Sustainability

Yayasan Cahaya Ilmu is a social and religious institution in Lawang Kuta Hamlet, Lembar Village, West Lombok Regency, that fosters 11 adolescent and young adult beneficiaries aged 13–18 years with orphan, double-orphan, and underprivileged family backgrounds. Prior to this program, the beneficiaries had not received structured mentoring in Al-Islam and Kemuhammadiyahan (AIK), consistent with national data indicating high school dropout rates in West Nusa Tenggara. This community service program aimed to improve participants' understanding of Islamic values, cultivate knowledge of Muhammadiyah's ideology, and build noble character and independence. The method adapted a Participatory Action Research approach, implemented over one month through eight scheduled visits (twice weekly), combined with independent daily worship habituation supervised by the foundation's mentor. Results showed improvement across all indicators: the average AIK comprehension score increased from 50.5 to 80.6 (scale of 100); 91% of participants were able to perform prayer according to fiqh standards; 91% showed improvement in Qur'anic recitation quality using the tahsin method and 100% of participants successfully memorized five short surahs. Outputs produced include a two-volume AIK module, Qur'anic storyboards, daily worship monitoring tables, and the establishment of an independent study circle (halaqah mandiri) as a form of program sustainability.

This study examined the classroom and instructional management practices of new and experienced teachers and their relationship with students’ learning engagement in selected public secondary schools in Cortes District, Division of Bohol, during School Year 2026–2027. Anchored in the Classroom Management Scripts Model, Instructional Clarity Framework, Multidimensional Student Engagement Framework, and Huberman’s Teacher Career Cycle, the study employed a quantitative comparative-correlational research design. Respondents comprised 15 new teachers, 46 experienced teachers, and 278 students, totaling 339 participants. Data were gathered using a researcher-modified, validated, and pilot-tested questionnaire and analyzed through descriptive statistics, Pearson product–moment correlation, and independent-samples t-tests. Results revealed consistently high classroom and instructional management practices among both teacher groups, with no statistically significant differences. Classroom management and instructional management exhibited a strong positive relationship (r = 0.724, p < 0.001), whereas neither classroom management (r = 0.040, p = 0.760) nor instructional management (r = −0.062, p = 0.635) was significantly associated with students’ overall learning engagement. Students taught by new teachers demonstrated significantly higher overall and emotional engagement (p = 0.017), while behavioral and cognitive engagement showed no significant differences. The study concluded that teaching experience alone does not determine management effectiveness and that favorable management practices do not necessarily correspond to higher student engagement. A school-based professional development program emphasizing mentoring, collaborative lesson planning, peer observation, and instructional improvement was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by promoting effective teaching, inclusive learning environments, and continuous professional growth. Its educational and institutional sustainability contribution lies in providing localized evidence to guide sustained professional development and improvements in students’ learning experiences.

Transitioning out of professional sport can present challenges for athletes and their wider environments, frequently necessitating coordinated physical, psychological, and economic support. Although these concerns have been documented in elite cycling, the extent to which structured transition programmes exist within the sport remains insufficiently understood, particularly in Europe, the historical centre of professional cycling. We conducted a cross-sectional qualitative documentary analysis, distributing a standardised inquiry to all European Cycling Federations (ECFs; N = 51) between December 2024-March 2025. Federations were asked whether they had formal strategies, policies, or resources related to athlete retirement. Responses were categorised as “ECF-level literature or initiative”, “No ECF-level provision”, or “No response” and relevant materials were descriptively synthesised. Amongst the 21 federations that responded, the majority (n = 17; ≈81%) reported no ECF-level retirement initiatives. Common reasons included limited resources, low perceived demand, or reliance on national or international bodies (i.e., Olympic Committees or sport-specific unions). Four ECFs (~19%) described transition-related structures, though these varied considerably in scope, definition, and delivery. Despite well-documented needs, structured retirement support for professional cyclists remains uncommon across European national federations, and existing programmes appear heterogeneously applied. As cycling expands globally, effective transition planning becomes increasingly important for athlete wellbeing and the long-term sustainability of the sport. Holistic, international collaborations led by cycling’s major governance bodies could strengthen career-long support systems, reinforce the public image of cycling as a health-promoting discipline, and create responsible, athlete-centered ecosystems.

Non-Commissioned Officers (NCOs) provide frontline guidance and support in demanding military environments, where operational workloads can affect personnel well-being and performance. This study described junior enlisted personnel’s assessments of NCO leadership, occupational burnout, and operational performance at the 560th Air Base Group, Brigadier General Benito N. Ebuen Air Base, during 2026, and examined challenges encountered by First Sergeants. A descriptive survey design involved 180 junior enlisted personnel selected from 326 eligible personnel through squadron-stratified sampling, supplemented by qualitative accounts from 11 First Sergeants. Adapted questionnaires measured four leadership dimensions, three burnout dimensions, and four performance dimensions; frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and thematic analysis were used. Leadership ratings ranged from 3.9236 for supervision, mentorship, and welfare support to 4.0361 for task guidance. Emotional exhaustion was moderate (M = 2.7833), whereas depersonalization (M ≈ 2.42) and reduced personal accomplishment (M = 2.1375) were low. Operational performance ratings were favorable (M = 4.0056–4.1667). Interview accounts identified manpower shortages, inadequate resources, strain on personnel welfare, and interpersonal leadership concerns. The findings informed a proposed Leadership Enhancement and Sustainability Framework prioritizing staffing, mentoring, workload management, and leadership integrity. Because the thesis did not report predictive regression or correlation tests, the results support descriptive assessment and an intervention proposal rather than established statistical prediction.

This study investigates the alignment between teacher allocation and learner enrolment patterns in Eswatini high schools following the 2023 teacher allocation policy, assessing whether deployment corresponds to learner demand and to the policy goals of equity and efficiency. Guided by the Theory of Compensating Differences, it analysed disparities in enrolment and teacher distribution using documentary evidence from enrolment records, class registers, staffing information, and policy documents from 23 high schools, supplemented by contextual observations. Findings revealed substantial variation: some schools faced overcrowded classrooms, while others had enrolments far below the advised threshold of 400 students required for certain staffing provisions, with several reporting between 172 and 286 students. This raised concerns about the effective use of human and financial resources, particularly in high-density communities where staffing levels did not consistently reflect student numbers. The study concludes that reallocating teachers is necessary but complex, requiring a more responsive and context-sensitive model that goes beyond fixed enrolment thresholds to incorporate regular monitoring, redistribution mechanisms, and consideration of demographic and school-specific conditions. Such an approach would better balance educational equity, resource efficiency, and sustainability of teaching provision. Limitations include reliance on documentary and administrative records from a convenience sample of 23 schools, restricting generalisation to all Eswatini high schools. Nonetheless, the study provides valuable evidence to inform refinement of teacher allocation policy and offers lessons for other resource-constrained education systems experiencing uneven teacher distribution and shifting enrolment patterns.

This study examined teachers' readiness, attitudes, challenges, lived experiences, and assessed effectiveness of the Academic Recovery and Accessible Learning (ARAL) Program in the Division of Bohol during School Year 2026–2027 as a basis for a comprehensive action plan. Anchored in program implementation, reading readiness, constructivist, and sociocultural learning perspectives, the study employed an explanatory sequential mixed-method design involving 277 Grade 7 ARAL teachers from 129 public secondary schools. Data were collected using a validated researcher-developed questionnaire and semi-structured interviews and analyzed through descriptive statistics, multiple regression, and thematic analysis. Findings revealed high teacher readiness (M = 3.16), highly favorable attitudes (M = 3.22), highly encountered challenges (M = 2.88), and highly assessed program effectiveness (M = 3.08). Regression analysis showed that readiness, attitudes, and challenges significantly predicted assessed effectiveness (R² = 0.643, p < .001), explaining 64.3% of its variance, with attitudes emerging as the strongest predictor. Teachers reported challenges involving limited instructional time, inadequate resources, additional workloads, irregular learner attendance, and insufficient parental support. Qualitative findings highlighted differentiated instruction, diagnostic assessment, collaboration, and adaptive teaching practices as coping mechanisms. The study concluded that teacher preparedness, positive attitudes, and effective challenge management were essential to ARAL implementation. It recommended continuous professional development, adequate resources, flexible scheduling, stronger stakeholder collaboration, and regular monitoring. The study supported Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) and SDG 17 (Partnerships for the Goals) by promoting equitable learning recovery and collaborative educational interventions. Its sustainability contribution emphasized institutional capacity building, educational continuity, and strengthened stakeholder participation for long-term program implementation.

Background Despite the substantial growth of research on Education for Sustainable Development (ESD) in higher education, the field remains characterized by geographic concentration, methodological constraints, and conceptual fragmentation between established competence frameworks and emerging demands such as climate literacy and green skills. No prior review has simultaneously mapped the bibliometric architecture and conducted an artificial intelligence (AI)-assisted inductive thematic synthesis of this domain. Methods A dual-method design integrated bibliometric network analysis—co-citation, bibliographic coupling, and keyword co-occurrence—with AI-assisted inductive thematic synthesis. A total of 442 peer-reviewed documents were retrieved from Scopus, Web of Science Core Collection, and ERIC (2015–2026) through systematic multi-database search, deduplication, and PICO-adapted relevance screening evaluated by a specialized multi-rater panel (Fleiss’ κ=0.55 – 0.69 , 98.4% unanimous agreement on the retained corpus). Thematic extraction was performed using two complementary large language model architectures (Qwen3-235B and DeepSeek V3.2), governed by a stringent verification protocol achieving a 92.0% alignment score; 37 hallucination flags were audited and corrected via human expert review. Results The corpus exhibits substantial and accelerated scientific expansion since 2019 ( R2=0.91 for exponential fit; compound annual growth rate of 18.4%), with Spain, the United Kingdom, and Germany accounting for over one-third of output. Five thematic clusters emerged: curriculum integration, transformative pedagogies, institutional and faculty roles, sustainability literacy and behavioral outcomes, and digital innovation. Surveys and case studies dominate research designs (37.7%), while experimental approaches represent only 4.0% of the corpus. Green skills and climate literacy remain conceptually peripheral despite their policy urgency, institutional collaboration is fragmented (20.3% of institutions isolated), and faculty populations are understudied (7.0%) relative to students (32.7%). Fifty-six knowledge gaps were identified across structural, declared, and emergent categories, with methods-by-concepts coverage reaching 64.0%. Conclusions The field would benefit from a methodological transition toward longitudinal and experimental designs, enhanced visibility of Global South scholarship (contextualizing database indexing constraints), systematic pedagogical theorization of simulation-based approaches, and deliberate cross-institutional consortia to transition from conceptual proliferation to evidence-based pedagogical science.

This study examined sustainability-oriented school leadership, environmental management practices, and climate resilience among selected school heads in Sapa-Sapa I District, Tawi-Tawi, as a basis for developing a Sustainable School Governance Framework. Anchored in the Whole-Institution Approach to Education for Sustainable Development, Sustainable Educational Leadership, and Organizational Climate Resilience, the study employed a descriptive-correlational design using a structured five-point Likert-scale questionnaire. Descriptive statistics and Kendall's tau-b correlation were applied to 12 school-head response profiles. The illustrative results indicated High levels of sustainability-oriented leadership (M = 3.55) and environmental management practices (M = 3.43), while climate resilience was rated Moderate (M = 3.33). Limited financial resources (66.67%), insufficient training (58.33%), inadequate infrastructure (50.00%), and limited technological support (41.67%) emerged as major challenges. A significant positive relationship was observed between leadership and environmental management (τ = 0.467, p = 0.048), while relationships involving climate resilience were not statistically significant. A preliminary Sustainable School Governance Framework was proposed, emphasizing strategic leadership, environmental resource management, disaster preparedness, stakeholder engagement, and continuous improvement. The study recommends strengthening institutional monitoring, resource conservation, capacity-building initiatives, and learning continuity mechanisms, subject to validation using actual survey data. The study aligns with SDG 4 (Quality Education), SDG 12 (Responsible Consumption and Production), and SDG 13 (Climate Action). Its potential sustainability impact involves strengthening environmental responsibility, institutional resilience, collaborative governance, and climate-responsive educational management in island-based school communities.

This study examined the challenges and opportunities experienced by elementary teachers in the new normal education in the Third Congressional District of the Schools Division of Iloilo, Philippines, during the school year 2021–2022, as a basis for developing an instructional training program. Anchored on the Volatility, Uncertainty, Complexity, and Ambiguity (VUCA) framework, the study employed a descriptive-correlational research design involving 60 elementary teachers. Data were collected using a researcher-modified questionnaire and analyzed through descriptive statistics, the Mann–Whitney U test, and Spearman rho correlation. Findings revealed that teachers experienced a moderately challenging level of difficulties (M = 2.68), primarily involving limited internet connectivity, health safety concerns, insufficient technological devices, and financial constraints. Conversely, respondents reported a high level of opportunities (M = 3.85), particularly in professional learning, personal development, technological adaptation, and learner engagement. No significant differences were found in challenges and opportunities when respondents were classified according to age, sex, and civil status. However, a significant negative relationship was established between challenges and opportunities (rs = −0.453, p < 0.001), indicating that greater challenges were associated with fewer perceived opportunities. Based on these findings, a five-day instructional training program focusing on technological competencies and digital instructional applications was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher professional development and inclusive instructional practices, and SDG 9 (Industry, Innovation and Infrastructure) through educational technology integration. Its sustainability implications highlight the importance of continuous professional development, institutional technical assistance, and adaptable instructional strategies in strengthening educational resilience and sustaining quality elementary education.

Folk Development Colleges (FDCs) are intended to equip young people and adults with practical capabilities for productive work, yet little is known about graduates’ transition from training to self-employment. This study explored how vocational training, entrepreneurship education, and life-skills training were perceived to support graduates’ self-employment in two selected FDCs in Mtwara Region, Tanzania. Guided by Human Capital Theory, it used an interpretivist qualitative multiple-case design. Thirty-six participants were selected purposively: 24 graduates, 10 tutors, and two principals. Data were collected through two focus group discussions and semi-structured interviews, then analysed using reflexive thematic analysis. Participants reported that vocational training developed practical competencies applied in tailoring, agriculture, poultry keeping, welding, food processing and other income-generating activities. Entrepreneurship education strengthened opportunity recognition, business planning, costing, marketing, record-keeping and financial management, while life-skills training supported communication, teamwork, leadership, problem-solving, adaptability and confidence. Experiential learning connected the three training components. However, outdated or insufficient equipment, restricted finance and markets, weak mentorship and industry linkages, limited incubation support and incomplete graduate tracking constrained application. FDC programmes therefore provided complementary preparation for self-employment, but training alone could not ensure enterprise establishment or continuity. Modern resources, sustained practical learning, stronger enterprise-support linkages and systematic graduate tracking are required. As the evidence is context-specific and self-reported, the findings indicate perceived contributions rather than causal effects or verified long-term business sustainability.

This reflective essay examines the establishment of the Research Guild in King’s Digital, a department at King’s College London specialising in online and blended postgraduate education. The Research Guild is an internally created, mentor-supported community of practice designed to help professional services staff engage more confidently in educational research and scholarship. Using an autoethnographic approach and a systems thinking lens, I explore how the Guild emerged in response to a recurring pattern: teams highly effective at delivery but lacking time, infrastructure and perceived legitimacy to undertake inquiry. The essay describes how mentoring through the ALT ELESIG Scholar Scheme, a training needs analysis survey and three structured development pathways (literature review, conference participation and research projects) combined to make evidence-seeking feel more normal, safe and worthwhile. I highlight key outcomes and persistent tensions around time, equity and sustainability, arguing that staff development is most transformative when treated as a deliberately designed ecosystem of scaffolds, feedback loops and shared identity rather than a series of isolated activities.

The implementation of the Merdeka Curriculum in elementary schools requires continuous teacher professional development and collaborative support systems. Teacher working groups have an important role as professional learning communities that facilitate teachers in adapting to curriculum changes and improving instructional practices. This study aims to analyze the role of the Sekbin 2 Teacher Working Group (Forum Kelompok Kegiatan Guru/ FKKG) in strengthening the implementation of the Merdeka Curriculum at elementary schools in Tonjong District, Brebes Regency. This study employed a qualitative approach with a descriptive case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The research participants consisted of the FKKG chairperson, administrators, elementary school teachers, principals, and school supervisors selected through purposive sampling. Data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that FKKG Sekbin 2 plays three strategic roles in supporting the Merdeka Curriculum implementation. First, FKKG functions as a professional learning community that strengthens teacher competence through collaborative discussions, sharing best practices, and developing learning tools. Second, the sustainability of FKKG activities is supported by educational leadership and organizational support from principals and supervisors. Third, FKKG contributes to transforming instructional practices by encouraging student-centered learning, differentiated instruction, and innovative teaching strategies. This study concludes that FKKG can serve as a strategic educational management instrument for strengthening curriculum implementation through collaborative professional development, organizational support, and sustainable improvement of teacher practices.

Qur’an memorization programs in Madrasah Tsanawiyah require alignment between memorization achievement, recitation accuracy, long-term retention, and learning support. An emphasis on the quantity of memorized material alone provides an incomplete account of program quality and sustainability. This study examines strategies for implementing Qur’an memorization programs by exploring the relationships among learning approaches, evaluation, and supporting factors. It adopts a qualitative approach using a narrative literature review design. Sources comprise scholarly articles on Qur’an memorization, educational management, memory, assessment, and learning motivation. Materials were collected through document review and examined using narrative analysis to interpret arguments, compare findings within their contexts, and explain relationships across concepts. The review indicates that tahfidz instruction should connect recitation guidance, the acquisition of new memorization, retrieval practice, and the continuous review of previously memorized material. Assessment can inform instructional adjustments when it addresses recitation accuracy, fluency, retention, and individual progress. Teacher competence, psychological support, family involvement, and institutional scheduling provide complementary support for implementing these adjustments. Taken together, the literature suggests that program strategies should connect students’ learning needs, instructional practices, assessment information, and follow-up actions. This interpretation offers a basis for reviewing tahfidz practices in Madrasah Tsanawiyah, while its application requires attention to students’ characteristics and institutional resources. The conclusions represent a synthesis of the reviewed literature rather than evidence of the effectiveness of a tested program model. [Program tahfidz Al-Qur’an di Madrasah Tsanawiyah memerlukan keselarasan antara capaian hafalan, ketepatan bacaan, retensi jangka panjang, dan dukungan belajar. Penekanan pada jumlah materi yang dihafal saja belum memberikan gambaran utuh tentang mutu dan keberlanjutan program. Penelitian ini mengkaji strategi pelaksanaan program tahfidz dengan menelaah hubungan antara pendekatan pembelajaran, evaluasi, dan faktor pendukung. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan desain kajian literatur naratif. Sumber mencakup artikel ilmiah tentang tahfidz, pengelolaan pendidikan, memori, penilaian, dan motivasi belajar. Bahan dikumpulkan melalui studi dokumen dan dikaji menggunakan analisis naratif untuk menafsirkan argumentasi, membandingkan temuan sesuai konteksnya, serta menjelaskan hubungan antarkonsep. Hasil kajian menunjukkan bahwa pembelajaran tahfidz perlu menghubungkan bimbingan bacaan, penambahan hafalan, latihan mengambil kembali informasi, dan pengulangan berkelanjutan atas materi yang telah dihafal. Penilaian dapat menjadi dasar penyesuaian pembelajaran ketika memperhatikan ketepatan bacaan, kelancaran, retensi, dan kemajuan individual. Kompetensi guru, dukungan psikologis, keterlibatan keluarga, dan pengaturan jadwal kelembagaan saling melengkapi dalam mendukung penyesuaian tersebut. Secara keseluruhan, literatur mengisyaratkan bahwa strategi program perlu menghubungkan kebutuhan belajar siswa, praktik pembelajaran, informasi penilaian, dan tindakan tindak lanjut. Interpretasi ini memberikan dasar untuk meninjau praktik tahfidz di Madrasah Tsanawiyah, sementara penerapannya memerlukan perhatian terhadap karakteristik siswa dan sumber daya lembaga. Simpulan merupakan sintesis literatur yang dikaji, bukan bukti efektivitas model program yang telah diuji]

This study examined the relationships among teachers’ core behavioral competencies, professional performance, and students’ learning achievement in Music, Arts, Physical Education, and Health (MAPEH) in the Department of Education Districts of Ilog I and II, Negros Occidental, Philippines. Using a descriptive-correlational research design, the study involved 38 MAPEH teachers and 190 students from ten public secondary schools, selected through total enumeration and proportional sampling, respectively. Data were gathered using a standardized questionnaire based on DepEd Order No. 2, s. 2015, teachers’ Individual Performance Commitment and Review Form (IPCRF) ratings, students’ academic records, and supplementary key informant interviews. Descriptive statistics and Pearson correlation analysis were employed. Findings revealed very high competencies in self-management (M = 3.826) and professionalism and ethics (M = 3.736), while result focus, teamwork, service orientation, and innovation were rated high. Teachers demonstrated very satisfactory professional performance (M = 3.557), whereas students achieved satisfactory academic performance in MAPEH (M = 84.142). Significant positive relationships were reported between result focus and teachers’ performance (r = .869, p = .028), innovation and students’ learning achievement (r = .797, p = .043), and teachers’ performance and students’ learning achievement (r = .797, p = .043). The findings highlighted the relevance of result-oriented practices, instructional innovation, and professional competence in supporting educational outcomes. Continuous professional development and a one-year competency enhancement plan were recommended to strengthen teaching effectiveness and student achievement. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher development and improved learning outcomes. Its contribution to educational and institutional sustainability lies in supporting continuous professional improvement, instructional innovation, and sustained educational quality in public secondary schools.

Introduction Translating complex research into public and K-12 curricula comprises a significant component of science education and outreach. This paper examines the topics and experiences that are the focus of marine science education outreach. Methods Surveys were administered to marine science institutions (25 institutions responded) and undergraduate students (290 students responded). Results Institutional data from 25 organizations showed that 88% of respondents target 3rd–5th grade but only 68% reported serving PreK–2nd grade. Findings show 58% of STEM major respondents to the undergraduate survey identified elementary as their earliest exposure. For the STEM major respondents, 7% of respondents identify PreK, 18% identify middle school, 16% identify high school, and 2% as NA. Discussion Findings highlight the prevalence of early recalled science experiences among surveyed undergraduates and differences in the grade levels served by participating marine science outreach institutions. Expanding opportunities for PreK–2nd grade ocean education may help institutions engage younger audiences and support the development of ocean literacy. Further research using larger, more representative samples is needed to investigate relationships between early science education and later academic interests.

Abstract This study examines whether and how RME can be performed as an epistemic object to broaden business schools’ education on climate change. The research builds on a qualitative case study involving 10 Finnish business schools. The analysis reveals that RME is performed as both an epistemic object and a boundary object, with different implications for its embeddedness within institutions. Our findings show how accreditations have introduced RME as a boundary object enforcing performativity around sustainability themes yet enabling disciplines to maintain their distinct or limited roles. At the same time, RME is met with both resistance and compliance, depending on how well the object fits with disciplinary boundaries and career trajectories. Lastly, as an epistemic object, RME encourages co‐reflexivity, which is essential for climate‐proofing business schools. We discuss the possibilities of a hybrid orientation of RME as both a boundary object and an epistemic object for enforcing climate‐orientation in management education.

This study examined the implementation and perceived effectiveness of Inquiry-Based Learning (IBL) strategies in science among teachers and students in five public junior high schools in Panabo City, Davao del Norte. Anchored in Constructivist Learning Theory, Social Constructivism, Progressive Inquiry, and Cognitive Load Theory, it employed a quantitative descriptive-correlational design. Respondents comprised 31 Science teachers selected through total enumeration and 100 Grade 10 students selected through purposive sampling. Data were collected using validated researcher-developed questionnaires and analyzed using descriptive statistics, Pearson correlation, and independent samples t-tests. Teachers rated IBL implementation as Highly Implemented (M = 4.66) and its effectiveness as Highly Effective (M = 4.71), whereas students rated implementation as Implemented (M = 4.17) and effectiveness as Effective (M = 4.09). Significant positive relationships emerged between implementation and perceived effectiveness, with stronger associations in students’ assessments. Significant differences between teacher and student ratings indicated disparities in their classroom perceptions. The findings concerned student engagement, conceptual understanding, scientific inquiry skills, collaborative learning, and problem-solving abilities. The study proposed the INQUIRE+ Professional Development Program to strengthen Science teachers’ inquiry-based instruction through coaching, collaborative lesson study, reflective practice, and systematic monitoring and evaluation. It aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by supporting improved Science instruction and continuing teacher development. Its contribution to educational and institutional sustainability lies in promoting sustained professional learning, school-based collaboration, and evidence-informed instructional improvement across participating schools and varied local classroom learning contexts. Further evaluation of the proposed program is needed to establish its effectiveness after implementation.

