conflict

This mixed-methods study examined whether first-year teachers could improve relationships with students through Positive Behavioral Interventions and Supports (PBIS). Fifty novice teachers implemented one of three PBIS strategies: daily one-on-one conversation, verbal praise, or immediate rewards with 192 selected students over a two-week period. Teacher-student relationships were measured using the Student-Teacher Relationship Scale (STRS) before and after the intervention. Results showed significant reductions in conflict (t(191) = 7.14, p < .001, d = 0.98) and moderate increases in closeness (t(191) = –7.11, p < .001, d = 0.67). No significant differences emerged across grade levels, teacher and student gender, or PBIS strategy type. Thematic analysis of teacher reflections highlighted improvements in engagement, cooperation, emotional regulation, and relational trust. Although the study was limited by its two-week duration and reliance on teacher self-reports, the findings demonstrate that even brief PBIS interventions can yield measurable relational benefits. Implications are discussed for teacher preparation programs and school-based practice. Keywords: teacher-student relationships, Positive Behavioral Interventions and Supports (PBIS), teacher preparation programs, first-year/novice teachers, school climate.

The stress facing the educational leadership as school principals are required to deal with administrative management, supervision of staff, academic performance and institutional development. There are specific issues that may affect female principals in addition to the other factors listed above: Interpersonal demands, competing professional demands, and work–life balance. Problem-Focused Coping Strategies (PFCS) may be a way to cope with stress by identifying the sources of stress, planning and problem solving, prioritizing and making positive decisions. The present study investigated the correlation between PFCS and Stress Management (SM) of female school principals. The method of quantitative research was employed and data was gathered from 74 principals (females). Analysis of the correlation showed a weak negative correlation between PFCS and SM (r = -.117). The regression model accounted for about 1.4% of the variability in SM (R2 = .014). The overall regression model was not significant (F (1,72) = 1.005, p = .319). The regression coefficient for PFCS was also negative and not significantly different from 0 (B = -.254, β = -.117, p = .319). The results of this study suggest that there was no statistically significant predictive relationship found between the female principals who participated in the study and PFCS and SM. The results do not show that problem-focused coping is not effective, however; it does imply that it may be insufficient to account for variations in stress management in this sample. The results indicate that there is a need to explore further individual and organizational factors, such as workload, institutional support, leadership experience, resources, and work–life balance. More research is needed using larger samples, measuring instruments that have been established and validated, and using longitudinal or intervention designs to investigate the role of problem-focused coping in stress management. Other professional development programs that could be beneficial for educational authorities include those related to problem solving, time management, delegation, and conflict resolution. The research brings insights from the sphere of stress amongst female educational leaders to the discussion and provides some insights for future research directions.

The article examines the concept of democratic behavior skills as an integral system of personal qualities that help individuals socialize, build partnerships within society, communicate without aggression, pressure, or humiliation, resolve conflicts constructively, establish peaceful relationships, and take responsibility for their decisions. Attention is drawn to the relevance of this issue, as under the current conditions of democratic transformations in Ukrainian society, globalization processes, and information challenges, focusing on the education of young people is a strategic task of the state. Ukrainian society needs citizens who embrace democratic values, are active and responsible, respect the rule of law, think critically, hold strong civic positions, and are culturally educated. It is specified that democratic behavior skills are a component of the model of civic competencies that should be developed from primary school age. By making use of the sensitive developmental periods of younger schoolchildren, educators can lay the foundations of communication and behavioral culture, and related qualities. The educational potential of the integrated course «IEW» is analyzed, with particular emphasis on its social content strand. From Grades 1 to 4, the curriculum includes topics aimed at developing the child’s personality as an active member of society, capable of responsible behavior, partnership and cooperation, respect, tolerance, and empathy. It is emphasized that primary school students do not merely become familiar with concepts such as «citizen», «state», «rights», «responsibilities», and «accountability». Through learner-centered, activity-based approaches, they gain experience in democratic interaction across various activities. Discussions of problematic situations and collective decision-making contribute to the development of democratic behavior skills. It is emphasized that the use of practice-oriented methodologies in teaching the integrated course “I Explore the World” contributes to the development of primary education students’ conscious understanding of social processes and their ability to critically analyze information, which is particularly important for fostering democratic behavior skills. The practical significance of the study lies in the potential to apply the proposed methodological approaches to the educational activities of general secondary and higher education institutions.

Sports betting has expanded across sub-Saharan Africa, increasingly intersecting with young people’s aspirations, technological accessibility, and economic insecurity. Although awareness of gambling-related risks may influence young people’s decisions, recognising such risks does not necessarily lead to cessation of betting. This study explored how young bettors understood betting risks in Shibai Street, Buhongwa Ward, Mwanza, Tanzania. A qualitative cross-sectional study employing ethnographic methods was conducted between July and August 2025. Data were collected from 18 purposively selected active bettors aged 18-29 years through in-depth semi-structured interviews, non-participant observation, and informal conversations. Interviews were conducted in Kiswahili, audio-recorded, transcribed into English, and analysed thematically following Braun and Clarke’s approach. The findings were interpreted using Verstehen, strain, and rational choice perspectives. Participants identified financial loss, difficulty stopping, stress and mental distress, relationship conflict, theft, reduced attention to work or learning, reduced work-seeking, dishonesty, deepening poverty, and loss of personal possessions as important betting-related risks. However, awareness of these risks did not consistently result in withdrawal from betting. Some participants continued because betting provided hope, expectations of quick financial gains, peer influence, and a perceived opportunity to escape poverty. The study concludes that understanding betting risks among youth requires attention to the meanings attached to betting and the economic and social circumstances within which participation occurs. Risk education should therefore be complemented by livelihood opportunities, community support, counselling, and appropriate harm-prevention measures.

Background: Rural women in India are often confronted with situations that make it difficult for them to access formal mental health services such as inaccessibility, internalized stigma, believing that suffering is due to external causes and gender inequalities. These barriers delay receiving formal care for mental health and make these women resort to informal ways of coping such as community support and local faith healers. Methods: This study aimed to explore the informal coping strategies and beliefs around mental health among 100 rural women over the age of 18 years residing in Amroha district of Uttar Pradesh, India. Being a qualitative study, the method employed for the survey was focused group discussions and the participants were included through a convenience snowball sampling. The discussions were held in Hindi language for the ease of the participants and were recorded for analysis which was done through a thematic analysis approach. Results: The results highlighted six broad themes: (1) burden of responsibilities and emotional burnout, (2) physiological manifestations of psychological distress, (3) normalization of chronic stress, (4) psychological distress arising from marital conflict and gender-based adversity, (5) reliance on spiritual and informal coping strategies in place of formal mental healthcare, and (6) emotional suppression and silent tolerance. Conclusions: The findings suggest the urgent need to design culturally aligned psychotherapeutic interventions that focus on creating awareness through psychoeducation that could reduce stigma as well as helping rural women deal with their unmet mental health challenges.

The purpose of this paper is to identify the strategies for developing and unlocking the professional capability and capacity of senior hospital managers in Nepal. This research is the first published study outlining the self-perspectives of Nepalese senior hospital managers on their capability and capacity development. The study utilised a qualitative descriptive design as the second phase of a larger sequential mixed methods research project. Data were collected from 11 senior hospital managers through semi-structured interviews conducted online via the Zoom online videoconferencing platform between August to October 2024. Four key themes identified were: Stability, continuity and coherence; Practical and logistical constraints; Interference, conflict and control; and managing the mismatch between ability and expectations. Findings highlight breakages in work roles and pervasiveness of political and opportunistic individual actions alongside complex and lengthy bureaucratic processes that stifled senior public hospital managers working roles. Along with well-organised administrative procedures, appropriate compliance training for senior hospital managers is sought essential. Findings from this study may be broadly applicable to other under resourced countries in the Asia Pacific region.

This descriptive study examined the reported extent of best teaching practices among private secondary school teachers in the Apostolic Vicariate of Tabuk, Kalinga and Apayao, Philippines. The 2015 investigation involved 70 teachers from 10 private secondary schools and used a five-point survey questionnaire addressing teachers’ professional conduct, subject-matter expertise, student-centered teaching, experiential learning, moral development, critical thinking, and facilitation. Frequencies, percentages, weighted means, and reported analysis-of-variance (ANOVA) comparisons were used. Most respondents were female (74.29%), aged 20–30 years (91.43%), college graduates (65.71%), and had served for 1–10 years (95.71%). The overall reported mean for teaching practices was 4.72, classified as “Very Much Use.” Strongly rated practices included facilitating group dynamics (M = 4.97), demonstrating expertise in the field (M = 4.96), and content knowledge (M = 4.90). The original ANOVA summaries classified differences by civil status (F = 10.1274), educational attainment (F = 8.4656), and years of service (F = 7.1212) as significant, while gender (F = 0.7169) and age (F = 1.602) were not. Because some source calculations, degrees of freedom, and narrative interpretations conflict, inferential decisions require verification from the original data. Overall, teachers reported frequent implementation of professionally grounded, values-oriented, and learner-responsive practices. The findings support continued contextualized faculty development, equitable instructional resources, and careful evaluation of classroom practices.

Children draw on multiple sources of information during word learning, including speaker testimony and lexical expectations. Yet, little is known about how these cues jointly influence children’s ability to learn new words. The present study examined the combined effect of speaker accuracy and mutual exclusivity (ME) on short-term retention of label-object associations in 4- to 7-year-old monolingual English speaking children. Children were presented novel and familiar object pairs, and were taught novel labels by either an accurate speaker (one who previously labeled familiar objects correctly) or an inaccurate speaker (one who previously labeled familiar objects incorrectly). Novel labels were introduced under two conditions: Align-with-ME (speakers labeled the novel object with novel names) and Conflict-with-ME (speakers labeled the familiar object with novel names, conflicting with ME). Results showed that children retained novel labels for novel objects from both accurate and inaccurate speakers when speaker testimony aligned with ME expectations. This suggests that children are open to learning novel words from speakers regardless of their prior accuracy and may also draw on other available cues, such as label–object co-occurrences, during learning. However, when speaker testimony violated ME expectations, children performed poorly, possibly due to difficulty disambiguating between speaker testimony and their existing lexical knowledge. Together, these findings suggest that children’s short-term retention of label–object associations is supported when available cues align, irrespective of speaker accuracy status. These associations, however, become less robust when ME and speaker cues provide conflicting information.

Background School-aged children that experience social anxiety and have difficulty with interactions among peers can create significant challenges to their development in terms of both psychology and behavior. A team sport such as volleyball provides a common setting that naturally includes all aspects of social interaction (communication, cooperation, role coordination, etc.) and shared goals which is essential to improve the child’s confidence in interacting socially and abilities to interact socially with peers. Objective This research is an examination of the effect that a 12-week collective volleyball cooperative tactical training program will have on social anxiety and peer interaction in children (8–12). Methods A sample of 80 healthy school-age children was obtained via two methods of campus based, voluntary and/or open recruitment. These children were then randomly assigned to either an experimental intervention group ( n = 40) or an active control group receiving standard physical education ( n = 40). For 12 consecutive weeks, participants in the experimental group engaged in a type of volleyball cooperative tactical team training that occurred on 3 days each week at 1 h per day. During this time the participants in the control group engaged in standard physical education classes of matched frequency and duration. Social anxiety was measured by use of the Social Anxiety Scale for Children (SASC); SASC measures include total social anxiety, fear of negative evaluation and social avoidance/distress. Participant peer interaction was evaluated using a study-specific 25-item peer-interaction questionnaire covering interaction initiative, peer acceptance, interaction coordination, interaction openness, and conflict resolution ability. Data collection occurred prior to, as well as subsequent to, the intervention. Statistical analyses were conducted utilizing SPSS version 26.0 software. A 2 × 2 mixed-design ANOVA was conducted to examine Group × Time interaction effects, with group (intervention vs. control) as the between-subjects factor and time (pre-intervention vs. post-intervention) as the within-subject factor. Effect sizes were reported using partial eta squared ( η 2 p ), and post hoc comparisons were performed when significant interactions were identified. Results Group × Time Interaction Effects from a mixed-design ANOVA were found to be statistically significant for both of the outcomes (social anxiety and peer interaction) of this study. Children participating in an intervention that included an instructional program using the Collective Volleyball Cooperative Tactical Training Model showed significantly greater improvement than did those in the Control Condition in reducing their level of social anxiety as well as improving their peer interaction abilities over the course of the 12-weeks. Although we found a statistically-significant improvement in both children’s social anxiety, and their peer interaction skills through a 12-week program, there is no data available for us to understand if those positive results will continue into the future because we did not assess children at later points in time. Thus, future researchers are encouraged to consider extended assessment periods as part of their study designs to determine how long such interventions have an impact. Secondly, as a feasibility study in a controlled environment showed promise for implementation of cooperative tactical volleyball programs, there may be barriers to successful implementation in regular school settings such as lack of facilities, class size and teacher workload. Future research is needed to examine how cooperative tactical volleyball programs can be adapted to encompass large groups of students and incorporated into routine physical education curriculum. Furthermore, although the intervention showed feasibility under controlled conditions, implementation in regular school settings may face practical challenges, including limited facilities, larger class sizes, and teacher workload. Future studies should examine how cooperative volleyball tactical training can be adapted for broader school-based implementation. Conclusion Collective Volleyball Cooperative Tactical Training is an effective method for reducing social anxiety and improving the ability of school aged children to interact with peers. The program offers a viable, school-based model for integrating sport skills acquisition (training) and psychosocial growth through physical activity.

Rising living costs and expensive higher education place many students under financial pressure, yet the evidence from Southeast Asia has not been brought together. Following the Arksey and O’Malley framework and PRISMA-ScR reporting guidelines, a total of 239 records were screened, comprising 174 records retrieved from Scopus and 65 records from non-Scopus sources. Eleven studies from five countries (the Philippines, Indonesia, Malaysia, Singapore, and Thailand) were charted and synthesised narratively. Six were quantitative surveys, and five of the eleven appeared in 2025 or 2026. Six themes emerged. First, costs extend beyond tuition: programme costs, rent, and other indirect expenses create hardship even where tuition is free. Second, access to family resources and financial aid is unequal. Third, financial strain is reported alongside psychological distress and academic strain, a pattern of co-occurrence rather than demonstrated cause. Fourth, students cope through income generation, saving and economising, building financial literacy, cognitive reappraisal, spiritual support, and selective use of social support. Fifth, financial literacy and behaviour appear to shape financial well-being, although findings on financial stress conflict. Sixth, authors call for support beyond tuition, but no study evaluated an intervention. The evidence is mostly cross-sectional, and no eligible study came from Vietnam, Myanmar, Cambodia, Laos, Brunei, or Timor-Leste. Malaysia contributes one study, which examines financial well-being rather than coping strategies. Future work needs harmonised measures, longitudinal and intervention designs, and wider country coverage.

This study aims to describe the meaning of denotation, connotation, and myths built through visual and verbal elements in the film *Di Kampuang Raso Marantau* by Ibel Santano, using Roland Barthes' semiotic approach. The research uses a qualitative method with a content analysis approach. The object of the study consists of 14 scenes that contain visual and verbal signs. Data collection was done through observation, documentation, and data inventory, and then analyzed based on denotation, connotation, and myth meanings. The research shows that at the denotative level, the film represents family conflicts, social exclusion, and the violence experienced by the character Adam. At the connotative level, the film depicts the struggle to gain social recognition, character education within the family, and the process of maturing. At the myth level, the film represents Minangkabau cultural values, especially the tradition of going abroad for work, honor, independence, and parental authority. Thus, this film not only serves as a form of entertainment but also as a medium for conveying moral, social messages, and preserving Minangkabau culture.

هدف این پژوهش توصیف معنای دلالت، کنوتاسیون و اسطوره‌هایی است که از طریق عناصر بصری و کلامی در فیلم «دی کامپوانگ راسو مارانتائو» اثر Ibel Santano ساخته می‌شود، با استفاده از رویکرد نشانه‌شناسی رولان بارت. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد تحلیل محتوا انجام شده است. جامعه پژوهش شامل ۱۴ صحنه است که دارای نشانه‌های بصری و کلامی می‌باشند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مستندسازی و فهرست‌برداری داده‌ها صورت گرفته و سپس بر اساس معانی دلالت، کنوتاسیون و اسطوره تحلیل شده‌اند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در سطح دلالت، فیلم به بازنمایی تعارضات خانوادگی، طرد اجتماعی و خشونتی که شخصیت آدام تجربه می‌کند، می‌پردازد. در سطح کنوتاسیون، فیلم مبارزه برای کسب پذیرش اجتماعی، تربیت شخصیتی در خانواده و فرایند بلوغ را به تصویر می‌کشد. در سطح اسطوره، فیلم ارزش‌های فرهنگی میننگکاباو، به‌ویژه سنت مهاجرت برای کار، شرافت، استقلال و اقتدار والدین را بازنمایی می‌کند. بنابراین، این فیلم نه تنها به عنوان شکلی از سرگرمی بلکه به عنوان رسانه‌ای برای انتقال پیام‌های اخلاقی و اجتماعی و حفظ فرهنگ میننگکاباو عمل می‌کند.

INTRODUCTION: Trust becomes an increasingly important relationship provision in adolescent friendships. However, little is known about how relationship processes commonly regarded as positive or negative, such as self-disclosure and conflict, foster trust or give rise to distrust among friends, especially from adolescents' own perspectives. This study explores how adolescents experience their friends' responses within these processes as contributing to trust and distrust. METHODS: We conducted a secondary analysis of data from six focus groups (N = 28; 50% female) with early (aged 11-12), middle (aged 14-15), and late (aged 18-19) Czech adolescents. Participants were asked to think of someone they trusted and someone they distrusted and explain why. The present analysis focused on their accounts concerning friends. The data were analyzed from a critical realist position using an inductive, semantic, and experiential approach to reflexive thematic analysis. RESULTS: We identified four themes: (1) "Figuring it out": Dealing with disagreements, (2) "In it together": Responding to each other's needs, (3) "Things I wouldn't tell anyone else": Handling disclosures, and (4) "No matter what": Demonstrating reliability. CONCLUSIONS: This study sheds light on adolescents' experiences of trust and distrust in friendship. Our findings show that even friends' responses within relationship processes considered negative, such as conflict, and responses that contribute to distrust, may help adolescents learn to self-disclose appropriately and resolve disagreements. Implications for parents, teachers, and counselors in helping adolescents form trusting friendships, draw on them as unique sources of support, and cope with experiences of distrust are discussed.

مقدمه: اعتماد به عنوان یکی از ویژگی‌های مهم روابط در دوستی‌های نوجوانان اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند. با این حال، اطلاعات اندکی درباره چگونگی تأثیر فرایندهای رابطه‌ای که معمولاً مثبت یا منفی تلقی می‌شوند، مانند خودافشایی و تعارض، بر شکل‌گیری اعتماد یا ایجاد بی‌اعتمادی میان دوستان، به ویژه از منظر خود نوجوانان، وجود دارد. این پژوهش به بررسی تجارب نوجوانان از واکنش‌های دوستانشان در این فرایندها و نقش آن‌ها در ایجاد اعتماد و بی‌اعتمادی می‌پردازد. روش‌ها: تحلیل ثانویه‌ای بر داده‌های حاصل از شش گروه متمرکز (N = 28؛ ۵۰٪ دختر) با نوجوانان چک در اوایل (۱۱-۱۲ سال)، میانه (۱۴-۱۵ سال) و اواخر (۱۸-۱۹ سال) نوجوانی انجام شد. از شرکت‌کنندگان خواسته شد به کسی که به او اعتماد دارند و کسی که به او بی‌اعتماد هستند فکر کنند و دلایل خود را توضیح دهند. تحلیل حاضر بر روایت‌های مربوط به دوستان متمرکز بود. داده‌ها از منظر واقع‌گرایی انتقادی و با رویکرد استقرایی، معنایی و تجربی به تحلیل تماتیک بازتابی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: چهار مضمون شناسایی شد: (۱) «یافتن راه‌حل»: مواجهه با اختلاف‌نظرها، (۲) «با هم بودن»: پاسخ به نیازهای یکدیگر، (۳) «چیزهایی که به هیچ‌کس دیگری نمی‌گویم»: مدیریت خودافشایی، و (۴) «در هر شرایطی»: نشان دادن پایایی. نتیجه‌گیری: این پژوهش ابعاد تجارب نوجوانان از اعتماد و بی‌اعتمادی در دوستی را روشن می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد حتی واکنش دوستان در فرایندهای رابطه‌ای که منفی تلقی می‌شوند، مانند تعارض، و واکنش‌هایی که به بی‌اعتمادی منجر می‌شوند، می‌تواند به نوجوانان در یادگیری خودافشایی مناسب و حل اختلافات کمک کند. پیامدهای این یافته‌ها برای والدین، معلمان و مشاوران در کمک به نوجوانان برای شکل‌دهی دوستی‌های مبتنی بر اعتماد، بهره‌گیری از آن‌ها به عنوان منابع حمایتی منحصر به فرد و مقابله با تجارب بی‌اعتمادی مورد بحث قرار گرفته است.

This study explores how senior high school students make meaning of underachievement through the lens of growth mindset. Underachievement is often reduced to laziness, while students' subjective experiences remain underexplored. A qualitative design with interpretative phenomenological analysis was used. Five students identified as underachieving were selected purposively, and a counseling teacher and a classroom teacher served as supporting informants. Data were gathered through in-depth semi-structured interviews, observation during interviews, and relevant documentation, then analyzed through repeated reading, initial noting, theme development, and cross-case analysis. Six themes emerged: feeling academically not good enough, fear of failure and environmental expectations, the conflict between potential and performance, avoidance of academic challenges, self-reflection on failure, and the emergence of growth mindset as a reinterpretation of ability. Underachievement was lived as a threat to academic identity sustained by fixed beliefs about ability, and avoidance functioned as self-protection that limited development. Growth mindset appeared not as a ready-made trait but as a gradual process triggered by reflection and supportive relationships, coexisting with lingering doubt. School counseling should therefore address how students interpret failure, not only their academic performance.

