی مرتبط با تروما، اضطراب، بی‌اعتمادی اجتماعی و سوگ حل‌نشده مواجه‌اند که مانع بهبود پایدار، انسجام اجتماعی و همزیستی معنادار می‌شود. بنابراین، شکاف‌های مهمی در درک فرصت‌ها و موانعی که بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی را در بستر پس از نسل‌کشی شکل می‌دهند، باقی مانده است. مطالعه حاضر با بررسی مسیرها و موانع آشتی و بازسازی روانی‌اجتماعی در زمینه رواندا به این شکاف‌ها پرداخت. با استفاده از طرح کیفی، ۳۲ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با بازماندگان نسل‌کشی (n = 5)، زندانیان سابق (n = 5) و رهبران محلی (n = 5) در منطقه Nyamagabe انجام شد که با سه بحث گروهی متمرکز شامل بازماندگان و زندانیان سابق (n = 7)، فقط بازماندگان (n = 5) و فقط عاملان (n = 5) تکمیل گردید. داده‌ها به صورت استقرایی با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی پس از نسل‌کشی با ابتکارات مردمی، به ویژه سازوکارهای سنتی عدالت، تسهیل شده و با برنامه‌های روانی‌اجتماعی تحت هدایت دولت و شرکایش تقویت شده است. با این حال، موانع پایداری همچنان باقی است، از جمله مشکلات روانی‌اجتماعی مداوم (اضطراب، تروما، بی‌اعتمادی اجتماعی و شرم)، تروما بین‌نسلی و دسترسی محدود به خدمات روانی‌اجتماعی که همگی مانع تحول اجتماعی پایدار می‌شوند. در مجموع، مطالعه نشان می‌دهد که آشتی عملی فرایندی پویا و غیرخطی است که در آن مشارکت مبتنی بر جامعه، التیام روانی‌اجتماعی و بازسازی هویت، محرک تغییر مثبت هستند، در حالی که چالش‌های ساختاری همچنان این دستاوردها را به خطر می‌اندازند. این یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت و همکاری مستمر میان سیاست‌گذاران، متخصصان سلامت روان، صلح‌سازان و دانشگاهیان برای پیشبرد بازسازی روانی‌اجتماعی پایدار، آشتی و انسجام اجتماعی در بسترهای پس از نسل‌کشی ضروری است.

Introduction Many people who have experienced trauma feel that PTSD criteria do not describe their experiences. They report culturally specific symptoms, in our new theory referred to as Cultural Scripts of Trauma, yet no study has systematically mapped these experiences or developed tools to measure them. Objectives This study aims to map cultural scripts of trauma suffering and to develop and validate the Cultural Scripts of Trauma Inventory (CSTI) across Eastern African countries, including Rwanda, Uganda, Tanzania, and Kenya. Methods A qualitative study involving 115 participants across nine focus groups of trauma survivors and experts was conducted to map the main cultural scripts of trauma experiences and generate initial pool of items. This was followed by a quantitative validation study involving 1,208 participants from Rwanda, Uganda, Tanzania, and Kenya. In an online survey, participants completed the pre-CSTI and additional measures for convergent and divergent validity, such as the International Trauma Questionnaire, Clinical Aspects of Historical Trauma, Purpose in Life Questionnaire, Subjective Vitality, and General Self-Efficacy. Results The results yield 71 Cultural Scripts of Trauma Sufferings (CSTs). The confirmatory factor analysis confirms 15 most relevant CSTs regrouped in five factors such as cognitive, body related, frame of mind, meaning disruption and family stress demonstrating excellent model fit. Those constitute 15 item-inventory that showed strong overall reliability and validity. Additionally, the model exhibited configural, metric, and partial scalar invariance, confirming its consistency across various groups. Conclusion This study is advancing culturally informed diagnosis and treatment of post traumatic sequelae by identification of culturally specific post trauma suffering and development and validation of CSTI in East African countries. It provides clinicians and researchers with a resource to adopt a model of beyond and including PTSD by offering a deeper understanding of post-traumatic stress in diverse cultural contexts.