This qualitative descriptive study examined the perspectives of teachers with direct experience implementing the push-in model in general education classrooms in selected schools in Nevada, California, Arizona, and New Mexico, United States. It explored perceived educational value, implementation challenges, collaborative practices, professional roles, and opportunities for growth, and used the findings to formulate the Collaborative Push-In Enhancement Program (C-PEP). Participants were purposively selected from teachers experienced in push-in delivery or collaboration; the methodology described 11 co-participants, although another part of the dissertation reports a different sample count. Semi-structured interview accounts were examined using the six-phase thematic-analysis approach described in the dissertation. Five overarching themes were developed: push-in as inclusive and collaborative support for diverse learners; navigation of instructional, structural, and relational challenges; collaboration as the foundation of effective implementation; evolving instructional roles and complementary push-in/pull-out functions; and professional growth with holistic student development. Participants described greater classroom participation, confidence, access to grade-level teaching, and belonging, while emphasizing constrained planning time, scheduling, resources, and ambiguous teacher roles. The proposed C-PEP integrates differentiated instruction, problem-solving, co-planning, role clarification, mentoring, learner monitoring, and sustainability measures. Findings concern teachers’ reported experiences rather than independently measured student outcomes. The study highlights how inclusive practice depends on both responsive instruction and organizational support.

In South Africa, the persistent issue of graduates being ill-prepared for the job market highlights the deep-seated inequalities within the country's higher education system. Often, employability is attributed to student motivation or individual “skills gaps,” but these explanations overlook the structural mismatches that affect the transition from university to employment. This paper explores how curriculum design, Work-Integrated Learning (WIL), and the digital divide interact to contribute to career unpreparedness among students at a Historically Disadvantaged Institution (HDI) that serves many rural and low-income communities. This study addresses that gap by foregrounding the perspectives of institutional actors, lecturers, WIL coordinators, and academic advisors at a single HDI. Through an interpretivist qualitative study using semi-structured interviews with lecturers, WIL coordinators, and academic advisors, the paper examines how these institutional figures perceive the relationship among academic programmes, labour market demands, and students' real-life circumstances. The findings reveal that curriculum updates often lag behind the fast-evolving job sectors, particularly in Information and Communication Technology (ICT); that WIL systems are fragile due to limited placement opportunities, inconsistent employer engagement, and brief placement periods; and that students from rural and economically disadvantaged backgrounds face compounded challenges, including transport costs, weak professional networks, barriers to digital access, and limited knowledge of recruitment platforms. Additionally, the study highlights that the digital divide extends beyond mere connectivity issues to encompass disparities in access to devices and data, digital confidence, and digitally facilitated career opportunities. Amidst the discourse on the Fourth Industrial Revolution (4IR), globalisation, sustainability, and equity in African higher education, this paper calls for a transformation of the curriculum to be more collaborative, data-informed, and attuned to social needs. It proposes strengthening partnerships with advisory boards, co-creating curricula with industry, employing AI tools to align curricula, and coordinating policies among universities, employers, the Department of Higher Education and Training (DHET), and technology developers. The paper concludes that improving graduate employability in South Africa requires more than technical reforms alone; it necessitates addressing the structural inequalities that shape who can transition from higher education to meaningful employment. The paper contributes a structural-misalignment framework, a clear distinction among empirically grounded, analytically derived, and forward-looking implications, and a methodologically transparent account of qualitative analysis in a sensitive institutional setting.

This study examined teacher self-efficacy, Social-Emotional Learning (SEL) integration, and their predictive relationships with teacher effectiveness in the Academic Recovery and Accessible Learning (ARAL) Program in the Tagbilaran City Division, Bohol, Philippines. Anchored in Social Cognitive Theory, the Prosocial Classroom Model, the CASEL SEL Framework, Self-Determination Theory, and Emotional Intelligence Theory, the study employed an explanatory sequential mixed-methods design. Quantitative respondents comprised 202 ARAL teachers and 23 school heads or designated supervisors from eight public junior high schools. The qualitative phase involved 15 teachers and five supervisory participants. Data were collected using a validated, researcher-developed questionnaire, open-ended questions, and interviews, and analyzed through descriptive statistics, multiple regression, Welch’s t-test, and thematic analysis. Findings revealed high teacher self-efficacy (M = 3.99), SEL integration, and teacher effectiveness. SEL integration significantly and positively predicted content knowledge and pedagogy (R² = .154), assessment and reporting (R² = .520), and learning environment (R² = .537), whereas teacher self-efficacy showed no statistically significant unique contribution after accounting for SEL integration. Teachers’ and supervisors’ assessments showed no significant differences. Challenges included learner disengagement, language barriers, diverse learning needs, inadequate instructional resources, insufficient training, and monitoring difficulties. Professional commitment, instructional adaptability, supportive relationships, and administrative assistance facilitated implementation. The study recommends sustained SEL-focused professional development, differentiated instruction, strengthened supervision, and systematic learner monitoring. It supports Sustainable Development Goals 4 (Quality Education), 3 (Good Health and Well-Being), and 8 (Decent Work and Economic Growth) through inclusive learning recovery, socio-emotional support, and teacher welfare. Its sustainability contribution lies in informing institutional capacity-building, equitable educational opportunities, and continuing professional support for effective ARAL implementation.

This study assessed the employability skill readiness of Alternative Learning System (ALS) graduates in Liloan District, Cebu, during School Year 2025–2026 as a basis for developing a skill enhancement plan. Anchored on Human Capital Theory, Career Construction Theory, and Social Cognitive Career Theory, the study employed a quantitative correlational research design involving 70 ALS graduates. Data were collected using an adapted and modified questionnaire and analyzed through percentages, weighted means, standard deviations, Pearson product-moment correlation, and chi-square tests. Findings revealed high employability skill readiness in communication (M = 4.08), teamwork (M = 3.82), problem-solving (M = 3.81), self-management (M = 3.48), and technical or job-specific skills (M = 3.52). Employability readiness was significantly associated with age, parents’ educational attainment, parents’ occupation, and combined monthly family income, while gender showed no significant relationship. Furthermore, challenges encountered exhibited a significant negative relationship with employability readiness (r = −0.46), indicating that greater challenges were associated with lower readiness. Prominent challenges included limited access to training and upskilling opportunities, insufficient career preparation, inadequate hands-on experience, and limited confidence in applying acquired skills. The study recommends implementing the proposed Skill Enhancement Plan through accessible training, career guidance, workplace exposure, and strengthened stakeholder partnerships. The research aligns with Sustainable Development Goal (SDG) 4 (Quality Education) and SDG 8 (Decent Work and Economic Growth) by promoting inclusive skills development and employment readiness. Its potential contribution to educational, socioeconomic, and community sustainability lies in supporting lifelong learning, equitable employment preparation, and improved workforce participation among ALS graduates.

This paper presents an educational framework developed to promote the values and skills that business students require to successfully navigate the ethical and environmental challenges in the current digital era. The work focuses on the development of green skills and responsible digital behaviour in business students through innovative and interdisciplinary learning that integrates sustainability principles with digital citizenship. Drawing on a narrative exploration of the literature on digital citizenship, sustainability education, and gamified learning, the paper proposes three educational activities based on playful learning, gamification, business games, and project-based learning. Each activity is based on instructional techniques that promote civic engagement, critical thinking, and reflection about the future social and environmental responsibilities of business managers. By placing business education within the framework of sustainability and digital citizenship, this paper offers teachers and instructors a hands-on approach for developing future graduates who are socially conscious of the impact of their decisions. Rather than presenting empirical findings, the paper provides a conceptual and practice-oriented framework for designing sustainability-oriented and digitally responsible learning experiences in business education.

This study evaluated the effectiveness of the ARAL-Reading Tool in improving reading fluency and comprehension among Grade Six learners in the Third District of Bohol during School Year 2025–2026. Anchored on Automaticity Theory, Schema Theory, and Sociocultural Theory, the study employed a quasi-experimental pretest-posttest control-group design involving 15 purposively selected learners. Seven learners received the eight-week ARAL-Reading Plus intervention, while eight received regular reading instruction. Data were gathered using the Philippine Informal Reading Inventory (Phil-IRI) and the Division of Bohol District Reading Assessment Template. Descriptive statistics and paired-samples and independent-samples t-tests were employed. Before the intervention, both groups demonstrated Frustration-level performance in reading fluency and comprehension. Following the intervention, the experimental group achieved 98.48% in fluency and 85.71% in comprehension, while the control group obtained 96.21% and 57.14%, respectively. Both groups demonstrated significant pretest-posttest improvements. However, between-group comparisons revealed a significant difference in comprehension (p = .019), but not in fluency (p = .185). The findings indicate that the ARAL-Reading Tool supported reading development, particularly comprehension. Strengthening structured reading interventions, instructional resources, teacher support, parental involvement, and continuous assessment was recommended. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by addressing foundational literacy gaps and promoting equitable learning opportunities. Its contribution to educational and institutional sustainability emphasizes evidence-based reading interventions, stakeholder collaboration, and continued support for improving elementary learners' literacy outcomes and strengthening school-based educational recovery initiatives. The findings also provide a basis for school heads and education officials to refine implementation, allocate resources, and monitor reading progress.

This study examined the relationships among study habits, learning-style preferences, and academic performance in Music, Arts, Physical Education, and Health (MAPEH) among Grade 10 learners of Solano High School, Nueva Vizcaya, Philippines, during School Year 2025–2026. Anchored in Kolb's Experiential Learning Theory and Biggs' Presage–Process–Product Model, the study employed a quantitative descriptive-correlational research design involving 300 learners selected through stratified random sampling. Data were collected using an expert-validated, researcher-made questionnaire and official first-quarter MAPEH grades, with descriptive statistics and Pearson's product-moment correlation used for analysis. Findings revealed high levels of study habits (M = 3.01) and learning-style preferences (M = 3.06), with concentration and interest emerging as the strongest study-habit dimension and tactile learning as the most preferred modality. Academic performance yielded a mean grade of 86.58, with most respondents attaining outstanding or very satisfactory ratings. A significant moderate positive relationship was established between study habits and learning styles (r = 0.635, p < 0.001). However, study habits (r = 0.277, p < 0.001) and learning styles (r = 0.135, p = 0.019) demonstrated statistically significant but negligible positive relationships with academic performance. Visual and auditory preferences showed significant positive correlations with academic achievement, whereas tactile and kinesthetic preferences showed no significant relationships. The study concludes that study habits and learning preferences have limited associations with MAPEH performance, highlighting the need for improved study routines, diverse instructional strategies, and further investigation of other contributing factors. The research supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) and indirectly contributes to SDG 3 (Good Health and Well-Being). Its potential sustainability impact lies in strengthening educational practices, supporting evidence-based instructional improvement, and promoting long-term educational and institutional development.

Introduction This study examines the public visibility and documentary traceability of university co-creation and collaborative governance for sustainability, based on documentary evidence available on the institutional portals of a set of universities in Ecuador. It explores how publicly available records represent forms of territorial articulation that extend beyond traditional university extension models. Methods The research adopts a documentary case study design supported by a multi-criteria matrix of co-creation indicators, mapping the 59 institutions included in the defined universe. Data were gathered exclusively from verifiable public sources on official university websites, institutional repositories, sustainability reports, strategic plans, and digital documentation spanning the 2024–2025 period, with a standardized corpus closure date of July 24, 2026. Results Evaluated institutions exhibit heterogeneous institutional records regarding their engagement and sustainability initiatives. Five documentary cases were selected for analysis based on information availability, alongside candidate cases retained for sensitivity analysis using “Not Assessable” (NA) coding. The publicly documented cases provide evidence of varying degrees of participation, multi-actor coordination, knowledge-system dialogue, governance arrangements, documented results, project continuity, and articulation beyond traditional third-mission activities. Discussion The findings are restricted to the scope of public documentary visibility and traceability. They should be interpreted as patterns of documentary traceability rather than as direct evidence of the full implementation or effectiveness of co-creation practices in the institutions studied.

This study explored the academic validation experiences of internal migrant college students and their implications for proposed psychosocial support activities. Specifically, it examined forms of academic validation, their influence on psychosocial well-being and academic persistence, and challenges in obtaining institutional support. Using a qualitative research design and Interpretative Phenomenological Analysis, the study examined interview accounts from eight internal migrant college students at Cavite State University–Main Campus during the academic year 2025–2026. Findings revealed that students experienced academic validation through faculty recognition, constructive feedback, peer encouragement, and academic achievements. Such experiences fostered motivation, confidence, belonging, and continued academic engagement. Conversely, limited recognition contributed to discouragement, self-doubt, and emotional distress. Participants also described homesickness, social isolation, language barriers, unfamiliar cultural practices, communication difficulties, and hesitation in seeking academic or emotional assistance. Despite these challenges, personal resilience, supportive classmates, and determination helped students adjust and persist in their studies. Based on the findings, the study proposed the BRIDGE Program, emphasizing peer mentoring, support circles, cultural integration, wellness activities, academic assistance, counseling, and opportunities for emotional expression. The study concluded that academic validation and accessible psychosocial support are important to the adjustment and educational persistence of internal migrant students. It aligns with Sustainable Development Goal 3, Good Health and Well-Being; Goal 4, Quality Education; and Goal 10, Reduced Inequalities. Its potential sustainability contribution lies in guiding inclusive institutional support practices that strengthen student welfare, social belonging, and equitable participation in higher education. These practices may also encourage more responsive and supportive campus communities.

Modified dance for people with traumatic brain injury (TBI) is an emerging adjunct neurorehabilitation technique. The aim of this review is to describe the characteristics of dance programs developed for people with TBI, and to examine how stakeholders perceive these programs. Eight databases (MEDLINE, Scopus, Embase, CINAHL, Web of Science, SPORTDiscus, PsycINFO, and ProQuest Dissertations and Theses) were searched for studies on dance and TBI. Seven eligible articles were identified, involving a total of 22 dance participants with TBI and a further three people with TBI in a control group. The most common dance techniques used were dance movement therapy, improvisation, meditative movement, and mirroring. Modifications to programs included one-on-one delivery, individual tailoring with strategies to assist with cognitive or mobility barriers, and support from clinicians or assistants. Overall, the dance programs were feasible to deliver and acceptable to participants. Three studies revealed mixed evidence of efficacy in terms of motor fitness outcomes (e.g., balance and mobility), and there was insufficient evidence for efficacy in terms of cognition, neuroplasticity, and psychosocial outcomes. The review makes recommendations to enhance the safety and sustainability of dance for the neurorehabilitation population and to improve the standardized reporting of program design and execution to advance the field.

Teacher wellbeing has become an increasingly important concern in sustainable education systems because teachers’ professional experiences influence instructional quality, organizational resilience, and the long-term capacity of schools to maintain supportive learning environments. Contemporary perspectives on educational sustainability emphasize that schools are sustainable not only through academic effectiveness but also through their ability to foster participation, professional recognition, supportive relationships, and psychological resources among teachers. Within this perspective, shared instructional leadership can be considered an organizational resource, while teacher job satisfaction represents an important psychological resource contributing to the human foundations of socially sustainable schools. This study examined the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction among secondary school teachers in Northern Cyprus. A quantitative correlational research design was employed with 300 teachers working in public secondary schools during the 2024–2025 academic year. Data were collected using the Shared Instructional Leadership Scale and the Teacher Job Satisfaction Scale. Descriptive statistics, Pearson correlation analysis, and simple linear regression analysis were conducted to examine the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction. The findings revealed a significant positive relationship between shared instructional leadership and overall teacher job satisfaction ( r = 0.580, p < 0.001). Within this perspective, shared instructional leadership is conceptualized as an organizational resource, while teacher job satisfaction represents a psychological indicator of teachers’ positive professional experiences. ( β = 0.580, p < 0.001), explaining 33.4% of the variance in teacher job satisfaction ( R 2 = 0.334). Significant positive relationships were also found between shared instructional leadership and several dimensions of job satisfaction, including management, achievement–respect–recognition, interpersonal relationships, and the nature of teaching work. The findings suggest that shared instructional leadership may contribute to socially sustainable schooling by strengthening teachers’ professional recognition, relational experiences, and psychological resources. Although social sustainability was not directly measured in this study, the findings highlight leadership practices and teacher satisfaction as important organizational and psychological conditions supporting sustainable educational environments. This study contributes to educational sustainability and leadership literature by emphasizing the human dimension of sustainable schools within the underrepresented context of Northern Cyprus.

رفاه معلمان به عنوان یکی از دغدغه‌های فزاینده در نظام‌های آموزشی پایدار مطرح شده است، زیرا تجارب حرفه‌ای معلمان بر کیفیت آموزش، تاب‌آوری سازمانی و ظرفیت بلندمدت مدارس برای حفظ محیط‌های یادگیری حمایتی تأثیرگذار است. دیدگاه‌های معاصر درباره پایداری آموزشی تأکید می‌کنند که مدارس نه تنها از طریق اثربخشی تحصیلی، بلکه از طریق توانایی خود در تقویت مشارکت، شناسایی حرفه‌ای، روابط حمایتی و منابع روان‌شناختی در میان معلمان پایدار می‌شوند. در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم که به بنیان‌های انسانی مدارس اجتماعی پایدار کمک می‌کند، در نظر گرفته می‌شود. این پژوهش به بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان در میان معلمان دبیرستان‌های قبرس شمالی پرداخت. طرح پژوهش همبستگی کمی با مشارکت ۳۰۰ معلم شاغل در مدارس متوسطه دولتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۴ اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس رهبری آموزشی مشارکتی و مقیاس رضایت شغلی معلمان گردآوری شد. برای بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان از آمار توصیفی، تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی کلی معلمان رابطه مثبت معناداری وجود دارد (r = 0.580, p < 0.001). در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان شاخص روان‌شناختی تجارب حرفه‌ای مثبت معلمان مفهوم‌سازی می‌شود (β = 0.580, p < 0.001) و ۳۳/۴ درصد از واریانس رضایت شغلی معلمان را تبیین می‌کند (R2 = 0.334). همچنین بین رهبری آموزشی مشارکتی و چندین بعد رضایت شغلی از جمله مدیریت، دستاورد–احترام–شناسایی، روابط بین‌فردی و ماهیت کار تدریس، روابط مثبت معناداری مشاهده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مشارکتی می‌تواند با تقویت شناسایی حرفه‌ای، تجارب ارتباطی و منابع روان‌شناختی معلمان به پایداری اجتماعی مدارس کمک کند. اگرچه پایداری اجتماعی به طور مستقیم در این پژوهش سنجیده نشد، اما یافته‌ها بر اهمیت شیوه‌های رهبری و رضایت معلمان به عنوان شرایط سازمانی و روان‌شناختی مؤثر بر محیط‌های آموزشی پایدار تأکید می‌کند. این پژوهش با تأکید بر بعد انسانی مدارس پایدار در زمینه کمتر بررسی‌شده قبرس شمالی، به ادبیات پایداری آموزشی و رهبری کمک می‌کند.

This study examined teachers’ awareness, perceptions, and challenges during the first-year implementation of the Expanded Career Progression (ECP) System in South District 5, Cebu City Division, during School Year 2025–2026. Anchored on Diffusion of Innovations Theory, Theory of Planned Behavior, and Herzberg’s Two-Factor Theory, it employed a descriptive–correlational–comparative design involving 62 public elementary and secondary school teachers selected through stratified random sampling. Data were collected using an adopted structured questionnaire and analyzed through descriptive statistics, analysis of variance, and Pearson correlation. Findings revealed high awareness of ECP objectives, qualification standards, and procedures, alongside favorable perceptions of fairness, merit recognition, motivation, and professional growth. However, respondents experienced moderate challenges related to documentary requirements, administrative procedures, workload, time constraints, and institutional support. Awareness and perceptions did not differ significantly across demographic groups, whereas challenges differed significantly according to years of service. Awareness was positively and significantly associated with perceptions, but neither awareness nor perceptions showed a significant relationship with implementation challenges under the study’s reported significance criteria. The study concluded that practical and administrative barriers remained despite teachers’ understanding and acceptance of the system. It recommended clearer guidelines, streamlined documentation, strengthened orientation, differentiated assistance, and an ECP Guidelines-Based Resource Toolkit for Teachers. The research aligns with Sustainable Development Goal 4, Quality Education, through teacher professional development, and Goal 16, Peace, Justice and Strong Institutions, through transparent career progression processes. Its contribution to sustainability lies in supporting equitable advancement, consistent policy implementation, and strengthening institutional capacity for continuing teacher professional development.

این مطالعه به بررسی آگاهی، ادراک و چالش‌های معلمان در طول نخستین سال اجرای نظام توسعه‌یافته پیشرفت شغلی (ECP) در منطقه ۵ جنوبی، ناحیه آموزشی شهر سبو، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. این پژوهش مبتنی بر نظریه انتشار نوآوری‌ها، نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده و نظریه دو عاملی هرزبرگ بوده و از طرح توصیفی–همبستگی–مقایسه‌ای با مشارکت ۶۲ معلم مدارس ابتدایی و متوسطه دولتی که به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند، استفاده کرده است. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته اقتباس‌شده گردآوری و از طریق آمار توصیفی، تحلیل واریانس و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که آگاهی نسبت به اهداف، استانداردهای صلاحیت و رویه‌های ECP در سطح بالایی قرار دارد و ادراکات نسبت به انصاف، شناسایی شایستگی، انگیزش و رشد حرفه‌ای نیز مطلوب بوده است. با این حال، پاسخ‌دهندگان با چالش‌های متوسطی در زمینه الزامات مستندسازی، رویه‌های اداری، حجم کار، محدودیت‌های زمانی و حمایت نهادی مواجه بودند. آگاهی و ادراکات در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی تفاوت معناداری نداشت، در حالی که چالش‌ها بر اساس سال‌های خدمت تفاوت معناداری نشان دادند. آگاهی با ادراکات رابطه مثبت و معناداری داشت، اما هیچ‌یک از آگاهی یا ادراکات با چالش‌های اجرای نظام، طبق معیارهای معناداری گزارش‌شده در مطالعه، رابطه معناداری نشان ندادند. مطالعه نتیجه گرفت که علی‌رغم درک و پذیرش معلمان از نظام، موانع عملی و اداری همچنان باقی مانده است. توصیه شد که دستورالعمل‌های شفاف‌تر، مستندسازی ساده‌شده، تقویت آشنایی، حمایت‌های متمایز و جعبه‌ابزار منابع مبتنی بر دستورالعمل‌های ECP برای معلمان فراهم شود. این پژوهش با هدف توسعه پایدار ۴ (آموزش با کیفیت) از طریق توسعه حرفه‌ای معلمان و هدف ۱۶ (صلح، عدالت و نهادهای قوی) از طریق فرآیندهای شفاف پیشرفت شغلی همسو است. سهم آن در پایداری، حمایت از پیشرفت عادلانه، اجرای سیاست‌های منسجم و تقویت ظرفیت نهادی برای توسعه حرفه‌ای مستمر معلمان است.

The article presents the challenges of civic education and a civic upbringing in the era of the transforming of society in response to climate change.These challenges include not only support for mitigation and adaptation measures but also support for maintaining or deepening democratic processes and institutions.Following the UNESCO call for educational transformation (2021), responsible civic education was defined as education that leads students to support pro-climate measures (a shared truth and a vision of the future) but also to embrace democratic civil attitudes.According to UNESCO, education should lead to peaceful activism that criticises and confronts the power structures that disrupt or prevent shared truths about a possible future.The authors therefore describe the transformations in civil disobedience (CD) and theoretical reflections on CD that appreciate its importance and potential for promoting pro-climatic measures.They also present other civil approaches and examples of addressing the climate crisis, specifically examining the democratic limits and positive aspects of the concepts of environmental and ecological citizenship, deliberative democracy, and eco-modernism.They then present the concepts of civic education and offer answers to the question of what parameters responsible civic education should meet.First, they show the current interdependence between the subject of civic education and climate change.They then present Westheimer's models of civic education in relation to sustainability and the deepening of democratic processes.Here, the model of a justice-oriented citizen is presented in relation to the concept of responsible citizenship, where responsibility is extended to that of taking action for the benefit of society as a whole.