این پژوهش به بررسی چگونگی معنابخشی دانش‌آموزان دبیرستانی به عملکرد پایین از منظر ذهنیت رشد می‌پردازد. عملکرد پایین اغلب به تنبلی تقلیل داده می‌شود، در حالی که تجارب ذهنی دانش‌آموزان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه با رویکرد کیفی و تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شده است. پنج دانش‌آموز که به عنوان دارای عملکرد پایین شناسایی شدند به صورت هدفمند انتخاب شدند و یک مشاور مدرسه و یک معلم کلاس به عنوان مطلعان پشتیبان حضور داشتند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته، مشاهده در حین مصاحبه و اسناد مرتبط گردآوری و از طریق خوانش مکرر، یادداشت‌برداری اولیه، توسعه مضامین و تحلیل بین‌موردی تحلیل شدند. شش مضمون استخراج شد: احساس ناکافی بودن از نظر تحصیلی، ترس از شکست و انتظارات محیطی، تعارض بین توان بالقوه و عملکرد، اجتناب از چالش‌های تحصیلی، تأمل بر شکست و ظهور ذهنیت رشد به عنوان بازتفسیر توانایی. عملکرد پایین به عنوان تهدیدی برای هویت تحصیلی تجربه می‌شد که با باورهای ثابت درباره توانایی تداوم می‌یافت و اجتناب، نقش محافظت از خود را ایفا می‌کرد که رشد را محدود می‌ساخت. ذهنیت رشد نه به عنوان یک ویژگی از پیش موجود، بلکه به عنوان فرایندی تدریجی که با تأمل و روابط حمایتی برانگیخته می‌شود و همزمان با تردیدهای باقی‌مانده همزیستی دارد، ظاهر شد. بنابراین، مشاوره مدرسه باید به نحوه تفسیر شکست توسط دانش‌آموزان بپردازد، نه صرفاً عملکرد تحصیلی آنان.

Objective The psychological impact of war on families is profound. However, the mechanisms linking war-related stressors to anxiety among mothers and their children remain insufficiently understood, particularly in Middle Eastern contexts. Grounded in an extended transactional model of stress and coping, this study examined the direct and indirect relationships between war-related stressors, cognitive appraisal, coping strategies, and anxiety among Iranian mothers and their children following a recent military conflict. The study also investigated the mediating roles of appraisal and coping processes and the moderating roles of religiosity and social support. Method A cross-sectional design was employed approximately three months after a major military escalation. A stratified proportional sample of 343 Iranian mothers (aged 24 years and older) with at least one child aged 5–10 years living in conflict-affected areas completed validated self-report measures. Data were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Results The extends model explained substantial variance in maternal anxiety ( R ² = .80) and child anxiety ( R ² = .72). War-related stressors were significantly and positively associated with both maternal anxiety and child anxiety. In addition, maternal anxiety was significantly associated with child anxiety. Challenge appraisal, problem-focused coping, and cognitive restructuring mediated the relationship between war-related stressors and maternal anxiety. Emotion-focused coping positively mediated the relationship between war-related stressors and child anxiety. Religiosity and social support were found to buffer the association between war-related stressors and maternal anxiety, such that higher levels of religiosity and social support weakened the positive relationship between war-related stressors and anxiety among mothers. Conclusions This study extends the transactional model of stress and coping by supporting an integrated framework within a conflict-affected Middle Eastern population. The findings indicate distinct pathways linking war-related stressors to maternal and child anxiety and highlight the importance of interventions that address cognitive appraisal, strengthen adaptive coping strategies, and mobilize spiritual and social resources in conflict-affected families.

هدف: تأثیر روان‌شناختی جنگ بر خانواده‌ها عمیق است. با این حال، سازوکارهای پیونددهنده عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب در میان مادران و فرزندان آن‌ها، به ویژه در زمینه‌های خاورمیانه‌ای، به اندازه کافی شناخته نشده‌اند. این مطالعه که مبتنی بر مدل تعاملی توسعه‌یافته استرس و مقابله است، روابط مستقیم و غیرمستقیم بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ، ارزیابی شناختی، راهبردهای مقابله‌ای و اضطراب را در میان مادران ایرانی و فرزندان آن‌ها پس از یک درگیری نظامی اخیر بررسی کرد. همچنین نقش‌های میانجی ارزیابی و فرایندهای مقابله‌ای و نقش‌های تعدیل‌گر مذهبی بودن و حمایت اجتماعی مورد بررسی قرار گرفت. روش: یک طرح مقطعی تقریباً سه ماه پس از تشدید عمده نظامی به کار گرفته شد. نمونه‌گیری طبقه‌بندی‌شده تناسبی از ۳۴۳ مادر ایرانی (۲۴ سال و بالاتر) با حداقل یک فرزند ۵ تا ۱۰ ساله ساکن مناطق درگیر، که پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی معتبر را تکمیل کردند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج: مدل توسعه‌یافته واریانس قابل توجهی از اضطراب مادران (R² = .80) و اضطراب کودکان (R² = .72) را تبیین کرد. عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ به طور معنادار و مثبت با اضطراب مادران و اضطراب کودکان مرتبط بودند. همچنین، اضطراب مادران به طور معنادار با اضطراب کودکان مرتبط بود. ارزیابی چالشی، مقابله متمرکز بر مسئله و بازسازی شناختی، رابطه بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب مادران را میانجی‌گری کردند. مقابله متمرکز بر هیجان به طور مثبت رابطه بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب کودکان را میانجی‌گری کرد. مذهبی بودن و حمایت اجتماعی نقش تعدیل‌گر در ارتباط بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب مادران داشتند، به طوری که سطوح بالاتر مذهبی بودن و حمایت اجتماعی، رابطه مثبت بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب در میان مادران را تضعیف کرد. نتیجه‌گیری: این مطالعه مدل تعاملی استرس و مقابله را با حمایت از یک چارچوب یکپارچه در جمعیت خاورمیانه‌ای درگیر در منازعه گسترش می‌دهد. یافته‌ها مسیرهای متمایزی را که عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ را به اضطراب مادران و کودکان پیوند می‌دهد، نشان می‌دهد و اهمیت مداخلاتی را که به ارزیابی شناختی، تقویت راهبردهای مقابله‌ای سازگار و بسیج منابع معنوی و اجتماعی در خانواده‌های درگیر در منازعه می‌پردازد، برجسته می‌کند.

Background The 7 October 2023, terrorist attack at the Nova Festival in southern Israel caused deaths, injuries, hostage-taking and prolonged life-threatening exposure, creating an urgent need for early interventions to reduce post-traumatic morbidity. Although prolonged exposure is an established post-traumatic stress disorder (PTSD) treatment, its feasibility and benefit during ongoing threat remain unclear. Aims This preliminary study evaluated a war-adapted brief prolonged exposure protocol (WBPE) delivered shortly after trauma in Nova Festival survivors with acute stress disorder. Method Forty survivors completed the WBPE and were assessed at baseline and immediately post treatment. A subsample of 27 WBPE completers and 18 untreated wait-list controls was reassessed after 5 months. Outcomes were PTSD (PDS-5), depression (PHQ-9) and anxiety (GAD-7) symptom severity. Results WBPE was associated with significant reductions in PTSD, depression and anxiety immediately after treatment. At 5 months, WBPE participants showed greater reductions in PTSD and depressive symptom severity and lower PTSD and depression symptom scores than controls, with large effect sizes. Anxiety symptoms improved in both groups, consistent with possible natural recovery. Clinically significant depressive symptoms (48.15 v . 77.78%) and anxiety symptoms (37.04 v . 72.22%) were less frequent in WBPE participants than controls, whereas probable PTSD rates did not differ significantly. Substance use during the study period was associated with poorer outcomes and smaller symptom reductions. Conclusions WBPE appears feasible and potentially beneficial under wartime conditions, with meaningful improvements in PTSD and depression despite persistent threat. Substance use was linked to poorer recovery and should be systematically assessed in post-trauma care.

زمینه: حمله تروریستی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ در جشنواره Nova در جنوب اسرائیل منجر به مرگ، جراحت، گروگان‌گیری و مواجهه طولانی مدت با تهدید جانی شد و نیاز فوری به مداخلات زودهنگام برای کاهش عوارض پس از سانحه را ایجاد کرد. اگرچه مواجهه طولانی مدت به عنوان درمانی اثبات‌شده برای اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شناخته می‌شود، اما امکان‌پذیری و سودمندی آن در شرایط تهدید مداوم همچنان نامشخص است. اهداف: این مطالعه مقدماتی، پروتکل مواجهه طولانی مدت کوتاه‌مدت سازگار با شرایط جنگ (WBPE) را که مدت کوتاهی پس از سانحه در بازماندگان جشنواره Nova مبتلا به اختلال استرس حاد اجرا شد، ارزیابی کرد. روش: چهل نفر از بازماندگان WBPE را تکمیل کردند و در ابتدا و بلافاصله پس از درمان مورد ارزیابی قرار گرفتند. زیرنمونه‌ای متشکل از ۲۷ نفر از افرادی که WBPE را تکمیل کردند و ۱۸ نفر گروه کنترل در فهرست انتظار بدون درمان، پس از ۵ ماه مجدداً ارزیابی شدند. پیامدها شامل شدت علائم PTSD (PDS-5)، افسردگی (PHQ-9) و اضطراب (GAD-7) بود. نتایج: WBPE با کاهش معنادار علائم PTSD، افسردگی و اضطراب بلافاصله پس از درمان همراه بود. پس از ۵ ماه، شرکت‌کنندگان WBPE کاهش بیشتری در شدت علائم PTSD و افسردگی و نمرات پایین‌تر علائم PTSD و افسردگی نسبت به گروه کنترل نشان دادند و اندازه اثر بزرگی مشاهده شد. علائم اضطراب در هر دو گروه بهبود یافت که با بهبودی طبیعی احتمالی سازگار است. علائم بالینی معنادار افسردگی (۴۸٫۱۵ در مقابل ۷۷٫۷۸ درصد) و اضطراب (۳۷٫۰۴ در مقابل ۷۲٫۲۲ درصد) در شرکت‌کنندگان WBPE کمتر از گروه کنترل بود، در حالی که نرخ‌های احتمالی PTSD تفاوت معناداری نداشت. مصرف مواد در دوره مطالعه با پیامدهای ضعیف‌تر و کاهش کمتر علائم همراه بود. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد WBPE در شرایط جنگی امکان‌پذیر و بالقوه سودمند باشد و با وجود تهدید مداوم، بهبود معناداری در PTSD و افسردگی ایجاد کند. مصرف مواد با بهبودی ضعیف‌تر مرتبط بود و باید به طور نظام‌مند در مراقبت‌های پس از سانحه ارزیابی شود.

Abstract In postcolonial Anglophone Cameroon, language is not merely a medium of communication; it acts as a pathway to socio-economic survival. The North West Region is heavily impacted by both patriarchal customary laws and the protracted socio-political crisis. This crisis has led to an increase in the number of widows. This sociolinguistic study examines the relationship between functional English Literacy and the socio-economic empowerment of widows in Bamenda, Cameroon. Utilising a comparative mixed methods research design, the study uses questionnaires and semi-structured interviews to contrast two distinct cohorts: Literate and non-literate widows. This work is grounded in Naila Kabeer’s empowerment framework and Paulo Freire’s critical literacy. A total of two hundred (200) widows were administered the questionnaires. Forty (40) widows were involved in the interview. The findings reveal a stark divergence between the two cohorts. While the non-literate widows face systemic property dispossession, financial exploitation and micro-finance exclusion due to language barriers, literate widows successfully leverage their skills to scale up their businesses, defend inheritance rights, navigate healthcare systems and secure their children’s education. The paper concludes by recommending development and humanitarian interventions in patriarchal, conflict-affected zones to transition from blind financial relief toward integrated rights-based, health-based and economic-based literacy frameworks. Keywords Functional English LiteracySocio-economic ImportanceWidowsComparative AnalysisBamenda

در کامرون آنگلوساکسون پس از استعمار، زبان صرفاً وسیله‌ای برای ارتباط نیست؛ بلکه به‌عنوان مسیری برای بقا اجتماعی‌ـ‌اقتصادی عمل می‌کند. منطقه شمال غربی به‌شدت تحت تأثیر قوانین عرفی مردسالارانه و بحران اجتماعی‌ـ‌سیاسی طولانی‌مدت قرار دارد. این بحران منجر به افزایش تعداد بیوه‌ها شده‌است. این مطالعه جامعه‌شناسی زبان به بررسی رابطه بین سواد عملکردی زبان انگلیسی و توانمندسازی اجتماعی‌ـ‌اقتصادی بیوه‌ها در بامندا، کامرون می‌پردازد. با بهره‌گیری از طرح پژوهشی ترکیبی مقایسه‌ای، پژوهش حاضر از پرسشنامه و مصاحبه نیمه‌ساختاریافته برای مقایسه دو گروه متمایز ــ بیوه‌های باسواد و بی‌سواد ــ استفاده می‌کند. این پژوهش بر مبنای چارچوب توانمندسازی Naila Kabeer و سواد انتقادی Paulo Freire استوار است. در مجموع، تعداد دویست (200) بیوه پرسشنامه‌ها را تکمیل کردند و چهل (40) بیوه در مصاحبه شرکت داشتند. یافته‌ها تفاوت چشمگیری میان دو گروه نشان می‌دهد. در حالی که بیوه‌های بی‌سواد به دلیل موانع زبانی با سلب سیستماتیک اموال، سوءاستفاده مالی و محرومیت از خدمات مالی خرد مواجه‌اند، بیوه‌های باسواد با بهره‌گیری موفق از مهارت‌های خود کسب‌وکارشان را توسعه می‌دهند، از حقوق ارث دفاع می‌کنند، در نظام سلامت مسیر خود را می‌یابند و آموزش فرزندانشان را تضمین می‌کنند. مقاله با توصیه به مداخلات توسعه‌ای و بشردوستانه در مناطق مردسالار و متأثر از بحران، برای گذار از کمک‌های مالی کور به سوی چارچوب‌های سواد مبتنی بر حقوق، سلامت و اقتصاد، پایان می‌یابد.

Family disharmony may influence adolescents’ emotional experiences, social relationships, and character development. However, students from disharmonious families do not necessarily develop negative characteristics, as their experiences may be shaped by personal meaning-making, social support, school environments, and coping processes. This study aims to explore the dynamics of students’ character development within the context of family disharmony and to understand how students interpret and respond to their family experiences. This study employs a qualitative phenomenological approach to explore the lived experiences of students who have experienced prolonged family disharmony. Data are planned to be collected through in-depth interviews, observation, and relevant documentation, and analyzed using phenomenological data analysis procedures. The expected findings indicate that family disharmony may generate complex emotional and social experiences while simultaneously creating opportunities for students to develop independence, responsibility, empathy, resilience, and emotional maturity. The study is expected to demonstrate that character development is not determined solely by family conditions but emerges through the interaction of family experiences, personal meaning, peer relationships, school support, and individual coping strategies.

ناهماهنگی خانوادگی می‌تواند بر تجارب هیجانی، روابط اجتماعی و رشد شخصیت نوجوانان تأثیرگذار باشد. با این حال، دانش‌آموزانی که در خانواده‌های ناهماهنگ زندگی می‌کنند، لزوماً ویژگی‌های منفی را پرورش نمی‌دهند، چرا که تجارب آن‌ها ممکن است تحت تأثیر معناپردازی فردی، حمایت اجتماعی، محیط مدرسه و فرایندهای مقابله‌ای قرار گیرد. هدف این پژوهش، بررسی پویایی‌های رشد شخصیت دانش‌آموزان در بستر ناهماهنگی خانوادگی و فهم چگونگی تفسیر و واکنش دانش‌آموزان به تجارب خانوادگی خود است. این پژوهش با رویکرد کیفی پدیدارشناسانه به بررسی تجارب زیسته دانش‌آموزانی می‌پردازد که ناهماهنگی خانوادگی طولانی‌مدت را تجربه کرده‌اند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و اسناد مرتبط گردآوری و با استفاده از روش‌های تحلیل داده‌های پدیدارشناسانه تحلیل می‌شوند. یافته‌های مورد انتظار نشان می‌دهد که ناهماهنگی خانوادگی می‌تواند تجارب هیجانی و اجتماعی پیچیده‌ای ایجاد کند و در عین حال فرصت‌هایی برای رشد استقلال، مسئولیت‌پذیری، همدلی، تاب‌آوری و بلوغ هیجانی دانش‌آموزان فراهم آورد. انتظار می‌رود این پژوهش نشان دهد که رشد شخصیت صرفاً توسط شرایط خانوادگی تعیین نمی‌شود، بلکه از طریق تعامل تجارب خانوادگی، معنای فردی، روابط با همسالان، حمایت مدرسه و راهبردهای مقابله‌ای فردی شکل می‌گیرد.

Kwame Nkrumah recognised academic freedom as an enabler of knowledge production in Africa. At the same time, he sought to sidestep academic freedom to safeguard the “national interest” of the ex-colony he governed. His approach brought him into direct conflict with the hegemonic forces of “universal knowledge” both locally and internationally. His critics often argue that Nkrumah’s pursuit of decolonisation and Africanisation in Ghana’s higher education is necessarily antithetical to academic freedom. But is decolonisation a threat to academic freedom and, by extension, a drawback to knowledge production in Africa? To address this problem, I unpack the structural layers and negotiate what I call “Kwame Nkrumah’s dilemma”. I do this by deploying the hermeneutic-narrative method, a key approach to doing African philosophy. This methodological orientation undergirds my contextual examination of excerpts from three speeches delivered by Nkrumah and an editorial piece from his party’s newspapers between 1959 and 1964. In line with the hermeneutic approach, I utilise a historical literature review, drawing on secondary sources to examine the evolution of theories/concepts and past events, to demonstrate that Nkrumah’s formidable dilemma persists, as evidenced by the trajectory of African Studies after his departure and the enduring influence of his thought and actions on the discipline. I follow Nkrumah to argue that academic freedom in postcolonial Africa ought to go hand in hand with academic sovereignty and what Sabelo Ndlovu-Gatsheni would call epistemic freedom.

Kwame Nkrumah آزادی دانشگاهی را به‌عنوان عامل تسهیل‌کننده تولید دانش در آفریقا به رسمیت می‌شناخت. در عین حال، او تلاش می‌کرد آزادی دانشگاهی را برای حفظ «منافع ملی» مستعمره سابقی که اداره می‌کرد، دور بزند. رویکرد او باعث شد که مستقیماً با نیروهای هژمونیک «دانش جهانی» هم در سطح محلی و هم بین‌المللی وارد تعارض شود. منتقدان او اغلب استدلال می‌کنند که پیگیری استعمارزدایی و آفریقایی‌سازی در آموزش عالی غنا توسط Nkrumah ذاتاً در تضاد با آزادی دانشگاهی است. اما آیا استعمارزدایی تهدیدی برای آزادی دانشگاهی و در نتیجه مانعی برای تولید دانش در آفریقا است؟ برای پرداختن به این مسئله، لایه‌های ساختاری را باز می‌کنم و آنچه را که «معضل Kwame Nkrumah» می‌نامم، مورد مذاکره قرار می‌دهم. این کار را با به‌کارگیری روش هرمنوتیک-روایت‌محور، که رویکردی کلیدی در فلسفه آفریقایی است، انجام می‌دهم. این جهت‌گیری روش‌شناختی، بررسی زمینه‌ای من از گزیده‌هایی از سه سخنرانی Nkrumah و یک سرمقاله از روزنامه‌های حزبی او بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ را پشتیبانی می‌کند. مطابق با رویکرد هرمنوتیکی، از مرور ادبیات تاریخی بهره می‌برم و با استفاده از منابع ثانویه، تحول نظریه‌ها/مفاهیم و رویدادهای گذشته را بررسی می‌کنم تا نشان دهم معضل بزرگ Nkrumah همچنان پابرجاست؛ همان‌طور که مسیر مطالعات آفریقایی پس از دوران او و تأثیر ماندگار اندیشه و اقداماتش بر این رشته گواهی می‌دهد. با پیروی از Nkrumah استدلال می‌کنم که آزادی دانشگاهی در آفریقای پسااستعماری باید همگام با حاکمیت دانشگاهی و آنچه Sabelo Ndlovu-Gatsheni آزادی معرفتی می‌نامد، پیش برود.