مقدمه: بسیاری از افرادی که تجربه آسیب روانی داشته‌اند، احساس می‌کنند ملاک‌های اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) تجارب آن‌ها را توصیف نمی‌کند. آن‌ها نشانه‌های خاص فرهنگی را گزارش می‌کنند که در نظریه جدید ما به عنوان «الگوهای فرهنگی آسیب روانی» نامیده می‌شود، اما تاکنون هیچ مطالعه‌ای به طور نظام‌مند این تجارب را ترسیم نکرده یا ابزارهایی برای سنجش آن‌ها توسعه نداده است. اهداف: هدف این پژوهش، ترسیم الگوهای فرهنگی رنج آسیب روانی و توسعه و اعتباریابی ابزار سنجهٔ الگوهای فرهنگی آسیب روانی (CSTI) در کشورهای شرق آفریقا از جمله رواندا، اوگاندا، تانزانیا و کنیا است. روش‌ها: مطالعه‌ای کیفی با مشارکت ۱۱۵ نفر در قالب ۹ گروه متمرکز از بازماندگان آسیب و خبرگان به منظور ترسیم الگوهای اصلی تجارب آسیب روانی و تولید بانک اولیه گویه‌ها انجام شد. سپس مطالعه‌ای کمی جهت اعتباریابی با مشارکت ۱۲۰۸ نفر از رواندا، اوگاندا، تانزانیا و کنیا صورت گرفت. در یک نظرسنجی آنلاین، شرکت‌کنندگان نسخه اولیه CSTI و ابزارهای تکمیلی برای سنجش روایی همگرا و واگرا، از جمله پرسشنامه بین‌المللی آسیب روانی، جنبه‌های بالینی آسیب تاریخی، پرسشنامه هدفمندی در زندگی، سرزندگی ذهنی و خودکارآمدی عمومی را تکمیل کردند. نتایج: نتایج منجر به شناسایی ۷۱ الگوی فرهنگی رنج آسیب روانی (CST) شد. تحلیل عاملی تأییدی، ۱۵ الگوی فرهنگی مهم‌تر را در پنج عامل شامل شناختی، بدنی، وضعیت ذهنی، اختلال معنایی و استرس خانوادگی با برازش عالی مدل تأیید کرد. این عوامل، ابزار ۱۵ گویه‌ای را تشکیل می‌دهند که از پایایی و روایی کلی قوی برخوردار است. افزون بر این، مدل از نظر پیکربندی، سنجش و بخشی از مقیاس، ناوریانس را نشان داد و ثبات آن را در گروه‌های مختلف تأیید کرد. نتیجه‌گیری: این مطالعه با شناسایی رنج‌های خاص فرهنگی پس از آسیب و توسعه و اعتباریابی CSTI در کشورهای شرق آفریقا، به تشخیص و درمان مبتنی بر فرهنگ پیامدهای پس از آسیب کمک می‌کند. این ابزار منبعی برای درمانگران و پژوهشگران فراهم می‌کند تا مدلی فراتر و شامل PTSD را با درک عمیق‌تر از استرس پس از سانحه در زمینه‌های فرهنگی متنوع اتخاذ کنند.

This study examines how parents of LGBTQ+ individuals in South Korea navigate the emotional rupture fueled by fear, isolation, and disorientation after learning their children’s queer identity, encounter queer-related (mis)information as a way of coping with this emotional toll, and come to listen to queer realities relationally. Through this process, we highlight how parents reconstruct their identities as supportive parents, which reshapes their informating practices, making them more critical in assessing queer-related (mis)information, developing strategies to protect themselves from harmful narratives, and actively challenging misinformation to support others navigating similar experiences. This work contributes to CSCW by (1) foregrounding parents of LGBTQ+ individuals, an underrepresented yet critical stakeholder group in Queer HCI; (2) demonstrating how identity reconfiguration following a trauma-healing process could transform informating practices; and (3) arguing that addressing misinformation requires attention beyond individual fact-based discerning to account for its relational, cultural, and emotional dimensions. Further, we invite CSCW scholars to reconsider the balance between abstracting and humanizing information, explore future design possibilities for parents of LGBTQ+ children, and reflect on the role of researchers as participants in collective research communities fueled by care.