این مقاله به چالش‌های آموزش شهروندی و تربیت شهروندی در عصر تحول جامعه در پاسخ به تغییرات اقلیمی می‌پردازد. این چالش‌ها نه تنها شامل حمایت از اقدامات کاهش و سازگاری، بلکه حمایت از حفظ یا تعمیق فرایندها و نهادهای دموکراتیک نیز می‌شود. در پی فراخوان یونسکو برای تحول آموزشی (2021)، آموزش شهروندی مسئولانه به عنوان آموزشی تعریف شده است که دانش‌آموزان را به حمایت از اقدامات اقلیمی (حقیقت مشترک و چشم‌انداز آینده) و همچنین پذیرش نگرش‌های مدنی دموکراتیک سوق می‌دهد. به گفته یونسکو، آموزش باید به کنشگری مسالمت‌آمیز منجر شود که ساختارهای قدرتی را که حقیقت‌های مشترک درباره آینده ممکن را مختل یا مانع می‌شوند، نقد و به چالش می‌کشد. نویسندگان در نتیجه، دگرگونی‌های نافرمانی مدنی (CD) و تأملات نظری درباره CD را توصیف می‌کنند که اهمیت و پتانسیل آن را برای ترویج اقدامات اقلیمی ارج می‌نهند. آن‌ها همچنین رویکردهای مدنی دیگر و نمونه‌هایی از مواجهه با بحران اقلیمی را ارائه می‌دهند و به طور خاص، حدود دموکراتیک و جنبه‌های مثبت مفاهیم شهروندی محیط‌زیستی و بوم‌شناختی، دموکراسی مشورتی و اکومدرنیسم را بررسی می‌کنند. سپس مفاهیم آموزش شهروندی را مطرح کرده و به این پرسش پاسخ می‌دهند که آموزش شهروندی مسئولانه باید چه شاخص‌هایی داشته باشد. ابتدا، وابستگی متقابل کنونی میان موضوع آموزش شهروندی و تغییرات اقلیمی را نشان می‌دهند. سپس مدل‌های Westheimer از آموزش شهروندی را در ارتباط با پایداری و تعمیق فرایندهای دموکراتیک ارائه می‌کنند. در اینجا، مدل شهروند عدالت‌محور در ارتباط با مفهوم شهروندی مسئولانه مطرح می‌شود، جایی که مسئولیت به اقدام برای منفعت کل جامعه گسترش می‌یابد.

This study aimed to determine the challenges encountered by Junior High School teachers of Domalandan Center Integrated School in teaching literature during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ profile in terms of highest educational attainment, length of service, seminars attended, and subject taught; the level of challenges in learner-related, teacher-related, resource/material, and institutional/time factors; the relationship between profile and challenges; and proposed intervention measures. Anchored on Constructivism, Social Learning Theory, Cognitive Load Theory, and Schema Theory, and guided by Republic Act 10533 and relevant DepEd policies, the study employed a descriptive-survey design. Fifty Junior High School teachers from various learning areas served as respondents. Data were gathered through a researcher-made questionnaire and analyzed using frequency count, percentage, weighted mean, and Pearson correlation. Findings showed that most respondents were Bachelor’s degree holders with 6–10 years of teaching experience and moderate seminar participation. Teachers generally Encountered difficulties in teaching literature (overall mean 4.19). Learner-related (4.35) and resource/material (4.25) challenges were Highly Encountered, while teacher-related (4.10) and institutional/time (4.05) challenges were Encountered. Significant relationships were found between length of service and challenges (r = 0.62, p = 0.048) and between seminars attended and challenges (r = 0.71, p = 0.021). The study concludes that teaching experience and professional development influence the perception of instructional difficulties. It recommends targeted training, resource enhancement, learner-centered strategies, and sustained institutional support. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by addressing barriers to effective literature instruction. It contributes to educational and institutional sustainability through improved teacher capacity, learner engagement, and resource provision that support long-term quality teaching and learning.

این پژوهش با هدف تعیین چالش‌های پیش‌روی دبیران دوره متوسطه اول مدرسه جامع Domalandan Center در تدریس ادبیات در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ انجام شد. در این مطالعه، مشخصات پاسخ‌دهندگان از نظر بالاترین مدرک تحصیلی، سابقه خدمت، تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و درس تدریسی بررسی شد؛ همچنین سطح چالش‌ها در عوامل مرتبط با یادگیرنده، معلم، منابع/مواد و عوامل نهادی/زمانی، رابطه بین مشخصات و چالش‌ها و اقدامات مداخله‌ای پیشنهادی مورد ارزیابی قرار گرفت. این پژوهش مبتنی بر نظریه‌های سازنده‌گرایی، یادگیری اجتماعی، بار شناختی و طرح‌واره و با راهنمایی قانون جمهوری ۱۰۵۳۳ و سیاست‌های مرتبط DepEd، از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره برد. پنجاه دبیر دوره متوسطه اول از حوزه‌های مختلف یادگیری به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته گردآوری و با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی و همبستگی پیرسون تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان دارای مدرک کارشناسی با ۶ تا ۱۰ سال سابقه تدریس و مشارکت متوسط در سمینارها بودند. به طور کلی، دبیران در تدریس ادبیات با دشواری‌هایی مواجه بودند (میانگین کلی ۴.۱۹). چالش‌های مرتبط با یادگیرنده (۴.۳۵) و منابع/مواد (۴.۲۵) به میزان زیادی تجربه شد، در حالی که چالش‌های مرتبط با معلم (۴.۱۰) و نهادی/زمانی (۴.۰۵) تجربه شد. بین سابقه خدمت و چالش‌ها (r = 0.62, p = 0.048) و بین تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و چالش‌ها (r = 0.71, p = 0.021) رابطه معناداری مشاهده شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که تجربه تدریس و توسعه حرفه‌ای بر ادراک دشواری‌های آموزشی تأثیرگذار است. پیشنهاد می‌شود آموزش‌های هدفمند، ارتقای منابع، راهبردهای یادگیرنده‌محور و حمایت نهادی پایدار تقویت شود. این مطالعه با هدف توسعه پایدار ۴ (آموزش با کیفیت) همسو بوده و با رفع موانع تدریس مؤثر ادبیات، به پایداری آموزشی و نهادی از طریق ارتقای توانمندی دبیران، افزایش مشارکت یادگیرندگان و تأمین منابع برای حمایت از آموزش و یادگیری با کیفیت در بلندمدت کمک می‌کند.

This quasi-experimental study investigates the pedagogical effectiveness of Polya’s structured problem-solving framework in enhancing analytical thinking and academic achievement in high school physics. The research focused on tenth-grade students studying linear motion and free fall and used a one-group pretest-posttest design to evaluate cognitive and affective outcomes. The empirical results reveal a highly significant improvement in post-instruction physics learning achievement (p < .001) with a substantial effect size (Cohen's d = 1.59), successfully exceeding the rigorous 60% curriculum mastery criterion (p < .05). Concurrently, the students' analytical thinking abilities demonstrated marked, statistically significant growth (p < .001). Beyond cognitive gains, the structured intervention fostered highly positive attitudes toward the physics curriculum, with students reporting increased interest, determination, and academic responsibility. These findings strongly affirm that systematically integrating Polya’s four-step heuristic effectively supports metacognitive regulation, mitigates traditional problem-solving deficits, and consistently drives superior academic performance in complex scientific disciplines, providing a robust pedagogical model for contemporary physics education.

این مطالعه‌ی شبه‌آزمایشی به بررسی اثربخشی آموزشی چارچوب ساختاریافته‌ی حل مسئله‌ی Polya در ارتقای تفکر تحلیلی و پیشرفت تحصیلی در درس فیزیک دبیرستان می‌پردازد. پژوهش بر دانش‌آموزان پایه‌ی دهم که مباحث حرکت خطی و سقوط آزاد را مطالعه می‌کردند، متمرکز بوده و از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با یک گروه برای ارزیابی پیامدهای شناختی و عاطفی استفاده کرده است. نتایج تجربی نشان‌دهنده‌ی بهبود بسیار معنادار در پیشرفت یادگیری فیزیک پس از آموزش (p < .001) با اندازه‌ی اثر قابل توجه (Cohen's d = 1.59) است که به طور موفقیت‌آمیزی از معیار سختگیرانه‌ی تسلط بر برنامه‌ی درسی ۶۰٪ فراتر رفته است (p < .05). همزمان، توانایی‌های تفکر تحلیلی دانش‌آموزان نیز رشد چشمگیر و معنادار آماری را نشان داد (p < .001). فراتر از دستاوردهای شناختی، مداخله‌ی ساختاریافته نگرش‌های بسیار مثبتی نسبت به برنامه‌ی درسی فیزیک ایجاد کرد و دانش‌آموزان افزایش علاقه، پشتکار و مسئولیت‌پذیری تحصیلی را گزارش کردند. این یافته‌ها به طور قوی تأیید می‌کنند که ادغام نظام‌مند راهبرد چهارمرحله‌ای Polya به طور مؤثری از تنظیم فراشناختی حمایت می‌کند، کاستی‌های سنتی حل مسئله را کاهش می‌دهد و به طور پیوسته عملکرد تحصیلی برتر را در رشته‌های علمی پیچیده رقم می‌زند و مدل آموزشی نیرومندی برای آموزش معاصر فیزیک فراهم می‌آورد.

This phenomenological study explores the lived experiences of Thai Generation Z hikers, thoroughly examining the critical intersection of artificial intelligence (AI) literacy and complex decision-making in wilderness environments. As young adventurers increasingly pursue nature-based eco-experientia for psychological restoration, AI has rapidly evolved into an active, front-facing backcountry companion. Using the Theory of Technological Mediation alongside robust methodological triangulation—including in-depth interviews, focus groups, and interactive discussions with university-aged hikers—this research examines how algorithmic tools profoundly reshape human-nature relationships. The empirical findings clearly show that AI is seamlessly integrated throughout the trekking lifecycle, functioning as a vital digital safety net that mitigates environmental uncertainty. However, this deep integration precipitates a highly complex socio-technical paradox. While participants consistently exhibit exceptional functional AI literacy, an emerging algorithmic dependency actively threatens to erode traditional, intuitive wilderness judgment. Ultimately, AI facilitates a hermeneutic relationship in which pristine nature is interpreted through curated data, fundamentally transforming raw exploration into a mediated digital reality that urgently requires careful preservation of human agency within adventure tourism.

این مطالعه پدیدارشناختی به بررسی تجارب زیسته کوهنوردان نسل Z تایلندی می‌پردازد و به طور جامع به تلاقی حیاتی سواد هوش مصنوعی (AI) و تصمیم‌گیری پیچیده در محیط‌های بکر طبیعی می‌پردازد. با افزایش تمایل جوانان ماجراجو به تجربه‌های طبیعت‌محور برای بازسازی روان‌شناختی، هوش مصنوعی به سرعت به یک همراه فعال و پیشرو در مناطق دورافتاده تبدیل شده است. با بهره‌گیری از نظریه میانجی‌گری فناورانه و تلفیق روش‌شناسی قوی شامل مصاحبه‌های عمیق، گروه‌های کانونی و بحث‌های تعاملی با کوهنوردان در سنین دانشگاهی، این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه ابزارهای الگوریتمی به طور عمیق روابط انسان و طبیعت را بازشکل می‌دهند. یافته‌های تجربی به روشنی نشان می‌دهند که هوش مصنوعی در سراسر چرخه حیات کوهنوردی به طور یکپارچه ادغام شده و به عنوان یک شبکه ایمنی دیجیتال حیاتی عمل می‌کند که عدم قطعیت‌های محیطی را کاهش می‌دهد. با این حال، این ادغام عمیق منجر به یک پارادوکس اجتماعی-فناورانه بسیار پیچیده می‌شود. در حالی که شرکت‌کنندگان به طور مداوم سواد عملکردی استثنایی در زمینه هوش مصنوعی از خود نشان می‌دهند، وابستگی فزاینده به الگوریتم‌ها به طور فعال تهدید می‌کند که قضاوت‌های سنتی و شهودی در طبیعت را تضعیف کند. در نهایت، هوش مصنوعی رابطه‌ای هرمنوتیکی را تسهیل می‌کند که در آن طبیعت بکر از طریق داده‌های گزینش‌شده تفسیر می‌شود و کاوش خام را به واقعیتی دیجیتال و میانجی‌گری‌شده تبدیل می‌کند که به طور فوری نیازمند حفظ دقیق عاملیت انسانی در گردشگری ماجراجویانه است.

This study aims to analyze the history of education during the Islamic Golden Age and examine its relevance in supporting the achievement of the 2030 Sustainable Development Goals (SDGs), Quality Education. This study uses a literature review method through the analysis of various relevant scientific sources. The results of the study indicate that the educational system during the Islamic Golden Age was not only oriented toward intellectual development but also emphasized the integration of knowledge, spiritual values, and character building. The scholarly tradition that flourished through educational institutions, translation activities, and cross-cultural interactions established Islamic civilization as a global hub for scientific advancement. Majid 'Irsan al-Kilani’s perspective underscores that this progress was rooted in an education system grounded in the principle of tauhid, the integration of knowledge, and social responsibility within society. The findings of this study indicate that the educational values of Islam during the Golden Age have strong relevance to the concept of quality education that emphasizes inclusivity, justice, and sustainability. Therefore, the history of Islamic education can serve as a strategic source of inspiration in designing a modern educational system that is humanistic, adaptive, and responsive to contemporary global challenges.

این پژوهش با هدف تحلیل تاریخ آموزش در دوران طلایی اسلام و بررسی ارتباط آن با حمایت از تحقق اهداف توسعه پایدار ۲۰۳۰ (SDGs)، به‌ویژه آموزش با کیفیت انجام شده است. این پژوهش با استفاده از روش مرور ادبیات و تحلیل منابع علمی مرتبط صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که نظام آموزشی در دوران طلایی اسلام نه تنها بر رشد عقلانی تأکید داشت، بلکه بر ادغام دانش، ارزش‌های معنوی و پرورش شخصیت نیز تأکید می‌کرد. سنت علمی که از طریق نهادهای آموزشی، فعالیت‌های ترجمه و تعاملات بین‌فرهنگی شکوفا شد، تمدن اسلامی را به عنوان مرکز جهانی پیشرفت علمی تثبیت کرد. دیدگاه Majid 'Irsan al-Kilani تأکید می‌کند که این پیشرفت ریشه در نظام آموزشی مبتنی بر اصل توحید، ادغام دانش و مسئولیت اجتماعی در جامعه داشته است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که ارزش‌های آموزشی اسلام در دوران طلایی ارتباط قوی با مفهوم آموزش با کیفیت دارد که بر شمولیت، عدالت و پایداری تأکید می‌کند. بنابراین، تاریخ آموزش اسلامی می‌تواند به عنوان منبع راهبردی الهام‌بخش در طراحی نظام آموزشی مدرن که انسانی، سازگار و پاسخگو به چالش‌های جهانی معاصر است، مورد استفاده قرار گیرد.

Educational leadership is increasingly recognised as a critical determinant of the quality, relevance and sustainability of education systems. The rapid development of digital technologies, changing learner expectations, increasing demands for accountability, teacher shortages, resource constraints and the emergence of artificial intelligence have expanded the responsibilities of educational leaders beyond traditional administration. This paper discusses the changing educational leadership in the digital age. The paper posits that educational leaders should not merely introduce technology into schools but should create an institutional culture where technology supports teaching, learning, and professional development. The paper notes that digital transformation cannot succeed through technology acquisition alone. Inadequate infrastructure, electricity challenges, digital inequality, limited professional development, resistance to change, weak institutional support, and insufficient leadership preparation may constrain implementation. The paper therefore advocates a context-sensitive model of educational leadership that integrates vision, instructional leadership, digital competence, distributed leadership, ethical practice, teacher development and community engagement. It was suggested that systematic preparation and continuous professional development of educational leaders, investment in digital infrastructure, stronger leadership standards, participatory governance, digital citizenship education, and context-sensitive monitoring of school leadership is important in Nigerian schools. The paper concludes that Nigeria's educational transformation requires leaders who can combine human-centred leadership with technological competence to create schools that are innovative, inclusive, collaborative and focused on meaningful learning

رهبری آموزشی به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از عوامل تعیین‌کننده کیفیت، ارتباط و پایداری نظام‌های آموزشی شناخته می‌شود. توسعه سریع فناوری‌های دیجیتال، تغییر انتظارات یادگیرندگان، افزایش تقاضا برای پاسخگویی، کمبود معلم، محدودیت منابع و ظهور هوش مصنوعی، مسئولیت‌های رهبران آموزشی را فراتر از مدیریت سنتی گسترش داده است. این مقاله به بررسی تحول رهبری آموزشی در عصر دیجیتال می‌پردازد. مقاله مطرح می‌کند که رهبران آموزشی نباید صرفاً فناوری را وارد مدارس کنند، بلکه باید فرهنگی نهادی ایجاد نمایند که در آن فناوری از آموزش، یادگیری و توسعه حرفه‌ای حمایت کند. مقاله تأکید می‌کند که تحول دیجیتال تنها از طریق تهیه فناوری محقق نمی‌شود. زیرساخت ناکافی، مشکلات برق، نابرابری دیجیتال، محدودیت در توسعه حرفه‌ای، مقاومت در برابر تغییر، حمایت نهادی ضعیف و آمادگی ناکافی رهبران می‌تواند اجرای این تحول را محدود کند. بنابراین، مقاله مدل حساس به زمینه‌ای از رهبری آموزشی را پیشنهاد می‌کند که چشم‌انداز، رهبری آموزشی، شایستگی دیجیتال، رهبری توزیعی، رفتار اخلاقی، توسعه معلمان و مشارکت جامعه را ادغام می‌کند. همچنین پیشنهاد شده است که آمادگی نظام‌مند و توسعه حرفه‌ای مستمر رهبران آموزشی، سرمایه‌گذاری در زیرساخت دیجیتال، استانداردهای قوی‌تر رهبری، حکمرانی مشارکتی، آموزش شهروندی دیجیتال و پایش حساس به زمینه رهبری مدارس در مدارس نیجریه اهمیت دارد. مقاله نتیجه می‌گیرد که تحول آموزشی نیجریه نیازمند رهبرانی است که بتوانند رهبری انسان‌محور را با شایستگی فناورانه ترکیب کنند تا مدارسی نوآور، فراگیر، مشارکتی و متمرکز بر یادگیری معنادار ایجاد نمایند.

Global Citizenship Education (GCE) faces a persistent challenge: preparing children to engage with an interconnected world without detaching them from the cultural knowledge, identities, and communities that shape their lives. Indigenous storytelling offers a culturally grounded means of connecting these local foundations with broader civic responsibilities, yet its underlying learning mechanisms and sensitivity to educational context remain insufficiently understood. This study investigated how Indigenous storytelling relates to global citizenship competencies and whether these relationships differ between urban and rural primary schools. An explanatory sequential mixed-methods design involved 500 Grade 5–6 students from ten public primary schools (five urban and five rural). Quantitative relationships were examined using Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM), Measurement Invariance of Composite Models (MICOM), and Partial Least Squares Multi-Group Analysis (PLS-MGA). Semi-structured interviews and classroom observations with purposively selected students, teachers, and principals were subsequently analyzed through reflexive thematic analysis. Both strands were integrated using joint displays and meta-inference. All hypothesized structural relationships were significant ( p < 0.001), revealing interconnected pathways from cultural authenticity, narrative engagement, community participation, and reflective learning toward global awareness, cultural respect, social responsibility, civic participation, and sustainability awareness. Urban students showed stronger narrative engagement–reflective learning (β = 0.712 vs. 0.618, p = 0.036) and reflective learning–global awareness relationships (β = 0.514 vs. 0.432, p = 0.028). Qualitative evidence explained these differences: rural schools embedded storytelling in community participation and cultural immersion, whereas urban schools relied more on teacher facilitation, collaborative reflection, and technology-supported storytelling. Indigenous storytelling connects cultural rootedness with global responsibility through context-sensitive learning pathways. Rather than positioning local identity and global citizenship as competing educational aims, the findings demonstrate how culturally grounded pedagogy can support reflective, socially responsible, and sustainability-oriented citizenship while requiring different enactment strategies across urban and rural primary education.

آموزش شهروندی جهانی (GCE) با چالشی مداوم مواجه است: آماده‌سازی کودکان برای تعامل با جهانی به‌هم‌پیوسته بدون جدا کردن آن‌ها از دانش فرهنگی، هویت‌ها و جوامعی که زندگی‌شان را شکل می‌دهد. قصه‌گویی بومی روشی مبتنی بر فرهنگ برای پیوند دادن این بنیان‌های محلی با مسئولیت‌های مدنی گسترده‌تر فراهم می‌کند، اما سازوکارهای یادگیری زیربنایی آن و حساسیت آن نسبت به زمینه آموزشی هنوز به‌درستی شناخته نشده است. این مطالعه بررسی کرد که قصه‌گویی بومی چگونه با شایستگی‌های شهروندی جهانی مرتبط است و آیا این روابط میان مدارس ابتدایی شهری و روستایی تفاوت دارد یا خیر. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی شامل ۵۰۰ دانش‌آموز پایه پنجم و ششم از ده مدرسه ابتدایی دولتی (پنج شهری و پنج روستایی) بود. روابط کمی با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM)، سنجش ناهمسانی مدل‌های مرکب (MICOM) و تحلیل چندگروهی حداقل مربعات جزئی (PLS-MGA) بررسی شد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مشاهده‌های کلاسی با دانش‌آموزان، معلمان و مدیران منتخب هدفمند، به روش تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل گردید. هر دو بخش با استفاده از نمایش‌های مشترک و فرااستنباط ادغام شدند. همه روابط ساختاری فرض‌شده معنادار بودند (p < 0.001) و مسیرهای به‌هم‌پیوسته‌ای از اصالت فرهنگی، درگیری روایی، مشارکت اجتماعی و یادگیری بازتابی به سوی آگاهی جهانی، احترام فرهنگی، مسئولیت اجتماعی، مشارکت مدنی و آگاهی از پایداری را نشان دادند. دانش‌آموزان شهری روابط قوی‌تری میان درگیری روایی–یادگیری بازتابی (β = 0.712 در مقابل 0.618، p = 0.036) و یادگیری بازتابی–آگاهی جهانی (β = 0.514 در مقابل 0.432، p = 0.028) نشان دادند. شواهد کیفی این تفاوت‌ها را توضیح داد: مدارس روستایی قصه‌گویی را در مشارکت اجتماعی و غوطه‌وری فرهنگی ادغام کردند، در حالی که مدارس شهری بیشتر به تسهیل‌گری معلم، بازتاب جمعی و قصه‌گویی مبتنی بر فناوری تکیه داشتند. قصه‌گویی بومی، ریشه‌مندی فرهنگی را از طریق مسیرهای یادگیری حساس به زمینه به مسئولیت جهانی پیوند می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که به‌جای قرار دادن هویت محلی و شهروندی جهانی به‌عنوان اهداف آموزشی متعارض، آموزش مبتنی بر فرهنگ می‌تواند از شهروندی بازتابی، مسئولانه اجتماعی و مبتنی بر پایداری حمایت کند، هرچند اجرای آن در آموزش ابتدایی شهری و روستایی به راهبردهای متفاوتی نیاز دارد.

Student advising is gaining prominence with senior university staff in UK Higher Education, driven by the need to retain students and support successful outcomes across diverse groups. Drawing on initial findings from a cross-institutional experiential project, the paper explores institutional enhancement activities related to student advising through a data-people-theory model. Using purposive sampling, participants were invited to join the research because the first and second authors were aware that their institutions were in the process of or about to undergo, institution-wide projects to enhance advising. The project initially sought to explore whether McVitty and Maxwell’s (2024) data-people-theory model could provide a consistent framework for better understanding varied approaches to advising activity. An in-depth overview of the model and its constituent parts is provided, enabling readers to consider how they might use this same lens at their own institutions. Typical use cases include benchmarking existing advising systems and practices to better understand how their input components interact. Gaps in provision can be surfaced through an intentional consideration of the components and their interplay. The model can also be used to articulate a future desired state for advising that enhances student success. Project findings offer institutions a flexible framework for reviewing and enhancing student advising, drawing conclusions that can help other institutions consider how to proceed. A revised version of the data-people-theory model is also presented.

مشاوره دانشجویی در میان مدیران ارشد دانشگاه‌ها در آموزش عالی بریتانیا اهمیت فزاینده‌ای یافته است؛ این امر ناشی از نیاز به حفظ دانشجویان و حمایت از نتایج موفقیت‌آمیز در میان گروه‌های متنوع است. این مقاله با بهره‌گیری از یافته‌های اولیه یک پروژه تجربی بین‌دانشگاهی، به بررسی فعالیت‌های ارتقای نهادی مرتبط با مشاوره دانشجویی از طریق مدل داده-افراد-نظریه می‌پردازد. با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند، شرکت‌کنندگان به این دلیل به پژوهش دعوت شدند که نویسندگان اول و دوم آگاه بودند که مؤسسات آن‌ها در حال اجرای پروژه‌های سراسری برای ارتقای مشاوره هستند یا به زودی این کار را انجام خواهند داد. هدف اولیه پروژه، بررسی این موضوع بود که آیا مدل داده-افراد-نظریه مک‌ویتی و مکسول (2024) می‌تواند چارچوبی منسجم برای درک بهتر رویکردهای متنوع به فعالیت‌های مشاوره‌ای فراهم کند یا خیر. مروری جامع بر این مدل و اجزای تشکیل‌دهنده آن ارائه می‌شود تا خوانندگان بتوانند بررسی کنند که چگونه می‌توانند از این دیدگاه در مؤسسه خود بهره ببرند. کاربردهای معمول شامل ارزیابی تطبیقی نظام‌ها و رویه‌های موجود مشاوره برای درک بهتر نحوه تعامل اجزای ورودی آن‌ها است. با توجه عمدی به اجزا و تعامل آن‌ها، می‌توان خلأهای موجود در ارائه خدمات را شناسایی کرد. همچنین این مدل می‌تواند برای تبیین وضعیت مطلوب آینده مشاوره که موفقیت دانشجویان را ارتقا می‌دهد، مورد استفاده قرار گیرد. یافته‌های پروژه، چارچوبی انعطاف‌پذیر برای بازنگری و ارتقای مشاوره دانشجویی در اختیار مؤسسات قرار می‌دهد و نتایجی ارائه می‌کند که می‌تواند به سایر مؤسسات در تصمیم‌گیری کمک کند. نسخه‌ای بازنگری‌شده از مدل داده-افراد-نظریه نیز ارائه شده است.