Abstract This article examines the 2025 controversy over Gallaudet University’s invention of a new American Sign Language (ASL) sign for Coca-Cola as a case study of resistance to the commodification of sign language in late capitalism. Drawing on discourse analysis of deaf social media reactions and satirical videos, this study explores how institutional authority and corporate branding collide with perceived deaf community norms of linguistic innovation. Situating the case within debates on language commodification (Heller 2010), symbolic capital (Bourdieu 1977), and sign language ideologies (Kusters, Green, Moriarty, & Snoddon 2020), this article argues that ASL is both a cultural emblem and an economic resource, and as such, a flashpoint for conflict. The backlash to the ‘new Coke sign’ reveals deaf resistance to top-down language planning and the creative reassertion of ownership through humor, critique, and digital activism. (Authenticity, commodification, minoritized languages, neologisms)

چکیده: این مقاله به بررسی جنجال سال ۲۰۲۵ پیرامون ابداع نشانه‌ای جدید در زبان اشاره آمریکایی (ASL) توسط دانشگاه Gallaudet برای برند Coca-Cola می‌پردازد و آن را به‌عنوان مطالعه موردی مقاومت در برابر کالایی‌سازی زبان اشاره در سرمایه‌داری متأخر تحلیل می‌کند. با تکیه بر تحلیل گفتمان واکنش‌های کاربران ناشنوا در شبکه‌های اجتماعی و ویدئوهای طنزآمیز، این پژوهش به بررسی چگونگی تقابل اقتدار نهادی و برندسازی شرکتی با هنجارهای ادراک‌شده جامعه ناشنوایان در زمینه نوآوری زبانی می‌پردازد. با قرار دادن این مورد در چارچوب مباحث کالایی‌سازی زبان (Heller 2010)، سرمایه نمادین (Bourdieu 1977) و ایدئولوژی‌های زبان اشاره (Kusters, Green, Moriarty, & Snoddon 2020)، این مقاله استدلال می‌کند که ASL هم‌زمان نماد فرهنگی و منبع اقتصادی است و به همین دلیل، نقطه‌ای بحرانی برای بروز تعارض محسوب می‌شود. واکنش منفی به «نشانه جدید کوکاکولا» نشان‌دهنده مقاومت ناشنوایان در برابر برنامه‌ریزی زبانی از بالا به پایین و بازتملک خلاقانه زبان از طریق طنز، نقد و کنشگری دیجیتال است. (اصالت، کالایی‌سازی، زبان‌های اقلیت، نوساخت‌ها)

BACKGROUND: Preventing episodes involving aggression and reducing coercive measures are important goals in in-patient mental health settings. Antecedents may provide insight into how episodes are described to develop. However, most studies reflect staff perspectives, and often describe and temporally specify antecedents inconsistently. AIMS: This scoping review mapped reported antecedents to episodes involving aggression and episodes involving coercive measures, and identified which appeared shared or specific to either phenomenon. METHOD: This review followed the Joanna Briggs Institute methodology and Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses Extension for Scoping Reviews guidance, and included 39 studies from systematic searches across Ovid Medline, APA PsycINFO and Scopus. Reported antecedents were extracted, standardised and mapped to six analytical domains. RESULTS: The review mapped 240 antecedents, many of which appeared shared across the phenomena. Patient studies emphasised experiences of restrictive care, loss of autonomy and poor interaction quality. Staff studies emphasised immediate, observable situations related to risk management, such as patient aggression, denied requests and interpersonal conflict. Most studies did not specify the temporal boundaries of antecedents. CONCLUSIONS: The perspectives represented in studies and the ways antecedents are conceptualised influence which antecedents become visible in the literature. Overlapping antecedents indicate that episodes involving aggression and episodes involving coercive measures are often described as part of the same escalation process, although patient and staff studies seem to highlight different stages. Prevention efforts therefore require attention to the entire trajectory, and to the point at which staff perceive intervention as necessary. Future studies should incorporate both perspectives, prioritise patient involvement, and more clearly define and temporally specify antecedents.

زمینه: پیشگیری از اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و کاهش اقدامات اجباری از اهداف مهم در بخش‌های بستری سلامت روان هستند. پیشایندها می‌توانند بینشی درباره نحوه توصیف فرایند شکل‌گیری این اپیزودها فراهم کنند. با این حال، اکثر پژوهش‌ها دیدگاه کارکنان را منعکس می‌کنند و اغلب پیشایندها را به‌صورت ناسازگار توصیف و از نظر زمانی مشخص می‌کنند. اهداف: این مرور گستره‌ای، پیشایندهای گزارش‌شده برای اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و اپیزودهای مرتبط با اقدامات اجباری را ترسیم کرده و مشخص نمود که کدام پیشایندها مشترک یا خاص هر پدیده هستند. روش: این مرور از روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و راهنمای PRISMA-ScR پیروی کرده و ۳۹ مطالعه را از جستجوهای نظام‌مند در Ovid Medline، APA PsycINFO و Scopus وارد کرد. پیشایندهای گزارش‌شده استخراج، استانداردسازی و در شش حوزه تحلیلی ترسیم شدند. یافته‌ها: این مرور ۲۴۰ پیشایند را ترسیم کرد که بسیاری از آن‌ها در هر دو پدیده مشترک بودند. مطالعات مبتنی بر بیماران بر تجربه مراقبت محدودکننده، از دست دادن خودمختاری و کیفیت پایین تعامل تأکید داشتند. مطالعات مبتنی بر کارکنان بر موقعیت‌های فوری و قابل مشاهده مرتبط با مدیریت ریسک مانند پرخاشگری بیمار، رد درخواست‌ها و تعارضات بین‌فردی تأکید داشتند. اکثر مطالعات مرزهای زمانی پیشایندها را مشخص نکرده بودند. نتیجه‌گیری: دیدگاه‌های منعکس‌شده در مطالعات و نحوه مفهوم‌سازی پیشایندها بر قابل مشاهده شدن آن‌ها در ادبیات تأثیر می‌گذارد. پیشایندهای همپوشان نشان می‌دهد که اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و اقدامات اجباری اغلب به عنوان بخشی از یک فرایند تشدید توصیف می‌شوند، اگرچه مطالعات بیماران و کارکنان به نظر می‌رسد مراحل متفاوتی را برجسته می‌کنند. بنابراین تلاش‌های پیشگیرانه نیازمند توجه به کل مسیر و نقطه‌ای است که کارکنان مداخله را ضروری می‌دانند. مطالعات آینده باید هر دو دیدگاه را وارد کنند، مشارکت بیماران را در اولویت قرار دهند و پیشایندها را به‌طور واضح‌تر تعریف و از نظر زمانی مشخص نمایند.

This study aims to analyze (1) technical skills, (2) interpersonal skills, and (3) conceptual skills of principals based on the local wisdom of Tamiang Traditional Culture (Adat Budaya Tamiang/ABT) in improving teacher performance in elementary schools of Aceh Tamiang Regency. This research employed a qualitative method with a case study approach. The research subjects consisted of principals, teachers, and representatives of the Aceh Tamiang Traditional Council (MAA) from two schools, namely SD Negeri 1 Sungai Liput and SD Negeri 1 Sriwijaya. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings reveal that: (1) The principals technical skills were reflected in their ability to formulate and manage RKS and RKAS through deliberation, integrate ABT into the curriculum, utilize internet-based learning media, provide cultural literacy resources such as the Tamiang language dictionary, and manage school facilities through the spirit of gotong royong (collective work). These programs contributed to improving teacher performance through clear planning, facility support, and work guidelines rooted in local wisdom. (2) Interpersonal skills were demonstrated through polite and ethical communication based on Tamiang customs, conflict resolution using a familial and consensus approach, teacher empowerment through kelompok belajar (teacher learning groups), participatory practices, and the creation of a collaborative work climate. This approach enhanced teacher motivation, commitment, and discipline. (3) Conceptual skills were evident in the principals' ability to formulate a vision and mission grounded in Tamiang cultural values, adapt national education policies to the local context, build solid teamwork, conduct data-based evaluations (including school performance reports, BOS Kinerja achievements, and “Beautiful Classroom” assessments), and involve communities and traditional institutions in school programs, including traditions such as pesejuk and the use of Malay Tamiang traditional attire. This study concludes that the managerial abilities of school principals based on the local wisdom of Tamiang cultural values significantly contribute to improving teacher performance through the application of technical, interpersonal, and conceptual skills rooted in local traditions. Principals are able to plan programs through deliberation, build harmonious working relationships, and interpret educational policies in accordance with the Tamiang cultural context. The integration of values such as togetherness, mutual cooperation, and social responsibility strengthens teachers' professionalism while fostering students' character and cultural identity.

هدف این پژوهش تحلیل (۱) مهارت‌های فنی، (۲) مهارت‌های بین‌فردی و (۳) مهارت‌های مفهومی مدیران مدارس مبتنی بر خرد بومی فرهنگ سنتی تامیانگ (Adat Budaya Tamiang/ABT) در بهبود عملکرد معلمان در مدارس ابتدایی شهرستان آچه تامیانگ است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد مطالعه موردی انجام شده است. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیران مدارس، معلمان و نمایندگان شورای سنتی آچه تامیانگ (MAA) از دو مدرسه، یعنی SD Negeri 1 Sungai Liput و SD Negeri 1 Sriwijaya بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که: (۱) مهارت‌های فنی مدیران مدارس در توانایی آن‌ها برای تدوین و مدیریت RKS و RKAS از طریق مشورت، ادغام ABT در برنامه درسی، بهره‌گیری از رسانه‌های آموزشی مبتنی بر اینترنت، فراهم‌سازی منابع سواد فرهنگی مانند فرهنگ لغت زبان تامیانگ و مدیریت امکانات مدرسه با روحیه گوتونگ رویونگ (کار جمعی) منعکس می‌شود. این برنامه‌ها از طریق برنامه‌ریزی شفاف، حمایت از امکانات و دستورالعمل‌های کاری مبتنی بر خرد بومی به بهبود عملکرد معلمان کمک کردند. (۲) مهارت‌های بین‌فردی از طریق ارتباط مؤدبانه و اخلاقی مبتنی بر آداب تامیانگ، حل تعارض با رویکرد خانوادگی و اجماعی، توانمندسازی معلمان از طریق گروه‌های یادگیری معلمان (kelompok belajar)، شیوه‌های مشارکتی و ایجاد فضای کاری مشارکتی نشان داده شد. این رویکرد انگیزه، تعهد و انضباط معلمان را افزایش داد. (۳) مهارت‌های مفهومی در توانایی مدیران برای تدوین چشم‌انداز و رسالتی مبتنی بر ارزش‌های فرهنگی تامیانگ، تطبیق سیاست‌های ملی آموزشی با زمینه محلی، ایجاد کار تیمی مستحکم، انجام ارزیابی‌های مبتنی بر داده (از جمله گزارش عملکرد مدرسه، دستاوردهای BOS Kinerja و ارزیابی‌های «کلاس زیبا») و مشارکت جامعه و نهادهای سنتی در برنامه‌های مدرسه، از جمله سنت‌هایی مانند پِسِجوک و استفاده از لباس سنتی مالایو تامیانگ مشهود بود. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که توانمندی‌های مدیریتی مدیران مدارس مبتنی بر خرد بومی ارزش‌های فرهنگی تامیانگ، از طریق به‌کارگیری مهارت‌های فنی، بین‌فردی و مفهومی ریشه‌دار در سنت‌های محلی، به طور معناداری به بهبود عملکرد معلمان کمک می‌کند. مدیران قادرند برنامه‌ها را از طریق مشورت برنامه‌ریزی کنند، روابط کاری هماهنگ ایجاد نمایند و سیاست‌های آموزشی را متناسب با زمینه فرهنگی تامیانگ تفسیر کنند. ادغام ارزش‌هایی چون همبستگی، همکاری متقابل و مسئولیت اجتماعی، حرفه‌ای‌گری معلمان را تقویت کرده و در عین حال به پرورش شخصیت و هویت فرهنگی دانش‌آموزان می‌انجامد.

Abstract Numerous studies have explored disordered eating (DE) in athletes, yet their findings frequently conflict. This research focused on examining the prevalence of DE among HK Chinese athletes. A sample of 100 athletes participated in the study, which employed a cross-sectional design using the EAT-26 questionnaire. The results revealed a prevalence rate of 4.0%, notably lower than global averages. Athletes with dieting experience scored higher on EAT-26 compared to those without (8.08 ± 9.03 vs. 4.92 ± 5.73, p < 0.05). Lower body image (BI ≤ 5 out of 9) was associated with higher EAT-26 scores compared to higher body image (BI > 5) (9.91 ± 8.89 vs. 4.21 ± 5.51, p < 0.05). Pearson’s correlation analysis demonstrated that age and EAT-26 scores showed a weak negative correlation (r = -0.234, p < 0.05), while self-perceived BI had a moderate negative correlation with EAT-26 scores (r = -0.344, p < 0.01). Regression analysis identified age (β = -0.339, p < 0.001) and self-perceived BI (β = -0.226, p < 0.05) as predictors of EAT-26 scores. Results align with international studies indicating higher scores among younger athletes and those with dieting history, suggesting tailored health education programs for different groups may be beneficial. Level of Evidence: Level V, Descriptive Study.

چکیده: مطالعات متعددی به بررسی اختلالات تغذیه‌ای (DE) در ورزشکاران پرداخته‌اند، اما یافته‌های آن‌ها اغلب متناقض است. این پژوهش بر بررسی شیوع اختلالات تغذیه‌ای در میان ورزشکاران چینی هنگ‌کنگ متمرکز بود. نمونه‌ای متشکل از ۱۰۰ ورزشکار در این مطالعه شرکت کردند که با استفاده از طرح مقطعی و پرسشنامه EAT-26 انجام شد. نتایج، نرخ شیوع ۴٫۰٪ را نشان داد که به طور قابل توجهی کمتر از میانگین‌های جهانی است. ورزشکارانی که سابقه رژیم غذایی داشتند، نمرات بالاتری در EAT-26 نسبت به افرادی که چنین سابقه‌ای نداشتند کسب کردند (۸٫۰۸ ± ۹٫۰۳ در مقابل ۴٫۹۲ ± ۵٫۷۳، ۰٫۰۵ > p). تصویر بدنی پایین‌تر (BI ≤ ۵ از ۹) با نمرات بالاتر EAT-26 نسبت به تصویر بدنی بالاتر (BI > ۵) همراه بود (۹٫۹۱ ± ۸٫۸۹ در مقابل ۴٫۲۱ ± ۵٫۵۱، ۰٫۰۵ > p). تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که سن و نمرات EAT-26 همبستگی منفی ضعیفی دارند (r = -0.234، ۰٫۰۵ > p)، در حالی که تصویر بدنی ادراک‌شده توسط خود فرد همبستگی منفی متوسطی با نمرات EAT-26 داشت (r = -0.344، ۰٫۰۱ > p). تحلیل رگرسیون نشان داد که سن (β = -0.339، ۰٫۰۰۱ > p) و تصویر بدنی ادراک‌شده توسط خود فرد (β = -0.226، ۰٫۰۵ > p) پیش‌بین نمرات EAT-26 هستند. نتایج با مطالعات بین‌المللی که نمرات بالاتر را در میان ورزشکاران جوان‌تر و افراد با سابقه رژیم غذایی گزارش کرده‌اند، همسو است و پیشنهاد می‌شود برنامه‌های آموزش سلامت متناسب با گروه‌های مختلف تدوین شود. سطح شواهد: سطح V، مطالعه توصیفی.

Stroboscopic visual training (SVT) uses intermittently occluding eyewear to overload perceptual–cognitive processing, and it has been studied across a growing range of sporting contexts. Its efficacy on visuomotor and cognitive outcomes has now been synthesized by several systematic reviews and meta-analyses; its safety, by contrast, has received little dedicated scrutiny. Drawing on 27 studies of stroboscopic training in athletes identified from PubMed, Scopus, and Web of Science, this mini-review examines how participant safety has been screened, monitored, and reported, and outlines the pathways through which the intervention could plausibly cause harm: visual–vestibular conflict and disorientation during dynamic tasks, transient injury risk arising from deliberately degraded vision, cognitive and mental fatigue, and the largely uncharacterized question of photosensitivity-related risk. We find that structured safety monitoring remains uncommon rather than entirely absent. Three studies clearly reported proactive symptom or adverse-event monitoring, while one additional study described safety oversight without structured proactive symptom surveillance. Only one study reported qualitative tolerability symptoms. The sparse and heterogeneous safety reporting therefore does not allow the safety profile of SVT to be characterized reliably. We propose a minimum screening and adverse-event-reporting framework for SVT, aligned with established harms-reporting standards. Addressing this blind spot is important for wider and safer implementation of SVT across populations and settings.

آموزش بینایی استروبوسکوپیک (SVT) با استفاده از عینک‌هایی که به طور متناوب دید را مسدود می‌کنند، به منظور افزایش بار پردازش ادراکی-شناختی به کار می‌رود و در زمینه‌های ورزشی متعددی مورد مطالعه قرار گرفته است. اثربخشی آن بر پیامدهای بینایی-حرکتی و شناختی تاکنون توسط چندین مرور نظام‌مند و فراتحلیل جمع‌بندی شده است؛ اما ایمنی آن، در مقابل، کمتر مورد بررسی اختصاصی قرار گرفته است. با استفاده از ۲۷ مطالعه آموزش استروبوسکوپیک در ورزشکاران که از پایگاه‌های PubMed، Scopus و Web of Science شناسایی شده‌اند، این مرور کوتاه به بررسی نحوه غربالگری، پایش و گزارش‌دهی ایمنی شرکت‌کنندگان می‌پردازد و مسیرهایی را که از طریق آن‌ها این مداخله می‌تواند به طور منطقی موجب آسیب شود، تشریح می‌کند: تعارض بینایی-دهلیزی و سردرگمی در حین انجام تکالیف پویا، خطر موقت آسیب ناشی از کاهش عمدی بینایی، خستگی شناختی و ذهنی، و مسئله عمدتاً ناشناخته خطرات مرتبط با حساسیت به نور. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایش ساختاریافته ایمنی بیشتر نادر است تا کاملاً غایب. سه مطالعه به طور واضح پایش پیش‌فعال علائم یا رویدادهای نامطلوب را گزارش کرده‌اند، در حالی که یک مطالعه دیگر نظارت ایمنی را بدون پایش ساختاریافته علائم به طور پیش‌فعال توصیف کرده است. تنها یک مطالعه علائم کیفی تحمل‌پذیری را گزارش کرده است. بنابراین، گزارش‌دهی پراکنده و ناهمگون ایمنی اجازه نمی‌دهد که نمایه ایمنی SVT به طور قابل اعتمادی مشخص شود. ما یک چارچوب حداقلی برای غربالگری و گزارش‌دهی رویدادهای نامطلوب در SVT، هماهنگ با استانداردهای گزارش‌دهی آسیب‌های شناخته‌شده، پیشنهاد می‌کنیم. پرداختن به این خلأ برای اجرای گسترده‌تر و ایمن‌تر SVT در جمعیت‌ها و محیط‌های مختلف اهمیت دارد.

The present study is needed to examine the extent and nature of role conflict among female secondary school teachers on the basis of locale in order to better understand its impact on their professional effectiveness and personal well-being. The study was conducted on female secondary school teachers using a Mixed Method Design. A stratified sampling technique was employed to collect quantitative data from the participants, while for the qualitative component, 20 teachers were selected purposively. The quantitative sample comprised 254 urban and 196 rural female secondary school teachers, selected randomly. The study aimed to compare the two groups in terms of level of role conflict based on locale. Additionally, opinions from Head Teachers were gathered to supplement the findings. Both descriptive and inferential statistical analyses were carried out, including Mean, Standard Deviation, t-test, and thematic analysis for the qualitative data. The results revealed that 82% of respondents reported low role conflict, whereas 18% experienced moderate to high levels. The study also revealed that urban female secondary school teachers experience a higher level of role conflict compared to their rural counterparts. Moreover, the results highlight the importance of a congenial school atmosphere and effective workload management in mitigating role conflict among female teachers. Therefore, the study suggests that creating an encouraging and supportive school environment can significantly contribute to the mental well-being and professional satisfaction of female secondary school teachers.

پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان و ماهیت تعارض نقش در میان معلمان زن دبیرستانی بر اساس محل سکونت انجام شده است تا تأثیر آن بر اثربخشی حرفه‌ای و بهزیستی فردی ایشان بهتر درک شود. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی (Mixed Method Design) بر روی معلمان زن دبیرستانی انجام شد. برای گردآوری داده‌های کمی از روش نمونه‌گیری طبقه‌ای استفاده گردید و برای بخش کیفی، ۲۰ معلم به صورت هدفمند انتخاب شدند. نمونه کمی شامل ۲۵۴ معلم زن دبیرستانی شهری و ۱۹۶ معلم زن دبیرستانی روستایی بود که به صورت تصادفی انتخاب شدند. هدف پژوهش مقایسه دو گروه از نظر میزان تعارض نقش بر اساس محل سکونت بود. همچنین، نظرات مدیران مدارس برای تکمیل یافته‌ها جمع‌آوری شد. تحلیل‌های آماری توصیفی و استنباطی شامل میانگین، انحراف معیار، آزمون t و تحلیل تماتیک برای داده‌های کیفی انجام گرفت. نتایج نشان داد که ۸۲٪ از پاسخ‌دهندگان تعارض نقش پایین را گزارش کردند، در حالی که ۱۸٪ سطوح متوسط تا بالای تعارض نقش را تجربه نمودند. همچنین، پژوهش نشان داد که معلمان زن دبیرستانی شهری نسبت به همتایان روستایی خود تعارض نقش بیشتری را تجربه می‌کنند. افزون بر این، نتایج بر اهمیت فضای مدرسه‌ای مطلوب و مدیریت مؤثر حجم کار در کاهش تعارض نقش در میان معلمان زن تأکید دارد. بنابراین، پژوهش پیشنهاد می‌کند که ایجاد محیطی تشویق‌کننده و حمایت‌گر در مدرسه می‌تواند به طور معناداری به بهزیستی روانی و رضایت شغلی معلمان زن دبیرستانی کمک کند.

This study describes and evaluates a long-term training program to improve dialogue between clients and contractors in two forestry companies. A comparative case study design was used. Interviews were conducted at three points: prior to training (n = 28), three months after completion (n = 30), and at a seven-year follow-up (n = 14). Analysis resulted in a program theory formulated as a context-mechanism-outcome (CMO) configuration to guide future dialogue-based training in interdependent forestry systems. In contexts characterized by diverse expectations, varied role understandings, and differing organizational cultures, sustainable change depends on both individual and structural factors. Central mechanisms include fostering shared understanding of roles and the forestry value chain, developing dialogical skills (e.g. active listening, reflection, feedback), linking training to everyday work practices, supporting psychological safety and constructive conflict engagement, and ensuring sustained organizational follow-up. These mechanisms are associated with short-term improvements in openness, trust, and teamwork; medium-term application of dialogical skills in cross-organizational collaboration; and long-term normalization of feedback practices and sustained cooperation. Lasting impact depends on participant preparation, alignment of expectations, practical relevance, and organizational support. Overall, the study shows that dialogue-based training can achieve lasting organizational change when embedded in supportive organizational contexts that reinforce learning and collaboration over time.