این مطالعه بررسی می‌کند که والدین افراد LGBTQ+ در کره جنوبی چگونه با گسست عاطفی ناشی از ترس، انزوا و سردرگمی پس از آگاهی از هویت کوییر فرزندان خود مواجه می‌شوند، چگونه با (اطلاعات/اطلاعات نادرست) مرتبط با کوییر به عنوان راهکاری برای مقابله با این فشار عاطفی روبه‌رو می‌شوند و چگونه به صورت رابطه‌ای به واقعیت‌های کوییر گوش می‌سپارند. در این فرایند، نشان داده می‌شود که والدین چگونه هویت خود را به عنوان والدین حمایت‌گر بازسازی می‌کنند و این امر شیوه‌های اطلاع‌رسانی آن‌ها را بازشکل می‌دهد؛ به گونه‌ای که آن‌ها در ارزیابی (اطلاعات/اطلاعات نادرست) مرتبط با کوییر انتقادی‌تر عمل می‌کنند، راهبردهایی برای محافظت از خود در برابر روایت‌های آسیب‌زا توسعه می‌دهند و به طور فعال با اطلاعات نادرست مقابله می‌کنند تا از دیگرانی که تجربه‌های مشابهی دارند حمایت نمایند. این پژوهش به حوزه CSCW از طریق (۱) برجسته‌سازی والدین افراد LGBTQ+ به عنوان گروه ذی‌نفعی که کمتر مورد توجه قرار گرفته اما بسیار مهم در Queer HCI است؛ (۲) نشان دادن اینکه بازپیکربندی هویت پس از فرایند تروما و التیام چگونه می‌تواند شیوه‌های اطلاع‌رسانی را دگرگون سازد؛ و (۳) استدلال بر اینکه مقابله با اطلاعات نادرست نیازمند توجهی فراتر از تشخیص فردی مبتنی بر واقعیت بوده و باید ابعاد رابطه‌ای، فرهنگی و عاطفی آن نیز مدنظر قرار گیرد، کمک می‌کند. افزون بر این، از پژوهشگران CSCW دعوت می‌شود تا توازن میان انتزاعی‌سازی و انسانی‌سازی اطلاعات را بازاندیشی کنند، امکانات طراحی آینده برای والدین دارای فرزندان LGBTQ+ را بررسی نمایند و درباره نقش پژوهشگران به عنوان مشارکت‌کنندگان در جوامع پژوهشی جمعی مبتنی بر مراقبت تأمل کنند.

Objectives: This study aimed to examine anxiety as a statistical mediator of the association between childhood trauma and social competence among adolescents and young adults.It also aimed to examine whether the proposed model varies across adolescents and young adults. Methods:The study sample consisted of 300 participants, including adolescents (n=150) and young adults (n=150).Participants were recruited through purposive sampling from educational institutions and community settings in the Sargodha District.The age range of the patients was limited to 15-30 years.A cross-sectional survey design was employed.The translated versions of the Depression Anxiety and Stress Scale, Childhood Trauma Questionnaire, and Social Competence Scale were used to assess anxiety, childhood trauma, and social competence, respectively.Maximum likelihood estimation in IBM SPSS Amos was used to test the proposed statistical mediation model. Results:The results indicated that childhood trauma was positively associated with anxiety and negatively associated with social competence among adolescents and young adults.Anxiety statistically mediated the association between childhood trauma and social competence, suggesting a significant but small indirect association rather than a causal pathway.Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as associations and not as evidence of temporal or causal relationships.Exploratory multigroup analyses suggested that structural associations may differ across age groups, with comparatively stronger associations observed among adolescents.However, because formal measurement invariance has not been established, these between-group differences should be interpreted with caution. Conclusion:The results highlight the importance of the early identification of trauma-related anxiety and the need for school-, university-, and community-based interventions that strengthen emotional regulation, coping skills, and social competence.