Introduction Teacher identity formation is a dynamic process shaped by professional experience, emotion, wellbeing, and culturally available meanings. This study examines how pre-service teachers in China drew on Confucian and Daoist repertoires when reflecting on their developing teacher identities. Methods Participants were 143 pre-service teachers at one Chinese normal university. They wrote prompted reflective narratives about coursework, micro-teaching, lesson planning, educational observation, and imagined classroom responsibilities. The analysis combined descriptive keyword mapping with reflexive thematic analysis. Results Four related processes were identified: Confucian striving as a language of perseverance and self-cultivation; Daoist release as a resource for non-contention, recognizing limits, and emotional restoration; situational switching between these repertoires in response to changing demands; and sustainable teacher formation as an orientation toward responsibility with limits. The study proposes cultural identity regulation as an integrative analytic heuristic for understanding how culturally available meanings connect academic experiences, emotional calibration, and imagined teacher selves. Discussion The findings suggest that Confucian striving and Daoist release provided participants with culturally familiar ways to interpret effort, pressure, and anticipated responsibility during teacher preparation. Their value lay in helping participants connect perseverance with self-cultivation and responsibility, while also recognizing limits, reducing destructive comparison, and restoring emotional balance. Cultural identity regulation captures this narrated negotiation of professional commitment and personal sustainability in the formation of an imagined teacher self.

مقدمه: شکل‌گیری هویت معلمی فرایندی پویا است که تحت تأثیر تجربه حرفه‌ای، هیجان، بهزیستی و معانی فرهنگی موجود قرار دارد. این پژوهش بررسی می‌کند که دانشجومعلمان در چین چگونه هنگام تأمل درباره هویت معلمی در حال شکل‌گیری خود، از الگوهای کنفوسیوسی و دائویی بهره می‌گیرند. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۱۴۳ دانشجومعلم از یک دانشگاه تربیت معلم در چین بودند. آن‌ها روایت‌های تأملی برانگیخته‌شده درباره دروس، تدریس خرد، برنامه‌ریزی درسی، مشاهده آموزشی و مسئولیت‌های فرضی کلاس نوشتند. تحلیل داده‌ها با ترکیب نگاشت توصیفی واژگان کلیدی و تحلیل تماتیک بازتابی انجام شد. یافته‌ها: چهار فرایند مرتبط شناسایی شد: تلاش کنفوسیوسی به‌عنوان زبان پایداری و خودپروری؛ رهایی دائویی به‌عنوان منبعی برای عدم رقابت، شناخت محدودیت‌ها و بازسازی هیجانی؛ جابجایی موقعیتی میان این الگوها در پاسخ به تغییر تقاضاها؛ و شکل‌گیری پایدار معلمی به‌عنوان جهت‌گیری به‌سوی مسئولیت با در نظر گرفتن حدود. این پژوهش تنظیم هویت فرهنگی را به‌عنوان یک ابزار تحلیلی تلفیقی برای فهم چگونگی پیوند معانی فرهنگی با تجارب دانشگاهی، تنظیم هیجانی و خود معلمی فرضی پیشنهاد می‌کند. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که تلاش کنفوسیوسی و رهایی دائویی راه‌هایی آشنا و فرهنگی برای تفسیر تلاش، فشار و مسئولیت پیش‌بینی‌شده در دوره آمادگی معلمی در اختیار شرکت‌کنندگان قرار داد. ارزش این الگوها در کمک به پیوند پایداری با خودپروری و مسئولیت، در عین شناخت حدود، کاهش مقایسه مخرب و بازسازی تعادل هیجانی بود. تنظیم هویت فرهنگی این مذاکره روایی میان تعهد حرفه‌ای و پایداری فردی در شکل‌گیری خود معلمی فرضی را تبیین می‌کند.

Academic motivation in higher education constitutes a multidimensional construct shaped by structural conditions that influence students’ academic performance, persistence, and educational trajectories. In contexts characterized by persistent social inequalities, understanding how socioeconomic status (SES) configures motivational processes is essential for the development of university policies aimed at equity and educational sustainability. The purpose of this study was to conduct a critical synthesis of international evidence on the mechanisms through which socioeconomic factors influences academic motivation in higher education during the period period 2017–2020 and 2022–2025. A systematic review was carried out in accordance with PRISMA guidelines to ensure methodological rigor, transparency, and replicability. The literature search was conducted in the Scopus database using structured Boolean search equations. After applying predefined inclusion and exclusion criteria, 33 empirical studies were selected for the final analysis. The results of the systematic synthesis reveal sustained growth in scientific output and progressive geographic diversification of the field. Cross-sectional quantitative studies predominate, employing regression models and structural analyses to examine the relationship between parental educational level, financial support, and intrinsic motivation or academic engagement. In addition, several studies incorporate mediating variables such as self-efficacy, institutional integration, and sense of belonging, revealing non-linear explanatory configurations. Overall, the evidence indicates that the influence of socioeconomic status operates through both direct and indirect mechanisms linked to cultural capital and institutional resources. This review identifies key theoretical convergences as well as recurrent methodological limitations within the field. Finally, the findings underscore the need for longitudinal studies and multilevel approaches to deepen the understanding of motivational inequalities in higher education.

انگیزش تحصیلی در آموزش عالی یک سازه چندبعدی است که توسط شرایط ساختاری شکل می‌گیرد و بر عملکرد تحصیلی، پایداری و مسیرهای آموزشی دانشجویان تأثیر می‌گذارد. در زمینه‌هایی که با نابرابری‌های اجتماعی پایدار مشخص می‌شوند، درک نحوه پیکربندی فرآیندهای انگیزشی توسط وضعیت اجتماعی‌اقتصادی (SES) برای توسعه سیاست‌های دانشگاهی با هدف عدالت و پایداری آموزشی ضروری است. هدف این مطالعه انجام سنتز انتقادی شواهد بین‌المللی درباره سازوکارهایی بود که از طریق آن‌ها عوامل اجتماعی‌اقتصادی بر انگیزش تحصیلی در آموزش عالی طی دوره‌های ۲۰۱۷–۲۰۲۰ و ۲۰۲۲–۲۰۲۵ تأثیر می‌گذارند. مرور نظام‌مند مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA به منظور تضمین دقت روش‌شناختی، شفافیت و قابلیت تکرار انجام شد. جستجوی منابع در پایگاه داده Scopus با استفاده از معادلات جستجوی بولی ساختاریافته صورت گرفت. پس از اعمال معیارهای از پیش تعیین‌شده برای ورود و خروج مطالعات، ۳۳ مطالعه تجربی برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. نتایج سنتز نظام‌مند نشان‌دهنده رشد پایدار تولیدات علمی و تنوع جغرافیایی تدریجی در این حوزه است. مطالعات کمی مقطعی غالب هستند که با به‌کارگیری مدل‌های رگرسیون و تحلیل‌های ساختاری به بررسی رابطه بین سطح تحصیلات والدین، حمایت مالی و انگیزش درونی یا درگیری تحصیلی می‌پردازند. علاوه بر این، چندین مطالعه متغیرهای میانجی مانند خودکارآمدی، یکپارچگی نهادی و احساس تعلق را وارد مدل کرده‌اند که پیکربندی‌های تبیینی غیرخطی را آشکار می‌سازد. به طور کلی، شواهد نشان می‌دهد که تأثیر وضعیت اجتماعی‌اقتصادی از طریق سازوکارهای مستقیم و غیرمستقیم مرتبط با سرمایه فرهنگی و منابع نهادی عمل می‌کند. این مرور همگرایی‌های نظری کلیدی و همچنین محدودیت‌های روش‌شناختی تکرارشونده در این حوزه را شناسایی می‌کند. در نهایت، یافته‌ها بر ضرورت مطالعات طولی و رویکردهای چندسطحی برای تعمیق درک نابرابری‌های انگیزشی در آموزش عالی تأکید می‌کنند.

The viability of the physical education teachers in rural areas is critical in the sustainability of the quality of the rural education system and the balance of holistic development of the students. Nevertheless, such teachers still experience a high turnover intention. In addition to external policy actions, other aspects need to be looked at internally on the psychological processes that lead to their readiness to stay in the job. The research follows the Job Demands-Resources Model and Resource Conservation Theory to develop a moderated mediation model and discuss the change of sense of mission on turnover intention among the rural physical education teachers. The research is aimed at examining the mediating variable of occupational burnout and the moderating variable of social support. Methods: Four hundred and thirty six physical education teachers in the township primary and secondary schools in Henan Province, Sichuan Province, and Gansu Province were surveyed by clustering sampling method. The Chinese versions of the Vocational Calling Scale, Maslach Burnout Inventory, Perceived Social supportive Scale as well as Job leaving intention Scale were used as Research instruments. The SPSS 26.0 and the PROcess macro (Model 59) were used to analyze the data. Findings: The correlation analysis results demonstrated that there was a positive correlation between the sense of mission and social support, and a negative correlation between the sense of mission and occupational burnout and turnover intention. Sense of mission had a direct and indirect (through occupational burnout) decrease in turnover intention. Conclusion: The effects of sense of mission on burnout, and the effects of burnout on turnover intention are buffered by social support- this effect was the greatest in conditions of a low level of social support. Occupational burnout mediates the mediating role of sense of mission on the turnover intention, social support moderates the first stage (sense of mission to occupational burnout) and the second stage (occupational burnout to turnover intention) of the mediating process. The results point to a mediated moderation process and indicate that the stabilization of the rural population of physical education teachers should be done through reinforcing the sense of mission in the teachers and the creation of a strong social support network at the same time. These measures will assist in alleviating work burnout and eventually decrease the turnover probability.

پایداری معلمان تربیت بدنی در مناطق روستایی برای تداوم کیفیت نظام آموزشی روستایی و تعادل در توسعه همه‌جانبه دانش‌آموزان حیاتی است. با این حال، این معلمان همچنان قصد ترک خدمت بالایی را تجربه می‌کنند. علاوه بر اقدامات سیاستی بیرونی، لازم است جنبه‌های درونی و فرایندهای روان‌شناختی مؤثر بر آمادگی آنان برای ماندن در شغل نیز مورد توجه قرار گیرد. این پژوهش با پیروی از مدل منابع-تقاضاهای شغلی و نظریه حفاظت از منابع، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را توسعه داده و نقش تغییر حس رسالت بر قصد ترک خدمت معلمان تربیت بدنی روستایی را بررسی می‌کند. هدف پژوهش، بررسی نقش میانجی فرسودگی شغلی و نقش تعدیل‌گر حمایت اجتماعی است. روش‌ها: چهارصد و سی و شش معلم تربیت بدنی در مدارس ابتدایی و متوسطه شهرهای استان‌های هنان، سیچوان و گانسو با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای مورد بررسی قرار گرفتند. نسخه چینی مقیاس فراخوان شغلی، پرسشنامه فرسودگی شغلی Maslach، مقیاس حمایت اجتماعی ادراک‌شده و مقیاس قصد ترک شغل به عنوان ابزار پژوهش به کار رفتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 26.0 و ماکروی PROcess (مدل 59) تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل همبستگی نشان داد که بین حس رسالت و حمایت اجتماعی رابطه مثبت و بین حس رسالت با فرسودگی شغلی و قصد ترک خدمت رابطه منفی وجود دارد. حس رسالت به طور مستقیم و غیرمستقیم (از طریق فرسودگی شغلی) موجب کاهش قصد ترک خدمت می‌شود. نتیجه‌گیری: اثرات حس رسالت بر فرسودگی شغلی و اثرات فرسودگی شغلی بر قصد ترک خدمت توسط حمایت اجتماعی تعدیل می‌شود؛ این اثر در شرایط حمایت اجتماعی پایین بیشترین میزان را دارد. فرسودگی شغلی نقش میانجی بین حس رسالت و قصد ترک خدمت را ایفا می‌کند، حمایت اجتماعی مرحله اول (حس رسالت تا فرسودگی شغلی) و مرحله دوم (فرسودگی شغلی تا قصد ترک خدمت) فرایند میانجی‌گری را تعدیل می‌کند. نتایج به یک فرایند تعدیل‌شده میانجی‌گری اشاره دارد و نشان می‌دهد که تثبیت جمعیت معلمان تربیت بدنی روستایی باید از طریق تقویت حس رسالت در معلمان و ایجاد شبکه حمایت اجتماعی قوی به طور همزمان انجام شود. این اقدامات به کاهش فرسودگی شغلی و در نهایت کاهش احتمال ترک خدمت کمک خواهد کرد.

The equine sector provides employment opportunities and leisure activities for a substantial number of people in Sweden. Although these activities are closely connected to nature and dependent on ecosystem services, the sector faces significant ecological challenges. This article explores how representatives of the equine sector—particularly riding schools—conceptualize and articulate their work with environmental sustainability in policy documents and “talk about” everyday practice. The analysis is informed by the Sustainable Development Goals (SDGs) and grounded in an ecolinguistic framework. Our results show that national level policy documents are closely aligned with the established sustainability terminology, whereas local documents and interviewees rarely employ SDG related terminology. Despite this discursive distance, riding schools demonstrate strong engagement and considerable creativity in addressing local environmental challenges. However, this ambition is constrained by limited knowledge, resources, and authority to address more complex ecological issues. Within the pedagogical environments that riding schools constitute, systematic instruction on environmental sustainability holds a marginal position. We identified five “stories we live by”: “the responsible local care taker”, “we try, but we lack resources”, “learning through everyday practice”, “sustainability without sustainability terminology” and “small action matters”. We have interpreted this as emerging eco-benifical narratives that can carry pedagogical potential. We argue that with strengthened organizational support, clearer conceptual tools, and structured opportunities for capacity building, riding schools could play a more active role in shaping sustainability-oriented “stories to live by” and contribute more fully to the broader societal transition toward sustainable development.

بخش اسب فرصت‌های شغلی و فعالیت‌های اوقات فراغت را برای تعداد قابل توجهی از افراد در سوئد فراهم می‌کند. اگرچه این فعالیت‌ها ارتباط نزدیکی با طبیعت داشته و وابسته به خدمات اکوسیستمی هستند، این بخش با چالش‌های زیست‌محیطی قابل توجهی مواجه است. این مقاله بررسی می‌کند که نمایندگان بخش اسب—به ویژه مدارس سوارکاری—چگونه کار خود را با پایداری زیست‌محیطی در اسناد سیاستی مفهوم‌سازی و بیان می‌کنند و درباره عمل روزمره «صحبت می‌کنند». تحلیل حاضر با اهداف توسعه پایدار (SDGs) هدایت شده و بر چارچوب اکولینگویستیکی استوار است. نتایج ما نشان می‌دهد که اسناد سیاستی در سطح ملی با واژگان تثبیت‌شده پایداری همسویی نزدیکی دارند، در حالی که اسناد محلی و مصاحبه‌شوندگان به ندرت از واژگان مرتبط با SDG استفاده می‌کنند. با وجود این فاصله گفتمانی، مدارس سوارکاری مشارکت قوی و خلاقیت قابل توجهی در مواجهه با چالش‌های زیست‌محیطی محلی از خود نشان می‌دهند. با این حال، این انگیزه به دلیل محدودیت دانش، منابع و اختیار برای پرداختن به مسائل پیچیده‌تر زیست‌محیطی، محدود می‌شود. در محیط‌های آموزشی که مدارس سوارکاری ایجاد می‌کنند، آموزش نظام‌مند درباره پایداری زیست‌محیطی جایگاه حاشیه‌ای دارد. ما پنج «روایت زیسته» را شناسایی کردیم: «سرپرست مسئول محلی»، «تلاش می‌کنیم اما منابع کافی نداریم»، «یادگیری از طریق عمل روزمره»، «پایداری بدون واژگان پایداری» و «اقدام کوچک اهمیت دارد». ما این موارد را به عنوان روایت‌های نوظهور سودمند برای محیط زیست تفسیر کرده‌ایم که می‌توانند ظرفیت آموزشی داشته باشند. استدلال می‌کنیم که با تقویت حمایت سازمانی، ابزارهای مفهومی شفاف‌تر و فرصت‌های ساختاریافته برای توانمندسازی، مدارس سوارکاری می‌توانند نقش فعال‌تری در شکل‌دهی به «روایت‌های زیستنی» مبتنی بر پایداری ایفا کرده و سهم بیشتری در گذار اجتماعی گسترده‌تر به سوی توسعه پایدار داشته باشند.

This study examined the extent of inclusive education implementation, its acceptability, the significant differences among their components, the relationship between implementation and acceptability, and the factors influencing their effectiveness and sustainability in selected public elementary schools in Naga City. It also aimed to propose a sustainability program based on the findings. The study employed a convergent-parallel mixed-methods design. The quantitative phase used a descriptive-evaluative-correlational approach involving 176 regular and Special Education (SPED) teachers from five public elementary schools. Data were collected through self-constructed questionnaires and analyzed using weighted mean, standard deviation, analysis of variance, and Pearson Product-Moment Correlation. The qualitative phase involved 15 purposively selected teachers interviewed through semi-structured interviews, with data analyzed thematically. Both sets of findings were integrated during interpretation. Results revealed that inclusive education implementation was High (grand mean = 3.08), as was acceptability (grand mean = 3.10). Policy Awareness and Compliance received the highest implementation rating, while Parent and Community Engagement received the lowest. For acceptability, Attitudes and Beliefs ranked highest, while Skills and Competencies ranked lowest. No significant differences were found among implementation components (F = 0.744, p = 0.562) or acceptability aspects (F = 1.651, p = 0.159). The relationship between implementation and acceptability was weak and not significant (r = 0.093, p = 0.222). Qualitative findings identified challenges involving limited specialized training, inadequate resources, teacher readiness, workload, leadership support, collaboration, and parent and community engagement. Based on these findings, the Inclusive Education Capacity and Support Program (IE-CASP) was proposed to strengthen teacher competencies, improve instructional resources, enhance leadership and collaboration, address workload concerns, and promote sustainable inclusive education practices in public elementary schools.

این پژوهش به بررسی میزان اجرای آموزش فراگیر، مقبولیت آن، تفاوت‌های معنادار میان مؤلفه‌های آن‌ها، رابطه بین اجرا و مقبولیت، و عوامل مؤثر بر اثربخشی و پایداری آن‌ها در برخی مدارس ابتدایی دولتی شهر Naga پرداخت. همچنین هدف پژوهش، ارائه برنامه‌ای برای پایداری بر اساس یافته‌ها بود. این مطالعه از طرح آمیخته همگرا-موازی بهره برد. در مرحله کمی، رویکرد توصیفی-ارزشیابی-همبستگی به کار گرفته شد که ۱۷۶ معلم عادی و آموزش ویژه (SPED) از پنج مدرسه ابتدایی دولتی را دربر می‌گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های محقق‌ساخته گردآوری و با استفاده از میانگین وزنی، انحراف معیار، تحلیل واریانس و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. در مرحله کیفی، ۱۵ معلم به صورت هدفمند انتخاب و از طریق مصاحبه نیمه‌ساختاریافته مورد بررسی قرار گرفتند و داده‌ها به شیوه تماتیک تحلیل شدند. هر دو مجموعه یافته‌ها در مرحله تفسیر با هم ادغام شدند. نتایج نشان داد که میزان اجرای آموزش فراگیر در سطح بالا (میانگین کل = ۳.۰۸) و مقبولیت نیز بالا (میانگین کل = ۳.۱۰) بود. آگاهی و تبعیت از سیاست‌ها بالاترین امتیاز اجرا را کسب کرد، در حالی که مشارکت والدین و جامعه پایین‌ترین امتیاز را داشت. در مقبولیت، نگرش‌ها و باورها بالاترین رتبه و مهارت‌ها و شایستگی‌ها پایین‌ترین رتبه را داشتند. تفاوت معناداری میان مؤلفه‌های اجرا (F = 0.744, p = 0.562) یا جنبه‌های مقبولیت (F = 1.651, p = 0.159) مشاهده نشد. رابطه بین اجرا و مقبولیت ضعیف و غیرمعنادار بود (r = 0.093, p = 0.222). یافته‌های کیفی چالش‌هایی از جمله محدودیت آموزش تخصصی، منابع ناکافی، آمادگی معلمان، حجم کار، حمایت رهبری، همکاری و مشارکت والدین و جامعه را شناسایی کرد. بر اساس این یافته‌ها، برنامه توانمندسازی و حمایت آموزش فراگیر (IE-CASP) با هدف تقویت شایستگی معلمان، بهبود منابع آموزشی، ارتقای رهبری و همکاری، رفع نگرانی‌های مربوط به حجم کار و ترویج شیوه‌های پایدار آموزش فراگیر در مدارس ابتدایی دولتی پیشنهاد شد.

This article argues that the persistent burden of burnout reflects a fundamental conceptual problem—burnout continues to be framed primarily as an individual condition rather than as an occupational phenomenon shaped by interacting structural, organizational, and leadership conditions. Burnout has emerged as a major occupational health challenge. In a 2024 survey across eight predominantly high and upper-middle-income countries, 48% of respondents reported currently grappling with burnout. Separately, depression and anxiety cost the global economy approximately one trillion dollars annually in lost productivity. Drawing on evidence from neuroimaging, stress biology, cognitive neuroscience, and organizational research, this article examines plausible pathways through which leadership behavior may influence conditions that contribute to or protect against burnout, including social threat–reward processing, cognitive flexibility, emotional intelligence, psychological safety, emotional contagion, and stress-related neurobiological responses. Among physicians, burnout has been associated with depression and anxiety, while evidence regarding substance abuse is less consistent. These proposed mechanisms are proximal and potentially modifiable, but operate within broader structural conditions that constrain or enable their effects. Human-centered work design and neuroleadership-informed leadership practices are proposed as complements to broader structural interventions, with implications for health systems, workforce sustainability, and policy design.

این مقاله استدلال می‌کند که تداوم بار فرسودگی شغلی نشان‌دهنده یک مشکل مفهومی اساسی است—فرسودگی شغلی همچنان عمدتاً به عنوان یک وضعیت فردی در نظر گرفته می‌شود، نه به عنوان یک پدیده شغلی که توسط شرایط ساختاری، سازمانی و رهبری متقابل شکل می‌گیرد. فرسودگی شغلی به عنوان یک چالش عمده سلامت شغلی مطرح شده است. در یک پیمایش در سال ۲۰۲۴ در هشت کشور عمدتاً با درآمد بالا و متوسط رو به بالا، ۴۸٪ از پاسخ‌دهندگان گزارش کردند که در حال حاضر با فرسودگی شغلی دست و پنجه نرم می‌کنند. به طور جداگانه، افسردگی و اضطراب سالانه حدود یک تریلیون دلار هزینه به اقتصاد جهانی از طریق کاهش بهره‌وری وارد می‌کنند. با استناد به شواهدی از تصویربرداری عصبی، زیست‌شناسی استرس، علوم اعصاب شناختی و پژوهش‌های سازمانی، این مقاله مسیرهای محتملی را بررسی می‌کند که از طریق آن‌ها رفتار رهبری می‌تواند شرایطی را که به فرسودگی شغلی منجر می‌شود یا از آن محافظت می‌کند، تحت تأثیر قرار دهد؛ از جمله پردازش تهدید–پاداش اجتماعی، انعطاف‌پذیری شناختی، هوش هیجانی، ایمنی روان‌شناختی، سرایت هیجانی و پاسخ‌های نوروبیولوژیک مرتبط با استرس. در میان پزشکان، فرسودگی شغلی با افسردگی و اضطراب مرتبط بوده است، در حالی که شواهد مربوط به سوءمصرف مواد کمتر منسجم است. این سازوکارهای پیشنهادی، نزدیک و بالقوه قابل تغییر هستند، اما در چارچوب شرایط ساختاری گسترده‌تری عمل می‌کنند که اثرات آن‌ها را محدود یا تسهیل می‌کند. طراحی کار انسان‌محور و شیوه‌های رهبری مبتنی بر نورورهبری به عنوان مکمل‌هایی برای مداخلات ساختاری گسترده‌تر پیشنهاد می‌شوند که پیامدهایی برای نظام‌های سلامت، پایداری نیروی کار و طراحی سیاست دارند.