این مطالعه به توصیف و ارزیابی یک برنامه آموزشی بلندمدت با هدف بهبود گفت‌وگو میان کارفرمایان و پیمانکاران در دو شرکت جنگل‌داری می‌پردازد. از طرح مطالعه موردی مقایسه‌ای استفاده شده است. مصاحبه‌ها در سه مقطع زمانی انجام شد: پیش از آموزش (n = ۲۸)، سه ماه پس از اتمام آموزش (n = ۳۰)، و در پیگیری هفت‌ساله (n = ۱۴). تحلیل داده‌ها منجر به تدوین نظریه برنامه به صورت پیکربندی زمینه-سازوکار-پیامد (CMO) شد تا راهنمایی برای آموزش‌های مبتنی بر گفت‌وگو در نظام‌های وابسته به هم جنگل‌داری باشد. در زمینه‌هایی که با انتظارات متنوع، برداشت‌های متفاوت از نقش‌ها و فرهنگ‌های سازمانی گوناگون مشخص می‌شوند، تغییر پایدار به عوامل فردی و ساختاری وابسته است. سازوکارهای مرکزی شامل تقویت درک مشترک از نقش‌ها و زنجیره ارزش جنگل‌داری، توسعه مهارت‌های گفت‌وگویی (مانند گوش‌دادن فعال، تأمل، بازخورد)، پیوند آموزش با فعالیت‌های روزمره کاری، حمایت از ایمنی روانی و مشارکت سازنده در تعارض، و تضمین پیگیری سازمانی مستمر می‌باشد. این سازوکارها با بهبودهای کوتاه‌مدت در گشودگی، اعتماد و کار تیمی؛ کاربرد میان‌مدت مهارت‌های گفت‌وگویی در همکاری بین‌سازمانی؛ و نهادینه‌سازی بلندمدت شیوه‌های بازخورد و تداوم همکاری مرتبط هستند. تأثیر ماندگار به آمادگی شرکت‌کنندگان، همسویی انتظارات، ارتباط عملی و حمایت سازمانی بستگی دارد. در مجموع، این مطالعه نشان می‌دهد که آموزش مبتنی بر گفت‌وگو زمانی می‌تواند تغییر سازمانی پایدار ایجاد کند که در بسترهای حمایتی سازمانی که یادگیری و همکاری را در طول زمان تقویت می‌کنند، جای گیرد.

Introduction Preschool peer acceptance is a pivotal marker of social-emotional well-being and future adaptation. Although teacher–child relationship quality is a known correlate of children’s peer status, the mechanisms linking this vertical relationship to horizontal peer relations remain insufficiently understood. Methods This two-wave longitudinal study examined whether emotion understanding and social initiative were associated with the prospective link between teacher–child relationship quality and later peer acceptance. Data were collected from 319 Chinese preschool children across a 12-month interval. Teachers reported teacher–child closeness, conflict, and children’s social initiative; children completed an emotion understanding task; and peer acceptance was assessed using peer nominations. Structural equation models controlled for baseline levels of emotion understanding, social initiative, peer acceptance, and relevant covariates. Results Results showed that T1 teacher closeness positively predicted, whereas teacher conflict negatively predicted, T2 peer acceptance. Emotion understanding and social initiative each served as significant indirect pathways linking teacher–child relationship quality with later peer acceptance. In addition, a theory-informed serial indirect pathway from T1 teacher–child relationship quality to T2 peer acceptance via T2 emotion understanding and T2 social initiative was statistically significant. Discussion However, because the study was observational and because the mediators and outcome were all assessed at T2, the findings should be interpreted as prospective associations consistent with the proposed theoretical model rather than as evidence of causal or strictly temporal mechanisms. These findings suggest that supportive teacher–child relationships may be linked to peer acceptance through children’s socioemotional understanding and proactive peer engagement.

مقدمه: پذیرش همسالان در دوره پیش‌دبستانی شاخصی محوری از بهزیستی اجتماعی-هیجانی و سازگاری آینده است. اگرچه کیفیت رابطه معلم-کودک به عنوان یکی از همبسته‌های شناخته‌شده وضعیت همسالان کودکان مطرح است، اما سازوکارهای پیونددهنده این رابطه عمودی با روابط افقی همسالان همچنان به‌طور کافی شناخته نشده‌اند. روش‌ها: این مطالعه طولی دو موجی بررسی کرد که آیا فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی با پیوند آینده‌نگر بین کیفیت رابطه معلم-کودک و پذیرش بعدی همسالان مرتبط هستند یا خیر. داده‌ها از ۳۱۹ کودک پیش‌دبستانی چینی در یک بازه زمانی ۱۲ ماهه گردآوری شد. معلمان نزدیکی و تعارض معلم-کودک و ابتکار اجتماعی کودکان را گزارش کردند؛ کودکان یک تکلیف فهم هیجانی را انجام دادند؛ و پذیرش همسالان با استفاده از نام‌بردن همسالان ارزیابی شد. مدل‌های معادلات ساختاری سطوح پایه فهم هیجانی، ابتکار اجتماعی، پذیرش همسالان و متغیرهای همبسته مرتبط را کنترل کردند. نتایج: نتایج نشان داد که نزدیکی معلم در زمان T1 به طور مثبت و تعارض معلم به طور منفی پذیرش همسالان در زمان T2 را پیش‌بینی کرد. فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی هر یک به عنوان مسیرهای غیرمستقیم معنادار، کیفیت رابطه معلم-کودک را به پذیرش بعدی همسالان پیوند دادند. علاوه بر این، یک مسیر غیرمستقیم سریالی مبتنی بر نظریه از کیفیت رابطه معلم-کودک در T1 به پذیرش همسالان در T2 از طریق فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی در T2 از لحاظ آماری معنادار بود. بحث: با این حال، با توجه به اینکه مطالعه مشاهده‌ای بود و میانجی‌ها و پیامد همگی در T2 ارزیابی شدند، یافته‌ها باید به عنوان ارتباطات آینده‌نگر منطبق با مدل نظری پیشنهادی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی از سازوکارهای علّی یا کاملاً زمانی. این یافته‌ها نشان می‌دهد که روابط حمایتی معلم-کودک ممکن است از طریق فهم اجتماعی-هیجانی کودکان و مشارکت فعال آن‌ها با همسالان به پذیرش همسالان مرتبط باشد.

Abstract Drawing on Luthar’s relational framework of resilience, this study examines how parental resilience operates within marital dynamics to shape adolescent adjustment in Mexican-origin families. Using four waves of data from 604 families (M adolage = 12.41, SD = 0.97; 54.3% girls), we tested a longitudinal cascade linking W1 parental resilience to W4 adolescent anxiety and substance use via W2 marital warmth, W3 marital satisfaction, and W3 adolescents’ perceptions of interparental conflict. Actor-partner interdependence models revealed both intrapersonal and interpersonal pathways: wives’ resilience predicted own marital warmth, whereas husbands’ resilience predicted wives’ warmth. Indirect effects indicated that wives’ resilience was associated with lower adolescent anxiety and substance use through warmer marital interactions, higher marital satisfaction, and reduced perceived conflict. These findings position resilience as a promotive relational resource enacted within the marital dyad, advancing interparental positivity spillover theory by identifying parental resilience as upstream drivers of family processes that shape adolescent psychopathology.

چکیده: با بهره‌گیری از چارچوب ارتباطی تاب‌آوری لوتار، این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه تاب‌آوری والدین در بستر پویایی‌های زناشویی بر سازگاری نوجوانان در خانواده‌های با اصالت مکزیکی تأثیر می‌گذارد. با استفاده از داده‌های چهار موج از ۶۰۴ خانواده (میانگین سن نوجوانان = ۱۲٫۴۱، انحراف معیار = ۰٫۹۷؛ ۵۴٫۳٪ دختر)، یک مدل آبشاری طولی مورد آزمون قرار گرفت که تاب‌آوری والدین در موج اول را به اضطراب و مصرف مواد نوجوانان در موج چهارم از طریق گرمی زناشویی در موج دوم، رضایت زناشویی در موج سوم و ادراک نوجوانان از تعارض بین‌والدی در موج سوم پیوند می‌دهد. مدل‌های وابستگی بازیگر-شریک نشان دادند که مسیرهای درون‌فردی و بین‌فردی وجود دارد: تاب‌آوری همسران پیش‌بینی‌کننده گرمی زناشویی خودشان بود، در حالی که تاب‌آوری شوهران پیش‌بینی‌کننده گرمی همسران بود. اثرات غیرمستقیم نشان داد که تاب‌آوری همسران از طریق تعاملات زناشویی گرم‌تر، رضایت زناشویی بالاتر و کاهش تعارض ادراک‌شده، با کاهش اضطراب و مصرف مواد نوجوانان مرتبط بود. این یافته‌ها تاب‌آوری را به عنوان یک منبع ارتباطی ترویجی در بستر زوجین معرفی می‌کند و با شناسایی تاب‌آوری والدین به عنوان عوامل پیشین فرآیندهای خانوادگی که بر آسیب‌شناسی روانی نوجوانان تأثیر می‌گذارند، نظریه سرریز مثبت بین‌والدی را گسترش می‌دهد.

Abstract This study examined how adolescent and parent emotional reactivity to daily parent–adolescent conflict is associated with adolescent psychopathology over time. A community sample of 237 Taiwanese parent–adolescent dyads (adolescents: M age = 14.80, SD age = 2.08; 58% female; parents: M age = 42.36, SD age = 8.57; 68% female) completed 10 days of daily reports on parent–adolescent conflict and emotions, and adolescents reported depressive symptoms, anxiety symptoms, and externalizing problems at baseline and six-month follow-up. The results showed that greater adolescent negative emotional (NE) reactivity predicted higher depressive ( β = .17) and anxiety symptoms ( β = .21), and adolescent positive emotional (PE) reactivity predicted higher depressive symptoms ( β = .13), anxiety symptoms ( β = .19), and externalizing problems ( β = .17). Parent NE reactivity predicted higher adolescent depressive symptoms ( β = .29) and externalizing problems ( β = .15). Age moderated the associations between parent reactivity and anxiety symptoms, such that higher parent NE and PE reactivity were associated with greater anxiety only among younger adolescents. Findings highlight that daily emotional reactivity to parent–adolescent conflict is associated with adolescent psychopathology and underscore that parent reactivity represents a distinct risk process, especially consequential for anxiety in early adolescence.

چکیده این مطالعه به بررسی چگونگی ارتباط واکنش‌پذیری هیجانی نوجوانان و والدین نسبت به تعارض روزانه والد–نوجوان با آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در طول زمان پرداخت. یک نمونه جامعه‌محور متشکل از ۲۳۷ زوج والد–نوجوان تایوانی (نوجوانان: میانگین سن = ۱۴٫۸۰، انحراف معیار سن = ۲٫۰۸؛ ۵۸٪ دختر؛ والدین: میانگین سن = ۴۲٫۳۶، انحراف معیار سن = ۸٫۵۷؛ ۶۸٪ زن) به مدت ۱۰ روز گزارش‌های روزانه‌ای از تعارض والد–نوجوان و هیجانات تکمیل کردند و نوجوانان علائم افسردگی، علائم اضطراب و مشکلات برونی‌سازی را در آغاز و پیگیری شش‌ماهه گزارش دادند. نتایج نشان داد که واکنش‌پذیری هیجانی منفی (NE) بیشتر نوجوانان، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر (β = ۰٫۱۷) و علائم اضطراب بالاتر (β = ۰٫۲۱) بود و واکنش‌پذیری هیجانی مثبت (PE) نوجوانان، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر (β = ۰٫۱۳)، علائم اضطراب بالاتر (β = ۰٫۱۹) و مشکلات برونی‌سازی بالاتر (β = ۰٫۱۷) بود. واکنش‌پذیری هیجانی منفی والدین، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر نوجوانان (β = ۰٫۲۹) و مشکلات برونی‌سازی بالاتر (β = ۰٫۱۵) بود. سن، ارتباط میان واکنش‌پذیری والدین و علائم اضطراب را تعدیل کرد، به‌طوری‌که واکنش‌پذیری هیجانی منفی و مثبت بالاتر والدین تنها در میان نوجوانان جوان‌تر با اضطراب بیشتر همراه بود. یافته‌ها تأکید می‌کنند که واکنش‌پذیری هیجانی روزانه نسبت به تعارض والد–نوجوان با آسیب‌شناسی روانی نوجوانان مرتبط است و نشان می‌دهد که واکنش‌پذیری والدین یک فرایند خطر متمایز را نمایان می‌کند که به‌ویژه برای اضطراب در اوایل نوجوانی اهمیت دارد.

Adverse childhood experiences (ACEs) shape the lifecourse psychosocial well-being, yet evidence linking ACEs to pre-pregnancy stressful life events (pre-PSLEs) across generations remains limited. This study examined the associations between ACEs and pre-PSLEs across two generations of women and explored pathways of intergenerational stress transmission. A total of 2,235 mother-offspring pairs were obtained from the Grandmothers, Mothers, and Their Children’s Health study. Maternal and offspring ACEs were assessed using the Childhood Trauma Screener. Offspring pre-PSLEs included conflict with partners, conflict with family members, physical/sexual/emotional abuse, deaths of friends or relatives, and financial stress. We used multivariable logistic regression to examine associations between ACEs and pre-PSLEs, and structural equation modeling to explore mediation by offspring ACEs. Overall, 18.17% of mothers and 14.27% of offspring report ACEs; 29.49% of offspring report pre-PSLEs. Both maternal (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) and offspring ACEs (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) significantly increase the odds of offspring pre-PSLEs, showing dose–response relationships. These patterns persist across all ACE subtypes. Offspring ACEs mediate 79.64% of the association between maternal ACEs and offspring pre-PSLEs. ACEs are associated with pre-PSLEs both within and across generations, suggesting a pathway of stress transmission from early life into adulthood. These findings highlight the importance of early identification and intervention for ACEs within pre-pregnancy health management. Difficult childhood experiences, such as abuse or neglect, can affect health and wellbeing throughout life. We investigated whether these experiences, known as adverse childhood experiences (ACEs), are associated with stressful life events (SLEs) before pregnancy and whether a mother’s childhood adversity is linked to her daughter’s stress before pregnancy. We studied 2,235 mother–daughter pairs in China. Mothers and daughters reported their childhood experiences, and daughters also reported SLEs during the year before pregnancy. We found that both maternal and offspring ACEs were associated with greater pre-pregnancy stress. Most of the association between maternal ACEs and daughters’ pre-pregnancy stress was explained by daughters’ own ACEs. These findings highlight the importance of identifying and supporting women with childhood adversity before pregnancy to improve maternal and child health.

تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) بهزیستی روانی-اجتماعی در طول زندگی را شکل می‌دهند، اما شواهد مربوط به ارتباط ACEs با رویدادهای پراسترس زندگی پیش از بارداری (pre-PSLEs) در نسل‌های مختلف هنوز محدود است. این مطالعه ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs را در دو نسل از زنان بررسی کرده و مسیرهای انتقال استرس بین‌نسلی را مورد کاوش قرار داده است. در مجموع، ۲٬۲۳۵ جفت مادر-فرزند از مطالعه سلامت مادربزرگ‌ها، مادران و فرزندان آن‌ها انتخاب شدند. ACEs مادران و فرزندان با استفاده از Childhood Trauma Screener ارزیابی شد. pre-PSLEs فرزندان شامل تعارض با شریک زندگی، تعارض با اعضای خانواده، سوءاستفاده جسمی/جنسی/عاطفی، مرگ دوستان یا بستگان و استرس مالی بود. برای بررسی ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs از رگرسیون لجستیک چندمتغیره و برای بررسی میانجی‌گری توسط ACEs فرزندان از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. به طور کلی، ۱۸/۱۷٪ از مادران و ۱۴/۲۷٪ از فرزندان گزارش‌دهنده ACEs بودند؛ ۲۹/۴۹٪ از فرزندان pre-PSLEs را گزارش کردند. هم ACEs مادران (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) و هم ACEs فرزندان (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) به طور معناداری احتمال pre-PSLEs فرزندان را افزایش می‌دهند و رابطه دوز-پاسخ را نشان می‌دهند. این الگوها در تمام زیرگروه‌های ACEs پایدار باقی می‌ماند. ACEs فرزندان ۷۹/۶۴٪ از ارتباط بین ACEs مادران و pre-PSLEs فرزندان را میانجی‌گری می‌کند. ACEs هم درون‌نسلی و هم بین‌نسلی با pre-PSLEs مرتبط است و نشان‌دهنده مسیر انتقال استرس از اوایل زندگی به بزرگسالی است. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و مداخله زودهنگام برای ACEs در مدیریت سلامت پیش از بارداری را برجسته می‌کند. تجارب دشوار دوران کودکی، مانند سوءاستفاده یا غفلت، می‌تواند بر سلامت و بهزیستی در سراسر زندگی تأثیر بگذارد. ما بررسی کردیم که آیا این تجارب، که به عنوان تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) شناخته می‌شوند، با رویدادهای پراسترس زندگی (SLEs) پیش از بارداری مرتبط هستند و آیا ناملایمات دوران کودکی مادر با استرس دخترش پیش از بارداری ارتباط دارد یا خیر. ما ۲٬۲۳۵ جفت مادر-دختر را در چین مورد مطالعه قرار دادیم. مادران و دختران تجارب دوران کودکی خود را گزارش کردند و دختران همچنین SLEs را در سال پیش از بارداری گزارش دادند. دریافتیم که هم ACEs مادر و هم فرزند با استرس بیشتر پیش از بارداری مرتبط است. بیشتر ارتباط بین ACEs مادر و استرس پیش از بارداری دختر توسط ACEs خود دختر توضیح داده می‌شود. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و حمایت از زنانی با ناملایمات دوران کودکی پیش از بارداری را برای بهبود سلامت مادر و کودک برجسته می‌کند.

This study aims to formulate pedagogical strategies and map the typology of constructive Ahlussunnah wal Jama’ah (Aswaja) values tawassuth, tawazun, tasamuh , and i'tidal (justice) within educational curricula as instruments for mitigating global radicalism and strengthening national character. Using a descriptive-analytical qualitative method involving literature reviews and socio-religious text analysis, the study examines curriculum documents, local content policy texts, and literature on integrating contemporary religious values across various educational levels. The findings indicate that the structural mapping of Aswaja values ​​serves as an epistemological compass, successfully reconstructing theological doctrines into concrete character indicators through formal learning models, the integration of Islamic Religious Education materials, and the habituation of Nahdliyyah cultural-ritual practices. This pedagogical strategy is effectively formulated through a three-stage behavioral taxonomy knowing, loving, and doing the good and reinforced by the restoration of traditional academic ethics based on the study of classical texts on etiquette. In the digital era, these values ​​undergo adaptive expansion through the use of creative cyber platforms for cyberspace deradicalization ( interpretation). The educational implications of this holistic internalization are empirically proven to enhance personal discipline, the quality of interpersonal courtesy, and peaceful conflict resolution skills within a peace education framework. In conclusion, strengthening Aswaja-based curricula serves as an essential pillar that synergizes religiosity with nationalism to safeguard social cohesion and the continuity of national integration. Abstrak Penelitian ini bertujuan untuk merumuskan strategi pedagogis dan memetakan tipologi nilai konstruktif Ahlussunnah wal Jama’ah: tawassuth, tawazun, tasamuh, dan i'tidal dalam kurikulum lembaga pendidikan sebagai instrumen mitigasi radikalisme global serta penguatan karakter bangsa. Menggunakan metode kualitatif deskriptif analitis dengan pendekatan studi kepustakaan dan analisis teks sosioreligius, penelitian ini menelaah dokumen kurikulum, naskah kebijakan muatan lokal, serta literatur integrasi nilai keagamaan kontemporer pada berbagai jenjang pendidikan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa pemetaan nilai Aswaja secara struktural berfungsi sebagai kompas epistemologis yang berhasil merekonstruksi doktrin teologis menjadi indikator karakter konkret melalui model pembelajaran formal, integrasi materi rumpun Pendidikan Agama Islam, dan habituasi ritual amaliah kultural Nahdliyyah. Formulasi strategi pedagogis ini berjalan efektif melalui tiga tahapan taksonomi perilaku (knowing, loving, dan doing the good) serta diperkuat oleh restorasi etika akademik tradisional berbasis pengkajian kitab adab klasik. Di era digital, nilai-nilai ini mengalami perluasan adaptif melalui pemanfaatan platform siber kreatif untuk deradikalisasi ruang siber serta aktualisasi ijtihad ekologis. Implikasi edukatif dari internalisasi holistik tersebut terbukti secara empiris meningkatkan eskalasi kedisiplinan personal, mutu kesantunan interpersonal, dan keterampilan resolusi konflik yang damai dalam kerangka kerja peace education. Kesimpulannya, penguatan kurikulum berbasis Aswaja menjadi pilar esensial yang menyinergikan aspek religiusitas dengan nasionalisme demi menjaga kohesi sosial dan keberlangsungan integrasi nasional.