اهداف: هدف این پژوهش بررسی نقش اضطراب به‌عنوان یک میانجی‌گر آماری در ارتباط بین تروماهای دوران کودکی و شایستگی اجتماعی در میان نوجوانان و بزرگسالان جوان بود. همچنین هدف دیگر پژوهش بررسی این بود که آیا مدل پیشنهادی در گروه‌های سنی نوجوانان و بزرگسالان جوان تفاوت دارد یا خیر. روش‌ها: نمونه پژوهش شامل ۳۰۰ نفر شرکت‌کننده بود که از این میان ۱۵۰ نفر نوجوان و ۱۵۰ نفر بزرگسال جوان بودند. شرکت‌کنندگان با روش نمونه‌گیری هدفمند از مؤسسات آموزشی و محیط‌های اجتماعی در منطقه Sargodha انتخاب شدند. دامنه سنی شرکت‌کنندگان بین ۱۵ تا ۳۰ سال محدود شد. طرح پژوهش به‌صورت مقطعی و پیمایشی اجرا شد. نسخه‌های ترجمه‌شده مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس، پرسشنامه تروماهای دوران کودکی و مقیاس شایستگی اجتماعی به‌ترتیب برای سنجش اضطراب، تروماهای دوران کودکی و شایستگی اجتماعی مورد استفاده قرار گرفتند. برای آزمون مدل آماری میانجی‌گری پیشنهادی، از روش برآورد بیشینه درست‌نمایی در نرم‌افزار IBM SPSS Amos استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که تروماهای دوران کودکی با اضطراب رابطه مثبت و با شایستگی اجتماعی رابطه منفی دارد. اضطراب به‌طور آماری ارتباط بین تروماهای دوران کودکی و شایستگی اجتماعی را میانجی‌گری می‌کند و این امر نشان‌دهنده وجود یک ارتباط غیرمستقیم معنادار اما کوچک است و نه یک مسیر علّی. با توجه به طرح مقطعی پژوهش، یافته‌ها باید به‌عنوان روابط همبستگی تفسیر شوند و نه به‌عنوان شواهدی برای روابط زمانی یا علّی. تحلیل‌های اکتشافی چندگروهی نشان داد که روابط ساختاری ممکن است در گروه‌های سنی متفاوت باشد و این روابط در نوجوانان نسبتاً قوی‌تر مشاهده شد. با این حال، از آنجا که ناهمسانی سنجش به‌طور رسمی تأیید نشده است، این تفاوت‌های بین‌گروهی باید با احتیاط تفسیر شوند. نتیجه‌گیری: نتایج بر اهمیت شناسایی زودهنگام اضطراب مرتبط با تروما و نیاز به مداخلات مبتنی بر مدرسه، دانشگاه و جامعه که به تقویت تنظیم هیجانی، مهارت‌های مقابله‌ای و شایستگی اجتماعی می‌پردازند، تأکید دارد.

Impairments in emotional regulation and adverse experiences in early childhood are considered key factors in the development of personality disorders. However, existing theoretical approaches remain fragmented, failing to provide an interdisciplinary synthesis of the neurobiological, psychological, and interpersonal mechanisms within a single explanatory framework. This study aimed to reveal the relationship between deficits in affective regulation and early traumatisation as mutually reinforcing factors in the development of personality pathology, substantiating this relationship at multiple levels. This narrative review with elements of conceptual synthesis is based on 41 sources from PubMed, Scopus, Web of Science, and Google Scholar covering the period from 2020 to 2025. These sources include meta-analyses, longitudinal cohort studies, randomised controlled trials, and qualitative investigations from Kosovo, Norway, Lebanon, Canada, and other countries. According to the analysed studies, borderline personality disorder is characterised by limbic hyperreactivity associated with emotional abuse, with an odds ratio=11.02; conversely, antisocial personality disorder is characterised by prefrontal hypoactivation and a blunted cortisol response. The reviewed sources indicate that epigenetic modifications of the FK506 binding protein 5 (FKBP5) gene and accelerated biological ageing according to the GrimAge clock (β=0.12; p=0.03) constitute components of a cascading molecular mechanism linking early trauma with neurostructural changes. The literature analysis showed that emotional dysregulation forms a continuum ranging from affective overreactivity (cluster B) and overcontrol (cluster C) to incongruence (cluster A). Mentalisation deficits, self-compassion, and social support were described as mediators of the ‘trauma-personality pathology’ relationship. According to the results of meta-analyses, trauma-informed dialectical behaviour therapy reduces symptoms of borderline personality disorder with an effect size of g=-0.82. Group schema therapy demonstrates an effect size of g=0.859, and eye movement desensitisation shows d=0.65 for psychological symptoms. The four-level substantiation – carried out at molecular-neurobiological, developmental-interpersonal, psychological, and clinical-phenomenological levels – reveals the basis for a stratified approach.