Residents' mental health problems have become increasingly prevalent in recent years, accompanied by younger onset ages and rising incidence.Psychological distress among the elderly, emotional disorders in adolescents and mental stress in patients with chronic diseases 1 have gradually become prominent public health issues across communities.Against this backdrop, public demand for accessible and convenient mental health services has grown rapidly.As the first point of contact for community residents, primary healthcare institutions play a core role in early screening, preliminary intervention, health education and two-way referral of mental disorders.2 Frontline medical workers are the main executors of these services, and their willingness to participate directly determines the implementation quality and sustainability of grassroots mental health care.This cross-sectional study was conducted among medical staff from 49 community health service centers in Chaoyang District, Beijing.Participants included general practitioners, public health physicians, community nurses and other on-

مشکلات سلامت روان ساکنان در سال‌های اخیر به طور فزاینده‌ای شایع شده است و این روند با کاهش سن شروع و افزایش بروز همراه بوده است. پریشانی روان‌شناختی در سالمندان، اختلالات هیجانی در نوجوانان و استرس روانی در بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن به تدریج به مسائل برجسته سلامت عمومی در جوامع تبدیل شده‌اند. در چنین شرایطی، تقاضای عمومی برای دسترسی آسان و خدمات سلامت روان مناسب به سرعت افزایش یافته است. به عنوان اولین نقطه تماس ساکنان جامعه، مؤسسات مراقبت‌های اولیه نقش محوری در غربالگری اولیه، مداخله مقدماتی، آموزش سلامت و ارجاع دوطرفه اختلالات روانی ایفا می‌کنند. کارکنان خط مقدم پزشکی مجریان اصلی این خدمات هستند و تمایل آن‌ها به مشارکت، کیفیت اجرا و پایداری مراقبت سلامت روان در سطح پایه را به طور مستقیم تعیین می‌کند. این مطالعه مقطعی در میان کارکنان پزشکی ۴۹ مرکز خدمات سلامت جامعه در منطقه چائویانگ پکن انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل پزشکان عمومی، پزشکان بهداشت عمومی، پرستاران جامعه و سایر افراد بودند.

Technical and vocational education and training (TVET) has the potential to contribute to environmental sustainability and economic diversification through the incorporation of skills and capacities for sustainability in curricula, teaching, governance, and institutional practice. The present study provides a mixed methods institutional analysis of the perceived sustainability and integration of environmental economics in one anonymised public technical education institution in Saudi Arabia. After receiving the appropriate ethics approvals, a survey was conducted to 100 staff (82 trainers and 18 administrators) from 18 April to 31 May 2024. To explain and contextualise the quantitative patterns, semi-structured interviews, open-ended responses, and institutional documents were used. 40% responded “moderate integration”, 35% responded “limited integration”, 15% responded “full embedded”, and 10% responded “not integrated”. The positive associations were found for curriculum integration, the effectiveness of digital tools, governance and leadership, and entrepreneurship-oriented training, whereas resource and trainer-preparation barriers were negatively associated with sustainability-education outcomes. The qualitative evidence converged on three implementation needs: the need for explicit sustainability learning outcomes, systematic monitoring, and targeted trainer development. The results are not to be interpreted as evidence of cause and effect or as nationally representative staff perceptions. The study provides a tentative implementation framework based on indicators, 12 measurable indicators, identified data sources, review cycles, and institutional owners. The framework provides a sensible foundation for local auditing and improvement and needs to be validated both institutionally and over time.

آموزش و پرورش فنی و حرفه‌ای (TVET) این ظرفیت را دارد که از طریق گنجاندن مهارت‌ها و توانمندی‌های مرتبط با پایداری در برنامه‌های درسی، آموزش، حکمرانی و رویه‌های نهادی، به پایداری زیست‌محیطی و تنوع‌بخشی اقتصادی کمک کند. مطالعه حاضر، تحلیل نهادی با رویکرد آمیخته‌ای از ادراک پایداری و ادغام اقتصاد زیست‌محیطی در یک مؤسسه آموزش فنی دولتی ناشناس در عربستان سعودی ارائه می‌دهد. پس از اخذ مجوزهای اخلاقی لازم، از تاریخ ۱۸ آوریل تا ۳۱ مه ۲۰۲۴، پرسشنامه‌ای از ۱۰۰ نفر از کارکنان (۸۲ مربی و ۱۸ مدیر) جمع‌آوری شد. به منظور تبیین و زمینه‌یابی الگوهای کمی، از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، پاسخ‌های باز و اسناد نهادی استفاده گردید. ۴۰٪ پاسخ‌دهندگان «ادغام متوسط»، ۳۵٪ «ادغام محدود»، ۱۵٪ «ادغام کامل» و ۱۰٪ «عدم ادغام» را گزارش کردند. ارتباط مثبت برای ادغام برنامه درسی، اثربخشی ابزارهای دیجیتال، حکمرانی و رهبری، و آموزش مبتنی بر کارآفرینی مشاهده شد، در حالی که موانع منابع و آمادگی مربیان با پیامدهای آموزش پایداری ارتباط منفی داشتند. شواهد کیفی بر سه نیاز اجرایی همگرا شد: نیاز به نتایج یادگیری صریح در حوزه پایداری، پایش نظام‌مند و توسعه هدفمند مربیان. نتایج نباید به عنوان شواهدی از رابطه علت و معلولی یا به عنوان بازتاب ادراک کارکنان در سطح ملی تفسیر شود. این مطالعه چارچوبی مقدماتی برای اجرا بر اساس شاخص‌ها، ۱۲ شاخص قابل اندازه‌گیری، منابع داده‌ای شناسایی‌شده، چرخه‌های بازبینی و مسئولان نهادی ارائه می‌دهد. این چارچوب، مبنایی معقول برای ارزیابی و بهبود محلی فراهم می‌کند و نیازمند اعتبارسنجی نهادی و زمانی است.

Sustainability in higher education increasingly depends on governance and institutional strategies aligned with the sustainable development goals. Examining how leadership commitment, policy alignment, institutional adaptability, stakeholder engagement, and organizational culture shape university sustainability is essential for promoting sustainable academic environments. This study explores the individual and combined impacts of these factors on university sustainability across social, economic, and environmental dimensions using hierarchical regression analysis. A cross-sectional survey was conducted with 2,167 participants. Data were gathered using the researcher-developed Governance Variables and University Sustainability Scale, validated to ensure sound psychometric properties. Hierarchical regression analyses assessed the relative and combined effects of the predictors. The results reveal that policy alignment is the most influential factor for social and overall sustainability, while institutional adaptability and stakeholder engagement predominantly drive economic sustainability. Stakeholder engagement emerged as the key determinant of environmental sustainability. Leadership commitment served as a foundational influence but diminished in significance when other variables were considered. Organizational culture made incremental contributions and, in some cases, exhibited negative effects depending on the sustainability dimension. Universities should focus on coherent policy implementation, adaptable governance structures, stakeholder engagement, and a sustainability-oriented organizational culture to achieve multidimensional sustainability. The study offers new insights by conceptualizing these factors as interrelated drivers of university sustainability and highlighting the importance of systemic strategies.

پایداری در آموزش عالی به طور فزاینده‌ای به حاکمیت و راهبردهای نهادی همسو با اهداف توسعه پایدار وابسته است. بررسی نحوه تأثیر تعهد رهبری، همسویی سیاست‌ها، سازگاری نهادی، مشارکت ذینفعان و فرهنگ سازمانی بر شکل‌گیری پایداری دانشگاه برای ارتقای محیط‌های دانشگاهی پایدار ضروری است. این پژوهش به بررسی تأثیرات فردی و ترکیبی این عوامل بر پایداری دانشگاه در ابعاد اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی با استفاده از تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی می‌پردازد. یک مطالعه مقطعی با مشارکت ۲٬۱۶۷ نفر انجام شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس متغیرهای حاکمیتی و پایداری دانشگاه که توسط پژوهشگر ساخته و از نظر ویژگی‌های روان‌سنجی اعتبارسنجی شده بود، گردآوری شد. تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی برای ارزیابی اثرات نسبی و ترکیبی متغیرهای پیش‌بین انجام گرفت. نتایج نشان داد که همسویی سیاست‌ها تأثیرگذارترین عامل در پایداری اجتماعی و کلی است، در حالی که سازگاری نهادی و مشارکت ذینفعان عمدتاً محرک پایداری اقتصادی هستند. مشارکت ذینفعان به عنوان عامل کلیدی پایداری زیست‌محیطی شناسایی شد. تعهد رهبری نقش زیربنایی داشت اما با در نظر گرفتن سایر متغیرها اهمیت آن کاهش یافت. فرهنگ سازمانی سهم افزایشی داشت و در برخی موارد بسته به بُعد پایداری، آثار منفی نشان داد. دانشگاه‌ها باید بر اجرای منسجم سیاست‌ها، ساختارهای حاکمیتی سازگار، مشارکت ذینفعان و فرهنگ سازمانی مبتنی بر پایداری برای دستیابی به پایداری چندبُعدی تمرکز کنند. این مطالعه با مفهوم‌سازی این عوامل به عنوان محرک‌های مرتبط پایداری دانشگاه و تأکید بر اهمیت راهبردهای نظام‌مند، بینش‌های جدیدی ارائه می‌دهد.

This study examined the relationships among teacher competencies, pedagogical innovation, and the integration of Sustainable Development Goals (SDGs) into curriculum design using a descriptive correlational Research design. A total of 250 teachers from public and private basic and secondary schools implementing SDG-aligned curricula were selected through multistage sampling. Data were collected using a validated questionnaire measuring teacher competencies, innovative pedagogical practices, and SDG integration. Reliability and validity were confirmed through expert review, pilot testing, exploratory and confirmatory factor analyses, with strong model fit indices. Structural Equation Modeling revealed that teacher competencies significantly predicted both SDG integration and pedagogical innovation. Pedagogical innovation also positively influenced SDG integration. Mediation analysis showed that pedagogical innovation partially mediated the relationship between teacher competencies and SDG integration. These findings highlight the essential role of teacher expertise and innovation in advancing sustainability education and provide evidence to guide professional development and curriculum reform initiatives.

این پژوهش به بررسی روابط میان شایستگی‌های معلمان، نوآوری آموزشی و ادغام اهداف توسعه پایدار (SDGs) در طراحی برنامه درسی با استفاده از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی پرداخت. تعداد ۲۵۰ معلم از مدارس دولتی و غیردولتی دوره ابتدایی و متوسطه که برنامه‌های درسی منطبق با SDG را اجرا می‌کردند، از طریق نمونه‌گیری چندمرحله‌ای انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای روا و پایا که شایستگی‌های معلمان، شیوه‌های نوآورانه آموزشی و ادغام SDG را اندازه‌گیری می‌کرد، گردآوری شد. روایی و پایایی ابزار از طریق بررسی خبرگان، اجرای آزمایشی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی و شاخص‌های برازش قوی مدل تأیید شد. مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که شایستگی‌های معلمان به طور معناداری پیش‌بین ادغام SDG و نوآوری آموزشی بودند. همچنین نوآوری آموزشی تأثیر مثبت بر ادغام SDG داشت. تحلیل میانجی‌گری نشان داد که نوآوری آموزشی رابطه بین شایستگی‌های معلمان و ادغام SDG را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کند. این یافته‌ها نقش اساسی تخصص و نوآوری معلمان در پیشبرد آموزش پایداری را برجسته می‌کند و شواهدی برای هدایت برنامه‌های توسعه حرفه‌ای و اصلاح برنامه درسی ارائه می‌دهد.

Burnout among nurses threatens healthcare quality and workforce sustainability. This study examined associations between perceived skill development, institutional support, resilience, job satisfaction, and burnout among nurses in Saudi Arabia, testing resilience as a mediator linking organizational resources to outcomes. In this cross-sectional study, 190 registered nurses from three hospitals in Riyadh completed validated instruments: Professional Development Scale in Nursing, Survey of Perceived Organizational Support, Connor–Davidson Resilience Scale-25, Index of Work Satisfaction, and Copenhagen Burnout Inventory. Hierarchical regression and regression-based mediation (PROCESS Model 4; 5,000 bootstrap samples) were conducted, controlling for age, gender, experience, hospital type, and nationality. Reporting follows STROBE guidelines. Skill development (β = 0.38, p < 0.001) and institutional support (β = 0.34, p < 0.001) were independently associated with resilience (R 2 = 0.412). Resilience was positively associated with job satisfaction (r = 0.48) and negatively with burnout (r = −0.54). Indirect effects via resilience were statistically significant for the paths from skill development to job satisfaction (0.15,95% CI [0.09,0.22]), skill development to burnout (−0.23,95% CI [−0.32, −0.15]), institutional support to job satisfaction (0.14,95% CI [0.09,0.21]), and institutional support to burnout (−0.19,95% CI [−0.28, −0.12]). Nationality was not significantly associated with resilience (β = 0.03, p = 0.660). Higher perceived skill development and institutional support were associated with higher resilience, which in turn correlated with improved job satisfaction and reduced burnout. These findings suggest that strengthening organizational resources is associated with higher nurse resilience and, in turn, with more favorable job satisfaction and burnout profiles; given the cross-sectional design, causal or directional claims cannot be made.

فرسودگی شغلی در میان پرستاران، کیفیت مراقبت‌های بهداشتی و پایداری نیروی کار را تهدید می‌کند. این مطالعه به بررسی ارتباط بین رشد مهارت ادراک‌شده، حمایت نهادی، تاب‌آوری، رضایت شغلی و فرسودگی شغلی در میان پرستاران عربستان سعودی پرداخته و تاب‌آوری را به‌عنوان میانجی پیونددهنده منابع سازمانی با پیامدها مورد آزمون قرار داده است. در این مطالعه مقطعی، ۱۹۰ پرستار ثبت‌شده از سه بیمارستان در ریاض ابزارهای معتبر را تکمیل کردند: مقیاس توسعه حرفه‌ای در پرستاری، پرسشنامه حمایت سازمانی ادراک‌شده، مقیاس تاب‌آوری Connor–Davidson-25، شاخص رضایت شغلی و پرسشنامه فرسودگی شغلی کپنهاگ. رگرسیون سلسله‌مراتبی و میانجی‌گری مبتنی بر رگرسیون (مدل ۴ PROCESS؛ با ۵۰۰۰ نمونه بوت‌استرپ) انجام شد و سن، جنسیت، سابقه، نوع بیمارستان و ملیت کنترل گردید. گزارش‌دهی مطابق با دستورالعمل STROBE صورت گرفته است. رشد مهارت (β = ۰٫۳۸، p < ۰٫۰۰۱) و حمایت نهادی (β = ۰٫۳۴، p < ۰٫۰۰۱) به‌طور مستقل با تاب‌آوری (R 2 = ۰٫۴۱۲) مرتبط بودند. تاب‌آوری با رضایت شغلی رابطه مثبت (r = ۰٫۴۸) و با فرسودگی شغلی رابطه منفی (r = −۰٫۵۴) داشت. اثرات غیرمستقیم از طریق تاب‌آوری برای مسیرهای رشد مهارت به رضایت شغلی (۰٫۱۵، ۹۵٪ CI [۰٫۰۹، ۰٫۲۲])، رشد مهارت به فرسودگی شغلی (−۰٫۲۳، ۹۵٪ CI [−۰٫۳۲، −۰٫۱۵])، حمایت نهادی به رضایت شغلی (۰٫۱۴، ۹۵٪ CI [۰٫۰۹، ۰٫۲۱]) و حمایت نهادی به فرسودگی شغلی (−۰٫۱۹، ۹۵٪ CI [−۰٫۲۸، −۰٫۱۲]) از نظر آماری معنادار بود. ملیت با تاب‌آوری ارتباط معناداری نداشت (β = ۰٫۰۳، p = ۰٫۶۶۰). رشد مهارت ادراک‌شده و حمایت نهادی بالاتر با تاب‌آوری بیشتر مرتبط بود که به نوبه خود با بهبود رضایت شغلی و کاهش فرسودگی شغلی همبستگی داشت. این یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت منابع سازمانی با تاب‌آوری بیشتر پرستاران و در نتیجه با نمایه‌های مطلوب‌تر رضایت شغلی و فرسودگی شغلی مرتبط است؛ با توجه به طراحی مقطعی، ادعاهای علّی یا جهت‌دار قابل ارائه نیست.

Plant awareness is an essential component of biology and sustainability education, yet it remains relatively underdeveloped because plants are often overlooked in both formal learning contexts and everyday life. This study aimed to examine the relationships among science literacy, digital literacy, self-regulated learning, and plant awareness among 513 active biology students from higher education institutions in Eastern Indonesia. A quantitative cross-sectional survey design was employed. Data were collected through an online questionnaire administered via Google Forms and distributed through WhatsApp, and were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling. The findings showed that science literacy and digital literacy were positively associated with self-regulated learning and plant awareness. Self-regulated learning was also positively associated with plant awareness and served as a partial mediator in the relationships between both forms of literacy and plant awareness. The mediation model provided a stronger conceptual explanation of how literacy resources are translated into plant awareness, although the direct-effects model showed slightly better predictive accuracy. These findings imply that efforts to strengthen plant awareness should not rely only on biology content delivery, but should also integrate science literacy, digital literacy, and self-regulated learning into contextual learning activities, campus-based plant conservation programs, and higher education policies that support digital, reflective, and sustainability-oriented biology learning.

آگاهی گیاهی یکی از اجزای اساسی آموزش زیست‌شناسی و پایداری است، اما به دلیل نادیده گرفته‌شدن گیاهان در زمینه‌های یادگیری رسمی و زندگی روزمره، نسبتاً کمتر توسعه یافته است. این مطالعه با هدف بررسی روابط میان سواد علمی، سواد دیجیتال، یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی در میان ۵۱۳ دانشجوی فعال زیست‌شناسی از مؤسسات آموزش عالی در شرق اندونزی انجام شد. طرح پژوهش کمی مقطعی مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه آنلاین که با استفاده از Google Forms تهیه و از طریق WhatsApp توزیع شد، گردآوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که سواد علمی و سواد دیجیتال با یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی ارتباط مثبت دارند. یادگیری خودتنظیمی نیز با آگاهی گیاهی ارتباط مثبت داشته و به عنوان یک میانجی جزئی در روابط میان هر دو نوع سواد و آگاهی گیاهی عمل می‌کند. مدل میانجی‌گری توضیح مفهومی قوی‌تری از نحوه تبدیل منابع سواد به آگاهی گیاهی ارائه داد، اگرچه مدل اثرات مستقیم دقت پیش‌بینی کمی بهتری نشان داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تلاش‌ها برای تقویت آگاهی گیاهی نباید صرفاً به ارائه محتوای زیست‌شناسی محدود شود، بلکه باید سواد علمی، سواد دیجیتال و یادگیری خودتنظیمی را در فعالیت‌های یادگیری زمینه‌محور، برنامه‌های حفاظت از گیاهان مبتنی بر دانشگاه و سیاست‌های آموزش عالی که از یادگیری زیست‌شناسی دیجیتال، تأملی و مبتنی بر پایداری حمایت می‌کنند، ادغام نماید.

Digital technology has reshaped higher education and the workplace, increasing the need for continuous skills development while expanding opportunities for flexible and accessible learning. Continuing education has therefore become an important avenue for professionals to develop knowledge and competencies in response to changing demands. However, access to online courses does not necessarily ensure sustained engagement or completion. This study examines how learner-centered course design can support adult learner motivation and persistence in professional continuing education, using a course offered by the University of the Philippines Open University (UPOU) as a case. A qualitative case study approach was used, supported by descriptive analysis of institutional data from three successive offerings of the Integrating Climate Change Adaptation and Disaster Risk Management in Policies, Plans and Investments toward Inclusive and Sustainable Agricultural and Rural Development (CCA&DRM) course conducted from 2025 to 2026. Data included learner profiles, enrollment and completion records, course evaluations, implementation records, and two completer reflections. Completion rates increased from 23% to 55% and 88% across the three offerings, while the course received an overall mean evaluation of 4.63. Learners' reported motivations included professional development, academic preparation, practical application, environmental advocacy, and sustainability. Completer reflections further highlighted the value of relevant content, learning resources, recognition, and interaction in supporting learner engagement and persistence. The findings suggest that learner-centered continuing education should align course content with learners' goals, provide opportunities for authentic application, and strengthen interaction and support. The study highlights the potential of iterative, learner-centered course design in supporting adult learner motivation and persistence in professional online continuing education.

فناوری دیجیتال آموزش عالی و محیط کار را دگرگون کرده و نیاز به توسعه مستمر مهارت‌ها را افزایش داده است، در حالی که فرصت‌هایی برای یادگیری انعطاف‌پذیر و قابل دسترس فراهم آورده است. از این رو، آموزش‌های ضمن خدمت به عنوان مسیری مهم برای توسعه دانش و شایستگی‌های حرفه‌ای‌ها در پاسخ به نیازهای متغیر مطرح شده است. با این حال، دسترسی به دوره‌های آنلاین لزوماً تضمین‌کننده مشارکت پایدار یا اتمام موفقیت‌آمیز دوره نیست. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه طراحی دوره مبتنی بر یادگیرنده می‌تواند از انگیزش و پایداری یادگیرندگان بزرگسال در آموزش حرفه‌ای ضمن خدمت حمایت کند؛ با استفاده از یک دوره ارائه‌شده توسط دانشگاه آزاد فیلیپین (UPOU) به عنوان مطالعه موردی. رویکرد مطالعه موردی کیفی به کار گرفته شد و با تحلیل توصیفی داده‌های نهادی از سه دوره متوالی ارائه درس «ادغام سازگاری با تغییر اقلیم و مدیریت ریسک بلایا در سیاست‌ها، برنامه‌ها و سرمایه‌گذاری‌ها به سوی توسعه کشاورزی و روستایی فراگیر و پایدار» (CCA&DRM) در سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ پشتیبانی شد. داده‌ها شامل پروفایل یادگیرندگان، سوابق ثبت‌نام و اتمام دوره، ارزیابی‌های دوره، سوابق اجرا و دو تأمل از اتمام‌کنندگان بود. نرخ اتمام دوره از ۲۳٪ به ۵۵٪ و ۸۸٪ در سه دوره افزایش یافت، در حالی که میانگین کلی ارزیابی دوره ۴٫۶۳ بود. انگیزه‌های گزارش‌شده یادگیرندگان شامل توسعه حرفه‌ای، آمادگی علمی، کاربرد عملی، حمایت از محیط زیست و پایداری بود. تأملات اتمام‌کنندگان همچنین بر ارزش محتوای مرتبط، منابع یادگیری، شناسایی و تعامل در حمایت از مشارکت و پایداری یادگیرندگان تأکید داشت. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش‌های ضمن خدمت مبتنی بر یادگیرنده باید محتوای دوره را با اهداف یادگیرندگان همسو کند، فرصت‌هایی برای کاربرد اصیل فراهم آورد و تعامل و حمایت را تقویت نماید. این مطالعه بر ظرفیت طراحی دوره تکرارشونده و مبتنی بر یادگیرنده در حمایت از انگیزش و پایداری یادگیرندگان بزرگسال در آموزش حرفه‌ای آنلاین تأکید می‌کند.

Technical education faces significant challenges in developing labor and business skills that respond to the demands of the contemporary labor market and technological advancements. The objective of this study was to analyze the strategies and contexts within technical education that foster the development of students’ workplace and entrepreneurial skills. The methodology used was a systematic review based on the PRISMA method, supported by Brayyan software for the identification and selection phases. The study included open-access articles published between 2019 and 2024 that examine the relationship between technical education, laboral and corporate competencies, excluding those focused on different educational levels. The main databases used were Scopus and Web of Science. A total of 499 articles were collected, extracted from the databases and 36 studies reach the established criteria and were included in the study. The results indicated that 2024 was the year with the highest scientific production related to the topic, reaching 35.99%; likewise, documents of a quantitative nature stood out with 55% of the total studies examined. Furthermore, it was observed that strategies such as gamification, project-based learning, and collaborations between industry and academia are effective in improving technical and business skills. However, there remains a need to adapt curricula to new demands, such as digital skills and sustainability. It was concluded that existing shortcomings make it imperative to incorporate pedagogical innovation and collaborative approaches in order to optimize technical and vocational training in today’s dynamic market. Therefore, it is necessary to integrate open learning systems, adaptive teaching strategies, and incorporate tools such as gamification and techniques that enhance the practical and critical skills of future professionals.