هدف این پژوهش، تدوین راهبردهای آموزشی و ترسیم تیپولوژی ارزش‌های سازنده اهل‌سنت و جماعت (اسوجا) شامل توَسُّط، تَوازُن، تَسامُح و اعتدال (عدالت) در برنامه‌های درسی نهادهای آموزشی به‌عنوان ابزاری برای کاهش رادیکالیسم جهانی و تقویت شخصیت ملی است. این مطالعه با بهره‌گیری از روش کیفی توصیفی-تحلیلی و رویکرد مرور متون و تحلیل متون اجتماعی-دینی، به بررسی اسناد برنامه درسی، متون سیاست‌گذاری محتوای محلی و ادبیات مربوط به ادغام ارزش‌های دینی معاصر در سطوح مختلف آموزشی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ترسیم ساختاری ارزش‌های اسوجا به‌عنوان قطب‌نمای معرفت‌شناختی عمل می‌کند و موفق به بازسازی آموزه‌های الهیاتی به شاخص‌های عینی شخصیت از طریق مدل‌های آموزش رسمی، ادغام مواد آموزش دینی اسلامی و عادت‌دهی به اعمال فرهنگی-آیینی نهضت‌العلما شده‌است. این راهبرد آموزشی به‌طور مؤثری از طریق سه مرحله طبقه‌بندی رفتاری (شناخت، محبت و عمل به خیر) تدوین شده و با احیای اخلاق دانشگاهی سنتی مبتنی بر مطالعه متون کلاسیک ادب تقویت می‌شود. در عصر دیجیتال، این ارزش‌ها از طریق بهره‌گیری از بسترهای خلاقانه سایبری برای مقابله با رادیکالیسم در فضای مجازی (تفسیر) گسترش تطبیقی می‌یابند. پیامدهای آموزشی این درونی‌سازی جامع، به‌طور تجربی موجب ارتقای انضباط فردی، کیفیت ادب بین‌فردی و مهارت‌های حل مسالمت‌آمیز تعارض در چارچوب آموزش صلح می‌شود. در نتیجه، تقویت برنامه‌های درسی مبتنی بر اسوجا به‌عنوان رکن اساسی هم‌افزایی دینداری و ملی‌گرایی برای حفظ انسجام اجتماعی و تداوم یکپارچگی ملی عمل می‌کند.

With the digitization of education, the use of information technology (IT) at work has become a requirement for teachers, rather than an option. However, IT is a double-edged sword that brings teachers great benefits and additional challenges (e.g., technostress). The present study employed a mixed-methods design to understand context-specific technostress creators and their associations with cognitive appraisal outcomes and IT use behaviors among teachers. Phase 1 identified six technostress creators—unreliability (UNR), role conflict, teaching interruption (TI), work overload (WO), information overload (IO), and technology integration (TIG)—through semi-structured interviews with 20 teachers. Phase 2 was conducted to empirically examine how technostress creators influence teachers’ IT use behaviors (i.e., innovative use [IU] and avoidant use) through cognitive appraisal outcomes. The results from structural equation modeling involving 265 Chinese teachers demonstrated that teachers tend to appraise unreliability, role conflict, and teaching interruption as threats, but appraise work overload and technology integration as challenges. Moreover, challenge appraisal is likely to stimulate innovative IT use and decrease avoidant IT use, while threat appraisal (TA) increases avoidant IT use. The findings extended the literature related to IT research by identifying context-specific technostress creators and linking them to IT use among teachers.

با دیجیتالی‌شدن آموزش، استفاده از فناوری اطلاعات (IT) در محیط کار برای معلمان به یک الزام تبدیل شده است و دیگر یک گزینه اختیاری نیست. با این حال، فناوری اطلاعات یک شمشیر دو لبه است که برای معلمان مزایای فراوان و همچنین چالش‌های اضافی (مانند تکنواسترس) به همراه دارد. پژوهش حاضر با بهره‌گیری از طرح آمیخته‌روش به منظور درک عوامل ایجادکننده تکنواسترس خاص بافت و ارتباط آن‌ها با پیامدهای ارزیابی شناختی و رفتارهای استفاده از فناوری اطلاعات در میان معلمان انجام شد. در مرحله اول، شش عامل ایجادکننده تکنواسترس شامل عدم قابلیت اطمینان (UNR)، تعارض نقش، اختلال در تدریس (TI)، اضافه‌بار کاری (WO)، اضافه‌بار اطلاعاتی (IO) و یکپارچه‌سازی فناوری (TIG) از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ معلم شناسایی شد. مرحله دوم به منظور بررسی تجربی نحوه تأثیرگذاری عوامل ایجادکننده تکنواسترس بر رفتارهای استفاده از فناوری اطلاعات معلمان (یعنی استفاده نوآورانه [IU] و استفاده اجتنابی) از طریق پیامدهای ارزیابی شناختی انجام شد. نتایج مدل‌یابی معادلات ساختاری با مشارکت ۲۶۵ معلم چینی نشان داد که معلمان تمایل دارند عدم قابلیت اطمینان، تعارض نقش و اختلال در تدریس را به عنوان تهدید ارزیابی کنند، اما اضافه‌بار کاری و یکپارچه‌سازی فناوری را به عنوان چالش ارزیابی می‌کنند. افزون بر این، ارزیابی چالش احتمالاً موجب تحریک استفاده نوآورانه از فناوری اطلاعات و کاهش استفاده اجتنابی از آن می‌شود، در حالی که ارزیابی تهدید (TA) استفاده اجتنابی از فناوری اطلاعات را افزایش می‌دهد. یافته‌ها با شناسایی عوامل ایجادکننده تکنواسترس خاص بافت و پیوند دادن آن‌ها با استفاده از فناوری اطلاعات در میان معلمان، ادبیات مرتبط با پژوهش‌های فناوری اطلاعات را گسترش داده است.

BACKGROUND: There is limited research on how neighbourhoods influence harsh and abusive parenting practices in the home, particularly in low and middle-income countries. OBJECTIVE: We investigated associations between caregiver-perceived neighbourhood characteristics (community violence and social cohesion) and later harsh parenting practices. Additionally, we examined whether higher levels of social cohesion would mitigate the association between neighbourhood violence and harsh parenting. PARTICIPANTS AND SETTING: Data came from 3731 child-mother dyads enrolled in the 2015 Pelotas (Brazil) Birth Cohort Study. METHODS: Neighbourhood contexts were assessed when children were age 4 years and included caregiver perceptions of violence occurrence in the neighbourhood in the past six months (fights with weapons, fights between gangs, robbery and sexual violence) and perceived neighbourhood social cohesion. Harsh parenting was measured using the parent-report version of the Parent-Child Conflict Tactics Scale at age 6-7 years. Negative binomial regression analyses were performed to estimate associations. Adjusted models included mutual adjustment for neighbourhood violence and social cohesion, as well as sociodemographic confounders. An interaction between neighbourhood violence and social cohesion in predicting harsh parenting was tested. RESULTS: After adjusting for confounders, higher violence in the neighbourhood and lower perceived neighbourhood social cohesion were associated with later harsh parenting practices (IRR = 1.05; 95% CI: 1.02 to 1.07 and IRR = 1.04; 95% CI: 1.01 to 1.06, respectively). There was no evidence that social cohesion moderated the relationship between violence in the neighbourhood and harsh parenting. CONCLUSIONS: The findings suggest that interventions to tackle community violence and to increase social cohesion have the potential to decrease parental harsh parenting in independent ways.

زمینه: پژوهش‌های محدودی درباره تأثیر محله‌ها بر شیوه‌های فرزندپروری سخت‌گیرانه و سوءاستفاده‌آمیز در خانه، به‌ویژه در کشورهای با درآمد پایین و متوسط، وجود دارد. هدف: این مطالعه به بررسی ارتباط بین ویژگی‌های محله از دیدگاه مراقبان (خشونت اجتماعی و انسجام اجتماعی) و شیوه‌های فرزندپروری سخت‌گیرانه در آینده پرداخت. همچنین، بررسی شد که آیا سطوح بالاتر انسجام اجتماعی می‌تواند ارتباط بین خشونت محله‌ای و فرزندپروری سخت‌گیرانه را کاهش دهد یا خیر. مشارکت‌کنندگان و محیط: داده‌ها از ۳۷۳۱ زوج مادر-کودک که در مطالعه هم‌گروهی تولد ۲۰۱۵ Pelotas (برزیل) شرکت داشتند، جمع‌آوری شد. روش‌ها: زمینه‌های محله‌ای زمانی که کودکان ۴ ساله بودند، ارزیابی شد و شامل برداشت مراقبان از وقوع خشونت در محله طی شش ماه گذشته (درگیری با سلاح، نزاع بین باندها، سرقت و خشونت جنسی) و انسجام اجتماعی ادراک‌شده در محله بود. فرزندپروری سخت‌گیرانه با استفاده از نسخه گزارش والدین مقیاس تاکتیک‌های تعارض والد-کودک در سنین ۶ تا ۷ سالگی اندازه‌گیری شد. برای برآورد ارتباطات، تحلیل‌های رگرسیون دوجمله‌ای منفی انجام شد. مدل‌های تعدیل‌شده شامل تعدیل متقابل برای خشونت محله‌ای و انسجام اجتماعی و همچنین عوامل مخدوش‌کننده جمعیت‌شناختی-اجتماعی بودند. اثر متقابل بین خشونت محله‌ای و انسجام اجتماعی در پیش‌بینی فرزندپروری سخت‌گیرانه آزمون شد. یافته‌ها: پس از تعدیل برای عوامل مخدوش‌کننده، خشونت بالاتر در محله و انسجام اجتماعی ادراک‌شده پایین‌تر با شیوه‌های فرزندپروری سخت‌گیرانه‌تر در آینده مرتبط بودند (IRR = 1.05؛ 95% CI: 1.02 تا 1.07 و IRR = 1.04؛ 95% CI: 1.01 تا 1.06، به‌ترتیب). شواهدی مبنی بر این‌که انسجام اجتماعی رابطه بین خشونت محله‌ای و فرزندپروری سخت‌گیرانه را تعدیل کند، وجود نداشت. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات برای مقابله با خشونت اجتماعی و افزایش انسجام اجتماعی می‌تواند به‌طور مستقل به کاهش فرزندپروری سخت‌گیرانه والدین منجر شود.

Africa is central to the world's future. The continent holds immense human potential, vast natural wealth, and a very young population. Yet, historical trauma from colonialism and ongoing neocolonial practices still hold African nations back. Unfair global financial rules, high borrowing costs, and severe climate impacts create deep systemic barriers. Africa contributes barely 4% of global carbon emissions, yet suffers massive economic losses from climate change. The concept of "Africa Rising" must move beyond simple economic metrics. It requires structural justice, genuine self-directed development, and local academic agency. This special issue grounds these global debates in concrete African realities through eight insightful studies. Their authors offer practical solutions to pressing challenges: curbing conflict through trade and gender inclusion, combining indigenous justice rituals with state law, fighting carbon market fraud, and introducing novel economic models to combat financial exclusion. Other studies advocate for youth civic agency through non-formal education, pharmaceutical sovereignty to lower medicine prices, and reframing forced migration as a driver of regional integration through the African Union's Free Movement Protocol. Recent global governance reforms, such as the African Union joining the G20, now G21, offer a vital platform for procedural justice. However, a seat at the table is not enough on its own. Africa must activate its internal institutions, financial markets, and academic community. As demonstrated by the authors in this collection, local experts provide the essential evidence needed to drive real progress. Only through genuine partnership, ethical global frameworks, and grounded African agency can the continent realise its true development potential.

آفریقا در مرکز آینده جهان قرار دارد. این قاره دارای پتانسیل انسانی عظیم، ثروت طبیعی فراوان و جمعیتی بسیار جوان است. با این حال، آسیب‌های تاریخی ناشی از استعمار و تداوم رویه‌های نواستعماری همچنان کشورهای آفریقایی را عقب نگاه داشته است. قوانین ناعادلانه مالی جهانی، هزینه‌های بالای استقراض و پیامدهای شدید تغییرات اقلیمی، موانع ساختاری عمیقی ایجاد می‌کنند. آفریقا تنها حدود ۴٪ از انتشار کربن جهانی را به خود اختصاص می‌دهد، اما متحمل خسارات اقتصادی گسترده‌ای از تغییرات اقلیمی می‌شود. مفهوم «آفریقا در حال صعود» باید فراتر از شاخص‌های ساده اقتصادی برود. این امر مستلزم عدالت ساختاری، توسعه خودمحور واقعی و عاملیت دانشگاهی محلی است. این شماره ویژه، این مباحث جهانی را از طریق هشت مطالعه عمیق در واقعیت‌های عینی آفریقا ریشه‌یابی می‌کند. نویسندگان این مقالات راه‌حل‌های عملی برای چالش‌های فوری ارائه می‌دهند: مهار منازعات از طریق تجارت و شمول جنسیتی، ترکیب آیین‌های بومی عدالت با حقوق دولتی، مبارزه با تقلب در بازار کربن و معرفی مدل‌های اقتصادی نوین برای مقابله با محرومیت مالی. سایر مطالعات بر عاملیت مدنی جوانان از طریق آموزش غیررسمی، حاکمیت دارویی برای کاهش قیمت داروها و بازتعریف مهاجرت اجباری به‌عنوان محرکی برای یکپارچگی منطقه‌ای از طریق پروتکل آزادی جابجایی اتحادیه آفریقا تأکید دارند. اصلاحات اخیر در حکمرانی جهانی، مانند پیوستن اتحادیه آفریقا به گروه G20 که اکنون G21 است، بستری حیاتی برای عدالت رویه‌ای فراهم می‌کند. با این حال، صرفاً داشتن جایگاهی در میز کافی نیست. آفریقا باید نهادهای داخلی، بازارهای مالی و جامعه دانشگاهی خود را فعال کند. همان‌طور که نویسندگان این مجموعه نشان می‌دهند، کارشناسان محلی شواهد اساسی لازم برای پیشبرد واقعی را ارائه می‌کنند. تنها از طریق شراکت واقعی، چارچوب‌های اخلاقی جهانی و عاملیت ریشه‌دار آفریقایی است که این قاره می‌تواند به پتانسیل واقعی توسعه خود دست یابد.

Rapid urbanization and industrialization have intensified competition among production, living, and ecological spaces (PLES), leading to escalating land use conflicts and carbon imbalances. However, critical knowledge gaps remain. Existing studies have largely examined spatial conflict and carbon balance in isolation, and multi-scenario simulations have predominantly prioritized single objectives — economic growth or ecological protection — over synergistic pathways that jointly address conflict mitigation and carbon reduction. To address this gap, we developed an integrated analytical framework coupling spatial conflict index (SCI) measurement, carbon balance accounting, and the intPLUS model to analyze the spatiotemporal evolution of PLES conflict and carbon balance in Jiangsu Province, China, from 2000 to 2020, and to simulate four 2030 scenarios: natural development (ND), economic development (ED), ecological protection (EP), and a novel conflict-balanced low-carbon synergy (CBLSC) scenario. A four-quadrant conflict-carbon analysis and Geodetector were used to identify synergies, trade-offs, and driving mechanisms. Results show that from 2000–2020, spatial conflict intensified significantly, with high-conflict areas concentrated in southern Jiangsu and the Yangtze River belt, closely linked to construction land expansion and rising carbon emissions. By 2030, the ED scenario yields the highest spatial conflict (mean SCI = 0.43) and net carbon emissions (117.70 Mt), while the EP scenario minimizes net emissions (81.14 Mt) but limits development flexibility. Notably, the CBLSC scenario achieves the lowest mean conflict value (0.35) and moderate net emissions (87.14 Mt), effectively mitigating high-conflict-high-carbon clusters and demonstrating superior balance between conflict alleviation and low-carbon transition. Geodetector results reveal that socioeconomic factors, particularly nighttime light intensity, GDP, and population, dominate the spatial differentiation of conflict-carbon coupling, with transportation accessibility playing a supporting role. We conclude that embedding conflict mitigation and carbon balance objectives into land use simulation provides a more effective pathway for territorial spatial optimization in developed regions. The CBLSC scenario offers a practical governance strategy for Jiangsu and similar high-density areas to achieve low-conflict, low-carbon, and spatially coordinated development.

شهرنشینی و صنعتی‌شدن سریع، رقابت میان فضاهای تولیدی، زیستی و اکولوژیک (PLES) را تشدید کرده و منجر به افزایش تعارضات کاربری زمین و عدم تعادل کربن شده است. با این حال، شکاف‌های دانشی مهمی همچنان وجود دارد. مطالعات پیشین عمدتاً به بررسی تعارض فضایی و تعادل کربن به صورت مجزا پرداخته‌اند و شبیه‌سازی‌های چندسناریویی عمدتاً اهداف منفرد ـ رشد اقتصادی یا حفاظت اکولوژیک ـ را بر مسیرهای هم‌افزایانه که به طور مشترک کاهش تعارض و کاهش کربن را دنبال می‌کنند، ترجیح داده‌اند. برای رفع این خلأ، چارچوب تحلیلی یکپارچه‌ای توسعه دادیم که سنجش شاخص تعارض فضایی (SCI)، حسابداری تعادل کربن و مدل intPLUS را برای تحلیل تحول زمانی-مکانی تعارض PLES و تعادل کربن در استان جیانگسو، چین، طی سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ و شبیه‌سازی چهار سناریوی ۲۰۳۰ شامل توسعه طبیعی (ND)، توسعه اقتصادی (ED)، حفاظت اکولوژیک (EP) و سناریوی نوین هم‌افزایی تعادل تعارض-کربن پایین (CBLSC) به کار می‌گیرد. تحلیل تعارض-کربن چهار ربعی و Geodetector برای شناسایی هم‌افزایی‌ها، موازنه‌ها و سازوکارهای محرک استفاده شد. نتایج نشان می‌دهد که طی سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰، تعارض فضایی به طور قابل توجهی تشدید شده و مناطق با تعارض بالا عمدتاً در جنوب جیانگسو و کمربند رودخانه یانگ‌تسه متمرکز بوده‌اند که ارتباط نزدیکی با گسترش اراضی ساخت‌وساز و افزایش انتشار کربن دارند. تا سال ۲۰۳۰، سناریوی ED بیشترین تعارض فضایی (میانگین SCI = ۰٫۴۳) و انتشار خالص کربن (۱۱۷٫۷۰ میلیون تن) را به همراه دارد، در حالی که سناریوی EP کمترین انتشار خالص (۸۱٫۱۴ میلیون تن) را رقم می‌زند اما انعطاف‌پذیری توسعه را محدود می‌کند. به طور قابل توجه، سناریوی CBLSC کمترین مقدار میانگین تعارض (۰٫۳۵) و انتشار خالص متوسط (۸۷٫۱۴ میلیون تن) را محقق می‌سازد و به طور مؤثری خوشه‌های تعارض-کربن بالا را کاهش داده و تعادل برتری میان کاهش تعارض و گذار به کربن پایین نشان می‌دهد. نتایج Geodetector نشان می‌دهد که عوامل اجتماعی-اقتصادی، به ویژه شدت نور شبانه، GDP و جمعیت، بر تمایز فضایی همبستگی تعارض-کربن غالب‌اند و دسترسی‌پذیری حمل‌ونقل نقش حمایتی ایفا می‌کند. نتیجه می‌گیریم که ادغام اهداف کاهش تعارض و تعادل کربن در شبیه‌سازی کاربری زمین، مسیر مؤثرتری برای بهینه‌سازی فضایی سرزمینی در مناطق توسعه‌یافته فراهم می‌کند. سناریوی CBLSC راهبرد حکمرانی عملی برای جیانگسو و مناطق پرتراکم مشابه جهت تحقق توسعه کم‌تعارض، کم‌کربن و هماهنگ فضایی ارائه می‌دهد.

BACKGROUND: Posttraumatic stress disorder (PTSD) is a stress-related disorder associated with substantial psychological distress and functional impairment, and it carries major relevance for occupational health because it frequently follows traumatic exposure in both high-risk professions and occupations not traditionally classified as high risk. This narrative review focuses on occupational risk factors, prevalence, work capacity, and implications for workers' compensation and return to work. METHODS: A non-systematic (narrative) literature search was conducted in PubMed/MEDLINE and Google Scholar for English- and German-language articles, with supplementary hand-searching of reference lists and institutional/guideline sources (e.g., WHO, AWMF). No protocol was registered, consistent with conventions for narrative reviews. Reporting follows the general principles of the Scale for the Assessment of Narrative Review Articles (SANRA), the checklist commonly used to appraise this review type, rather than PRISMA, which applies to systematic reviews. RESULTS: Occupational risk is particularly elevated in military service (including soldiers and veterans), public safety and disaster management, and occupations with structurally frequent severe incidents (e.g., transport, construction, industrial production), while unpredictable bystander events can also trigger PTSD in occupations not traditionally classified as high risk settings. Risk is shaped by trauma type, severity, and recurrence, as well as pre-traumatic, peri-traumatic, and post-traumatic factors. Prevalence varies substantially by context and is not directly comparable across studies, which differ markedly in population, exposure severity, diagnostic method, and assessment period. With this caveat, particularly high burden is reported in conflict-affected populations, healthcare workers during the COVID-19 pandemic, and trauma-exposed occupational groups such as military personnel, police officers, paramedics, train drivers, construction workers and industrial workers. Established treatments (trauma-focused psychotherapy, with pharmacotherapy as an adjunct) are distinct from early post-event interventions such as screening and Psychological First Aid, which aim to prevent chronicity rather than treat established illness. Routine single-session debriefing is not supported by the evidence. Occupational medicine must also address work capacity, return to work, compensation, and rehabilitation, since symptomatic improvement does not necessarily restore functional ability. CONCLUSION: Stronger workplace prevention, early screening after traumatic exposure, organizational support, and clearer compensation and return-to-work pathways are needed to reduce the long-term occupational consequences of PTSD. Evidence specifically comparing treatment of occupational versus non-occupational PTSD remains limited, and prevalence estimates should be interpreted in light of substantial heterogeneity across the underlying studies.