اختلال در تنظیم هیجان و تجارب نامطلوب در اوایل کودکی به عنوان عوامل کلیدی در شکل‌گیری اختلالات شخصیت در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، رویکردهای نظری موجود همچنان پراکنده بوده و نتوانسته‌اند یک سنتز میان‌رشته‌ای از سازوکارهای عصب‌زیستی، روان‌شناختی و بین‌فردی را در قالب یک چارچوب تبیینی واحد ارائه دهند. هدف این مطالعه، آشکار ساختن رابطه بین نقص در تنظیم عاطفی و تروماهای اولیه به عنوان عوامل تقویت‌کننده‌ی متقابل در شکل‌گیری آسیب‌شناسی شخصیت و اثبات این رابطه در سطوح مختلف بود. این مرور روایتی با عناصر سنتز مفهومی بر پایه‌ی ۴۱ منبع از PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar در بازه‌ی زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ انجام شده است. این منابع شامل فراتحلیل‌ها، مطالعات کوهورت طولی، کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده و پژوهش‌های کیفی از کشورهایی چون کوزوو، نروژ، لبنان، کانادا و سایر کشورها می‌باشند. بر اساس مطالعات تحلیل‌شده، اختلال شخصیت مرزی با بیش‌فعالی لیمبیک مرتبط با سوءاستفاده‌ی عاطفی و نسبت شانس=۱۱.۰۲ مشخص می‌شود؛ در مقابل، اختلال شخصیت ضد اجتماعی با کاهش فعالیت پیش‌پیشانی و پاسخ کورتیزول کُند همراه است. منابع مرورشده نشان می‌دهند که تغییرات اپی‌ژنتیک ژن FK506 binding protein 5 (FKBP5) و پیری زیستی تسریع‌شده بر اساس ساعت GrimAge (β=۰.۱۲؛ p=۰.۰۳) اجزای یک سازوکار مولکولی آبشاری هستند که تروماهای اولیه را به تغییرات نوروساختاری پیوند می‌دهند. تحلیل متون نشان داد که نابهنجاری تنظیم هیجان، پیوستاری از بیش‌واکنشی عاطفی (خوشه B) و کنترل بیش از حد (خوشه C) تا ناسازگاری (خوشه A) را تشکیل می‌دهد. نقص در ذهنی‌سازی، شفقت به خود و حمایت اجتماعی به عنوان میانجی‌های رابطه‌ی «تروما-آسیب‌شناسی شخصیت» توصیف شده‌اند. بر اساس نتایج فراتحلیل‌ها، طرحواره‌درمانی گروهی با اندازه‌ی اثر g=۰.۸۵۹ و حساسیت‌زدایی با حرکات چشم با d=۰.۶۵ برای علائم روان‌شناختی نشان داده شده است. چهار سطح استدلال – در سطوح مولکولی-عصب‌زیستی، رشدی-بین‌فردی، روان‌شناختی و بالینی-فنومنولوژیک – مبنایی برای رویکرد لایه‌بندی‌شده را آشکار می‌سازد.