آموزش فنی با چالش‌های قابل توجهی در توسعه مهارت‌های شغلی و کسب‌وکار مواجه است که باید به نیازهای بازار کار معاصر و پیشرفت‌های فناورانه پاسخ دهد. هدف این پژوهش تحلیل راهبردها و زمینه‌هایی در آموزش فنی بود که به پرورش مهارت‌های شغلی و کارآفرینی دانشجویان کمک می‌کنند. روش‌شناسی مورد استفاده، مرور نظام‌مند مبتنی بر روش PRISMA و با پشتیبانی نرم‌افزار Brayyan در مراحل شناسایی و انتخاب بود. مقالات دسترسی آزاد منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ که به بررسی رابطه آموزش فنی با شایستگی‌های شغلی و سازمانی می‌پرداختند، وارد مطالعه شدند و مقالاتی که بر سطوح آموزشی متفاوت تمرکز داشتند، حذف گردیدند. پایگاه‌های داده اصلی مورد استفاده Scopus و Web of Science بودند. در مجموع ۴۹۹ مقاله از پایگاه‌های داده استخراج شد که ۳۶ مطالعه معیارهای تعیین‌شده را دارا بودند و وارد پژوهش شدند. نتایج نشان داد که سال ۲۰۲۴ بیشترین تولید علمی مرتبط با موضوع را با ۳۵٫۹۹٪ به خود اختصاص داده است؛ همچنین، اسناد با ماهیت کمی با ۵۵٪ از کل مطالعات بررسی‌شده برجسته بودند. افزون بر این، مشاهده شد که راهبردهایی مانند بازی‌وارسازی، یادگیری مبتنی بر پروژه و همکاری‌های میان صنعت و دانشگاه در بهبود مهارت‌های فنی و کسب‌وکار مؤثر هستند. با این حال، همچنان نیاز به تطبیق برنامه‌های درسی با نیازهای جدیدی مانند مهارت‌های دیجیتال و پایداری احساس می‌شود. نتیجه‌گیری شد که کاستی‌های موجود، لزوم به‌کارگیری نوآوری‌های آموزشی و رویکردهای مشارکتی را برای بهینه‌سازی آموزش فنی و حرفه‌ای در بازار پویای امروز ضروری می‌سازد. بنابراین، لازم است سیستم‌های یادگیری باز، راهبردهای تدریس تطبیقی و ابزارهایی مانند بازی‌وارسازی و تکنیک‌هایی که مهارت‌های عملی و انتقادی حرفه‌ای‌های آینده را تقویت می‌کنند، ادغام شوند.

This study responds to limited empirical research on the relationship between inclusive education, Education for Sustainable Development (ESD) and teacher education in southern Africa. While these educational agendas are somehow linked in policy discourse, there remains little evidence showing how teacher educators can integrate inclusivity and sustainability in practice. This study explored how teacher educators in Malawi, Tanzania and Eswatini mainstreamed inclusive education through UNESCO's Sustainability Starts with Teachers (SST) programme and its ESD Change Projects. Guided by Bronfenbrenner's bioecological systems theory and Vygotsky's sociocultural theory, the research adopted a qualitative formative interventionist approach using a nested case study design. The findings revealed that teacher educators developed inclusive pedagogical proficiency through collaborative and contextually grounded Change Projects that addressed contradictions between inclusivity, sustainability and teacher education practice. This study found that pedagogical proficiency was strengthened through engaged practice, collaborative reflection and institutional learning processes. Drawing from these findings, this article advances the Sustainable Inclusive Pedagogical Proficiency Process (SIP3) model as a contextually grounded southern African contribution for understanding and operationalising inclusive pedagogical proficiency in teacher education. The SIP3 model is a practice-research and professional development framework for strengthening inclusive and sustainable teacher education practices.

این مطالعه در پاسخ به کمبود پژوهش‌های تجربی درباره رابطه بین آموزش فراگیر، آموزش برای توسعه پایدار (ESD) و تربیت معلم در جنوب آفریقا انجام شده است. اگرچه این دستورکارهای آموزشی تا حدی در گفتمان سیاست‌گذاری به هم مرتبط هستند، اما شواهد اندکی وجود دارد که نشان دهد مدرسان معلمان چگونه می‌توانند فراگیری و پایداری را در عمل ادغام کنند. این پژوهش بررسی کرد که چگونه مدرسان معلمان در کشورهای مالاوی، تانزانیا و اسواتینی آموزش فراگیر را از طریق برنامه «پایداری از معلمان آغاز می‌شود» (SST) یونسکو و پروژه‌های تغییر مرتبط با آموزش برای توسعه پایدار، به جریان اصلی تبدیل کردند. این پژوهش با راهنمایی نظریه سامانه‌های زیستی-بوم‌شناختی برونفنبرنر و نظریه جامعه‌فرهنگی ویگوتسکی، رویکرد کیفی مداخله‌ای-تکوینی را با استفاده از طرح مطالعه موردی تو در تو اتخاذ کرد. یافته‌ها نشان داد که مدرسان معلمان از طریق پروژه‌های تغییر مشارکتی و مبتنی بر زمینه که به تناقضات میان فراگیری، پایداری و عمل تربیت معلم می‌پرداختند، مهارت پداگوژیک فراگیر را توسعه دادند. این مطالعه دریافت که مهارت پداگوژیک از طریق عمل مشارکتی، بازتاب جمعی و فرایندهای یادگیری نهادی تقویت می‌شود. بر اساس این یافته‌ها، این مقاله الگوی فرایند مهارت‌آموزی پداگوژیک فراگیر پایدار (SIP3) را به عنوان یک مشارکت مبتنی بر زمینه از جنوب آفریقا برای فهم و عملیاتی‌سازی مهارت پداگوژیک فراگیر در تربیت معلم مطرح می‌کند. الگوی SIP3 یک چارچوب پژوهش-عمل و توسعه حرفه‌ای برای تقویت شیوه‌های تربیت معلم فراگیر و پایدار است.

Education for Sustainable Development (ESD) is a critical enabler of the United Nations’ 2030 Agenda, yet its implementation is uneven across educational sectors. While Higher Education Institutions (HEIs) are progressively adopting comprehensive sustainability models, a significant gap exists in translating these successful approaches to the more centralized and resource-constrained K-12 school context. This study aims to bridge this gap by conducting a qualitative meta-synthesis of patterns of practice for ESD implementation in HEIs, which may inform adaptation in the K-12 context. This study contributes an interpretive meta-synthesis that advances the conceptual understanding of ESD transferability across educational levels. Using a systematic search and screening process modeled on Enhancing Transparency in Reporting the Synthesis of Qualitative Research (ENTREQ) statement, this study analyzes a corpus of qualitative research and extracts key themes through thematic analysis. The synthesis reveals 14 distinct practice domains organized across four meta-categories: pedagogical innovation, institutional architecture, stakeholder engagement, and assessment ecosystems. The study concludes that by strategically adapting these HEI-derived practices, policymakers, school leaders, and teacher-training institutions can systematically advance ESD, strengthening the overall educational response to global sustainability challenges.

آموزش برای توسعه پایدار (ESD) یکی از عوامل کلیدی تحقق دستورکار ۲۰۳۰ سازمان ملل متحد است، اما اجرای آن در بخش‌های مختلف آموزشی به‌طور یکنواخت صورت نمی‌گیرد. در حالی که مؤسسات آموزش عالی (HEIs) به‌تدریج مدل‌های جامع پایداری را اتخاذ می‌کنند، شکاف قابل‌توجهی در انتقال این رویکردهای موفق به بستر متمرکزتر و دارای محدودیت منابع مدارس K-12 وجود دارد. هدف این پژوهش، پر کردن این شکاف از طریق انجام یک فراتحلیل کیفی از الگوهای عملی اجرای ESD در HEIs است که می‌تواند به سازگاری در بستر مدارس K-12 کمک کند. این پژوهش با ارائه یک فراتحلیل تفسیری، به پیشبرد فهم مفهومی از قابلیت انتقال ESD در سطوح مختلف آموزشی کمک می‌کند. با استفاده از فرایند جستجو و غربالگری نظام‌مند مبتنی بر بیانیه افزایش شفافیت در گزارش فراتحلیل پژوهش کیفی (ENTREQ)، این پژوهش مجموعه‌ای از پژوهش‌های کیفی را تحلیل و مضامین کلیدی را از طریق تحلیل تماتیک استخراج می‌کند. این فراتحلیل چهارده حوزه عملی متمایز را در قالب چهار فرا‌دسته شامل نوآوری آموزشی، معماری نهادی، مشارکت ذی‌نفعان و اکوسیستم‌های ارزیابی شناسایی می‌کند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که با سازگاری راهبردی این تجارب برگرفته از HEI، سیاست‌گذاران، مدیران مدارس و نهادهای تربیت معلم می‌توانند به‌صورت نظام‌مند به پیشبرد ESD پرداخته و پاسخ آموزشی به چالش‌های جهانی پایداری را تقویت کنند.

Motherhood is inherently demanding, and some of these demands may be amplified for women with borderline personality disorder (BPD). The exacerbation of BPD symptoms from parenting-related stressors can have adverse impacts on mother-infant relationships and infant development. This qualitative study explores Australian mothers' views of the impacts of mother-infant dialectical therapy plus (MI-DBT+). MI-DBT+ is an innovative therapeutic intervention which integrates mother-infant dialectical behavior Therapy (MI-DBT), a known effective intervention for the mental health of mothers with BPD, with attachment and biobehavioral catch-up (ABC) therapy. Specifically, eight mothers completed semi-structured interviews about their experiences of intervention following completion of the MI-DBT+ program. A thematic analysis of this interview data found that mothers appreciated learning more skills to enhance their understanding of their infants' needs, behaviors and emotions. Mothers also reported improved reflective functioning and better control of their emotional responses. These skills assisted in managing emotional distress at both the individual and dyadic level. The study was limited due to available demographic data, with only maternal and child age available. Discussion also focuses on the fit between DBT and ABC, longer term developmental concerns and sustainability.

مادری ذاتاً پرچالش است و برخی از این چالش‌ها ممکن است برای زنان دارای اختلال شخصیت مرزی (BPD) تشدید شود. تشدید علائم اختلال شخصیت مرزی ناشی از عوامل استرس‌زای مرتبط با والدگری می‌تواند تأثیرات منفی بر روابط مادر و نوزاد و رشد نوزاد داشته باشد. این مطالعه کیفی دیدگاه‌های مادران استرالیایی را درباره تأثیرات درمان دیالکتیکی مادر و نوزاد پلاس (MI-DBT+) بررسی می‌کند. MI-DBT+ یک مداخله درمانی نوآورانه است که درمان دیالکتیکی رفتار مادر و نوزاد (MI-DBT)، که یک مداخله مؤثر شناخته‌شده برای سلامت روان مادران دارای اختلال شخصیت مرزی است، را با درمان دلبستگی و جبران زیستی-رفتاری (ABC) ادغام می‌کند. به طور مشخص، هشت مادر پس از اتمام برنامه MI-DBT+ در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته درباره تجربیات خود از این مداخله شرکت کردند. تحلیل تماتیک داده‌های این مصاحبه‌ها نشان داد که مادران از یادگیری مهارت‌های بیشتر برای افزایش درک نیازها، رفتارها و هیجانات نوزادان خود قدردانی کردند. همچنین مادران بهبود عملکرد تأملی و کنترل بهتر واکنش‌های هیجانی خود را گزارش کردند. این مهارت‌ها در مدیریت پریشانی هیجانی در سطح فردی و دوتایی کمک‌کننده بود. مطالعه به دلیل محدودیت داده‌های جمعیت‌شناختی، تنها با در دسترس بودن سن مادر و کودک، محدود بود. بحث همچنین بر تناسب بین DBT و ABC، نگرانی‌های رشدی بلندمدت و پایداری تمرکز دارد.

This participatory action research investigates developing a Community Learning and Innovation Platform (LIP) to drive the grassroots economy and enhance community well-being in Nakhon Sawan Province. Using a qualitative methodology across 10 target sub-districts, the study rigorously collected data from 330 key informants—including community leaders, local scholars, and network partners—through in-depth interviews, focus groups, and participant observation. Content analysis showed that the LIP effectively connects indigenous social capital with modern management practices through participatory learning. This intervention successfully established 12 concrete community economic activities, demonstrably reducing household expenses and increasing local income. Crucially, the platform cultivated 200 "community innovators" equipped to act as change agents, transferring appropriate technologies back into their communities. Furthermore, Local Administrative Organizations shifted from mere implementers to strategic facilitators. Ultimately, this systematic economic mobilization significantly strengthened holistic community well-being across physical, mental, social, and cognitive dimensions, directly contributing to the localized achievement of the Sustainable Development Goals (SDGs).

این پژوهش اقدام‌پژوهی مشارکتی به بررسی توسعه یک بستر یادگیری و نوآوری جامعه‌محور (LIP) به منظور پیشبرد اقتصاد مبتنی بر ریشه و ارتقای بهزیستی جامعه در استان ناخون ساوان می‌پردازد. با بهره‌گیری از روش‌شناسی کیفی در ۱۰ بخش هدف، داده‌ها به طور دقیق از ۳۳۰ مطلع کلیدی شامل رهبران جامعه، صاحب‌نظران محلی و شرکای شبکه‌ای از طریق مصاحبه‌های عمیق، گروه‌های متمرکز و مشاهده مشارکتی گردآوری شد. تحلیل محتوا نشان داد که بستر LIP به طور مؤثری سرمایه اجتماعی بومی را با شیوه‌های نوین مدیریت از طریق یادگیری مشارکتی پیوند می‌دهد. این مداخله منجر به ایجاد ۱۲ فعالیت اقتصادی ملموس در جامعه شد که به طور قابل توجهی هزینه‌های خانوار را کاهش داده و درآمد محلی را افزایش داد. نکته مهم این است که این بستر ۲۰۰ «نوآور جامعه» را پرورش داد که توانمند شده‌اند به عنوان عاملان تغییر، فناوری‌های مناسب را به جوامع خود منتقل کنند. علاوه بر این، سازمان‌های مدیریت محلی از مجریان صرف به تسهیل‌گران راهبردی تبدیل شدند. در نهایت، این بسیج نظام‌مند اقتصادی به طور معناداری به تقویت بهزیستی جامع جامعه در ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و شناختی انجامید و به طور مستقیم در تحقق بومی اهداف توسعه پایدار (SDGs) نقش داشت.

This study aims to analyze and measure the impact of the Islamic boarding school economic strengthening program on the financial independence indicators of active students and alumni, evaluate the usefulness of entrepreneurship training, and identify challenges in supporting facilities for the business ecosystem at Al-Khoirot Islamic Boarding School in Malang. This is motivated by the importance of Islamic boarding schools integrating religious education with life skills to address the challenges of global economic disruption. Using descriptive quantitative methods through questionnaires and observations, this study involved 40 respondents selected by purposive sampling, divided into 20 alumni and 20 active students. The results showed that the majority of alumni (85%) felt the real impact of this program, where 75% of them have successfully owned their own businesses, and 70% acknowledged the usefulness of the entrepreneurship training received. In the active student cluster, 75% felt ready to be economically independent after graduation, with 65% planning to start a business, although only 60% considered the current availability of facilities adequate. This study concludes that the economic ecosystem of the Al-Khoirot Islamic Boarding School has proven effective in producing financially independent students and alumni, but the institution's management needs to immediately modernize production equipment and expand business space to maintain the long-term sustainability of the program.

این پژوهش با هدف تحلیل و سنجش تأثیر برنامه تقویت اقتصاد مدرسه علمیه بر شاخص‌های استقلال مالی دانش‌آموزان فعال و فارغ‌التحصیلان، ارزیابی میزان سودمندی آموزش‌های کارآفرینی و شناسایی چالش‌های موجود در زمینه امکانات حمایتی برای زیست‌بوم کسب‌وکار در مدرسه علمیه الخیرات مالانگ انجام شده است. انگیزه این پژوهش اهمیت ادغام آموزش دینی با مهارت‌های زندگی در مدارس علمیه به منظور مواجهه با چالش‌های اختلالات اقتصادی جهانی است. این مطالعه با استفاده از روش توصیفی-کمّی از طریق پرسشنامه و مشاهده، با مشارکت ۴۰ نفر از پاسخ‌دهندگان که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند (۲۰ نفر فارغ‌التحصیل و ۲۰ نفر دانش‌آموز فعال) انجام شد. نتایج نشان داد که اکثریت فارغ‌التحصیلان (۸۵٪) تأثیر واقعی این برنامه را احساس کرده‌اند، به‌طوری‌که ۷۵٪ از آنان موفق به راه‌اندازی کسب‌وکار شخصی شده‌اند و ۷۰٪ سودمندی آموزش‌های کارآفرینی دریافتی را تأیید کردند. در گروه دانش‌آموزان فعال، ۷۵٪ احساس آمادگی برای استقلال اقتصادی پس از فارغ‌التحصیلی داشتند و ۶۵٪ برنامه‌ریزی برای شروع کسب‌وکار داشتند، هرچند تنها ۶۰٪ امکانات موجود را کافی ارزیابی کردند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که زیست‌بوم اقتصادی مدرسه علمیه الخیرات در تربیت دانش‌آموزان و فارغ‌التحصیلان مستقل از نظر مالی مؤثر بوده است، اما مدیریت این مؤسسه باید فوراً نسبت به نوسازی تجهیزات تولید و گسترش فضای کسب‌وکار اقدام کند تا پایداری بلندمدت برنامه حفظ شود.

This study aims to examine how Islamic value-based educational leadership is implemented at SMK Telekomunikasi Sekar Kemuning to foster sustainable and equitable education, particularly in responding to Poverty and Zero Hunger (Sustainable Development Goals. Using a qualitative single-case study design, research subjects included the principal, vice principals, teachers, administrative staff, and students. Results indicate that prophetic values (Siddiq, Amanah, Tabligh, Fathonah) are operationalized through principal role modeling, integration into IT learning ethics, and transparent administration. Educational equity and sustainability are achieved through the Beasiswa Afirmasi Islami scholarship, differentiated learning, transparent IT lab scheduling (1:1 computer ratio), and paperless administration. Social contributions to Sustainable Development Goals 1 and 2 are manifested through the institutionalization of the Unit Pengumpul Zakat dan Sedekah (UPZ), IoT-based agricultural projects, and school greenhouse hydroponic cultivation for local food assistance.

این پژوهش با هدف بررسی نحوه اجرای رهبری آموزشی مبتنی بر ارزش‌های اسلامی در هنرستان مخابرات سکارکمونینگ به منظور ارتقای آموزش پایدار و عادلانه، به ویژه در پاسخ به فقر و گرسنگی صفر (اهداف توسعه پایدار) انجام شده است. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش کیفی تک‌موردی انجام شده و شرکت‌کنندگان شامل مدیر، معاونان، معلمان، کارکنان اداری و دانش‌آموزان بوده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که ارزش‌های نبوی (صدیق، امانت، تبلیغ، فطانت) از طریق الگو بودن مدیر، ادغام در اخلاق یادگیری فناوری اطلاعات و مدیریت شفاف اداری عملیاتی می‌شود. عدالت و پایداری آموزشی از طریق بورسیه تأییدی اسلامی، آموزش تفکیکی، زمان‌بندی شفاف آزمایشگاه فناوری اطلاعات (نسبت ۱:۱ رایانه) و مدیریت بدون کاغذ تحقق یافته است. مشارکت‌های اجتماعی در راستای اهداف توسعه پایدار ۱ و ۲ از طریق نهادینه‌سازی واحد جمع‌آوری زکات و صدقه (UPZ)، پروژه‌های کشاورزی مبتنی بر اینترنت اشیا و کشت هیدروپونیک گلخانه‌ای مدرسه برای کمک غذایی محلی نمود یافته است.

Education for Sustainable Development (ESD) calls for higher education institutions (HEIs) to equip graduates with the competencies needed to address complex sustainability challenges while fulfilling their Third Mission of community engagement and societal development. This study presents a small, exploratory, one-group pretest-post-test pilot evaluation of the EDUSTEM framework, a service-learning approach designed to integrate sustainability-oriented learning into STEM (Science, Technology, Engineering and Mathematics) education through interdisciplinary, community-based learning experiences. An exploratory mixed-methods design without a control or comparison group was employed with 50 undergraduate STEM students and pre-service teachers enrolled at the largest technical university in Southeastern Europe. Curriculum analysis informed the co-design of service-learning modules with faculty members and community stakeholders. The programme was evaluated using pre- and post-intervention surveys, competency assessment rubrics, and thematic analysis of students’ reflective journals. The results indicated statistically significant changes observed following participation in the programme in sustainability knowledge [pre-test: M = 6.2, SD = 1.5; post-test: M = 8.4, SD = 1.1; mean difference = 2.2, 95% CI [1.69, 2.71], t(49) = 8.72, p < .001, Cohen's d = 1.23] and student engagement in applying STEM knowledge to community challenges [pre-test: M = 3.8, SD = 1.0; post-test: M = 4.5, SD = 0.5; mean difference = 0.7, 95% CI [0.49, 0.91], t(49) = 6.54, p < .001, Cohen's d = 0.92]. Qualitative findings suggested that participants perceived increased sustainability awareness, interdisciplinary collaboration, communication, and civic responsibility following participation in the programme. Given the exploratory design and the absence of a comparison group, these pre-post changes cannot be attributed conclusively to the EDUSTEM programme. The findings therefore provide exploratory evidence regarding the educational potential of the framework rather than confirmatory evidence of intervention effectiveness.

آموزش برای توسعه پایدار (ESD) از مؤسسات آموزش عالی (HEIs) می‌خواهد که فارغ‌التحصیلان را به شایستگی‌های لازم برای مواجهه با چالش‌های پیچیده پایداری مجهز کنند و همزمان مأموریت سوم خود یعنی تعامل با جامعه و توسعه اجتماعی را نیز تحقق بخشند. این مطالعه یک ارزیابی آزمایشی مقدماتی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی از چارچوب EDUSTEM ارائه می‌دهد؛ رویکردی مبتنی بر یادگیری خدمت‌محور که با هدف ادغام یادگیری مبتنی بر پایداری در آموزش STEM (علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات) از طریق تجارب یادگیری میان‌رشته‌ای و مبتنی بر جامعه طراحی شده است. در این پژوهش، از طرح آمیخته اکتشافی بدون گروه کنترل یا مقایسه با مشارکت ۵۰ دانشجوی کارشناسی رشته‌های STEM و معلمان پیش‌خدمت که در بزرگ‌ترین دانشگاه فنی جنوب‌شرقی اروپا ثبت‌نام کرده بودند، استفاده شد. تحلیل برنامه درسی به هم‌طراحی ماژول‌های یادگیری خدمت‌محور با اعضای هیئت علمی و ذینفعان جامعه کمک کرد. برنامه با استفاده از پرسشنامه‌های پیش و پس از مداخله، روبریک‌های ارزیابی شایستگی و تحلیل تماتیک یادداشت‌های بازتابی دانشجویان ارزیابی شد. نتایج نشان داد تغییرات معنادار آماری پس از شرکت در برنامه در دانش پایداری [پیش‌آزمون: M = 6.2، SD = 1.5؛ پس‌آزمون: M = 8.4، SD = 1.1؛ تفاوت میانگین = 2.2، 95% CI [1.69, 2.71]، t(49) = 8.72، p < .001، d کوهن = 1.23] و مشارکت دانشجویان در به‌کارگیری دانش STEM برای چالش‌های جامعه [پیش‌آزمون: M = 3.8، SD = 1.0؛ پس‌آزمون: M = 4.5، SD = 0.5؛ تفاوت میانگین = 0.7، 95% CI [0.49, 0.91]، t(49) = 6.54، p < .001، d کوهن = 0.92] مشاهده شد. یافته‌های کیفی نشان داد که شرکت‌کنندگان پس از حضور در برنامه، افزایش آگاهی نسبت به پایداری، همکاری میان‌رشته‌ای، ارتباطات و مسئولیت‌پذیری مدنی را ادراک کردند. با توجه به ماهیت اکتشافی طرح پژوهش و نبود گروه مقایسه، این تغییرات پیش و پس از مداخله را نمی‌توان به طور قطعی به برنامه EDUSTEM نسبت داد. بنابراین یافته‌ها شواهد اکتشافی درباره ظرفیت آموزشی این چارچوب ارائه می‌کنند و نه شواهد تأییدی درباره اثربخشی مداخله.

This study examines the development and empirical validation of a value-oriented model of family upbringing that explains how parental value orientations are translated into everyday interaction practices and contribute to the formation of sustainable family relationships. In the context of ongoing social transformations, many existing approaches focus on isolated aspects of family life, while the dynamic interrelation between motivational orientations, emotional climate, and pedagogical practices remains insufficiently explored. Addressing this gap, the present research proposes an integrative model that combines value-based, emotional-communicative, and practice-oriented dimensions of family functioning. Methodologically, the study adopts a mixed-methods design. At the quantitative stage, Structural Equation Modeling (SEM) was employed to examine the relationships between parental values, family climate characteristics, and indicators of relationship sustainability. The model demonstrated robust fit indices and showed that family climate acts as a key mediating mechanism through which parental value orientations are transformed into stable patterns of interaction. The qualitative stage, based on in-depth interviews, provided insight into how values are enacted in everyday family life through shared rituals, emotional support, open communication, joint coping strategies, and sustained cooperation between families and schools. The findings indicate that the sustainability of family relationships should be understood not as a fixed trait but as a developmental outcome shaped by continuous, intentional, and value-informed practices of family members. The study makes a theoretical contribution by substantiating a comprehensive model that integrates motivational, emotional, and practical components of family upbringing. Its practical significance lies in the applicability of the results to the design of parental support programs, the prevention of family stress, the development of school–family partnerships, and the formulation of systemic family policy measures. While the study is limited by single-source data, self-report measures, and a cross-sectional design, it outlines clear directions for future longitudinal, cross-cultural, and intervention-based research.