زمینه: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یک اختلال مرتبط با استرس است که با پریشانی روان‌شناختی قابل توجه و اختلال عملکردی همراه بوده و از اهمیت بالایی برای سلامت شغلی برخوردار است، چرا که اغلب پس از مواجهه با سانحه در هر دو گروه مشاغل پرخطر و مشاغلی که به طور سنتی پرخطر تلقی نمی‌شوند، رخ می‌دهد. این مرور روایتی بر عوامل خطر شغلی، شیوع، ظرفیت کاری و پیامدهای مربوط به جبران خسارت شغلی و بازگشت به کار تمرکز دارد. روش‌ها: جستجوی غیرسیستماتیک (روایتی) در پایگاه‌های PubMed/MEDLINE و Google Scholar برای مقالات انگلیسی و آلمانی انجام شد و جستجوی دستی تکمیلی در فهرست منابع و منابع نهادی/راهنمایی (مانند WHO، AWMF) صورت گرفت. هیچ پروتکلی ثبت نشد که با رویه‌های متداول مرورهای روایتی مطابقت دارد. گزارش‌دهی بر اساس اصول کلی مقیاس ارزیابی مقالات مرور روایتی (SANRA) انجام شده است که چک‌لیست رایج برای ارزیابی این نوع مرورهاست و نه PRISMA که برای مرورهای سیستماتیک کاربرد دارد. یافته‌ها: خطر شغلی به ویژه در خدمت نظامی (شامل سربازان و کهنه‌سربازان)، ایمنی عمومی و مدیریت بحران، و مشاغلی با وقوع مکرر حوادث شدید ساختاری (مانند حمل‌ونقل، ساخت‌وساز، تولید صنعتی) افزایش یافته است، در حالی که رویدادهای غیرقابل پیش‌بینی برای ناظران نیز می‌تواند در مشاغلی که به طور سنتی پرخطر تلقی نمی‌شوند، موجب بروز اختلال استرس پس از سانحه شود. خطر تحت تأثیر نوع، شدت و تکرار سانحه و همچنین عوامل پیش‌سانحه‌ای، حین سانحه‌ای و پس‌سانحه‌ای قرار دارد. شیوع به طور قابل توجهی بسته به زمینه متفاوت است و به دلیل تفاوت‌های چشمگیر در جمعیت، شدت مواجهه، روش تشخیصی و دوره ارزیابی، مستقیماً قابل مقایسه میان مطالعات نیست. با این ملاحظه، بار بسیار بالایی در جمعیت‌های متاثر از درگیری، کارکنان مراقبت‌های بهداشتی در دوران همه‌گیری COVID-19 و گروه‌های شغلی مواجه‌شده با سانحه مانند پرسنل نظامی، افسران پلیس، امدادگران، رانندگان قطار، کارگران ساختمانی و کارگران صنعتی گزارش شده است. درمان‌های تثبیت‌شده (روان‌درمانی متمرکز بر سانحه، با دارودرمانی به عنوان مکمل) از مداخلات اولیه پس از رویداد مانند غربالگری و کمک‌های اولیه روان‌شناختی که هدف آن‌ها پیشگیری از مزمن شدن است نه درمان بیماری تثبیت‌شده، متمایز هستند. شواهدی برای حمایت از رفع بحران تک‌جلسه‌ای روتین وجود ندارد. طب کار همچنین باید به ظرفیت کاری، بازگشت به کار، جبران خسارت و توانبخشی بپردازد، چرا که بهبود علائم لزوماً به معنای بازگشت توانایی عملکردی نیست. نتیجه‌گیری: پیشگیری قوی‌تر در محیط کار، غربالگری زودهنگام پس از مواجهه با سانحه، حمایت سازمانی و مسیرهای شفاف‌تر برای جبران خسارت و بازگشت به کار برای کاهش پیامدهای شغلی بلندمدت اختلال استرس پس از سانحه ضروری است. شواهدی که به طور خاص درمان اختلال استرس پس از سانحه شغلی را با نوع غیرشغلی مقایسه کند، همچنان محدود است و برآوردهای شیوع باید با توجه به ناهمگونی قابل توجه مطالعات پایه تفسیر شود.

Introduction/Objective Armed conflicts threaten maternal and neonatal health, yet evidence on neonatal outcomes remains fragmented. This scoping review mapped evidence on armed conflict’s impact on neonatal health and identified pathways influencing outcomes. Methods This scoping review followed Arksey and O’Malley’s framework and PRISMA-ScR guidelines. MEDLINE/PubMed, Web of Science, Embase, Global Health (CABI), and CINAHL were searched, supplemented by Google Scholar and reference-list screening. Articles published from 2006 to 2025 reporting neonatal health outcomes (0-28 days) in conflict-affected settings were included. Maternal and pregnancy-related factors were considered when linked to neonatal outcomes. Twenty-nine articles were synthesized thematically. Results Four overarching themes emerged: (1) war-driven neonatal adversity, (2) health system collapse impact, (3) risks associated with alternative and non-formal care practices, and (4) stress-associated biological and epigenetic changes. Armed conflict was associated with increased neonatal mortality, preterm birth, low birth weight, congenital anomalies, and neonatal morbidity. Pathways included violence exposure, healthcare disruption, displacement, food insecurity, environmental hazards, and maternal psychological stress. Discussion Conflict affects neonatal health through interconnected biological, social, environmental, and health system pathways. Health system disruption, reduced access to skilled care, unsafe care practices, and maternal stress may compound adverse outcomes. Emerging evidence of epigenetic changes suggests potential longer-term consequences and underscores the need for integrated humanitarian and health system responses. Conclusion Priorities include strengthening health system resilience, ensuring continuity of maternal-newborn services, and integrating context-appropriate maternal mental health and psychosocial support. Further research should identify feasible, culturally responsive, and scalable interventions in underrepresented and protracted conflict settings.

مقدمه/هدف: درگیری‌های مسلحانه سلامت مادران و نوزادان را تهدید می‌کند، اما شواهد مربوط به پیامدهای نوزادی پراکنده است. این مرور گسترده به ترسیم شواهد مربوط به تأثیر درگیری مسلحانه بر سلامت نوزادان و شناسایی مسیرهای مؤثر بر پیامدها پرداخت. روش‌ها: این مرور گسترده بر اساس چارچوب Arksey و O’Malley و دستورالعمل‌های PRISMA-ScR انجام شد. پایگاه‌های MEDLINE/PubMed، Web of Science، Embase، Global Health (CABI) و CINAHL جست‌وجو شدند و این جست‌وجو با استفاده از Google Scholar و بررسی فهرست منابع تکمیل گردید. مقالات منتشرشده از سال 2006 تا 2025 که پیامدهای سلامت نوزادان (0 تا 28 روز) را در محیط‌های متاثر از درگیری گزارش کرده بودند، وارد مطالعه شدند. عوامل مرتبط با مادر و بارداری در صورتی که با پیامدهای نوزادی مرتبط بودند، مورد توجه قرار گرفتند. بیست‌ونه مقاله به صورت موضوعی ترکیب شدند. نتایج: چهار مضمون کلی شناسایی شد: (1) مشکلات نوزادی ناشی از جنگ، (2) تأثیر فروپاشی نظام سلامت، (3) خطرات مرتبط با مراقبت‌های جایگزین و غیررسمی، و (4) تغییرات زیستی و اپی‌ژنتیکی مرتبط با استرس. درگیری مسلحانه با افزایش مرگ‌ومیر نوزادان، تولد زودرس، وزن کم هنگام تولد، ناهنجاری‌های مادرزادی و بیماری‌های نوزادی همراه بود. مسیرها شامل مواجهه با خشونت، اختلال در مراقبت‌های بهداشتی، جابجایی، ناامنی غذایی، خطرات محیطی و استرس روانی مادر بودند. بحث: درگیری از طریق مسیرهای زیستی، اجتماعی، محیطی و نظام سلامت به هم پیوسته بر سلامت نوزادان تأثیر می‌گذارد. اختلال در نظام سلامت، کاهش دسترسی به مراقبت تخصصی، شیوه‌های مراقبتی ناایمن و استرس مادر می‌تواند پیامدهای نامطلوب را تشدید کند. شواهد نوظهور از تغییرات اپی‌ژنتیکی، پیامدهای بالقوه بلندمدت را نشان می‌دهد و بر ضرورت پاسخ‌های یکپارچه بشردوستانه و نظام سلامت تأکید دارد. نتیجه‌گیری: اولویت‌ها شامل تقویت تاب‌آوری نظام سلامت، تضمین تداوم خدمات مادر و نوزاد و ادغام حمایت‌های سلامت روان و روان‌اجتماعی متناسب با زمینه است. پژوهش‌های بیشتر باید مداخلات عملی، پاسخگو به فرهنگ و قابل گسترش را در محیط‌های کمتر بررسی‌شده و درگیری‌های طولانی‌مدت شناسایی کند.

Background-Education is not only oriented toward cognitive development but also contributes to students’ social and character development. Literary works can provide contextual representations of social relationships, conflicts, and values that are relevant to literature learning. Prie GS’s novel Hidup ini Keras Maka Gebuklah presents adolescent social realities, family relationships, educational experiences, economic inequality, and interpersonal conflict through the character of Ipung. Previous studies of this novel have mainly focused on comparative literary elements, character psychology, and dehumanization. Objectives-This study aims to examine the social values represented in the novel and to analyze their potential relevance as literature teaching material for high school students. Method-This study employed a descriptive qualitative design using documentation, heuristic reading, hermeneutic interpretation, and qualitative content analysis. Relevant textual excerpts were identified, recorded, coded, categorized, and interpreted according to their narrative and social contexts. The credibility of the analysis was strengthened through an audit trail and theoretical cross-checking. Results-The analysis identified twelve categories of social values, namely empathy, caring, kinship, responsibility, solidarity, tolerance, democracy, self-control, self-acceptance, material values, vital values, and spiritual values. These values are represented through character responses, dialogue, family relationships, school experiences, economic conditions, interpersonal conflicts, and reflections on social life. The findings also indicate that the novel has potential relevance for Phase F Indonesian language literature learning because it provides linguistic, psychological, and socio-cultural content that can be integrated into literary appreciation activities. Conclusions-Hidup Ini Keras Maka Gebuklah contains diverse social values that may support literature learning and character-oriented discussion among high school students. However, this study does not empirically establish its classroom suitability because teachers, students, curriculum experts, and classroom implementation were not involved in the research. Therefore, the novel should be considered a potentially relevant literature teaching resource rather than a validated instructional intervention.

زمینه و هدف: آموزش صرفاً معطوف به رشد شناختی نیست، بلکه به رشد اجتماعی و شخصیتی دانش‌آموزان نیز کمک می‌کند. آثار ادبی می‌توانند بازنمایی‌های زمینه‌مند از روابط اجتماعی، تعارضات و ارزش‌هایی ارائه دهند که برای یادگیری ادبیات مرتبط هستند. رمان Hidup ini Keras Maka Gebuklah اثر Prie GS واقعیت‌های اجتماعی نوجوانان، روابط خانوادگی، تجارب آموزشی، نابرابری اقتصادی و تعارضات بین‌فردی را از طریق شخصیت Ipung به تصویر می‌کشد. مطالعات پیشین درباره این رمان عمدتاً بر عناصر تطبیقی ادبی، روان‌شناسی شخصیت و بی‌انسانی تمرکز داشته‌اند. هدف: این پژوهش با هدف بررسی ارزش‌های اجتماعی بازنمایی‌شده در رمان و تحلیل قابلیت ارتباط آن‌ها به‌عنوان مواد آموزشی ادبیات برای دانش‌آموزان دبیرستان انجام شده است. روش: این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از مستندسازی، خوانش هورستیک، تفسیر هرمنوتیکی و تحلیل محتوای کیفی انجام شد. گزیده‌های متنی مرتبط شناسایی، ثبت، کدگذاری، دسته‌بندی و بر اساس زمینه‌های روایی و اجتماعی تفسیر شدند. اعتبار تحلیل از طریق ردپای حسابرسی و تطبیق نظری تقویت شد. یافته‌ها: تحلیل، دوازده مقوله ارزش اجتماعی شامل همدلی، مراقبت، خویشاوندی، مسئولیت‌پذیری، همبستگی، مدارا، دموکراسی، خودمهارگری، خودپذیری، ارزش‌های مادی، ارزش‌های حیاتی و ارزش‌های معنوی را شناسایی کرد. این ارزش‌ها از طریق واکنش‌های شخصیتی، گفتگوها، روابط خانوادگی، تجارب مدرسه‌ای، شرایط اقتصادی، تعارضات بین‌فردی و تأملات درباره زندگی اجتماعی بازنمایی شده‌اند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که این رمان برای یادگیری ادبیات زبان اندونزیایی در مرحله F دارای قابلیت ارتباط است، زیرا محتوای زبانی، روان‌شناختی و جامعه‌شناختی را ارائه می‌دهد که می‌تواند در فعالیت‌های قدردانی ادبی ادغام شود. نتیجه‌گیری: رمان Hidup Ini Keras Maka Gebuklah دارای ارزش‌های اجتماعی متنوعی است که می‌تواند از یادگیری ادبیات و بحث‌های مبتنی بر شخصیت در میان دانش‌آموزان دبیرستان حمایت کند. با این حال، این پژوهش شایستگی تجربی آن را برای کلاس درس اثبات نمی‌کند، زیرا معلمان، دانش‌آموزان، متخصصان برنامه درسی و اجرای کلاسی در پژوهش مشارکت نداشتند. بنابراین، این رمان باید به‌عنوان منبع بالقوه مرتبط برای آموزش ادبیات در نظر گرفته شود و نه به‌عنوان یک مداخله آموزشی تأییدشده.

Science education seeks not only to expand learners' knowledge but also to develop scientific ways of explaining natural phenomena. This requires more than transmitting disciplinary information. Learners must recognise why scientific concepts become necessary, how they extend or revise existing explanations, and under what conditions they provide meaningful accounts of the physical world. The educational challenge therefore concerns not only which concepts should be taught, but also the instructional reasoning surrounding their introduction.Science education research has generated substantial knowledge through conceptual change, inquiry-based learning, model-based instruction, learning progressions, productive preparation, and related traditions. These approaches have shown the importance of engaging prior ideas, recognising explanatory limitations, refining representations, and applying knowledge across contexts. Yet one decision connecting many of these processes often remains implicit: the introduction of formal scientific concepts (Duit and Treagust, 2012;Méheut and Psillos, 2004;Steenhof et al., 2020;Minner et al., 2010;Campbell et al., 2015).In this article, formal concept entry refers to the point at which a scientific construct is presented in an explicit disciplinary form, for example as a named concept or definition, symbolic or mathematical representation, law, model, or related formal structure. Such constructs frequently enter instruction through curricular sequence, textbook organisation, or teaching convention. These arrangements may be appropriate, but the educational justification for formal concept entry is seldom examined directly: not whether the construct belongs in the curriculum, but whether its formal presentation is coordinated with the explanatory work Commented [S[1]: 'U' was missing in '.edu'. Now that is included learners are expected to perform. This issue has renewed practical importance as learners increasingly encounter completed definitions, derivations, simulations, and explanations through digital platforms and generative artificial intelligence before instruction has established their explanatory significance. Greater access to formal scientific information does not itself establish when a construct becomes meaningful within learners' developing understanding (Kumar et al., 2026). This Opinion therefore argues that formal concept entry deserves explicit consideration as an instructional decision. The central question is not whether formal scientific concepts should be introduced early or late, but whether their introduction is instructionally justified by the explanatory work learners are expected to perform.To support reflection on this question, I propose the Concept Genesis Framework (CGF). CGF is an instructor-facing conceptual architecture for examining how formal scientific concepts are prepared, introduced, interpreted, and integrated within learning. It neither replaces established educational theories nor prescribes a universal teaching sequence. Its contribution is to provide a coherent language for considering the instructional justification of formal concept entry.CGF does not arise from a single theory of learning. Its design draws on several established traditions that converge on a common instructional concern: learners interpret new scientific ideas through prior understanding, may need to recognise limitations in existing explanations, and require representational and explanatory support to integrate new disciplinary constructs.Conceptual-change scholarship provides one foundation through its attention to existing conceptions, explanatory inadequacy, and the restructuring of understanding (Strike and Posner, 1982;Duit and Treagust, 2012). Nersessian (1989) adds a representational perspective by emphasising that scientific understanding involves the construction and coordination of conceptual and mathematical representations rather than the reception of completed definitions alone. Inquiry and teaching-learning sequence research further situate such conceptual development within deliberately organised instructional activity (Sandoval and Reiser, 2004;Méheut and Psillos, 2004).CGF does not depend on a single philosophical doctrine. Its orientation is epistemic and instructional: scientific concepts are treated as disciplinary resources for explanation, representation, and prediction rather than as isolated verbal or symbolic entities. ThisReviewer comment 1 has been addressed Paragraph beginning -Concepts, equations------and ending (Kumar et al., 2026), has been replaced with the new paragraph-starting -In this article---------and ending (Kumar et al., 2026).orientation is compatible with constructivist perspectives insofar as it recognises prior understanding and active meaning-making. CGF is not, however, proposed as a constructivist theory of learning, nor does it assume that learners independently rediscover disciplinary knowledge. Its narrower concern is whether the instructional conditions surrounding formal concept entry allow a scientific construct to perform meaningful explanatory work within a learning situation.The ten elements of CGF are consequently described as instructional functions rather than whether it can be used across related contexts (Disciplinary Transfer); and how it supports subsequent learning (Forward Linkage). The framework does not claim that these ten functions are empirically invariant or that all must occur in a fixed order. Depending on the concept, discipline, learners, and instructional purpose, they may overlap, recur, be compressed, or be unnecessary.Scientific concepts are not merely definitions, symbols, or equations. They are intellectual tools developed to explain, organise, and predict phenomena. Although learners often encounter them in completed disciplinary form, instruction must determine how they can become meaningful explanatory resources rather than isolated information.CGF organises ten instructional functions around this problem. The number ten reflects this analytical differentiation of instructional work surrounding formal concept entry rather than an assumed set of invariant cognitive stages. These functions describe a flexible educational logic, not fixed learner stages or a mandatory sequence. Depending on the concept, discipline, learners, and instructional purpose, they may overlap, recur, be compressed, or be unnecessary. (Sandoval and Reiser, 2004;Rea-Ramirez et al., 2009). Its educational value lies in orienting learners towards a meaningful explanatory objective.As learners attempt to address the question, they may recognise that their current explanations or reasoning strategies are insufficient. CGF describes this recognition as Cognitive Tension.It is neither required nor sufficient for conceptual change, but it can help learners recognise the limits of their existing explanatory resources (Strike and Posner, 1982;Rea-Ramirez et al., 2009).: correction of the wording in Figure 1 from "comprises of ten instructional functions" to "comprises ten instructional functions." Minor typographical errors identified within the figure have also been corrected.Recognition of these limitations may generate Epistemic Need: an appreciation that an additional scientific construct is required to explain, organise, or predict observations more adequately. Epistemic need differs from curiosity alone because it concerns the perceived explanatory necessity of a new concept. It may emerge spontaneously or through instructional guidance (Lee et al., 2021).Instruction may then examine the boundaries, assumptions, or inadequacies of existing explanations. A model may fail under new conditions, conflict with evidence, or prove too limited for a broader domain (Rea-Ramirez et al., 2009;Sommeillier et al., 2021).Identifying such limitations does not require rejecting earlier explanations entirely. Scientific understanding often develops through extension, refinement, and specification rather than complete replacement.Historical reconstruction can show why concepts emerged, but it is only one route to explanatory necessity. The need for a concept may also become visible through experimental anomalies, engineering constraints, mathematical inconsistency, model comparison, simulation, or unresolved disciplinary questions (Matthews, 1992). The objective is not to reproduce scientific history, but to clarify the explanatory conditions that justify introducing a formal scientific concept.Concept Genesis denotes the instructional point at which the formal scientific construct is explicitly introduced, stabilised, or recognised as an appropriate response to the identified explanatory problem. It does not imply that learners independently reinvent disciplinary knowledge or experience a single moment of discovery. Terminology or representations may appear earlier, but Concept Genesis marks the point at which they acquire coherent disciplinary meaning (Stamovlasis et al., 2005;Cook, 2006).Concepts gain precision through equations, symbols, graphs, diagrams, models, or other disciplinary representations. CGF defines formalisation broadly because representationalPeriod is included, which was missing practices differ across scientific fields. Concept Genesis and Formalisation are analytically distinct but educationally interconnected and may develop recursively.Correctly manipulating a representation does not necessarily indicate understanding (Stamovlasis et al., 2005). Scientific Interpretation connects formal constructs with their explanatory meaning, assumptions, domains of applicability, predictive capacity, and disciplinary significance. It therefore links procedural use with conceptual understanding.Understanding becomes educationally valuable when learners can extend it beyond the immediate instructional setting. Disciplinary Transfer involves applying a concept across related problems, conditions, contexts, or scales. Transfer should not be assumed from success on familiar tasks but treated as an outcome requiring instructional design and observation (Lobato and Hohensee, 2021).Through Forward Linkage, a newly acquired concept becomes a resource for subsequent models, explanations, and disciplinary learning. Formal concept entry is therefore not only about introducing an individual construct, but also about supporting the progressive organisation of scientific understanding across a curriculum.Taken together, these functions enable educators to examine how formal scientific concepts are prepared, introduced, interpreted, extended, and connected. CGF does not prescribe a universal route to learning. It provides a structured language for considering whether formal concept entry is instructionally justified within a particular educational context.CGF is a conceptual lens for instructional planning and reflection, not a new theory of learning, a validated instructional model, or a prescriptive teaching method. It does not replace inquirybased learning, conceptual change, model-based instruction, productive preparation, learning cycles, teaching-learning sequences, or related evidence-informed approaches (Méheut and Psillos, 2004;Minner et al., 2010;Duit and Treagust, 2012;Campbell et al., 2015).Instead, it organises instructional functions recognised across these traditions around the specific question of formal concept entry.The framework does not require all ten functions to appear, nor does it prescribe their order. Scientific disciplines differ in conceptual structure, mathematical demands, representational practices, and curricular constraints. Learners also differ in prior knowledge, educational goals, cognitive resources, and learning contexts. The functions may therefore overlap, recur, or be omitted.CGF also does not advocate delayed instruction. Early introduction of terminology, diagrams, notation, or simplified models may sometimes provide necessary scaffolding (Cook, 2006). In other situations, learners may benefit from first recognising an explanatory limitation. The relevant judgement concerns not timing in isolation, but whether a formal scientific concept can support the explanatory work required within the learning situation.The framework may be especially useful for concepts that are abstract, counterintuitive, mathematically constituted, foundational for later learning, or commonly presented only in completed formal form. It may be unnecessary for straightforward factual knowledge, routine procedural skills, directly observable phenomena, or situations in which immediate explicit instruction is clearly appropriate.Its educational value remains an empirical question. CGF should therefore be treated as a conceptual proposition that invites evaluation across disciplines, educational levels, and instructional settings.Learners may reproduce definitions, derivations, or equations while remaining uncertain about why a construct became necessary, what problem it addresses, or where it applies. Procedural competence remains educationally important, but it does not always develop together with explanatory understanding (Stamovlasis et al., 2005). Formal concept entry should therefore be judged not only by what learners can perform, but also by the understanding that the construct is intended to support.Concept introduction is also rarely a single event. Terminology, qualitative descriptions, diagrams, equations, computational procedures, and canonical explanations need not enter instruction simultaneously. Each may serve a different role. Formal concept entry is therefore better understood as a distributed instructional process whose components can be introduced according to their explanatory function.This perspective also refines the idea of learner readiness. Readiness is not simply the completion of prerequisite activities. It concerns the relationship between the explanatory demands of a learning situation and learners' capacity to integrate a new construct meaningfully. Prior knowledge, representational support, cognitive demands, recognition of limitations, and instructional guidance all shape this capacity (Cook, 2006;Steenhof et al., 2020).Learner difficulty alone does not justify introducing a formal scientific concept. Productive struggle is not an educational goal in itself, and immediate explanation does not necessarily prevent understanding. Effective teaching requires judgement about when exploration, representation, explanation, and direct guidance are most educationally useful (Steenhof et al., 2020).Because these judgements vary across thermodynamics, quantum chemistry, biology, engineering, and other disciplines, CGF remains deliberately flexible. Its purpose is not to standardise concept introduction, but to make the reasoning behind it more visible.The principal contribution of CGF is to make explicit an instructional decision often embedded within broader pedagogy: why a formal scientific concept is introduced at a particular point in learning. This perspective complements existing educational research rather than competing with it. Diverse traditions may organise teaching differently, yet many confront the transition from provisional or intuitive explanations to formal scientific concepts. Treating that transition as an object of reflection may create a useful point of dialogue across approaches.The framework also has implications for curriculum design and educational research. Curricula typically specify what should be taught but provide less guidance about the reasoning supporting the introduction of particular concepts, representations, or mathematical formulations (Méheut and Psillos, 2004). Attention to formal concept entry may help educators align curricular expectations, learner preparedness, explanatory demands, and instructional support. In research, it may offer an additional dimension for describing interventions and interpreting differences across learning environments.Its relevance is heightened by contemporary digital learning. Learners may now encounter formal scientific language and representations before an instructional context has established their explanatory significance (Kumar et al., 2026). The educator's role therefore extends beyond providing information towards helping learners understand when and why formal constructs become useful.Several limitations remain. CGF has not undergone systematic empirical validation and does not claim that explicit attention to concept entry will necessarily improve understanding or transfer. Its functions may not operate uniformly across disciplines, learner populations, or educational levels. Instructional decisions also remain shaped by curriculum, assessment, institutional constraints, teacher expertise, available time, and learner diversity.Future studies may investigate how educators currently justify formal concept entry, how such judgements vary across disciplines, and whether making them explicit influences conceptual understanding, transfer, curriculum design, teacher education, or research reporting. These studies would not seek a universal rule for early or delayed instruction. They would examine whether greater transparency regarding the reasoning behind concept entry contributes meaningfully to science education.In conclusion, the educational significance of a formal scientific concept lies not only in its disciplinary content, but also in the instructional judgement governing when it becomes meaningful within learners' developing explanations of the natural world. CGF offers a conceptual architecture for examining that judgement. Recognising formal concept entry as an explicit instructional decision may help clarify how scientific knowledge becomes meaningful during learning.

آموزش علوم نه تنها به گسترش دانش فراگیران می‌پردازد، بلکه هدف آن توسعه شیوه‌های علمی تبیین پدیده‌های طبیعی نیز هست. این امر فراتر از انتقال صرف اطلاعات تخصصی است. فراگیران باید دریابند چرا مفاهیم علمی ضرورت می‌یابند، چگونه این مفاهیم تبیین‌های موجود را گسترش داده یا اصلاح می‌کنند و تحت چه شرایطی می‌توانند تبیین‌های معناداری از جهان فیزیکی ارائه دهند. بنابراین، چالش آموزشی صرفاً به این محدود نمی‌شود که کدام مفاهیم باید آموزش داده شوند، بلکه استدلال آموزشی پیرامون معرفی آن‌ها نیز اهمیت دارد. پژوهش‌های آموزش علوم از طریق تغییر مفهومی، یادگیری مبتنی بر پژوهش، آموزش مبتنی بر مدل، پیشرفت‌های یادگیری، آمادگی مولد و سنت‌های مرتبط، دانش قابل توجهی تولید کرده‌اند. این رویکردها اهمیت درگیر کردن ایده‌های پیشین، شناسایی محدودیت‌های تبیینی، اصلاح بازنمایی‌ها و به‌کارگیری دانش در زمینه‌های مختلف را نشان داده‌اند. با این حال، تصمیمی که بسیاری از این فرایندها را به هم پیوند می‌دهد، اغلب ضمنی باقی می‌ماند: ورود مفاهیم علمی رسمی (Duit و Treagust، ۲۰۱۲؛ Méheut و Psillos، ۲۰۰۴؛ Steenhof و همکاران، ۲۰۲۰؛ Minner و همکاران، ۲۰۱۰؛ Campbell و همکاران، ۲۰۱۵). در این مقاله، ورود رسمی مفهوم به نقطه‌ای اشاره دارد که یک سازه علمی به صورت صریح و تخصصی، مانند یک مفهوم یا تعریف نام‌گذاری‌شده، بازنمایی نمادین یا ریاضی، قانون، مدل یا ساختار رسمی مرتبط ارائه می‌شود. این سازه‌ها اغلب از طریق توالی برنامه درسی، سازماندهی کتاب درسی یا عرف تدریس وارد آموزش می‌شوند. این ترتیبات ممکن است مناسب باشند، اما توجیه آموزشی برای ورود رسمی مفهوم به ندرت به طور مستقیم بررسی می‌شود: نه اینکه آیا سازه باید در برنامه درسی باشد، بلکه آیا ارائه رسمی آن با کار تبیینی که از فراگیران انتظار می‌رود هماهنگ است. این مسئله با توجه به اینکه فراگیران بیش از پیش با تعاریف کامل، استنتاج‌ها، شبیه‌سازی‌ها و تبیین‌ها از طریق بسترهای دیجیتال و هوش مصنوعی مولد پیش از آنکه اهمیت تبیینی آن‌ها در آموزش تثبیت شده باشد مواجه می‌شوند، اهمیت عملی تازه‌ای یافته است. دسترسی بیشتر به اطلاعات علمی رسمی به خودی خود تعیین نمی‌کند که چه زمانی یک سازه درک معناداری در فهم در حال رشد فراگیران پیدا می‌کند (Kumar و همکاران، ۲۰۲۶). بنابراین، این مقاله بر این باور است که ورود رسمی مفهوم شایسته توجه صریح به عنوان یک تصمیم آموزشی است. پرسش اصلی این نیست که آیا مفاهیم علمی رسمی باید زود یا دیر معرفی شوند، بلکه این است که آیا معرفی آن‌ها با کار تبیینی که از فراگیران انتظار می‌رود، توجیه آموزشی دارد یا خیر. برای حمایت از تأمل در این پرسش، چارچوب تکوین مفهوم (CGF) پیشنهاد می‌شود. CGF معماری مفهومی برای مدرسان است تا بررسی کنند که چگونه مفاهیم علمی رسمی آماده، معرفی، تفسیر و در یادگیری ادغام می‌شوند. این چارچوب جایگزین نظریه‌های آموزشی موجود نیست و توالی تدریس جهان‌شمولی را تجویز نمی‌کند. سهم آن ارائه زبانی منسجم برای تأمل درباره توجیه آموزشی ورود رسمی مفهوم است. CGF از یک نظریه واحد یادگیری نشأت نمی‌گیرد. طراحی آن مبتنی بر چند سنت تثبیت‌شده است که بر یک دغدغه مشترک آموزشی تمرکز دارند: فراگیران ایده‌های علمی جدید را از طریق فهم پیشین تفسیر می‌کنند، ممکن است لازم باشد محدودیت‌های تبیین‌های موجود را شناسایی کنند و برای ادغام سازه‌های تخصصی جدید به حمایت بازنمایی و تبیینی نیاز دارند. پژوهش‌های تغییر مفهومی با توجه به تصورات موجود، ناکافی بودن تبیین‌ها و بازسازی فهم، یکی از بنیان‌ها را فراهم می‌کنند (Strike و Posner، ۱۹۸۲؛ Duit و Treagust، ۲۰۱۲). Nersessian (۱۹۸۹) با تأکید بر اینکه فهم علمی مستلزم ساخت و هماهنگی بازنمایی‌های مفهومی و ریاضی است و نه صرفاً دریافت تعاریف کامل، دیدگاه بازنمایی را می‌افزاید. پژوهش‌های یادگیری مبتنی بر پژوهش و توالی تدریس-یادگیری نیز این تحول مفهومی را در فعالیت آموزشی سازمان‌یافته قرار می‌دهند (Sandoval و Reiser، ۲۰۰۴؛ Méheut و Psillos، ۲۰۰۴). CGF به یک مکتب فلسفی خاص وابسته نیست. رویکرد آن معرفت‌شناختی و آموزشی است: مفاهیم علمی به عنوان منابع تخصصی برای تبیین، بازنمایی و پیش‌بینی تلقی می‌شوند، نه صرفاً موجودیت‌های لفظی یا نمادین منفرد. این رویکرد با دیدگاه‌های سازنده‌گرایانه تا جایی سازگار است که فهم پیشین و ساخت فعال معنا را به رسمیت می‌شناسد. با این حال، CGF به عنوان نظریه سازنده‌گرای یادگیری پیشنهاد نمی‌شود و فرض نمی‌کند که فراگیران به طور مستقل دانش تخصصی را بازکشف می‌کنند. دغدغه محدودتر آن این است که آیا شرایط آموزشی پیرامون ورود رسمی مفهوم اجازه می‌دهد یک سازه علمی در یک موقعیت یادگیری کارکرد تبیینی معنادار ایفا کند یا خیر. به همین دلیل، ده عنصر CGF به عنوان کارکردهای آموزشی توصیف می‌شوند، نه اینکه آیا می‌توان آن را در زمینه‌های مرتبط به کار برد (انتقال تخصصی) و چگونه از یادگیری بعدی حمایت می‌کند (پیوند رو به جلو). این چارچوب ادعا نمی‌کند که این ده کارکرد به طور تجربی ثابت یا همه باید به ترتیب مشخصی رخ دهند. بسته به مفهوم، رشته، فراگیران و هدف آموزشی، ممکن است این کارکردها همپوشانی، تکرار، فشرده یا غیرضروری باشند. مفاهیم علمی صرفاً تعاریف، نمادها یا معادلات نیستند. آن‌ها ابزارهای فکری هستند که برای تبیین، سازماندهی و پیش‌بینی پدیده‌ها توسعه یافته‌اند. اگرچه فراگیران اغلب آن‌ها را به صورت کامل و تخصصی دریافت می‌کنند، آموزش باید تعیین کند که چگونه می‌توانند به منابع تبیینی معنادار تبدیل شوند، نه اطلاعات منفرد. CGF ده عنصر را سازمان می‌دهد.

may be an underexamined measure of family instability which could produce cascading effects toward depressive symptoms. Altered perceptions due to cognitive maturation and puberty may make adolescents particularly attuned to deviations in the stability of the family system. Moreover, their involvement in parents' conflicts may further amplify their vulnerability to these stressful environmental experiences and increase their likelihood of depression. Therefore, perceived family instability, involvement in interparental conflict, and depressive symptoms were examined in 296 adolescents (50.3% female, mostly White) across three annual waves starting at age 13 years. Using autoregressive latent trajectory modeling, between-person results showed that adolescents with higher initial levels of perceived family instability tended to show higher initial depression levels, and some adolescents' involvement in their parents' disputes increased faster than others over this three-year period. Within-person results indicated that adolescents experiencing higher-than-usual perceived family instability at age 14 exhibited significantly higher depressive symptoms at age 15, pointing to the unfolding emotional cost of instability for early-to-middle adolescents. Findings emphasize modeling enduring vulnerabilities and intra-individual fluctuations in family and emotional processes during adolescence.

بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده ممکن است شاخصی کمتر مورد بررسی قرار گرفته از بی‌ثباتی خانواده باشد که می‌تواند اثرات زنجیره‌ای بر علائم افسردگی ایجاد کند. ادراک‌های تغییر یافته ناشی از بلوغ شناختی و بلوغ جسمی ممکن است نوجوانان را به‌ویژه نسبت به انحرافات در ثبات نظام خانواده حساس‌تر کند. علاوه بر این، درگیری آن‌ها در تعارضات والدین می‌تواند آسیب‌پذیری آن‌ها را نسبت به این تجارب محیطی استرس‌زا تشدید کرده و احتمال افسردگی را افزایش دهد. بنابراین، بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده، درگیری در تعارضات والدین و علائم افسردگی در ۲۹۶ نوجوان (۵۰/۳٪ دختر، عمدتاً سفیدپوست) طی سه موج سالانه از سن ۱۳ سالگی مورد بررسی قرار گرفت. با استفاده از مدل‌سازی مسیر پنهان خودرگرسیونی، نتایج بین‌فردی نشان داد که نوجوانانی با سطوح اولیه بالاتر بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده، تمایل به سطوح اولیه بالاتر افسردگی داشتند و درگیری برخی نوجوانان در اختلافات والدین طی این دوره سه‌ساله سریع‌تر از دیگران افزایش یافت. نتایج درون‌فردی نشان داد نوجوانانی که در سن ۱۴ سالگی بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده بالاتر از معمول را تجربه کردند، در سن ۱۵ سالگی علائم افسردگی به‌طور معناداری بالاتری نشان دادند که به هزینه عاطفی تدریجی بی‌ثباتی برای نوجوانان اوایل تا میانه نوجوانی اشاره دارد. یافته‌ها بر اهمیت مدل‌سازی آسیب‌پذیری‌های پایدار و نوسانات درون‌فردی در فرایندهای خانوادگی و عاطفی در دوران نوجوانی تأکید می‌کند.

Algorithmic control (AC) embedded in food-delivery platforms is conceptualized as a persistent, digitally mediated job demand associated with greater algorithmic stress (AS) and psychological detachment failure (PDF), thereby contributing to work-life conflict (WLC) among food-delivery workers. The study employed a two-wave time-lagged longitudinal design involving 315 employees from prominent Indian cities. It examined the relationships among AC, AS, PDF and WLC. Confirmatory factor analysis and structural equation modeling were used to assess the measurement model and the proposed structural relationships among the constructs. The findings indicate that AC is positively associated with heightened stress and reduced ability to disengage from work during non-work hours. The specific sequential indirect effect of AC on WLC through AS and PDF was significant, while the direct association between AC and WLC remained significant, indicating partial sequential mediation. The findings highlight the importance of reducing uncertainty surrounding algorithmic evaluations, ratings and incentives that can keep work-related concerns active after working hours and hinder psychological detachment.

کنترل الگوریتمی (AC) که در پلتفرم‌های تحویل غذا تعبیه شده است، به عنوان یک تقاضای شغلی مداوم و میانجی‌گری‌شده دیجیتالی مفهوم‌سازی می‌شود که با استرس الگوریتمی (AS) بیشتر و شکست در جداشدگی روانی (PDF) همراه است و در نتیجه به تعارض کار-زندگی (WLC) در میان کارکنان تحویل غذا منجر می‌شود. این پژوهش با استفاده از یک طرح طولی دو مرحله‌ای با تأخیر زمانی و با مشارکت ۳۱۵ کارمند از شهرهای برجسته هند انجام شد. روابط میان AC، AS، PDF و WLC مورد بررسی قرار گرفت. برای ارزیابی مدل اندازه‌گیری و روابط ساختاری پیشنهادی میان سازه‌ها، از تحلیل عاملی تأییدی و مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که AC با افزایش استرس و کاهش توانایی جداشدگی از کار در ساعات غیرکاری ارتباط مثبت دارد. اثر غیرمستقیم متوالی خاص AC بر WLC از طریق AS و PDF معنادار بود، در حالی که ارتباط مستقیم بین AC و WLC همچنان معنادار باقی ماند که نشان‌دهنده میانجی‌گری متوالی جزئی است. یافته‌ها بر اهمیت کاهش عدم قطعیت پیرامون ارزیابی‌های الگوریتمی، امتیازدهی‌ها و مشوق‌هایی که می‌توانند نگرانی‌های مرتبط با کار را پس از ساعات کاری فعال نگه دارند و مانع جداشدگی روانی شوند، تأکید می‌کند.

Aim: This study explores the interaction between emotion regulation (ER) processes, adult attachment styles, and interpersonal relationship styles. The primary aim is to identify key determinants of interpersonal relationship styles by examining how ER strategies and difficulties shape social interactions in combination with attachment patterns.Method: The sample consists of 420 adults between 18 and 65 recruited using a snowball sampling. Participants were given several self-report questionnaires, including the Demographic Information Form, ER Questionnaire (ERQ), Difficulties in ER Scale-Short Form (DERS-16), Experiences in Close Relationships Scale-Revised (ECR-R), and Interpersonal Relationships Scale (IRS). The relationships between the continuous variables of the study were evaluated by Pearson Product Moment Correlation Coefficient; the predictor variables were evaluated by Multiple Linear Regression Analysis.Results: The findings indicate significant correlations between ER strategies, ER difficulties, attachment styles, and interpersonal relationship styles. Specifically, engagement in cognitive reappraisal and expressive suppression and difficulties with impulse control and emotional clarity emerged as important predictors of interpersonal relationship styles. Individuals with higher scores on emotional clarity and adaptive regulation strategies tended to engage in more supportive and constructive interpersonal interactions. In contrast, difficulties in managing emotions were associated with higher levels of conflict-oriented inhibitory relational tendencies. Additionally, attachment styles played an important role; anxious and avoidant attachment scores were significantly correlated negative interpersonal tendencies.Conclusion: By emphasizing the dynamic interaction between emotional processes and attachment experiences in shaping social dynamics, these findings offer valuable insights for psychological interventions to improve ER skills and build healthier relationships in adulthood.

هدف: این پژوهش به بررسی تعامل بین فرایندهای تنظیم هیجان (ER)، سبک‌های دلبستگی بزرگسالان و سبک‌های روابط بین‌فردی می‌پردازد. هدف اصلی، شناسایی تعیین‌کننده‌های کلیدی سبک‌های روابط بین‌فردی از طریق بررسی نحوه تأثیر راهبردها و دشواری‌های تنظیم هیجان بر تعاملات اجتماعی در ترکیب با الگوهای دلبستگی است. روش: نمونه شامل ۴۲۰ بزرگسال بین ۱۸ تا ۶۵ سال بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری گلوله‌برفی انتخاب شدند. به شرکت‌کنندگان چندین پرسشنامه خودگزارشی از جمله فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی، پرسشنامه تنظیم هیجان (ERQ)، فرم کوتاه مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان (DERS-16)، مقیاس تجارب در روابط نزدیک-نسخه بازنگری‌شده (ECR-R) و مقیاس روابط بین‌فردی (IRS) داده شد. روابط بین متغیرهای پیوسته پژوهش با ضریب همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون ارزیابی شد؛ متغیرهای پیش‌بین با تحلیل رگرسیون خطی چندگانه بررسی شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین راهبردهای تنظیم هیجان، دشواری‌های تنظیم هیجان، سبک‌های دلبستگی و سبک‌های روابط بین‌فردی همبستگی معناداری وجود دارد. به طور خاص، درگیر شدن در ارزیابی شناختی مجدد و سرکوب ابرازگری و دشواری در کنترل تکانه و وضوح هیجانی به عنوان پیش‌بین‌های مهم سبک‌های روابط بین‌فردی ظاهر شدند. افرادی که نمرات بالاتری در وضوح هیجانی و راهبردهای تنظیم سازگارانه داشتند، تمایل بیشتری به تعاملات بین‌فردی حمایتی و سازنده نشان دادند. در مقابل، دشواری در مدیریت هیجان‌ها با سطوح بالاتر گرایش‌های بازدارنده مبتنی بر تعارض در روابط همراه بود. همچنین، سبک‌های دلبستگی نقش مهمی ایفا کردند؛ نمرات دلبستگی اضطرابی و اجتنابی با گرایش‌های منفی بین‌فردی همبستگی معناداری داشتند. نتیجه‌گیری: با تأکید بر تعامل پویا بین فرایندهای هیجانی و تجارب دلبستگی در شکل‌دهی پویایی‌های اجتماعی، این یافته‌ها بینش‌های ارزشمندی برای مداخلات روان‌شناختی به منظور بهبود مهارت‌های تنظیم هیجان و ایجاد روابط سالم‌تر در بزرگسالی ارائه می‌دهد.