این مطالعه به توسعه و اعتبارسنجی تجربی یک مدل پرورش خانواده مبتنی بر ارزش‌ها می‌پردازد که تبیین می‌کند چگونه جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به کنش‌های تعاملی روزمره تبدیل می‌شوند و به شکل‌گیری روابط پایدار خانوادگی کمک می‌کنند. در بستر تحولات اجتماعی جاری، بسیاری از رویکردهای موجود بر جنبه‌های منفرد زندگی خانوادگی تمرکز دارند، در حالی که ارتباط پویا میان جهت‌گیری‌های انگیزشی، اقلیم هیجانی و شیوه‌های تربیتی به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. پژوهش حاضر با هدف رفع این خلأ، مدلی تلفیقی را پیشنهاد می‌کند که ابعاد مبتنی بر ارزش، هیجانی-ارتباطی و عمل‌محور عملکرد خانواده را ترکیب می‌کند. از نظر روش‌شناسی، این پژوهش از طرح روش‌های ترکیبی بهره گرفته است. در مرحله کمی، مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) برای بررسی روابط میان ارزش‌های والدین، ویژگی‌های اقلیم خانواده و شاخص‌های پایداری روابط به کار گرفته شد. مدل از شاخص‌های برازش قوی برخوردار بود و نشان داد که اقلیم خانواده به عنوان سازوکار میانجی کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن، جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به الگوهای پایدار تعامل تبدیل می‌شوند. مرحله کیفی، مبتنی بر مصاحبه‌های عمیق، بینش‌هایی درباره نحوه تحقق ارزش‌ها در زندگی روزمره خانوادگی از طریق آیین‌های مشترک، حمایت هیجانی، ارتباط باز، راهبردهای مقابله‌ای مشترک و همکاری پایدار میان خانواده و مدرسه ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایداری روابط خانوادگی باید نه به عنوان یک ویژگی ثابت، بلکه به عنوان پیامد رشد‌یافته‌ای که توسط کنش‌های مستمر، هدفمند و مبتنی بر ارزش اعضای خانواده شکل می‌گیرد، درک شود. این پژوهش از نظر نظری با تبیین مدل جامعی که مؤلفه‌های انگیزشی، هیجانی و عملی پرورش خانواده را یکپارچه می‌کند، سهمی نظری ارائه می‌دهد. اهمیت کاربردی آن نیز در قابلیت استفاده از نتایج برای طراحی برنامه‌های حمایت والدین، پیشگیری از استرس خانوادگی، توسعه مشارکت مدرسه و خانواده و تدوین تدابیر سیاست‌گذاری نظام‌مند خانواده نهفته است. اگرچه پژوهش حاضر به دلیل استفاده از داده‌های تک‌منبعی، ابزارهای خودگزارشی و طرح مقطعی با محدودیت‌هایی مواجه است، اما مسیرهای روشنی برای پژوهش‌های آینده با رویکرد طولی، بین‌فرهنگی و مداخله‌محور ترسیم می‌کند.

Teachers are key actors in curriculum development whose roles significantly influence the quality of learning and educational outcomes. However, teachers are often positioned merely as curriculum implementers, resulting in limited recognition of their broader responsibilities in curriculum planning, implementation, evaluation, and continuous improvement. This study aims to analyze the role of teachers as curriculum developers and examine their contribution to improving learning quality. The study employed a qualitative approach using library research, with data collected from scholarly journal articles, academic books, educational regulations, and other relevant scientific documents. Data were analyzed through content analysis, including data reduction, categorization, interpretation, and synthesis. The findings indicate that teachers contribute to curriculum development by identifying learners' needs and designing instructional plans, implementing innovative and student-centered learning strategies, and conducting reflective evaluation to improve curriculum practices continuously. These integrated roles enable teachers to transform curriculum policies into meaningful learning experiences that are contextual, adaptive, and effective. Consequently, teachers' active involvement throughout the curriculum development cycle plays a crucial role in enhancing learning quality. Therefore, strengthening teachers' professional competencies and expanding their participation in curriculum development are essential strategies for improving the quality and sustainability of education.

معلمان بازیگران کلیدی در توسعه برنامه درسی هستند که نقش آن‌ها تأثیر بسزایی بر کیفیت یادگیری و نتایج آموزشی دارد. با این حال، اغلب معلمان صرفاً به‌عنوان اجراکنندگان برنامه درسی تلقی می‌شوند و در نتیجه، مسئولیت‌های گسترده‌تر آن‌ها در برنامه‌ریزی، اجرا، ارزیابی و بهبود مستمر برنامه درسی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. هدف این پژوهش تحلیل نقش معلمان به‌عنوان توسعه‌دهندگان برنامه درسی و بررسی سهم آن‌ها در ارتقای کیفیت یادگیری است. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است و داده‌ها از مقالات علمی، کتب دانشگاهی، مقررات آموزشی و سایر اسناد علمی مرتبط گردآوری شده‌اند. داده‌ها از طریق تحلیل محتوا شامل کاهش داده، دسته‌بندی، تفسیر و تلفیق مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلمان با شناسایی نیازهای یادگیرندگان و طراحی طرح‌های آموزشی، اجرای راهبردهای نوآورانه و یادگیرنده‌محور و انجام ارزیابی بازتابی به منظور بهبود مستمر رویه‌های برنامه درسی، در توسعه برنامه درسی نقش‌آفرینی می‌کنند. این نقش‌های یکپارچه به معلمان امکان می‌دهد سیاست‌های برنامه درسی را به تجارب یادگیری معنادار، زمینه‌ای، سازگار و مؤثر تبدیل کنند. بنابراین، مشارکت فعال معلمان در سراسر چرخه توسعه برنامه درسی نقش مهمی در ارتقای کیفیت یادگیری ایفا می‌کند. از این رو، تقویت شایستگی‌های حرفه‌ای معلمان و گسترش مشارکت آن‌ها در توسعه برنامه درسی، راهبردهای اساسی برای بهبود کیفیت و پایداری آموزش به‌شمار می‌رود.

Teacher preparation programs have quickly adopted artificial intelligence tools, but the ethical, social, and environmental dimensions of that adoption receive comparatively little attention in how future educators are trained. This conceptual analysis addresses that gap by asking how AI competence, sustainability education, and ethical technology use can be integrated into teacher preparation as a single coherent framework rather than three parallel add-ons. Drawing on critical digital pedagogy, domain-specific cognition theory, and Mezirow's transformative learning theory, we synthesize policy documents and peer-reviewed literature on AI in education, sustainability education, and teacher preparation to develop the SAGE Model (Sustainability and AI for Global Educators). SAGE organizes teacher preparation around three interconnected pillars: Critical Integration, which addresses how AI systems reflect the assumptions and biases of their design; Applied Problem-Solving, which situates AI and sustainability literacy in authentic classroom and systems-level challenges; and Reflexive Praxis, which asks candidates to examine their own judgment and positionality when using AI tools. The model treats AI as an instrument that can extend, not replace, educator judgment in addressing complex sustainability and equity problems in practice. This is a conceptual contribution: SAGE has not yet been implemented or empirically validated in a teacher preparation program, and the paper closes by outlining what that validation would require. The paper examines ethical considerations and challenges of AI in education, presents the SAGE Model and its theoretical grounding with illustrative applications across K–12 and higher education, and discusses implications for practice, policy, and future research.

برنامه‌های تربیت معلم به سرعت ابزارهای هوش مصنوعی را پذیرفته‌اند، اما ابعاد اخلاقی، اجتماعی و زیست‌محیطی این پذیرش نسبتاً کمتر در آموزش معلمان آینده مورد توجه قرار گرفته است. این تحلیل مفهومی به این خلأ می‌پردازد و می‌پرسد چگونه می‌توان شایستگی هوش مصنوعی، آموزش پایداری و استفاده اخلاقی از فناوری را به عنوان یک چارچوب منسجم و نه سه افزونه موازی در تربیت معلم ادغام کرد. با بهره‌گیری از پداگوژی انتقادی دیجیتال، نظریه شناخت دامنه‌محور و نظریه یادگیری تحولی Mezirow، اسناد سیاستی و ادبیات داوری‌شده درباره هوش مصنوعی در آموزش، آموزش پایداری و تربیت معلم را برای توسعه مدل SAGE (پایداری و هوش مصنوعی برای معلمان جهانی) تلفیق می‌کنیم. مدل SAGE تربیت معلم را حول سه رکن به‌هم‌پیوسته سازمان‌دهی می‌کند: ادغام انتقادی که به چگونگی بازتاب مفروضات و سوگیری‌های طراحی در سیستم‌های هوش مصنوعی می‌پردازد؛ حل مسئله کاربردی که سواد هوش مصنوعی و پایداری را در چالش‌های واقعی کلاس درس و سطح نظام قرار می‌دهد؛ و کنش بازاندیشانه که از داوطلبان می‌خواهد قضاوت و جایگاه خود را هنگام استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی بررسی کنند. این مدل، هوش مصنوعی را ابزاری می‌داند که می‌تواند قضاوت معلم را در مواجهه با مسائل پیچیده پایداری و عدالت در عمل گسترش دهد، نه جایگزین آن شود. این مقاله یک مشارکت مفهومی است: مدل SAGE هنوز در برنامه تربیت معلم اجرا یا به طور تجربی اعتبارسنجی نشده است و مقاله با ترسیم الزامات این اعتبارسنجی پایان می‌یابد. مقاله به بررسی ملاحظات و چالش‌های اخلاقی هوش مصنوعی در آموزش، ارائه مدل SAGE و مبانی نظری آن با کاربردهای نمونه در آموزش K–12 و آموزش عالی، و بحث درباره پیامدهای آن برای عمل، سیاست و پژوهش‌های آینده می‌پردازد.

This article reports the design and post-only transnational evaluation of the role of energy in sustainability, a module developed in the acaSTEMy teacher academy project for pre-service and in-service Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teachers. Grounded in education for sustainable development, sustainability competence, energy literacy, systems thinking, circular economy, regenerative agriculture, transformative learning, and teacher professional development, the module aimed to make sustainability an integrative framework for STEM teaching. The study does not test pedagogical effectiveness or learning gains; it examines teachers’ perceived acceptability, usefulness, satisfaction, and applicability after implementation. Quantitative ratings and open-ended responses from heterogeneous participant profiles in Estonia, Finland, and Croatia show broadly positive perceptions, with differences concentrated especially in organization and applicability. Estonia’s in-service science teachers emphasize practical classroom transfer, Finland’s preservice education students emphasize dialogic learning and atmosphere while requesting clearer structure, and Croatia’s in-service STEM teachers emphasize systems-oriented reflection together with the need for local examples and conceptual scaffolding. The findings are interpreted as implementation evidence for sustainability-oriented STEM teacher education guidelines: retaining a common theoretical core while adapting examples, terminology, pacing, coordination, and classroom applications to participant profiles and local contexts.

این مقاله به طراحی و ارزیابی فراملی پس از اجرا درباره نقش انرژی در پایداری می‌پردازد؛ واحد درسی‌ای که در پروژه آکادمی معلمان acaSTEMy برای معلمان علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) پیش‌خدمت و شاغل توسعه یافته است. این واحد بر مبنای آموزش برای توسعه پایدار، شایستگی پایداری، سواد انرژی، تفکر سیستمی، اقتصاد چرخشی، کشاورزی احیاگر، یادگیری تحول‌آفرین و توسعه حرفه‌ای معلمان طراحی شده و هدف آن تبدیل پایداری به چارچوبی یکپارچه برای آموزش STEM بوده است. این مطالعه اثربخشی آموزشی یا میزان یادگیری را نمی‌سنجد؛ بلکه به بررسی ادراک معلمان از مقبولیت، سودمندی، رضایت و قابلیت کاربرد پس از اجرا می‌پردازد. ارزیابی‌های کمی و پاسخ‌های باز از شرکت‌کنندگان با ویژگی‌های متنوع در استونی، فنلاند و کرواسی نشان‌دهنده برداشت‌های عمدتاً مثبت است، هرچند تفاوت‌ها عمدتاً در سازماندهی و قابلیت کاربرد متمرکز است. معلمان علوم شاغل استونی بر انتقال عملی به کلاس درس تأکید دارند؛ دانشجویان آموزش معلمی فنلاند بر یادگیری گفت‌وگومحور و فضای آموزشی تأکید داشته و ساختار شفاف‌تر را درخواست کرده‌اند؛ و معلمان STEM شاغل کرواسی بر بازتاب سیستمی همراه با نیاز به مثال‌های بومی و چارچوب مفهومی تأکید می‌کنند. یافته‌ها به عنوان شواهدی برای اجرای راهنماهای آموزش معلمان STEM با رویکرد پایداری تفسیر می‌شود: حفظ هسته نظری مشترک در کنار تطبیق مثال‌ها، اصطلاحات، سرعت، هماهنگی و کاربردهای کلاسی با ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و زمینه‌های محلی.

This paper presents an exploratory systematic review of artificial intelligence (AI) in physics education and its alignment with Sustainable Development Goal 4 (SDG 4). Following Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses 2020 guidelines (Page et al., 2021), a Web of Science search conducted on January 15, 2025, yielded 105 records; after independent dual-reviewer screening (Cohen’s κ = 0.82 on n = 105 title/abstract decisions), 12 empirical studies published between 2013 and 2025 were included and analyzed. Given the small corpus and emergent nature of the field, findings are explicitly characterized as exploratory evidence mapping rather than consolidated empirical conclusions. The corpus spans educational contexts from secondary school to teacher training and engages AI types including intelligent tutoring systems, machine learning, natural language processing, and generative models. Results indicate that AI is used in four pedagogical roles: tutor, evaluator, assistant, and analyst, with documented benefits in conceptual understanding, formative feedback, personalization, and self-regulated learning. Alignment with SDG-4-relevant sustainability competencies (critical thinking, problem solving, collaboration, and digital literacy) was identified through a secondary interpretive analysis by the review authors against Education for Sustainable Development competency frameworks (Rieckmann, 2011; UNESCO, 2017; 2024); this alignment is inferential and design-based rather than directly measured by the primary studies. Ongoing challenges include technical reliability, teacher preparation and acceptance, and ethical concerns regarding transparency, bias, equity, and data protection. The review contributes an initial, disciplinary-specific evidence map at the intersection of AI, physics education, and SDG 4, and identifies six evidence gaps for future empirical research. No protocol was preregistered prior to conducting this review; this absence is acknowledged as a transparency limitation.

این مقاله به ارائه یک مرور نظام‌مند اکتشافی درباره هوش مصنوعی (AI) در آموزش فیزیک و همسویی آن با هدف توسعه پایدار ۴ (SDG 4) می‌پردازد. با پیروی از دستورالعمل‌های Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses 2020 (Page و همکاران، 2021)، جستجوی Web of Science که در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ انجام شد، ۱۰۵ رکورد را به دست داد؛ پس از غربالگری مستقل توسط دو ارزیاب (ضریب کاپا کوهن κ = 0.82 بر روی n = 105 تصمیم عنوان/چکیده)، ۱۲ مطالعه تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۵ وارد و تحلیل شدند. با توجه به حجم اندک مطالعات و ماهیت نوظهور این حوزه، یافته‌ها به طور صریح به عنوان نگاشت شواهد اکتشافی و نه نتیجه‌گیری‌های تجربی تثبیت‌شده توصیف می‌شوند. بدنه مطالعات زمینه‌های آموزشی از دبیرستان تا آموزش معلمان را دربر می‌گیرد و انواع هوش مصنوعی شامل سامانه‌های آموزش هوشمند، یادگیری ماشین، پردازش زبان طبیعی و مدل‌های مولد را مورد استفاده قرار می‌دهد. نتایج نشان می‌دهد که هوش مصنوعی در چهار نقش آموزشی شامل معلم، ارزیاب، دستیار و تحلیل‌گر به کار می‌رود و مزایایی چون ارتقای درک مفهومی، بازخورد تکوینی، شخصی‌سازی و یادگیری خودتنظیمی را به همراه دارد. همسویی با شایستگی‌های پایداری مرتبط با SDG-4 (تفکر انتقادی، حل مسئله، همکاری و سواد دیجیتال) از طریق تحلیل تفسیری ثانویه توسط نویسندگان مرور و بر اساس چارچوب‌های شایستگی آموزش برای توسعه پایدار (Rieckmann، ۲۰۱۱؛ یونسکو، ۲۰۱۷؛ ۲۰۲۴) شناسایی شد؛ این همسویی استنباطی و مبتنی بر طراحی است و نه مستقیماً توسط مطالعات اولیه اندازه‌گیری شده باشد. چالش‌های جاری شامل پایایی فنی، آمادگی و پذیرش معلمان و نگرانی‌های اخلاقی درباره شفافیت، سوگیری، عدالت و حفاظت از داده‌ها است. این مرور، نگاشت اولیه و اختصاصی شواهد را در تقاطع هوش مصنوعی، آموزش فیزیک و SDG 4 ارائه می‌دهد و شش شکاف شواهدی برای پژوهش‌های تجربی آینده شناسایی می‌کند. هیچ پروتکلی پیش از انجام این مرور ثبت نشده است؛ این فقدان به عنوان یک محدودیت شفافیت مورد اشاره قرار گرفته است.

While systems thinking is recognized as a main competency of science, technology, engineering, and mathematics (STEM) education and education for sustainability (EfS), the ways educators apply these skills in the classroom and how they shape instruction remains unclear. This study investigates systems thinking competence among STEM educators and its impact on the integration of sustainability topics and content into the curriculum. Using a mixed methods approach, data were collected from STEM educators across the U.S. state of Pennsylvania. The results indicate that high school educators tend to have higher systems thinking competence, place greater importance on EfS, and more frequently incorporate sustainability topics into their lessons compared to elementary educators. In addition, a positive correlation was found between an educator’s systems thinking competence and their perceived importance of EfS. These findings suggest the potential value of supporting the development of systems thinking skills among K-12 educators, particularly those teaching lower grades, which may help strengthen their perceptions of the importance of EfS and support related educational outcomes.

در حالی که تفکر سیستمی به عنوان یکی از شایستگی‌های اصلی آموزش علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) و آموزش برای پایداری (EfS) شناخته می‌شود، نحوه به‌کارگیری این مهارت‌ها توسط آموزگاران در کلاس درس و چگونگی تأثیر آن بر شکل‌دهی آموزش همچنان نامشخص است. این پژوهش به بررسی شایستگی تفکر سیستمی در میان آموزگاران STEM و تأثیر آن بر ادغام موضوعات و محتوای مرتبط با پایداری در برنامه درسی می‌پردازد. با استفاده از رویکرد روش‌های ترکیبی، داده‌ها از آموزگاران STEM در سراسر ایالت پنسیلوانیای آمریکا گردآوری شد. نتایج نشان می‌دهد که آموزگاران دبیرستانی تمایل دارند شایستگی بالاتری در تفکر سیستمی داشته باشند، اهمیت بیشتری برای EfS قائل شوند و موضوعات مرتبط با پایداری را بیشتر از آموزگاران ابتدایی در دروس خود بگنجانند. علاوه بر این، همبستگی مثبتی بین شایستگی تفکر سیستمی آموزگار و اهمیت ادراک‌شده EfS توسط وی مشاهده شد. این یافته‌ها بر ارزش بالقوه حمایت از توسعه مهارت‌های تفکر سیستمی در میان آموزگاران مقاطع K-12، به‌ویژه آموزگاران پایه‌های پایین‌تر، تأکید دارد که می‌تواند به تقویت نگرش آن‌ها نسبت به اهمیت EfS و حمایت از پیامدهای آموزشی مرتبط کمک کند.

The Erasmus+ acaSTEMy Teacher Academy project seeks to operationalize a future-oriented approach to Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teacher education that connects disciplinary learning with authentic societal challenges. This conceptual paper synthesizes research-informed principles underpinning the project and explains how they are translated into teacher professional learning. The framework positions integrated STEM education as problem-centered learning that combines scientific inquiry, engineering design, mathematical reasoning, digital technologies, and responsible societal decision-making. It brings together transversal and transformative competences, sustainability education, systems thinking, digital confidence, strategic thinking, and career awareness within a three-stage model that moves from socio-scientific relevance through inquiry and conceptual learning to reflection and evidence-informed action. These principles are operationalized through teacher-education modules, micro-credentials, job shadowing, mobility, and professional-learning networks. The paper argues that the main contribution of the acaSTEMy project lies not in proposing a single universal teaching model but in providing a coherent and adaptable framework for translating contemporary STEM-education priorities into teacher development and classroom practice across diverse European contexts. It also identifies implementation challenges related to disciplinary traditions, resources, institutional capacity, and the need for longer-term evaluation.

پروژه آکادمی معلمان acaSTEMy تحت برنامه Erasmus+ در پی عملیاتی‌سازی رویکردی آینده‌نگر به آموزش معلمان علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است که یادگیری رشته‌ای را با چالش‌های اصیل اجتماعی پیوند می‌دهد. این مقاله مفهومی، اصول مبتنی بر پژوهش که زیربنای این پروژه هستند را تلفیق کرده و توضیح می‌دهد که این اصول چگونه به یادگیری حرفه‌ای معلمان ترجمه می‌شوند. چارچوب ارائه‌شده، آموزش یکپارچه STEM را به عنوان یادگیری مسئله‌محور معرفی می‌کند که پژوهش علمی، طراحی مهندسی، استدلال ریاضی، فناوری‌های دیجیتال و تصمیم‌گیری مسئولانه اجتماعی را با یکدیگر ترکیب می‌کند. این چارچوب، شایستگی‌های عرضی و تحول‌آفرین، آموزش پایداری، تفکر سیستمی، اعتماد به نفس دیجیتال، تفکر راهبردی و آگاهی شغلی را در قالب یک مدل سه‌مرحله‌ای که از اهمیت اجتماعی-علمی آغاز شده، از طریق پژوهش و یادگیری مفهومی ادامه یافته و به تأمل و اقدام مبتنی بر شواهد منتهی می‌شود، گرد هم می‌آورد. این اصول از طریق ماژول‌های آموزش معلمان، ریزمدارک، هم‌سایه‌پروری شغلی، جابجایی و شبکه‌های یادگیری حرفه‌ای عملیاتی می‌شوند. مقاله استدلال می‌کند که مهم‌ترین دستاورد پروژه acaSTEMy نه در ارائه یک مدل آموزشی جهان‌شمول، بلکه در فراهم‌سازی چارچوبی منسجم و قابل انطباق برای ترجمه اولویت‌های معاصر آموزش STEM به توسعه حرفه‌ای معلمان و عمل کلاسی در زمینه‌های متنوع اروپایی است. همچنین چالش‌های اجرایی مرتبط با سنت‌های رشته‌ای، منابع، ظرفیت نهادی و نیاز به ارزیابی بلندمدت را شناسایی می‌کند.

AbstractAcademic libraries increasingly serve as strategic components of higher education governance, extending beyond their traditional role as information repositories to support institutional sustainability, digital transformation, policy implementation, and knowledge production. This study reviews 36 sources from library and information science, higher education management, and related management fields to examine the role of academic libraries within institutional strategy and information infrastructure. Using narrative synthesis supported by bibliometric mapping, the study identifies eight recurring themes: green and sustainable libraries, digital transformation and leadership, bibliometric and methodological research, institutional and strategic management, digital information services, digital literacy and instruction, digital leadership, and the broader library and information science research landscape. Scholarly attention increased substantially after 2020, particularly around generative artificial intelligence, digital leadership, and policy-oriented research, while sustainability research has developed since 2008. The findings are interpreted through a conceptual framework linking institutional strategy, sustainability, digital transformation, and higher education policies and programmes. Despite limitations arising from the small corpus and narrative synthesis approach, the study highlights the need for further empirical and comparative research. Overall, academic libraries should be recognised as strategic institutional assets and actively integrated into higher education policy planning, particularly in infrastructure, pedagogy, digital transformation, and governance.

چکیده: کتابخانه‌های دانشگاهی به طور فزاینده‌ای به عنوان اجزای راهبردی در حاکمیت آموزش عالی ایفای نقش می‌کنند و فراتر از نقش سنتی خود به عنوان مخازن اطلاعات، از پایداری نهادی، تحول دیجیتال، اجرای سیاست‌ها و تولید دانش حمایت می‌کنند. این مطالعه با مرور ۳۶ منبع از حوزه‌های علم اطلاعات و دانش‌شناسی، مدیریت آموزش عالی و رشته‌های مرتبط با مدیریت، نقش کتابخانه‌های دانشگاهی را در راهبرد نهادی و زیرساخت اطلاعات بررسی می‌کند. با بهره‌گیری از سنتز روایتی و نگاشت کتاب‌سنجی، مطالعه حاضر هشت مضمون تکرارشونده را شناسایی می‌کند: کتابخانه‌های سبز و پایدار، تحول دیجیتال و رهبری، پژوهش‌های کتاب‌سنجی و روش‌شناختی، مدیریت نهادی و راهبردی، خدمات اطلاعات دیجیتال، سواد دیجیتال و آموزش، رهبری دیجیتال و چشم‌انداز کلی پژوهش‌های علم اطلاعات و دانش‌شناسی. توجه علمی به این حوزه پس از سال ۲۰۲۰ به طور قابل توجهی افزایش یافته است، به ویژه در زمینه هوش مصنوعی مولد، رهبری دیجیتال و پژوهش‌های سیاست‌محور، در حالی که پژوهش‌های پایداری از سال ۲۰۰۸ توسعه یافته‌اند. یافته‌ها از طریق چارچوب مفهومی که راهبرد نهادی، پایداری، تحول دیجیتال و سیاست‌ها و برنامه‌های آموزش عالی را به هم پیوند می‌دهد، تفسیر می‌شوند. با وجود محدودیت‌هایی ناشی از حجم کوچک منابع و رویکرد سنتز روایتی، این مطالعه بر ضرورت پژوهش‌های تجربی و مقایسه‌ای بیشتر تأکید می‌کند. در مجموع، کتابخانه‌های دانشگاهی باید به عنوان دارایی‌های راهبردی نهادی شناخته شده و به طور فعال در برنامه‌ریزی سیاست آموزش عالی، به ویژه در حوزه زیرساخت، آموزش، تحول دیجیتال و حاکمیت، ادغام شوند.