People with restricted mobility in humanitarian settings face extreme barriers to healthcare access, leading to functional decline, social isolation, and significant mental health distress [44]. In dense urban Lebanese refugee camps, hazardous infrastructure and the rising burden of non-communicable diseases (NCDs) further exacerbate the vulnerability of homebound and bed-ridden individuals and their informal caregivers [30]. This study evaluates the operational feasibility and outcomes of a multidisciplinary nurse-led home-based care (HBC) model designed to address these physical and psychosocial needs. This convergent mixed-methods descriptive study investigated a nurse-led HBC program in the Shatila and Bourj el Barajneh refugee camps in Beirut, Lebanon, between June 2021 and October 2023. We analysed routinely collected operational data for 105 patient-caregiver dyads (verbal retrospective consent) and conducted semi-structured in-depth interviews with a purposive subsample of 16 dyads as 32 participants 16 patients and 16 informal caregivers (written prospective consent) to explore participant perceptions. Quantitative outcomes were analysed for the n=79 dyads who completed the full intervention. The program achieved a high retention rate of 82%. Quantitative findings demonstrated significant improvements in mental health, with a reduction in depression and anxiety scores for both patients and caregivers (both p < 0.001). Enrolment was accompanied by statistically significant reductions in depression (PHQ-9) and anxiety (GAD-7) scores among both patients and caregivers (both \(p<0.001\) ). Statistically significant gains were observed in physical dependency (Basic Activities of Daily Living, p= 0.003), alongside documented wound healing and maintenance of high medication adherence. Qualitative data revealed that the program’s primary value lay in alleviating profound social isolation, restoring dignity, and providing emotional and practical support, which participants often prioritized alongside clinical nursing interventions. Multidisciplinary nurse-led HBC is a feasible and acceptable model for delivering care to highly vulnerable populations in complex humanitarian settings. While the single-arm design precludes definitive causal attribution, observed trajectories indicate that in contexts of chronic distress, the psychosocial and relational components of care are as vital as clinical nursing intervention for fostering resilience in both patients and caregivers.

افراد با محدودیت حرکتی در محیط‌های انسانی با موانع شدید دسترسی به مراقبت‌های سلامت مواجه هستند که این امر منجر به افت عملکردی، انزوای اجتماعی و پریشانی شدید سلامت روان می‌شود [44]. در اردوگاه‌های پناهجویی متراکم شهری لبنان، زیرساخت‌های خطرناک و افزایش بار بیماری‌های غیرواگیر (NCDs) آسیب‌پذیری افراد خانه‌نشین و بستری و مراقبان غیررسمی آن‌ها را تشدید می‌کند [30]. این پژوهش امکان‌سنجی عملیاتی و پیامدهای یک مدل چندرشته‌ای مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار را که با هدف پاسخ به نیازهای جسمی و روانی-اجتماعی طراحی شده است، ارزیابی می‌کند. این مطالعه توصیفی با روش ترکیبی همگرا، برنامه مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار را در اردوگاه‌های پناهجویی شتیلا و برج‌البراجنه در بیروت، لبنان، بین ژوئن 2021 تا اکتبر 2023 مورد بررسی قرار داد. داده‌های عملیاتی جمع‌آوری‌شده به طور روتین برای 105 زوج بیمار-مراقب (رضایت شفاهی گذشته‌نگر) تحلیل شد و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق با زیرنمونه هدفمند 16 زوج به عنوان 32 شرکت‌کننده (16 بیمار و 16 مراقب غیررسمی) (رضایت کتبی آینده‌نگر) جهت بررسی ادراکات شرکت‌کنندگان انجام شد. پیامدهای کمی برای n=79 زوج که مداخله کامل را به پایان رساندند، تحلیل شد. برنامه نرخ نگهداشت بالای 82٪ را به دست آورد. یافته‌های کمی بهبود معنادار در سلامت روان، با کاهش نمرات افسردگی و اضطراب برای بیماران و مراقبان (هر دو p < 0.001) را نشان داد. ثبت‌نام با کاهش معنادار آماری در نمرات افسردگی (PHQ-9) و اضطراب (GAD-7) در میان بیماران و مراقبان همراه بود (هر دو \(p<0.001\)). بهبود معنادار آماری در وابستگی جسمی (فعالیت‌های پایه زندگی روزمره، p=0.003) مشاهده شد، به همراه مستندسازی بهبود زخم و حفظ پایبندی بالای دارویی. داده‌های کیفی نشان داد که ارزش اصلی برنامه در کاهش انزوای اجتماعی عمیق، بازگرداندن کرامت و ارائه حمایت عاطفی و عملی نهفته است که شرکت‌کنندگان اغلب آن را هم‌تراز با مداخلات پرستاری بالینی اولویت‌بندی می‌کردند. مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار، مدلی امکان‌پذیر و قابل قبول برای ارائه مراقبت به جمعیت‌های بسیار آسیب‌پذیر در محیط‌های پیچیده انسانی است. اگرچه طراحی تک‌گروهی نسبت علی قطعی را منتفی می‌کند، اما روندهای مشاهده‌شده نشان می‌دهد که در زمینه‌های پریشانی مزمن، مؤلفه‌های روانی-اجتماعی و ارتباطی مراقبت به اندازه مداخلات پرستاری بالینی برای تقویت تاب‌آوری در بیماران و مراقبان حیاتی است.

Abstract Hostile attribution bias (HAB) is a well-established predictor of aggression and related psychopathologies. Yet the early factors shaping its development are not yet fully understood. In particular, it remains unclear (1) how early conflictual relationships with significant adults and children’s cognitive capacities contribute to later HAB, and (2) whether these pathways differ by gender. The present study addressed these gaps in a longitudinal sample of 279 Arab and Jewish children (138 girls; 106 Arabs; 173 Jews), assessed in early (M age = 5.7, SD = 0.53; range: 4.3–7.0) and late (M age = 10.6, SD = 0.86, range: 9.0–12.75 years) childhood. Mother- and teacher–child conflict, executive functions (EFs), and early HAB were assessed in early childhood and HAB was assessed in late childhood. Multi-group analyses revealed gender-differentiated pathways: among boys, one EF (cognitive flexibility) predicted lower HAB ( β = −0.24); among girls, higher teacher–child conflict predicted higher HAB ( β = 0.36). These findings refine social information processing theory by showing that relational inputs to children’s social database are ecologically specific and that the balance between relational and cognitive pathways to HAB is gender-differentiated.

چکیده: سوگیری انتساب خصمانه (HAB) یکی از پیش‌بین‌های شناخته‌شده پرخاشگری و آسیب‌شناسی‌های روانی مرتبط است. با این حال، عوامل اولیه‌ای که شکل‌گیری آن را تحت تأثیر قرار می‌دهند، هنوز به طور کامل شناخته نشده‌اند. به طور خاص، هنوز مشخص نیست (۱) روابط تعارض‌آمیز اولیه با بزرگسالان مهم و ظرفیت‌های شناختی کودکان چگونه به HAB در آینده کمک می‌کنند و (۲) آیا این مسیرها بر اساس جنسیت متفاوت هستند یا خیر. مطالعه حاضر به این خلأها در یک نمونه طولی شامل ۲۷۹ کودک عرب و یهودی (۱۳۸ دختر؛ ۱۰۶ عرب؛ ۱۷۳ یهودی) که در اوایل (میانگین سن = ۵٫۷، انحراف معیار = ۰٫۵۳؛ دامنه: ۴٫۳ تا ۷٫۰) و اواخر (میانگین سن = ۱۰٫۶، انحراف معیار = ۰٫۸۶؛ دامنه: ۹٫۰ تا ۱۲٫۷۵ سال) کودکی مورد ارزیابی قرار گرفتند، پرداخته است. تعارض مادر–کودک و معلم–کودک، کارکردهای اجرایی (EFs) و HAB اولیه در اوایل کودکی و HAB در اواخر کودکی ارزیابی شد. تحلیل‌های چندگروهی مسیرهای متمایز بر اساس جنسیت را نشان داد: در میان پسران، یکی از کارکردهای اجرایی (انعطاف‌پذیری شناختی) پیش‌بینی‌کننده کاهش HAB بود (β = −۰٫۲۴)؛ در میان دختران، تعارض بیشتر معلم–کودک پیش‌بینی‌کننده افزایش HAB بود (β = ۰٫۳۶). این یافته‌ها نظریه پردازش اطلاعات اجتماعی را با نشان دادن اینکه ورودی‌های رابطه‌ای به پایگاه داده اجتماعی کودکان به صورت بوم‌شناختی خاص هستند و تعادل بین مسیرهای رابطه‌ای و شناختی به سوی HAB بر اساس جنسیت متمایز است، اصلاح می‌کنند.

Secondary schools aim to provide students with opportunities to develop their talents and ensure minimum levels of academic performance. These two goals may conflict in practice. This study examines how schools navigate this potential trade-off using data from the Netherlands Cohort Study on Education (NCO). We argue that schools can be ranked on two different analytical dimensions. The first one is quality, the extent to which schools can achieve both goals simultaneously. The second one is relative preference, the extent to which the educational practices in a school favour one goal (opportunity) over the other (performance). Our results suggest that institutional features critically shape how schools balance educational aims. In particular, practices favouring less-strict tracking are associated with quality, that is achieving both aims simultaneously.

مدارس متوسطه با هدف فراهم‌کردن فرصت‌هایی برای توسعه استعدادهای دانش‌آموزان و تضمین سطوح حداقلی عملکرد تحصیلی فعالیت می‌کنند. این دو هدف ممکن است در عمل با یکدیگر تعارض داشته باشند. این پژوهش با استفاده از داده‌های مطالعه هم‌گروهی آموزش هلند (NCO) بررسی می‌کند که مدارس چگونه این موازنه بالقوه را مدیریت می‌کنند. ما استدلال می‌کنیم که مدارس را می‌توان بر اساس دو بُعد تحلیلی متفاوت رتبه‌بندی کرد. نخست، کیفیت است؛ یعنی میزانی که مدارس می‌توانند هر دو هدف را به طور همزمان محقق سازند. دوم، ترجیح نسبی است؛ یعنی میزانی که رویه‌های آموزشی در یک مدرسه یکی از اهداف (فرصت) را بر دیگری (عملکرد) ترجیح می‌دهند. نتایج ما نشان می‌دهد که ویژگی‌های نهادی به طور اساسی تعیین می‌کنند که مدارس چگونه اهداف آموزشی را متوازن می‌کنند. به ویژه، رویه‌هایی که پیگیری کمتر سخت‌گیرانه را ترجیح می‌دهند با کیفیت، یعنی تحقق همزمان هر دو هدف، مرتبط هستند.

Dominant models of intercultural competence and empathy rest on the assumption that learners are free to move, encounter differences in person, and choose their intercultural contacts. Imperiale (2021) has shown, in the context of the Gaza Strip in Palestine, that this assumption renders such models programmatically inapplicable under conditions of forced immobility. This study extends that reconceptualisation empirically to the occupied West Bank in Palestine. Drawing on semi-structured online interviews with four Palestinian undergraduates who had never travelled beyond the West Bank, this study examines how intercultural empathy is understood and enacted when encounter is structurally denied. The interviews were conducted between April and August 2024 and analysed using reflexive thematic analysis. Participants articulated empathy as inseparable from political recognition and material action; they described deliberate strategies, such as preparatory research, active listening and digital exchange, through which they built intercultural understanding without mobility; and one participant refused the expectation of empathy altogether, demanding it instead. Read through the Capabilities Approach and critical pedagogy, these accounts suggest that intercultural empathy is best understood not as an individual competence acquired through encounter, but as a relational capability whose distribution and expectation are politically structured. Implications for intercultural education in contexts of conflict and constraint are discussed.

الگوهای غالب شایستگی و همدلی بین‌فرهنگی بر این فرض استوار هستند که یادگیرندگان آزادانه می‌توانند جابجا شوند، تفاوت‌ها را به‌صورت حضوری تجربه کنند و تماس‌های بین‌فرهنگی خود را انتخاب نمایند. Imperiale (2021) در زمینه نوار غزه در فلسطین نشان داده است که این فرض باعث می‌شود چنین الگوهایی در شرایط بی‌تحرکی اجباری به‌طور برنامه‌ای غیرقابل اجرا باشند. این پژوهش، بازنگری مذکور را به‌صورت تجربی به کرانه باختری اشغالی فلسطین گسترش می‌دهد. با بهره‌گیری از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته آنلاین با چهار دانشجوی کارشناسی فلسطینی که هرگز از کرانه باختری سفر نکرده بودند، این مطالعه بررسی می‌کند که همدلی بین‌فرهنگی چگونه در شرایطی که مواجهه به‌طور ساختاری انکار می‌شود، فهم و اجرا می‌گردد. مصاحبه‌ها بین آوریل و اوت ۲۰۲۴ انجام شد و با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد بررسی قرار گرفت. مشارکت‌کنندگان همدلی را جدایی‌ناپذیر از شناسایی سیاسی و کنش مادی بیان کردند؛ آن‌ها راهبردهای عمدی مانند پژوهش مقدماتی، گوش‌دادن فعال و تبادل دیجیتال را توصیف نمودند که از طریق آن‌ها بدون جابجایی، فهم بین‌فرهنگی را ایجاد کردند؛ و یکی از مشارکت‌کنندگان به‌طور کلی از انتظار همدلی امتناع ورزید و آن را مطالبه نمود. با خوانش از منظر رویکرد قابلیت‌ها و پداگوژی انتقادی، این روایت‌ها نشان می‌دهند که همدلی بین‌فرهنگی بهتر است نه به‌عنوان یک شایستگی فردی که از طریق مواجهه کسب می‌شود، بلکه به‌عنوان یک قابلیت رابطه‌ای که توزیع و انتظار آن به‌طور سیاسی ساختار یافته است، درک شود. پیامدهای این یافته‌ها برای آموزش بین‌فرهنگی در زمینه‌های تعارض و محدودیت مورد بحث قرار گرفته است.

Principal supervision in educational leadership has historically been perceived as an evaluative process, primarily focused on ensuring compliance and accountability within schools. However, contemporary scholarship highlights its potential as a developmental process that can nurture leaders and build leadership capacity. A central challenge in realizing this potential is the inherent tension between the formative (coaching and development) and summative (evaluation and accountability) functions of principal supervision. This systematic review synthesizes literature from the past 15 years to explore how principal supervisors and school leaders navigate this evaluator-coach dilemma. Adhering to PRISMA 2020 guidelines, this review analyzes theoretical frameworks, structural strategies, and relational practices that mitigate role conflict across 22 empirical studies. Findings indicate that while the tension cannot be entirely eliminated, it can be effectively managed through role separation, reduced span of control, the cultivation of psychological safety, and the use of inquiry-based reflective conversations. The review concludes by proposing a Synthesized Model of Principal Supervision, offering implications for district-level policy and recommendations for establishing supervisory environments that transcend compliance to foster genuine educational transformation.

نظارت بر مدیران در رهبری آموزشی به طور تاریخی به عنوان فرایندی ارزیابانه تلقی شده است که عمدتاً بر اطمینان از رعایت مقررات و پاسخ‌گویی در مدارس تمرکز دارد. با این حال، پژوهش‌های معاصر بر ظرفیت بالقوه آن به عنوان فرایندی توسعه‌ای که می‌تواند رهبران را پرورش دهد و ظرفیت رهبری را ارتقا بخشد، تأکید دارند. چالش اصلی در تحقق این ظرفیت، تنش ذاتی میان کارکردهای شکل‌دهی (مربی‌گری و توسعه) و جمع‌بندی (ارزیابی و پاسخ‌گویی) در نظارت بر مدیران است. این مرور نظام‌مند با تلفیق ادبیات پژوهشی ۱۵ سال گذشته، بررسی می‌کند که چگونه ناظران مدیران و رهبران مدارس این دوگانگی ارزیاب-مربی را مدیریت می‌کنند. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA 2020، این مرور چارچوب‌های نظری، راهبردهای ساختاری و شیوه‌های ارتباطی را که تعارض نقش را در ۲۲ مطالعه تجربی کاهش می‌دهند، تحلیل می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه این تنش به طور کامل قابل حذف نیست، اما می‌توان آن را از طریق تفکیک نقش‌ها، کاهش دامنه کنترل، پرورش ایمنی روان‌شناختی و استفاده از گفت‌وگوهای بازتابی مبتنی بر پرسش به طور مؤثری مدیریت کرد. این مرور در پایان با ارائه مدل تلفیقی نظارت بر مدیران، پیامدهایی برای سیاست‌گذاری در سطح منطقه آموزشی و توصیه‌هایی برای ایجاد محیط‌های نظارتی فراتر از رعایت مقررات به منظور تحول واقعی آموزشی ارائه می‌دهد.

This study examined the challenges faced by refugee parents caring for children with autism spectrum disorder (ASD) in the Kurdistan Region of Iraq. Twenty-two parents participated in a mixed-methods study that included surveys and semi-structured interviews. The findings revealed significant challenges, including reduced parental well-being, increased family strain, and limited access to specialized support services. Parental satisfaction with caregiving was correlated with the perceived severity of autism symptoms. Thematic analysis of interviews identified five key domains of challenges: institutional, personal, financial, family, and social. Family cohesion and presence of dependents emerged as protective factors mitigating the negative impacts of displacement. The study concludes that refugee parents caring for children with autism require comprehensive support, including specialized healthcare, psychological support, and financial assistance. The findings are discussed within the broader context of developmental disabilities in humanitarian settings, highlighting both shared challenges and autism-specific needs.

این مطالعه به بررسی چالش‌های والدین پناهنده که از کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم (ASD) در اقلیم کردستان عراق مراقبت می‌کنند، پرداخت. بیست‌و‌دو والد در یک پژوهش با روش ترکیبی که شامل پرسشنامه‌ها و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته بود، شرکت کردند. یافته‌ها نشان داد که چالش‌های قابل توجهی از جمله کاهش بهزیستی والدین، افزایش فشار خانوادگی و دسترسی محدود به خدمات حمایتی تخصصی وجود دارد. رضایت والدین از مراقبت با شدت ادراک‌شده علائم اوتیسم همبستگی داشت. تحلیل تماتیک مصاحبه‌ها پنج حوزه اصلی چالش را شناسایی کرد: نهادی، فردی، مالی، خانوادگی و اجتماعی. انسجام خانواده و حضور افراد وابسته به عنوان عوامل محافظتی که اثرات منفی جابجایی را کاهش می‌دهند، ظاهر شدند. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که والدین پناهنده مراقب کودکان دارای اوتیسم به حمایت جامع شامل مراقبت‌های بهداشتی تخصصی، حمایت روان‌شناختی و کمک مالی نیاز دارند. یافته‌ها در بستر گسترده‌تر ناتوانی‌های رشدی در محیط‌های انسانی مورد بحث قرار گرفته و بر چالش‌های مشترک و نیازهای خاص اوتیسم تأکید می‌کند.

Professional observation ability is a foundational skill for preschool teachers, yet its cultivation has long faced the challenge of bridging theory and practice. Virtual simulation and authentic video offer new technological pathways to address this gap, but research on their sequential integration remains limited. This study adopted a design-based research-informed intervention approach, conducting four sequential workshops over six weeks with one natural class of 46 preschool teacher candidates. A mixed-methods design was employed, integrating group observation assignment scores (32 valid samples), questionnaires (34 students), and semi-structured interviews (9 students). In the initial skill acquisition phase, virtual simulation and authentic video demonstrated functional complementarity: virtual simulation was more conducive to stimulating active thinking (purposefulness dimension, p = 0.006), while authentic video showed an advantage in honing detail-capturing abilities (acuity dimension, p = 0.048) and higher-order cognitive skills (analysis and support dimensions, p < 0.05). During sequential exposure to authentic videos, analytical ability showed a "leap-plateau" pattern, supportive ability displayed continuous growth, while basic observation ability remained stable. Learners' experiences followed a trajectory from cognitive conflict to support seeking and then to metacognitive growth. This study provides preliminary support for the sequential integration model in enhancing preschool teacher candidates' observational skills, offering empirical insights for technology-enhanced teacher education. The findings suggest that teacher training programs should consider the complementary roles of different technological media across skill development stages.

توانایی مشاهده حرفه‌ای یکی از مهارت‌های بنیادی برای معلمان پیش‌دبستانی است، اما پرورش این مهارت همواره با چالش پیوند دادن نظریه و عمل مواجه بوده است. شبیه‌سازی مجازی و ویدیوی اصیل مسیرهای فناورانه جدیدی برای رفع این شکاف فراهم می‌کنند، اما پژوهش‌ها درباره ادغام متوالی آن‌ها همچنان محدود است. این مطالعه با اتخاذ رویکرد مداخله‌ای مبتنی بر پژوهش طراحی‌محور، چهار کارگاه متوالی طی شش هفته با یک کلاس طبیعی متشکل از ۴۶ داوطلب معلمی پیش‌دبستانی برگزار کرد. طرح پژوهش آمیخته به کار گرفته شد و نمرات تکالیف گروهی مشاهده (۳۲ نمونه معتبر)، پرسشنامه‌ها (۳۴ دانشجو) و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (۹ دانشجو) را ادغام نمود. در مرحله اولیه کسب مهارت، شبیه‌سازی مجازی و ویدیوی اصیل مکمل عملکردی یکدیگر بودند: شبیه‌سازی مجازی بیشتر موجب تحریک تفکر فعال (بُعد هدفمندی، p = ۰٫۰۰۶) شد، در حالی که ویدیوی اصیل در تقویت توانایی ثبت جزئیات (بُعد دقت، p = ۰٫۰۴۸) و مهارت‌های شناختی عالی‌تر (ابعاد تحلیل و حمایت، p < ۰٫۰۵) برتری نشان داد. طی مواجهه متوالی با ویدیوهای اصیل، توانایی تحلیلی الگوی «جهش-سکون» را نشان داد، توانایی حمایتی رشد پیوسته داشت و توانایی مشاهده پایه پایدار باقی ماند. تجارب یادگیرندگان از تعارض شناختی به جستجوی حمایت و سپس به رشد فراشناختی سیر کرد. این مطالعه شواهد مقدماتی برای مدل ادغام متوالی در ارتقای مهارت‌های مشاهده‌ای داوطلبان معلمی پیش‌دبستانی فراهم می‌کند و بینش‌های تجربی برای آموزش معلم مبتنی بر فناوری ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های آموزش معلم باید نقش‌های مکمل رسانه‌های فناورانه مختلف را در مراحل توسعه مهارت مدنظر قرار دهند.