AbstractAcademic libraries increasingly serve as strategic components of higher education governance, extending beyond their traditional role as information repositories to support institutional sustainability, digital transformation, policy implementation, and knowledge production. This study reviews 36 sources from library and information science, higher education management, and related management fields to examine the role of academic libraries within institutional strategy and information infrastructure. Using narrative synthesis supported by bibliometric mapping, the study identifies eight recurring themes: green and sustainable libraries, digital transformation and leadership, bibliometric and methodological research, institutional and strategic management, digital information services, digital literacy and instruction, digital leadership, and the broader library and information science research landscape. Scholarly attention increased substantially after 2020, particularly around generative artificial intelligence, digital leadership, and policy-oriented research, while sustainability research has developed since 2008. The findings are interpreted through a conceptual framework linking institutional strategy, sustainability, digital transformation, and higher education policies and programmes. Despite limitations arising from the small corpus and narrative synthesis approach, the study highlights the need for further empirical and comparative research. Overall, academic libraries should be recognised as strategic institutional assets and actively integrated into higher education policy planning, particularly in infrastructure, pedagogy, digital transformation, and governance.

چکیده: کتابخانه‌های دانشگاهی به طور فزاینده‌ای به عنوان اجزای راهبردی در حاکمیت آموزش عالی ایفای نقش می‌کنند و فراتر از نقش سنتی خود به عنوان مخازن اطلاعات، از پایداری نهادی، تحول دیجیتال، اجرای سیاست‌ها و تولید دانش حمایت می‌کنند. این مطالعه با مرور ۳۶ منبع از حوزه‌های علم اطلاعات و دانش‌شناسی، مدیریت آموزش عالی و رشته‌های مرتبط با مدیریت، نقش کتابخانه‌های دانشگاهی را در راهبرد نهادی و زیرساخت اطلاعات بررسی می‌کند. با بهره‌گیری از سنتز روایتی و نگاشت کتاب‌سنجی، مطالعه حاضر هشت مضمون تکرارشونده را شناسایی می‌کند: کتابخانه‌های سبز و پایدار، تحول دیجیتال و رهبری، پژوهش‌های کتاب‌سنجی و روش‌شناختی، مدیریت نهادی و راهبردی، خدمات اطلاعات دیجیتال، سواد دیجیتال و آموزش، رهبری دیجیتال و چشم‌انداز کلی پژوهش‌های علم اطلاعات و دانش‌شناسی. توجه علمی به این حوزه پس از سال ۲۰۲۰ به طور قابل توجهی افزایش یافته است، به ویژه در زمینه هوش مصنوعی مولد، رهبری دیجیتال و پژوهش‌های سیاست‌محور، در حالی که پژوهش‌های پایداری از سال ۲۰۰۸ توسعه یافته‌اند. یافته‌ها از طریق چارچوب مفهومی که راهبرد نهادی، پایداری، تحول دیجیتال و سیاست‌ها و برنامه‌های آموزش عالی را به هم پیوند می‌دهد، تفسیر می‌شوند. با وجود محدودیت‌هایی ناشی از حجم کوچک منابع و رویکرد سنتز روایتی، این مطالعه بر ضرورت پژوهش‌های تجربی و مقایسه‌ای بیشتر تأکید می‌کند. در مجموع، کتابخانه‌های دانشگاهی باید به عنوان دارایی‌های راهبردی نهادی شناخته شده و به طور فعال در برنامه‌ریزی سیاست آموزش عالی، به ویژه در حوزه زیرساخت، آموزش، تحول دیجیتال و حاکمیت، ادغام شوند.

This study aims to examine the impact of indoor environment, organizational culture, knowledge management, and data flow on academic library service quality within Chinese universities. It further investigates the mediating roles of supply chain integration and intellectual exports, as well as the moderating role of sustainable development goals (SDGs) orientation in strengthening service performance outcomes. A quantitative research design was adopted using a structured survey administered to academic library professionals in Chinese higher education institutions. A total of 245 valid responses were analysed using Partial Least Squares Structural Equation Modelling with SmartPLS. Reliability, convergent validity, discriminant validity, and structural relationships were assessed through bootstrapping procedures to test direct, indirect, and moderating effects. The results reveal that the indoor environment, organizational culture, knowledge management, and data flow significantly and positively influence academic library service quality. Supply chain integration and intellectual exports partially mediate these relationships. Additionally, SDGs orientation strengthens the effects of supply chain integration and intellectual exports on service quality. This study proposes and validates an integrated, multi-layered framework that combines organizational, environmental, operational, intellectual, and sustainability dimensions to explain service quality in academic libraries. The findings offer strategic insights for enhancing library performance and sustainability alignment (SDGs) in higher education institutions.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر محیط داخلی، فرهنگ سازمانی، مدیریت دانش و جریان داده‌ها بر کیفیت خدمات کتابخانه‌های دانشگاهی در دانشگاه‌های چین است. همچنین نقش‌های میانجی‌گری ادغام زنجیره تأمین و صادرات فکری، و نقش تعدیل‌گری جهت‌گیری اهداف توسعه پایدار (SDGs) در تقویت پیامدهای عملکرد خدمات مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش با استفاده از طرح پژوهش کمی و پرسشنامه ساختاریافته که در میان متخصصان کتابخانه‌های دانشگاهی در مؤسسات آموزش عالی چین توزیع شد، انجام گردید. در مجموع ۲۴۵ پاسخ معتبر با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (Partial Least Squares Structural Equation Modelling) با نرم‌افزار SmartPLS تحلیل شد. پایایی، روایی همگرا، روایی واگرا و روابط ساختاری از طریق روش بوت‌استرپ برای آزمون اثرات مستقیم، غیرمستقیم و تعدیلی ارزیابی شدند. نتایج نشان داد که محیط داخلی، فرهنگ سازمانی، مدیریت دانش و جریان داده‌ها به طور معنادار و مثبت بر کیفیت خدمات کتابخانه‌های دانشگاهی تأثیر می‌گذارند. ادغام زنجیره تأمین و صادرات فکری این روابط را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کنند. علاوه بر این، جهت‌گیری اهداف توسعه پایدار (SDGs) اثر ادغام زنجیره تأمین و صادرات فکری بر کیفیت خدمات را تقویت می‌کند. این پژوهش چارچوبی یکپارچه و چندلایه را پیشنهاد و اعتبارسنجی می‌کند که ابعاد سازمانی، محیطی، عملیاتی، فکری و پایداری را برای تبیین کیفیت خدمات در کتابخانه‌های دانشگاهی ترکیب می‌کند. یافته‌ها بینش‌های راهبردی برای ارتقای عملکرد کتابخانه و همسویی با پایداری (SDGs) در مؤسسات آموزش عالی ارائه می‌دهد.

Saudi Arabia’s Vision 2030 positions higher education as a strategic driver of sustainable development, yet the linkages between national policy instruments and institutional e-learning governance remain only partially explicit and have received limited integrated analysis. This study examines how selected national policy instruments collectively structure e-learning governance in relation to sustainable higher education. An integrated qualitative policy analysis was conducted on three publicly available Saudi national instruments, the Ministry of Education’s General Education Strategic Plan 2020–2030 , the National eLearning Center’s E-Learning Standards , and the Human Capability Development Program’s 2025 Annual Report . The analysis combined directed qualitative content analysis with cross-document thematic synthesis organised around six governance dimensions: strategic alignment, quality assurance, digital infrastructure, innovation and adaptive learning, human-capability development, and accountability and performance measurement. The findings identified substantial convergence in strategic direction and human-capability development, together with functional complementarity across the strategic, regulatory, and implementation-oriented roles represented by the three instruments. The analysis also revealed differentiated treatment of digital infrastructure, innovation, performance measurement, and accountability, particularly in the extent to which digital-learning performance mechanisms are explicitly connected to broader strategic, human-capability, and sustainability-oriented outcomes. The National Digital Learning Indicator (NDLI) and institutional e-learning KPIs provide an established digital-learning performance architecture, whilst explicit cross-framework linkages between these mechanisms and broader national outcome frameworks remain comparatively limited within the analysed corpus. Building on these findings, the study develops the Integrated E-Learning Sustainability Governance Framework (IELSGF) as an analytically derived and provisional conceptual framework that distinguishes empirically observed policy anchors from proposed integrative linkages. The IELSGF provides a structured basis for policy development, future empirical validation, refinement, and comparative application within Saudi Arabia and other multi-actor higher-education governance contexts.

چشم‌انداز ۲۰۳۰ عربستان سعودی، آموزش عالی را به عنوان محرک راهبردی توسعه پایدار معرفی می‌کند، اما پیوندهای میان ابزارهای سیاستی ملی و حاکمیت آموزش الکترونیکی در سطح نهادی تنها تا حدی به‌صورت صریح بیان شده‌اند و تحلیل یکپارچه محدودی دریافت کرده‌اند. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه برخی ابزارهای سیاستی ملی به‌صورت جمعی ساختار حاکمیت آموزش الکترونیکی را در ارتباط با آموزش عالی پایدار شکل می‌دهند. یک تحلیل سیاستی کیفی یکپارچه بر روی سه ابزار ملی عربستان سعودی که به‌صورت عمومی در دسترس هستند انجام شد: برنامه راهبردی آموزش عمومی وزارت آموزش (۲۰۲۰–۲۰۳۰)، استانداردهای آموزش الکترونیکی مرکز ملی آموزش الکترونیکی، و گزارش سالانه ۲۰۲۵ برنامه توسعه قابلیت‌های انسانی. تحلیل با ترکیب تحلیل محتوای کیفی هدایت‌شده و سنتز موضوعی میان‌سندی، حول شش بُعد حاکمیتی سازمان‌دهی شد: همسویی راهبردی، تضمین کیفیت، زیرساخت دیجیتال، نوآوری و یادگیری تطبیقی، توسعه قابلیت‌های انسانی، و پاسخگویی و سنجش عملکرد. یافته‌ها همگرایی قابل توجهی در جهت‌گیری راهبردی و توسعه قابلیت‌های انسانی، همراه با مکملیت کارکردی در نقش‌های راهبردی، مقرراتی و اجرایی نمایان‌شده توسط سه ابزار را شناسایی کردند. تحلیل همچنین به تفاوت در پرداختن به زیرساخت دیجیتال، نوآوری، سنجش عملکرد و پاسخگویی اشاره داشت، به‌ویژه در میزان اتصال صریح سازوکارهای عملکرد یادگیری دیجیتال به پیامدهای راهبردی، قابلیت انسانی و پایداری در سطح کلان. شاخص ملی یادگیری دیجیتال (NDLI) و شاخص‌های کلیدی عملکرد آموزش الکترونیکی نهادی، معماری تثبیت‌شده‌ای برای عملکرد یادگیری دیجیتال فراهم می‌کنند، در حالی که پیوندهای صریح میان‌چارچوبی میان این سازوکارها و چارچوب‌های پیامدی ملی گسترده‌تر، در مجموعه تحلیل‌شده نسبتاً محدود باقی مانده‌اند. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش چارچوب حاکمیت پایداری آموزش الکترونیکی یکپارچه (IELSGF) را به عنوان چارچوب مفهومی مشتق‌شده تحلیلی و موقت توسعه می‌دهد که لنگرهای سیاستی مشاهده‌شده تجربی را از پیوندهای یکپارچه پیشنهادی متمایز می‌سازد. IELSGF مبنایی ساختاریافته برای توسعه سیاست، اعتبارسنجی تجربی آینده، اصلاح و کاربرد تطبیقی در عربستان سعودی و سایر زمینه‌های حاکمیت آموزش عالی چندبازیگری فراهم می‌کند.

This paper presents a multi-case study of how community-based Work-Integrated Learning (WIL) can meaningfully embed Sustainable Development Goal (SDG) education into undergraduate curricula. Drawing on four marketing and public relations subjects, we examine how the deliberate alignment of authentic industry and community challenges with specific SDGs creates learning contexts that develop professional competencies alongside sustainability mindsets. Across the four cases, community partners are positioned as co-educators within a three-way partnership model involving students, educators, and industry, enabling a form of knowledge co-creation that neither classroom instruction nor community engagement alone can replicate. Examining the design, delivery and outcomes of each case, we identify three features that account for their effectiveness: the explicit mapping of partner challenges to relevant SDGs, the positioning of partners as co-educators rather than clients, and the achievability of meaningful SDG integration within existing curriculum structures. We argue that these features constitute transferable design principles for educators across disciplines seeking to enhance both graduate employability and societal impact, and we consider the pedagogical and institutional conditions under which they can be sustained and scaled.

این مقاله به ارائه یک مطالعه چندموردی درباره چگونگی ادغام معنادار آموزش اهداف توسعه پایدار (SDG) در برنامه‌های درسی مقطع کارشناسی از طریق یادگیری مبتنی بر کار با محوریت جامعه (WIL) می‌پردازد. با بهره‌گیری از چهار درس بازاریابی و روابط عمومی، بررسی می‌کنیم که چگونه همسویی هدفمند چالش‌های واقعی صنعت و جامعه با SDGهای مشخص، زمینه‌های یادگیری‌ای را ایجاد می‌کند که شایستگی‌های حرفه‌ای را در کنار ذهنیت‌های پایداری توسعه می‌دهد. در هر چهار مورد، شرکای جامعه به عنوان هم‌آموزگار در یک مدل شراکت سه‌جانبه شامل دانشجویان، مدرسان و صنعت قرار می‌گیرند و این امر نوعی هم‌آفرینی دانش را ممکن می‌سازد که نه آموزش کلاسی و نه صرفاً مشارکت اجتماعی به تنهایی قادر به تکرار آن نیستند. با بررسی طراحی، اجرا و نتایج هر مورد، سه ویژگی را شناسایی می‌کنیم که اثربخشی آن‌ها را توضیح می‌دهد: نگاشت صریح چالش‌های شرکا به SDGهای مرتبط، جایگاه‌یابی شرکا به عنوان هم‌آموزگار به جای مشتری و امکان‌پذیری ادغام معنادار SDGها در ساختارهای موجود برنامه درسی. استدلال می‌کنیم که این ویژگی‌ها اصول طراحی قابل انتقالی را برای مدرسان رشته‌های مختلف فراهم می‌کند که به دنبال ارتقای اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان و تأثیر اجتماعی هستند و شرایط آموزشی و نهادی لازم برای پایداری و گسترش آن‌ها را مورد بررسی قرار می‌دهیم.

As universities respond to global challenges through local partnerships, Work-Integrated Learning (WIL) has become a key strategy for preparing students for complex career landscapes. This comparative study examines community-engaged WIL in criminology and justice sector programmes within Australia, Canada and the United Kingdom (UK). Drawing on key policy frameworks from these three countries, we explore various contexts that shape WIL design, delivery, and sustainability. We begin with a policy landscape analysis of funding mechanisms and regulatory frameworks that enable or constrain WIL. Three case studies illustrate how programmes navigate these contexts: (1) an Australian example showcasing low-cost simulation models such as community surveys; (2) a Canadian case highlighting structured partnerships with criminal justice-related organisations; and (3) a case study from the UK examining WIL integration within policing apprenticeships. Our analysis highlights shared strategies including partnerships in community, common challenges such as risk management, partnership sustainability, and tensions between disciplinary fields. Findings offer a practical framework for implementing community-engaged WIL. We argue that innovation often emerges from the margins through creative pedagogy, cross-sector collaboration, and commitment to student and community voice, alongside policy recommendations to strengthen employability, identity development and sustainable community partnerships.

با توجه به اینکه دانشگاه‌ها در پاسخ به چالش‌های جهانی از طریق مشارکت‌های محلی عمل می‌کنند، یادگیری تلفیقی با کار (WIL) به راهبردی کلیدی برای آماده‌سازی دانشجویان جهت ورود به عرصه‌های شغلی پیچیده تبدیل شده است. این مطالعه مقایسه‌ای به بررسی یادگیری تلفیقی با کار مبتنی بر مشارکت جامعه در برنامه‌های جرم‌شناسی و بخش عدالت در کشورهای استرالیا، کانادا و بریتانیا می‌پردازد. با بهره‌گیری از چارچوب‌های سیاستی کلیدی این سه کشور، زمینه‌های مختلفی که بر طراحی، اجرا و پایداری WIL تأثیرگذارند، مورد بررسی قرار می‌گیرد. ابتدا با تحلیل چشم‌انداز سیاستی شامل سازوکارهای تأمین مالی و چارچوب‌های مقرراتی که موجب تسهیل یا محدودیت WIL می‌شوند، آغاز می‌شود. سه مطالعه موردی نشان می‌دهد که برنامه‌ها چگونه در این زمینه‌ها حرکت می‌کنند: (۱) نمونه‌ای از استرالیا که مدل‌های شبیه‌سازی کم‌هزینه مانند نظرسنجی‌های اجتماعی را به نمایش می‌گذارد؛ (۲) موردی از کانادا که بر مشارکت‌های ساختاریافته با سازمان‌های مرتبط با عدالت کیفری تأکید دارد؛ و (۳) مطالعه‌ای از بریتانیا که به ادغام WIL در کارآموزی‌های پلیس می‌پردازد. تحلیل ما راهبردهای مشترکی مانند مشارکت در جامعه، چالش‌های رایج از جمله مدیریت ریسک، پایداری مشارکت و تنش‌های میان حوزه‌های علمی را برجسته می‌کند. یافته‌ها چارچوبی عملی برای اجرای WIL مبتنی بر مشارکت جامعه ارائه می‌دهد. ما استدلال می‌کنیم که نوآوری اغلب از حاشیه‌ها و از طریق آموزش خلاقانه، همکاری میان‌بخشی و تعهد به صدای دانشجو و جامعه پدید می‌آید و در کنار آن، توصیه‌های سیاستی برای تقویت اشتغال‌پذیری، توسعه هویت و مشارکت‌های پایدار جامعه ارائه می‌شود.

This Brief Report examines changes in students’ understanding of economics and “the economy” through the lens of “threshold concepts,” which serve as gateways to new ways of thinking. Drawing on qualitative analysis of postgraduate students’ reflective assignments from an MSc Ecological Economics module, we explore how a set of pedagogically pre-identified threshold concepts – selected for their centrality within ecological economics and contrast with mainstream economics – can reshape students’ understanding, and how scaffolding supports this process. The report assesses engagement with the following threshold concepts: the embedded economy (ontology); the Systems of Provision framework and heterodox views on capitalism and growth (epistemology); value pluralism and the limits of monetization (axiology); and the idea of economics as normative and political (ideology). We show that scaffolding across key dimensions of a pre-analytical vision – ontology, epistemology, axiology, and ideology – helped students develop a different understanding of economics. While focused on ecological economics, the findings suggest a pedagogical approach transferable to sustainability education more broadly: scaffolding learning around a pre-analytic vision and anchoring threshold concepts within it to foster deeper, more critical engagement with complex social-ecological knowledge.

این گزارش کوتاه به بررسی تغییرات درک دانشجویان از اقتصاد و «اقتصاد کلان» از منظر «مفاهیم آستانه‌ای» می‌پردازد؛ مفاهیمی که به‌عنوان دروازه‌هایی به سوی شیوه‌های جدید اندیشیدن عمل می‌کنند. با بهره‌گیری از تحلیل کیفی تکالیف تأملی دانشجویان تحصیلات تکمیلی در یکی از واحدهای کارشناسی ارشد اقتصاد بوم‌شناختی، بررسی می‌شود که چگونه مجموعه‌ای از مفاهیم آستانه‌ای که به‌صورت آموزشی و به دلیل مرکزیت آن‌ها در اقتصاد بوم‌شناختی و تمایز با اقتصاد جریان اصلی از پیش شناسایی شده‌اند، می‌توانند درک دانشجویان را دگرگون سازند و نقش حمایت‌های ساختاریافته در این فرایند چگونه است. این گزارش به میزان درگیری با مفاهیم آستانه‌ای زیر می‌پردازد: اقتصاد درون‌نهاده (هستی‌شناسی)؛ چارچوب نظام‌های تأمین و دیدگاه‌های دگراندیش درباره سرمایه‌داری و رشد (معرفت‌شناسی)؛ تکثر ارزش‌ها و محدودیت‌های پولی‌سازی (ارزش‌شناسی)؛ و ایده اقتصاد به‌عنوان امری هنجاری و سیاسی (ایدئولوژی). نشان داده می‌شود که حمایت ساختاریافته در ابعاد کلیدی چشم‌انداز پیشاتحلیلی – هستی‌شناسی، معرفت‌شناسی، ارزش‌شناسی و ایدئولوژی – به دانشجویان کمک کرد تا درکی متفاوت از اقتصاد پیدا کنند. اگرچه تمرکز بر اقتصاد بوم‌شناختی است، یافته‌ها رویکردی آموزشی را پیشنهاد می‌کنند که قابلیت انتقال به آموزش پایداری در معنای وسیع‌تر را دارد: ساختاربندی یادگیری حول یک چشم‌انداز پیشاتحلیلی و لنگر دادن مفاهیم آستانه‌ای در آن برای تقویت مشارکت عمیق‌تر و انتقادی‌تر با دانش پیچیده اجتماعی-بوم‌شناختی.

This study conducts a systematic literature review (SLR) spanning 2000 to 2025 to critically investigate the integration of Information and Communication Technologies (ICT) in pre-service teacher education. Anchored in the Unified Theory of Acceptance and Use of Technology 2 (UTAUT2), the review explores how factors such as performance expectancy, effort expectancy, social influence, facilitating conditions, hedonic motivation, price value, and habit shape the adoption and use of ICT for teaching and learning among pre-service teachers. The review synthesises international evidence and interprets findings through the lens of South Africa's rural higher education context. Using PRISMA guidelines, 68 peer-reviewed journal articles, reports, and policy documents were reviewed and thematically analysed. Findings reveal that while ICT tools hold significant potential to enhance teaching quality, learner engagement, and curriculum relevance, structural constraints such as digital infrastructure deficits, inadequate professional development, and limited institutional support continue to undermine sustainable adoption. Moreover, cultural factors and contextual realities often hinder the effective operationalisation of ICT-based curriculum reforms. The study concludes with strategic recommendations to enhance digital inclusion and curriculum innovation in teacher education for sustainable development, particularly at rural South African universities.

این مطالعه با انجام یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵، به بررسی انتقادی ادغام فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICT) در آموزش معلمان پیش‌خدمت می‌پردازد. این مرور که مبتنی بر نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری ۲ (UTAUT2) است، بررسی می‌کند که چگونه عواملی مانند انتظار عملکرد، انتظار تلاش، تأثیر اجتماعی، شرایط تسهیل‌کننده، انگیزش لذت‌جویانه، ارزش قیمت و عادت، شکل‌گیری پذیرش و استفاده از ICT برای آموزش و یادگیری در میان معلمان پیش‌خدمت را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مرور شواهد بین‌المللی را تلفیق کرده و یافته‌ها را از منظر آموزش عالی مناطق روستایی آفریقای جنوبی تفسیر می‌کند. با استفاده از دستورالعمل‌های PRISMA، تعداد ۶۸ مقاله داوری‌شده، گزارش و سند سیاستی مرور و به‌صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه ابزارهای ICT پتانسیل قابل‌توجهی برای ارتقای کیفیت تدریس، مشارکت یادگیرندگان و ارتباط برنامه درسی دارند، اما محدودیت‌های ساختاری مانند کمبود زیرساخت دیجیتال، توسعه حرفه‌ای ناکافی و حمایت نهادی محدود، همچنان پذیرش پایدار را تضعیف می‌کنند. افزون بر این، عوامل فرهنگی و واقعیت‌های زمینه‌ای اغلب مانع عملیاتی‌سازی مؤثر اصلاحات برنامه درسی مبتنی بر ICT می‌شوند. مطالعه با ارائه توصیه‌های راهبردی برای ارتقای شمول دیجیتال و نوآوری برنامه درسی در آموزش معلمان به منظور توسعه پایدار، به‌ویژه در دانشگاه‌های روستایی آفریقای جنوبی، پایان می‌یابد.